Indeks 
Teksty przyjęte
Czwartek, 11 października 2007 r. - Bruksela
Zawarcie odpowiednich umów na mocy art. XXI GATS*
 Przystąpienie Bułgarii i Rumunii do konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych *
 Zbieranie i zarządzanie danymi niezbędnymi do prowadzenia wspólnej polityki rybołówstwa *
 Finansowanie wspólnej polityki rolnej *
 Umowa o transporcie lotniczym WE-USA *
 Skład Parlamentu Europejskiego
 Sytuacja humanitarna w Strefie Gazy
 Kobietobójstwa w Ameryce Środkowej i w Meksyku
 Walka z przemytem papierosów (porozumienie WE-Philip Morris)
 Przepustowość portów lotniczych i obsługa naziemna
 Strategiia kontroli zachorowań na nowotwory
 Rzymsko-katolicka katedra św. Józefa w Bukareszcie

Zawarcie odpowiednich umów na mocy art. XXI GATS*
PDF 197kWORD 32k
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 11 października 2007 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady w sprawie zawarcia odpowiednich umów na mocy art. XXI GATS z Argentyną, Australią, Brazylią, Kanadą, Chinami, chińskim Tajpej, Kolumbią, Kubą, Ekwadorem, chińskim Hongkongiem, Indiami, Japonią, Koreą, Nową Zelandią, Filipinami, Szwajcarią i Stanami Zjednoczonymi w sprawie koniecznych wyrównań wynikających z przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Republiki Austrii, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii, Republiki Słowackiej, Republiki Finlandii, Królestwa Szwecji do Unii Europejskiej (11507/2007 – COM(2007)0154 – C6-0239/2007 – 2007/0055(CNS))
P6_TA(2007)0424A6-0340/2007

(Procedura konsultacji)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek dotyczący decyzji Rady (COM(2007)0154),

–   uwzględniając art. 133 ust. 1 i ust. 5 oraz art. 300 ust. 2 Traktatu WE,

–   uwzględniając art. 300 ust. 3 akapit pierwszy Traktatu WE, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C6-0239/2007),

–   uwzględniając art. 51 oraz art. 83 ust. 7 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Handlu Międzynarodowego (A6-0340/2007),

1.   zatwierdza zawarcie umowy;

2.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich będących stronami wymienionych powyżej umów.


Przystąpienie Bułgarii i Rumunii do konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych *
PDF 198kWORD 32k
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 11 października 2007 r. w sprawie zalecenia dotyczącego decyzji Rady dotyczącej przystąpienia Bułgarii i Rumunii do konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, otwartej do podpisu w Rzymie dnia 19 czerwca 1980 r. (COM(2007)0217 – C6-0157/2007 – 2007/0077(CNS))
P6_TA(2007)0425A6-0319/2007

(Procedura konsultacji)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając zalecenie Komisji przedstawione Radzie (COM(2007)0217),

–   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

–   uwzględniając Traktat o przystąpieniu Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej,

–   uwzględniając art. 3 ust. 4 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii(1), zgodnie z którym Rada skonsultowała się z Parlamentem (C6-0157/2007),

–   uwzględniając art. 51 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A6-0319/2007),

1.   zatwierdza zalecenie Komisji;

2.   zwraca się do Rady, jeśli ta uzna za stosowne odejść od przyjętego przez Parlament tekstu, o poinformowanie go o tym fakcie;

3.   występuje o rozpoczęcie postępowania pojednawczego przewidzianego we wspólnej deklaracji z dnia 4 marca 1975 r., jeżeli Rada uznałaby za stosowne odejść od przyjętego przez Parlament tekstu;

4.   zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem w przypadku uznania za stosowne wprowadzenia znaczących zmian do zalecenia Komisji;

5.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

(1) Akt dotyczący warunków przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (Dz.U. L 157 z 21.6.2005, str. 203).


Zbieranie i zarządzanie danymi niezbędnymi do prowadzenia wspólnej polityki rybołówstwa *
PDF 194kWORD 31k
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 11 października 2007 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady w sprawie zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1543/2000 ustanawiające ramy wspólnotowe w zakresie zbierania i zarządzania danymi niezbędnymi do prowadzenia wspólnej polityki rybołówstwa (COM(2007)0369 – C6-0235/2007 – 2007/0127(CNS))
P6_TA(2007)0426A6-0317/2007

(Procedura konsultacji)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Radzie (COM(2007)0369),

–   uwzględniając art. 37 Traktatu WE, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C6-0235/2007),

–   uwzględniając art. 51 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Rybołówstwa (A6-0317/2007),

1.   zatwierdza wniosek Komisji;

2.   zwraca się do Rady, jeśli ta uzna za stosowne odejść od przyjętego przez Parlament tekstu, o poinformowanie go o tym fakcie;

3.   zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem w przypadku uznania za stosowne wprowadzenia znaczących zmian do wniosku Komisji;

4.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.


Finansowanie wspólnej polityki rolnej *
PDF 364kWORD 117k
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 11 października 2007 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1290/2005 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (COM(2007)0122 – C6-0116/2007 – 2007/0045(CNS))
P6_TA(2007)0427A6-0321/2007

(Procedura konsultacji)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Radzie (COM(2007)0122),

–   uwzględniając art. 37 ust 2 Traktatu WE, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C6-0116/2007),

–   uwzględniając art. 51 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz opinie Komisji Budżetowej, jak również Komisji Kontroli Budżetowej (A6-0321/2007),

1.   zatwierdza po poprawkach wniosek Komisji;

2.   zwraca się do Komisji o odpowiednią zmianę jej wniosku, zgodnie z art. 250 ust. 2 Traktatu WE;

3.   zwraca się do Rady, jeśli ta uznałaby za stosowne oddalić się od przyjętego przez Parlament tekstu, o poinformowanie go o tym fakcie;

4.   zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem, jeśli ta uznałaby za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do wniosku Komisji;

5.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

Tekst proponowany przez Komisję   Poprawki Parlamentu
Poprawka 1
Punkt 10 preaMbuły
(10)  Ponieważ państwa członkowskie nie muszą informować Komisji o sposobie, w jaki zdecydowały lub zamierzają ponownie wykorzystać wycofane fundusze i dokonać zmiany planu finansowania danego programu rozwoju obszarów wiejskich, należy skreślić art. 33 ust. 4 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1290/2005.
skreślony
Poprawka 2
PUNKT 12 PREAMBUŁY
(12)  Niezbędne jest wyjaśnienie podstawy prawnej dla przyjęcia szczegółowych zasad stosowania rozporządzenia (WE) nr 1290/2005. Komisja powinna w szczególności przyjąć szczegółowe zasady stosowania odnoszące się do publikowania informacji na temat beneficjentów wspólnej polityki rolnej, środków interwencyjnych, dla których nie ustalono kwoty jednostkowej w ramach wspólnej organizacji rynków oraz środków przeniesionych w celu sfinansowania wydatków, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. c) tego rozporządzenia.
(12)  Niezbędne jest wyjaśnienie podstawy prawnej dla przyjęcia szczegółowych zasad stosowania rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 oraz zagwarantowanie, po wydaniu opinii przez służby prawne Komisji, że przy wprowadzaniu sankcji nie będzie dochodzić do dyskryminacji wśród uprawnionych do otrzymania pomocy w ramach wspólnej polityki rolnej. Komisja powinna w szczególności przyjąć szczegółowe zasady stosowania odnoszące się do publikowania informacji na temat beneficjentów wspólnej polityki rolnej, środków interwencyjnych, dla których nie ustalono kwoty jednostkowej w ramach wspólnej organizacji rynków oraz środków przeniesionych w celu sfinansowania wydatków, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. c) tego rozporządzenia.
Poprawka 3
PUNKT 14 PREAMBUŁY
(14)  Podanie tych informacji do publicznej wiadomości zwiększa przejrzystość wykorzystania środków wspólnotowych w ramach wspólnej polityki rolnej oraz jakość finansowego zarządzania wspomnianymi funduszami, w szczególności poprzez wzmocnienie kontroli publicznej wykorzystania tych środków. Przez wzgląd na nadrzędną wagę wyznaczonych celów, uzasadnione jest, przy poszanowaniu zasady proporcjonalności i wymogu ochrony danych osobowych, ustanowienie przepisu przewidującego ogólną publikację istotnych informacji, ponieważ nie wykracza on poza to, co jest konieczne w społeczeństwie demokratycznym w celu zapobiegania nieprawidłowościom.
(14)  Podanie tych informacji do publicznej wiadomości zwiększa przejrzystość wykorzystania środków wspólnotowych w ramach wspólnej polityki rolnej oraz przyczynia się do lepszego zrozumienia przez obywateli kwestii wspierania wielofunkcyjnego sektora rolnictwa w Europie oraz dobrego zarządzania wspomnianymi funduszami. Przez wzgląd na nadrzędną wagę wyznaczonych celów, uzasadnione jest, przy poszanowaniu zasady proporcjonalności i wymogu ochrony danych osobowych, ustanowienie przepisu przewidującego ogólną publikację istotnych informacji, ponieważ nie wykracza on poza to, co jest konieczne w społeczeństwie demokratycznym w celu zapobiegania nieprawidłowościom. Rolnicy świadczą usługi dla każdego członka społeczeństwa, za co gospodarstwa uzyskują wyrównanie. Do usług tych należy w szczególności zaopatrywanie prawie 500 milionów Europejczyków w dostępne, wysokiej jakości artykuły spożywcze, dostarczanie odnawialnych surowców i energii ze źródeł odnawialnych, a także dbanie o piękno krajobrazu. Aby otrzymać to wyrównanie, gospodarstwa rolne muszą spełnić ściśle określone wymagania, zgodność z którymi podlega dokładnej kontroli władz.
Poprawka 4
PUNKT 14 A PREAMBUŁY (nowy)
(14a)  Publikacja tych informacji nie jest obojętna z punktu widzenia praw osobistych osób zainteresowanych. Dlatego rozporządzenie Rady musi koniecznie zawierać istotne postanowienia dotyczące ochrony danych oraz istotne elementy publikacji, nie pozostawiając tej kwestii wyłącznie przepisom wykonawczym. W szczególności należy podjąć kroki w celu zapewnienia, aby zainteresowane podmioty były uprzednio informowane o publikacji. Niezbędne jest stwierdzenie, że osoby korzystające z tych danych lub przeglądające je, muszą dokonać zgłoszenia lub rejestracji.
Poprawka 5
PUNKT 14 B PREAMBUŁY (nowy)
(14b)  Uregulowania dotyczące przejrzystości stanowią istotny instrument kontroli budżetowej. Dlatego w przypadku poważnych naruszeń zasady przejrzystości należy wprowadzić przepisy umożliwiajace obniżenie środków wypłacanych z budżetu wspólnotowego. W związku z tym należy przewidzieć okres przejściowy.
Poprawka 6
Artykuł 1 punkt 1 a (nowy)
Artykuł 6 ustęp 2 akapit pierwszy (rozporządzenie (WE) nr 1290/2005)
(1a)  Artykuł 6 ust. 2 akapit pierwszy otrzymuje następujące brzmienie:
"2. Państwa członkowskie akredytują jako agencje płatnicze wydziały lub organy, które spełniają warunki przewidziane w ust. 1. Państwa członkowskie informują Komisję o udzielonych akredytacjach, w tym o ocenie wypełnienia przez agencje płatnicze warunków określonych w ust. 1. Państwa członkowskie informują Komisję również o wszelkich znaczących zmianach w strukturze lub funkcjonowaniu akredytowanej agencji płatniczej, które mogłyby wpłynąć na wypełnianie przez agencje płatnicze wspomnianych warunków."
Poprawka 7
Artykuł 1 punkt 1 b (nowy)
Artykuł 6 ustęp 4 (rozporządzenie (WE) nr 1290/2005)
(1b) Art.  6 ust. 4 otrzymuje następujące brzmienie:
"4. Jeżeli akredytowana agencja płatnicza nie spełnia albo przestała spełniać jeden lub więcej warunków, o których mowa w ust. 1, Komisja może cofnąć akredytację, chyba że dane państwo członkowskie dokona niezbędnych zmian w terminie, który ma być określony przez Komisję stosownie do wagi problemu".
Poprawka 8
Artykuł 1 punkt 1 c (nowy)
Artykuł 6 ustęp 4 a (nowy) (rozporządzenie (WE) nr 1290/2005)
(1c) W art.  6 dodaje się ustęp 4a w następującym brzmieniu:
"4a. Komisja monitoruje akredytowanie agencji płatniczych przez państwa członkowskie. W przypadku, gdy akredytowana agencja płatnicza nie spełnia lub przestała spełniać jeden lub kilka warunków przewidzianych w ust. 1, Komisja nakazuje państwu członkowskiemu, które udzieliło akredytacji, jej wycofanie, chyba że agencja płatnicza wykona konieczne działania dostosowujące w terminie określonym przez Komisję stosownie do wagi problemu."
Poprawka 9
Artykuł 1 punkt 1 d (nowy)
Artykuł 7 (rozporządzenie (WE) nr 1290/2005)
(1d) Art.  7 otrzymuje następujące brzmienie:
"Artykuł 7
Organy certyfikujące
Organem certyfikującym jest podmiot prawa publicznego lub prywatnego wyznaczony przez państwo członkowskie do zatwierdzania prawdziwości, kompletności i dokładności księgowości akredytowanych agencji płatniczych, z uwzględnieniem systemu zarządzania i kontroli.
Jeżeli organ certyfikujący nie może lub przestaje móc wypełniać swoje obowiązki, państwo członkowskie cofa decyzję o wyznaczeniu, chyba że organ certyfikujący dokona koniecznych zmian w terminie określonym stosownie do wagi problemu.
Państwa członkowskie informują Komisję o wyznaczeniu organów certyfikujących, łącznie z oceną możliwości wypełnienia przez organ certyfikujący wymienionych zadań. Państwa członkowskie informują Komisję również w przypadku wszelkich znaczących zmian w strukturze lub funkcjonowaniu organów certyfikujących, które mogłyby wpłynąć na wypełnianie przez nie swoich zadań.
Komisja monitoruje wyznaczanie organów certyfikujących przez państwa członkowskie, jak również ich funkcjonowanie. Jeżeli organ certyfikujący nie może lub przestaje móc wypełniać swoje obowiązki, Komisja nakazuje państwu członkowskiemu, które wyznaczyło dany organ, wycofanie decyzji o wyznaczeniu, chyba że organ certyfikujący dokona koniecznych zmian w terminie określonym stosownie do wagi problemu."
Poprawka 10
Artykuł 1 punkt 1 e (nowy)
Artykuł 9 ustęp 3 a (nowy) (rozporządzenie (WE) nr 1290/2005)
(1e) W art.  9 dodaje się ustęp 3a w następującym brzmieniu:
"3a. Bez uszczerbku dla wyżej wymienionych obowiązków przed otrzymaniem środków wspólnotowych w roku budżetowym "N" każde państwo członkowskie wyda na odpowiednim szczeblu krajowym, w rocznym podsumowaniu, o którym mowa w art. 53 b ust. 3 rozporządzenia finansowego, na podstawie dostępnych audytów i deklaracji, oświadczenie stwierdzające, że struktury kontroli finansowej wymagane przez prawo wspólnotowe zostały wprowadzone i funkcjonują."
Poprawka 11 i 12
ARTYKUŁ 1 PUNKT 3
Artykuł 17a ustęp 2 litera a) (rozporządzenie (WE) nr 1290/2005)
(a)  Komisja podjęła wcześniej, na mocy art. 31, co najmniej dwie decyzje o wyłączeniu z finansowania wspólnotowego wydatków poniesionych przez dane państwo członkowskie na ten sam środek i z tych samych przyczyn;
a)  Komisja podjęła wcześniej, na mocy art. 31, co najmniej dwie decyzje dotyczące tej samej agencji płatniczej danego państwa członkowskiego o wyłączeniu z finansowania wspólnotowego wydatków poniesionych przez dane państwo członkowskie na ten sam środek i z tych samych przyczyn. Warunek ten uważa się za spełniony w przypadku, gdy druga decyzja nie dotyczy tej samej agencji płatniczej danego państwa członkowskiego, jednak z ogólnej sytuacji wynika, że błąd wykryty w agencji płatniczej, którą skontrolowano jako pierwszą, nie został usunięty. Środek ten musi zostać zastosowany po raz pierwszy po dniu 16 października 2008 r., w której to dacie niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie zgodnie z art. 2;
Poprawka 13
ARTYKUŁ 1 PUNKT 3
Artykuł 17 a ustęp 3 akapit drugi (rozporządzenie (WE) nr 1290/2005)
Procent obniżenia lub zawieszenia płatności miesięcznych jest równy procentowi ustalonemu przez Komisję w ostatniej wydanej przez nią decyzji, o której mowa w ust. 2 lit. a).
Procent obniżenia lub zawieszenia płatności miesięcznych jest równy procentowi ustalonemu przez Komisję w ostatniej wydanej przez nią decyzji, o której mowa w ust. 2 lit. a). Tą wartość procentową obniża się, jeżeli zainteresowane państwo członkowskie w międzyczasie usunęło częściowo nieprawidłowości wykazane w poprzedniej decyzji Komisji. Komisja może corocznie podjąć decyzję o podniesieniu wartości procentowej, jeżeli nieprawidłowości te utrzymują się przez cztery lata lub dłużej.
Poprawka 14
ARTYKUŁ 1 PUNKT 3
Artykuł 17 a ustęp 3 a (nowy) (rozporządzenie (WE) nr 1290/2005)
3a.  Jeżeli państwo członkowskie w ramach zamknięcia ksiąg rachunkowych może wykazać, że decyzja o ograniczeniu lub zawieszeniu miesięcznych płatności podjęta zgodnie z niniejszym artykułem nie jest już wystarczająco uzasadniona, kwoty odpowiadające ograniczonym lub zawieszonym płatnościom zostają zwrócone temu państwu członkowskiemu wraz z kosztami przewidzianymi prawem i praktyką przyjętą w ramach działalności gospodarczej.
Poprawka 15
ARTYKUŁ 1 PUNKT 5 A (nowy)
Artykuł 31 ustęp 2 (rozporządzenie (WE) nr 1290/2005)
(5a)  Artykuł 31 ustęp 2 otrzymuje następujące brzmienie:
"2. Komisja dokonuje oszacowania kwot podlegających wyłączeniu z uwzględnieniem w szczególności stwierdzonego stopnia niezgodności. Komisja uwzględnia przy tym rodzaj, czas trwania i wagę naruszenia oraz stratę finansową poniesioną przez Wspólnotę."
Poprawka 16
Artykuł 1 punkt 6 a (nowy)
Artykuł 31 ustęp 5 a (nowy) (rozporządzenie (WE) nr 1290/2005)
(6a) W art.  31 dodaje się następujący ustęp 5a:
"5a. Komisja sporządza roczne sprawozdanie podsumowujące kwoty wyłączone z finansowania wspólnotowego w związku z niewypełnieniem przez państwo członkowskie obowiązków kontroli, o których mowa w rozporządzeniu (EWG) nr 4045/89 oraz kwoty, które nie mogły zostać wyłączone ze względu na brak powiadomienia państwa członkowskiego w terminie, zgodnie z ust. 5 lit c.
Pierwsze sprawozdanie roczne podsumowuje również dane opisane w poprzednim akapicie dla zakończonych lat poprzedniej perspektywy finansowej."
Poprawka 17
Artykuł 1 punkt 6 b (nowy)
Artykuł 32 ustęp 5 (rozporządzenie (WE) nr 1290/2005)
(6b) Art.  32 ust. 5 otrzymuje następujące brzmienie:
"5. Jeżeli odzyskanie nie nastąpiło w terminie czterech lat od daty pierwszego ustalenia administracyjnego lub sądowego lub w terminie ośmiu lat w przypadku, gdy odzyskanie jest przedmiotem postępowania przed sądami krajowymi, konsekwencje finansowe nieodzyskania ponosi zainteresowane państwo członkowskie. Dopuszcza się pięcioletni okres przejściowy.
Państwo członkowskie wskazuje osobno w skróconym zestawieniu określonym w ust. 3 akapit pierwszy kwoty, które nie zostały odzyskane w terminach przewidzianych w akapicie pierwszym niniejszego ustępu.
Jeżeli, w procedurze odzyskiwania, prawomocną decyzją administracyjną lub orzeczeniem sądowym stwierdzony zostanie brak nieprawidłowości, obciążenia finansowe ponoszone przez państwo członkowskie zgodnie z akapitem pierwszym deklarowane są wobec EFRG jako wydatek.
Jeżeli jednak z przyczyn niezależnych od danego państwa członkowskiego odzyskanie nie mogło nastąpić w terminach określonych w akapicie pierwszym, a odzyskiwana kwota przekracza 1 000 000 EUR, Komisja może, na wniosek państwa członkowskiego, przedłużyć te terminy o nie więcej niż 50% długości terminów początkowych."
Poprawka 18
ARTYKUŁ 1 PUNKT 7
Artykuł 33 ustęp 4 akapit drugi (rozporządzenie (WE) nr 1290/2005)
7) W art.  33 ust. 4 skreśla się akapit drugi.
skreślony
Poprawka 19
Artykuł 1 punkt 7 a (nowy)
Artykuł 33 ustęp 8 akapit pierwszy (rozporządzenie (WE) nr 1290/2005)
(7a) W art.  33 ust. 8 akapit pierwszy otrzymuje następujące brzmienie:
"8. Jeżeli odzyskanie nie nastąpiło przed zamknięciem programu na rzecz rozwoju obszarów wiejskich, konsekwencje finansowe nieodzyskania ponoszone są przez zainteresowane państwo członkowskie i uwzględniane na końcu okresu czterech lat od daty pierwszego ustalenia administracyjnego lub sądowego lub okresu ośmiu lat, jeżeli odzyskanie jest przedmiotem postępowania przed sądami krajowymi, lub też w chwili zamknięcia programu, jeżeli terminy te upływają przed jego zamknięciem.
Poprawka 20
ARTYKUŁ 1 PUNKT 9 LITERA C
Artykuł 42 punkt 8 b (rozporządzenie (WE) nr 1290/2005)
8b) szczegółowe zasady dotyczące nałożonego na państwa członkowskie obowiązku publikowania informacji na temat beneficjentów ustanowionych w art. 44a, w tym aspekty związane z ochroną osób w związku z automatycznym przetwarzaniem danych osobowych;
8b) w miarę potrzeby szczegółowe zasady dotyczące nałożonego na państwa członkowskie obowiązku publikowania informacji na temat beneficjentów ustanowionych w art. 44a, w tym aspekty związane z kontrolą, wykorzystywaniem danych przez osoby trzecie oraz ochroną osób w związku z automatycznym przetwarzaniem danych osobowych oraz ochroną tych osób przed radykalnymi obrońcami praw zwierząt;
Poprawka 21
ARTYKUŁ 1 PUNKT 9 A (nowy)
Artykuł 43 akapit pierwszy a (nowy) (rozporządzenie (WE) nr 1290/2005)
(9a) W art.  43 dodaje się następujący akapit:
"W terminie dwóch lat od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie sprawozdanie zawierające opis zebranych doświadczeń w zakresie publikacji informacji o beneficjentach płatności rolnych. Sprawozdanie to zawiera informacje dotyczące celu wykorzystania danych, osób korzystających z tych danych, a także ocenę zalet lub wad publikacji tych danych z punktu widzenia otwartości, przejrzystości i zrozumienia wspólnej polityki rolnej przez społeczeństwo. Ponadto Komisja wyjaśnia, czy centralna publikacja informacji na szczeblu Komisji byłaby rozsądnym rozwiązaniem, czy też nie, oraz przedstawia odpowiednie argumenty."
Poprawka 22
Artykuł 1 punkt 9 b (nowy)
Artykuł 43 a (nowy) (rozporządzenie (WE) nr 1290/2005)
(9b)  Dodaje się art. 43 a w następującym brzmieniu:
"Artykuł 43 a
Sprawozdania oceniające
1.  W latach 2008-2009 Komisja sporządzi sprawozdanie oceniające, ewentualnie wraz z wnioskami legislacyjnymi1.
2.  W 2011 r. Komisja sporządzi sprawozdanie oceniające, ewentualnie wraz z wnioskami legislacyjnymi, w szczególności w sprawie obiektywnego podziału funduszy dla rolnictwa i na rozwój obszarów wiejskich w oparciu o obiektywne kryteria, a nie w oparciu o wydatki w poprzednich okresach oraz o kompromisy osiągnięte w Radzie.
__________
1Zgodnie z oświadczeniem nr 9 do Porozumienia międzyinstytucjonalnego pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (Dz.U. C 139 z 14.6.2006, str. 1)."
Poprawka 23
ARTYKUŁ 1 PUNKT 10
Artykuł 44 a (rozporządzenie (WE) nr 1290/2005)
Na mocy art. 53b ust. 2 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1605/2002 państwa członkowskie zapewniają coroczną publikację ex-post beneficjentów funduszy EFRG i EFFROW oraz kwot otrzymanych przez każdego beneficjenta w ramach tych funduszy.
1.  Na mocy art. 53b ust. 2 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1605/2002 państwa członkowskie zapewniają coroczną publikację ex-post w Internecie beneficjentów funduszy EFRG i EFFROW oraz kwot otrzymanych przez każdego beneficjenta w ramach tych funduszy. Należy wprowadzić obowiązek zgłoszenia lub rejestracji użytkownika w momencie wejścia na planowaną stronę internetową. W celu zapewnienia obustronnej przejrzystości każdy beneficjent płatności wspólnotowej, o którym opublikowano informacje, musi mieć dostęp do raportu na temat odwiedzających strony dotyczące tego beneficjenta.
Publikacja takiej listy obejmuje przynajmniej:
2.  Publikacja takiej listy obejmuje przynajmniej:
(a) w przypadku EFRG, kwotę podzieloną na płatności bezpośrednie w rozumieniu art. 2 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 i inne wydatki;
(a) w przypadku EFRG, kwotę podzieloną na płatności bezpośrednie w rozumieniu art. 2 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 i inne wydatki; Wydatki na cele interwencyjne dzieli się ponadto według obszarów;
(b) w przypadku EFFROW, łączną kwotę finansowania ze środków publicznych na beneficjenta."
(b) w przypadku EFFROW, kwotę finansowania ze środków publicznych na beneficjenta w podziale na osie zgodnie z tytułem IV, rozdział I rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW)1,
(ba) nazwiska i imiona beneficjentów oraz – z zastrzeżeniem bezwzględnie obowiązujących przepisów dotyczących ochrony danych – nazwę gminy, w której beneficjent posiada miejsce zamieszkania lub jego firma ma swoją siedzibę, a także wysokość rocznych płatności;
(bb) jeżeli w przypadku gospodarstw rolnych posiadających formę prawną przedsiębiorstwa jednoosobowego muszą zostać opublikowane imiona i nazwiska rolników, wówczas w przypadku innych form prawnych prowadzenia działalności gospodarczej, w tym osób prawnych, należy również wymienić imiona i nazwiska inwestorów i członków organu zarządzającego, np. zarządu spółki akcyjnej lub prezesa spółki z ograniczoną odpowiedzialnością.
Państwa członkowskie mogą w ramach wymogów dotyczących ochrony danych dokonywać dalszego rozbicia informacji. W szczególności mogą one publikować informacje dotyczące płatności EFFROW również w odniesieniu do poszczególnych projektów. Państwa członkowskie nie mają obowiązku ogłaszania informacji o płatnościach dodatkowych pochodzących wyłącznie ze środków krajowych (tzw. top-ups), zachęca się jednak do publikacji tych informacji.
3.  Informacje publikowane są corocznie w dniu określonym przez dane państwo członkowskie, o którym należy poinformować Komisję i beneficjentów albo z wyprzedzeniem w formie pisemnej, albo w ramach komunikatu od agencji płatniczej dotyczącego kwoty płatności.
4.  W przypadku wydatków finansowanych bezpośrednio z EFRG i dotyczących indywidualnych pracowników publikacja dopuszczalna jest jedynie za wyraźną zgodą danego pracownika lub w takiej formie, która nie pozwala na ustalenie konkretnych zarobków danego pracownika.
5.  Państwa członkowskie mogą przewidzieć publikację informacji na mocy art. 44a w całości lub częściowo przez poszczególne agencje płatnicze, przy czym państwa członkowskie mogą postanowić, że informacje ograniczają się do płatności dokonywanych na obszarze podlegającym danej agencji płatniczej (publikacja regionalna).
6.  Komisja tworzy platformę internetową, powiązaną z platformami internetowymi państw członkowskich. Jeżeli publikacja danych w państwach członkowskich odbywa się na poziomie różnych agencji płatniczych, należy je również połączyć w sieć. Państwa członkowskie i Komisja mogą dokonywać ogólnych ocen i interpretacji opublikowanych danych. Ocena indywidualnych danych może mieć miejsce jedynie za zgodą tych osób, których one dotyczą.
7.  Publikacji informacji towarzyszy ogólne uzasadnienie, które wyjaśnia cel płatności, a w przypadku jednolitej płatności na gospodarstwo - oświadczenie wyjaśniające, że w wielu przypadkach jednolita płatność na gospodarstwo stanowi rzeczywisty dochód gospodarstwa, natomiast w niektórych przypadkach rzeczywisty dochód gospodarstwa jest mniejszy niż kwota płatności jednolitej ze względu na koszty produkcji.
_____________
1 Dz.U. L 277 z 21.10.2005, str. 1. Rozporzdzenie ostatnio zmienione rozporzdzeniem (WE) nr 2012/2006 (Dz.U. L 384 z 29.12.2006, str. 8)."
Poprawka 24
ARTYKUŁ 1 PUNKT 10 A (nowy)
Artykuł 44 b (nowy) (rozporządzenie (WE) nr 1290/2005)
(10a)  Dodaje się art. 44b w następującym brzmieniu:
"Artykuł 44b
Przepisy uzupełniające dotyczące publikowania informacji o beneficjentach
1)  Jeżeli wskutek braku kluczowych elementów przy corocznej publikacji państw członkowskich po dniu 30.06.2009 r. wystąpią poważne błędy, które w znacznym stopniu poddają w wątpliwość pożądaną przejrzystość wydatkowania, w ciągu 2 lat po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia, płatności dla odpowiednich funduszy i dla danej agencji płatniczej będą ograniczane ryczałtowo o 2% za każdy rok, w którym te poważne błędy nie zostały naprawione. Art. 17a ust. 3 akapit pierwszy stosuje się odpowiednio.
2)  Punkt 2.1. załącznika VI do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1974/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW)1 uchyla się."
_______________
1 Dz.U. L 368 z 23.12.2006, str. 15. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE) nr 434/2007 (Dz.U. L 104 z 21.4.2007, str. 8)."
Poprawka 25
ARTYKUŁ 2 USTĘP 2
Artykuł 1 ust. 10 stosuje się do wydatków EFRG poniesionych od dnia 16 października 2007 r. i do wydatków EFFROW poniesionych od dnia 1 stycznia 2007 r.
Artykuł 1 ust. 10 stosuje się do wydatków EFRG poniesionych od dnia 16 października 2008 r. i do wydatków EFFROW poniesionych od dnia 1 stycznia 2008 r.
Dotyczy to płatności dokonanych przez państwa członkowskie po dniu 16 października 2008 r. w przypadku EFRG oraz po dniu 1 stycznia 2008 r. w przypadku EFFROW.
Art. 1 ust.  3 i 5 wchodzi w życie w dniu 16 października 2008 r.

Umowa o transporcie lotniczym WE-USA *
PDF 197kWORD 33k
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 11 października 2007 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich Unii Europejskiej zebranych w Radzie w sprawie zawarcia umowy o transporcie lotniczym między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony oraz Stanami Zjednoczonymi Ameryki z drugiej strony (8044/3/2007 – COM(2006)0169 – C6-0210/2007 – 2006/0058(CNS))
P6_TA(2007)0428A6-0320/2007

(Procedura konsultacji)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek dotyczący decyzji Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich Unii Europejskiej zebranych w Radzie (COM(2006)0169),

–   uwzględniając decyzję Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich Unii Europejskiej zebranych w Radzie w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania umowy o transporcie lotniczym między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony oraz Stanami Zjednoczonymi Ameryki z drugiej strony, zawierającej projekt umowy podpisanej przez delegacje UE i USA w dniu 30 kwietnia 2007 r. (8044/3/2007),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 17 stycznia 2006 r. w sprawie rozwoju wspólnotowej polityki zewnętrznej w zakresie lotnictwa(1),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 14 marca 2007 r. w sprawie zawarcia umowy o komunikacji lotniczej między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony a Stanami Zjednoczonymi Ameryki z drugiej strony(2),

–   uwzględniając art. 80 ust. 2 oraz art. 300 ust. 2 akapit pierwszy Traktatu WE,

–   uwzględniając art. 300 ust. 3 akapit pierwszy Traktatu WE, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C6-0210/2007),

–   uwzględniając art. 51 oraz art. 83 ust. 7 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Transportu i Turystyki (A6-0320/2007),

1.   zatwierdza zawarcie umowy;

2.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Stanów Zjednoczonych Ameryki.

(1) Dz.U. C 287 E z 24.11.2006, str. 84.
(2) Teksty przyjęte, P6_TA(2007)0071.


Skład Parlamentu Europejskiego
PDF 381kWORD 86k
Rezolucja
Załącznik
Załącznik
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 11 października 2007 r. w sprawie składu Parlamentu Europejskiego (2007/2169(INI))
P6_TA(2007)0429A6-0351/2007

Parlament Europejski,

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 11 lipca 2007 r. w sprawie zwołania konferencji międzyrządowej: opinia Parlamentu Europejskiego (art. 48 Traktatu UE)(1),

–   uwzględniając art. I-20 ust. 2 Traktatu ustanawiającego konstytucję dla Europy z dnia 29 października 2004 r. oraz protokół nr 34 do tego Traktatu(2),

–   uwzględniając konkluzje Prezydencji Rady Europejskiej w Brukseli w dniach 21-22 czerwca 2007 r.(3),

–   uwzględniając art. 1 pkt 15 projektu Traktatu zmieniającego Traktat o Unii Europejskiej oraz Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską (traktat zmieniający)(4),

–   uwzględniając art. 45 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Konstytucyjnych (A6-0351/2007),

A.   mając na uwadze, że Rada Europejska w dniach 21-22 czerwca 2007 r. zwróciła się do Parlamentu Europejskiego, aby przedstawił do października 2007 r. projekt inicjatywy dotyczącej decyzji w sprawie przyszłego składu Parlamentu Europejskiego, jak przewidziano w Protokole 34 zatwierdzonym podczas konferencji międzyrządowej w 2004 r.,

B.   mając na uwadze, że podział miejsc podczas kadencji parlamentarnej 2009-2014 jest aktualnie określony w art. 9 ust. 2 Aktu z dnia 25 kwietnia 2005 r. dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej,

C.   mając na uwadze, że w projekcie traktatu zmieniającego proponuje się zmianę Traktatu o Unii Europejskiej (nowy art. [9a]), która ustanawia nową procedurę określania składu Parlamentu Europejskiego – z limitem wynoszącym ogółem 750 miejsc, z czego maksymalnie 96 i nie mniej niż 6 na państwo członkowskie – oraz zasadę "degresywnej proporcjonalności",

D.   mając na uwadze, że zasada degresywnej proporcjonalności nie jest określona w traktacie i musi zostać doprecyzowana w sposób jasny i obiektywny, tak aby stanowić wytyczne w zakresie każdorazowego rozdziału miejsc w Parlamencie Europejskim,

E.   mając na uwadze, że zasada degresywnej proporcjonalności, jako zasada ugruntowana w prawie pierwotnym, w postaci zdefiniowanej w niniejszej rezolucji, posłuży jako kryterium oceny, czy decyzja, jaką właściwe instytucje będą musiały podjąć w związku z określeniem składu Parlamentu Europejskiego, jest zgodna z mającymi zastosowanie przepisami,

F.   mając na uwadze, że każde naruszenie tej zasady może nawet podlegać sankcjom Trybunału Sprawiedliwości,

G.   mając na uwadze, że w obecnych okolicznościach ważne jest zapewnienie, aby żadne państwo członkowskie nie musiało być zmuszone do zaakceptowania dodatkowego zmniejszenia liczby miejsc w stosunku do redukcji wynikających z ostatniego rozszerzenia,

H.   mając na uwadze, że na obecnym etapie nie należy uwzględniać wpływu przyszłych rozszerzeń, o których trudno przesądzać i których konsekwencje będzie można należycie uwzględnić w odpowiednich aktach o przystąpieniu, przekraczając tymczasowo pułap 750 miejsc, podobnie jak uczyniono podczas ostatniego rozszerzenia,

I.   mając na uwadze, że jasny, zrozumiały i przejrzysty system musi być możliwy do zastosowana w kontekście zmieniającej się liczby ludności państw członkowskich w przyszłości bez ponownych istotnych negocjacji,

J.   mając na uwadze, że sprawiedliwy, zrozumiały i trwały system podziału miejsc w Parlamencie Europejskim będzie konieczny w celu umocnienia demokratycznego mandatu do reprezentowania ludności i jest warunkiem wypełniania przez Parlament Europejski swojej roli oraz warunkiem jego udziału w procesie kształtowania opinii i stanowienia prawa,

K.   mając na uwadze, że na podstawie obecnej liczby miejsc w Parlamencie Europejskim wydaje się nie tylko właściwe, ale także uzasadnione, aby ustalić liczbę miejsc w Parlamencie wybieranym w 2009 r. w taki sposób, aby stanowiła ona przejście od stanu obecnego do liczby, która wyniknie z bardziej stabilnego systemu opartego na degresywnej proporcjonalności,

1.   podziela dążenie Rady Europejskiej, aby jak najszybciej osiągnąć zgodę polityczną pozwalającą dostosować skład Parlamentu Europejskiego zgodnie z literą i duchem nowego traktatu oraz sformalizować tę zgodę niezwłocznie po wejściu w życie nowego traktatu, w stosownym czasie przed wyborami do Parlamentu Europejskiego w 2009 r.;

2.   uważa, że określenie nowego składu Parlamentu Europejskiego, który byłby bliższy rzeczywistości demograficznej i lepiej odzwierciedlałby europejskie obywatelstwo, wzmocni legitymację demokratyczną Parlamentu Europejskiego w sytuacji, gdy będą na nim spoczywać nowe obowiązki powierzone mu przez nowy traktat;

3.   stwierdza, że skład Parlamentu Europejskiego w formie przewidzianej w Akcie o przystąpieniu Bułgarii i Rumunii będzie musiał zostać zmieniony wraz z wejściem w życie traktatu zmieniającego;

4.   stwierdza, że art. [9a] Traktatu o Unii Europejskiej w formie przejętej przez projekt traktatu zmieniającego określa ramy, które przewidują ogólny pułap 750 miejsc, z czego maksymalnie 96 dla państwa członkowskiego o największej liczbie ludności i minimalnie 6 dla państwa członkowskiego o najmniejszej liczbie ludności, oraz że wprowadza on zasadę degresywnej proporcjonalności w reprezentacji obywateli europejskich, nie definiując tej zasady w bardziej precyzyjny sposób;

5.   zauważa, że ramy wspomnianego art. [9a] pozwalają połączyć zasadę skuteczności – ustalając maksymalną liczbę posłów na poziomie, który odpowiada jeszcze roli zgromadzenia prawodawczego, zasadę pluralizmu – dopuszczając reprezentację spektrum głównych orientacji politycznych z każdego państwa członkowskiego, zwłaszcza większości i opozycji – oraz zasadę solidarności, zgodnie z którą państwa członkowskie o największej liczbie ludności zgadzają się być niedoreprezentowane, aby umożliwić lepszą reprezentację państwom o najmniejszej liczbie ludności;

6.   uważa, że zasada degresywnej proporcjonalności oznacza, iż stosunek liczby ludności poszczególnych państw członkowskich do liczby posiadanych miejsc musi wahać się zależnie od ich zaludnienia, tak aby każdy poseł z państwa członkowskiego o większej liczbie ludności reprezentował większą liczbę obywateli niż poseł z państwa członkowskiego o mniejszej liczbie ludności i odwrotnie, lecz także aby żadne państwo członkowskie o mniejszej liczbie ludności nie miało większej liczby miejsc niż państwo o większej liczbie ludności;

7.   podkreśla, uwzględniając obecny niedostateczny stan harmonizacji koncepcji obywatelstwa pomiędzy państwami członkowskimi, że w kwestii liczby ludności poszczególnych państw członkowskich należy odwoływać się do liczb podawanych przez Urząd Statystyczny Unii Europejskiej (Eurostat), wykorzystywanych przez Radę Unii Europejskiej, która na użytek podejmowania decyzji większością kwalifikowaną musi sprawdzić procent całkowitej liczby ludności Unii;

8.   uważa za pożądane, aby na bieżącym etapie integracji europejskiej nie proponować zmniejszania liczby miejsc żadnego państwa członkowskiego w odniesieniu do liczby miejsc przyznanych przez traktat o przystąpieniu Bułgarii i Rumunii, z wyjątkiem wynikającego z mandatu traktatu zmieniającego zmniejszenia liczby miejsc najbardziej zaludnionego państwa członkowskiego, jakim są Niemcy, z 99 do 96;

9.   uważa ponadto, że w obecnych warunkach nie należy zmniejszać liczby miejsc w Parlamencie Europejskim, a tym samym reprezentacji obywateli europejskich w UE, w przewidywaniu kolejnych akcesji, których data nie jest jeszcze raczej możliwa do przewidzenia;

10.   proponuje w związku z tym, aby w przyszłym Parlamencie Europejskim dokonać rozdziału miejsc według liczby 750 posłów, i uważa, że przyszłe rozszerzenia mogą prowadzić do przejściowego przekroczenia tego pułapu do końca danej kadencji, podobnie jak uczyniono w przypadku Bułgarii i Rumunii, po czym będzie dokonywany ogólny przegląd podziału miejsc przy okazji wyborów do Parlamentu Europejskiego odbywających się po rozszerzeniu;

11.   przypomina, że nieprzestrzeganie zasady degresywnej proporcjonalności, w postaci zdefiniowanej w niniejszej rezolucji, mogłoby w przyszłości pociągać sankcje ze strony Trybunału Sprawiedliwości, gdy tylko akt określający skład Parlamentu Europejskiego stanie się aktem prawa wtórnego, który musi być zgodny z ograniczeniami i zasadami określonymi w traktacie;

12.   zwraca się do konferencji międzyrządowej o zawarcie w oświadczeniu, które powinno zostać dołączone do aktu końcowego wyżej wspomnianej konferencji, dotyczącym art. [9a] ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej, w formie, w której ten artykuł został ujęty w projekcie traktatu zmieniającego, projektu decyzji Rady Europejskiej w sprawie składu Parlamentu Europejskiego, znajdującego się w załączniku 1 do niniejszej rezolucji, z zastrzeżeniem że jego formalne przyjęcie zgodnie z procedurą przewidzianą w ww. art. [9a] ust. 2 nastąpi niezwłocznie po wejściu w życie traktatu zmieniającego; zwraca się do Rady Europejskiej, aby wraz z wejściem w życie traktatu zmieniającego podjęła się realizacji powyższej deklaracji zgodnie z jej postanowieniami, aby państwa członkowskie mogły na czas przyjąć niezbędne wewnętrzne zarządzenia dotyczące organizacji wyborów do Parlamentu Europejskiego na lata 2009–2014;

13.   nalega, aby przegląd przewidziany w art. 3 ww. projektu decyzji Rady Europejskiej służył analizie technicznych i politycznych możliwości zastąpienia uwzględniania liczby mieszkańców określanej corocznie przez Eurostat liczbą europejskich obywateli; w tym celu wzywa swoich przedstawicieli na konferencji międzyrządowej do przekazania jej uczestnikom projektu oświadczenia dotyczącego art. 2 projektu protokołu nr 10 w sprawie postanowień przejściowych (Tytuł I: Postanowienia dotyczące Parlamentu Europejskiego), w formie przedstawionej w załączniku 2 do niniejszej rezolucji, oraz wzywa Konferencję do załączenia poniższego oświadczenia do aktu końcowego;

14.   zwraca uwagę na polityczną zależność między proponowanym nowym podziałem miejsc zgodnie z zasadą degresywnej proporcjonalności, a całościowym pakietem reformy instytucji Unii, w szczególności z zasadą "podwójnej większości" dla zdefiniowania większości w Radzie (art. [9c] ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej w formie zawartej w projekcie traktatu zmieniającego) oraz składem Komisji (art. [9d] ust.5 wyżej wymienionego projektu), a także podkreśla potrzebę zapewnienia spójności tego pakietu, uznając jednocześnie odrębny charakter prawny każdej instytucji; zgadza się z tym, że reforma systemu głosowania większościowego w Radzie oraz reforma składu Komisji nie powinna wejść w życie przed 2014 r., natomiast nowy podział miejsc w Parlamencie Europejskim powinien obowiązywać od 2009 r.; zastrzega sobie jednak prawo do zrewidowania swojej zgody dotyczącej decyzji Rady Europejskiej zgodnie z art. [9a] Traktatu o Unii Europejskiej w sprawie nowego podziału miejsc w Parlamencie Europejskim w świetle reform instytucji UE, określonych w traktacie zmieniającym;

15.   jest świadomy faktu, że zaproponowany w ten sposób skład Parlamentu Europejskiego stanowi obiektywne zastosowanie przepisów projektu traktatu zmieniającego, lecz w przyszłości będzie wymagał dostosowania do nowych, długoterminowych wyzwań – zwłaszcza podczas przyszłych akcesji; uważa, że w ramach tego typu przyszłej reformy należałoby dokonać korekty wszelkich istniejących przypadków nierównego traktowania, spowodowanych względami historycznymi;

16.   proponuje Radzie Europejskiej sprawdzenie w odpowiednim czasie wspólnie z Parlamentem Europejskim przed każdymi wyborami do Parlamentu Europejskiego danych dotyczących liczby ludności i przyjęcie ich za podstawę obliczeń;

17.   proponuje w związku z tym, że przeanalizuje możliwość wybierania części posłów do Parlamentu Europejskiego z list transnarodowych; uważa, że przyczyniłoby się to nadania debacie wyborczej prawdziwie europejskiego wymiaru, w szczególności poprzez powierzenie głównej roli europejskim partiom politycznym;

18.   potwierdza, że wniosek ten ma ścisły związek z wejściem w życie traktatu zmieniającego; uważa, że jeżeli ratyfikacja traktatu reformującego nie zakończy się powodzeniem przed wyborami do Parlamentu Europejskiego w 2009 r., nadal powinien obowiązywać podział miejsc w Parlamencie przewidziany obowiązującymi traktatami;

19.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji i wyżej wymienionego sprawozdania Komisji Spraw Konstytucyjnych konferencji międzyrządowej, Radzie Europejskiej, Radzie i Komisji oraz rządom i parlamentom krajów kandydujących do przystąpienia.

ZAŁĄCZNIK 1

Projekt decyzji Rady Europejskiej ustanawiającej skład Parlamentu Europejskiego

RADA EUROPEJSKA,

uwzględniając art. [9a] ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej,

uwzględniając inicjatywę Parlamentu Europejskiego,

uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Należy w jak najkrótszym terminie przyjąć decyzję, o której mowa w art. [9a] ust. 2 akapit drugi Traktatu o Unii Europejskiej, tak aby umożliwić państwom członkowskim przyjęcie wewnętrznych przepisów niezbędnych do organizacji wyborów do Parlamentu Europejskiego na okres kadencji parlamentarnej 2009-2014;

(3)  Decyzja ta musi być zgodna z kryteriami określonymi w ust. 2 akapit pierwszy tego artykułu, w myśl których całkowita liczba przedstawicieli obywateli Unii wynosi nie więcej niż siedmiuset pięćdziesięciu posłów, a reprezentacja ta jest wyłaniana w sposób degresywnie proporcjonalny, przy czym próg minimalny wynosi sześciu posłów na państwo członkowskie, a żadne państwo nie może otrzymać więcej niż dziewięćdziesiąt sześć miejsc;

(3)  Na obecnym etapie nie należy uwzględniać konsekwencji ewentualnych przyszłych rozszerzeń, które będą mogły znaleźć przełożenie w odpowiednich aktach o przystąpieniu w postaci tymczasowego przekroczenia pułapu siedmiuset pięćdziesięciu miejsc, tak jak uczyniono w związku z przystąpieniem Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej;

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Zasadę degresywnej proporcjonalności, przewidziana w art. [9a] Traktatu o Unii Europejskiej, stosuje się następująco:

   - minimalne i maksymalne liczby określone w traktacie powinny być w pełni wykorzystane, aby rozkład miejsc w Parlamencie Europejskim w możliwie najszerszym zakresie odzwierciedlał przekrój ludności państw członkowskich;
   - im większa liczba ludności państwa członkowskiego, tym większe prawo tego państwa do dużej liczby miejsc;
   - im większa liczba ludności państwa członkowskiego, tym większą liczbę jego mieszkańców reprezentuje każdy z posłów.

Artykuł 2

Zgodnie z art. 1, liczbę przedstawicieli wybieranych do Parlamentu Europejskiego w poszczególnych państwach członkowskich, ze skutkiem od początku kadencji 2009-2014, określa się następująco:

Belgia

22

Bułgaria

18

Republika Czeska

22

Dania

13

Niemcy

96

Estonia

6

Grecja

22

Hiszpania

54

Francja

74

Irlandia

12

Włochy

72

Cypr

6

Łotwa

9

Litwa

12

Luksemburg

6

Węgry

22

Malta

6

Holandia

26

Austria

19

Polska

51

Portugalia

22

Rumunia

33

Słowenia

8

Słowacja

13

Finlandia

13

Szwecja

20

Zjednoczone Królestwo

73

Artykuł 3

Przegląd niniejszej decyzji zostanie dokonany z odpowiednim wyprzedzeniem przed kadencją parlamentarną 2014-2019 w celu przyjęcia systemu, który w przyszłości, przed każdymi kolejnymi wyborami do Parlamentu Europejskiego, będzie umożliwiał ponowny, obiektywny rozdział miejsc pomiędzy państwa członkowskie, oparty na zasadzie degresywnej proporcjonalności określonej w art. 1 przy uwzględnieniu ewentualnego wzrostu ich liczby i odpowiednio stwierdzonych zmian demograficznych.

Artykuł 4

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Sporządzono w Brukseli, dnia ...

W imieniu Rady Europejskiej

Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK 2

Projekt oświadczenia dotyczącego art. 2 protokołu nr 10 w sprawie postanowień przejściowych (Tytuł 1: Postanowienia dotyczące parlamentu europejskiego)

Bez uszczerbku dla decyzji Rady Europejskiej ustanawiającej skład Parlamentu Europejskiego na kadencję 2009-2014, konferencja zwraca się do Parlamentu o przedstawienie, zgodnie z art. 190 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, projektu dotyczącego wyboru posłów do Parlamentu Europejskiego w powszechnych i bezpośrednich wyborach, który precyzyjniej definiuje pojęcie "obywatele" zgodnie z art. 9a ust. 2 Traktatu u Unii Europejskiej. Projekt ten powinien zostać przygotowany w odpowiednim czasie przed następnymi wyborami w 2014 r.

(1) Teksty przyjęte, P6_TA(2007)0328.
(2) Dz.U. C 310 z 16.12.2004, str. 1.
(3) 11177/1/07 REV 1.
(4) Konferencja międzyrządowa 1/1/07 z dnia 5 października 2007 r.


Sytuacja humanitarna w Strefie Gazy
PDF 210kWORD 45k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 11 października 2007 r. w sprawie sytuacji humanitarnej w Strefie Gazy
P6_TA(2007)0430B6-0375/2007

Parlament Europejski,

–   uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie Bliskiego Wschodu, w szczególności rezolucję z dnia 2 lutego 2006 r. sprawie wyniku wyborów w Palestynie oraz sytuacji w Jerozolimie Wschodniej(1), rezolucję z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie kryzysu humanitarnego na terytorium palestyńskim i roli UE(2) oraz rezolucję z dnia 7 września 2006 r. w sprawie sytuacji na Bliskim Wschodzie(3), rezolucję z dnia 16 listopada 2006 r. w sprawie sytuacji w Strefie Gazy(4), rezolucję z dnia 21 czerwca 2007 r. w sprawie programu MEDA i wsparcia finansowego dla Palestyny: oceny, realizacji i kontroli(5) oraz z dnia 12 lipca 2007 r. w sprawie Bliskiego Wschodu(6),

–   uwzględniając rezolucje Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 242 (1967) i 338 (1973),

–   uwzględniając oświadczenie Kwartetu Bliskowschodniego z dnia 23 września 2007 r.,

–   uwzględniając wnioski Rady ds. Stosunków Zewnętrznych obradującej w dniach 23 i 24 lipca 2007 r.,

–   uwzględniając deklarację Wysokiego Komisarza ONZ ds. Praw Człowieka z dnia 21 września 2007 r. w sprawie Bliskiego Wschodu,

–   uwzględniając art. 103 ust. 2 Regulaminu,

A.   mając na uwadze, że kryzys humanitarny w Strefie Gazy osiągnął katastrofalny poziom w wyniku zablokowania przemieszczania się ludzi i towarów, masowego niszczenia infrastruktury publicznej i domów prywatnych oraz szpitali, klinik i szkół, częściowej odmowy dostępu do wody pitnej, żywności i elektryczności, jak również niszczenia ziem uprawnych,

B.   mając na uwadze, że przejścia graniczne w Karni i Rafah zostały zamknięte na wiele miesięcy, oraz że zablokowanie przemieszczania się ludzi i towarów sparaliżowało gospodarkę i znacząco przyczyniło się do wyjątkowo wysokiej stopy bezrobocia w Strefie Gazy,

C.   mając na uwadze, że dostawy wody i jej utylizacja znajdują się w krytycznej sytuacji, oraz że sytuacja ta może prowadzić do dalszego kryzysu środowiskowego i humanitarnego w związku z brakiem wody i możliwością zalania ściekami;

D.   mając na uwadze, że system ochrony zdrowia znajduje się pod poważnym naciskiem, oraz że znaczna część populacji cierpi z powodu braku pilnie potrzebnej pomocy lekarskiej i leków;

E.   mając na uwadze, że system szkolnictwa boryka się z poważnym brakiem środków, podstawowych materiałów koniecznych do jego funkcjonowania oraz obniżającą się jakość edukacji; mając na uwadze, że sytuacja ta spowoduje poważne konsekwencje dla przyszłości młodego pokolenia Palestyńczyków mieszkających w Strefie Gazy,

F.   mając na uwadze, że w ciągu ostatnich lat Unia Europejska udzieliła znacznego wsparcia finansowego dla Palestyńczyków; mając na uwadze, że tymczasowy mechanizm międzynarodowy UE i projekty finansowane ze środków UE odegrały ważną rolę w uniknięciu katastrofy humanitarnej w Strefie Gazy i na Zachodnim Brzegu od roku 2006,

G.   mając na uwadze, że zablokowanie przemieszczania się osób i towarów oraz brak bezpieczeństwa wewnętrznego w poważnym stopniu utrudniają działania Dyrekcji Generalnej Komisji ds. Pomocy Humanitarnej, agencji ONZ, Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca oraz innych organizacji humanitarnych udzielających pomocy ludziom mieszkającym w Strefie Gazy; mając na uwadze, że Komisja Europejska, UNDP, UNRWA i Bank Światowy zawiesiły wiele projektów na rzecz infrastruktury z uwagi na brak możliwości importu surowców; mając na uwadze, że te biura, agencje i organizacje pomocy humanitarnej pomimo trudności kontynuują swoje działania; podkreślając potrzebę wypełnienia zobowiązań finansowych związanych z tą działalnością podjętych przez Unię Europejską i jej państwa członkowskie,

H.   mając na uwadze, że w swoim oświadczeniu z dnia 23 września 2007 r. Kwartet Bliskowschodni wyraził głębokie zaniepokojenie sytuacją w Strefie Gazy, potwierdził znaczenie utrzymania stanu kryzysowego i pomocy humanitarnej bez przeszkód oraz wezwał do dalszego świadczenia podstawowej pomocy;

I.   mając na uwadze, że podstawowym celem wysiłków zmierzających do osiągnięcia sprawiedliwego i trwałego pokoju pomiędzy Izraelczykami i Palestyńczykami jest poprawa warunków życia Palestyńczyków zamieszkujących Strefę Gazy i Zachodni Brzeg wraz ze wznowieniem procesu pokojowego i utworzenie funkcjonujących instytucji palestyńskich,

1.   wyraża głębokie ubolewanie z powodu kryzysu humanitarnego i jego konsekwencji w Strefie Gazy, podkreśla, że prawa człowieka i międzynarodowe prawo humanitarne muszą być w pełni przestrzegane na tym obszarze; ponawia swój apel do wszystkich stron o zaprzestanie przemocy;

2.   wzywa Izrael do wypełnienia jego międzynarodowych zobowiązań wynikających z konwencji genewskich, a mianowicie do zagwarantowania przepływu pomocy humanitarnej i dostarczenia podstawowych usług, takich jak elektryczność i paliwo do Strefy Gazy; wzywa do zniesienia blokady Strefy Gazy; wzywa Izrael do umożliwienia przepływu ludności i przepływu towarów w Rafah zgodnie z umową dotyczącą ruchu granicznego i dostępu do przejść granicznych, jak również do umożliwienia przepływu towarów w Karni; wzywa Radę, Wysokiego Przedstawiciela ds. Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa oraz Komisję do przejęcia pełnej odpowiedzialności za realizację tego porozumienia; wzywa Izrael do zagwarantowania przepływu środków finansowych do Strefy Gazy, zawieszonego od dnia 25 września 2007 r. oraz uważa, że brak dostępu do środków finansowych ma poważny wpływ na gospodarkę, życie społeczne i codzienne narodu palestyńskiego;

3.   wzywa władze palestyńskie i Hamas do ułatwienia, pomimo politycznego zastoju, funkcjonowania instytucji publicznych świadczących usługi podstawowe i do umożliwienia działalności międzynarodowych biur, agencji i organizacji pomocy humanitarnej działających na rzecz poprawy warunków życia wszystkich Palestyńczyków na tym obszarze;

4.   wzywa Radę i Komisję do dalszego zapewniania, wraz ze wspólnotą międzynarodową podstawowej pomocy humanitarnej dla Palestyńczyków ze szczególnym uwzględnieniem charakterystycznych potrzeb szczególnie wrażliwych grup osób; wzywa Radę i Komisję do zapewnienia, zgodnie z Układem Eurośródziemnomorskim o stowarzyszeniu z Izraelem(7) i Przejściowym Układem Stowarzyszeniowym pomiędzy WE a Autonomią Palestyńską(8), że międzynarodowe prawo humanitarne i prawa człowieka są w pełni przestrzegane na tym obszarze, w tym przez strony pozarządowe dla zapewnienia ochrony przestrzeni humanitarnej;

5.   wyraża nadzieje, ze wysiłki podejmowane na rzecz zwołania międzynarodowej konferencji pokojowej przyczynią się do osiągnięcia sprawiedliwego i trwałego pokoju pomiędzy Izraelczykami i Palestyńczykami, w oparciu o odpowiednie rezolucje Rady Bezpieczeństwa ONZ, prawo Państwa Izrael do zachowania bezpiecznych i uznanych granic oraz prawo do posiadania rzeczywistego państwa dla Palestyńczyków;

6.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, Wysokiemu Przedstawicielowi ds. Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa, rządom i parlamentom państw członkowskich, Sekretarzowi Generalnemu ONZ, wysłannikowi kwartetu na Bliski Wschód, urzędującemu przewodniczącemu Zgromadzenia Eurośródziemnomorskiego, Przewodniczącemu Autonomii Palestyńskiej, Palestyńskiej Radzie Legislacyjnej, rządowi państwa Izrael, Knesetowi oraz rządowi i parlamentowi Egiptu.

(1) Dz.U. C 288 E z 25.11.2006, str. 79.
(2) Dz.U. C 298 E z 8.12.2006, str. 223.
(3) Dz.U. C 305 E z 14.12.2006, str. 236.
(4) Dz.U. C 314 E z 21.12.2006, str. 324.
(5) Teksty przyjęte, P6_TA(2007)0277.
(6) Teksty przyjęte, P6_TA(2007)0350.
(7) Dz.U. L 147 z 21.6.2000, str. 3.
(8) Dz.U. L 187 z 16.7.1997, str. 3.


Kobietobójstwa w Ameryce Środkowej i w Meksyku
PDF 246kWORD 92k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 11 października 2007 r. w sprawie zabójstw kobiet (kobietobójstwa) w Ameryce Środkowej i Meksyku oraz roli Unii Europejskiej w zwalczaniu tego zjawiska (2007/2025(INI))
P6_TA(2007)0431A6-0338/2007

Parlament Europejski,

–   uwzględniając Powszechną Deklarację Praw Człowieka z 1948 r.,

–   uwzględniając Międzynarodowy Pakt Praw Obywatelskich i Politycznych oraz Międzynarodowy Pakt Praw Gospodarczych, Socjalnych i Kulturalnych z 1966 r.,

–   uwzględniając Protokół o zapobieganiu, zwalczaniu oraz karaniu za handel ludźmi, w szczególności kobietami i dziećmi, uzupełniający Konwencję Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej z 2003 r. (Protokół z Palermo),

–   uwzględniając Międzyamerykańską konwencję o zapobieganiu, karaniu i eliminacji przemocy wobec kobiet (Konwencja z Belém do Pará) z 1994 r.,

–   uwzględniając Konwencję w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania z 1984 r. i Protokół fakultatywny do niej z 2002 r., jak i fakt, że pożądane byłoby ich bardziej skuteczne wdrażanie;

–   uwzględniając Konwencję w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet z 1979 r. i Protokół fakultatywny do niej z 1999 r.,

–   uwzględniając zalecenia zawarte w Amerykańskiej Deklaracji Praw i Obowiązków Człowieka z 1948 r. i zalecenia zawarte w sprawozdaniu w sprawie praw kobiet w Ciudad Juárez (Meksyk): prawo do życia bez przemocy ani dyskryminacji, opracowanym przez Międzyamerykańską Komisję ds. Praw Człowieka w dniu 7 marca 2003 r.,

–   uwzględniając trzecie sprawozdanie meksykańskiej Komisji ds. zapobiegania i zwalczania przemocy wobec kobiet w Ciudad Juárez za okres od maja 2005 r. do września 2006 r.,

–   uwzględniając zalecenia zawarte w sprawozdaniu z dnia 12 maja 2005 r. w sprawie zaginięć i zabójstw wielu kobiet i dziewcząt w Meksyku opracowanym przez Komisję ds. Równych Szans dla Kobiet i Mężczyzn Rady Europy, zalecenia zawarte w Rezolucji 1454 (2005) Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy w tej samej sprawie oraz zalecenia zawarte w odpowiedzi przyjętej przez Komitet Ministrów Rady Europy w dniu 28 września 2005 r.,

–   uwzględniając zalecenia zawarte w sprawozdaniu z dnia 13 stycznia 2006 r. w sprawie uwzględnienia praw kobiet i podejścia opartego na równości kobiet i mężczyzn: przemoc wobec kobiet, dotyczącym misji Specjalnego sprawozdawcy ONZ ds. przemocy wobec kobiet, jej przyczyn i skutków, Yakın Ertürk, w Meksyku,

–   uwzględniając zalecenia zawarte w sprawozdaniu z dnia 10 lutego 2005 r. w sprawie uwzględnienia praw kobiet i podejścia opartego na równości kobiet i mężczyzn: przemoc wobec kobiet, dotyczącym misji Yakin Ertürk w Gwatemali,

–   uwzględniając wspólne przesłuchanie publiczne w sprawie zabójstw kobiet dotyczące przypadków zabójstw w Meksyku i Gwatemali z dnia 19 kwietnia 2006 r. zorganizowane przez parlamentarną Komisję Praw Kobiet i Równouprawnienia oraz Podkomisję Praw Człowieka,

–   uwzględniając Umowę o partnerstwie gospodarczym oraz koordynacji politycznej i współpracy pomiędzy Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony, a Meksykańskimi Stanami Zjednoczonymi z drugiej strony(1), umowę o dialogu politycznym i współpracy pomiędzy Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony, a Republikami Kostaryki, Salwadoru, Gwatemali, Hondurasu, Nikaragui i Panamy z drugiej strony, podpisaną w 2003 r., oraz ramową umowę o współpracy pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republikami Kostaryki, Salwadoru, Gwatemali, Hondurasu, Nikaragui i Panamy(2),

–   uwzględniając odpowiednio dokument Komisji dotyczący strategii regionalnej dla Ameryki Środkowej i dokument Komisji dotyczący strategii wobec Meksyku na lata 2001-2006 i 2007-2013,

–   uwzględniając trzeci milenijny cel rozwoju dotyczący równości kobiet i mężczyzn oraz awansu społecznego kobiet,

–   uwzględniając art. 45 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia (A6-0338/2007),

A.   mając na uwadze, że Meksyk oraz wszystkie państwa Ameryki Środkowej podpisały i ratyfikowały Powszechną Deklarację Praw Człowieka,

B.   mając na uwadze, że Meksyk został również wybrany do przewodniczenia Radzie Praw Człowieka Organizacji Narodów Zjednoczonych,

C.   mając na uwadze, że od 1999 r. Meksyk ma status obserwatora w Radzie Europy oraz mając na uwadze, że zgodnie z tym statusem Meksyk bierze udział w posiedzeniach Komitetu Ministrów i Ambasadorów; mając na uwadze, że Meksyk ratyfikował również Protokół z Palermo,

D.   mając na uwadze, że Meksyk ratyfikował statut rzymski Międzynarodowego Trybunału Karnego,

E.   mając na uwadze, że termin "kobietobójstwo" opiera się na prawnej definicji przemocy wobec kobiet zawartej w art. 1 Konwencji z Belém do Pará, zgodnie z którym przemoc wobec kobiety oznacza każdy akt lub każde zachowanie związane z sytuacją kobiet, które powoduje śmierć, skrzywdzenie lub cierpienie fizyczne, seksualne lub psychiczne kobiety, zarówno w życiu publicznym, jak i prywatnym; mając na uwadze, że karanie i eliminowanie tego zjawiska stanowi obowiązek i musi być priorytetem dla każdego państwa prawa,

F.   mając na uwadze, że niniejsza rezolucja ma na celu wyrażenie zachęty do skutecznej poprawy niezadowalającej sytuacji w krajach trzecich oraz że w związku z tym stwierdzenia i sugestie w niej wyrażone nie są w żadnym wypadku oskarżeniami wysuwanymi wobec rządów w pełni suwerennych państw, uznawanych za równych partnerów w zakresie polityki międzynarodowej,

G.   mając na uwadze, że przemoc wobec kobiet ma nie tylko regionalny, ale również ogólny zasięg oraz że dotyczy wszystkich państw, w tym również państw europejskich; mając na uwadze, że niniejsza rezolucja powinna być uważana za część globalnej strategii, której celem jest wspólne prowadzenie działań i podejmowanie wspólnych wysiłków – przez Unię Europejską i jej kraje partnerskie – w zakresie eliminacji gwałtownych zgonów kobiet i zapobiegania temu zjawisku bez względu na miejsce jego występowania; mając także na uwadze konieczność promowania w tym celu dialogu, współpracy i wzajemnej wymiany dobrych praktyk między krajami Ameryki Łacińskiej a krajami europejskimi,

H.   mając na uwadze, że zabójstwa kobiet w Ciudad Juárez w Meksyku i w Gwatemali charakteryzowały się wyjątkową brutalnością, a wiele kobiet padło ofiarą przemocy seksualnej, co stanowi samo w sobie okrutne, nieludzkie i poniżające traktowanie; mając na uwadze, że w przypadku Ciudad Juárez występują jednocześnie czynniki takie jak wzrost demograficzny, przepływy migrantów i zorganizowana przestępczość oraz że znaczna część zabójstw miała miejsce na obszarach, na których działają przedsiębiorstwa wytwórcze zwane "maquiladoras", nieposiadające środków niezbędnych do ochrony kobiet; mając na uwadze, że według danych ze ww. sprawozdania specjalnego sprawozdawcy ONZ Yakın Ertürk w sprawie Meksyku należy zapewnić na tych obszarach infrastrukturę niezbędną dla bezpieczniejszego przemieszczania się pracowników i pracownic,

I.   mając na uwadze, że zabójstw kobiet, będących przedmiotem niniejszej rezolucji, nie można wytłumaczyć "ogólną atmosferą przemocy", lecz należy uwzględnić również dyskryminację i niekorzystny dla kobiet – w szczególności pochodzących ze społeczności rdzennych – lokalny kontekst społeczno-gospodarczy, a także wysoki poziom ubóstwa, zależność finansową kobiet, funkcjonowanie gangów oraz brak rozbrojenia nielegalnych sił i tajnego aparatu bezpieczeństwa,

J.   mając na uwadze, że zgodnie z rezolucją 1454 (2005) Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy w chwili obecnej władze meksykańskie czynią znaczące wysiłki na wszystkich szczeblach, aby naprawić tkankę społeczną tych miast, walczyć z przemocą wobec kobiet, przeprowadzić dochodzenia w sprawie zabójstw i zaginięć kobiet oraz doprowadzić przed oblicze sprawiedliwości zarówno sprawców tych zbrodni, jak i urzędników, którzy na samym początku niedbale prowadzili śledztwa i utrudniali pracę wymiaru sprawiedliwości,

K.   mając na uwadze, że istnieją przypadki bezkarności, tj. braku odpowiedzialności – faktycznej lub prawnej – na płaszczyźnie karnej, administracyjnej, dyscyplinarnej lub cywilnej osób odpowiedzialnych za tego rodzaju czyny, niewszczynanie dochodzeń lub zaniechanie karania oraz brak środków budżetowych lub częste utrudnianie ofiarom lub ich rodzinom dostępu do wymiaru sprawiedliwości,

L.   mając na uwadze, że obowiązkiem państwa prawa jest wspieranie polityki zapewniającej kobietom ogólnie, a w szczególności kobietom mniej uprzywilejowanym, odpowiedniej ochrony przed dyskryminacją, przemocą i zabójstwami oraz że w pierwszym rzędzie należy podnieść świadomość problemu wśród organów wszystkich szczebli i w społeczeństwie jako całości,

M.   mając na uwadze, że zwalczanie kobietobójstwa i bezkarności sprawców powinno obejmować wzmocnienie środków zapobiegawczych, zniesienie wszelkiej dyskryminacji na szczeblu legislacyjnym, ułatwienie składania skarg oraz środki ochronne wobec kobiet składających skargi, a także wzmocnienie systemu sądowniczego i procedur sądowych (w szczególności w ramach zwalczania przestępczości zorganizowanej) począwszy od fazy postępowania przygotowawczego aż do wykonania wyroków,

N.   mając na uwadze, że odbudowa lub wzmocnienie instytucji ma zasadnicze znaczenie dla skutecznego zwalczania przemocy wobec kobiet oraz wymaga odpowiednich zasobów ludzkich i finansowych,

O.   mając na uwadze, że w ust. 9 platformy działań wynikającej z IV Światowej Konferencji ONZ w sprawie Kobiet, jaka odbyła się w Pekinie w 1995 r., wyrażono w następujący sposób podstawową zasadę głoszoną na wszystkich konferencjach międzynarodowych poprzedniej dekady: "Za wprowadzenie w życie programu działań, w tym także w ramach ustawodawstwa różnych krajów i dzięki opracowaniu strategii, polityk, programów i priorytetów rozwoju, suwerenną odpowiedzialność ponosi każde państwo działające w poszanowaniu wszystkich praw człowieka i podstawowych wolności, a uwzględnienie i ścisłe poszanowanie różnych wartości religijnych i etycznych, dziedzictwa kulturowego i przekonań filozoficznych każdego człowieka i wspólnot ludzkich powinno pomagać kobietom w pełnym korzystaniu z ich praw podstawowych, aby zapanowała równość, rozwój i pokój",

P.   mając na uwadze, że tortury stosowane w celu wymuszenia od osób podejrzanych o zabójstwa kobiet przyznanie się do winy, należy uznać za całkowicie niedopuszczalne,

Q.   mając na uwadze, że ofiarą kobietobójstwa padły też dwie obywatelki Holandii: Hester Van Nierop zamordowana w 1998 r. i Brenda Susana Margaret Searle zamordowana w 2001 r.(3), oraz fakt, że w dniu 26 lutego 2007 r. zapadł wyrok skazujący sprawców na odpowiednio 33 i 39 lat pozbawienia wolności, przy czym nie jest on prawomocny, gdyż przysługuje od niego apelacja;

R.   mając na uwadze, że problem zabójstw kobiet i bezkarności sprawców zbrodni na kobietach poruszany jest w Meksyku od ponad piętnastu lat,

S.   mając na uwadze, że przemoc w państwach, w których stereotypy społeczne czynią z kobiet pierwsze ofiary różnych form takiej przemocy, stanowią powracające zjawisko,

T.   przyjmując z zadowoleniem środki legislacyjne przyjęte w Meksyku, w szczególności powszechną ustawę w sprawie prawa kobiet do życia bez przemocy przyjętą w lutym 2007 r., a także utworzenie wyspecjalizowanych instytucji na szczeblu federalnym i lokalnym, między innymi takich jak powstała w 2006 r. specjalna prokuratura ds. przestępstw związanych z aktami przemocy wobec kobiet, Komisja ds. Ciudad Juárez i Krajowy Instytut Kobiet,

U.   przyjmując z zadowoleniem wysiłki czynione przez państwa Ameryki Środkowej w zakresie prawodawstwa dotyczące uznania praw kobiet w porządku prawnym tych państw, lecz wyrażając zaniepokojenie trudnościami i opóźnieniami we wdrożeniu tego prawodawstwa,

V.   mając na uwadze, że utworzono Międzyparlamentarny sojusz dialogu i współpracy, który zrzesza hiszpańskich, meksykańskich i gwatemalskich parlamentarzystów w celu wspierania środków legislacyjnych zmierzających do eliminacji przemocy wobec kobiet,

W.   mając na uwadze, że rozwój i umocnienie demokracji i państwa prawa, a także poszanowanie praw człowieka i podstawowych wolności muszą stanowić integralną część działań zewnętrznych Unii Europejskiej,

X.   mając na uwadze, że klauzula dotycząca praw człowieka i demokracji w Umowie o partnerstwie gospodarczym oraz koordynacji politycznej i współpracy zawartej pomiędzy Wspólnotą Europejską a Meksykiem ma charakter prawnie wiążący i wzajemny,

Y.   mając na uwadze, że w procesie zawierania z krajem trzecim umowy z klauzulą dotyczącą praw człowieka i demokracji obowiązkiem Unii Europejskiej i jej państw partnerskich jest dbanie o przestrzeganie międzynarodowych norm odnoszących się do praw człowieka od chwili podpisania porozumienia oraz że zasadą takiej klauzuli jest wzajemność,

1.   zwraca się do rządów państw regionu oraz do instytucji Unii Europejskiej o zapewnienie skrupulatnego przestrzegania zaleceń sformułowanych w różnych sprawozdaniach i międzynarodowych aktach prawnych, w szczególności tych wymienionych powyżej, dotyczących w szczególności ochrony praw kobiet; w związku z tym przyjmuje z uznaniem postępy legislacyjne osiągnięte w Meksyku dzięki ustawie o równości mężczyzn i kobiet i ustawie federalnej o zapobieganiu i eliminacji dyskryminacji oraz zachęca do kontynuacji takich wysiłków;

2.   wzywa rządy Meksyku i Ameryki Środkowej do przyjęcia niezbędnych środków w celu osiągnięcia milenijnych celów rozwoju ONZ;

3.   zachęca państwa członkowskie, w ramach utrzymywanych przez nie stosunków dwustronnych z krajami Ameryki Łacińskiej, oraz wzywa instytucje Unii Europejskiej, aby za pomocą programów współpracy z tymi krajami oraz środków finansowych i technicznych wspierały strategie zapobiegania przemocy wobec kobiet i politykę ich ochrony, takie jak tworzenie lub wzmacnianie programów uświadamiających i szkoleniowych w zakresie problematyki płci, aby zwiększały budżety organizacji zajmujących się dochodzeniami w sprawie zabójstw, tworzyły skuteczne systemy ochrony świadków, ofiar i ich rodzin, wzmacniały możliwości sądów, sił bezpieczeństwa i prokuratur generalnych do ścigania i karania sprawców oraz zwalczania handlu narkotykami i przestępczości zorganizowanej; wzywa również do wspierania lepszej koordynacji instytucjonalnej w tych dziedzinach na wszystkich szczeblach administracji państwowej;

4.   wzywa instytucje europejskie do wzmocnienia współpracy i dialogu pomiędzy Unią Europejską i jej państwami członkowskimi z Meksykiem i krajami Ameryki Środkowej, poprzez wspieranie inicjatyw na wszystkich szczeblach w celu walki z przemocą wobec kobiet i promowania odpowiednich środków ochrony dla ofiar i ich rodzin;

5.   wzywa Unię Europejską do wspierania instytucjonalnej koordynacji z Meksykiem i krajami Ameryki Środkowej poprzez działania na rzecz utworzenia programu wymiany i współpracy mającego na celu walkę z przemocą wobec kobiet oraz wzywa do zachęcania do współpracy pomiędzy organami administracji publicznej państw członkowskich a ich partnerami w celu realizacji programów pomocy i wzajemnej edukacji;

6.   zauważa ewidentną chęć zwalczania bezkarności wyrażoną przez partie polityczne zasiadające w gwatemalskim Kongresie, której świadectwem było powołanie międzynarodowej komisji śledczej ds. bezkarności sprawców w Gwatemali; usilnie wzywa rząd, który zostanie w tym kraju wybrany, do kontynuowania starań w zakresie zwalczania bezkarności poprzez ograniczenie instytucjonalnych wymogów, wymaganych przez Komisję Międzynarodową, do wypełnienia przez nią swojego mandatu i apeluje do wspólnoty międzynarodowej o dołożenie starań, aby te wysiłki przerodzić w czyny;

7.   wzywa państwa Ameryki Środkowej do podjęcia wszelkich środków niezbędnych do skutecznego zwalczania przemocy wobec kobiet; domaga się, aby środki te gwarantowały pełne poszanowanie podstawowych praw człowieka, określonych w Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka oraz w Amerykańskiej Deklaracji Praw i Obowiązków Człowieka – takich jak bezpłatna pomoc adwokata dla kobiet-ofiar i ich rodzin; zachęca rząd Meksyku do kontynuowania energicznych działań podejmowanych w tym celu przez kolejne administracje;

8.   wzywa rządy Meksyku i krajów Ameryki Środkowej do wycofania z ustawodawstwa krajowego wszelkich zapisów dyskryminujących kobiety, uznaje postępy Meksyku w tym zakresie osiągnięte poprzez przyjęcie ustawy federalnej o zapobieganiu i eliminacji dyskryminacji oraz ustawy generalnej o równości mężczyzn i kobiet i zachęca władze tych krajów do wspierania inicjatyw ustawodawczych, dzięki którym przemoc w rodzinie i molestowanie seksualne w pracy i w innych sferach życia publicznego zostałyby uznane za przestępstwa oraz do opracowania polityk i przepisów na rzec zwalczania bezkarności i promowania równouprawnienia płci w oparciu o wnioski i zalecenia sformułowane przez podmioty społeczeństwa obywatelskiego zajmujące się zabójstwami kobiet i ich ofiarami;

9.   usilnie zachęca rządy Meksyku i krajów Ameryki Środkowej do poszanowania i ułatwiania działalności organizacji pozarządowych i organizacji społeczeństwa obywatelskiego pracujących na rzecz wsparcia rodzin ofiar zabójstw kobiet oraz obrońców praw człowieka, poprzez stworzenie systemu skutecznej ochrony świadków i promocję systemu odszkodowań dla rodzin ofiar, które oprócz rekompensaty finansowej otrzymują wsparcie psychologiczne i dostęp do wymiaru sprawiedliwości, oraz do nawiązania dialogu z tymi organizacjami i uznania ich istotnej roli w społeczeństwie;

10.   wzywa rządy Meksyku i państw Ameryki Środkowej do zagwarantowania praw pracownic w ustawodawstwie krajowym i na każdym szczeblu władzy oraz wzywa przedsiębiorstwa do przestrzegania, w ramach korporacyjnej odpowiedzialności społecznej, prawa do nietykalności osobistej, bezpieczeństwa, dobrego samopoczucia fizycznego i umysłowego i wszystkich praw pracowniczych;

11.   wzywa rządy Belize, Hondurasu i Nikaragui do ratyfikacji protokołu fakultatywnego do Konwencji w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet;

12.   zwraca się do Komisji Europejskiej o dbanie, by w ramach obowiązujących lub negocjowanych umów zapisywano w nich wzajemny obowiązek mający służyć utworzeniu mechanizmów wdrażania klauzuli dotyczącej praw człowieka i demokracji i o dopilnowanie, aby to sformułowanie prawne opierało się na zobowiązaniach wynikających z układów i umów międzynarodowych podpisanych przez państwa członkowskie oraz Meksyk i kraje Ameryki Środkowej, ze szczególnym naciskiem na poszanowanie praw kobiet i równości płci, jak stanowi Konwencja w sprawie eliminacji wszelkich form dyskryminacji kobiet, Protokół fakultatywny do niej oraz Amerykańska Deklaracja Praw i Obowiązków Człowieka;

13.   zwraca się do Komisji i państw członkowskich, aby w ramach ich współpracy z Meksykiem i krajami Ameryki Środkowej w pierwszej kolejności kładły nacisk na restrukturyzację i wzmocnienie systemów sądowniczych i penitencjarnych w regionie, sprzyjając wymianie dobrych praktyk, rozwojowi kampanii uświadamiających i mechanizmów ochrony ofiar, świadków i członków ich rodzin, przede wszystkim w przypadku ujawniania zabójstw kobiet; uważa, że taka współpraca mogłaby obejmować inne zainteresowane strony, takie jak Międzynarodowe Biuro Pracy oraz OECD, w celu wypracowania, tam gdzie jest taka potrzeba, na najwyższym szczeblu krajowym programów i mechanizmów umożliwiających zapewnienie kobietom bezpieczeństwa, godnych warunków pracy i równego wynagrodzenia za jednakową pracę;

14.   zwraca się do Komisji o przedstawienie metodologicznego wniosku, do omówienia, między innymi w ramach Zgromadzenia Parlamentarnego Europa-Ameryka Łacińska i Szczytu Europa-Ameryka Łacińska i Karaiby, który ma odbyć się w Limie w maju 2008 r., dotyczącego sposobu koordynacji różnych europejskich inicjatyw mających na celu zwalczanie zabójstw kobiet oraz bezkarności ich sprawców, przy współpracy z lokalnymi instytucjami i organizacjami, oraz dotyczącego realizacji działań uświadamiających personel tych instytucji i organizacji w kwestiach odnoszących się do płci i przemocy wobec kobiet; wzywa też do regularnego przedstawiania i omawiania takich inicjatyw na forum parlamentarnej Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia, przy udziale parlamentarnej Delegacji ds. stosunków z państwami Ameryki Środkowej oraz Delegacji ds. wspólnej komisji parlamentarnej UE-Meksyk;

15.   zwraca się do Przedstawicielstwa Komisji w Meksyku o jak najszybsze wdrożenie nowego programu praw człowieka, będącego przedłużeniem prac dokonanych w ostatnich latach i opartego na trzech priorytetowych osiach, tj. po pierwsze na harmonizacji prawodawstwa meksykańskiego z międzynarodowymi zobowiązaniami podjętymi w zakresie praw człowieka, po drugie na eliminacji przemocy na tle płciowym i po trzecie na reformie systemu sądowniczego;

16.   wzywa Komisję do zapewnienia, aby programom związanym z prawami człowieka w Meksyku i państwach Ameryki Środkowej przyznano osobną linię budżetową przeznaczoną na obustronną współpracę, tak aby nie umniejszać już i tak skromnych zasobów finansowych przeznaczonych na tego typu współpracę;

17.   wzywa Komisję i rządy państw członkowskich, aby w ramach ich dialogu politycznego prowadzonego z rządami Meksyku i państw Ameryki Środkowej, a także w ramach ich dialogu ze społeczeństwem obywatelskim, systematycznie uwzględniały kwestię przemocy wobec kobiet, w szczególności zabójstw kobiet, oraz dostępu rodzin ofiar i organizacji wsparcia do wymiaru sprawiedliwości;

18.   z zadowoleniem przyjmuje postępy dokonane w zakresie równości płci i wzywa właściwe organy wspólnotowe do przyczynienia się do nawiązania stałego dialogu oraz do wymiany korzystnych doświadczeń w tej dziedzinie, jak i do wniesienia w to swojego wkładu; zwraca się jednak do Komisji o położenie większego nacisku na kwestię zabójstw kobiet, przemocy oraz dyskryminacji kobiet w jej dokumentach strategicznych na lata 2007–2013 oraz o zaproponowanie planu działania;

19.   zachęca państwa członkowskie do wsparcia działań prowadzonych w dziedzinie niedyskryminowania ze względu na płeć oraz do przyczyniania się do rozpoczęcia usystematyzowanego dialogu mającego na celu wymianę dobrych praktyk w tej dziedzinie;

20.   zwraca się o jak najszybsze uzupełnienie, w związku z negocjacjami dotyczącymi przyszłej Umowy stowarzyszeniowej między Wspólnotą Europejską a Ameryką Środkową, oceny oddziaływania na trwały rozwój o ocenę oddziaływania na równouprawnienie płci, której wyniki byłyby wzięte pod uwagę podczas negocjacji;

21.   zachęca Komisję do przekazywania informacji o postępach osiągniętych w negocjowaniu Umowy stowarzyszeniowej między Wspólnotą Europejską a Ameryką Środkową jeszcze przed zakończeniem negocjacji a w każdym przypadku przed szczytem Unii Europejskiej z Ameryką Łacińską i Karaibami, który odbędzie się w Limie;

22.   wzywa przedstawicielstwa Unii Europejskiej i ambasady państw członkowskich do zorganizowania okrągłego stołu na temat różnych przejawów przemocy wobec kobiet, zwłaszcza zabójstw kobiet i bezkarności na ogólnym szczeblu, w którym będą uczestniczyć różne sieci i inicjatywy parlamentarne, ośrodki badawcze, stowarzyszenia obrony praw człowieka i równości kobiet i mężczyzn oraz rodziny ofiar;

23.   wzywa swoją Delegację ds. stosunków z państwami Ameryki Środkowej oraz Wspólną komisję parlamentarną UE-Meksyk do stałego uwzględniania kwestii przemocy ze względu na płeć, zabójstw kobiet i bezkarności sprawców w Meksyku, w Ameryce Środkowej oraz w Europie do programu ich odpowiednich misji parlamentarnych, a także podczas wizyt meksykańskich i środkowoamerykańskich delegacji parlamentarnych w Europie, w celu zagwarantowania systematycznego monitorowania sytuacji praw człowieka, tak jak przewidują to przepisy przyjęte przez parlamentarną Konferencję Przewodniczących Delegacji w 2006 r.;

24.   proponuje zorganizowanie wspólnego wysłuchania publicznego pomiędzy parlamentarną Komisją Praw Kobiet i Równouprawnienia, Podkomisją Praw Człowieka a właściwymi delegacjami przed planowanym w 2008 r. w Limie szczytem UE-Ameryka Łacińska i Karaiby, tak aby podsumować środki przyjęte zarówno w Unii Europejskiej, jak i w Ameryce Środkowej, w tym doświadczenia organów utworzonych w tej dziedzinie w Meksyku, w ramach zwalczania przemocy wobec kobiet;

25.   wzywa do ujęcia we wspomnianym podsumowaniu wszystkich przypadków ofiar będących obywatelami państw członkowskich;

26.   w związku z tym zwraca się do Rady i przyszłych prezydencji Rady Unii Europejskiej, z uwagi na przyczyny, o których mowa w niniejszej rezolucji, o przyjęcie wytycznych dotyczących praw kobiet, które w istotny sposób przyczyniłyby się do uściślenia zakresu i wzmocnienia spójności polityki Unii Europejskiej w dziedzinie praw człowieka;

27.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, Radzie Europy, rządom i parlamentom państw członkowskich, jak również rządom i parlamentom Zjednoczonych Stanów Meksyku, Belize oraz republik Gwatemali, Kostaryki, Salwadoru, Hondurasu, Nikaragui i Panamy.

(1) Dz.U. L 276 z 28.10.2000, str. 44.
(2) Dz.U. L 63 z 12.3.1999, str. 39.
(3) W przypadku Searle postępowanie karne wobec sprawców trwało 5 lat (do 2007 r.).


Walka z przemytem papierosów (porozumienie WE-Philip Morris)
PDF 409kWORD 91k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 11 października 2007 r. w sprawie konsekwencji porozumienia pomiędzy Wspólnotą, państwami członkowskimi i firmą Philip Morris w sprawie intensyfikacji walki z nadużyciami i przemytem papierosów oraz postępów poczynionych w zakresie wdrażania zaleceń parlamentarnej komisji śledczej ds. wspólnotowego systemu tranzytowego (2005/2145 (INI))
P6_TA(2007)0432A6-0337/2007

Parlament Europejski,

–   uwzględniając zalecenie Parlamentu Europejskiego z dnia 13 marca 1997 r.(1), zatwierdzające sprawozdanie komisji śledczej ds. wspólnotowego systemu tranzytowego oraz jej 38 zaleceń,

–   uwzględniając porozumienie wymierzone przeciwko przemytowi i fałszerstwom zawarte między Komisją, 10 państwami członkowskimi i firmą Philip Morris International w dniu 9 lipca 2004 r.,

–   uwzględniając sprawozdanie specjalne nr 11/2006 Europejskiego Trybunału Obrachunkowego dotyczące wspólnotowego systemu tranzytowego, wraz z odpowiedziami Komisji(2),

–   uwzględniając art. 45 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A6-0337/2007),

A.   mając na uwadze, że wspólnotowy system tranzytowy ułatwia przewóz towarów wspólnotowych i niewspólnotowych, które są przywożone z krajów trzecich lub do nich wywożone, na terytorium UE poprzez tymczasowe zawieszenie opłat celnych i innych należności do czasu przybycia towarów do ostatecznego miejsca przeznaczenia,

B.   mając na uwadze, że na podstawie wyników prac wyżej wspomnianej komisji śledczej Parlament Europejski, przy wsparciu Rady i Europejskiego Trybunału Obrachunkowego, zalecił, aby w celu zapobieżenia nadużyciom przeprowadzić komputeryzację przepływów tranzytowych, dokonać zmiany ram prawnych oraz aby Komisja i państwa członkowskie usprawniły fizyczną kontrolę w oparciu o wspólną analizę ryzyka,

C.   mając na uwadze, że tej pierwszej komisji śledczej Parlamentu Europejskiego udało się przenieść kwestię tranzytu z poziomu administracyjnego do sfery polityki, wywołać szybką reakcję zainteresowanych stron oraz dowieść, że komisje śledcze mogą wnieść znaczną wartość dodaną do procesu politycznego i mogą działać z korzyścią dla obywateli UE;

1.   z zadowoleniem przyjmuje sprawozdanie specjalne nr 11/2006 Europejskiego Trybunału Obrachunkowego; przyjmuje do wiadomości, że Trybunał przeprowadził kontrole w 11 państwach członkowskich, w których odbywa się 80% przewozów tranzytowych; przypomina, że w przypadku lekkich produktów podlegających wysokim opłatom (jak papierosy) oszuści mogą czerpać znaczne zyski przy niewielkiej liczbie przewozów; zwraca się do Trybunału o podjęcie dalszych działań w związku z wynikami tych kontroli nie tylko w 11 skontrolowanych państwach członkowskich, ale również w pozostałych państwach członkowskich;

Komputeryzacja procedury tranzytowej

2.   zwraca uwagę, że pomimo znacznych opóźnień nowy skomputeryzowany system tranzytowy (NCTS) działa we wszystkich państwach członkowskich od stycznia 2006 r., chociaż wyniki jego funkcjonowania różnią się w poszczególnych państwach członkowskich; uważa to za ogromną zmianę w porównaniu ze starą, archaiczną procedurą opartą na dokumentacji papierowej; zwraca uwagę, że z technicznego punktu widzenia Komisja z powodzeniem koordynowała wdrażanie NCTS w państwach członkowskich;

3.   odnotowuje, że w przeciwieństwie do starej procedury opartej na dokumentacji papierowej NCTS zapobiega fałszowaniu zamknięcia operacji tranzytowych za pomocą sfałszowanych dokumentów lub sfałszowanych stempli; przypomina, że system NCTS powinien również pomagać w wykrywaniu w czasie rzeczywistym przypadków unikania dozoru celnego przed przybyciem towarów do ostatecznego miejsca przeznaczenia oraz powodować natychmiastowe wszczęcie dochodzenia; przyjmuje do wiadomości ustalenia Europejskiego Trybunału Obrachunkowego i wyraża ubolewanie w związku z faktem, że żadne z 11 skontrolowanych państw członkowskich nie przestrzegało terminów podjęcia dochodzenia; wzywa Komisję do zwrócenia uwagi na fakt, że system NCTS nie może zapobiec przedstawianiu zgłoszeń zawierających fałszywe informacje dotyczące towarów oraz do podjęcia odpowiednich działań, aby móc właściwie zajmować się przypadkami fałszywych deklaracji towarów;

Poważne niedociągnięcia w stosowaniu przez państwa członkowskie nowych przepisów tranzytowych

4.   wyraża zaniepokojenie licznymi słabościami stwierdzonymi przez Trybunał w zakresie stosowania przez państwa członkowskie zmienionych ram prawnych, w szczególności w odniesieniu do sprawdzania uproszczonych procedur, dochodzenia i procedur odzyskiwania należności; zwraca uwagę, że Trybunał przedstawił szczegółową listę niedociągnięć i państw członkowskich, których one dotyczą (patrz załącznik 1 do sprawozdania specjalnego nr 11/2006 Europejskiego Trybunału Obrachunkowego);

5.   przypomina, że zgodnie z rozporządzeniem w sprawie zasobów własnych(3) państwa członkowskie mają obowiązek księgować kwoty ustalonego długu celnego na koncie A oraz udostępniać je Komisji w drugim miesiącu po miesiącu, w którym należność została ustalona, pomniejszone o koszty poboru; zwraca uwagę, że w drodze wyjątku państwa członkowskie mogą wpisywać należności pozostające do spłaty, nieobjęte zabezpieczeniem lub podlegające odwołaniu na koncie B; wyraża zaniepokojenie z powodu ustalenia przez Trybunał faktu, że w Niemczech, Hiszpanii, Francji, Belgii i na Węgrzech należności w przypadku niezamkniętych operacji tranzytowych były zapisywane na koncie B, chociaż były objęte gwarancją; zwraca uwagę, że w przypadku niektórych państw członkowskich można zakwestionować praktykę administracyjną stosowaną w odniesieniu do konta B;

6.   wzywa Komisję do wszczynania postępowania o uchybienie zobowiązaniom wobec państw członkowskich w każdym przypadku, gdy błędy dotyczące konta B nie są jednorazowe, lecz mają charakter systematyczny i strukturalny; wyraża zadowolenie, iż w następstwie postępowań o uchybienie zobowiązaniom, wszczętym przez Komisję wobec kilku państw członkowskich, w ciągu ostatnich dwóch lat Europejski Trybunał Sprawiedliwości wydał szereg istotnych orzeczeń potwierdzających stosowaną przez Komisję interpretację przepisów; jest zdania, że po 2009 r. należy ponownie ocenić właściwe funkcjonowanie systemu kont A i B;

7.   zauważa, że według Izby Lordów(4) co roku Wielka Brytania traci około 4% potencjalnych wpływów z podatku VAT z powodu karuzeli podatkowej; zwraca uwagę na ustalenia Izby Lordów, która stwierdziła, że chociaż bardziej opłacalne wydaje się popełnienie oszustwa związanego z podatkiem VAT w handlu wewnątrzwspólnotowym, zjawisko to może również występować w wymianie handlowej z krajami trzