Indeks 
Teksty przyjęte
Środa, 11 lipca 2007 r. - Strasburg
Zwołanie konferencji międzyrządowej: opinia Parlamentu Europejskiego
 Łaczenie się i podział spółek akcyjnych ***I
 Program szczegółowy "Wymiar sprawiedliwości w sprawach cywilnych" jako część programu ogólnego "Prawa podstawowe i sprawiedliwość" ***II
 Wspólnotowe działanie w dziedzinie polityki wodnej ***I
 Pojazdy wycofane z eksploatacji ***I
 Zużyty sprzęt elektrotechniczny i elektroniczny ***I
 Niebezpieczne substancje w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym ***I
 Wymogi dotyczące ekoprojektu dla produktów wykorzystujących energię ***I
 Usługi pocztowe Wspólnoty ***I
 Wspólne zasady realizacji usług transportu lotniczego ***I
 Usług finansowe 2005-2010 - Biała księga
 Modernizacja prawa pracy w celu sprostania wyzwaniom XXI wieku
 Oddelegowywanie pracowników

Zwołanie konferencji międzyrządowej: opinia Parlamentu Europejskiego
PDF 217kWORD 57k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 11 lipca 2007 r. w sprawie zwołania konferencji międzyrządowej: opinia Parlamentu Europejskiego (art. 48 Traktatu UE) (11222/2007 – C6-0206/2007 – 2007/0808(CNS))
P6_TA(2007)0328A6-0279/2007

Parlament Europejski,

–   uwzględniając art. 48 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej, zgodnie z którym Rada skonsultowała się z Parlamentem (C6-0206/2007),

–   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej i Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

–   uwzględniając Traktat ustanawiający Konstytucję dla Europy, podpisany w Rzymie dnia 29 października 2004 r. (zwany dalej traktatem konstytucyjnym),

–   uwzględniając Kartę Praw Podstawowych Unii Europejskiej podpisaną i ogłoszoną w Nicei dnia 7 grudnia 2000 r.,

–   uwzględniając Deklarację z Laeken z dnia 15 grudnia 2001 r. dotyczącą przyszłości Unii Europejskiej,

–   uwzględniając Deklarację Berlińską z dnia 25 marca 2007 r. z okazji 50 rocznicy podpisania traktatów rzymskich,

–   uwzględniając swoje rezolucje z dnia 12 stycznia 2005 r. w sprawie Traktatu ustanawiającego Konstytucję dla Europy(1) oraz z dnia 7 czerwca 2007 r. w sprawie planu działań dotyczącego kontynuacji procesu konstytucyjnego w Unii(2),

–   uwzględniając rezolucję Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 30 maja 2007 r. w sprawie planu działań dotyczącego procesu konstytucyjnego oraz opinię Komitetu Regionów z dnia 6 czerwca 2007 r. w sprawie ożywienia procesu reform Unii Europejskiej wydaną przed posiedzeniem Rady Europejskiej w dniach 21-22 czerwca 2007 r.,

–   uwzględniając wspólne posiedzenie parlamentarne w sprawie przyszłości Europy, które odbyło się w dniach 11-12 czerwca 2007 r. w Brukseli,

–   uwzględniając konkluzje prezydencji Rady Europejskiej ze szczytu w Brukseli w dniach 21-22 czerwca 2007 r. wraz z mandatem do powołania konferencji międzyrządowej,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Konstytucyjnych (A6-0279/2007),

mając na uwadze, co następuje:

A.   dwa lata refleksji nad przyszłością Europy potwierdziły potrzebę zachowania i ulepszenia nowatorskich elementów treści traktatu konstytucyjnego w odniesieniu do demokracji, skuteczności i przejrzystości w celu zapewnienia właściwego funkcjonowania Unii Europejskiej, jak również wzmocnienia praw obywateli oraz roli Unii na świecie,

B.   stanowisko to w dużej mierze podzielają parlamenty krajowe państw członkowskich oraz Parlament Europejski, których przedstawiciele wypracowywali podstawę dla tych nowatorskich elementów w ramach Konwentu, któremu powierzono opracowanie Karty Praw Podstawowych, oraz Konwentu Europejskiego;

C.  Rada Europejska na posiedzeniu w czerwcu 2007 r. zgodziła się na zwołanie konferencji międzyrządowej z mandatem upoważniającym do przekształcenia większości nowych elementów zawartych w traktacie konstytucyjnym w poprawki do obowiązujących traktatów;

D.   mandat ten jest bardzo precyzyjny i umożliwia konferencji międzyrządowej również szybkie przyjęcie zmian do niektórych nowych elementów zawartych w traktacie konstytucyjnym, nie podważając jednak jego treści,

E.   w mandacie zrezygnowano jednak z ambicji stworzenia jednego traktatu konstytucyjnego zastępującego istniejące traktaty, odstąpiono od terminologii, która umożliwiłaby obywatelom łatwe zrozumienie działań Unii, nie zachowano zbioru symboli, które ułatwiłyby obywatelom identyfikowanie się z Unią Europejską, a wprowadzono kilka klauzuli opt-out w pewnych obszarach, w których poszczególne państwa członkowskie wskazują na problemy,

F.   mandat w niewystarczający sposób wychodzi naprzeciw nowym wyzwaniom, jakie stoją przed Unią Europejską od czasu podpisania traktatu konstytucyjnego;

G.  Parlament Europejski, jako jedyna wybierana bezpośrednio przez obywateli instytucja Unii Europejskiej, czuje się zobowiązany występować we wspólnym interesie Unii w celu wzmocnienia europejskiej konstrukcji i wspólnotowych metod działania, które przez ponad 50 lat gwarantowały pokój, stabilizację i dobrobyt,

1.   z zadowoleniem przyjmuje wysiłki podjęte przez niemiecką prezydencję Rady w celu osiągnięcia jednomyślnego porozumienia na posiedzeniu Rady Europejskiej w dniach 21 i 22 czerwca 2007 r.;

2.   odnotowuje udzielenie mandatu do zwołania konferencji międzyrządowej uzgodnionego przez Radę Europejską; z zadowoleniem przyjmuje jego dużą precyzję oraz ścisły harmonogram zakończenia konferencji międzyrządowej i wzywa państwa członkowskie, aby nie odstępowały od zobowiązań przyjętych w Radzie Europejskiej; wyraża pozytywną opinię w sprawie zwołania konferencji międzyrządowej;

3.   ubolewa jednak, że mandat ten oznacza rezygnację z niektórych ważnych elementów uzgodnionych podczas konferencji międzyrządowej w 2004 r., takich jak koncepcja traktatu konstytucyjnego, symbole Unii, zrozumiałe nazewnictwo aktów prawnych Unii, wyraźne uznanie prymatu prawa Unii oraz definicja Unii jako Unii obywateli i państw, oraz że oznacza dłuższą zwłokę we wprowadzeniu innych;

4.   wyraża zaniepokojenie, iż mandat umożliwia udzielanie niektórym państwom członkowskim rosnącej liczby odstępstw dotyczących podstawowych przepisów przewidywanych traktatów, co mogłoby doprowadzić do osłabienia spójności Unii Europejskiej;

5.   ubolewa, że mandat umożliwia wprowadzenie różnych redakcyjnych zmian do traktatu konstytucyjnego, które zdają się wskazywać na brak zaufania do Unii Europejskiej i jej instytucji, a tym samym przekazują niewłaściwy sygnał opinii publicznej;

6.   ubolewa z powodu zmniejszania się dobrej woli Europejczyków i politycznej odwagi przedstawicieli państw członkowskich oraz wyraża zaniepokojenie rozwojem postaw przeciwstawiających się europejskim ideom solidarności i integracji;

7.   podkreśla, że mandat umożliwia wprowadzanie zmian w zakresie nazewnictwa aktów prawnych, nie wnosząc jednak żadnej przedmiotowej zmiany do ich struktury czy hierarchii oraz wyraża zamiar prowadzenia ścisłej kontroli sposobu wprowadzania tych zmian do właściwych postanowień w celu zagwarantowania odpowiedzialności politycznej i zachowania swoich uprawnień legislacyjnych, zwłaszcza jeśli chodzi o kontrolę aktów wydawanych w ramach procedury delegowania;

8.   niemniej jednak z zadowoleniem przyjmuje fakt, że mandat zachowuje wiele z istoty traktatu konstytucyjnego, a mianowicie jednolitą osobowość prawną Unii Europejskiej oraz zniesienie podziału na filary, rozszerzenie głosowania kwalifikowaną większością głosów w Radzie oraz współdecydowania Parlamentu i Rady, elementy demokracji uczestniczącej, prawnie wiążący status Karty Praw Podstawowych, wzmocnienie spójności działań zewnętrznych Unii Europejskiej oraz zrównoważony pakiet instytucjonalny;

9.   zauważa, że wszystkie pozytywne wyniki w odniesieniu do wzmocnienia demokratycznych procedur i praw obywateli, poszerzenia kompetencji oraz zdefiniowania wartości i celów UE zostały osiągnięte jedynie dzięki pracy Konwentu Europejskiego;

10.   z zadowoleniem przyjmuje fakt, że unia gospodarcza i walutowa ma zostać uznana w Traktacie o Unii Europejskiej za cel UE;

11.   z zadowoleniem przyjmuje fakt, że mandat przewiduje wprowadzenie do traktatów pewnych nowych elementów, takich jak wyraźne odniesienie do zmian klimatycznych i solidarności w obszarze energii;

12.   przypomina, że UE zdeklarowała się, zarówno wobec swoich obywateli, jak i całego świata, że jest wspólnotą wartości i że podstawowe prawa i wolności stanowią najgłębsze sedno tej wspólnoty wartości oraz że zostały one wyrażone obszernie w Karcie Praw Podstawowych i potwierdzone wielokrotnie przez instytucje UE i wszystkie państwa członkowskie; z tego względu uważa, że jeżeli jedno lub więcej państw członkowskich domaga się klauzuli opt-out w odniesieniu do Karty Praw Podstawowych, oznacza to dramatyczny krok wstecz i powoduje poważne szkody w najgłębszej samoświadomości UE; z tego powodu stanowczo apeluje do wszystkich państw członkowskich, aby jeszcze raz dołożyły wszelkich starań w celu przezwyciężenia tego wewnętrznego podziału i osiągnięcia mimo wszystko konsensusu w sprawie pełnego obowiązywania Karty;

13.   wzywa konferencję międzyrządową do zakończenia jej prac do końca 2007 r., tak aby nowy traktat mógł wejść w życie odpowiednio wcześnie przed przewidzianymi na 2009 r. wyborami do Parlamentu Europejskiego;

14.   z zadowoleniem przyjmuje uzgodnione przez Radę Europejską w czerwcu 2007 r. wzmocnienie swojego udziału w konferencji międzyrządowej na wszystkich szczeblach;

15.   zastrzega sobie prawo do składania konferencji międzyrządowej konkretnych propozycji w szczegółowych kwestiach w granicach mandatu;

16.   odpowie w odpowiednim czasie na wezwanie Rady Europejskiej, aby rozstrzygnąć kwestię własnego składu;

17.   podkreśla wolę ścisłego nadzorowania wyników konferencji międzyrządowej, by ocenić, czy reformy, na które wyrażono zgodę w czasie negocjacji, w zadowalający sposób odpowiadają jego interpretacji mandatu;

18.   wzywa państwa członkowskie oraz swoich własnych przedstawicieli do zapewnienia pełnej przejrzystości prac prowadzonych przez konferencję międzyrządową, zwłaszcza poprzez publikowanie wszystkich dokumentów przedkładanych jej do dyskusji;

19.   potwierdza swoją wolę utrzymania bardzo bliskich stosunków z parlamentami krajowymi i społeczeństwem obywatelskim podczas procesu przeglądu traktatów;

20.   wzywa konferencję międzyrządową do zapewnienia, aby ze względu na przejrzystość opublikowano również wyniki jej prac w formie projektu skonsolidowanej wersji traktatów;

21.   wyraża swoje zdecydowane postanowienie przedstawienia po wyborach w 2009 r. nowych propozycji dotyczących dalej idącego rozwiązania konstytucyjnego dla Unii Europejskiej, zgodnie z klauzulą dotyczącą zmiany traktatu(3), gdyż Unia jest wspólnym przedsięwzięciem, podlegającym ciągłemu odnawianiu;

22.   wzywa instytucje UE do przedłożenia konkretnych propozycji ponownie angażujących obywateli Unii w dialog podczas kontynuacji procesu konstytucyjnego;

23.   wzywa właściwą komisję do rozważenia możliwości ewentualnej zmiany Regulaminu PE, tak aby w ramach działań Parlamentu i w jego pomieszczeniach nadać oficjalny charakter fladze i hymnowi Unii Europejskiej wybranym w traktacie konstytucyjnym;

24.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji będącej jego opinią na temat zwołania konferencji międzyrządowej Radzie, Komisji, głowom państw lub szefom rządów oraz parlamentom państw członkowskich, jak również Europejskiemu Bankowi Centralnemu.

(1) Dz.U. C 247 E z 6.10.2005, str. 88.
(2) Teksty przyjęte, P6_TA(2007)0234.
(3) Zob. art. IV-443 traktatu konstytucyjnego.


Łaczenie się i podział spółek akcyjnych ***I
PDF 274kWORD 71k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 11 lipca 2007 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywy Rady 78/855/EWG oraz 82/891/EWG w odniesieniu do wymogu sprawozdania niezależnego biegłego w przypadku łączenia spółek akcyjnych lub ich podziału (COM(2007)0091 – C6-0082/2007 – 2007/0035(COD))
P6_TA(2007)0329A6-0252/2007

(Procedura współdecyzji: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2007)0091)(1),

–   uwzględniając art. 251 ust. 2 oraz art. 44 ust. 2 lit. g) Traktatu WE, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C6-0082/2007),

–   uwzględniając art. 51 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A6-0252/2007),

1.   zatwierdza wniosek Komisji po poprawkach;

2.   zwraca się do Komisji o ponowne przedłożenie mu sprawy w przypadku uznania przez nią za stosowne wprowadzenia do wniosku znaczących zmian lub też zastąpienia go innym tekstem;

3.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 11 lipca 2007 r. w celu przyjęcia dyrektywy nr .../2007/WE Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywy Rady 78/855/EWG oraz 82/891/EWG w odniesieniu do wymogu sprawozdania niezależnego biegłego w przypadku łączenia spółek akcyjnych lub ich podziału

P6_TC1-COD(2007)0035


(Jako że osiągnięto porozumienie między Parlamentem a Radą, stanowisko Parlamentu w pierwszym czytaniu odpowiada treści ostatecznego aktu prawnego, dyrektywy 2007/63/WE.)

(1) Dotychczas nieopublikowany w Dzienniku Urzędowym.


Program szczegółowy "Wymiar sprawiedliwości w sprawach cywilnych" jako część programu ogólnego "Prawa podstawowe i sprawiedliwość" ***II
PDF 275kWORD 72k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 11 lipca 2007 r. dotyczącego wspólnego stanowiska Rady mającego na celu przyjęcie decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej na lata 2007-2013 program szczegółowy "Wymiar sprawiedliwości w sprawach cywilnych" jako część programu ogólnego "Prawa podstawowe i sprawiedliwość" (8699/2/2007 – C6-0179/2007 – 2005/0040(COD))
P6_TA(2007)0330A6-0262/2007

(Procedura współdecyzji: drugie czytanie)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wspólne stanowisko Rady (8699/2/2007 – C6-0179/2007),

–   uwzględniając stanowisko zajęte w pierwszym czytaniu(1) dotyczące wniosku Komisji przedstawionego Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2005)0122)(2),

–   uwzględniając art. 251 ust. 2 Traktatu WE,

–   uwzględniając art. 62 Regulaminu,

–   uwzględniając zalecenia do drugiego czytania przedstawione przez Komisję Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A6-0262/2007),

1.   zatwierdza wspólne stanowisko po poprawkach;

2.   zwraca uwagę na oświadczenie Komisji złożone podczas posiedzenia plenarnego w dniu 11 lipca 2007 r.;

3.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w drugim czytaniu w dniu 11 lipca 2007 r. w celu przyjęcia decyzji nr .../2007/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej na lata 2007-2013 program szczegółowy "Wymiar sprawiedliwości w sprawach cywilnych" jako część programu ogólnego "Prawa podstawowe i sprawiedliwość"

P6_TC2-COD(2005)0040


(Jako że osiągnięto porozumienie między Parlamentem a Radą, stanowisko Parlamentu w drugim czytaniu odpowiada treści ostatecznego aktu prawnego, decyzji nr1149/2007/WE.)

(1) Dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym.
(2) Dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym.


Wspólnotowe działanie w dziedzinie polityki wodnej ***I
PDF 273kWORD 72k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 11 lipca 2007 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2000/60/WE ustanawiającą ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej w odniesieniu do uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (COM(2006)0921 – C6-0032/2007 – 2006/0297(COD))
P6_TA(2007)0331A6-0174/2007

(Procedura współdecyzji: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2006)0921)(1),

–   uwzględniając art. 251 ust. 2 oraz art. 175 ust. 1 Traktatu WE, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C6-0032/2007),

–   uwzględniając art. 51 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A6-0174/2007),

1.   zatwierdza wniosek Komisji;

2.   zwraca się do Komisji o ponowne przedłożenie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego wniosku lub zastąpienie go innym tekstem;

3.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 11 lipca 2007 r. w celu przyjęcia dyrektywy 2007/.../WE Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2000/60/WE ustanawiającą ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej w odniesieniu do uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji

P6_TC1-COD(2006)0297


(Jako że osiągnięto porozumienie między Parlamentem a Radą, stanowisko Parlamentu w pierwszym czytaniu odpowiada treści ostatecznego aktu prawnego, dyrektywy 2007/.../WE.)

(1) Dotychczas nieopublikowany w Dzienniku Urzędowym.


Pojazdy wycofane z eksploatacji ***I
PDF 276kWORD 66k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 11 lipca 2007 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2000/53/WE w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji w odniesieniu do uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (COM(2006)0922 – C6-0006/2007 – 2006/0287(COD))
P6_TA(2007)0332A6-0186/2007

(Procedura współdecyzji: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2006)0922)(1),

–   uwzględniając art. 251 ust. 2 oraz art. 175 ust. 1 Traktatu WE, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C6-0006/2007),

–   uwzględniając art. 51 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A6-0186/2007),

1.   zatwierdza wniosek Komisji po poprawkach;

2.   zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego wniosku lub zastąpienie go innym tekstem;

3.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 11 lipca 2007 r. w celu przyjęcia dyrektywy 2007/.../WE Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę Rady 2000/53/WE w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji w odniesieniu do uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji

P6_TC1-COD(2006)0287


(Jako że osiągnięto porozumienie między Parlamentem a Radą, stanowisko Parlamentu w pierwszym czytaniu odpowiada treści ostatecznego aktu prawnego, dyrektywy 2007/.../WE.)

(1) Dotychczas nieopublikowany w Dzienniku Urzędowym.


Zużyty sprzęt elektrotechniczny i elektroniczny ***I
PDF 274kWORD 72k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 11 lipca 2007 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2002/96/WE w sprawie zużytego sprzętu elektrotechnicznego i elektronicznego (WEEE) w odniesieniu do uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (COM(2006)0914 – C6-0019/2007 – 2006/0302(COD))
P6_TA(2007)0333A6-0188/2007

(Procedura współdecyzji: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2006)0914)(1),

–   uwzględniając art. 251 ust. 2 oraz art. 175 ust. 1 Traktatu WE, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C6-0019/2007),

–   uwzględniając art. 51 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A6-0188/2007),

1.   zatwierdza wniosek Komisji po poprawkach;

2.   zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego wniosku lub zastąpienie go innym tekstem;

3.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 11 lipca 2007 r. w celu przyjęcia dyrektywy 2007/.../WE Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2002/96/WE w sprawie zużytego sprzętu elektrotechnicznego i elektronicznego (WEEE) w odniesieniu do uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji

P6_TC1-COD(2006)0302


(Jako że osiągnięto porozumienie między Parlamentem a Radą, stanowisko Parlamentu w pierwszym czytaniu odpowiada treści ostatecznego aktu prawnego, dyrektywy 2007/.../WE.)

(1) Dotychczas nieopublikowany w Dzienniku Urzędowym.


Niebezpieczne substancje w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym ***I
PDF 275kWORD 72k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 11 lipca 2007 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2002/95/WE w sprawie ograniczenia stosowania niektórych niebezpiecznych substancji w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym w odniesieniu do uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (COM(2006)0915 – C6-0021/2007 – 2006/0303(COD))
P6_TA(2007)0334A6-0187/2007

(Procedura współdecyzji: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2006)0915)(1),

–   uwzględniając art. 251 ust. 2 oraz art. 95 Traktatu WE, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C6-0021/2007),

–   uwzględniając art. 51 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A6-0187/2007),

1.   zatwierdza wniosek Komisji po poprawkach;

2.   zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego wniosku lub zastąpienie go innym tekstem;

3.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 11 lipca 2007 r. w celu przyjęcia dyrektywy 2007/.../WE Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2002/95/WE w sprawie ograniczenia stosowania niektórych niebezpiecznych substancji w sprzęcie elektrycznym w odniesieniu do uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji

P6_TC1-COD(2006)0303


(Jako że osiągnięto porozumienie między Parlamentem a Radą, stanowisko Parlamentu w pierwszym czytaniu odpowiada treści ostatecznego aktu prawnego, dyrektywy 2007/.../WE.)

(1) Dotychczas nieopublikowany w Dzienniku Urzędowym.


Wymogi dotyczące ekoprojektu dla produktów wykorzystujących energię ***I
PDF 275kWORD 73k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 11 lipca 2007 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2005/32/WE ustanawiającą ogólne zasady ustalania wymogów dotyczących ekoprojektu dla produktów wykorzystujących energię oraz zmieniającej dyrektywę Rady 92/42/EWG, oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 96/57/WE i 2000/55/WE, jeśli chodzi o uprawnienia wykonawcze przyznane Komisji (COM(2006)0907 – C6-0034/2007 – 2006/0291(COD))
P6_TA(2007)0335A6-0222/2007

(Procedura współdecyzji: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2006)0907)(1),

–   uwzględniając art. 251 ust. 2 oraz art. 95 Traktatu WE, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C6-0034/2007),

–   mając na uwadze załączone oświadczenie Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji,

–   uwzględniając art. 51 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A6-0222/2007),

1.   zatwierdza wniosek Komisji po poprawkach;

2.   zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy w przypadku uznania za stosowne wprowadzenia znaczących zmian do wniosku lub zastąpienia tegoż innym tekstem;

3.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 11 lipca 2007 r. w celu przyjęcia dyrektywy 2007/.../WE Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2005/32/WE ustanawiającą ogólne zasady ustalania wymogów dotyczących ekoprojektu dla produktów wykorzystujących energię oraz zmieniającą dyrektywę Rady 92/42/EWG, oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 96/57/WE i 2000/55/WE, w odniesieniu do uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji

P6_TC1-COD(2006)0291


(Jako że osiągnięto porozumienie między Parlamentem a Radą, stanowisko Parlamentu w pierwszym czytaniu odpowiada treści ostatecznego aktu prawnego, dyrektywy 2007/.../WE.)

(1) Dotychczas nieopublikowany w Dzienniku Urzędowym.


Usługi pocztowe Wspólnoty ***I
PDF 532kWORD 261k
Rezolucja
Tekst skonsolidowany
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 11 lipca 2007 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 97/67/WE w sprawie pełnego urzeczywistnienia rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty (COM(2006)0594 – C6-0354/2006 – 2006/0196(COD))
P6_TA(2007)0336A6-0246/2007

(Procedura współdecyzji: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2006)0594)(1),

–   uwzględniając art. 251 ust. 2 oraz art. 47 ust. 2, art. 55 i art. 95 Traktatu WE, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C6-0354/2006),

–   uwzględniając art. 51 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Transportu i Turystyki oraz opinie Komisji Gospodarczej i Monetarnej, jak również Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych, Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii, Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów oraz Komisji Rozwoju Regionalnego (A6-0246/2007),

1.   zatwierdza wniosek Komisji po poprawkach;

2.   zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego wniosku lub zastąpienie go innym tekstem;

3.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 11 lipca 2007 r. w celu przyjęcia dyrektywy 2007/.../WE Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 97/67/WE w zakresie pełnego urzeczywistnienia rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty

P6_TC1-COD(2006)0196


(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 47 ust. 2, art. 55 i 95,

uwzględniając wniosek Komisji ║,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(2),

uwzględniając opinię Komitetu Regionów(3),

stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 traktatu(4),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  W rezolucji z dnia 7 lutego 1994 r. w sprawie rozwoju usług pocztowych Wspólnoty(5), Rada określiła, jako jeden z głównych celów pocztowej polityki Wspólnoty, pogodzenie stopniowego, kontrolowanego otwarcia rynku pocztowego na konkurencję z trwałą gwarancją świadczenia usługi powszechnej.

(2)  Dyrektywa 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług(6) ustanowiła regulacyjne ramy dla sektora pocztowego na poziomie Wspólnoty, w tym środki gwarantujące powszechną usługę pocztową, jak i wyznaczenie maksymalnych granic dla usług pocztowych, które państwa członkowskie mogą zastrzec dla swojego(-ich) operatora(-ów) świadczącego(-ych) usługi powszechne z zamiarem utrzymania powszechnej usługi pocztowej (granice te powinny być stopniowo znoszone), oraz harmonogram działań prowadzących do podjęcia decyzji o dalszym otwarciu rynku na konkurencję w celu stworzenia jednolitego rynku usług pocztowych.

(3) Art.  16 Traktatu ║ podkreśla miejsce zajmowane przez usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym we wspólnych wartościach Unii Europejskiej, oraz w ich roli we wspieraniu spójności społecznej i terytorialnej. Stwierdza się w nim, że zadaniem państwa jest zadbać o to, by takie usługi były świadczone w oparciu o zasady i warunki pozwalające im na wypełnienie ich funkcji.

(4)  Pozytywna rola usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym została podkreślona w specjalnym wydaniu Eurobarometru 219 z października 2005 r., który poinformował, że usługi pocztowe, przy 77% zadowolonych respondentów, stanowią najbardziej cenione przez użytkowników UE usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym.

(5)  W zakresie, w jakim usługi pocztowe stanowią zasadniczy instrument komunikacji i wymiany informacji, spełniają one istotną rolę, która wpisuje się w cele dotyczące spójności społecznej, gospodarczej i terytorialnej Unii Europejskiej.

(6)  Środki w tej dziedzinie powinny być tak skonstruowane, by zadania Wspólnoty wynikające z art. 2 traktatu ║, a mianowicie promowanie w całej Wspólnocie harmonijnego, zrównoważonego i stałego rozwoju działalności gospodarczej, wysokiego poziomu zatrudnienia i ochrony socjalnej, zrównoważonego i nieinflacyjnego wzrostu, wysokiego stopnia konkurencyjności i konwergencji działań gospodarczych, podwyższania poziomu i jakości życia oraz spójności gospodarczej i społecznej oraz solidarności między państwami członkowskimi także zostały osiągnięte jako cele.

(7)  Europejskie rynki pocztowe przeszły w ostatnich latach radykalne zmiany, a siłą napędową tej ewolucji był rozwój technologiczny i zwiększona konkurencja wynikająca z deregulacji. Z uwagi na globalizację niezbędne jest przyjęcie aktywnej i nastawionej na rozwój postawy, tak aby nie pozbawić unijnych obywateli korzyści wypływających z tych zmian.

(8)  W swoich wnioskach dotyczących przeglądu śródokresowego realizacji strategii lizbońskiej Rada Europejska w dniach 22 i 23 marca 2005 r. potwierdziła wagę budowy rynku wewnętrznego jako narzędzia wspierania rozwoju, pozwalającego na tworzenie większej liczby i lepszych miejsc pracy oraz istotną rolę, jaką do odegrania w konkurencyjnej i dynamicznej gospodarce mają efektywne usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym. Wnioski te dotyczą także usług pocztowych jako istotnego narzędzia komunikacji, handlu oraz spójności społecznej i terytorialnej.

(9)  Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 2 lutego 2006 r. w sprawie stosowania dyrektywy o usługach pocztowych(7) podkreśliła społeczną i gospodarczą wagę efektywnych usług pocztowych oraz ich zasadniczą rolę w ramach strategii lizbońskiej, zaznaczając, że podjęte dotychczas reformy zaowocowały w sektorze pocztowym znaczącą poprawą sytuacji, a także wzrostem jakości, większą efektywnością oraz zwiększoną uwagą poświęcaną konsumentowi. W związku z rozbieżnymi niekiedy zmianami dotyczącymi zobowiązań do świadczenia usługi powszechnej w państwach członkowskich Parlament Europejski zwrócił się w tej rezolucji do Komisji o skupienie wysiłków przy redagowaniu badania perspektywicznego w szczególności na jakości świadczenia usługi powszechnej i jej przyszłym finansowaniu oraz o zaproponowanie w ramach tego badania definicji, zakresu stosowania i odpowiedniego finansowania usługi powszechnej. Odnotował w niej także, że sieci pocztowe mają niezastąpiony wymiar terytorialny i społeczny, który umożliwia powszechny dostęp do podstawowych usług lokalnych.

(10)  Zgodnie z dyrektywą 97/67/WE przeprowadzono badania perspektywiczne oceniające w odniesieniu do każdego z państw członkowskich wpływ pełnego urzeczywistnienia wewnętrznego rynku pocztowego w 2009 r. na usługę powszechną. Komisja przeprowadziła również szczegółowy przegląd sektora pocztowego Wspólnoty, w tym poprzez zlecenie badań rozwoju sytuacji w tym sektorze pod względem gospodarczym, społecznym i technologicznym, a ponadto przeprowadziła szerokie konsultacje z zainteresowanymi stronami.

(11) █Zgodnie z przeprowadzonymi badaniami perspektywicznymi podstawowy cel, jakim jest zagwarantowanie trwałego świadczenia usługi powszechnej odpowiadającej normie jakości zdefiniowanej przez państwa członkowskie zgodnie z dyrektywą 97/67/WE może zostać osiągnięty w całej Wspólnocie do 2009 r. bez potrzeby zastrzeżonego obszaru.

(12)  Progresywne i stopniowe otwarcie rynków pocztowych na konkurencję dało operatorom świadczącym usługę powszechną wystarczający czas na przeprowadzenie niezbędnych działań modernizacyjnych i restrukturyzacyjnych koniecznych, aby zapewnić ich długoterminową żywotność w nowych warunkach rynkowych oraz pozwoliło państwom członkowskim na dostosowanie swoich systemów regulacyjnych do bardziej otwartego środowiska. Państwa członkowskie mogą ponadto wykorzystać możliwość oferowaną przez okres transpozycji, a także długi czas niezbędny do wprowadzenia efektywnej konkurencji, aby odpowiednio do potrzeb kontynuować modernizację i restrukturyzację operatorów świadczących usługę powszechną.

(13)  Badania perspektywiczne wykazały, że zastrzeżony obszar nie powinien już być preferowanym rozwiązaniem w zakresie finansowania usługi powszechnej. Ocena ta uwzględnia interes Wspólnoty i jej państw członkowskich związany z urzeczywistnieniem rynku wewnętrznego i jego potencjał w zakresie wzrostu i zatrudnienia, a także zapewnienie wszystkim użytkownikom dostępności usługi świadczonej efektywnie w ogólnym interesie gospodarczym. █

(14)  W sektorze pocztowym występuje wiele czynników stymulujących zmiany, zwłaszcza popyt i zmieniające się potrzeby konsumentów, zmiany organizacyjne, automatyzacja i wprowadzenie nowych technologii, upowszechnianie elektronicznych środków komunikacji oraz otwarcie rynku. W celu sprostania konkurencji i nowym wymaganiom konsumentów oraz zapewnienia nowych źródeł finansowania, operatorzy świadczący usługi pocztowe mogą różnicować swoje działania, świadcząc usługi elektroniczne dla firm lub inne usługi dla społeczeństwa informacyjnego.

(15)  Operatorzy świadczący usługi pocztowe, w tym wyznaczeni operatorzy świadczący usługę powszechną, są zachęcani do zwiększania wydajności w wyniku podejmowania nowych konkurencyjnych wyzwań, różniących się od tradycyjnych usług pocztowych (jak technologie cyfrowe i elektroniczne środki komunikacji), co samo w sobie przyczyni się do znacznego wzrostu konkurencyjności.

(16)  Stopniowe otwarcie rynku może, jeżeli zostało dobrze przygotowane, zwiększyć ogólne rozmiary rynków pocztowych; może się ono dodatkowo przyczynić, w warunkach zapewniających neutralność konkurencyjną, do utrzymania trwałości i jakości zatrudnienia przez operatorów świadczących usługę powszechną, a także ułatwi tworzenie nowych miejsc pracy przez innych operatorów, nowych uczestników rynku oraz podmioty prowadzące powiązaną działalność gospodarczą. Niniejsza dyrektywa nie narusza kompetencji państw członkowskich w zakresie regulacji warunków zatrudnienia w sektorze usług pocztowych, jednakże regulacje te nie mogą prowadzić do nieuczciwej konkurencji. Przygotowując otwarcie rynku usług pocztowych należy wziąć pod uwagę kwestie społeczne, w szczególny sposób uwzględniając pracowników, którzy wcześniej zajmowali się świadczeniem usług pocztowych.

(17)  Zwiększona konkurencyjność powinna ponadto umożliwić sektorowi pocztowemu integrację z alternatywnymi metodami komunikacji i pozwolić, by jakość usług świadczonych coraz bardziej wymagającym użytkownikom rosła. Z dalszego otwarcia rynku wciąż będą korzystać przede wszystkim konsumenci oraz małe i średnie przedsiębiorstwa, zarówno jako nadawcy, jak i jako odbiorcy przesyłek pocztowych, w wyniku poprawy jakości, większego wyboru, obniżek cen dla klientów oraz innowacyjnych usług i modeli prowadzenia działalności gospodarczej. Dzisiejszy rynek pocztowy stanowi część większego rynku wiadomości, w tym wiadomości elektronicznych, co należy uwzględnić podczas oceny tego rynku.

(18)  Wiejska sieć pocztowa, między innymi w górach i regionach wyspiarskich, odgrywa podstawową rolę w procesie włączania działalności gospodarczej do narodowej/globalnej gospodarki i w zachowywaniu spójności pod względem społecznym i pod względem zatrudnienia. Ponadto wiejskie urzędy pocztowe w regionach górskich i wyspiarskich mogą zapewnić podstawową sieć infrastruktury umożliwiającej powszechny dostęp do nowych technologii telekomunikacyjnych.

(19)  Rozwój sytuacji na sąsiednich rynkach komunikacyjnych miał zróżnicowany wpływ na różne regiony Wspólnoty, segmenty społeczeństwa i korzystanie z usług pocztowych. Należy utrzymać spójność terytorialną i społeczną, a ze względu na to, że wykorzystując elastyczność zapewnioną przez dyrektywę 97/67/WE, państwa członkowskie mogą dostosowywać poszczególne funkcje usługowe w sposób odpowiadający miejscowym potrzebom, właściwe jest pełne utrzymanie usługi powszechnej oraz powiązanych wymogów w zakresie jakości, określonych we wspomnianej dyrektywie. W celu zagwarantowania, że otwarcie rynku w dalszym ciągu będzie przynosić korzyści wszystkim użytkownikom, zwłaszcza konsumentom oraz małym i średnim przedsiębiorstwom, państwa członkowskie muszą monitorować i nadzorować rozwój sytuacji rynkowej. Muszą podejmować odpowiednie środki regulacyjne, dostępne na mocy dyrektywy, gwarantujące, że dostępność usług pocztowych nadal będzie zaspokajać potrzeby użytkowników, w tym, w razie potrzeby, poprzez zapewnienie minimalnej liczby usług w jednym punkcie dostępu oraz zagwarantować w szczególności, że nie dojdzie do zmniejszenia gęstości rozmieszczenia punktów dostępu do usług pocztowych na obszarach wiejskich i oddalonych. Równolegle państwa członkowskie powinny wprowadzać i egzekwować odpowiednie kary wobec świadczących usługi w przypadku niewypełniania przez nich zobowiązań.

(20)  Usługa powszechna, którą zapewnia dyrektywa 97/67/WE, gwarantuje z reguły jedno odebranie i jedno doręczenie do domu lub siedziby każdej osoby fizycznej lub prawnej każdego dnia roboczego, nawet w odległych i słabo zaludnionych obszarach.

(21)  Pojęcie "użytkownicy" obejmuje indywidualnych konsumentów i podmioty handlowe korzystające z usług powszechnych, chyba że dyrektywa 97/67/WE stanowi inaczej.

(22)  Udostępnienie usług pocztowych wysokiej jakości przyczynia się istotnie do osiągnięcia celu spójności społecznej i terytorialnej. Handel elektroniczny stwarza w szczególności dla obszarów odległych i słabo zaludnionych nowe możliwości uczestnictwa w życiu gospodarczym, czego warunkiem jest udostępnienie dobrych usług pocztowych.

(23)  Dyrektywa 97/67/WE stanowi, że preferowane jest świadczenie usługi powszechnej poprzez wyznaczenie operatorów świadczących usługę powszechną. Większa konkurencja i szerszy wybór oznaczają, że państwa członkowskie potrzebują większej elastyczności w zakresie ustalania najbardziej efektywnego i odpowiedniego mechanizmu gwarantującego dostępność usługi powszechnej, przy jednoczesnym poszanowaniu zasad obiektywności, przejrzystości, niedyskryminacji, proporcjonalności oraz minimalizacji zniekształceń rynku niezbędnych do zapewnienia swobodnego świadczenia usług pocztowych na rynku wewnętrznym. Państwa członkowskie mogą zastosować jedno z następujących rozwiązań lub ich kombinację: zapewnienie usługi powszechnej przez siły rynku, wyznaczenie jednego lub kilku przedsiębiorstw obsługujących różne elementy usługi powszechnej lub różne części terytorium kraju oraz zamówienia publiczne na usługi. Jeżeli państwo członkowskie decyduje się na powołanie co najmniej jednego przedsiębiorstwa w celu świadczenia usługi powszechnej lub różnych składników takiej usługi, musi zostać zagwarantowane, że również inni operatorzy świadczący usługę powszechną zachowają wymogi jakościowe takiej usługi.

(24)  Ważne jest, aby użytkownicy byli w pełni poinformowani o świadczonych usługach powszechnych oraz aby przedsiębiorstwa świadczące usługi powszechne były poinformowane o prawach i obowiązkach operatorów świadczących usługę powszechną. Państwa członkowskie zapewniają, że konsumenci są w pełni poinformowani o funkcjach i dostępności poszczególnych świadczonych usług. Krajowe organy regulacyjne powinny dbać o to, aby wszystkie tego rodzaju informacje były udostępniane. Jest jednakże właściwe, w zgodzie z zasadą zwiększonej elastyczności państw członkowskich w zakresie zapewniania świadczenia usługi powszechnej sposobami innymi niż wyznaczanie operatorów świadczących usługę powszechną, aby państwa członkowskie dysponowały elastycznością decydowania, jak najskuteczniej udostępnić społeczeństwu informacje o usłudze powszechnej.

(25)  W świetle przeprowadzonych badań i w celu uwolnienia pełnego potencjału rynku wewnętrznego usług pocztowych, właściwe jest zaprzestanie stosowania zastrzeżonego obszaru i szczególnych praw jako sposobów zapewnienia finansowania usługi powszechnej. Mając na uwadze sytuację w państwach członkowskich, ostateczny termin zniesienia wyłącznych praw w sektorze pocztowym należy wyznaczyć na koniec roku 2010.

(26)  W przypadku niektórych państw członkowskich konieczne może być nadal zewnętrzne finansowanie rezydualnych kosztów netto usługi powszechnej. Należy zatem wyraźnie sprecyzować dostępne możliwości w celu zapewnienia finansowania usługi powszechnej w stopniu, w jakim jest to potrzebne i odpowiednio uzasadnione, przy jednoczesnym pozostawieniu państwom członkowskim wyboru stosowanych mechanizmów finansowania. Alternatywy te obejmują wykorzystanie procedur zamówień publicznych, w tym procedur bezpośrednio negocjowanych, oraz jeżeli obowiązki związane ze świadczeniem usługi powszechnej pociągają za sobą koszty netto usługi powszechnej i stanowią nieuzasadnione obciążenie dla wyznaczonego przedsiębiorstwa, rekompensaty ze środków publicznych oraz przejrzyste dzielenie kosztów przez operatorów i/lub użytkowników poprzez wnoszenie wkładu na rzecz funduszu kompensacyjnego. Państwa członkowskie mogą stosować inne sposoby finansowania na jakie zezwala prawo wspólnotowe, takie jak podjęcie decyzji o przeznaczeniu całości lub części zysków pochodzących z innych rodzajów działalności operatorów świadczących usługę powszechną poza zakresem usługi powszechnej na finansowanie kosztów netto usługi powszechnej, jeżeli są one zgodne z dyrektywą 97/67/WE. Niezależnie od spoczywającego na państwach członkowskich obowiązku poszanowania przepisów traktatu odnoszących się do pomocy państwa, państwa członkowskie powinny informować Komisję o swoich planach z zakresu finansowania jakichkolwiek kosztów netto usługi powszechnej, co powinno być odzwierciedlone w sprawozdaniu ze stosowania niniejszej dyrektywy, które Komisja przedstawia regularnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie na podstawie dyrektywy 97/67/WE.

(27)  Przedsiębiorstwa świadczące usługi zastępujące usługi powszechne powinny być obowiązane do wnoszenia wkładu na finansowanie usługi powszechnej, jeśli przepisy przewidują fundusz kompensacyjny. W celu ustalenia, o które przedsiębiorstwa chodzi, państwa członkowskie powinny rozważyć, czy usługi świadczone przez takie przedsiębiorstwa mogą być uważane, z punktu widzenia użytkownika, za mogące zastępować usługę powszechną, uwzględniając charakterystykę takich usług, w tym czynników wartości dodanej i przeznaczenia. Aby uznać usługi za mogące zastępować usługę powszechną, nie muszą one koniecznie obejmować wszystkich cech usługi powszechnej, takich jak codzienne doręczanie lub zasięg ogólnokrajowy, pod warunkiem że obejmują one przynajmniej jedną cechę usług świadczonych w ramach usługi powszechnej; usługi ekspresowe i kurierskie nie są uznawane za usługi mogące zastępować usługę powszechną. W celu stosowania zasady proporcjonalności przy określaniu udziału przedsiębiorstw w kosztach świadczenia usługi powszechnej w państwie członkowskim, państwa członkowskie powinny stosować przejrzyste i niedyskryminacyjne kryteria. █

(28)  Zasady przejrzystości, niedyskryminacji i proporcjonalności zawarte w dyrektywie 97/67/WE muszą nadal mieć zastosowanie do wszelkich mechanizmów finansowania i wszelkie decyzje w tym obszarze oparte są na przejrzystych, obiektywnych i weryfikowalnych kryteriach. W szczególności koszt netto świadczenia usługi powszechnej obliczany jest, w zakresie odpowiedzialności krajowych organów regulacyjnych, jako różnica między kosztami netto ponoszonymi przez wyznaczone przedsiębiorstwo zobowiązane do świadczenia usługi powszechnej oraz kosztami w przypadku, gdy przedsiębiorstwo nie świadczy usługi powszechnej. Wyliczenie to uwzględnia wszystkie inne istotne elementy, w tym wszelkie korzyści rynkowe dla przedsiębiorstwa wyznaczonego do świadczenia usługi powszechnej, prawo do rozsądnego zysku i zachęty do ograniczania kosztów. W celu uniknięcia braku pewności prawnej oraz zapewnienia równych możliwości działania Komisja powinna wydać szczegółowe wytyczne co do sposobu, w jaki mają być obliczane koszty netto usługi powszechnej.

(29)  Tym państwom członkowskim, które dołączyły do procesu reformy pocztowej w późniejszym okresie, lub państwom członkowskim o wyjątkowo trudnej topografii, zwłaszcza państwom charakteryzującym się ogromną liczbą wysp, należy umożliwić stosowanie dodatkowego dwuletniego okresu przejściowego w celu likwidacji wyłącznych i szczególnych praw, pod warunkiem zawiadomienia o tym Komisji. Uwzględniając ten szczególny okres należy również dać tym państwom członkowskim, które całkowicie otworzyły swoje rynki, możliwość nieudzielenia zezwolenia na prowadzenie działalności na ich terytorium monopolom funkcjonującym w innych państwach członkowskich – w ograniczonych ramach czasowych i w odniesieniu do ograniczonej liczby usług.

(30)  Państwa członkowskie powinny mieć prawo do stosowania zezwoleń ogólnych i koncesji indywidualnych, gdy jest to uzasadnione i proporcjonalne do założonego celu. Niemniej jednak, jak wynika z trzeciego sprawozdania dotyczącego stosowania dyrektywy 97/67/WE, niezbędna wydaje się dalsza harmonizacja wprowadzanych warunków, która pozwoli na ograniczenie nieuzasadnionych barier w świadczeniu usług na rynku wewnętrznym. W tym kontekście państwa członkowskie mogą na przykład pozwolić przedsiębiorstwom świadczącym usługi w zakresie usługi powszechnej lub usługi uważane za mogące zastępować usługą powszechną, na wybór między zobowiązaniem do świadczenia usługi powszechnej a udzielaniem wsparcia finansowego na rzecz kosztów tej usługi świadczonej przez inne przedsiębiorstwo, ale nie powinny mieć prawa do równoczesnego wymagania wnoszenia wkładu na rzecz mechanizmu współdzielenia oraz nałożenia obowiązku świadczenia usługi powszechnej lub zobowiązań dotyczących jakości, gdyż oba te środki mają służyć temu samemu celowi. Należy również wyjaśnić, że niektóre przepisy dotyczące zezwoleń ogólnych i koncesjonowania nie powinny mieć zastosowania do wyznaczonych operatorów świadczących usługę powszechną.

(31)  W środowisku, w którym kilka przedsiębiorstw pocztowych świadczy usługi mieszczące się w zakresie usługi powszechnej, właściwe jest wymaganie od wszystkich państw członkowskich oceny, czy niektóre elementy infrastruktury pocztowej lub niektóre usługi zasadniczo świadczone przez operatorów świadczących usługę powszechną powinny zostać udostępnione innym operatorom świadczącym podobne usługi, w celu promowania efektywnej konkurencji i/lub ochrony użytkowników oraz konsumentów poprzez zagwarantowanie ogólnej jakości usług pocztowych. W przypadku istnienia kilku operatorów świadczących usługę powszechną, posiadających regionalne sieci usług pocztowych, państwa członkowskie powinny również ocenić i, w razie potrzeby, zapewnić ich interoperacyjność, aby zapobiec utrudnieniom w terminowym dostarczaniu przesyłek pocztowych. Ponieważ sytuacja prawna takich elementów lub usług w państwach członkowskich jest zróżnicowana, właściwe jest wymaganie od państw członkowskich jedynie podjęcia przemyślanej decyzji dotyczącej zapotrzebowania, zakresu i wyboru instrumentu regulacyjnego, w tym, w razie potrzeby, współdzielenia kosztów. Przepis ten pozostaje bez uszczerbku dla prawa państw członkowskich do przyjmowania środków zapewniających dostęp do publicznej sieci pocztowej na warunkach przejrzystości i niedyskryminacji.

(32)  Ze względu na znaczenie usług pocztowych dla osób niewidomych i niedowidzących właściwe jest potwierdzenie, że na konkurencyjnym i zliberalizowanym rynku powinien zostać wprowadzony przez państwa członkowskie obowiązek zapewnienia świadczenia bezpłatnych usług dla osób niewidomych i niedowidzących. █

(33)  W wysoce konkurencyjnym środowisku ważne jest zapewnienie operatorom świadczącym usługę powszechną niezbędnej elastyczności taryfowej w celu zagwarantowania finansowej opłacalności świadczenia usługi powszechnej. Dlatego ważne jest, aby państwa członkowskie tylko w ograniczonych przypadkach nakładały taryfy stanowiące odstępstwo od zasady, że ceny odzwierciedlają popyt i normalne koszty komercyjne. Cel ten osiąga się poprzez zezwalanie państwom członkowskim na dalsze utrzymywanie jednolitych taryf dla poczty objętej taryfą jednoskładnikową, usługi z której konsumenci oraz małe i średnie przedsiębiorstwa korzystają najczęściej. Poszczególne państwa członkowskie mogą również utrzymać jednolite taryfy dla niektórych innych przesyłek w celu ochrony ogólnego interesu publicznego, takich jak dostęp do kultury, spójność regionalna i społeczna. Zasada kształtowania ceny na podstawie kosztów nie powinna wykluczać możliwości stosowania przez operatorów świadczących usługę powszechną jednolitych taryf dla usług świadczonych w związku z usługą powszechną.

(34)  Dla świadczenia usług przez operatorów świadczących usługę powszechną na rzecz podmiotów gospodarczych, podmiotów wysyłających przesyłki masowe, lub firm zbierających pocztę od innych klientów konieczne jest, aby operatorzy korzystali z bardziej elastycznych warunków taryfowych.

(35)  Z uwagi na przejście do całkowicie konkurencyjnego rynku oraz w celu zagwarantowania, że subsydia krzyżowe między usługami powszechnymi a usługami niepowszechnymi nie mają negatywnego wpływu na przewagę konkurencyjną tych ostatnich, właściwe jest wymaganie od państw członkowskich, aby utrzymały wobec operatorów świadczących usługę powszechną obowiązek prowadzenia odrębnych i przejrzystych rachunków, z zastrzeżeniem niezbędnych modyfikacji. Dzięki temu obowiązkowi krajowe organy regulacyjne, organy ds. konkurencji i Komisja powinny dysponować informacjami niezbędnymi do podejmowania decyzji dotyczących usługi powszechnej oraz do monitorowania uczciwości warunków rynkowych do czasu, gdy konkurencja stanie się efektywna. Współpraca między krajowymi organami regulacyjnymi nad dalszym rozwojem wzorców odniesienia i wytycznych w tej dziedzinie powinna przyczynić się do zharmonizowanego stosowania tych zasad.

(36)  Zgodnie z zasadami obowiązującymi w innych obszarach usług i w celu wzmocnienia ochrony konsumenta, właściwe jest rozszerzenie zastosowania minimalnych zasad dotyczących procedur reklamacyjnych poza operatorów świadczących usługę powszechną. W celu zwiększenia efektywności procedur obsługi reklamacji właściwe jest, aby dyrektywa 97/67/WE zachęcała do stosowania procedur ugody pozasądowej, określonych w zaleceniu Komisji 98/257/WE z dnia 30 marca 1998 r. w sprawie zasad mających zastosowanie do organów odpowiedzialnych za pozasądowe rozstrzyganie sporów konsumenckich(8) oraz w zaleceniu Komisji 2001/310/WE z dnia 4 kwietnia 2001 r. w sprawie zasad mających zastosowanie do organów pozasądowych zaangażowanych w polubowne rozstrzyganie sporów konsumenckich(9). Interesom konsumentów służyłaby także zwiększona interoperacyjność między operatorami, wynikająca z dostępu do niektórych elementów infrastruktury i usług, a także wymóg współpracy między krajowymi organami regulacyjnymi i jednostkami ds. ochrony konsumenta. W celu ochrony interesów użytkowników usług pocztowych w przypadku kradzieży, zaginięcia lub uszkodzenia przesyłek, państwa członkowskie powinny wprowadzić system zwrotu kosztów i/lub rekompensaty.

(37)  Należy dostosować przepis dotyczący uprawnień wykonawczych, aby odzwierciedlał zmiany wprowadzone do decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji(10).

(38)  Komitet uczestniczący we wdrażaniu dyrektywy 97/67/WE powinien monitorować ewolucję środków przyjętych przez państwa członkowskie w celu zapewnienia świadczenia usługi powszechnej, a w szczególności ich aktualny i prawdopodobny wpływ na spójność społeczną i terytorialną. Ze względu na szczególne znaczenie liberalizacji usług pocztowych dla spójności regionalnej w komitecie powinni zasiadać nie tylko przedstawiciele państw członkowskich, lecz także przedstawiciele lokalnych i regionalnych władz z wszystkich państw członkowskich.

(39)  Krajowe organy regulacyjne prawdopodobnie nadal odgrywać będą zasadniczą rolę, w szczególności w tych spośród państw członkowskich, w których przejście do rynku konkurencyjnego nie jest jeszcze zakończone. Zgodnie z zasadą rozdziału funkcji regulacyjnych i operacyjnych, państwa członkowskie powinny zapewnić niezależność krajowych organów regulacyjnych, zapewniając w ten sposób bezstronność ich decyzji. Ten wymóg niezależności pozostaje bez uszczerbku dla niezależności instytucjonalnej i zobowiązań konstytucyjnych państw członkowskich oraz dla ustanowionej w art. 259 traktatu zasady neutralności w odniesieniu do obowiązujących w państwach członkowskich reguł dotyczących systemu własności i posiadania. Krajowym organom regulacyjnym należy zapewnić wszelkie zasoby obejmujące personel, wiedzę fachową i środki finansowe niezbędne do realizacji ich zadań.

(40)  Ze względu na częste zaangażowanie różnych jednostek krajowych w sprawowanie funkcji regulacyjnych, właściwe jest wprowadzenie przejrzystości w podziale zadań i wymaganie współpracy od różnych jednostek odpowiedzialnych za regulację sektora, stosowanie zasad konkurencji i zagadnienia konsumenckie, w celu zapewnienia efektywnej realizacji ich zadań.

(41)  Strona, której dotyczy decyzja krajowego organu regulacyjnego powinna mieć prawo odwołania się do jednostki niezależnej od takiego organu. Jednostką taką może być sąd. Taka procedura odwoławcza pozostaje bez uszczerbku dla podziału kompetencji w krajowych systemach sądownictwa oraz dla praw osób prawnych i fizycznych wynikających z prawa krajowego. Do czasu zakończenia tych procedur zachodzi potrzeba zapewnienia tymczasowego obowiązywania decyzji krajowych organów regulacyjnych w celu zagwarantowania bezpieczeństwa prawnego i rynkowego.

(42)  Krajowe organy regulacyjne, realizując swoje zadania wynikające z dyrektywy 97/67/WE, powinny █koordynować swoje działania z jednostkami regulacyjnymi innych państw członkowskich oraz z Komisją. Promowałoby to rozwój wewnętrznego rynku usług pocztowych oraz pomogłoby zapewnić we wszystkich państwach członkowskich jednolite stosowanie przepisów niniejszej dyrektywy, zwłaszcza w obszarach, w których prawo krajowe wdrażające prawo wspólnotowe daje krajowym organom regulacyjnym znaczną swobodę decydowania o zastosowaniu odnośnych zasad. Taka współpraca mogłaby się odbywać m.in. w Komitecie ustanowionym dyrektywą 97/67/WE lub w grupie zrzeszającej europejskich regulatorów. Państwa członkowskie powinny zdecydować, które jednostki są krajowymi organami regulacyjnymi do celów niniejszej dyrektywy.

(43)  Aby realizować swoje zadania w sposób efektywny, krajowe organy regulacyjne muszą gromadzić informacje od uczestników rynku. Wnioski o udzielenie informacji powinny być proporcjonalne i nie powinny nakładać na przedsiębiorstwa nieuzasadnionych obciążeń. Konieczne może być także gromadzenie takich informacji przez Komisję, aby mogła ona wypełniać swoje zobowiązania wynikające z prawa wspólnotowego.

(44)  W celu informowania Parlamentu Europejskiego i Rady o rozwoju wewnętrznego rynku usług pocztowych, Komisja regularnie przedstawia tym instytucjom sprawozdania dotyczące stosowania dyrektywy 97/67/WE.

(45)  Komisja powinna udzielać państwom członkowskim pomocy w odniesieniu do różnych aspektów wykonywania niniejszej dyrektywy.

(46)  Niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na warunki zatrudnienia, w tym na maksymalny czas pracy i minimalne okresy wypoczynku, minimalny wymiar rocznego płatnego urlopu wypoczynkowego, minimalne stawki płac oraz na zasady dotyczące zdrowia, bezpieczeństwa i higieny pracy, stosowane przez państwa członkowskie zgodnie z prawem wspólnotowym, nie wpływa również na stosunki między partnerami społecznymi, w tym na prawo do negocjowania i zawierania układów zbiorowych, prawo do strajku i akcji protestacyjnych, zgodnie z krajowym prawem i praktykami zgodnymi z prawem wspólnotowym; nie ma też zastosowania do usług świadczonych przez agencje pracy tymczasowej. W stosownych przypadkach państwa członkowskie mogą odwzorować warunki pracy w swoich procedurach dotyczących zezwolenia.

(47)  Państwa członkowskie powinny dołożyć starań w kierunku utworzenia wystarczającej liczby punktów kontaktowych i punktów dostępu w celu uwzględnienia potrzeb użytkowników na obszarach wiejskich oraz słabo zaludnionych. Państwa członkowskie powinny ustalić minimalną liczbę punktów kontaktowych na tych obszarach w celu zagwarantowania świadczenia usługi powszechnej.

(48)  W celu potwierdzenia ram regulacji sektora należy skreślić datę wygaśnięcia dyrektywy 97/67/WE. Przepisy, których nie zmieniono na mocy niniejszej dyrektywy, wciąż obowiązują. Usługi, które państwa członkowskie wciąż mogą traktować jako zastrzeżone w okresie przejściowym są wyszczególnione w art. 7a dyrektywy 97/67/WE.

(49)  Ponieważ cele proponowanego działania, a mianowicie utworzenie rynku wewnętrznego usług pocztowych, zagwarantowanie równego poziomu usługi powszechnej wszystkim użytkownikom oraz ustanowienie zharmonizowanych zasad regulacji usług pocztowych nie mogą w wystarczającym zakresie zostać osiągnięte przez państwa członkowskie i ponieważ cele te można, ze względu na skalę i efekty działania, lepiej osiągnąć na poziomie wspólnotowym, Wspólnota może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości, określoną w art. 5 traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną we wspomnianym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.

(50)  Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 97/67/WE.

(51)  Niniejsza dyrektywa jest zgodna z innymi obowiązującymi instrumentami wspólnotowymi dotyczącymi usług. W przypadku zaistnienia sprzeczności między niniejszą dyrektywą a przepisami innego instrumentu wspólnotowego, w szczególności dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie usług na rynku wewnętrznym(11), w odniesieniu do sektora pocztowego moc nadrzędną ma niniejsza dyrektywa i jej przepisy.

(52)  Niniejsza dyrektywa nie narusza stosowania zawartych w traktacie zasad konkurencji i swobody świadczenia usług. W zakresie, w jakim mechanizmy finansowania wiązałyby się z pomocą udzielaną przez państwo członkowskie lub pochodzącą z zasobów pomocowych państwa w jakiejkolwiek formie w rozumieniu art. 87 ust. 1 traktatu, niniejsza dyrektywa nie narusza zobowiązań państw członkowskich do przestrzegania zawartych w traktacie przepisów odnoszących się do pomocy państwa,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

W dyrektywie 97/67/WE wprowadza się następujące zmiany:

1. Art.  1 tiret drugie otrzymuje następujące brzmienie:

"
   warunki świadczenia usług pocztowych,
"

2. W art.  2 wprowadza się następujące zmiany:

   a) pkt 6 otrzymuje brzmienie:"
   6. przesyłka pocztowa: przesyłka opatrzona adresem w ostatecznej formie, w której ma być przewieziona przez operatora świadczącego usługi pocztowe. Poza przesyłkami z korespondencją, przesyłki takie obejmują także na przykład książki, katalogi, gazety, czasopisma i paczki pocztowe zawierające towar posiadający wartość handlową lub nieposiadający jej;

b)  Pkt 19 ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:
19. wymagania podstawowe: ogólne przyczyny nieekonomiczne, które mogą skłonić państwo członkowskie do narzucenia warunków świadczenia usług pocztowych. Przyczyny te obejmują tajemnicę korespondencji, bezpieczeństwo sieci w związku z przewozem towarów niebezpiecznych oraz poszanowanie warunków zatrudnienia i systemów opieki społecznej, ustanowionych aktem ustawowym, rozporządzeniem lub przepisami administracyjnymi i/lub układem zbiorowym wynegocjowanym pomiędzy krajowymi partnerami społecznymi oraz tam, gdzie jest to uzasadnione, ochronę danych, ochronę środowiska i planowanie regionalne."
   c) dodaje się następujący punkt:"
   20. usługi świadczone według taryfy jednoskładnikowej: usługi pocztowe, dla których taryfa określona jest w ogólnych warunkach operatorów świadczących usługę powszechną w odniesieniu do transportu pojedynczych przesyłek pocztowych.
"

3. W art.  3 ust. 3 akapit pierwszy sformułowanie wstępne otrzymuje brzmienie:

"

3.  Państwa członkowskie podejmują kroki w celu zapewnienia, że usługa powszechna zagwarantowana jest w każdy dzień roboczy i nie mniej niż pięć dni w tygodniu, o ile okoliczności lub warunki geograficzne nie zostaną uznane za wyjątkowe przez krajowe organy regulacyjne, i że obejmuje ona co najmniej:

"

4. Art.  4 otrzymuje następujące brzmienie:

"

Artykuł 4

1.  Każde państwo członkowskie zapewnia, że świadczenie usługi powszechnej jest zagwarantowane i powiadamia Komisję o krokach podjętych w celu wypełnienia tego obowiązku. Komitet ustanowiony na mocy art. 21 jest informowany i monitoruje ewolucję środków ustanowionych przez państwa członkowskie w celu zapewnienia świadczenia usługi powszechnej.

2.  Państwa członkowskie mogą wyznaczyć jedno lub więcej przedsiębiorstw jako operatorów świadczących usługę powszechną dla części lub całości terytorium kraju i w odniesieniu do różnych elementów usługi powszechnej. W takiej sytuacji, państwa członkowskie ustalają zgodnie z prawem wspólnotowym przypisane im prawa i obowiązki oraz i podają je do wiadomości publicznej. W szczególności państwa członkowskie podejmują środki w celu zapewnienia, że warunki powierzania świadczenia usługi powszechnej oparte są na zasadach obiektywizmu, niedyskryminacji, proporcjonalności i minimalizacji zniekształcenia rynku oraz że wyznaczenie przedsiębiorstw jako operatorów świadczących usługę powszechną jest ograniczone w czasie. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o tożsamości wyznaczonych operatorów świadczących usługę powszechną.

"

5. W art.  5 ust. 2 wyrazy "art. 36 i 56" zastępuje się wyrazami "art. 30 i 46".

6. Art.  6 otrzymuje następujące brzmienie:

"

Artykuł 6

Państwa członkowskie podejmują kroki w celu zapewnienia, że użytkownicy i przedsiębiorstwa świadczące usługi pocztowe będą regularnie otrzymywali od operatorów świadczących usługę powszechną wystarczająco szczegółowe i aktualne informacje dotyczące szczególnych funkcji oferowanych usług powszechnych, ze szczególnym uwzględnieniem ogólnych warunków dostępu do takich usług, a także cen oraz poziomów norm jakości. Informacje takie publikowane są w odpowiedni sposób.

Państwa członkowskie powiadamiają Komisję, w jaki sposób udostępniane są informacje publikowane zgodnie z akapitem pierwszym.

"

7.  W rozdziale 3 tytuł otrzymuje brzmienie:

"

ROZDZIAŁ 3

Gwarantowane finansowanie usług powszechnych

"

8. Art.  7 otrzymuje następujące brzmienie:

"

Artykuł 7

1.  Od dnia 31 grudnia 2010 r. państwa członkowskie nie udzielają ani nie utrzymują w mocy wyłącznych i szczególnych praw w zakresie ustanawiania lub świadczenia usług pocztowych. Państwa członkowskie mogą finansować świadczenie usług powszechnych zgodnie z co najmniej jednym sposobem określonym w ust. 3, 4 i 5, lub z wszelkimi innymi sposobami zgodnymi z traktatem ║.

2.  Każde państwo członkowskie zapewnia finansowanie usługi powszechnej przez cały czas na całkowicie zliberalizowanym rynku pocztowym. Każde państwo członkowskie powiadamia Komisję o krokach, które zamierza podjąć w celu wypełnienia tego obowiązku.

3.  Państwa członkowskie mogą zapewniać świadczenie usług powszechnych poprzez zamówienie takich usług zgodnie z odnośnymi zasadami zamówień publicznych i uregulowaniami, włączając w to możliwość bezpośredniego negocjowania i zawierania umów o świadczenie usług z usługodawcami.

4.  Jeżeli państwo członkowskie ustali, że obowiązki świadczenia usługi powszechnej określone niniejszą dyrektywą pociągają za sobą koszt netto i stanowią nieuzasadnione obciążenie finansowe dla operatorów świadczących usługę powszechną, uruchamia ono jeden z mechanizmów wyszczególnionych w swoich planach krajowych przekazanych Komisji przed dniem 1 stycznia 2010 i stanowiących część sprawozdania Komisji dla Parlamentu Europejskiego i Rady.

Krajowe plany mogą:

   a) Wprowadzić mechanizm rekompensat dla takich przedsiębiorstw z funduszy publicznych;
   b) Wprowadzić mechanizm podziału kosztu netto obowiązku świadczenia usługi powszechnej między operatorów usług i/lub użytkowników.

5.  Jeżeli koszt netto zostaje podzielony zgodnie z ust. 4 lit. b, państwa członkowskie mogą ustanowić fundusz kompensacyjny, który może być finansowany z opłat wnoszonych przez operatorów usług i/lub użytkowników i zarządzany jest w tym celu przez jednostkę niezależną od beneficjenta lub beneficjentów. Państwa członkowskie mogą uzależnić udzielanie zezwoleń operatorom świadczącym usługę zgodnie z art. 9 ust. 2 od zobowiązania wniesienia finansowej składki do powyższego funduszu lub od zgodności z obowiązkiem świadczenia usługi powszechnej. W ten sposób finansowane mogą być jedynie usługi określone w art. 3.

6.  Państwa członkowskie zapewniają poszanowanie zasad przejrzystości, niedyskryminacji i proporcjonalności przy ustanawianiu funduszu kompensacyjnego oraz ustalaniu poziomu wkładów finansowych, o których mowa w ust. 4 i 5. Decyzje podjęte na podstawie ust. 4 i 5 oparte są na obiektywnych i weryfikowalnych kryteriach oraz są podawane do wiadomości publicznej.

"

9.  Dodaje się art. 7a w brzmieniu:

"

Artykuł 7a

W zakresie niezbędnym dla zapewnienia utrzymania usługi powszechnej państwa członkowskie, które przystąpiły do UE po wejściu w życie dyrektywy 2002/39/WE* lub państwa członkowskie, które charakteryzują się małą liczbą ludności i niewielkim obszarem, w związku z czym wykazują specyficzne uwarunkowania w odniesieniu do usług pocztowych, lub też państwa o wyjątkowo trudnej topografii, zwłaszcza państwa posiadające ogromną liczbę wysp, do dnia 31 grudnia 2012 r. mogą nadal zastrzegać usługi na rzecz operatorów usług powszechnych z zastrzeżeniem następujących ograniczeń i warunków:

   a) usługi te powinny być ograniczone do przyjmowania, sortowania, przemieszczania i doręczania korespondencji krajowej i przychodzącej korespondencji zagranicznej zarówno za pomocą usługi przyspieszonego doręczenia, jak i zwykłej w poniżej określonych granicach dotyczących zarówno wagi, jak i ceny: granica wagowa wynosi 50 gramów; granica ta nie ma zastosowania, jeśli cena jest równa co najmniej dwuipółkrotności publicznej taryfy dla przesyłki w pierwszym przedziale wagowym najszybszej kategorii korespondencji;

W zakresie koniecznym do zapewnienia świadczenia usługi powszechnej, direct mail może nadal być zastrzeżone w ramach tych samych limitów wagowych i cenowych.

--------------------

*Dz.U. L 176 z 5.7.2002, str. 21."

W zakresie koniecznym do zapewnienia świadczenia usług powszechnych, na przykład, gdy niektóre sektory działalności pocztowej są już zliberalizowane lub z uwagi na specyficzne cechy typowe dla usług pocztowych w państwie członkowskim, poczta nadawana zagranicę może być w dalszym ciągu zastrzeżona w obrębie tych samych wagowych i cenowych limitów.

   b) państwa członkowskie zamierzające skorzystać z tego wyjątkowego mechanizmu przejściowego zawiadamiają o tym Komisję w terminie trzech miesięcy przed datą określoną w art. 2 ust. 1 dyrektywy ....... [zmieniającej dyrektywę 97/67/WE w zakresie pełnego urzeczywistnienia rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty];
   c) państwa członkowskie, które zniosą obszary zastrzeżone po..(12) oraz przed dniem 31 grudnia 2012 r. mogą – w trakcie tego okresu przejściowego – odmówić wydania zezwolenia, o którym mowa w art. 9 ust. 2, dotyczącego świadczenia usług na rzeczonych zniesionych obszarach zastrzeżonych operatorom pocztowym świadczącym usługi w zakresie usługi powszechnej, a także kontrolowanym przez nich przedsiębiorstwom, którym przyznano obszar zastrzeżony w innym państwie członkowskim.

"

10. Art.  8 otrzymuje następujące brzmienie:

"

Artykuł 8

Przepisy art. 7 nie naruszają prawa państw członkowskich do:

   zapisania w ustawodawstwie krajowym specjalnych przepisów mających zastosowanie do operatorów świadczących usługę powszechną zgodnie z obiektywnymi, proporcjonalnymi i niedyskryminującymi kryteriami na potrzeby wykonania usługi powszechnej.
   decydowania, zgodnie z ustawodawstwem krajowym, o umiejscowieniu skrzynek na listy w miejscach publicznych, o emisji znaczków pocztowych oraz o usługach doręczania przesyłek poleconych w ramach postępowania sądowego lub administracyjnego na potrzeby świadczenia usługi powszechnej.

"

11.  W rozdziale 4 tytuł otrzymuje brzmienie:

"

ROZDZIAŁ 4

Warunki świadczenia usług pocztowych i dostępu do sieci

"

12. Art.  9 otrzymuje następujące brzmienie:

"

Artykuł 9

1.  W odniesieniu do usług znajdujących się poza zakresem usługi powszechnej zdefiniowanym w art. 3, państwa członkowskie mogą wprowadzić zezwolenia ogólne w stopniu niezbędnym do zagwarantowania zgodności z wymogami podstawowymi.

2.  W odniesieniu do usług objętych zakresem usługi powszechnej zdefiniowanym w art. 3 oraz do usług uznanych za mogące zastępować usługę powszechną, państwa członkowskie mogą wprowadzić procedury zezwoleń, w tym koncesje indywidualne, w stopniu niezbędnym do zagwarantowania zgodności z wymogami podstawowymi i zabezpieczenia usługi powszechnej.

Udzielane zezwolenia mogą:

   w razie potrzeby, być powiązane z obowiązkiem świadczenia usługi powszechnej,
   jeżeli będzie istniała taka konieczność, narzucać wymagania dotyczące jakości, dostępności i świadczenia określonych usług, nawet jeżeli w pewnym stopniu będą się one pokrywać z obowiązkiem świadczenia usługi powszechnej,
   w razie potrzeby, być powiązane z obowiązkiem wnoszenia wkładu finansowego na rzecz mechanizmów współdzielenia, o których mowa w art. 7., jeżeli świadczenie usługi powszechnej generuje koszty netto obciążające dostawcę usługi powszechnej lub usługodawców wyznaczonych zgodnie z art. 4.

3.  Udzielanie zezwoleń innym operatorom niż wyznaczeni operatorzy świadczący usługę powszechną może, w razie potrzeby, być uzależnione od obowiązku wnoszenia wkładu finansowego na rzecz mechanizmu współdzielenia, o którym mowa w art. 7.

Państwa członkowskie mogą zezwolić tym przedsiębiorstwom na wybór między obowiązkiem wnoszenia wkładu na rzecz mechanizmu współdzielenia a zgodnością z obowiązkiem świadczenia usługi powszechnej.

O ile nie dotyczą one przedsiębiorstw wyznaczonych na operatorów świadczących usługę powszechną zgodnie z art. 4., udzielane zezwolenia nie mogą:

   być ograniczone pod względem liczby,
   nakładać warunków technicznych lub operacyjnych innych niż niezbędne do wypełnienia zobowiązań wynikających z niniejszej dyrektywy.

4.  Procedury, zobowiązania i wymogi, o których mowa w ust. 1 i 2, są przejrzyste, dostępne, niedyskryminacyjne, proporcjonalne, precyzyjne i jednoznaczne, podawane do wiadomości publicznej z wyprzedzeniem i oparte na obiektywnych kryteriach. Państwa członkowskie zapewniają, że uzasadnienie odmowy udzielenia zezwolenia w całości lub w części będzie komunikowane wnioskodawcy, a także muszą ustanowić procedurę odwoławczą.

5.  Państwa członkowskie zwrócą się do wszystkich operatorów o pełne przestrzeganie prawa pracy, w tym wszelkich przepisów ustawowych lub umownych dotyczących warunków zatrudnienia, warunków pracy, bezpieczeństwa i higieny pracy oraz stosunków między pracodawcami i pracownikami, które to przepisy państwa członkowskie stosują zgodnie z prawem wspólnotowym. Podobnie, państwa członkowskie zwrócą się do wybranego operatora o pełne przestrzeganie przepisów z zakresu ubezpieczeń społecznych, jakim on podlega oraz zbiorowych porozumień zawartych pomiędzy partnerami społecznymi.

"

13. Art.  10 ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:

"

1.  Parlament Europejski i Rada, stanowiąc na wniosek Komisji i na podstawie art. 47 ust. 2, art. 55 i art. 95 traktatu, przyjmują środki niezbędne dla harmonizacji procedur, o których mowa w art. 9, dotyczącym świadczenia komercyjnych usług pocztowych dla ludności.

"

14. W art.  11 wyrazy "art. 57 ust. 2, art. 66 i art. 100a" zastępuje się wyrazami "art. 47 ust. 2, art. 55 i art. 95".

15.  Dodaje się art. 11a i 11b w brzmieniu:

"

Artykuł 11a

Ilekroć niezbędna jest ochrona interesu użytkowników i/lub promocja efektywnej konkurencji, a także w świetle warunków krajowych, państwa członkowskie zapewniają przejrzyste i niedyskryminacyjne warunki dostępu do następujących elementów infrastruktury pocztowej lub usług: system kodów pocztowych, adresowa baza danych, skrzynki pocztowe, skrzynki zbiorcze i odbiorcze, informacja o zmianach adresów, usługa przekierowania, usługa zwrotu do nadawcy.

Artykuł 11b

Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla odnośnych przepisów krajowych w sprawie ochrony danych osobowych oraz bez uszczerbku dla praw państw członkowskich w zakresie przyjmowania środków gwarantujących, tam gdzie to właściwe, dostęp do sieci pocztowej operatorów świadczących usługę powszechną lub innych elementów infrastruktury pocztowej na warunkach przejrzystości i niedyskryminacji.".

"

16. W art.  12 otrzymuje następujące brzmienie:

"

Artykuł 12

Państwa członkowskie poczynią kroki w celu zapewnienia, że taryfy za każdą z usług stanowiących część świadczenia usługi powszechnej są zgodne z następującymi zasadami:

   ceny muszą być przystępne i umożliwiać wszystkim uczestnikom dostęp do świadczonych usług, niezależnie od położenia geograficznego i z uwzględnieniem specyficznych warunków krajowych. Państwa członkowskie publikują zasady i kryteria mające zagwarantować przystępność na szczeblu krajowym. Krajowe organy regulacyjne monitorują wszelkie zmiany cen i regularnie publikują sprawozdania. Państwa członkowskie zapewniają świadczenie bezpłatnych usług pocztowych dla osób niewidomych i niedowidzących.
   █ilekroć jest to konieczne dla ochrony ogólnego interesu publicznego, państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o stosowaniu jednolitej taryfy na całym terytorium kraju i/lub w stosunku do przesyłek do i z innych państw członkowskich, wyłącznie do usług świadczonych według taryfy jednoelementowej █.
   stosowanie jednolitej taryfy nie wyklucza prawa operatora/operatorów świadczącego/świadczących usługi powszechne do zawierania z klientami indywidualnych umów w sprawie cen.
   taryfy muszą być przejrzyste i niedyskryminujące,
   w każdym przypadku, gdy operatorzy świadczący usługi powszechne stosują taryfy specjalne, na przykład na usługi dla podmiotów gospodarczych, podmiotów wysyłających przesyłki masowe, lub firm zbierających pocztę od innych klientów, będą stosować zasady przejrzystości i równości w traktowaniu podmiotów w odniesieniu zarówno do taryf jak i do związanych z nimi warunków. W taryfach uwzględnia się nieponiesione koszty, w porównaniu do ceny zwykłej usługi pokrywającej pełen zakres oferowanych świadczeń, jak przyjmowanie, przemieszczanie, sortowanie i doręczanie pojedynczych przesyłek pocztowych, a także, wraz z towarzyszącymi im warunkami, stosuje się jednakowo zarówno między różnymi osobami trzecimi, jak i między nimi, a operatorami świadczącymi usługi powszechne dostarczającymi równoważne usługi. Wszelkie takie taryfy zostaną także udostępnione pozostałym konsumentom, w szczególności konsumentom indywidualnym i małym i średnim przedsiębiorstwom korzystającym z usług pocztowych na podobnych warunkach.

"

17. Art.  14 otrzymuje następujące brzmienie:

"

Artykuł 14

1.  Państwa członkowskie podejmują środki niezbędne do zapewnienia zgodności rachunkowości operatorów świadczących usługę powszechną z przepisami niniejszego artykułu.

2.  Operatorzy świadczący usługę powszechną prowadzą odrębne rachunki w swoich wewnętrznych systemach rachunkowości, w celu wyraźnego odróżnienia z jednej strony takie usługi i produkty, które stanowią część usługi powszechnej i w odniesieniu do których otrzymywana jest rekompensata finansowa z tytułu kosztów netto usługi powszechnej i takie, od których wnoszony jest wkład na rzecz takiego funduszu oraz, z drugiej strony, usługi i produkty, które nie stanowią jej części. █ Takie wewnętrzne systemy rachunkowości powinny funkcjonować na podstawie konsekwentnie stosowanych i obiektywnie uzasadnionych zasad księgowania kosztów.

3.  W systemach rachunkowości, o których mowa w ust. 2, bez uszczerbku dla ust. 4, koszty alokowane są w następujący sposób:

   a) koszty, które można przypisać do określonej usługi lub produktu zostają tak przypisane;
  b) koszty ogólne, to znaczy koszty, których nie można przypisać do określonej usługi lub produktu, zostają alokowane w następujący sposób:
   i) tam, gdzie będzie to możliwe, koszty ogólne będą rozdzielane na podstawie bezpośredniej analizy pochodzenia tych kosztów;
   ii) jeżeli bezpośrednia analiza nie jest możliwa, kategorie kosztów ogólnych alokuje się na podstawie pośredniego powiązania z inną kategorią kosztów lub grupą kategorii kosztów, w odniesieniu do której możliwe jest bezpośrednie przypisanie lub alokacja; pośrednie powiązanie oparte jest na porównywalnych strukturach kosztów;
   iii) jeżeli nie można znaleźć bezpośredniego ani pośredniego sposobu alokacji kosztów, dana kategoria kosztów jest alokowana na podstawie ogólnego współczynnika obliczonego jako stosunek wszystkich wydatków bezpośrednio lub pośrednio przypisanych lub alokowanych do każdej z usług powszechnych z jednej strony i do pozostałych usług z drugiej strony;
   iv) kosztów ogólnych, które muszą być ponoszone w przypadku świadczenia zarówno usług powszechnych, jak i usług niemających takiego charakteru, nie można w całości przypisać usługom powszechnym; te same czynniki kosztowe muszą mieć zastosowanie w odniesieniu zarówno do usług powszechnych, jak i usług niemających takiego charakteru.

4.  Inne systemy księgowania kosztów mogą być stosowane jedynie jeżeli są zgodne z ust. 2 i zostały zatwierdzone przez krajowy organ regulacyjny. Przed ich zastosowaniem należy powiadomić Komisję.

5.  Krajowe organy regulacyjne zapewniają, że zgodność z jednym z systemów księgowania kosztów opisanych w ust. 3 i 4 będzie zweryfikowana przez właściwą jednostkę niezależną od operatora świadczącego usługę powszechną. Państwa członkowskie zapewniają okresową publikację oświadczenia w sprawie zgodności.

6.  Krajowy organ regulacyjny na bieżąco udostępnia odpowiednio szczegółowe informacje o systemach księgowania kosztów stosowanych przez operatora świadczącego usługę powszechną oraz przekazuje Komisji takie informacje na żądanie.

7.  Na żądanie, szczegółowe informacje dotyczące rachunków uzyskiwane ze wspomnianych systemów są, z zachowaniem poufności, udostępniane krajowemu organowi regulacyjnemu i Komisji, zgodnie z art. 22a.

8.  Jeżeli dane państwo członkowskie nie ustanowiło żadnego mechanizmu finansowania świadczenia usługi powszechnej, dozwolonego na podstawie art. 7 oraz jeżeli krajowy organ regulacyjny jest przekonany, że żaden z wyznaczonych operatorów świadczących usługę powszechną w danym państwie członkowskim nie otrzymuje pomocy państwa w formie ukrytej ani żadnej innej oraz, że konkurencja na rynku jest w pełni skuteczna, krajowy organ regulacyjny może podjąć decyzję o niestosowaniu wymogów niniejszego artykułu. Niniejszy artykuł ma jednak zastosowanie do uprzywilejowanych operatorów świadczących usługę powszechną do czasu wyznaczenia innych operatorów świadczących usługę powszechną. Krajowy organ regulacyjny z wyprzedzeniem informuje Komisję o podjęciu jakiejkolwiek decyzji tego typu.

"

18. Art.  19 otrzymuje następujące brzmienie:

"

Artykuł 19

1.  Państwa członkowskie zapewniają, że wszystkie przedsiębiorstwa świadczące usługi pocztowe udostępniają przejrzyste, proste i niekosztowne procedury obsługi reklamacji użytkowników ║, w szczególności w przypadkach wiążących się z zaginięciem, kradzieżą, uszkodzeniem lub brakiem zgodności z normami jakości usługi (w tym procedury określające, kto ponosi odpowiedzialność w sprawach, w których występuje więcej niż jeden operator).

2.  Państwa członkowskie podejmują działania w celu zapewnienia, że procedury, o których mowa w ustępie 1 umożliwią rozstrzyganie sporów w sposób sprawiedliwy i szybki, wraz z ustanowieniem █systemu zwrotu kosztów i/lub rekompensaty.

3.  Państwa członkowskie promują także rozwój niezależnych programów pozasądowego rozstrzygania sporów między przedsiębiorstwami świadczącymi usługi pocztowe a konsumentami.

4.  Bez uszczerbku dla innych możliwości odwołania się i środków naprawczych określonych ustawodawstwem krajowym i wspólnotowym, państwa członkowskie zapewniają, że użytkownicy, działając indywidualnie lub, gdy zezwala na to prawo krajowe, wspólnie z organizacjami reprezentującymi interesy użytkowników i/lub konsumentów, mogą wnosić przed właściwe organy krajowe sprawy, w których reklamacje użytkowników przedstawiane przedsiębiorstwom świadczącym usługi mieszczące się w zakresie usługi powszechnej nie zostały załatwione w sposób zadowalający.

5.  Zgodnie z art. 16 państwa członkowskie zapewniają, że operatorzy świadczący usługę powszechną, a także, w razie potrzeby, przedsiębiorstwa świadczące usługi mieszczące się w zakresie usługi powszechnej będą publikowały, wraz ze sprawozdaniem rocznym dotyczącym monitorowania ich wyników, informacje o liczbie reklamacji i sposobie ich załatwienia.

"

19. Art.  21 otrzymuje następujące brzmienie:

"

Artykuł 21

1.  Komisję wspomaga komitet.

2.  W przypadku odesłania do niniejszego artykułu, art. 5a ust. 1-4 i art. 7 decyzji 1999/468/WE mają zastosowanie, z zastrzeżeniem przepisów jej art. 8.

"

20. Art.  22 otrzymuje następujące brzmienie:

"

Artykuł 22

1.  Każde państwo członkowskie wyznacza dla sektora pocztowego jeden lub więcej krajowych organów regulacyjnych, które są odrębne prawnie i niezależne funkcjonalnie od operatorów pocztowych. Państwa członkowskie zachowujące własność lub kontrolę nad przedsiębiorstwami świadczącymi usługi pocztowe zapewniają efektywny strukturalny rozdział funkcji regulacyjnych od działań związanych z własnością lub kontrolą.

Państwa członkowskie informują Komisję, które krajowe organy regulacyjne zostały wyznaczone do realizowania zadań wynikających z niniejszej dyrektywy. W łatwo dostępnej formie publikują one zadania stawiane przed krajowymi organami regulacyjnymi, w szczególności jeżeli zadania te przypisano więcej niż jednej jednostce. W razie potrzeby, państwa członkowskie zapewniają konsultacje i współpracę w sprawach wspólnego zainteresowania między takimi organami a organami krajowymi, którym powierzono wdrażanie prawa konkurencji i prawa konsumenckiego.

2.  Szczególne zadanie krajowych organów regulacyjnych polega na zapewnieniu zgodności z obowiązkami wynikającymi z niniejszej dyrektywy, w szczególności poprzez ustanowienie procedur monitorowania i regulacyjnych zapewniających świadczenie usługi powszechnej. Można im także powierzyć odpowiedzialność za zapewnienie zgodności z zasadami konkurencji w sektorze pocztowym.

Krajowe organy regulacyjne państw członkowskich blisko ze sobą współpracują i udzielają sobie wzajemnej pomocy w celu ułatwienia stosowania niniejszej dyrektywy.

3.  Państwa członkowskie zapewniają istnienie na poziomie krajowym efektywnych mechanizmów dających każdemu użytkownikowi lub przedsiębiorstwu świadczącemu usługi pocztowe, którego dotyczy decyzja krajowego organu regulacyjnego, prawo do odwołania się od takiej decyzji do jednostki odwoławczej niezależnej od zaangażowanych stron. Do czasu rozpoznania takiego środka odwoławczego, decyzja krajowego organu regulacyjnego pozostanie w mocy, chyba, że organ odwoławczy postanowi inaczej.

"

21.  Po art. 22 dodaje się następujący tytuł rozdziału:

"

ROZDZIAŁ 9a

Udzielanie informacji

"

22.  Dodaje się art. 22a w brzmieniu:

"

Artykuł 22a

1.  Państwa członkowskie zapewniają, że operatorzy świadczący usługi pocztowe udzielają wszelkich informacji krajowemu organowi regulacyjnemu, w tym informacji finansowych oraz informacji o świadczeniu usługi powszechnej, w celu zapewnienia przez krajowe organy regulacyjne zgodności z przepisami niniejszej dyrektywy lub decyzjami wydanymi zgodnie z nią.

2.  Wszystkie przedsiębiorstwa bezzwłocznie udzielają takich informacji na żądanie i, jeżeli to konieczne, w trybie poufnym, a także w ramach czasowych i w stopniu uszczegółowienia wymaganym przez krajowy organ regulacyjny. Zakres informacji wymaganych przez krajowy organ regulacyjny jest proporcjonalny do realizacji jego zadań i nie są one wykorzystywane do celów inych niż te, dla których zostały uzyskane. Krajowy organ regulacyjny podaje uzasadnienie żądania udzielenia informacji.

"

23. Art.  23 otrzymuje następujące brzmienie:

"

Artykuł 23

Co cztery lata, przy czym po raz pierwszy nie później niż dnia 31 grudnia 2011 r., Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące stosowania niniejszej dyrektywy, w tym odpowiednie informacje o rozwoju sytuacji w sektorze, szczególnie w odniesieniu do aspektów gospodarczych, społecznych, związanych z zatrudnieniem i technologią, a także jakością usług. Do sprawozdania dołączane są, w razie potrzeby, wnioski dla Parlamentu Europejskiego i Rady.

Najpóźniej 3 lata po faktycznym otwarciu rynku dla konkurencji zostanie przedstawione oddzielne sprawozdanie na temat globalnych trendów w rozwoju zatrudnienia w sektorze i warunków pracy stosowanych przez wszystkich operatorów w każdym państwie członkowskim. Sprawozdanie będzie zawierało również podsumowanie środków legislacyjnych lub środków przyjętych w drodze negocjacji społecznych. Jeżeli w sprawozdaniu zostaną przedstawione przypadki zakłócania konkurencji, w razie potrzeby należy do niego dołączyć stosowne propozycje.

"

24.  Dodaje się art. 23a w brzmieniu:

"

Artykuł 23a

Komisja udziela państwom członkowskim pomocy w zakresie wdrażania niniejszej dyrektywy, co obejmuje wytyczne dotyczące obliczania wszelkich kosztów netto przed dniem 1 stycznia 2009 r. Państwa członkowskie przedstawiają Komisji swoje plany finansowania, o których mowa w art. 7 ust. 4, mogą też przedstawiać badania.

"

25.  Skreśla się art. 26.

26.  Skreśla się art. 27.

Artykuł 2

1.  Państwa członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 grudnia 2009 r. Państwa członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.

Przepisy te, przyjęte przez państwa członkowskie, zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.

2.  Państwa członkowskie przekazują Komisji treść głównych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie regulowanej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 3

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 4

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

(1) Dotychczas nieopublikowany w Dzienniku Urzędowym.
(2) Dz.U. C 168 z 20.7.2007, str. 74.
(3) Dz.U. C 197 z 24.8.2007, str. 37.
(4) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 11 lipca 2007 r.
(5) Dz.U. C 48 z 16.2.1994, str. 3.
(6) Dz.U. L 15 z 21.1.98, str. 14. Dyrektywa ostatnio zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 ║ (Dz.U. L 284 z 31.10.2003, str. 1).
(7) Dz.U. C 288 E z 25.11.2006, str. 77.
(8) Dz.U. L 115 z 17.4.1998, str. 31.
(9) Dz.U. L 109 z 19.4.2001, str. 56.
(10) Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23. Decyzja zmieniona decyzją 2006/512/WE (Dz.U. L 200 z 22.7.2006, str. 11).
(11) Dz.U. L 376 z 27.12.2006, str. 36.
(12)+ Dz.U.: data wejścia w życie niniejszej dyrektywy.


Wspólne zasady realizacji usług transportu lotniczego ***I
PDF 603kWORD 376k
Rezolucja
Tekst skonsolidowany
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 11 lipca 2007 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wspólnych zasad realizacji usług transportu lotniczego na terenie Wspólnoty (przekształcenie) (COM(2006)0396 – C6-0248/2006 –2006/0130(COD))
P6_TA(2007)0337A6-0178/2007

(Procedura współdecyzji: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2006)0396)(1),

–   uwzględniając art. 251 ust. 2 i art. 80 ust. 2 Traktatu WE, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C6-0248/2006),

–   uwzględniając art. 51 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Transportu i Turystyki (A6-0178/2007),

1.   zatwierdza wniosek Komisji po poprawkach;

2.   zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego wniosku lub zastąpienie go innym tekstem;

3.  3 zwraca się do Komisji, aby przedstawiła Parlamentowi Europejskiemu i Radzie wniosek legislacyjny dotyczący warunków socjalnych i warunków pracy w europejskim sektorze lotnictwa, a w międzyczasie, do momentu wejścia w życie takich przepisów, zwraca się do przewoźników powietrznych o przestrzeganie zasad obsadzania stanowisk w odniesieniu do swoich pracowników;

4.  4 zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 11 lipca 2007 r. w celu przyjęcia rozporządzenia (WE) nr .../2007 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wspólnych zasad realizacji usług transportu lotniczego na terenie Wspólnoty (przekształcenie)

P6_TC1-COD(2006)0130


(tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2,

uwzględniając wniosek Komisji║,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno – Społecznego(2),

uwzględniając opinię Komitetu Regionów(3),

stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu(4),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  W rozporządzeniach Rady (EWG) nr 2407/92 z dnia 23 lipca 1992 r. w sprawie przyznawania licencji przewoźnikom lotniczym(5), (EWG) nr 2408/92 z 23 dnia lipca 1992 r. w sprawie dostępu przewoźników lotniczych Wspólnoty do wewnątrzwspólnotowych tras lotniczych(6) oraz (EWG) nr 2409/92 z dnia 23 lipca 1992 r. w sprawie taryf i stawek za usługi lotnicze(7) należy wprowadzić szereg zasadniczych zmian. Dla zachowania jasności przepisów rozporządzenia te powinny zostać przekształcone i połączone w jedno rozporządzenie.

(2)  Przyjęcie tych trzech rozporządzeń doprowadziło do liberalizacji transportu lotniczego we Wspólnocie. Pomimo sukcesu jaki przyniosła liberalizacja w zakresie wzrostu rynku przewozów, konkurencji oraz niższych cen biletów, brak spójności w stosowaniu tych rozporządzeń w państwach członkowskich zakłóca funkcjonowanie wewnętrznego rynku lotniczego.

(3)  W celu zapewnienia bardziej skutecznego i spójnego stosowania prawodawstwa wspólnotowego w zakresie wewnętrznego rynku lotniczego konieczne jest wprowadzenie szeregu zmian w obowiązujących przepisach.

(4)  Uwzględniając potencjalny wpływ kondycji finansowej przewoźnika lotniczego na bezpieczeństwo, należy prowadzić bardziej rygorystyczne monitorowanie sytuacji finansowej przewoźników lotniczych.

(5)  Ze względu na rosnącą rolę przewoźników lotniczych posiadających swoje bazy operacyjne w kilku państwach członkowskich oraz konieczność zapewnienia skutecznego nadzoru na tymi przewoźnikami lotniczymi, państwa członkowskie powinny odpowiadać za nadzorowanie czynnośći dokonywanych zgodnie z certyfikatem AOC (certyfikatem przewoźników lotniczych) i ║koncesją.

(6)  W celu zapewnienia spójnego monitorowania zgodności z wymogami koncesji wszystkich wspólnotowych przewoźników lotniczych, organy wydające koncesje powinny regularnie przeprowadzać ocenę sytuacji finansowej przewoźników lotniczych. Dlatego też ci ostatni powinni przekazywać odpowiednie informacje na temat swojej sytuacji finansowej, w szczególności w pierwszych dwóch latach działalności, gdyż okres ten jest szczególnie newralgiczny, jeśli chodzi o przetrwanie przewoźnika lotniczego na rynku. Aby uniknąć zakłóceń konkurencji wynikających ze stosowania różnych zasad na szczeblu krajowym, konieczne jest zagwarantowanie przejrzystości oraz przeprowadzenie wspólnej kontroli sytuacji finansowej wszystkich wspólnotowych przewoźników lotniczych przez Komisję i państwa członkowskie.

(7)  W celu ograniczenia zagrożeń dla pasażerów, wspólnotowi przewoźnicy lotniczy niespełniający wymogów pozwalających na zachowanie ważnej koncesji nie powinni mieć prawa kontynuowania swojej działalności. W takich przypadkach właściwy organ wydający koncesje powinien cofnąć lub zawiesić koncesję. Jeśli właściwy organ wydający koncesje nie uczyni tego, Komisja powinna mieć prawo cofnięcia lub zawieszenia koncesji w celu zapewnienia jednolitego stosowania prawodawstwa wspólnotowego.

(8)  W celu ograniczenia zjawiska uciekania się do umów leasingu statków powietrznych zarejestrowanych w państwach trzecich, zwłaszcza z załogą (tzw. leasing mokry), możliwość taka powinna być dozwolona tylko w wyjątkowych sytuacjach, takich jak brak odpowiedniego statku powietrznego na rynku wspólnotowym, na ograniczony okres czasu i pod warunkiem, że spełnione będą normy bezpieczeństwa zgodne z zasadami bezpieczeństwa określonymi w prawodawstwie wspólnotowym.

(9)  W odniesieniu do pracowników wspólnotowego przewoźnika lotniczego świadczącego usługi lotnicze z bazy operacyjnej znajdującej się poza terytorium państwa członkowskiego, w którym dany wspólnotowy przewoźnik lotniczy posiada główne miejsce prowadzenia działalności, państwa członkowskie powinny zagwarantować odpowiednie stosowanie wspólnotowych i krajowych przepisów socjalnych.

(10)  W celu zapewnienia bezpieczeństwa i spójnego funkcjonowania wewnętrznego rynku lotniczego wskazane jest, aby Wspólnota była odpowiedzialna za prowadzenie negocjacji z państwami trzecimi w sprawie wewnątrzwspólnotowych praw przewozowych. Pozwoliłoby to uniknąć ewentualnych rozbieżności pomiędzy rynkiem wewnętrznym a indywidualnie prowadzonymi przez państwa członkowskie negocjacjami.

(11)  W celu pełnej realizacji wewnętrznego rynku lotniczego należy uchylić nadal istniejące ograniczenia stosowane przez państwa członkowskie, takie jak ograniczenia w zakresie wspólnej eksploatacji połączeń (code-share) do państw trzecich lub ustalania taryf na trasach do państw trzecich z międzylądowaniem w innym państwie członkowskim (szósta wolność lotnicza).

(12)  Warunki, na jakich możliwe jest nakładanie obowiązku użyteczności publicznej powinny zostać wyraźnie i jednoznacznie określone, natomiast związane z nimi procedury przetargowe powinny umożliwiać udział w nich odpowiedniej ilości oferentów. W indywidualnych przypadkach Komisja powinna mieć możliwość uzyskania wszystkich niezbędnych informacji w celu dokonania oceny ekonomicznego uzasadnienia obowiązku użyteczności publicznej.

(13)  Obowiązujące zasady w zakresie rozdziału ruchu lotniczego pomiędzy portami lotniczymi obsługującymi to samo miasto lub konurbację powinny być jasno określone i uproszczone.

(14)  Wskazane jest zapewnienie państwom członkowskim możliwości natychmiastowego reagowania na problemy spowodowane okolicznościami, których nie można było przewidzieć lub którym nie można było zapobiec, a znacznie utrudniające z punktu widzenia technicznego lub praktycznego realizację usług lotniczych.

(15)  Pasażerowie powinni mieć dostęp do takich samych taryf na tych samych rejsach bez względu na ich miejsce zamieszkania na terenie Wspólnoty lub narodowość oraz niezależnie od miejsca prowadzenia działalności przez biuro podróży na terenie Wspólnoty.

(16)  Pasażerowie powinni mieć możliwość rzeczywistego porównania taryf stosowanych przez poszczególne linie lotnicze. W związku z tym publikowane taryfy powinny określać końcową cenę jaką musi zapłacić pasażer, obejmującą wszelkie należne podatki i dodatkowe opłaty.

(17)  Środki konieczne dla wdrożenia niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji(8).

(18)  Ponieważ nie jest możliwe osiągnięcie przez państwa członkowskie bardziej jednolitego poziomu stosowania prawodawstwa wspólnotowego w zakresie wewnętrznego rynku lotniczego ze względu na międzynarodowy aspekt jakim charakteryzuje się transport lotniczy, a cel ten można pełniej zrealizować na szczeblu wspólnotowym, Wspólnota może podjąć środki, zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza działania konieczne dla osiągnięcia wyznaczonych celów.

(19)  Konieczne jest zatem uchylenie rozporządzeń (EWG) nr 2407/92, 2408/92 i 2409/92,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Rozdział I

Postanowienia ogólne

Artykuł 1

Przedmiot

1.  Niniejsze rozporządzenie reguluje kwestie wydawania koncesji wspólnotowym przewoźnikom lotniczym, prawo wspólnotowych przewoźników lotniczych do świadczenia usług lotniczych na terenie Wspólnoty oraz ceny usług lotniczych świadczonych na terenie Wspólnoty. Przepisy dotyczące informacji i zakazu dyskryminacji w zakresie taryf mają zastosowanie do lotów dokonywanych z lotniska na terytorium państwa członkowskiego oraz lotów zakontraktowanych przez wspólnotowego przewoźnika lotniczego dokonywanych z lotniska znajdującego się w kraju trzecim na lotnisko na terytorium państwa członkowskiego, chyba że w kraju trzecim na przewoźników lotniczych nałożone są te same obowiązki.

2.  Stosowanie przepisów rozdziału III niniejszego rozporządzenia do portu lotniczego w Gibraltarze następuje bez uszczerbku dla odpowiednich stanowisk prawnych Królestwa Hiszpanii oraz Zjednoczonego Królestwa w odniesieniu do sporów dotyczących suwerenności terytorium, na którym położony jest port lotniczy.

3.  Stosowanie przepisów rozdziału III niniejszego rozporządzenia do portu lotniczego w Gibraltarze zawiesza się do dnia wejścia w życie zasad wspólnej deklaracji ministrów spraw zagranicznych Królestwa Hiszpanii i Zjednoczonego Królestwa z dnia 2 grudnia 1987 r. Rządy Hiszpanii i Zjednoczonego Królestwa poinformują Radę o tym terminie.

Artykuł 2

Definicje

Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje.

   1) "koncesja" oznacza zezwolenie przyznane przez właściwy organ wydający koncesje przedsiębiorstwu, zezwalające na przewozy lotnicze pasażerów, poczty i/lub ładunku, za wynagrodzeniem i/lub na wynajem, na warunkach określonych w koncesji;
   2) "właściwy organ wydający koncesje" oznacza organ uprawniony do przyznania, odmowy przyznania, cofnięcia lub zawieszenia koncesji zgodnie z rozdziałem II;
   3) "przedsiębiorstwo" oznacza każdą osobę fizyczną lub osobę prawną, nastawioną lub nienastawioną na zysk, lub organ oficjalny posiadający osobowość prawną lub takowej nieposiadający;
   4) "usługa lotnicza" oznacza lot albo serię lotów, w których przewozi się pasażerów, ładunki i/lub pocztę za wynagrodzeniem i/lub na wynajem;
   5) "lot" oznacza start z określonego portu lotniczego w kierunku określonego portu lotniczego przeznaczenia;
   6) "port lotniczy" oznacza każdy obszar w państwie członkowskim, dostępny dla handlowej eksploatacji transportu lotniczego;
   7) "certyfikat operatora lotniczego (AOC)" oznacza certyfikat wydany przedsiębiorstwu potwierdzający, że dany operator posiada kwalifikacje zawodowe i organizacyjne zapewniające bezpieczną eksploatację statku powietrznego w celu działalności lotniczej określonej w certyfikacie, zgodnie z postanowieniami prawa wspólnotowego;
  8) "skuteczna kontrola" oznacza związek, który stanowią prawa, umowy lub wszystkie inne środki, które zarówno oddzielnie, jak i wspólnie, uwzględniając poszanowanie stanu faktycznego lub związanego z tym obszarem prawa, dają możliwość wywierania bezpośrednio lub pośrednio decydującego wpływu na przedsiębiorstwo, w szczególności przez:
   a) prawa użytkowania wszystkich lub części aktywów przedsiębiorstwa;
   b) praw lub umów, które mają decydujący wpływ na skład, głosowanie lub decyzje organów przedsiębiorstwa lub w innym wypadku mają decydujący wpływ na prowadzenie działalności przez przedsiębiorstwo;
   9) "przewoźnik lotniczy" oznacza przedsiębiorstwo transportu lotniczego posiadające ważną koncesję;
   10) "wspólnotowy przewoźnik lotniczy" oznacza przewoźnika lotniczego z ważną koncesją przyznaną przez właściwy organ wydający koncesje zgodnie z rozdziałem II;
   11) "plan operacyjny" oznacza szczegółowy opis planowanej działalności handlowej przewoźnika lotniczego w danym okresie, w szczególności w stosunku do spodziewanego rozwoju rynku i lokat, jakie mają być prowadzone, w tym skutki finansowe i gospodarcze tej działalności;
   12) "wewnątrzwspólnotowe usługi lotnicze" oznaczają usługi lotnicze wykonywane na terenie Wspólnoty;
   13) "tranzyt" oznacza prawo przelotu nad terytorium Wspólnoty lub państwa trzeciego bez lądowania oraz prawo lądowania w celach niehandlowych;
   14) "prawo przewozowe" oznacza prawo do wykonywania usługi lotniczej między dwoma portami lotniczymi Wspólnoty;
   15) "sprzedaż jedynie miejsc" oznacza sprzedaż miejsc, bez żadnej innej związanej z tym usługi, takiej jak zakwaterowanie, bezpośrednio przez przewoźnika lotniczego lub jego upoważnionego agenta albo czarterującego;
  16) "regularna usługa lotnicza" oznacza serię lotów, z których każdy posiada wszystkie wymienione cechy:
   a) wykonywana jest przez statek powietrzny do transportu osób lub osób oraz ładunku i/lub poczty za wynagrodzeniem, w taki sposób, że na każdy lot dostępne są miejsca w sprzedaży indywidualnej dla członków społeczeństwa (albo bezpośrednio u przewoźnika lotniczego, albo od jego upoważnionych agentów);
  b) eksploatowana jest tak, aby obsługiwać ruch lotniczy między tymi samymi dwoma lub więcej punktami, albo:
   zgodnie z opublikowanym rozkładem lotów; lub
   lotami o takiej regularności lub częstotliwości, że tworzą one w sposób rozpoznawalny systematyczną serię;
   17) "zdolność przewozowa" oznacza liczbę miejsc oferowanych ogółowi społeczeństwa w zakresie regularnej usługi lotniczej w danym okresie;
   18) "taryfy lotnicze" oznaczają ceny podawane w EUR lub w walucie lokalnej, które pasażerowie płacą przewoźnikom lotniczym lub ich przedstawicielom za przewóz tych pasażerów oraz ich bagażu w ramach usług lotniczych oraz wszystkie warunki, w których ceny te mają zastosowanie, w tym wynagrodzenie i warunki oferowane agencji i inne usługi pomocnicze █;
   19) "stawki lotnicze" oznaczają ceny podawane w EUR lub w walucie lokalnej, płacone za przewóz ładunków oraz warunki, w jakich te ceny mają zastosowanie, w tym wynagrodzenie i warunki oferowane agencji i inne usługi pomocnicze █;

20)   "zainteresowane państwo(a) członkowskie" oznacza państwo(a) członkowskie między którymi lub w których taryfa lub stawka jest stosowana;

21)   "odnośne państwo(a) członkowskie" oznacza zainteresowane państwo(a) członkowskie oraz państwo(a) członkowskie, w którym przewoźnik(cy) prowadzący obsługę linii lotniczej jest (są) koncesjonowany;

   22) "konurbacja" oznacza obszar miejski obejmujący kilka miast, które w wyniku przyrostu i rozwoju demograficznego fizycznie połączyły się w ciągły obszar zabudowany;
   23) "rachunkowość zarządcza" oznacza dokładne sprawozdanie dotyczące przychodów i wydatków przewoźnika lotniczego w danym okresie, w tym rozbicie na działalność związaną z transportem lotniczym i innymi rodzajami działalności, jak również na elementy pieniężne i niepieniężne;
   24) "umowa leasingowa bez załogi" (tzw. leasing suchy) oznacza umowę pomiędzy przewoźnikami lotniczymi, na mocy której samolot jest użytkowany na podstawie certyfikatu AOC leasingobiorcy;
   25) "umowa leasingowa z załogą" (tzw. leasing mokry) oznacza umowę pomiędzy przewoźnikami lotniczymi, na mocy której samolot jest użytkowany na podstawie certyfikatu AOC leasingodawcy;
   26) "główne miejsce prowadzenia działalności" oznacza główną siedzibę oraz siedzibę statutową, jeżeli taka istnieje, wspólnotowego przewoźnika lotniczego na terytorium państwa członkowskiego, na którym odbywa się ruch lotniczy, starty lub lądowania stanowiące znaczną część działalności operacyjnej.

Rozdział II

Koncesja

Artykuł 3

Koncesja

1.  Żadnemu przedsiębiorstwu mającemu siedzibę we Wspólnocie nie zezwala się na przewóz drogą powietrzną pasażerów, poczty lub towarów odpłatnie lub wynajem na terenie Wspólnoty, jeżeli nie została mu przyznana odpowiednia koncesja.

Przedsiębiorstwo, spełniające wymagania niniejszego rozdziału jest uprawnione do otrzymania koncesji.

2.  Właściwy organ wydający koncesje nie przyznaje koncesji, w przypadku gdy wymagania niniejszego rozdziału nie zostały spełnione.

3.  Bez uszczerbku dla wszelkich pozostałych przepisów prawa wspólnotowego, krajowego lub międzynarodowego następujące kategorie usług lotniczych nie wymagają posiadania ważnej koncesji:

   a) usługi lotnicze wykonywane statkiem powietrznym bez napędu silnikowego i/lub statkiem powietrznym o napędzie silnikowym ultralekkim, oraz
   b) lokalne przeloty nie obejmujące przewozu pasażerów, poczty lub ładunku pomiędzy różnymi portami lotniczymi.

Artykuł 4

Warunki przyznania koncesji

Właściwy organ wydający koncesje przyznaje koncesję przedsiębiorstwu, pod warunkiem, że:

   a) jego główne miejsce wykonywania działalności znajduje się na terenie Wspólnoty oraz świadczy ono przeważającą część swoich usług lotniczych na terenie, z terenu i na teren Wspólnoty;
   b) posiada ono ważne AOC;
   c) w przypadku, gdy przedsiębiorstwo występuje o koncesję do organu państwa członkowskiego, jego główne miejsce prowadzenia działalności znajduje się w tym państwie członkowskim █;
   d) ma do dyspozycji jeden lub więcej statków powietrznych stanowiących jego własność lub na podstawie umowy leasingu bez załóg (tzw. leasing suchy);
   e) jego główną działalnością jest świadczenie usług lotniczych oddzielnie lub w połączeniu z każdą inną działalnością handlową statku powietrznego lub naprawą i konserwacją statku powietrznego;
   f) struktura przedsiębiorstwa pozwala właściwemu organowi wydającemu koncesje na zastosowanie przepisów niniejszego rozdziału;
   g) państwa członkowskie i/lub obywatele państw członkowskich posiadają ponad 50 procent udziałów w przedsiębiorstwie lub w rzeczywistości kontrolują je bezpośrednio lub pośrednio poprzez jedno lub kilka przedsiębiorstw pośredniczących, chyba że inaczej postanowiono w umowie z państwem trzecim, której Wspólnota jest stroną;
   h) spełnia ono warunki finansowe, o których mowa w art. 5;
   i) spełnia ono wymagania ubezpieczeniowe, o których mowa w art. 11;
   j) wykaże ono, że posiada wystarczającą ochronę ubezpieczeniową, umożliwiającą zwrot wpłaconych kwot oraz pokrycie kosztów transportu powrotnego pasażerów w przypadku, gdyby nie było w stanie zrealizować zarezerwowanych lotów z powodu niewypłacalności lub cofnięcia koncesji.

Artykuł 5

Warunki finansowe przyznania koncesji

1.  Właściwy organ wydający koncesje dokładnie ocenia czy przedsiębiorstwo występujące po raz pierwszy o koncesję może wykazać, że:

   a) może zawsze wypełniać swoje obecne i potencjalne zobowiązania, ustalone na podstawie realistycznych założeń, na okres 36 miesięcy od rozpoczęcia działalności;
   b) może pokryć koszty stałe i operacyjne ponoszone w wyniku działalności na podstawie planu operacyjnego i ustalone na podstawie realistycznych założeń na okres trzech miesięcy od daty rozpoczęcia działalności, nie uwzględniając żadnych dochodów z działalności; oraz
   c) jego kapitał netto wynosi co najmniej 100 000 EUR.

2.  Do celów ust. 1 każdy wnioskodawca przedstawia plan operacyjny na okres przynajmniej pierwszych trzech lat działalności Plan operacyjny wyszczególnia również powiązania finansowe wnioskodawcy z każdą inną działalnością handlową, w którą wnioskodawca jest zaangażowany bezpośrednio lub przez przedsiębiorstwa związane. Wnioskodawca dostarcza również wszystkie istotne informacje; w szczególności dane, o których mowa w części 1 załącznika I. Każdy wnioskodawca ustanawia przepisy pozwalające uniknąć negatywnych społecznych konsekwencji niewypłacalności lub je złagodzić.

3.  Ustępów 1 oraz 2 niniejszego artykułu nie stosuje się do przewoźników lotniczych zajmujących się wyłącznie działalnością wykorzystującą statek powietrzny o wadze poniżej 10 ton (maksymalna masa startowa) lub z ilością poniżej 20 miejsc. Tacy przewoźnicy lotniczy są zawsze w stanie wskazać, że ich kapitał netto stanowi przynajmniej 100 000 EUR lub dostarczyć, w przypadku gdy jest to wymagane przez właściwy organ wydający koncesje, informacje istotne do celów art. 9 ust. 2.

Niemniej jednak państwo członkowskie może stosować ust. 1 oraz 2, w stosunku do przewoźników lotniczych, którym przyznało koncesję, świadczących regularnie usługi lub których obrót przekracza 3 miliony EUR rocznie.

Artykuł 6

Certyfikat operatora lotniczego

1.  Przyznanie oraz ważność koncesji zawsze zależna jest od posiadania ważnego certyfikatu AOC określającego działalność, którą obejmuje koncesja, oraz spełniającego kryteria ustalone w odpowiednich przepisach wspólnotowych.

2.  Wszelkie zmiany w AOC wspólnotowego przewoźnika lotniczego znajdują w razie konieczności odzwierciedlenie w koncesji.

3.  Jeżeli AOC jest przyznawany przez organ krajowy, właściwe władze danego państwa członkowskiego są odpowiedzialne za udzielenie, odmowę, cofnięcie lub zawieszenie AOC i koncesji wspólnotowego przewoźnika lotniczego.

Artykuł 7

Potwierdzenie nieposzlakowanej opinii

1.  W przypadku, gdy do celów przyznania koncesji, wymagane jest potwierdzenie, że osoby, które będą stale i faktycznie kierowały działalnością przedsiębiorstwa, cieszą się dobrą opinią, nie ogłosiły bankructwa, lub w celu zawieszenia lub wycofania koncesji w przypadku poważnego wykroczenia zawodowego lub przestępstwa,właściwy organ wydający koncesje przyjmuje jako wystarczający dowód wobec obywateli państw członkowskich przedstawienie dokumentów wydanych przez właściwe władze w państwie członkowskim pochodzenia lub w państwie członkowskim, w którym dane osoby mają swoje stałe miejsce pobytu, wykazując spełnienie tych wymagań.

2.  W przypadku gdy państwo członkowskie pochodzenia lub państwo członkowskie w którym dana osoba ma swoje stałe miejsce pobytu nie wydaje dokumentów, określonych w ust. 1, mogą one być zastąpione oświadczeniem pod przysięgą ‐ lub, w państwach, gdzie nie istnieje forma oświadczenia pod przysięgą ‐ uroczystym oświadczeniem złożonym przez wnioskodawcę przed właściwym organem sądowym lub administracyjnym, lub, gdzie stosowne, przed notariuszem lub wykwalifikowanym organem zawodowym państwa członkowskiego, z którego osoba ta pochodzi lub w którym osoba ta ma swoje stałe miejsce pobytu; taki organ, notariusz lub uprawniony organ zawodowy wydają pisemne świadectwo potwierdzające autentyczność oświadczenia pod przysięgą lub w drodze uroczystego oświadczenia.

3.  Właściwy organ wydający koncesje może wymagać, aby dokumenty i świadectwa, określone w ust. 1 i 2, przedstawiano nie później niż w trzy miesiące od daty ich wydania.

Artykuł 8

Okres ważności koncesji

1.  Koncesja jest ważna, dopóki wspólnotowy przewoźnik lotniczy spełnia wymagania niniejszego rozdziału.

Wspólnotowy przewoźnik lotniczy zawsze jest w stanie wykazać na wniosek właściwego organu wydającego koncesje, że spełnia wszystkie wymagania niniejszego rozdziału.

2.  Właściwy organ wydający koncesje dokładnie monitoruje zgodność z wymaganiami niniejszego rozdziału. W każdym przypadku organ ten dokonuje przeglądu zgodności z wymaganiami w następujących przypadkach:

   a) po dwóch latach od wydania nowej koncesji; lub
   b) w przypadku podejrzenia wystąpienia ewentualnych problemów; lub
   c) na wniosek Komisji.

W przypadku, gdy właściwy organ wydający koncesje podejrzewa, że problemy finansowe wspólnotowego przewoźnika lotniczego mogą wpływać na bezpieczeństwo prowadzonej przez niego działalności, natychmiast informuje o tym właściwy organ odpowiedzialny za wydanie certyfikatu AOC.

3.  Koncesję ponownie przedkłada się do zatwierdzenia jeżeli wspólnotowy przewoźnik lotniczy

   a) nie rozpoczął działalności w ciągu sześciu miesięcy od wydania koncesji;
   b) zaprzestał działalności na więcej niż sześć miesięcy.

4.  Wspólnotowy przewoźnik lotniczy dostarcza właściwemu organowi wydającemu koncesje w każdym roku budżetowym sprawozdania finansowe poddane kontroli biegłych rewidentów księgowych dotyczące poprzedniego roku budżetowego w ciągu sześciu miesięcy od jego zakończenia. W ciągu pierwszych dwóch lat działalności wspólnotowego przewoźnika lotniczego, dane, o których mowa w punkcie 3 załącznika I są aktualizowane i udostępniane właściwemu organowi wydającemu koncesje co sześć miesięcy.

Właściwy organ wydający koncesje może w każdej chwili dokonać oceny sytuacji finansowej wspólnotowego przewoźnika lotniczego, któremu wydał koncesję, występując o udostępnienie istotnych informacji, w szczególności danych, o których mowa w pkt. 3 załącznika I.

5.  Wspólnotowy przewoźnik lotniczy powiadamia właściwy organ wydający koncesje:

   a) z wyprzedzeniem o planach dotyczących wprowadzenia nowych regularnych lub nieregularnych połączeń lotniczych na kontynencie lub w rejonie świata wcześniej nieobjętym świadczeniem usług, zmiany w typach lub ilości używanych samolotów lub zasadniczej zmiany w skali swojej działalności;
   b) z wyprzedzeniem o wszelkich zamierzonych połączeniach lub przejęciach; oraz
   c) w okresie czternastu dni o każdej zmianie własności pojedynczego pakietu akcji, który stanowi 10 % lub więcej całego pakietu akcji wspólnotowego przewoźnika lotniczego, jego macierzystej lub końcowej spółki holdingowej. Przedstawienie 12 miesięcznego planu operacyjnego na dwa miesiące przed rozpoczęciem okresu, do którego się odnosi, stanowi wystarczające powiadomienie zgodnie z niniejszym ustępem, do celów zmian bieżącej działalności i/lub okoliczności objętych planem operacyjnym.

6.  Jeżeli właściwy organ wydający koncesje uznaje, że zmiany notyfikowane zgodnie z ust. 5 mają istotny wpływ na sytuację finansową wspólnotowego przewoźnika lotniczego, wymaga przedstawienia skorygowanego planu operacyjnego, obejmującego zmiany i obejmującego przynajmniej okres 12 miesięcy od daty ich wprowadzenia, jak również danych, określonych w części 2 załącznika I, oprócz informacji przekazanych zgodnie z ust. 4.

Właściwy organ wydający koncesje podejmuje decyzję w sprawie skorygowanego planu operacyjnego nie później niż w terminie trzech miesięcy od przekazania wszystkich koniecznych informacji.

7.  Właściwy organ wydający koncesje, w stosunku do wspólnotowych przewoźników lotniczych, którym przyznał koncesje, podejmuje decyzję, czy koncesję ponownie należy przedstawić do zatwierdzenia w przypadku zmiany jednego lub większej liczby elementów naruszających prawną sytuację wspólnotowego przewoźnika lotniczego oraz, w szczególności, w przypadku połączenia lub przejęcia.

8.  Ustępów 4, 5 i 6 nie stosuje się do przewoźników lotniczych zajmujących się wyłącznie działalnością wykorzystującą statek powietrzny o wadze poniżej 10 ton (maksymalna masa startowa) i/lub z ilością poniżej 20 miejsc. Tacy przewoźnicy lotniczy są zawsze w stanie wskazać, że ich kapitał netto stanowi przynajmniej 100 000 EUR lub dostarczyć, w przypadku gdy jest to wymagane przez właściwy organ wydający koncesje, informacji istotnych do celów art. 9 ust. 2.

Niemniej jednak państwo członkowskie może stosować ust. 4, 5 i 6 w stosunku do przewoźników lotniczych, którym przyznało koncesje, świadczących regularnie usługi lub których obrót przekracza 3 miliony EUR rocznie.

Artykuł 9

Zawieszenie i wycofanie koncesji

1.  Właściwy organ wydający koncesje zawiesza lub cofa koncesję, jeżeli istnieje uzasadnione podejrzenie, że wspólnotowy przewoźnik lotniczy nie jest w stanie spełnić obecnych i potencjalnych zobowiązań w okresie 12 miesięcy.

Właściwy organ wydający koncesje może przyznać tymczasową koncesję na okres nieprzekraczający 12 miesięcy, do czasu reorganizacji finansowej wspólnotowego przewoźnika lotniczego, pod warunkiem iż nie ucierpi na tym bezpieczeństwo, tymczasowa koncesja odzwierciedla wszelkie zmiany w AOC oraz występuje realna perspektywa odbudowy sytuacji finansowej w tym okresie czasu.

2.  W jakimkolwiek przypadku pojawienia się wyraźnych oznak problemów finansowych lub w razie otwarcia postępowania upadłościowego lub podobnego przeciwko wspólnotowemu przewoźnikowi lotniczemu, któremu koncesję wydał właściwy organ wydający koncesje, ten ostatni niezwłocznie dokonuje szczegółowej oceny sytuacji finansowej i na podstawie jej wyników weryfikuje w ciągu trzech miesięcy status koncesji zgodnie z niniejszym artykułem.

Właściwy organ wydający koncesje informuje Komisję o procedurze oceny oraz jej wynikach, jak również o decyzji podjętej odnośnie do statusu koncesji.

3.  W przypadku, gdy sprawozdania finansowe poddane kontroli biegłych rewidentów, o których mowa w art. 8 ust. 4 nie zostaną przekazane w ciągu sześciu miesięcy od zamknięcia poprzedniego roku budżetowego, właściwy organ wydający koncesje występuje do wspólnotowego przewoźnika lotniczego o niezwłoczne przekazanie sprawozdań finansowych poddanych kontroli biegłych rewidentów.

Jeśli w ciągu jednego miesiąca sprawozdania finansowe poddane kontroli biegłych rewidentów nie zostaną przekazane, koncesja zostaje cofnięta lub zawieszona.

Właściwy organ wydający koncesje informuje Komisję o nieprzekazaniu przez wspólnotowego przewoźnika lotniczego sprawozdań finansowych poddanych kontroli biegłych rewidentów w ciągu wymaganych sześciu miesięcy oraz podjętych w związku z tym działaniach.

4.  W przypadku zawieszenia lub cofnięcia AOC wspólnotowemu przewoźnikowi lotniczemu, właściwy organ wydający koncesje natychmiast zawiesza lub cofa przewoźnikowi lotniczemu koncesję.

Artykuł 10

Decyzje dotyczące koncesji

1.  Właściwy organ wydający koncesje podejmuje decyzję w sprawie złożonego wniosku jak najszybciej oraz nie później niż w terminie trzech miesięcy po przekazaniu wszelkich niezbędnych informacji, biorąc pod uwagę wszystkie dostępne dowody. Decyzja przekazywana jest wnioskodawcy. W decyzji odmownej wskazuje się przyczyny podjęcia takiej decyzji.

2.  Procedury przyznawania, zawieszania i cofania koncesji są podawane do wiadomości publicznej przez właściwy organ wydający koncesje, który powiadamia Komisję.

3.  Wykaz decyzji właściwych organów wydających koncesje dotyczących przyznania, zawieszenia lub cofnięcia koncesji jest corocznie publikowany w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.

Artykuł 11

Wymagania ubezpieczeniowe

Przewoźnik lotniczy jest ubezpieczony, aby móc ponosić odpowiedzialność w razie wypadków, w szczególności w stosunku do pasażerów, bagażu, ładunku, poczty oraz stron trzecich. W stosownych przypadkach, ochrona ubezpieczeniowa odpowiada minimalnym wymaganiom podanym w rozporządzeniu (WE) nr 785/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wymogów w zakresie ubezpieczenia w odniesieniu do przewoźników lotniczych i operatorów statków powietrznych(9).

Artykuł 12

Rejestracja

1.  Bez uszczerbku dla przepisów art. 13 ust. 2 statek powietrzny użytkowany przez wspólnotowego przewoźnika lotniczego jest zarejestrowany █we Wspólnocie. Państwo członkowskie, którego organ licencyjny jest odpowiedzialny za wydawanie koncesji danemu wspólnotowemu przewoźnikowi lotniczemu, może wymagać, aby taki statek powietrzny był zarejestrowany w rejestrze krajowym.

2.  Zgodnie z ust. 1, właściwy organ wydający koncesje, na podstawie mających zastosowanie przepisów ustawowych wykonawczych i administracyjnych, przyjmuje do swojego rejestru krajowego, bez nakładania opłat dyskryminacyjnych i bezzwłocznie, statek powietrzny będący własnością obywateli innego państwa członkowskiego oraz transfery z rejestrów statków powietrznych innych państw członkowskich. Nie stosuje się żadnych opłat dodatkowych za transfer statku powietrznego poza normalną opłatą rejestracyjną.

Artykuł 13

Leasing

1.  █Przedsiębiorstwo występujące o przyznanie koncesji ma do dyspozycji jeden lub kilka statków powietrznych, stanowiących jego własność lub będących w leasingu bez załóg (tzw. leasing suchy) na podstawie umowy.

Wspólnotowy przewoźnik lotniczy ma do dyspozycji jeden lub kilka statków powietrznych stanowiących jego własność lub będących w ║leasingu suchym║.

Wspólnotowy przewoźnik lotniczy może mieć do dyspozycji jeden lub kilka statków powietrznych w ║leasingu mokrym║.

2.  W przypadku krótkoterminowych umów leasingu mokrego, mających na celu spełnienie tymczasowych potrzeb wspólnotowego przewoźnika lotniczego lub w okolicznościach wyjątkowych, właściwy organ wydający koncesje może zwolnić z obowiązku spełniania wymagań w zakresie rejestracji, o których mowa w art. 12 ust. 1 pod warunkiem, że:

Zwolnienia takie przyznaje się pod warunkiem ważnej umowy stanowiącej o wzajemności w zakresie leasingu mokrego pomiędzy zainteresowanym państwem członkowskim lub Wspólnotą a państwem trzecim, gdzie zarejestrowany jest statek powietrzny w leasingu.

   a) wspólnotowy przewoźnik lotniczy może uzasadnić taki leasing wyjątkową potrzebą – w takim przypadku możliwe jest uzyskanie zwolnienia na okres maksymalnie siedmiu miesięcy, które w wyjątkowych okolicznościach może zostać przedłużone tylko jeden raz na kolejny okres maksymalnie siedmiu miesięcy; lub
   b) wspólnotowy przewoźnik lotniczy udowodni, że leasing jest niezbędny ze względu na zwiększone zapotrzebowanie sezonowe, które nie może zostać zaspokojone w sposób satysfakcjonujący w drodze leasingu statku powietrznego zarejestrowanego na mocy art. 12 ust. 1 – w takim przypadku możliwe jest udzielenie zwolnienia na okres maksymalnie siedmiu miesięcy, które może zostać przedłużone; lub
   c) wspólnotowy przewoźnik lotniczy udowodni, że leasing jest niezbędny do przezwyciężenia nieprzewidzianych trudności operacyjnych, takich jak problemy techniczne, a leasing statku powietrznego zarejestrowanego zgodnie z art. 12 ust. 1 nie jest wskazany – w takim przypadku zezwolenie wydawane jest na czas określony, ściśle niezbędny do przezwyciężenia trudności.

3.  Do celów zapewnienia standardów bezpieczeństwa, wspólnotowy przewoźnik lotniczy użytkujący statek powietrzny innego przedsiębiorstwa lub dostarczający go innemu przedsiębiorstwu z załogą lub bez, otrzymuje uprzednią zgodę na działalność od właściwego organu wydającego koncesje. Warunki uzyskania zgody stanowią część umowy najmu między stronami.

4.  Właściwy organ wydający koncesje nie zatwierdza umów leasingu mokrego lub leasingu mokrego║ przewoźnikowi lotniczemu, któremu przyznały koncesję, jeżeli organ ten stwierdził i pisemnie poinformował zainteresowanego przewoźnika lotniczego, że nie są spełnione wszystkie standardy bezpieczeństwa równoważne z określonymi w odpowiednich przepisach wspólnotowych.

Artykuł 14

Ocena przez Komisję

1.  Stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 28 ust. 2, na wniosek państwa członkowskiego lub z własnej inicjatywy, Komisja dokonuje oceny zgodności z wymaganiami niniejszego rozdziału oraz, w razie konieczności, podejmuje decyzję o zawieszeniu lub cofnięciu koncesji.

2.  W celu realizacji swoich obowiązków zgodnie z niniejszym  artykułem Komisja może otrzymać wszystkie niezbędne informacje od właściwego organu wydającego koncesje lub bezpośrednio od zainteresowanego (-ych) przewoźnika (-ów) lotniczego (-ych) w wymaganym terminie, ustalonym przez Komisję.

Artykuł 15

Prawo do obrony

Właściwy organ wydający koncesje oraz Komisja zapewniają przy podejmowaniu decyzji o zawieszeniu lub cofnięciu koncesji wspólnotowego przewoźnika lotniczego możliwość przedstawienia przez zainteresowanego wspólnotowego przewoźnika lotniczego swojego stanowiska, biorąc pod uwagę konieczność, w niektórych przypadkach, procedury w trybie pilnym.

Artykuł 16

Przepisy socjalne

W odniesieniu do pracowników wspólnotowego przewoźnika lotniczego świadczącego usługi lotnicze z bazy operacyjnej znajdującej się poza terytorium państwa członkowskiego, w którym dany wspólnotowy przewoźnik lotniczy posiada główne miejsce wykonywania działalności, państwa członkowskie zapewniają odpowiednie stosowanie wspólnotowych i krajowych przepisów socjalnych.

Rozdział III

Dostęp do tras

Artykuł 17

Świadczenie wewnątrzwspólnotowych usług lotniczych

1.  Wspólnotowi przewoźnicy lotniczy mają prawo wykonywania praw przewozowych na trasach wewnątrzwspólnotowych.

2.  Państwa członkowskie nie uzależniają wykonywania praw przewozowych przez wspólnotowego przewoźnika lotniczego od posiadania jakiegokolwiek pozwolenia lub zezwolenia. Jeśli państwo członkowskie ma podstawy wątpić w ważność koncesji wydanej wspólnotowemu przewoźnikowi lotniczemu, zgłasza tę sprawę właściwemu organowi wydającemu koncesje. Państwa członkowskie nie wymagają od wspólnotowych przewoźników lotniczych dostarczenia żadnych dokumentów lub informacji, które ci ostatni przekazali już właściwemu organowi wydającemu koncesje.

3.  W ramach eksploatacji wewnątrzwspólnotowych usług lotniczych przewoźnik lotniczy upoważniony jest do świadczenia kombinowanych usług lotniczych i zawierania umów o wspólnej eksploatacji połączeń (code-share), bez uszczerbku dla wspólnotowych zasad konkurencji odnoszących się do przedsiębiorstw.

4.  Niniejszym uchyla się wszelkie ograniczenia w swobodnym świadczeniu wewnątrzwspólnotowych usług lotniczych wynikające z dwustronnych umów pomiędzy państwami członkowskimi.

5.  Nienaruszając przepisów dwustronnych umów pomiędzy państwami członkowskimi oraz zgodnie ze wspólnotowymi zasadami konkurencji odnoszącymi się do przedsiębiorstw oraz przepisami umów dwustronnych między państwami członkowskimi a państwami trzecimi, zainteresowane państwa członkowskie zezwalają wspólnotowym przewoźnikom lotniczym na świadczenie kombinowanych usług lotniczych i zawieranie z dowolnym przewoźnikiem lotniczym umów o wspólnej eksploatacji połączeń (code-share) do, z i przez wszystkie porty lotnicze znajdujące się na ich terytorium z lub do jakiegokolwiek punktu (-ów) w państwach trzecich.

6.  Bez uszczerbku dla jakichkolwiek praw przyznanych przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia oraz nie naruszając przepisów rozporządzenia (WE) nr 847/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie negocjacji i wykonania umów dotyczących usług lotniczych między Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi(10), przewoźnikom lotniczym spoza Wspólnoty nie zezwala się na wykonywanie praw przewozowych, świadczenie kombinowanych usług lotniczych lub zawieranie umów o wspólnej eksploatacji połączeń (code-share) w odniesieniu do tras przebiegających całkowicie wewnątrz Wspólnoty, chyba że pozwala im na to umowa zawarta przez Wspólnotę z państwem trzecim.

7.  Bez uszczerbku dla jakichkolwiek praw przyznanych przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia oraz nie naruszając przepisów rozporządzenia (WE) nr 847/2004, przewoźnikom lotniczym z państw trzecich nie zezwala się na tranzyt nad terytorium Wspólnoty, chyba że zainteresowane państwo trzecie jest stroną umowy o tranzycie międzynarodowych usług lotniczych zawartej w Chicago dnia 7 grudnia 1944 r. lub zawarło umowę w tym zakresie ze Wspólnotą.

Artykuł 18

Ogólne zasady dotyczące obowiązku świadczenia usług publicznych

1.  Państwo członkowskie, po zasięgnięciu opinii innych zainteresowanych państw członkowskich i po poinformowaniu Komisji, zainteresowanych portów lotniczych i przewoźników lotniczych, eksploatujących trasę, może nałożyć obowiązek świadczenia usług publicznych w stosunku do regularnej usługi lotniczej do █portu lotniczego na swoim terytorium, którą uznało za żywotnie ważną dla gospodarczego i społecznego rozwoju regionu, który obsługuje ten port lotniczy. Zobowiązanie to nakłada się tylko w zakresie niezbędnym do zapewnienia na tej trasie minimalnej ilości regularnych usług lotniczych, spełniającej ustalone normy ciągłości, prawidłowości, wyznaczania cen lub minimalnej zdolności przewozowej, których to norm przewoźnicy nie zakładaliby, gdyby brali pod uwagę wyłącznie ich interes handlowy.

Ustalone normy dotyczące połączenia objętego obowiązkiem świadczenia usług publicznych określa się w sposób przejrzysty i zgodnie z zasadą równego traktowania.

2.  W przypadkach, gdy inne środki transportu nie mogą zapewnić nieprzerwanych usług w wymiarze przynajmniej dwóch połączeń dziennie, zainteresowane państwa członkowskie mogą włączyć do obowiązku świadczenia usług publicznych wymóg, aby każdy przewoźnik lotniczy, zamierzający eksploatować trasę, udzielił gwarancji, że będzie eksploatował trasę przez pewien okres, zgodnie z pozostałymi warunkami obowiązku świadczenia usług publicznych.

3.  Jeżeli obowiązek świadczenia usług publicznych został nałożony zgodnie z ust. 1 i 2, wówczas upoważnia się przewoźników lotniczych do sprzedaży jedynie miejsc, tylko wtedy, gdy dana usługa lotnicza spełnia wszystkie wymagania w ramach obowiązku świadczenia usług publicznych. W konsekwencji, taką usługę lotniczą uważa się za regularną usługę lotniczą.

4.  Jeżeli żaden przewoźnik lotniczy nie rozpoczął lub nie zamierza rozpocząć obsługi regularnej usługi lotniczej na danej trasie zgodnie z obowiązkiem świadczenia usług publicznych nałożonym na tę trasę, państwo członkowskie może ograniczyć dostęp do regularnej usługi lotniczej na tej trasie dla jednego przewoźnika lotniczego na okres do czterech lat, po upływie których sytuacja zostanie ponownie zbadana.

Okres ten może zostać przedłużony do pięciu lat jeśli obowiązek świadczenia usług publicznych dotyczy trasy do portu lotniczego obsługującego region najbardziej oddalony, zgodnie z definicją w art. 299 ust. 2 Traktatu.

5.  Prawo do eksploatacji usługi, o której mowa w ust. 4, przyznaje się w drodze przetargu publicznego zgodnie z art. 19, dla pojedynczej trasy albo, w przypadkach, gdy z przyczyn operacyjnych jest to niezbędne, dla grupy takich tras, wspólnotowemu przewoźnikowi lotniczemu upoważnionemu do eksploatacji takich usług lotniczych.

6.  Państwo członkowskie zamierzające nałożyć obowiązek świadczenia usług publicznych, przekazuje jego pełny tekst Komisji, pozostałym zainteresowanym państwom członkowskim, zainteresowanym portom lotniczym oraz przewoźnikom lotniczym obsługującym przedmiotowe połączenie.

Komisja publikuje ogłoszenie w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich:

   a) określając obydwa porty lotnicze objęte przedmiotowym połączeniem;
   b) podając termin wejścia w życie obowiązku użyteczności publicznej; oraz
   c) podając pełny adres, pod którym zainteresowane państwo członkowskie udostępnia niezwłocznie i bezpłatnie tekst oraz wszelkie niezbędne informacje i/lub dokumentację dotyczące obowiązku świadczenia usług publicznych.

7.  Konieczność i odpowiedniość planowanego obowiązku użyteczności publicznej jest ustalana przez państwa członkowskie, uwzględniając:

   a) proporcjonalność pomiędzy planowanym obowiązkiem użyteczności publicznej a potrzebami w zakresie rozwoju gospodarczego danego regionu;
   b) możliwość wykorzystania, innych środków transportu i ich zdolność do zaspokojenia istniejących potrzeb transportowych, w szczególności w przypadkach, gdy przejazd koleją na danej trasie trwa poniżej trzech godzin;
   c) taryfy lotnicze i warunki, które mogą być podane użytkownikom;
   d) połączony wynik wszystkich przewoźników lotniczych eksploatujących lub mających zamiar eksploatować trasę.

8.  Termin wejścia w życie obowiązku użyteczności publicznej nie może nastąpić przed datą publikacji ogłoszenia, o którym mowa w ust. 6 pkt. 2.

9.  Obowiązek świadczenia usług publicznych uważa się za wygasły jeśli na trasie objętej obowiązkiem nie świadczono regularnej usługi lotniczej przez okres ponad 12 miesięcy.

10.  W przypadku nagłego zaprzestania obsługi przez przewoźnika lotniczego wybranego zgodnie z art. 19, zainteresowane państwo członkowskie może, w razie nagłej konieczności, wybrać za obopólną zgodą innego przewoźnika lotniczego do obsługi przez niepodlegający przedłużeniu okres sześciu miesięcy, połączenia objętego obowiązkiem świadczenia usług publicznych, na następujących warunkach:

   a) jakiekolwiek dofinansowanie wypłacane przez państwo członkowskie jest zgodne z art. 19 ust. 8;
   b) wyboru dokonuje się spośród wspólnotowych przewoźników lotniczych zgodnie z zasadami przejrzystości i niedyskryminacji.

Komisja i państwo (państwa) członkowskie są bezzwłocznie informowani o tej nadzwyczajnej procedurze oraz przyczynach jej zastosowania. Na wniosek państwa członkowskiego (państw członkowskich) lub z własnej inicjatywy, zgodnie z art. 28 ust. 2 Komisja może zawiesić powyższą procedurę jeśli uzna, że nie spełnia ona wymagań niniejszego ustępu lub w inny sposób jest sprzeczna z prawodawstwem wspólnotowym.

Artykuł 19

Procedura przetargu publicznego dotycząca obowiązku świadczenia usług publicznych

1.  Przetarg publiczny, o którym mowa w art. 18 ust. 5 przeprowadza się zgodnie z procedurą podaną w ust. 2 do 11.

2.  Zainteresowane państwo członkowskie przekazuje Komisji pełny tekst zaproszenia do składania ofert.

3.  Komisja zamieszcza ogłoszenie o zaproszeniu do składania ofert w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Ostateczny termin składania ofert ma miejsce przynajmniej dwa miesiące od daty opublikowania ogłoszenia. W przypadku, gdy przetarg dotyczy trasy, do której na podstawie art. 18 ust. 4 dostęp już został ograniczony dla jednego przewoźnika, zaproszenie do składania ofert będzie opublikowane przynajmniej sześć miesięcy przed dniem, od którego obowiązuje nowa koncesja w celu umożliwienia dokonania oceny czy nadal konieczny jest ograniczony dostęp.

4.  Ogłoszenie zawiera następujące informacje:

a)   zainteresowane państwo (-a) członkowskie;

   b) trasa będąca przedmiotem przetargu;
   c) okres obowiązywania umowy;
   d) pełny adres, pod którym zainteresowane państwo członkowskie udostępnia tekst oraz wszelkie niezbędne informacje i/lub dokumentację dotyczące obowiązku świadczenia usług publicznych;
   e) ostateczny termin składania ofert.

5.  Zainteresowane państwo (-a) członkowskie udostępnia (-ją) niezwłocznie i bezpłatnie wszelkie niezbędne informacje i dokumenty na żądanie strony zainteresowanej publicznym przetargiem. 

6.  Zaproszenie do składania ofert i zawarta w jego następstwie umowa obejmuje, między innymi, następujące punkty:

   a) normy wymagane w ramach obowiązku świadczenia usług publicznych;
   b) zasady dotyczące zmian oraz wypowiedzenia umowy, w szczególności uwzględniania nieprzewidywalnych zmian;
   c) okres obowiązywania umowy;
   d) sankcje w przypadku niewywiązania się z umowy;
   e) obiektywne i przejrzyste parametry, na podstawie których oblicza się ewentualne dofinansowanie za realizację obowiązku świadczenia usług publicznych.

7.  Wyboru spośród ofert dokonuje się tak szybko, jak to możliwe, biorąc pod uwagę odpowiedniość usługi, włączając ceny i warunki, które mogą zostać podane użytkownikom, oraz koszt rekompensaty wymaganej od zainteresowanego państwa członkowskiego (państw członkowskich), jeżeli taka występuje.

8.  Zainteresowane państwo członkowskie może przyznać przewoźnikowi lotniczemu, wyłonionemu na podstawie ust. 7, dofinansowanie kosztów spowodowanych przestrzeganiem norm wynikających z obowiązków świadczenia usług publicznych nałożonych na podstawie art. 18. Dofinansowanie to nie może przekroczyć kwoty niezbędnej do pokrycia kosztów netto związanych z realizacją każdego obowiązku użyteczności publicznej, z uwzględnieniem przychodów uzyskiwanych przez przewoźnika lotniczego w związku z ich realizacją oraz uzasadnionego poziomu zysków.

9.  Komisja jest niezwłocznie informowana o wynikach publicznego przetargu i dokonanym wyborze w formie powiadomienia przekazanego przez państwo członkowskie, zawierającego następujące informacje:

   a) liczba, nazwy oraz dane handlowe oferentów;
   b) kwestie techniczne zawarte w ofertach;
   c) poziom dofinansowania, o jakie ubiegają się oferenci;
   d) nazwa wybranego w drodze przetargu oferenta.

10.  Na wniosek państwa członkowskiego lub z własnej inicjatywy Komisja może w ciągu jednego miesiąca wystąpić do państw członkowskich o przekazanie wszelkich istotnych dokumentów dotyczących wyboru przewoźnika lotniczego realizującego obowiązek świadczenia usług publicznych. W przypadku nieprzekazania żądanych dokumentów w wymaganym terminie, Komisja może podjąć decyzję o zawieszeniu procedury przetargowej zgodnie z zasadami podanymi w art. 28 ust. 2.

Artykuł 20

Ocena obowiązku świadczenia usług publicznych

1.  Państwa członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, by wszelkie decyzje podjęte na podstawie art. 18 i 19 mogły zostać skutecznie skontrolowane, w szczególności tak szybko, jak to możliwe, ze względu na naruszenie przez takie decyzje prawa wspólnotowego lub przepisów krajowych, które wprowadzają w życie to prawo.

W szczególności, na wniosek państwa członkowskiego lub z własnej inicjatywy, Komisja może w ciągu dwóch miesięcy wystąpić do państw członkowskich o przekazanie:

   a) dokumentu potwierdzającego konieczność ustanowienia obowiązku świadczenia usług publicznych oraz jego zgodność z kryteriami podanymi w art. 18;
   b) analizę sytuacji gospodarczej w danym regionie;
   c) analizę proporcjonalności pomiędzy planowanymi zobowiązaniami a założeniami rozwoju gospodarczego; 
   d) analizę istniejących usług lotniczych, jeśli takowe są realizowane, oraz innych dostępnych środków transportu, które mogłyby być uznane za alternatywę dla planowanego nałożenia obowiązku świadczenia usług publicznych.

2.  Komisja, na wniosek państwa członkowskiego, które uzna, że rozwój trasy jest bezprawnie ograniczany zgodnie z art. 18 i 19, lub z własnej inicjatywy, prowadzi dochodzenie i na podstawie stosownych czynników w ciągu sześciu miesięcy od otrzymania wniosku oraz zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 28 ust. 2, podejmuje decyzję, czy przepisy art. 18 i 19 w dalszym ciągu stosuje się w odniesieniu do danej trasy.

Do czasu podjęcia takiej decyzji Komisja może zadecydować o środkach tymczasowych, w tym o zawieszeniu, w całości lub w części, obowiązku świadczenia usług publicznych.

Artykuł 21

Rozdział ruchu lotniczego pomiędzy porty lotnicze i wykonanie prawa przewozowego

1.  Wykonywanie praw przewozowych podlega opublikowanym wspólnotowym, krajowym, regionalnym lub lokalnym zasadom działania odnoszącym się do bezpieczeństwa, ochrony lotnictwa, ochrony środowiska naturalnego i przydziału czasu na start i lądowanie.

2.  Państwo członkowskie, po przeprowadzeniu konsultacji z zainteresowanymi przewoźnikami lotniczymi i portami lotniczymi, może dokonać regulacji, bez dyskryminacji w odniesieniu do różnych punktów docelowych wewnątrz Wspólnoty lub z powodu przynależności państwowej lub tożsamości przewoźników lotniczych, rozdziału ruchu lotniczego między porty lotnicze z poszanowaniem poniższych zasad:

   a) porty lotnicze obsługują to samo miasto lub obsługują tę samą konurbację, w której mają swoją siedzibę;
   b) porty lotnicze są przyłączone do sieci komunikacyjnej poprzez odpowiednią infrastrukturę transportową zapewniającą dojazd do nich środkami transportu publicznego w ciągu 1 godziny; oraz
   c) porty lotnicze są połączone ze sobą oraz z miastem lub konurbacją, które porty te obsługują przez częste, niezawodne i sprawne usługi transportu publicznego.

Wszelkie decyzje dotyczące regulacji rozdziału ruchu lotniczego między porty lotnicze są zgodne z zasadami proporcjonalności i przejrzystości oraz opierają się na obiektywnych kryteriach.

3.  Bez uszczerbku dla zasad rozdziału ruchu lotniczego obowiązujących przed przyjęciem niniejszego rozporządzenia, zainteresowane państwo członkowskie informuje Komisję o zamiarze dokonania regulacji rozdziału ruchu lotniczego lub zmian w obowiązujących zasadach rozdziału ruchu lotniczego.

Komisja bada stosowanie przepisów ust. 1 i 2 oraz w ciągu sześciu miesięcy od otrzymania wniosku w tej sprawie, a także zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 28 ust. 2, podejmuje decyzję, czy państwo członkowskie może zastosować przedmiotowe środki.

Komisja publikuje swoją decyzję w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej a środki mogą być stosowane dopiero po opublikowaniu decyzji Komisji.

Artykuł 22

Środki nadzwyczajne

1.  Państwo członkowskie może odmówić, ograniczyć lub narzucić warunki wykonania praw przewozowych, w związku z nagłymi problemami o charakterze krótkotrwałym, wynikającymi z okoliczności, których nie można było przewidzieć i którym nie można było zapobiec. Środki te są zgodne z zasadami proporcjonalności i przejrzystości i opierają się na obiektywnych i niedyskryminujących kryteriach.

Komisja i pozostałe państwa członkowskie są bezzwłocznie informowani o tych środkach wraz z ich odpowiednim uzasadnieniem. Jeżeli problemy wymagające zastosowania tych środków występują przez ponad 14 dni, państwo członkowskie informuje odpowiednio Komisję oraz inne państwa członkowskie, i może, za zgodą Komisji, przedłużyć zastosowanie tych środków na dalsze okresy liczące do 14 dni.

2.  Na żądanie odnośnego państwa członkowskiego (zaangażowanych państw członkowskich) lub z własnej inicjatywy Komisja może zawiesić te środki, jeżeli nie spełniają one wymagań ust. 1 lub są w inny sposób sprzeczne z prawami wspólnotowym.

Rozdział IV

Przepisy dotyczące taryf

Artykuł 23

Taryfy

Bez uszczerbku dla art. 25 niniejszy rozdział nie może być stosowany w odniesieniu do:

   a) taryf lotniczych i stawek pobieranych przez przewoźników lotniczych, niebędących przewoźnikami lotniczymi Wspólnoty;
   b) taryf lotniczych i stawek ustalonych zgodnie z obowiązkiem świadczenia usług publicznych, który określa rozdział III.

Artykuł 24

Swoboda ustalania taryf

1.  Bez uszczerbku dla art. 18 ust. 1 i art. 25, wspólnotowi przewoźnicy lotniczy swobodnie ustalają taryfy lotnicze i stawki za wewnątrzwspólnotowe usługi lotnicze.

2.  Nie naruszając przepisów dwustronnych umów pomiędzy państwami członkowskimi, państwa członkowskie nie mogą dyskryminować przewoźnika lotniczego z powodu jego przynależności państwowej lub tożsamości umożliwiając wspólnotowym przewoźnikom lotniczym swobodne ustalanie taryf i stawek za usługi lotnicze realizowane pomiędzy ich terytorium a państwem trzecim. Niniejszym uchyla się wszelkie istniejące ograniczenia taryfowe, w tym odnoszące się do połączeń z państwami trzecimi, wynikające z dwustronnych umów pomiędzy państwami członkowskimi.

Artykuł 25

Informacje i zasada niedyskryminacji

1.  Niniejszy artykuł ma zastosowanie do lotów dokonywanych z lotniska na terytorium państwa członkowskiego oraz lotów zakontraktowanych przez wspólnotowego przewoźnika lotniczego dokonywanych z lotniska znajdującego się w kraju trzecim na lotnisko na terytorium państwa członkowskiego, chyba że w kraju trzecim na przewoźników lotniczych nałożone są te same obowiązki.

2.  Przewoźnicy lotniczy prowadzący działalność na terenie Wspólnoty przekazują opinii publicznej wyczerpujące informacje na temat swoich taryf lotniczych i stawek zgodnie z art. 2 ust. 18 i 19 oraz związanych z nimi warunków, a także o wszystkich należnych podatkach, opłatach obowiązkowych, dopłatach i opłatach dodatkowych pobieranych przez nie na rzecz osób trzecich.

Opublikowane taryfy lotnicze, bez względu na formę, w tym związane z Internetem, które są bezpośrednio lub pośrednio skierowane do podróżujących, obejmują wszystkie należne podatki, opłaty obowiązkowe, dopłaty i opłaty dodatkowe. Taryfy lotnicze nie zawierają kosztów, których przewoźnicy lotniczy rzeczywiście nie ponoszą.

Informacja o dodatkowych opłatach uzupełniających podana jest w wyraźny, przejrzysty i jednoznaczny sposób na początku każdego procesu rezerwacji, a wyrażenie na nie zgody przez pasażera opiera się o zasadę dobrowolności. Każda niejawna zgoda na tego typu dodatkowe opłaty jest nieważna.

Wszystkie koszty, które nie są składnikiem taryfy lotniczej i których pobieranie nie wchodzi w zakres kompetencji przewoźników lotniczych prowadzących działalność na terenie Wspólnoty, muszą być wyczerpująco przedstawione przez "sprzedawcę biletów" w rozumieniu art. 2 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 2111/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia wspólnotowego wykazu przewoźników lotniczych podlegających zakazowi wykonywania przewozów w ramach Wspólnoty i informowania pasażerów korzystających z transportu lotniczego o tożsamości przewoźnika lotniczego wykonującego przewóz(11).

3.  Przewoźnicy lotniczy zapewniają dostęp do taryf lotniczych na równych zasadach bez względu na narodowość lub miejsce zamieszkania pasażera lub miejsce prowadzenia działalności przez biuro podróży na terenie Wspólnoty.

Przewoźnicy lotniczy nie może narzucać pasażerom ani biurom podróży zasad, które w praktyce ograniczają ich swobodny i równy dostęp do taryf lotniczych.

4.  Przewoźnicy lotniczy, wypełniając zobowiązania określone w ust. 2 i 3, powinni przedstawiać pobierane przez siebie taryfy lotnicze i stawki oraz związane z nimi warunki, a także wszystkie należne podatki, opłaty i opłaty dodatkowe, które pobierają na rzecz osób trzecich, przy zastosowaniu następujących kategorii:

   - podatki i inne państwowe opłaty i należności;
   - opłaty, należności, opłaty dodatkowe i pozostałe koszty dla przewoźników lotniczych;
   - opłaty, należności, opłaty dodatkowe i pozostałe koszty dla operatorów portów lotniczych.

5.  Wraz z ceną biletu dostarcza się konsumentom pełne wyszczególnienie wszystkich podatków, opłat i kosztów dodatkowych.

Artykuł 26

Przejrzystość cen

Jeśli w cenę biletu wliczone są koszty związane z zapewnieniem bezpieczeństwa lotniska lub na pokładzie statku powietrznego, zaznacza się je oddzielnie na bilecie lub informuje o nich pasażerów w inny sposób. Podatki oraz koszty związane z bezpieczeństwem czy to pobierane przez państwo członkowskie, czy przez przewoźników lub inne jednostki są przejrzyste i można z nich korzystać jedynie w celu pokrycia kosztów zapewnienia bezpieczeństwa lotniska lub statku powietrznego.

Artykuł 27

Kary

Państwa członkowskie zapewniają przestrzeganie przepisów niniejszego rozdziału i określają kary na wypadek naruszenia tych przepisów. Kary powinny być skuteczne, proporcjonalne i zniechęcające.

Rozdział V

Postanowienia końcowe

Artykuł 28

Komitet

1.  Komisję wspomaga komitet.

2.  W przypadku odniesienia się do niniejszego ustępu, art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE║ stosuje się z uwagi na przepisy zawarte w jej art. 8.

Artykuł 29

Współpraca i prawo do informacji

1.  Państwa członkowskie i Komisja współpracują przy stosowaniu i monitorowaniu stosowania niniejszego rozporządzenia

2.  W celu wypełnienia swoich obowiązków na podstawie niniejszego rozporządzenia, Komisja może uzyskiwać wszystkie niezbędne informacje od państw członkowskich, które również zapewnią przekazanie informacji przez przewoźników lotniczych, którym koncesje wydały ich właściwe organy wydające koncesje.

3.  Państwa członkowskie, zgodnie z prawem krajowym, podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia właściwego poziomu poufności informacji otrzymanych przez nie w związku ze stosowaniem niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 30

Uchylenie

Rozporządzenia (EWG) nr 2407/92, 2408/92 i 2409/92 tracą moc.

Odniesienia do uchylonych rozporządzeń należy rozumieć jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia i odczytywać zgodnie z tabelą korelacji zamieszczoną w załączniku II.

Artykuł 31

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK I

Informacje które mają zostać dostarczone zgodnie z art. 5 i 8

1.  Informacje na temat sytuacji finansowej, które mają zostać dostarczone przez wnioskodawcę składającego wniosek po raz pierwszy.

1.1.  Najnowsze wewnętrzne księgi rachunkowe oraz, gdy są dostępne, poddane kontroli biegłych rewidentów księgowych sprawozdania finansowe za poprzedni rok budżetowy.

1.2.  Przewidywany bilans, w tym rachunek zysków i strat na następne lata.

1.3.  Podstawa projektowanych wydatków i dochodów w formie danych liczbowych w stosunku do takich pozycji, jak paliwo, opłaty i taryfy, pensje, konserwacja, amortyzacja, wahania kursu walutowego, opłaty lotniskowe, ubezpieczenie itd. Prognozy dotyczące ruchu lotniczego/dochód.

1.4.  Dane szczegółowe dotyczące kosztów rozpoczęcia działalności ponoszonych w okresie od przedstawienia wniosku do rozpoczęcia działalności oraz wytłumaczenie, w jaki sposób ║koszty te mają być sfinansowane.

1.5.  Dane szczegółowe dotyczące istniejących i przewidywanych źródeł finansowania.

1.6.  Dane szczegółowe dotyczące akcjonariuszy, w tym obywatelstwo i rodzaj posiadanych akcji, oraz statut spółki. Jeżeli jest to część grupy przedsiębiorstw, informacje dotyczące związków między nimi.

1.7.  Przewidywane sprawozdania z przepływów gotówkowych oraz planów płynności za pierwsze trzy lata działalności.

1.8.  Dane szczegółowe dotyczące finansowania nabycia/leasingu statku powietrznego, w tym, w przypadku leasingu, terminy i warunki umowy.

2.  Informacje, które mają zostać dostarczone w celu oceny stałej kondycji finansowej istniejących posiadaczy koncesji planujących zmianę struktur lub działalności ze znacznym wpływem na ich finanse.

2.1.  W miarę potrzeb, najnowszy wewnętrzny bilans zarządczy oraz poddane kontroli biegłych rewidentów księgowych sprawozdania finansowe za poprzedni rok budżetowy.

2.2.  Dokładne dane szczegółowe o wszystkich proponowanych zmianach, np. zmiana rodzaju usług, proponowane przejęcie i fuzja, zmiany w kapitale akcyjnym, zmiany akcjonariuszy itd.

2.3.  Przewidywany bilans, wraz z rachunkiem zysków i strat za bieżący rok budżetowy, w tym wszystkie zmiany proponowane w strukturze lub działalności ze znacznym wpływem na finanse.

2.4.  Dawne i przewidywane wydatki oraz dochód w formie danych liczbowych dotyczące takich pozycji jak paliwo, opłaty i taryfy, pensje, konserwacja, deprecjacja, wahania kursu walutowego, opłaty lotniskowe, ubezpieczenie itd. Prognozy dotyczące ruchu lotniczego/dochód.

2.5.  Sprawozdania z przepływów gotówkowych oraz plany płynności na następny rok, w tym wszystkie proponowane zmiany w strukturze i działalności ze znacznym wpływem na finanse.

2.6.  Dane szczegółowe dotyczące finansowania nabycia/leasingu statku powietrznego, w tym, w przypadku leasingu, terminy i warunki umowy.

3.  Informacje, które mają zostać dostarczone w celu oceny stałej kondycji finansowej istniejących posiadaczy koncesji.

3.1.  Poddane kontroli biegłych rewidentów księgowych sprawozdania finansowe nie później niż na sześć miesięcy od zakończenia odpowiedniego okresu oraz, w miarę potrzeby, najnowszy wewnętrzny bilans zarządczy.

3.2.  Planowany bilans, w tym rachunek zysków i strat na kolejny rok.

3.3.  Dawne i planowane wydatki i dochody w formie danych liczbowych dotyczące takich pozycji, jak paliwo, opłaty i taryfy, pensje, konserwacja, amortyzacja, wahania kursu walutowego, opłaty lotniskowe, ubezpieczenie itd. Prognozy dotyczące ruchu lotniczego/dochód.

3.4.  Sprawozdania z przepływów gotówkowych oraz plany płynności na kolejny rok.

ZAŁĄCZNIK II║

Tabela korelacji

Rozporządzenie (EWG) nr 2407/92

Niniejsze rozporządzenie

Artykuł 1 ust. 1

Artykuł 1

Artykuł 1 ust. 2

Artykuł 3 ust. 3

Artykuł 2

Artykuł 2

Artykuł 3 ust. 1

Artykuł 3 ust. 2

Artykuł 3 ust. 2

Artykuł 3 ust. 1 drugi akapit

Artykuł 3 ust. 3

Artykuł 3 ust. 1 pierwszy akapit

Artykuł 4 ust. 1

Artykuł 4 ust. 1

Artykuł 4 ust. 2

Artykuł 4 lit. f)

Artykuł 4 ust. 3

-

Artykuł 4 ust. 4

Artykuł 4 lit. f)

Artykuł 4 ust. 5

Artykuł 8 ust. 1 drugi akapit

Artykuł 5 ust. 1

Artykuł 5 ust. 1

Artykuł 5 ust. 2

Artykuł 5 ust. 2

Artykuł 5 ust. 3

Artykuł 8 ust. 5

Artykuł 5 ust. 4

Artykuł 8 ust. 6

Artykuł 5 ust. 5

Artykuł 9 ust. 1

Artykuł 5 ust. 6

Artykuł 8 ust. 4

Artykuł 5 ust. 7

Artykuł 5 ust. 3 i artykuł 8 ust. 8

Artykuł 6

Artykuł 7

Artykuł 7

Artykuł 11

Artykuł 8 ust. 1

Artykuł 13 ust. 1

Artykuł 8 ust. 2

Artykuł 12 ust. 1

Artykuł 8 ust. 3

Artykuł 13 ust. 2

Artykuł 8 ust. 4

Artykuł 12 ust. 2

Artykuł 9

Artykuł 6

Artykuł 10 ust. 1

Artykuł 13 ust. 3

Artykuł 10 ust. 2

Artykuł 13 ust. 4

Artykuł 11 ust. 1

Artykuł 8 ust. 1

Artykuł 11 ust. 2

Artykuł 8 ust. 3

Artykuł 11 ust. 3

Artykuł 8 ust. 7

Artykuł 12

Artykuł 9 ust. 2 do artykułu 9 ust. 4

Artykuł 13 ust. 1

Artykuł 10 ust. 2

Artykuł 13 ust. 2

Artykuł 10 ust. 1

Artykuł 13 ust. 3

-

Artykuł 13 ust. 4

Artykuł 10 ust. 3

Artykuł 14

Artykuł 14

Artykuł 15

-

Artykuł 16

-

Artykuł 17

-

Artykuł 18 ust. 1

Artykuł 29 ust. 1

Artykuł 18 ust. 2

Artykuł 29 ust. 3

Artykuł 19

-

ZAŁĄCZNIK

ZAŁĄCZNIK I

Rozporządzenie (EWG) nr 2408/92

Niniejsze rozporządzenie

Artykuł 1 ust. 1

Artykuł 1

Artykuł 1 ust. 2

Artykuł 1 ust. 2

Artykuł 1 ust. 3

Artykuł 1 ust. 3

Artykuł 1 ust. 4

-

Artykuł 2

Artykuł 2

Artykuł 3 ust. 1

Artykuł 17 ust. 1 i artykuł 17 ust. 2

Artykuł 3 ust. 2

-

Artykuł 3 ust. 3

-

Artykuł 3 ust. 4

-

Artykuł 4 ust. 1 lit. a)

Artykuł 18 ust. 1

Artykuł 4 ust. 1 lit. b)

Artykuł 18 ust. 6

Artykuł 4 ust. 1 lit. c)

Artykuł 18 ust. 2

Artykuł 4 ust. 1 lit. d)

Artykuł 18 ust. 4

-

Artykuł 19 ust. 1

-

Artykuł 19 ust. 2

-

Artykuł 19 ust. 3

-

Artykuł 19 ust. 4

-

Artykuł 19 ust. 5

Artykuł 4 ust. 1 lit. e)

Artykuł 19 ust. 6

Artykuł 4 ust. 1 lit. f)

Artykuł 19 ust. 7

Artykuł 4 ust. 1 lit. g)

-

Artykuł 4 ust. 1 lit. h)

Artykuł 19 ust. 8

-

Artykuł 19 ust. 9

-

Artykuł 19 ust. 10

Artykuł 4 ust. 1 lit. i)

Artykuł 20 ust. 1

Artykuł 4 ust. 1 lit. j)

Artykuł 18 ust. 3

Artykuł 4 ust. 1 lit. k)

-

Artykuł 4 ust. 2

-

Artykuł 4 ust. 3

Artykuł 20 ust. 2

Artykuł 4 ust. 4

-

Artykuł 5

-

Artykuł 6 ust. 1 i artykuł 6 ust. 2

-

Artykuł 7

Artykuł 17 ust. 3-17 ust. 6

Artykuł 8 ust. 1

Artykuł 21 ust. 2

Artykuł 8 ust. 2

Artykuł 21 ust. 1

Artykuł 8 ust. 3

Artykuł 21 ust. 3

Artykuł 8 ust. 4

-

Artykuł 8 ust. 5

-

Artykuł 9 ust. 1

-

Artykuł 9 ust. 2

-

Artykuł 9 ust. 3

-

Artykuł 9 ust. 4

-

Artykuł 9 ust. 5

Artykuł 22

Artykuł 9 ust. 6

-

Artykuł 9 ust. 7

-

Artykuł 9 ust. 8

-

Artykuł 10

-

Artykuł 11

Artykuł 28

Artykuł 12 ust. 1

Artykuł 29 ust. 2

Artykuł 12 ust. 2

-

Artykuł 13

-

Artykuł 14 ust. 1

Artykuł 29 ust. 1

Artykuł 14 ust. 2

Artykuł 29 ust. 3

Artykuł 15

-

Artykuł 16

-

ZAŁĄCZNIK I

-

ZAŁĄCZNIK II

-

ZAŁĄCZNIK III

-

-

Rozporządzenie (EWG) nr 2409/92

Niniejsze rozporządzenie

Artykuł 1 ust. 1

Artykuł 1

Artykuł 1 ust. 2

Artykuł 23

Artykuł 1 ust. 3

Artykuł 2

Artykuł 2

Artykuł 3

-

Artykuł 4

Artykuł 25

Artykuł 5 ust. 1

Artykuł 24

Artykuł 5 ust. 2

-

Artykuł 5 ust. 3

-

Artykuł 5 ust. 4

-

Artykuł 6

-

Artykuł 7

-

Artykuł 8

-

Artykuł 9

-

Artykuł 10 ust. 1

Artykuł 29 ust. 1

Artykuł 10 ust. 2

Artykuł 29 ust. 3

Artykuł 11

-

Artykuł 12

-

-

Artykuł 30

-

Artykuł 31

(1) Dotychczas nieopublikowany w Dzienniku Urzędowym.
(2) Dz.U. C 175 z 27.7.2007, str. 85.
(3) Dz.U. C , , str. .
(4) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 11 lipca 2007 r.
(5) Dz.U. L 240 z 24.8.1992, str. 1.
(6) Dz.U. L 240 z 24.8.1992, str. 8. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) nr 1791/2006 (Dz.U. L 363 z 20.12.2006, str. 1).
(7) Dz.U. L 240 z 24.8.1992, str. 15.
(8) Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23. Decyzja ostatnio zmieniona decyzją 2006/512/WE (Dz.U. L 200 z 22.7.2006, str. 11).
(9) Dz.U. L 138 z 30.04.2004, str.1
(10) Dz.U. L 157 z 30.4.2004, str. 7.
(11) Dz.U. L 344 z 27.12.2005, str. 15.


Usług finansowe 2005-2010 - Biała księga
PDF 437kWORD 113k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 11 lipca 2007 r. w sprawie Białej księgi na temat polityki w dziedzinie usług finansowych na lata 2005-2010 (2006/2270(INI))
P6_TA(2007)0338A6-0248/2007

Parlament Europejski,

–   uwzględniając Białą księgę Komisji na temat polityki w dziedzinie usług finansowych na lata 2005-2010 (COM(2005)0629) (zwaną dalej "Białą księgą Komisji"),

–   uwzględniając realizację planu działań w zakresie usług finansowych (FSAP) (COM(1999)0232), przyjętego przez Komisję, a w szczególności dyrektywę 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie wykorzystywania poufnych informacji i manipulacji na rynku (nadużyć na rynku)(1), dyrektywę 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych(2) (MiFID), dyrektywę 2004/109/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie harmonizacji wymogów dotyczących przejrzystości informacji o emitentach, których papiery wartościowe dopuszczane są do obrotu na rynku regulowanym(3), dyrektywy w sprawie wymogów kapitałowych (CRD) (dyrektywa 2006/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe (wersja przekształcona)(4) i dyrektywa 2006/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie adekwatności kapitałowej firm inwestycyjnych i instytucji kredytowych (wersja przekształcona)(5)) oraz wniosek w sprawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wykonywania praw głosu przez akcjonariuszy spółek posiadających siedzibę statutową w państwie członkowskim, których akcje zostały dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym (COM(2005)0685),

–   uwzględniając dokument roboczy służb Komisji – sprawozdanie z postępów w ramach jednolitego rynku usług finansowych za 2006 r.,

–   uwzględniając europejski kodeks postępowania w zakresie usług rozliczeniowych i rozrachunkowych z dnia 7 listopada 2006 r. oraz wniosek systemu euro dotyczący opracowania systemu rozrachunkowego dla transakcji papierami wartościowymi w pieniądzu banku centralnego (Target 2 Securities) (zwanego dalej "kodeksem postępowania"),

–   uwzględniając wniosek Komisji w sprawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę Rady 92/49/EWG oraz dyrektywy 2002/83/WE, 2004/39/WE, 2005/68/WE i 2006/48/WE w zakresie zasad proceduralnych i kryteriów oceny stosowanych w ramach oceny ostrożnościowej przypadków nabycia lub zwiększenia udziałów w przedsiębiorstwach sektora finansowego (COM(2006)0507),

–   uwzględniając sprawozdanie Komitetu ds. Usług Finansowych (FSC) z lutego 2006 r. na temat nadzoru finansowego (sprawozdanie Francqa), opublikowane w dniu 23 lutego 2006 r.,

–   uwzględniając drugie sprawozdanie okresowe międzyinstytucjonalnej grupy monitorującej proces Lamfalussy'ego (IIMG), opublikowane w dniu 26 stycznia 2007 r.,

–   uwzględniając sprawozdanie Komitetu Europejskich Organów Nadzoru Papierów Wartościowych (CESR) w sprawie "narzędzi nadzoru rynków papierów wartościowych UE" (sprawozdanie "himalajskie"), opublikowane w dniu 25 października 2004 r.,

-   uwzględniając zalecenie z dnia 19 czerwca 2007 w związku ze sprawozdaniem komisji śledczej do zbadania sprawy kryzysu w spółce Equitable Life Assurance Society(6),

–   uwzględniając swoje rezolucje z dnia 15 stycznia 2004 r. w sprawie przyszłości funduszy zabezpieczających i instrumentów pochodnych(7), z dnia 28 kwietnia 2005 r. w sprawie aktualnego stanu integracji rynków finansowych UE(8) oraz z dnia 4 lipca 2006 r. w sprawie większej konsolidacji usług finansowych(9),

–   uwzględniając art. 45 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej oraz opinię Komisji Prawnej (A6-0248/2007),

1.   gratuluje Komisji wkładu, jaki FSAP wniósł w utworzenie europejskiego rynku kapitałowego, wiodącego na świecie przede wszystkim ze względu na jakość i solidność jego przepisów finansowych; przyjmuje z zadowoleniem priorytety natury ekonomicznej zawarte w Białej księdze Komisji, a mianowicie konsolidację europejskiego rynku finansowego, usunięcie barier w swobodnym przepływie kapitału i poprawę nadzoru nad usługami finansowymi;

2.   nalega, aby państwa członkowskie zagwarantowały szybkie i spójne wdrożenie FSAP; wzywa Komisję do monitorowania jego wdrażania, a w ramach komitetów trzeciego poziomu – do ciągłego podnoszenia stopnia spójności jego stosowania;

3.   wyraża zaniepokojenie wciąż niskim poziomem transpozycji prawodawstwa wspólnotowego w państwach członkowskich w wyznaczonym terminie oraz wzywa do zacieśnienia współpracy pomiędzy organami nadzoru państw członkowskich;

4.   przyjmuje z zadowoleniem zaangażowanie Komisji na rzecz spójnej interpretacji terminologii we wszystkich państwach członkowskich; nalega, by przy opracowywaniu projektów nowych aktów prawnych Komisja czuwała nad zgodnością z istniejącą terminologią zarówno na szczeblu europejskim, jak i światowym;

5.   przyjąłby z zadowoleniem bardziej dogłębną analizę skutków ekonomicznych działań podejmowanych w ramach FSAP w kontekście strategii lizbońskiej oraz potrzeb finansowych realnej gospodarki; zwraca się do Komisji z prośbą o zlecenie takich badań wraz z rocznymi sprawozdaniami na temat postępów i monitorowania procesu wdrażania oraz zaleca zwrócenie specjalnej uwagi na efekty wdrażania środków FSAP, ze szczególnym uwzględnieniem krajów odnoszących względne korzyści z wdrożenia środków FSAP oraz skali zysków krajów-beneficjentów wynikających z konsolidacji rynku finansowego;

Koncentracja rynku

6.   dostrzega wysoki stopień konsolidacji w górnym segmencie usług finansowych świadczonych na rzecz dużych spółek dopuszczonych do notowania na giełdzie, zwłaszcza przez firmy audytorskie i agencje oceny zdolności kredytowej (CRA); nalega, aby Komisja i krajowe organy odpowiedzialne za ochronę konkurencji ostrożnie stosowały przepisy wspólnotowe dotyczące konkurencji wobec tych uczestników rynku i były wyczulone na wszelkie zagrożenia niezgodną z prawem koncentracją rynku w świadczeniu usług dużym spółkom dopuszczonym do notowania na giełdzie; podkreśla potrzebę istnienia dostępnych procedur składania skarg oraz procedur odszkodowawczych; zwraca się do Komisji z prośbą o należyte uwzględnienie perspektywy użytkowników; podkreśla potrzebę likwidacji przeszkód dla nowych uczestników oraz usunięcia ustawodawstwa faworyzującego podmioty istniejące oraz aktualne struktury rynkowe, w których konkurencja jest ograniczona;

7.   wzywa do wdrożenia zaleceń zawartych w sprawozdaniu komisji śledczej do zbadania kryzysu w spółce Equitable Life Assurance Society, (A6-0203/2007);

8.   wyraża zadowolenie z niedawnego zatwierdzenia zmiany art. 19 dyrektywy 2006/48/WE przez przyszłą dyrektywę w sprawie oceny ostrożnościowej przypadków nabycia lub zwiększenia udziałów w przedsiębiorstwach sektora finansowego i wzywa Komisję do dalszych działań w celu usunięcia przeszkód w transgranicznych fuzjach i przejęciach przedsiębiorstw, jak określono w dokumencie roboczym służb Komisji w sprawie transgranicznej konsolidacji sektora finansowego UE (SEC(2005)1398) oraz w wyżej wymienionej rezolucji Parlamentu z dnia 4 lipca 2006 r.;

9.   podkreśla potrzebę przejrzystości opłat wśród CRA oraz oddzielenia działalności związanej z oceną od usług dodatkowych, a także doprecyzowania kryteriów oceny i modeli biznesowych; zaznacza, że CRA pełnią rolę publiczną, np. w ramach CRD, wobec czego powinny one spełniać wysokie standardy dostępności, przejrzystości, jakości i wiarygodności, tak jak to obowiązuje w odniesieniu do podmiotów, których dotyczą regulacje, np. banków; nalega, aby Międzynarodowa Organizacja Komisji Papierów Wartościowych (IOSCO) oraz CESR w dalszym ciągu dokładnie monitorowały przestrzeganie kodeksu postępowania IOSCO przez CRA; zwraca się do zainteresowanych stron w Europie, aby rozważyły celowość sprzyjania działaniom na rzecz utworzenia typowo europejskiego podmiotu w dziedzinie agencji oceny zdolności kredytowej; przyjąłby z zadowoleniem wyłonienie się podmiotów europejskich w sektorze agencji oceny zdolności kredytowej;

10.   w wyniku wdrożenia MiFID oczekuje wyższego stopnia konkurencji między platformami handlowymi i pośrednikami finansowymi, ale również większej konsolidacji giełd; uważa, że w wymiarze transatlantyckim potrzebny jest większy stopień zbieżności przepisów i praktyk nadzorczych w zakresie rynku finansowego, niepodważający podejścia opartego na zasadach i pozwalający uniknąć nakładania reguł eksterytorialnych; podkreśla, że dobre zarządzanie jest niezwykle istotne oraz że wpływu użytkowników i praw pracowników zatrudnionych w tym sektorze nie powinno się umniejszać przez zmianę stosunków własności;

11.   wzywa Komisję do zbadania, jakie są najodpowiedniejsze środki promowania lojalności akcjonariuszy i wspierania posiadania akcji przez pracowników, z myślą o zrównoważeniu interesów różnych zainteresowanych podmiotów;

12.   wzywając do dalszych postępów w usuwaniu pozostałych barier zidentyfikowanych w sprawozdaniu grupy Giovanniniego dotyczącym transgranicznych systemów rozrachunkowo-rozliczeniowych w Unii Europejskiej z listopada 2001 r., ponownie z całą mocą podkreśla potrzebę udoskonalenia infrastruktury służącej do rozliczania i regulowania transakcji finansowych (post-trading) zarówno z myślą o przejrzystości cenowej oraz konkurencji, jak i o ogólnym zainteresowaniu bezpieczeństwem rozrachunków i rozliczeń; przyjmuje z zadowoleniem postępy we wdrażaniu kodeksu postępowania, który pozwoli osiągnąć te cele oraz będzie stanowił wsparcie dla art. 34 MiFID, który wymaga, aby giełdy oferowały wszystkim swoim uczestnikom opcję wyznaczania systemu rozliczania, w którym chcą oni rozliczać transakcje w przypadku transgranicznych transakcji z udziałem akcji; w związku z tym zamierza bacznie obserwować wszelkie zmiany dotyczące kodeksu postępowania i projektu Target 2 Securities, kładąc nacisk na zarządzanie i nadzór niezbędne do sprostania konfliktom interesów; wzywa Radę i Komisję do bezzwłocznego wystąpienia z inicjatywami niezbędnymi do całkowitego usunięcia, pod kontrolą sektora publicznego, przeszkód natury prawnej i fiskalnej zidentyfikowanych z sprawozdaniu grupy Giovanniniego oraz w obszarach nieobjętych kodeksem postępowania;

13.   wskazuje na rosnące znaczenie głosowania za pośrednictwem pełnomocników oraz pośredników finansowych rozporządzających aktywami materialnymi konsumentów zapisywane w pośrednich systemach rejestrowych; zwraca się do Komisji o ocenę potencjalnych zagrożeń zdominowaniem rynku przez takich pośredników i występowaniem wśród nich nadużyć i konfliktów interesów oraz o ścisłe monitorowanie skutków przyszłej dyrektywy w sprawie wykonywania praw głosu przez akcjonariuszy spółek; zachęca do szerszego stosowania nowoczesnego oprogramowania, promując w ten sposób pozbawiony pośredników, bezpośredni dostęp do rynku ze strony inwestora końcowego;

14.   dostrzega duży udział w rynku usług finansowych w nowych państwach członkowskich firm znajdujących się w całości lub w części w posiadaniu kapitału zagranicznego oraz jest zaniepokojony, że bez właściwie wdrożonej współpracy może to utrudnić organom nadzoru tych państw skuteczny nadzór i kontrolę oraz uwzględnienie uzasadnionych interesów i potrzeb nowych państw członkowskich;

15.   zwraca się do Komisji o ocenę faktów dotyczących funkcjonowania górnego segmentu rynku fuzji i przejęć przedsiębiorstw na dużą skalę oraz transakcji na niepublicznym rynku kapitałowym, a także towarzyszącej im działalności w zakresie gwarantowania emisji akcji i udzielania pożyczek; zdecydowanie popiera postawę wzmożonej czujności organów nadzoru w jawnych przypadkach manipulacji na rynku, wykorzystywania poufnych informacji lub dokonywania własnych transakcji na podstawie wiedzy o zleceniach klientów (front-running); nalega, aby Komisja współpracowała z amerykańskimi organami regulacyjnymi w celu sprawdzenia, czy niezbędne zabezpieczenia, takie jak wewnętrzne kodeksy postępowania i tzw. "chińskie mury", nadają się do zapewnienia odpowiedniego stopnia przestrzegania zasad ładu korporacyjnego i przejrzystości rynkowej oraz do zaradzenia konfliktom interesów;

16.   podkreśla znaczenie zapewnienia niezależności analityków finansowych i dostawców danych o rynkach finansowych poprzez przejrzystą strukturę finansowania; wzywa Komisję do zajęcia się kwestiami nierozstrzygniętymi przez dyrektywę 2004/72/WE(10) i MiFID, dotyczącymi rozróżnienia między "analizą finansową" a "innymi informacjami";

Alternatywne nośniki inwestycji

17.   jest w pełni świadom szybkiego wzrostu liczby alternatywnych nośników inwestycji (fundusze zabezpieczające i niepubliczny rynek kapitałowy); uznaje, że zapewniają one rynkowi płynność i umożliwiają jego dywersyfikację oraz stwarzają okazję do poprawy skuteczności zarządzania przedsiębiorstwami, ale jednocześnie podziela niepokoje niektórych banków centralnych i organów nadzoru, że mogą być one również źródłem ryzyka systemowego i wysokiego stopnia narażenia innych instytucji finansowych;

18.   wzywa Komisję do rozpoczęcia debaty na temat funduszy zabezpieczających w celu przygotowania się do dyskusji w wymiarze międzynarodowym i europejskim;

19.   przyjmuje z zadowoleniem niedawne badania Komisji na temat funduszy zabezpieczających i niepublicznego rynku kapitałowego, ale ubolewa, że analizy te skupiały się do tej pory jedynie na barierach utrudniających wzrost takich funduszy; zachęca Komisję do monitorowania wszelkich potencjalnych braków w zakresie polityki; podkreśla potrzebę sektorowych prac organów regulacyjnych w zakresie takich funduszy, włączając CESR i IOSCO oraz właściwe organy na rynkach, gdzie takie fundusze są powszechne, oraz prac w ramach dialogu UE-USA; zwraca się z prośbą o wypracowanie szerszego i bardziej krytycznego podejścia w odniesieniu do zagrożeń nadużyciami na rynku; zachęca Komisję do zbadania różnic w systemach państw członkowskich w dziedzinie dostępu detalicznego do alternatywnych inwestycji, a zwłaszcza do określenia stosownych kwalifikacji dystrybutorów takich produktów wśród inwestorów detalicznych;

20.   wzywa Komisję do dokonania oceny jakości nadzoru w rajach podatkowych i do zacieśnienia współpracy z organami nadzoru w tych jurysdykcjach; zamierza połączyć siły z Komisją Usług Finansowych Izby Reprezentantów Kongresu Stanów Zjednoczonych w zbadaniu sposobów odpowiedzi na niepożądany odpływ kapitału do rajów podatkowych;

21.   przyjmuje z zadowoleniem zaktualizowane sprawozdanie forum stabilności finansowej z dnia 19 maja 2007 r. na temat sektora funduszy zabezpieczających; ze szczególnym zadowoleniem przyjmuje zawarte w sprawozdaniu zalecenia mające na celu sprostanie potencjalnemu ryzyku systemowemu i operacyjnemu związanemu z działalnością funduszy zabezpieczających; wzywa do zwiększonej współpracy i wymiany informacji wśród organów nadzoru instytucji finansowych w ramach realizacji tych zaleceń i upowszechniania dobrych praktyk w celu poprawy odporności na wstrząsy systemowe; nalega ponadto, aby kredytodawcy, inwestorzy i władze pozostały czujne i odpowiednio oceniły potencjalne ryzyko kontrahenta, jakie niosą ze sobą fundusze zabezpieczające;

Dostęp do finansowania w segmencie detalicznym

22.   dostrzega, że transgraniczna integracja rynków detalicznych usług finansowych w UE jest mniej zaawansowana niż w sektorze hurtowym; zauważa, że konsumenci nadal korzystają z instytucji, które są fizycznie obecne, w większym stopniu niż z podmiotów wirtualnych, i zauważa istnienie struktury finansowej zorientowanej w przeważającym stopniu na podmioty krajowe; ostrzega jednakże przed zwyczajnym zastąpieniem krajowych tradycji w zakresie ochrony konsumentów i systemów prawnych harmonizacją o charakterze ujednolicającym; jest zdania, że krajowych tradycji w zakresie ochrony konsumentów nie można interpretować w sposób, który blokowałby nowym konkurentom dostęp do rynku krajowego; podkreśla potrzebę dobrze funkcjonującego rynku wewnętrznego w sektorze usług finansowych; zauważa znaczenie pośredników dla wprowadzenia konkurencji na rynkach krajowych państw członkowskich; podkreśla korzyści wynikające z otwartych i pluralistycznych struktur na europejskim rynku bankowości, dla wychodzenia naprzeciw różnym i ewoluującym potrzebom konsumentów;

23.   preferuje bardziej skoncentrowane podejście, ukierunkowane na rzeczywiste bariery oddziałujące na mobilnych użytkowników transgranicznych; zachęca branżę finansową do rozwoju pilotażowych produktów finansowych o zasięgu ogólnoeuropejskim, takich jak emerytury, hipoteki, ubezpieczenia lub kredyty konsumenckie, a także zachęca Komisję do opracowania odpowiednich i wykonalnych ram regulacyjnych i ram nadzoru w zakresie prawa o umowach, opodatkowania, kredytów konsumenckich i ochrony konsumentów, aby takie produkty miały charakter przenośny i były wzajemnie uznawane w całej Unii Europejskiej, co przyczyni się do poprawy warunków transgranicznej mobilności pracowników na zintegrowanym jednolitym rynku;

24.   podkreśla, że na wspólnym europejskim rynku produktów finansowych konieczne jest, aby dla tego samego poziomu ryzyka, profilu i strategii biznesowych przewidzieć taki sam poziom zabezpieczenia i ustalić w oparciu o to wymogi kapitałowe; zaznacza, że w interesie przejrzystości i ochrony konsumentów należy zapobiec konkurowaniu państw członkowskich w zakresie najmniej surowych standardów nadzoru i zabezpieczeń;

25.   podziela niepokój wyrażony w pkt. 1.2.3 dokumentu informacyjnego załączonego do Zielonej księgi Komisji w sprawie usprawnienia ram prawnych UE dla funduszy inwestycyjnych (SEC(2005)0947) z powodu faktu, że w niektórych państwach członkowskich fundusze gwarancyjne rozwija się bez odpowiednich wymogów kapitałowych, ponieważ w ten sposób nie jest zapewniona wystarczająca ochrona konsumentów; w związku z tym wzywa Komisję, aby w celu efektywnej ochrony konsumentów uzupełniła lukę prawną w przepisach wspólnotowych, określając stosowne wymogi kapitałowe dla funduszy gwarancyjnych, przestrzegając przy tym zasady przyjmowania jednakowej surowości wymogów zarówno w odniesieniu do standardów jakościowych w zakresie zarządzania ryzykiem, jak i do ilościowych wymogów dotyczących kapitału własnego ("same risk, same capital");

26.   zwrócił należytą uwagę na badanie sektora bankowości detalicznej i systemów kart płatniczych, które wskazuje na kilka obszarów wymagających udoskonaleń; przyjmuje z zadowoleniem przyszłą dyrektywę w sprawie usług płatniczych, od której oczekuje się stworzenia lepszych warunków wstępnych dla konkurencji w tych dziedzinach; ostrzega jednakże, iż otwarcie istniejących i dalekich od doskonałości systemów nie powinno prowadzić do powstania sytuacji, w której wysoki stopień konsolidacji rynku mógłby spowodować nowe niedoskonałości i ograniczenia o charakterze cenowym, szkodząc ogólnej strukturze systemu finansowego gospodarki europejskiej, jakości usług lokalnych i możliwościom MŚP w zakresie uzyskiwania finansowania dostosowanego do ich potrzeb; odnotował potrzebę otwarcia dostępu do rejestrów kredytów i systemów płatności i zwraca się o dodatkowe wyjaśnienia w sprawie dalszych konkretnych kroków, jakie należy podjąć w tym względzie;

27.   przyjąłby z zadowoleniem, biorąc pod uwagę m.in. aktualną sytuację w związku ze SWIFT-em, system kart bankowych Unii Europejskiej;

28.   podkreśla, że dwa fundamentalne elementy Jednolitego Europejskiego Obszaru Płatniczego, tj. przelewy bankowe i polecenia zapłaty, wejdą w życie w 2010 r., zaś trzeci filar – ramy dotyczące kart – będzie wprowadzany począwszy od 2008 r.; zauważa, iż od przyszłej dyrektywy w sprawie usług płatniczych oczekuje się przyciągnięcia do tego obszaru działalności nowych dostawców usług, takich jak detaliści, firmy świadczące usługę przekazu pieniężnego i operatorzy sieci komórkowych; będzie obserwował, czy w konsekwencji koszt opłat międzybankowych i detalicznych transgranicznych transakcji płatniczych znacząco zmaleje;

29.   wyraża zaniepokojenie, że wybór konsumentów często ogranicza się do detalicznych produktów grup finansowych działających w danym kraju; podkreśla potrzebę rozdzielenia różnych usług świadczonych konsumentom i wzywa do ujawnienia klientom kosztów łańcucha wartości w celu wprowadzenia większej przejrzystości i zapewnienia równych reguł konkurencji;

30.   wzywa Komisję do wznowienia inicjatywy mającej na celu ustanowienie statutu europejskiego towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych zgodnie ze swą rezolucją z dnia 16 maja 2006 r. w sprawie wyników przeglądu wniosków legislacyjnych nierozpatrzonych przez prawodawcę(11);

31.   rozumie wyzwania związane ze starzeniem się populacji; podkreśla znaczenie zbiorowych systemów zabezpieczeń socjalnych pracowników w ramach drugiego filaru jako uzupełnienia właściwych systemów emerytalnych w ramach pierwszego filaru, opartych na zasadzie solidarności, oraz popiera dyrektywę 2003/41/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 czerwca 2003 w sprawie działalności instytucji pracowniczych programów emerytalnych oraz nadzoru nad takimi instytucjami(12) jako szczegółowe ramy regulacyjne dla funduszy emerytalnych; wzywa Komisję – w ramach lepszego stanowienia prawa i w celu promowania zbliżenia zasad nadzoru w Unii Europejskiej oraz zapobiegania nierównemu traktowaniu graczy rynkowych i zakłóceniom konkurencji – do zbadania możliwości uzupełnienia tej dyrektywy zharmonizowanymi ramami wypłacalności, zgodnie z podejściem Solvency II, w celu zapewnienia zaawansowanych technik zarządzania ryzykiem oraz środków zniechęcających do arbitrażu regulacyjnego poprzez ustanowienie równych wymogów dotyczących nadzoru, zarówno w odniesieniu do standardów jakościowych w zakresie zarządzania ryzykiem, jak i do ilościowych wymogów dotyczących kapitału własnego ("same risk, same capital"), przy uwzględnieniu szczególnych cech pracowniczych programów emerytalnych; ponownie podkreśla, że owe ramy legislacyjne musi wspierać koordynacja opodatkowania, skupiająca się zwłaszcza na podstawie wymiaru podatku;

32.   zauważa, że zbyt wielu obywateli UE nie ma dostępu do podstawowych usług finansowych; stwierdza, że dobrze funkcjonujące podstawowe usługi finansowe powinny być dostępne i przystępne cenowo dla każdego obywatela UE; zwraca się do Komisji z prośbą o przeprowadzenie analizy dostępności usług, takich jak konta bankowe, bankomaty, karty płatnicze i tanie pożyczki, oraz o promowanie najlepszych praktyk i doświadczeń wdrażanych przez instytucje finansowe w celu świadczenia takich podstawowych usług;

33.   zgadza się z wnioskami z badania sektora dotyczącego bankowości detalicznej, że wymiana danych o kredytach wykazuje tendencję do pozytywnego oddziaływania na gospodarkę, zwiększając konkurencję i sprzyjając nowym uczestnikom rynku, zmniejszając asymetrię informacji między bankiem a klientem, działając jako mechanizm dyscyplinujący pożyczkobiorców, zmniejszając problemy związane z negatywną selekcją i promując mobilność konsumentów; uważa, że zapewnienie dostępu zarówno do pozytywnych, jak i negatywnych danych dotyczących kredytów może odegrać kluczową rolę w ułatwieniu konsumentom dostępu do kredytu i w walce z wykluczeniem finansowym;

34.   sygnalizuje wzrost liczby specyficznych usługodawców w zakresie usług finansowych dla środowisk migrantów, którzy dokonują przekazów pieniężnych i rozwijają bankowość, w tym islamską; ostrzega, że wymagania wobec tych nowych podmiotów zapełniających lukę na rynku powinny być solidne, ale także zapobiegać ich ucieczce do szarej strefy, gdzie żadna forma nadzoru nie jest możliwa; zwraca się do Unii Europejskiej, w szczególności w ramach jej stosunków z "krajami pochodzenia pracowników migrujących", o współpracę z właściwymi lokalnymi organami ds. polityki gospodarczej i monetarnej;

35.   przyjmuje z zadowoleniem fakt, iż więcej uwagi zwraca się na udzielanie mikrokredytów wspomagających samozatrudnienie i podejmowanie działalności, np. w działalności Dyrekcji Generalnej ds. Polityki Regionalnej Komisji i w programie JEREMIE grupy Europejskiego Banku Inwestycyjnego; wzywa do dostosowania zasad bazylejskich pod kątem portfeli mikrokredytowych i w celu ograniczenia często wygórowanych kosztów niewielkich pożyczek; wzywa Komisję do sporządzenia, w ramach współpracy swoich dyrekcji generalnych odpowiedzialnych za ten sektor, planu działania na rzecz mikrofinansowania, koordynacji różnych środków politycznych i optymalnego wykorzystania najlepszych praktyk stosowanych w Unii Europejskiej i poza nią;

Wiedza w zakresie finansów i wkład użytkowników w podejmowanie decyzji politycznych

36.   uważa, że utworzenie zintegrowanego europejskiego rynku finansowego to coś więcej niż oferowanie konsumentom liczniejszych możliwości wyboru; podkreśla, że należy aktywniej niż dotychczas promować wiedzę z zakresu finansów oraz że dostęp do właściwych informacji i bezstronnego doradztwa inwestycyjnego ma podstawowe znaczenie; jest zdania, że zasady, takie jak zapewnienie najlepszej realizacji i przeprowadzanie testów adekwatności podczas świadczenia usług inwestycyjnych, powinny stanowić podstawę regulacji dostawców usług w tej dziedzinie;

37.   zdecydowanie popiera inicjatywy Komisji mające na celu poprawę możliwości finansowych oraz zachęca Komisję i państwa członkowskie do większych wysiłków na rzecz opracowania odnośnych programów i stron internetowych przy zaangażowaniu zainteresowanych przedsiębiorstw, wzywając je jednocześnie do uczynienia z tego integralnej części programów nauczaniu na szczeblu podstawowym;

38.   przyjmuje z zadowoleniem powołanie grupy konsumentów usług finansowych oraz próby zaangażowania przedstawicieli konsumentów w gremiach ekspertów i w prowadzonych przez nie konsultacjach; niemniej jednak zauważa, że głosy konsumentów i użytkowników końcowych, takich jak małe i średnie przedsiębiorstwa (MŚP), są dużo mniej słyszalne niż głosy branży finansowej; zaleca utworzenie europejskiej linii budżetowej z myślą o finansowaniu zdobywania wiedzy w zakresie rynku finansowego przez organizacje skupiające konsumentów i MŚP w celu wzbogacenia procesu konsultacji w ramach FSAP;

39.   wzywa przedsiębiorstwa do wnoszenia wkładu w ochronę konsumentów w postaci zrozumiałych i łatwych w obsłudze produktów oraz jednoznacznych i przyjaznych dla konsumentów informacji;

Lepsze stanowienie prawa

40.   w pełni popiera osiągnięcie celów, takich jak lepsze stanowienie prawa oparte na wynikach starannych, niezależnych i profesjonalnie przeprowadzonych ocen wpływu, oraz podkreśla, że takie oceny i wydane na ich podstawie decyzje polityczne nie powinny opierać się tylko na względach finansowych, lecz powinny w należytym stopniu uwzględniać aspekty ekonomiczne, socjalne, społeczne, środowiskowe, kulturowe i inne aspekty leżące w interesie publicznym;

41.   stwierdza, że jeden z priorytetów lepszego stanowienia prawa dotyczy aspektu prawnego, a mianowicie wdrożenie, egzekwowanie i systematyczne poddawanie ocenie istniejącego prawodawstwa oraz rygorystyczne stosowanie zasad lepszego stanowienia prawa do inicjatyw w przyszłości;

42.   uważa, że konsultacje z zainteresowanymi powinny nadal odgrywać podstawową rolę, oraz podkreśla, że powinny być one zorganizowane z wystarczającym wyprzedzeniem w stosunku do procesu podejmowania decyzji, tak aby opinie zainteresowanych stron mogły zostać rzeczywiście uwzględnione; zwraca się do Komisji o stałe publikowanie rezultatów wspomnianych konsultacji w celu zapewnienia przejrzystości tego procesu;

43.   zauważa, że zgodnie z porozumieniem w sprawie lepszego stanowienia prawa, każdemu nowemu wnioskowi Komisji powinna towarzyszyć ocena wpływu na istotne kwestie; wyraża ubolewanie, że zobowiązanie to dotychczas nie zostało dostatecznie wypełnione, oraz podkreśla, że ocena wpływu nie może równocześnie doprowadzić do sparaliżowania działań legislacyjnych; potwierdza zaangażowanie Parlamentu na rzecz lepszego stanowienia prawa oraz przeprowadzania oceny wpływu przy dokonywaniu istotnych zmian we wnioskach legislacyjnych;

44.   przypomina, że wybór odpowiedniego instrumentu prawnego, a mianowicie dyrektywy lub rozporządzenia, ma swoje znaczenie; wzywa do otwarcia debaty w oparciu o prace IIMG nad kryteriami udzielania wytycznych i zapewnienia spójności;

45.   przyjmuje z zadowoleniem niedawne porozumienie w sprawie komitologii i popiera przyjęcie odnośnych instrumentów w dziedzinie usług finansowych; zaleca podobną modyfikację instrumentów pochodzących z okresu przed wprowadzeniem metody Lamfalussy'ego; domaga się prawa do posiadania obserwatorów w komitetach drugiego poziom; podkreśla potrzebę opracowywania międzyinstytucjonalnych metod pracy w większym stopniu opartych na praktyce aniżeli na pisemnych zasadach lub formalnych porozumieniach oraz że w tym sensie za użyteczny przykład może służyć opracowanie środków wykonawczych drugiego poziomu dla MiFID;

46.   popiera, tam gdzie to możliwe, szybkie procedury legislacyjne, jeżeli okazały się one przydatne w praktyce; ale ostrzega, że dążenie do porozumień w ramach pierwszego czytania nie powinno pogarszać jakości procesu decyzyjnego lub pozostawać ze szkodą dla procesu demokratycznego; proponuje ocenę tych procesów i opracowanie regulaminu gwarantującego wspólną odpowiedzialność, przejrzystość i demokratyczną kontrolę;

47.   uważa, że różnorodność wymogów w zakresie sprawozdawczości, które dublują obowiązujące przepisy powoduje niepotrzebne koszty i nadmierne obciążenie administracyjne oraz może mieć negatywne konsekwencje dla pewności prawnej, a co za tym idzie dla integralności rynku; podkreśla, że w tym przypadku można uzyskać dalsze korzyści poprzez usprawnienie, uproszczenie i, tam gdzie jest to konieczne, uchylenie dotychczasowych nieskutecznych przepisów;

48.   uważa, że FSAP przyczynił się do wypełnienia wielu luk prawnych w dziedzinie usług finansowych, jednak jest przekonany, że dalsza koordynacja z wdrażaniem zasad konkurencji mogłaby wywołać zwielokrotniony skutek na ogólne funkcjonowanie i skuteczność ram regulacyjnych; zauważa, że nowe ustawodawstwo zapewni sprawiedliwe i konkurencyjne otoczenie, zgodnie z polityką w dziedzinie konkurencji;

Ryzyka systemowe

49.   dostrzega szereg nowych tendencji rozwojowych, przedstawiających zarówno potencjalne zalety, jak i ewentualne wady, w tym innowacyjne techniki ograniczania ryzyka, znaczny wzrost rynków kredytowych instrumentów pochodnych, większe znaczenie systemowe dużych ogólnoeuropejskich grup finansowych oraz coraz ważniejszą rolę instytucji finansowych innych niż banki, takich jak fundusze zabezpieczające i niepubliczny rynek kapitałowy;

50.   zwraca uwagę, że te zmiany na rynku dotykają również charakteru, źródła i przenoszenia ryzyka systemowego, a wobec tego również skuteczności istniejących narzędzi ograniczania ryzyka ex ante; wzywa zatem do popartej dowodami identyfikacji i oceny źródeł ryzyka systemowego i zależności leżących u podstaw kryzysów finansowych w tym kontekście;

51.   jest zaniepokojony faktem, że obecne krajowe i sektorowe ramy w zakresie nadzoru mogą potencjalnie nie nadążać za dynamiką rynku finansowego, i podkreśla, że muszą one dysponować wystarczającymi środkami i być koordynowane i posiadać zgodne z prawem upoważnienia, tak aby odpowiednio i szybko reagować w przypadku poważnych kryzysów systemowych dotyczących więcej niż jednego państwa członkowskiego;

52.   docenia decyzję Rady ds. Gospodarczych i Finansowych w sprawie przeprowadzenia testu na wypadek sytuacji kryzysowej w celu sprawdzenia, czy organy nadzoru ostrożnościowego, ministrowie finansów i banki centralne reagują we właściwy sposób, oraz zachęca powołaną w tym celu wspólną grupę roboczą do wyciągnięcia odważnych wniosków, nawet gdyby miały one być drażliwe pod względem politycznym;

53.   przyjmuje z zadowoleniem niedawne sprawozdanie Komisji z oceny dotyczącej dyrektywy 2002/47/WE w sprawie uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych (FCD) (COM(2006)0833); odnotowuje uwagi Komisji na temat znaczenia kompensowania sald na zamknięcie dla redukcji ryzyka kredytowego i zwiększenia wydajności rynków finansowych, a także dla wydajniejszego alokowania kapitału ustawowego, i zachęca Komisję do opracowania wniosku dotyczącego poprawy spójności dorobku wspólnotowego w odniesieniu do różnych instrumentów wspólnotowych, w tym dyrektywy FCD, zawierającej przepisy dotyczące kompensowania sald i kompensat, poprzez ewentualne opracowanie jednego instrumentu zawierającego szereg wspólnych podstawowych zasad dla poszczególnych krajowych systemów prawnych w zakresie kompensowania sald na zamknięcie;

Kształt systemu regulacji i nadzoru

54.   przyjmuje z zadowoleniem pracę wykonaną przez europejskie komitety regulujące (CESR, Komitet Europejskich Organów Nadzoru Bankowego (CEBS) oraz Komitet Europejskich Inspektorów ds. Ubezpieczeń i Emerytur Pracowniczych (CEIOPS)) w ramach konsultacji z rynkami, doradzania Radzie i komitetom drugiego poziomu Komisji (L2), a przede wszystkim w związku z postępami w zakresie zbliżenia praktyk regulacyjnych i nadzorczych, jednakże bez wykraczania poza ich kompetencje lub prób zastępowania prawodawców; jest przekonany, że wysiłek ten zasługuje na wsparcie, a komitety te powinny być wykorzystywane i wyposażone odpowiednio do zadań, których się podjęły;

55.   wzywa komitety trzeciego poziomu do poprawienia spójności pomiędzy poszczególnymi sektorami rynku w zakresie regulacji ostrożnościowej i przepisów nadzoru grupowego wobec dużych grup finansowych, które mają do czynienia z tymi samymi lub podobnymi produktami, oraz, po konsultacji z zainteresowanymi podmiotami i przeprowadzeniu należytej procedury, do zalecenia organom legislacyjnym obszarów, w jakich konieczna jest rewizja przepisów; wzywa je również do zagwarantowania, że wszystkie instytucje finansowe są nadzorowane w równym stopniu na podstawie funkcjonalnej we wszystkich państwach członkowskich;

56.   wzywa komitety drugiego i trzeciego poziomu do ograniczenia swobody poszczególnych państw i przypadków wprowadzania procedur, których dyrektywa automatycznie nie wymaga (gold-plating), zgodnie z podstawowym ustawodawstwem pierwszego poziomu, przy jednoczesnym uwzględnieniu specyfiki krajowej, a zwłaszcza cech strukturalnych poszczególnych rynków; w kontekście prac IIMG sugeruje zbadanie, czy byłoby użyteczne, aby komitety trzeciego poziomu mogły coraz częściej działać w oparciu o decyzje podejmowane pewną formą kwalifikowanej większości głosów, przy czym jej zasady należy jeszcze zdefiniować; sugeruje, aby Rada i Parlament udzieliły komitetom trzeciego poziomu rocznego mandatu w celu opracowania konkretnych planów współpracy i wdrażania uzgodnionych środków, ewentualnie w oparciu o środki budżetowe UE; zaleca, aby precyzyjniej określić odpowiednie uprawnienia i mandaty komitetów drugiego i trzeciego poziomu procedury Lamfalussy'ego, tak aby odzwierciedlić potrzebę postępu w kierunku większego zbliżenia ich praktyk i umożliwić im, w zakresie ich działalności, podejmowanie wiążących decyzji dotyczących ich członków, oraz aby małe i średnie przedsiębiorstwa oraz inwestorzy mieli większy wkład w proces konsultacji z sektorem;

57.   podkreśla znaczenie zintegrowanego europejskiego systemu współpracy między krajowymi i sektorowymi organami nadzoru, będącego w stanie zagwarantować skuteczny nadzór zarówno nad dużymi uczestnikami rynku finansowego, jak i lokalnymi podmiotami, czerpiącymi siłę z tradycji narodowych; podkreśla, że wszystkie organy nadzoru muszą w należyty sposób uwzględniać te tradycje w sposobie sprawowania nadzoru nad lokalnymi przedsiębiorstwami; przyjmuje z zadowoleniem wzmożoną współpracę między komitetami trzeciego poziomu CEBS, CESR i CEIOPS oraz fakt, że obecnie publikują one wspólne roczne programy prac;

58.   zauważa, że dla podjęcia skutecznego nadzoru ryzyka systemowego i ostrożnościowego największych graczy rynkowych obecny system współpracy może wymagać wzmocnienia w oparciu o istniejący system współpracy organów nadzoru, i zachęca do większej koordynacji, zwłaszcza w odniesieniu do nadzoru ryzyka ostrożnościowego podmiotów podlegających wielu jurysdykcjom i podmiotów międzysektorowych oraz konglomeratów finansowych; wspiera porozumienia i kodeksy postępowania między państwami członkowskimi i bankami centralnymi dotyczące wsparcia finansowego takiego systemu nadzoru ostrożnościowego, przy poszanowaniu zobowiązań dotyczących dostarczania wsparcia finansowego w sytuacjach kryzysowych (bail-out) i pożyczek ostatniej szansy (lender-of-last-resort) w przypadkach, gdy zaangażowanych jest kilka państw członkowskich i większa liczba organów nadzoru; zauważa, że aby osądzić, czy obecny system przewiduje prawdziwy nadzór ryzyka systemowego i ostrożnościowego największych graczy rynkowych, należy dać czas na utrwalenie się stosunkowo nowych uzgodnień drugiego i trzeciego poziomu i równocześnie rozpatrzyć zalety i wykonalność realizowania na szczeblu UE ostrożnościowego nadzoru w zależności od przyszłych potrzeb;

59.   rozumie przyczyny, dla których państwa członkowskie pragną pozostawić sobie czas na wdrożenie i przetestowanie nowych uzgodnień przed rozważeniem dalszych ruchów w kierunku zbliżenia; zaznacza, że jeżeli nie zostaną poczynione postępy w tym kierunku, nacisk na rozważenie scentralizowanego systemu nadzoru może się zwiększyć; w tych okolicznościach stoi na stanowisku, że większe zbliżenie w zakresie nadzoru i współpraca pomiędzy organami nadzoru w państwie macierzystym i przyjmującym w ramach istniejących struktur nabierają szczególnego znaczenia;

60.   przyjmuje z zadowoleniem współpracę krajowych organów nadzoru mającą na celu lepsze wykorzystanie zasobów w tej dziedzinie, rozwój praktyki w zakresie nadzoru i zmniejszenie obciążenia rynku, wynikającego z nadzoru; popiera ustanowienie kolegiów organów nadzoru zajmujących się konglomeratami finansowymi podlegającymi wielu jurysdykcjom, a także projekt sieci operacyjnej zainicjowany niedawno przez CEBS; wzywa kolegia organów nadzoru do wspierania wspólnej europejskiej kultury nadzoru i dokładnego określenia granic tej dobrowolnej współpracy wraz z pojawieniem się prawdziwych sytuacji kryzysowych; zauważa jednak, że kolegiom tym brakuje krajowych mandatów w zakresie przeniesienia kompetencji, akceptacji decyzji większości lub po prostu udostępnienia wystarczających środków i wiedzy fachowej dla funkcjonowania kolegiów; wskazuje zatem na konieczność określenia ram i krajowych mandatów współpracy oraz oczekuje, że kolegia organów nadzoru i projekt sieci operacyjnej dostarczą niezbędne rozwiązania praktyczne (protokoły ustaleń) w zakresie nadzoru grup transgranicznych w krótkiej perspektywie;

61.   podkreśla, że współpraca organów nadzoru kraju pochodzenia i kraju przyjmującego stanowi najważniejszy element struktury jednolitego rynku finansowego; w szczególności wiele pozostaje do zrobienia w odniesieniu do procesu zatwierdzania fuzji i przejęć przez organy nadzoru, co ma ułatwić tworzenie skutecznie funkcjonujących konglomeratów finansowych o większej ekonomii skali; podkreśla, że trzeba należycie uwzględnić krajobraz rynku bankowego kraju, w którym ma siedzibę nabywany podmiot finansowy;

62.   uważa, że pożądany jest bardziej precyzyjny podział ról między Radą, Komisją i komitetami trzeciego poziomu; uważa również, że silny nadzór (zwłaszcza tam, gdzie istnieje jasne powiązanie z kwestiami konkurencji) wymaga wysokiego stopnia niezależności i neutralności, co nie może współgrać z nadmiernie politycznym profilem; podkreśla, że należy zachęcać państwa członkowskie do zbliżania uprawnień krajowych organów nadzoru, zwłaszcza w odniesieniu do kar; uważa, że większe zbliżenie organów nadzoru powinno ułatwić prowadzenie działalności spółkom, które obecnie podlegają więcej niż jednemu organowi nadzoru; podkreśla, że największe wyzwanie w zakresie praktycznej współpracy występuje po stronie komitetów trzeciego poziomu; sugeruje w tym celu stworzenie programów szkoleniowych z myślą o organach nadzoru rynku finansowego i wzywa Komisję do rozważenia, w jakim zakresie można określić ogólnounijne normy szkolenia krajowych organów nadzoru, odpowiadające wspólnej europejskiej kulturze nadzoru i promujące ją;

63.   przyjmuje z zadowoleniem decyzję Rady ds. Gospodarczych i Finansowych dotyczącą ustanowienia podgrupy Komitetu ds. Usług Finansowych do długoterminowych spraw nadzoru, która przedstawi sprawozdanie w październiku 2007 r.; oczekuje, że grupa dokona sprawiedliwej oceny aktualnej sytuacji która, wraz ze spodziewanym jesienią 2007 r. sprawozdaniem końcowym IIMG, sprawozdaniem Parlamentu Europejskiego i spodziewanym sprawozdaniem Komisji z dalszych działań, może stanowić bodziec do oceny pozostałych wyzwań w zakresie integracji i skuteczności struktury regulacji finansowej i nadzoru finansowego oraz przełożyć się na zobowiązanie do sformułowania ewentualnych zaleceń co do dalszych kroków;

64.   jest przekonany, że zbliżenie praktyk organów nadzoru może przyczynić się do powstania europejskiego detalicznego rynku finansowego;

65.   zwraca się do IIMG, aby przyjęła szerokie spojrzenie na wyzwania i możliwości stojące przed europejskim systemem nadzoru oraz, poprzez swoje ostateczne konkluzje, wniosła wkład w dalszą perspektywiczną debatę;

Wpływ w skali światowej

66.   uważa, że większe zrównoważenie wiodącej pozycji Stanów Zjednoczonych przez Unię Europejską mogłoby wzmocnić globalny wpływ Unii Europejskiej i państw członkowskich, jeżeli chodzi o władzę amerykańskiej Komisji Papierów Wartościowych i Giełd; jest przekonany, że należy doprecyzować model finansowania i ramy odpowiedzialności organów samoregulacji, takich jak Rada Międzynarodowych Standardów Rachunkowości; ma nadzieję, że możliwe będzie również przywrócenie Międzynarodowemu Funduszowi Walutowemu rangi faktycznego organu i podmiotu monetarnego w skali globalnej, zdolnego zapobiegać kryzysom, gwarantować stabilność finansową i przeciwdziałać nierównowadze na świecie;

67.   uważa, że partnerstwo transatlantyckie winno ulec zacieśnieniu i wzmocnieniu poprzez poprawę koordynacji regulacyjnej; podkreśla znaczenie wdrożenia przez władze Stanów Zjednoczonych umowy bazylejskiej II oraz wzajemnego uznawania standardów rachunkowości UE i USA i wzywa do większej kontroli demokratycznej nad współpracą Unii Europejskiej i Stanów Zjednoczonych w monitorowaniu sektorowych prac organów nadzoru w zakresie alternatywnych nośników inwestycji, takich jak fundusze zabezpieczające, w tym we współpracy z Międzynarodową Organizacją Komisji Papierów Wartościowych i właściwymi organami na rynkach, gdzie takie fundusze są powszechne, oraz w ramach dialogu UE-USA; popiera inicjatywę prezydencji Rady dotyczącą Transatlantyckiego Partnerstwa Gospodarczego i mającą na celu wzmocnienie transatlantyckiej koordynacji regulacyjnej, tak aby zapobiec niepotrzebnemu nakładaniu się lub nawet sprzeczności przepisów mających zastosowanie do uczestników rynku finansowego;

68.   uważa, że w obliczu pewnych nowych globalnych wyzwań i zagrożeń właściwe są porównywalne reakcje regulacyjne dotyczące głównych rynków finansowych; jest świadomy, że uregulowania wspólnotowe oddziałują na stosunki z krajami trzecimi; wzywa Komisję do utrzymywania intensywnego dialogu i współpracy technicznej między Unią Europejską a krajami rozwijającymi się w celu zapewnienia skuteczności i jakości globalnych ram prawnych i regulacyjnych dotyczących usług finansowych;

69.   wskazuje na wiodącą rolę Unii Europejskiej w aktualnych pracach w ramach projektu Solvency II i oczekuje, że rola ta wpłynie na światową strukturę regulacyjną oraz działania normalizacyjne Międzynarodowego Stowarzyszenia Nadzorów Ubezpieczeniowych;

70.   uważa, że Unia Europejska powinna przyjąć konstruktywną i otwartą postawę wobec kwestii ożywienia gospodarczego w Azji Południowo-Wschodniej, w szczególności w Indiach, Chinach i Korei Południowej, oraz że powinna zaniechać ewentualnych środków protekcjonistycznych na szczeblu wspólnotowym i krajowym; popiera inicjatywy na rzecz utworzenia wspólnych ogólnoświatowych standardów usług finansowych, takich jak np. coroczne obrady okrągłego stołu Unii Europejskiej i Chin na temat usług finansowych i ich uregulowań;

o
o   o

71.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, Europejskiemu Bankowi Centralnemu, Komitetowi Europejskich Organów Nadzoru Papierów Wartościowych, Komitetowi Europejskich Organów Nadzoru Bankowego oraz Komitetowi Europejskich Inspektorów ds. Ubezpieczeń i Emerytur Pracowniczych.

(1) Dz.U. L 96 z 12.4.2003, str. 16.
(2) Dz.U. L 145 z 30.4.2004, str. 1. Dyrektywa zmieniona dyrektywą 2006/31/WE (Dz.U. L 114 z 27.4.2006, str. 60).
(3) Dz.U. L 390 z 31.12.2004, str. 38.
(4) Dz.U. L 177 z 30.6.2006, str. 1. Dyrektywa zmieniona dyrektywą Komisji 2007/18/WE (Dz.U. L 87 z 28.3.2007, str. 9).
(5) Dz.U. L 177 z 30.6.2006, str. 201.
(6) Teksty przyjęte, P6_TA(2007)0264.
(7) Dz.U. C 92 E z 16.4.2004, str. 407.
(8) Dz.U. C 45 E z 23.2.2006, str. 140.
(9) .Teksty przyjęte, P6_TA(2006)0294.
(10) Dyrektywa Komisji 2004/72/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. wykonująca dyrektywę 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie dopuszczalnych praktyk rynkowych, definicji informacji wewnętrznej w odniesieniu do towarowych instrumentów pochodnych, sporządzania list osób mających dostęp do informacji wewnętrznych, powiadamiania o transakcjach związanych z zarządem oraz powiadamiania o podejrzanych transakcjach (Dz.U. L 162 z 30.4.2004, str. 70).
(11) Dz.U. C 297 E z 7.12.2006, str. 140.
(12) Dz.U. L 235 z 23.9.2003, str. 10.


Modernizacja prawa pracy w celu sprostania wyzwaniom XXI wieku
PDF 248kWORD 132k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 11 lipca 2007 r. w sprawie modernizacji prawa pracy w celu sprostania wyzwaniom XXI wieku (2007/2023(INI))
P6_TA(2007)0339A6-0247/2007

Parlament Europejski,

–   uwzględniając Konwencję nr 87 Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP) dotyczącą wolności związkowej i ochrony praw związkowych (z 1948 r.), Konwencję nr 98 MOP dotyczącą stosowania zasad prawa organizowania się i rokowań zbiorowych (z 1949 r.) oraz Zalecenie nr 198 MOP dotyczące stosunku pracy (z 2006 r.),

–   uwzględniając dyrektywę Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającą ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy(1),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 6 września 2006 r. w sprawie europejskiego modelu społecznego dla przyszłości podkreślającą wspólne wartości Unii Europejskiej – równość, solidarność, niedyskryminację i redystrybucję(2),

–   uwzględniając art. 136 – 145 Traktatu WE,

–   uwzględniając art. 15, 20 i 27 - 38 Europejskiej Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej(3), a w szczególności praw zarówno do ochrony w przypadku nieuzasadnionego zwolnienia, jak i sprawiedliwych i uczciwych warunków pracy,

–   uwzględniając Europejską Kartę Społeczną,

–   uwzględniając sprawozdanie grupy wysokiego szczebla w sprawie przyszłości polityki społecznej w rozszerzonej Unii Europejskiej z maja 2004 r.,

–   uwzględniając dokument roboczy Komisji zatytułowany "Wspólnotowy program lizboński: sprawozdanie z technicznego wzdrożenia" i jego realizacja w 2006 r. (SEC(2006)1379),

–   uwzględniając komunikat Komisji w sprawie agendy społecznej (COM(2005)0033),

–   uwzględniając krajowe programy reform lizbońskich przedstawione przez państwa członkowskie,

–   uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany "Globalny wymiar Europy - konkurowanie na światowym rynku" (COM(2006)0567),

–   uwzględniając komunikat Komisji w sprawie wzrostu i zatrudnienia - zintegrowane wytyczne na lata 2005-2008 (COM(2005)0141),

–   uwzględniając konkluzje Prezydencji z marca 2000 r., marca 2001 r., marca i października 2005 r. i marca 2006 r.,

–   uwzględniając dyrektywę Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC)(4),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 23 marca 2006 r. w sprawie wyzwań demograficznych i solidarności między pokoleniami(5),

–   uwzględniając dyrektywę 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącą delegowania pracowników w ramach świadczenia usług(6),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 26 października 2006 r. w sprawie stosowania dyrektywy 96/71/WE dotyczącej delegowania pracowników(7),

–   uwzględniając konwencję MOP z 1975 r. w sprawie pracowników migrujących (przepisy uzupełniające),

–   uwzględniając konwencję MOP z 1997 r. o prywatnych agencjach pracy,

–   uwzględniając program MOP dotyczący godnej pracy,

–   uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany "Upowszechnianie godnej pracy dla wszystkich: wkład Unii w realizację programu godnej pracy na świecie" (COM(2006)0249),

–   uwzględniając dyrektywę Rady 75/117/EWG z dnia 10 lutego 1975 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących stosowania zasady równości wynagrodzeń dla mężczyzn i kobiet(8),

–   uwzględniając dyrektywę Rady 76/207/EWG z dnia 9 lutego 1976 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy(9),

–   uwzględniając dyrektywę Rady 92/85/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią (dziesiąta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG)(10),

–   uwzględniając dyrektywę Rady 94/33/WE z dnia 22 czerwca 1994 r. w sprawie ochrony pracy osób młodych(11),

–   uwzględniając dyrektywę Rady 94/45/WE z dnia 22 września 1994 r. w sprawie ustanowienia Europejskiej Rady Zakładowej lub trybu informowania i konsultowania pracowników w przedsiębiorstwach lub w grupach przedsiębiorstw o zasięgu wspólnotowym(12),

–   uwzględniając dyrektywę 2002/73/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. zmieniającą dyrektywę Rady 76/207/EWG w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy(13),

–   uwzględniając dyrektywę 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotyczącą Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), – załącznik: Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony(14),

–   uwzględniając art. 45 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych oraz opinie Komisji Gospodarczej i Monetarnej oraz Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów i Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia (A6-0247/2007),

A.   mając na uwadze, że w dobie globalizacji, szybkiego postępu technologicznego, zmian demograficznych oraz znacznego rozwoju sektora usług, tam, gdzie to konieczne modernizacja europejskiego prawa pracy w celu uwzględnienia wymagań coraz większej elastyczności zarówno ze strony pracodawców, jak i pracowników, a także zapotrzebowania na większe bezpieczeństwo pracowników zagwarantuje, że zarówno przedsiębiorstwa, jak i pracownicy zwiększą swoją zdolność adaptacyjną, przyczyniając się w ten sposób do ugruntowania europejskiego modelu społecznego,

B.   mając na uwadze, że wzrost gospodarczy jest jednym z podstawowych warunków trwałego wzrostu zatrudnienia; mając również na uwadze, że odpowiednio zaplanowana polityka socjalna nie powinna być traktowana jako koszt, lecz raczej jako pozytywny czynnik rozwoju gospodarczego Unii Europejskiej, zgodnego z realizacją celów lizbońskich,

C.   mając na uwadze, że Unia Europejska jest nie tylko strefą wolnego handlu, lecz również wspólnotą opierającą się na wspólnych wartościach, a prawo pracy powinno odzwierciedlać te wartości; mając również na uwadze, że tworzone w Europie podstawowe zasady prawa pracy pozostają w mocy; mając na uwadze, że prawo pracy gwarantuje pewność prawną oraz ochronę pracowników i pracodawców w drodze legislacji bądź układów zbiorowych lub połączenia tych dwóch rozwiązań oraz mając na uwadze, że przywraca ono równowagę sił między pracownikami a pracodawcami; mając na uwadze, że wszelkie procesy zmian odniosą większy sukces, jeżeli pracownicy będą czuli się bardziej bezpieczni oraz, że takie bezpieczeństwo zależy od łatwości znalezienia nowej pracy;

D.   mając na uwadze, że swobodny przepływ pracowników stanowi jedną z podstawowych zasad UE zgodnie z art. 39 Traktatu WE i że tej podstawowej wolności powinno towarzyszyć skuteczne wdrażanie przepisów zapewniających przestrzeganie zasady równej płacy za równą pracę,

E.   mając na uwadze, że nowe nietypowe formy umów oraz elastyczne umowy standardowe (jak na przykład umowy o pracę w niepełnym wymiarze godzin, umowy na czas określony, umowy czasowe zawierane poprzez biura pośrednictwa pracy, umowy odnawiane proponowane osobom samozatrudnionym, umowy dotyczące konkretnych projektów), z których wiele ma niestabilny charakter, są obecnie coraz bardziej charakterystyczne dla europejskiego rynku pracy,

F.   mając na uwadze, że tego typu stosunki umowne - jeżeli towarzyszyć im będą konieczne gwarancje bezpieczeństwa dla pracowników - mogą przyczynić się do zapewnienia przedsiębiorstwom zdolności przystosowawczych wymaganych w nowym kontekście międzynarodowym i jednocześnie do spełniania specyficznych potrzeb pracowników w zakresie różnorodnej równowagi pomiędzy życiem prywatnym i rodzinnym a kształceniem zawodowym,

G.   mając na uwadze, że zatrudnienie w niepełnym wymiarze godzin stanowiło około 60% nowo utworzonych miejsc pracy na terenie Unii Europejskiej po roku 2000 a więc więcej niż zatrudnienie standardowe w pełnym wymiarze godzin, a 68% osób zatrudnionych w niepełnym wymiarze godzin jest zadowolonych z wymiaru swojego czasu pracy; mając jednak na uwadze, że ten stopień zadowolenia jest ściśle związany z poziomem ochrony obejmującej pracowników pracujących w niepełnym wymiarze godzin, zapewnianej przez prawo pracy i ubezpieczenie społeczne,

H.   mając na uwadze, że zatrudnienie w niepełnym wymiarze godzin jest przede wszystkicm elementem zatrudnienia kobiet i jest często strategią kompromisową stosowaną przez kobiety z powodu braku dostępnych i niedrogich ośrodków opieki nad dziećmi i osobami zależnymi,

I.   mając na uwadze, że istniejące prawodawstwo WE promujące równouprawnienie płci dotąd nie doprowadziło do realizacji zakładanych celów, a także, że różnica płac między płciami oraz brak przepisów dotyczących godzenia pracy z życiem rodzinnym i publicznych usług w zakresie opieki nad dziećmi pozostają kluczowymi problemami europejskich pracowników,

J.   mając na uwadze, że zatrudnienie tymczasowe wzrasta szybciej w państwach członkowskich, gdzie wprowadzono zmiany w odpowiednich przepisach zachęcające do podjęcia zatrudnienia tymczasowego; mając na uwadze, że niestandardowe formy zatrudnienia mogą być korzystne jeżeli są dostosowane do sytuacji pracowników i dobrowolne; mając jednak na uwadze, że obecnie wiele niestandardowych form zatrudnienia nie wynika z wyboru oraz że liczni pracownicy są nieobjęci podstawowymi prawami pracowniczymi i socjalnymi, co narusza zasadę równego traktowania,

K.   mając na uwadze, że usługi świadczone przez agencje pracy tymczasowej zostały wyłączone z zakresu dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie usług na rynku wewnętrznym(15),

L.   mając na uwadze, że 60% osób, które w 1997 r. podjęły w UE pracę w ramach niestandardowych umów, w 2003 r. posiadało umowy standardowe, co oznacza, że 40% pracowników zatrudnionych na warunkach niestandardowych po 6 latach nadal nie ma właściwego statusu zatrudnienia; mając na uwadze, że dotyczy to w szczególnie osób młodych, które coraz częściej otrzymują jako pierwsza pracę stanowisko na o wiele bardziej niepewnych warunkach pracy i warunkach socjalnych, przy zwiększonym ryzyku trwałego pozostania na marginesie rynku pracy,

M.   mając na uwadze, że niedawny wzrost liczby nietypowych umów doprowadził do różnić w warunkach pracy pod względem bezpieczeństwa i higieny pracy, co może prowadzić do pogorszenia się warunków pracy i zwiększenia liczby wypadków,

N.   mając na uwadze, że nierówności wywołują bezpośrednie i pośrednie koszty gospodarcze, a równość traktowania pociąga za sobą przewagę konkurencyjną, więc ustanowienie równego traktowania stanowi poważny wkład strategiczny w rozwój społeczny i gospodarczy; mając ponadto na uwadze, że Unia Europejska na może sobie pozwolić na nieskorzystanie z energii i zdolności produkcyjnych kobiet, które stanowią połowę ludności,

O.   mając na uwadze, że kobiety podlegają obecnie potrójnej presji: zwiększenie uczestnictwa w rynku pracy, rodzenie większej liczby dzieci i spełnienie rosnących wymagań rodziny w zakresie opieki; mając na uwadze, że prawie zawsze to od kobiety właśnie wymaga się ustępstw na rzecz dostosowania pracy do potrzeb rodziny i to właśnie kobiety doświadczają wysokiego poziomu stresu i obaw ze względu na łączenie ról opiekuńczych i zawodowych,

P.   mając na uwadze, że w rzeczywistości setki tysięcy kobiet muszą się godzić na nieregularne warunki pracy, ponieważ pracują wykonując prace domowe poza swoim własnym gospodarstwem domowym lub muszą opiekować się starszymi członkami rodziny,

Q.   mając na uwadze, że pracownicy zatrudnieni na umowach nietypowych mogą być narażeni na większe zagrożenie niż ich współpracownicy korzystający z innych form zatrudnienia, z powodu braku szkoleń, niewiedzy o zagrożeniach i nieznajomości praw,

R.   mając na uwadze, że wszyscy pracownicy powinni korzystać z odpowiedniego bezpieczeństwa i ochrony w zakresie zatrudnienia, niezależnie od warunków umownych,

S.   mając na uwadze, że w wielu państwach członkowskich układy zbiorowe pomagają zapewnić elastyczne funkcjonowanie rynku pracy i są kluczowym elementem prawa pracy oraz podstawowym narzędziem regulowania rynku pracy; mając na uwadze, że należy uwzględniać różne realia związane ze stosunkami przemysłowymi, tradycje tych stosunków i poziom członkowstwa w związkach zawodowych, który różni się w zależności od państwa członkowskiego; mając na uwadze, że państwa członkowskie powinny wspierać dialog między partnerami społecznymi na wszystkich szczeblach, ponieważ stanowi on najskuteczniejszą metodę umożliwiającą przeprowadzenie odpowiednich reform prawa pracy,

T.   mając na uwadze, że działania na poziomie UE muszą respektować kompetencje państw członkowskich w obszarze prawa pracy oraz zasady pomocniczości i proporcjonalności, oraz mając na uwadze, że Komisja musi wystąpić z inicjatywami, kiedy jest to uważane za niezbędne dla zapewnienia podstawy dla systemu minimalnych norm socjalnych obowiązujących w Unii,

U.   mając na uwadze, że w obliczu bieżących wyzwań ekonomicznych Unia Europejska musi dołożyć wszelkich starań, by zapewnić stabilność rynków pracy państw członkowskich, dać odpór masowym zwolnieniom w niektórych sektorach oraz zapewnić swoim obywatelom wyższy niż dawniej poziom bezpieczeństwa zatrudnienia, niezbędny do utrzymania warunków życia na poziomie nienaruszającym godności ludzkiej i podstawowych wartości europejskich;

V.   mając na uwadze, że wysoka stopa bezrobocia w Europie jest negatywnym zjawiskiem wymagającym podjęcia działań, które ułatwią większej liczbie osób podjęcie zatrudnienia, zwiększą stopień mobilności i pomogą pracownikom zmieniać pracę bez ryzyka utraty poczucia bezpieczeństwa; mając na uwadze, że priorytetem musi być stworzenie klimatu sprzyjającego tworzeniu dodatkowych miejsc pracy lepszej jakości;

1.   z zadowoleniem przyjmuje nowe podejście do prawa pracy, którego celem jest objęcie tym prawem wszystkich pracowników bez względu na rodzaj umowy, jaką są związani;

2.   z zadowoleniem przyjmuje dyskusje dotyczące potrzeby modernizacji prawa pracy w celu sprostania wyzwaniom XXI wieku, co oznacza, że zarówno pracodawcy, jak i pracownicy potrzebują większej elastyczności, a także konieczności zapewnienia większego bezpieczeństwa, niż to, które jest obecnie kojarzone z niepewnymi formami zatrudnienia oraz poprawy ochrony narażonych pracowników, w celu tworzenia większej liczby lepszych miejsc pracy i zwiększenia spójności społecznej, przyczyniając się tym samym do realizacji celów strategii lizbońskiej; uważa, że modernizacja prawa pracy powinna być spójna z zasadami Karty Praw Podstawowych, ze szczególnym odniesieniem do Tytułu IV, oraz uwzględniać i chronić wartości europejskiego modelu społecznego oraz ustanowione prawa socjalne;

3.   zajmuje przychylne stanowisko wobec dużej rozmaitości tradycji w dziedzinie pracy, modeli umów oraz przedsiębiorstw funkcjonujących na rynkach pracy;

4.   wzywa do stworzenia elastycznych i bezpiecznych postanowień umownych w kontekście nowoczesnej organizacji pracy;

5.   uważa, że wśród priorytetów w zakresie ścisłego programu reformy prawa pracy w państwach członkowskich znajdują się:

   a) ułatwianie przejścia między różnymi sytuacjami zatrudnienia i bezrobocia;
   b) zapewnienie ochrony pracownikom zatrudnionych w niestandardowych formach;
   c) wyjaśnienie sytuacji w zakresie pracy zależnej oraz szarych stref pomiędzy samozatrudnieniem a pracą zależną,
   d) podjęcie działań mających na celu zwalczanie pracy nielegalnej;

6.   podkreśla, że społeczny i ekonomiczny priorytet zwiększenia stopy zatrudnienia, aby gospodarka europejska mogła konkurować w skali globalnej i dotrzymać obietnicy zagwarantowania bezpieczeństwa socjalnego; zaznacza, że obecne wysokie bezrobocie w Europie umniejsza bogactwo i przyszły dobrobyt, a także szkodzi konkurencyjności Europy oraz – co ważniejsze – prowadzi do segregacji społecznej;

7.   wyraża jednakże żal, że nie skonsultowano się z partnerami społecznymi, jak zostało to przewidziane w art. 138 Traktatu WE, biorąc pod uwagę, że Zielona księga zatytułowana "Modernizacja prawa pracy w celu sprostania wyzwaniom XXI wieku" (COM(2006)0708) ma zdecydowanie duże znaczenie dla obszaru polityki społecznej;

8.   uważa, że jeżeli prawo pracy chce sprostać wyzwaniom XXI wieku w większym stopniu powinno koncentrować się na bezpieczeństwie zatrudnienia przez całe życie pracownika, niż na ochronie konkretnych miejsc pracy, ułatwiając wejście na rynek pracy, a także utrzymanie na nim oraz przejście od bezrobocia do zatrudnienia i z jednego miejsca pracy do drugiego, poprzez wykorzystanie aktywnej polityki zatrudnienia skoncentrowanej zarówno na rozwoju kapitału ludzkiego w celu zwiększenia możliwości zatrudnienia, jak i warunkach sprzyjających przedsiębiorczości oraz poprawie jakości zatrudnienia;

9.   uważa, że stosunki pracy charakteryzujące zatrudnienie i działalność zawodową obywateli w ostatniej dekadzie uległy głębokim przemianom; zauważa że umowa o prace w pełnym wymiarze godzin i na czas nieokreślony jest powszechnie przyjętą formą stosunku pracy i jako taka musi zostać postrzegana również jako punkt odniesienia dla spójnego stosowania zasady niedyskryminacji, uważa zatem, że europejskie prawo pracy powinno uznać umowę o pracę na czas nieokreślony za powszechną formą zatrudnienia, z uwzględnieniem odpowiedniej ochrony socjalnej i ochrony zdrowia oraz przestrzegania praw podstawowych;

10.   w tym kontekście uznaje potrzebę wystarczającego uelastycznienia organizacji czasu pracy w celu wyjścia naprzeciw potrzebom pracodawców i pracowników oraz umożliwienia pracującym pogodzenia życia zawodowego z rodzinnym, jak również zapewnienia konkurencyjności i poprawy sytuacji w zakresie zatrudnienia w Europie, bez zaniedbywania kwestii zdrowia pracowników;

11.   zdecydowanie nie zgadza się z analizą przedstawioną w Zielonej księdze, w której stwierdzono, że standardowa umowa o pracę na czas nieokreślony jest przestarzała, zwiększa segmentację rynku pracy oraz przepaść między zatrudnionymi i poszukującymi pracy, i dlatego winna być postrzegana jako przeszkoda we wzroście zatrudnienia i poprawie dynamiki gospodarczej;

12.  podkreśla, że prawo pracy będzie skuteczne, rzetelne i silne, jeżeli zostanie wprowadzone w życie przez wszystkie państwa członkowskie, stosowane w jednakowy sposób do wszystkich podmiotów oraz systematycznie i skutecznie kontrolowane; nawołuje, by w ramach inicjatywy "Lepsze prawodawstwo" Komisja wzmocniła swoją rolę strażniczki traktatów w zakresie wdrażania legislacji w zakresie polityki społecznej i zatrudnienia;

13.   zaznacza, że ostatnie badania OECD i pochodzące z innych źródeł wykazują, że nie ma dowodów na to, by zmniejszenie ochrony przed zwolnieniami oraz ograniczenie stosowania standardowych umów o pracę poprawiło wzrost zatrudnienia; podkreśla, że przykład państw skandynawskich wyraźnie pokazuje, że wysoki poziom ochrony przed zwolnieniami oraz standardowe formy zatrudnienia są w pełni kompatybilne z wysokim wzrostem zatrudnienia;

14.   stwierdza, że niektóre formy nietypowych umów, w zależności od tego, jak dobre umocowanie posiadają one w prawie pracy i w ubezpieczeniach społecznych, jak również zapewnienie kształcenia ustawicznego i możliwość szkoleń mogą przyczynić się do zwiększenia konkurencyjności gospodarczej Unii Europejskiej, ale i są odpowiedzią na zróżnicowane potrzeby pracowników, uwzględniając poszczególne etapy życia i perspektywy aktywności zawodowej; uznaje jednocześnie, że nietypowe formy zatrudnienia muszą być połączone ze wsparciem dla pracowników, którzy znajdują się okresie przechodzenia z jednej pracy do drugiej, lub z jednego statusu pracowniczego do drugiego; zauważa również, że aby dokonać tych zmian w krótkim czasie oraz aby były one trwałe, należy skoncentrować się na aktywnej interwencji, tak aby pracownicy powracający na rynek pracy mieli prawo do pewnego dodatku na wynagrodzenie przez okres niezbędny do przygotowania ich do zatrudnienia poprzez szkolenia i zmianę kwalifikacji;

15.   podkreśla, że Zielona księga powinna koncentrować się jedynie na prawie pracy;

16.   zauważa, że Komisja koncentruje się na indywidualnym prawie pracy i nawołuje Komisję do promowania zbiorowego prawa pracy jako jednego ze sposobów na zwiększenie elastyczności oraz bezpieczeństwa zatrudnienia zarówno dla pracowników jak i pracodawców;

17.   wyraża zdecydowane przekonanie, że bez względu na status zatrudnienia, wszelkim formom nietypowego i innego zatrudnienia należy zagwarantować podstawowe prawa, do których należą: równe traktowanie, ochrona zdrowia i bezpieczeństwa pracowników oraz ustalenia dotyczące ochrony czasu pracy/odpoczynku, prawo do zawierania układów zbiorowych i podejmowania zbiorowych działań, dostęp do szkoleń; podkreśla jednoczesnie, że powyższe kwestie powinny być odpowiednio egzekwowane na poziomie państw członkowskich z uwzględnieniem zróżnicowanych tradycji oraz społecznych i ekonomicznych uwarunkowań w każdym państwie; podkreśla, że prawodawstwo europejskie nie jest sprzeczne z prawodawstwem krajowym, lecz należy je traktować jako uzupełniające;

18.   zauważa, że zasadniczą część prawa pracy w wielu państwach członkowskich, zgodnie z postanowieniami Traktatu, stanowi prawo do podejmowania działań strajkowych oraz że Komisja stwierdziła podczas postępowania przez Trybunałem Sprawiedliwości, że szczególna forma działań zbiorowych podejmowanych przez niektóre kraje skandynawskie jest zgodna z Traktatem WE i zwraca się do Komisji o poszanowanie układów zbiorowych uznanych przez Trybunał Sprawiedliwości za szczególny rodzaj prawa pracy;

19.   domaga się zapewnienia wszystkim pracownikom takiego samego poziomu ochrony oraz aby niektóre grupy nie były automatycznie wyłączane z najszerszego zakresu ochrony, jak ma to obecnie najczęściej miejsce w przypadku marynarzy, pracowników zatrudnionych na statkach oraz pracowników pracujących na urządzeniach oddalonych od brzegu, jak również pracowników transportu drogowego; zwraca uwagę, że skuteczne prawodawstwo powinno mieć zastosowanie do wszystkich osób, bez względu na miejsce pracy;

20.   uważa, że nadmierne obciążenie administracyjne może zniechęcić pracodawców do zatrudniania nowych pracowników nawet w okresie wzrostu gospodarczego, pogarszając tym samym perspektywy zatrudnienia i uniemożliwiając pracownikom wejście na rynek pracy; podkreśla, że tworzenie nowych miejsc pracy stanowi jeden z priorytetowych celów europejskich zgodnie z decyzjami przyjętymi przez Radę w 2000 r. w Lizbonie;

21.   zauważa rozwój nieformalnej gospodarki, a w szczególności wykorzystywanie nielegalnych pracowników oraz uważa, że najlepszym sposobem zwalczenia tego zjawiska jest skoncentrowanie się na instrumentach i mechanizmach przeciwdziałania wykorzystywaniu pracowników, obejmujących lepsze i szersze stosowanie prawa i standardów pracy oraz ułatwianie zdobycia legalnego zatrudnienia, jak również podstawowe prawa pracownicze; wzywa państwa członkowskie do przedstawienia ustawodawstwa w celu zapobieżenia wykorzystywania pracowników szczególnie narażonych przez szefów gangów oraz do podpisania i ratyfikowania konwencji ONZ w sprawie ochrony praw wszystkich pracowników-migrantów oraz ich rodzin oraz do podpisania i ratyfikowania konwencji Rady Europy w sprawie działań przeciwko handlowi żywym towarem;

22.   z głębokim niepokojem zauważa, że Zielona księga, uznając, iż warunki panujące obecnie na rynku pracy powodują nierówność płci, np. jeśli chodzi o rozbieżność wynagrodzeń między płciami oraz segregację zawodową i sektorową, całkowicie pomija obowiązki i zobowiązania wynikające z komunikatu Komisji zatytułowanego "Mapa drogowa na rzecz równości kobiet i mężczyzn" (COM(2006)0092);

23.   ponownie z głębokim niepokojem zauważa, że Zielona księga, chociaż stwierdza, iż kobiety stają w obliczu nierównowagi między życiem zawodowym i prywatnym, pomija pilną potrzebę działania w celu umożliwienia godzenia życia zawodowego i prywatnego z wyzwaniami demograficznymi, co byłoby zgodne z Europejskim paktem na rzecz równości płci i komunikatem Komisji w sprawie demograficznej przyszłości Europy (COM(2006)0571);

24.   zajmuje przychylne stanowisko wobec dużej rozmaitości tradycji w dziedzinie pracy, form umów oraz modeli przedsiębiorstw funkcjonujących na rynkach pracy;

25.   wzywa do stworzenia elastycznych i bezpiecznych postanowień umownych w kontekście nowoczesnej organizacji pracy;

26.   podkreśla, że małe i średnie przedsiębiorstwa (MŚP) uznawane są za podmioty odgrywające wiodącą role w tworzeniu miejsc pracy i zwiększania zatrudnienia w Europie, jak również pobudzania rozwoju socjalnego i regionalnego; w związku z tym uważa, że zwiększenie roli MŚP w tworzeniu dodatkowych miejsc pracy poprzez poprawę prawa pracy ma zasadnicze znaczenie;

27.   uważa, że w celu skuteczniejszego stosowania prawa europejskiego niezbędne jest podjęcie problemu niedoskonałości obecnego dialogu społecznego w niektórych państwach członkowskich z uwagi na brak reprezentacji pracowniczej w niektórych sektorach, w których znaczna część działalności gospodarczej jest prowadzona przez MŚP zatrudniające mniej niż 10 pracowników (ten brak reprezentacji jest szczególnie widoczny w niektórych nowych państwach członkowskich);

28.   zauważa, że obecna struktura dialogu społecznego nie obejmuje wielu pracowników o elastycznym zatrudnieniu omawianych w Zielonej księdze, którzy nie są ani pracodawcami ani pracownikami, a których należy zapytać o opinię w uzupełnieniu do wszelkich dyskusji z partnerami społecznymi;

29.   potwierdza cel Rady zmierzający do mobilizacji wszystkich odpowiednich zasobów krajowych i wspólnotowych w celu uzyskania wykwalifikowanych, wyszkolonych i zdolnych do dostosowania się pracowników oraz rynków pracy reagujących na wyzwania wynikające z dwóch nakładających się czynników: wpływu globalizacji oraz starzenia się społeczeństw europejskich;

30.   zauważa, że w wyniku podziału rynku pracy, gdzie bezpieczeństwo zatrudnienia jest małe a zatrudnienie coraz mniej stabilne, w przypadku wielu nietypowych umów o pracę dostęp do szkoleń i kształcenia, do pracowniczych uprawnień emerytalnych oraz rozwoju zawodowego przewidziany jest tylko w wąskim zakresie, a inwestycje w kapitał ludzki są za niskie; podkreśla, że zmniejsza to bezpieczeństwo gospodarcze i jest sprzeczne z ogólnie pojętą zmianą i globalizacją;

31.   uważa, że w niektórych państwach członkowskich z powodu braku odpowiedniego bezpieczeństwa socjalnego, nie ma możliwości uzyskania renty lub emerytury w drugim filarze co stanowi większy ciężar dla emerytur w pierwszym filarze;

32.   uważa, że połączenie osobistej motywacji, wsparcia pracodawcy, dostępności odpowiedniej infrastruktury są najważniejszymi wyznacznikami uczestnictwa w procesie kształcenia ustawicznego i zachęca do rozwoju sektora edukacji oraz szkoleń odpowiadającego wymogom rynku pracy i indywidualnym oczekiwaniom pracowników oraz pracodawców; nalega na odpowiednie powiązanie kariery zawodowej z programami nauczania;

33.   zauważa pilną potrzebę zwiększenia poziomu wykształcenia obywateli Wspólnoty i wzywa Komisję, państwa członkowskie oraz partnerów społecznych do inwestowania w kształcenie ustawiczne oraz rozwijania kapitału ludzkiego jako najskuteczniejszej metody zapobiegania długotrwałemu bezrobociu, gdzie rozwój umiejętności i zdobywanie kwalifikacji leży w ogólnym interesie, jak podkreślili to wspólnie europejscy partnerzy społeczni w dokumencie z 2006 r. zatytułowanym "Ramy działania na rzecz ustawicznego rozwoju umiejętności i kwalifikacji";

34.   jest zdania, że reformowanie prawa pracy powinno umożliwić przedsiębiorstwom inwestowanie w umiejętności ich pracowników, zachęcać pracowników do podnoszenia kwalifikacji oraz zagwarantować udział systemów opieki społecznej w zapewnieniu takiego podejścia;

35.   podkreśla znaczenie pewnej spójności w zakresie prawa pracy, co można osiągnąć poprzez dyrektywy, porozumienia zbiorowe i otwartą metodę koordynacji; wzywa Komisję do uwzględnienia znacznych różnić między krajowymi rynkami pracy a kompetencjami państw członkowskich w tym obszarze, lecz przypomina, że celem jest utworzenie konkurencyjnej, innowacyjnej i sprzyjającej integracji Europy oraz większej liczby lepszych miejsc pracy;

36.   zwraca uwagę na brak właściwego wdrażania i egzekwowania istniejącego prawodawstwa wspólnotowego i wzywa Komisję do koordynacji krajowych inspektoratów pracy; podkreśla, że państwa członkowskie powinny dostosować swoje ustawodawstwo z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy do prawa europejskiego;

37.   uważa, że uprawnienia pracowników transgranicznych mogłyby być odpowiednio chronione przez odpowiednie prawodawstwo, pod warunkiem skutecznego wdrożenia takiego prawodawstwa oraz że przyjęcie jednolitej definicji pracownika oraz osoby samozatrudnionej w prawie wspólnotowym jest kwestią wyjątkowo złożoną ze względu na bardzo zróżnicowane realia społeczne i ekonomiczne oraz różne tradycje w poszczególnych państwach członkowskich; jednocześnie uważa że istnieje potrzeba inicjatywy zorientowanej na podniesienie poziomu konwergencji koniecznej do zapewnienia spójności i większej skuteczności wdrażania dorobku wspólnotowego; konwergencja powinna uwzględniać prawo państw członkowskich do określania stosunku pracy;

38.   uznaje, że osoby rozpoczynające działalność gospodarczą mogą być zależne gospodarczo od zleceniodawcy, jeśli początkowo uczestniczą w obiegu gospodarczym z jednym zleceniodawcą; uważa w związku z tym, że osoby rzeczywiście samozatrudnione, jeśli są zależne od jednego zleceniodawcy, nie powinny być zaliczane ani do trzeciej kategorii pomiędzy samozatrudnionymi a pracodawcami, ani do pracodawców;

39.   podtrzymuje swoje stanowisko, zgodne z wytycznymi Trybunału Sprawiedliwości, że wszelka definicja pracownika powinna opierać się na faktycznej sytuacji w miejscu i w czasie pracy;

40.   wzywa państwa członkowskie do wspierania wdrażania zaleceń MOP z 2006 r. w sprawie stosunku pracy;

41.   apeluje do państw członkowskich o zwrócenie uwagi na powyższe zalecenie MOP, zgodnie z którym prawo pracy nie powinno zakłócać uczciwych kontaktów handlowych;

42.   zachęca do stosowania Otwartej Metody Koordynacji w obszarze polityki zatrudnienia oraz polityki społecznej jako użytecznego narzędzia wymiany informacji z zakresu najlepszych praktyk w celu reagowania na wspólne wyzwania w sposób, który jest elastyczny, przejrzysty i uwzględnia zróżnicowane warunki, które mają decydujące znaczenie dla rynków pracy w poszczególnych państwach członkowskich;

43.   zaleca państwom członkowskim, Radzie i Komisji, aby stosując otwartą metodę koordynacji wymieniały między sobą najlepsze praktyki dotyczące elastycznej organizacji czasu pracy i uwzględniały innowacyjne uzgodnienia dotyczące czasu pracy dobrze równoważące życie zawodowe i rodzinne;

44.   wzywa Komisję do kontynuowania zbierania i analizowania informacji dotyczących krajowych rynków pracy w celu zagwarantowania, że wymiana dobrych praktyk związanych z politykami zatrudnienia realizowanymi w poszczególnych państwach członkowskich odbywa się w oparciu o rzetelne dane, a w szczególności o jednolite i porównywalne dane statystyczne;

45.   wzywa państwa członkowskie do przeglądu i dostosowania systemów opieki społecznej oraz do uzupełnienia aktywnej polityki w zakresie rynku pracy, w szczególności szkoleń zawodowych i programów kształcenia ustawicznego w celu wspierania zmian miejsca pracy, powrotu na rynek pracy, aby uniknąć zbędnego przebywania na zasiłku i zatrudnieniu w sektorze nieformalnym;

46.   z całą mocą potępia każde nieprawidłowe zastępowanie stałego stosunku pracy nowymi formami zatrudnienia, gdy nie występuje ku temu pilna potrzeba ekonomiczna, a jedynie w celu maksymalizacji krótkoterminowych zysków znacznie ponad normalny poziom kosztem ogółu, pracowników i konkurencji; podkreśla, że każdy przypadek takiego postępowania jest sprzeczny z europejskim modelem społecznym, ponieważ w sposób trwały narusza konsensus oraz zasady uczciwości i zaufania między pracodawcami i pracownikami; wzywa państwa członkowskie i partnerów społecznych, aby niezwłocznie podjęli starania w celu zahamowania wszelkich nieodpowiedzialnych nadużyć;

47.   przypomina, że elastyczność i bezpieczeństwo zatrudnienia definiuje się jako połączenie bezpieczeństwa i elastyczności na rynku pracy w sposób, który przyczynia się do zwiększenia zarówno wydajności, jak i jakości pracy poprzez gwarancję bezpieczeństwa i jednoczesne pozwalanie przedsiębiorstwom na elastyczność potrzebną do tworzenia miejsc pracy w odpowiedzi na zmieniające się potrzeby rynku; uważa, że elastyczność i bezpieczeństwo nie wykluczają się, lecz wzajemnie się wzmacniają;

48.   podkreśla, że elastyczność i bezpieczeństwo zatrudnienia można osiągnąć tylko dzięki skutecznemu i nowoczesnemu prawu pracy, które odzwierciedla zmieniającą się sytuację na rynku pracy; zauważa, że istotnymi elementami elastyczności i bezpieczeństwa pracy są silni partnerzy społeczni i układy zbiorowe; uważa jednak, że istnieją różne modele elastyczności i bezpieczeństwa zatrudnienia; zauważa, że wspólne podejście powinno opierać się na połączeniu możliwości adaptacji przedsiębiorstw i ich pracowników z wystarczającym poziomem ochrony socjalnej, opieki społecznej, zasiłków dla bezrobotnych, czynnymi politykami w zakresie rynku pracy, możliwościami szkoleń i kształcenia ustawicznego; uważa, że do osiągnięcia tych celów pozytywnie przyczyniają się szeroko zakrojone przepisy w zakresie opieki społecznej oraz powszechny dostęp do usług takich jak opieka nad dziećmi, czy innymi osobami zależnymi;

49.   uważa, że definicja elastyczności i bezpieczeństwa zatrudnienia w zielonej księdze Komisji jest zbyt wąska; odnotowuje jednak zamiar Komisji opublikowania komunikatu w sprawie elastyczności i bezpieczeństwa zatrudnienia;

50.   uważa, że starsi pracownicy powinni na zasadzie dobrowolności i elastyczności mieć możliwość pozostania czynnymi zawodowo oraz powinni otrzymywać wparcie poprzez szkolenia i opiekę zdrowotną w pracy; podkreśla pilną potrzebę konstruktywnych działań zachęcających starszych pracowników do powrotu na rynek pracy, oraz potrzebę większej elastyczności w wyborze systemów emerytalnych i rentowych;

51.   wzywa Komisję i państwa członkowskie do uwzględnienia okoliczności, że prawo pracy ma ogromny wpływ na zachowania przedsiębiorców, których zaufanie do stabilnych, jasnych i rozsądnych przepisów jest kluczowym elementem przy podejmowaniu decyzji o zwiększaniu liczby miejsc pracy i poprawie jakości zatrudnienia; wzywa zatem państwa członkowskie do wdrożenia i właściwego egzekwowania istniejącego prawodawstwa wspólnotowego mającego wpływ na rynki pracy;

52.   wzywa państwa członkowskie do wzmocnienia prawa do urlopów wychowawczych i przepisów w zakresie opieki nad dziećmi dla kobiet i mężczyzn, zarówno na szczeblu krajowym, jak i europejskim;

53.   z zadowoleniem przyjmuje strategię zwalczania pracy niezgłoszonej i tzw. szarej strefy, które to zjawiska - choć w poszczególnych państwach członkowskich występują z różnym natężeniem - działają na szkodę gospodarki, pozostawiają pracowników bez ochrony, są szkodliwe dla konsumentów, zmniejszają wpływy z podatków i prowadzą do nieuczciwej konkurencji między przedsiębiorstwami; popiera podejście Komisji mające na celu zwalczanie nielegalnej pracy poprzez lepszą koordynację działań rządowych organów egzekwowania prawa, inspektoratów pracy i/lub związków zawodowych, organów administracji ubezpieczenia społecznego i urzędów podatkowych oraz wzywa państwa członkowskie do korzystania z innowacyjnych metod opierających się na wskaźnikach i analizach porównawczych uwzględniających specyfikę różnych sektorów gospodarki w celu przeciwdziałania erozji wpływów fiskalnych;

54.   wzywa państwa członkowskie oraz Komisję do podjęcia skierowanej do pracodawców i pracowników kampanii informacyjnej mającej na celu upowszechnienie wiedzy na temat mających zastosowanie minimalnych zasad i przepisów UE, takich jak dyrektywa w sprawie delegowania pracowników i negatywnych konsekwencji pracy na czarno dla krajowych systemów opieki społecznej, finansów publicznych, uczciwej konkurencji, wyników gospodarczych, jak i samych pracowników;

55.   wzywa do szczególnego uwzględnienia młodych pracowników, którzy są najczęściej zaangażowani w prace na czas określony, aby zagwarantować, że ich brak doświadczenia zawodowego nie będzie prowadził do wypadków w pracy; zachęca państwa członkowskie do wymiany dobrych praktyk w tej kwestii oraz wzywa agencje zatrudnienia na czas określony do zwiększania świadomości wśród pracodawców oraz młodych pracowników;

56.   zwraca uwagę na rolę partnerów społecznych w szkoleniu i informowaniu pracowników o ich prawach i obowiązkach wynikających ze stosunku pracy oraz o egzekwowaniu istniejącego prawodawstwa z tej dziedziny; wzywa zatem Komisję do promowania technicznego wsparcia dla partnerów społecznych oraz do zachęcania ich do dzielenia się wiedzą i doświadczeniem w celu poprawy warunków pracy;

57.   podkreśla duże znaczenie partnerów społecznych, którzy odnieśli juz pewne sukcesy w reformowaniu rynku pracy poprzez zawarcie umów w sprawie urlopu wychowawczego, pracy w niepełnym wymiarze godzin, umów na nieokreślony czas pracy, pracy na odległość i uczenia się przez całe życie;

58.   uważa, że państwa członkowskie powinny wykazać się duchem otwartości w trakcie dialogu nawiązanego z partnerami społecznymi w sprawie unowocześnienia prawa pracy oraz jego dostosowania do wyzwań XXI wieku, wziąć pod uwagę argumenty partnerów społecznych i znaleźć odpowiedzi na ich obawy;

59.  uważa, że Komisja powinna zasięgać opinii nie tylko zwyczajowych partnerów społecznych, ale wszystkich organizacji i osób, na które mają wpływ przepisy dotyczące zatrudnienia; zauważa w szczególności, że obecnie w procesie konsultacji niewystarczająco reprezentowane są zwłaszcza MŚP oraz pracownicy nienależący do związków zawodowych;

60.   zwraca uwagę na pozytywną rolę układów zbiorowych na poziomie krajowym, sektorowym i przedsiębiorstw w zakresie stosunku pracy i organizacji pracy, które zwiększają wydajność przedsiębiorstw i jakość warunków pracy, zachęcając w ten sposób do wzrostu zatrudnienia oraz zwraca uwagę na możliwość zmian utrzymujących znaczenie układów zbiorowych, które wspierałyby osiągnięcie w układach zbiorowych rozwiązań zakładowych korzystnych dla pracowników i pracodawców;

61.   wzywa Komisję i państwa członkowskie biorące udział w inicjatywie "Lepsze prawodawstwo" do stałej współpracy z partnerami społecznymi oraz z właściwymi i reprezentatywnymi organizacjami społeczeństwa obywatelskiego, aby zasięgać ich opinii w sprawie każdej inicjatywy z zakresu polityki socjalnej lub prawa pracy, z myślą o uproszczeniu procedur administracyjnych, w szczególności dotyczących MŚP oraz nowopowstałych przedsiębiorstw, prowadząc do polepszenia ich sytuacji finansowej w celu zwiększenia ich konkurencyjności, co z kolei doprowadzi do wzrostu zatrudnienia;

62.   podkreśla potrzebę uregulowania kwestii odpowiedzialności solidarnej i indywidualnej wykonawców generalnych i głównych w celu zapobiegania nadużyciom związanym z podwykonawstwem i outsourcingiem pracowników oraz utworzenia przejrzystego i konkurencyjnego rynku dla wszystkich przedsiębiorstw w oparciu o takie same zasady dotyczące poszanowania standardów i warunków pracy; w szczególności wzywa Komisję i państwa członkowskie do jasnego określenia, kto w łańcuchu podwykonawców odpowiada za zgodność z prawem pracy oraz wypłatę płac, składek na ubezpieczenie społeczne i podatków;

63.   wyraża głębokie przekonanie, że tworzenie niestabilnych i niskopłatnych miejsc pracy nie jest odpowiednią reakcją na zjawisko delokalizacji, które dotyka coraz większej liczby sektorów; natomiast inwestycje w badania naukowe, rozwój, szkolenia i kształcenie ustawiczne mogą dać nowy impuls sektorom obecnie niekonkurencyjnym;

64.   wzywa Komisję do ułatwienia stworzenia systemu rozstrzygania sporów, tak aby europejskie umowy między partnerami społecznymi mogły stać się skutecznym i elastycznym narzędziem promującym skuteczniejsze podejście regulacyjne na szczeblu europejskim;

65.   wzywa państwa członkowskie do zniesienia ograniczeń w dostępie do ich rynków pracy, a w konsekwencji tego do zwiększenia mobilności pracowników na terenie UE, co pozwoli szybciej osiągnąć cele jednolitego rynku i strategii lizbońskiej;

66.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz parlamentom państw członkowskich i krajów kandydujących.

(1) Dz.U. L 303 z 2.12.2000, str. 16.
(2) Dz.U. C 305 E z 14.12.2006, str. 141.
(3) Dz.U. C 364 z 18.12.2000, str. 1.
(4) Dz.U. L 175 z 10.7.1999, str. 43.
(5) Dz.U. C 292 E z 1.12.2006, str. 131.
(6) Dz.U. L 18 z 21.1.1997, str. 1.
(7) Teksty przyjęte, P6_TA(2006)0463.
(8) Dz.U. L 45 z 19.2.75, str. 19.
(9) Dz.U. L 39 z 14.2.1976, str. 40.
(10) Dz.U. L 348 z 28.11.1992, str. 1.
(11) Dz.U. L 216 z 20.8.1994, str. 12.
(12) Dz.U. L 254 z 30.9.1994, str. 64.
(13) Dz.U. L 269 z 5.10.2002, str. 15.
(14) Dz.U. L 14 z 20.1.1998, str. 9.
(15) Dz.U. L 376 z 27.12.2006, str. 36.


Oddelegowywanie pracowników
PDF 204kWORD 45k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 11 lipca 2007 r. w sprawie komunikatu Komisji "Delegowanie pracowników w ramach świadczenia usług: maksymalizacja jego korzyści i potencjału przy zapewnieniu ochrony pracowników"
P6_TA(2007)0340B6-0266/2007

Parlament Europejski,

–   uwzględniając dyrektywę 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącą delegowania pracowników w ramach świadczenia usług(1),

–   uwzględniając komunikat Komisji z dnia 4 kwietnia 2006 r. zatytułowany "Wytyczne dotyczące delegowania pracowników w ramach świadczenia usług" (COM(2006)0159),

–   uwzględniając komunikat Komisji z dnia 13 czerwca 2007 r. zatytułowany "Delegowanie pracowników w ramach świadczenia usług: maksymalizacja jego korzyści i potencjału przy zapewnieniu ochrony pracowników" (COM(2007)0304) ("komunikat w sprawie oddelegowywania pracowników"),

–   uwzględniając swoje rezolucje w sprawie oddelegowywania pracowników z dnia 15 stycznia 2004 r.(2) i z dnia 26 października 2006 r.(3),

–   uwzględniając art. 108 ust. 5 Regulaminu,

–   uwzględniając pytanie wymagające ustnej odpowiedzi B6-0132/2007 skierowane do Komisji odnośnie komunikatu Komisji w sprawie oddelegowywania pracowników,

A.   mając na uwadze, że pełne i spójne wykonanie dyrektywy 96/71/WE okazało się problematyczne z powodu braku jej odpowiedniego wykonania w państwach członkowskich oraz koordynacji przez ich odpowiednie władze;

B.   mając na uwadze, że poprzednie komunikaty Komisji w tej sprawie zostały uznane przez Parlament Europejski za niewystarczające i nie rozwiązały problemów związanych z tą dyrektywą; mając na uwadze, że punkt widzenia Komisji i Parlamentu Europejskiego w dalszym ciągu jest rozbieżny w takich kwestiach, jak dostępność w państwie przyjmującym przedstawiciela prawnego firmy delegującej pracowników oraz przechowywanie dokumentów w miejscu pracy w celu kontroli zgodności z dyrektywą;

C.   mając na uwadze, że ochrona delegowanych pracowników ma największe znaczenie pod względem zagwarantowania swobodnego przepływu pracowników oraz zabezpieczenia warunków pracy zgodnie z przepisami Traktatu oraz powinna być traktowana jako kwestia nadrzędnego interesu publicznego,

D.   mając na uwadze, że w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości stwierdza się wyraźnie, że środki wchodzące w zakres dyrektywy, a skutkiem tego także w zakres komunikatu w sprawie oddelegowywania pracowników, są uzasadnione, jeżeli umotywowane są celami interesu publicznego, takimi jak ochrona pracowników,

1.   wyraża przekonanie, że pełne wykonanie dyrektywy 96/71/WE jest najważniejsze dla osiągnięcia właściwej równowagi pomiędzy swobodą świadczenia usług i ochroną pracownika, zwłaszcza ochroną przed dumpingiem społecznym;

2.   jest przekonany, że Komisja w swoich wytycznych i interpretacji prawnej wyszła w pewnych przypadkach poza ustalenia orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości;

3.   wzywa Komisję do wzięcia w pełni pod uwagę różnorodności istniejących w Unii Europejskiej modeli rynku pracy w trakcie przyjmowania wszelkich środków dotyczących delegowania; wzywa Komisję także do uszanowania faktu, że niektóre państwa członkowskie wymagają dostępności umocowanego przedstawiciela posiadającego zdolność prawną w państwie przyjmującym w celu właściwego wykonania dyrektywy i kontroli zgodności z dyrektywą; uważa, że mogłaby nim być jakakolwiek osoba (w tym pracownik), która otrzymała wyraźne pełnomocnictwo przedsiębiorstwa;

4.   uważa, że współpraca i wymiana informacji pomiędzy państwami członkowskimi jest do tej pory niewystarczająca, a także, że podjęcie tego problemu jest warunkiem wstępnym pomyślnego wykonania dyrektywy; jest zdania, że Komisja powinna być bardziej precyzyjna w wydawanych przez nią wytycznych dla państw członkowskich, dotyczących kontroli środków, które mogą zostać w ramach tej dyrektywy zaakceptowane w celu ochrony pracowników;

5.   uważa, że weryfikacje i kontrole przeprowadzane na mocy dyrektywy przez państwa przyjmujące, zwłaszcza obowiązek przechowywania niektórych dokumentów w państwie przyjmującym, muszą być traktowane jako ważne narzędzie zapewniające ochronę praw delegowanych pracowników; uważa jednakże, że środki te powinny być ściśle proporcjonalne i nie powinny stanowić ukrytej przeszkody w korzystaniu z prawa do swobodnego przepływu;

6.   podkreśla fakt, że istniejące orzecznictwo uznaje prawo przyjmujących państw członkowskich do wymagania pewnych dokumentów w celu sprawdzenia zgodności z warunkami zatrudnienia określonymi w dyrektywie;

7.   zachęca Komisję do znalezienia właściwego zbioru wytycznych adresowanych zarówno do przedsiębiorstw, jak i do państw członkowskich w celu pełniejszego zrozumienia przez nie przysługujących im na mocy dyrektywy uprawnień, a także odnośnego orzecznictwa; zwraca się do Komisji o aktywne wspieranie ścisłej współpracy pomiędzy organami kontroli w państwach członkowskich poprzez utworzenie stałej europejskiej platformy współpracy transgranicznej; z zadowoleniem przyjmuje w tym kontekście planowane utworzenie przez Komisję grupy wysokiego szczebla w celu udzielenia wsparcia i pomocy państwom członkowskim w określaniu i wymianie dobrych praktyk oraz w celu zapewnienia formalnego i regularnego udziału partnerów społecznych;

8.   jest zdania, że w tych państwach członkowskich, w których dyrektywa wykonywana jest za pośrednictwem układów zbiorowych, właściwe byłoby udzielenie partnerom społecznym bezpośredniego dostępu do informacji o delegujących przedsiębiorstwach, tak aby mogli oni sprawować kontrolę, która w innych państwach członkowskich należy do władz, które mają taki dostęp do informacji o przedsiębiorstwach;

9.   podziela wniosek Komisji, zgodnie z którym przyjmujące państwa członkowskie powinny mieć możliwość wymagania wcześniejszej deklaracji od operatora świadczącego usługi, tak aby mogły one sprawdzić zgodność z warunkami zatrudnienia;

10.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Komisji i Radzie.

(1) Dz.U. L 18 z 21.1.1997, str. 1.
(2) Dz.U. C 92 E z 16.4.2004, str. 404.
(3) Teksty przyjęte, P6_TA(2006)0463.

Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności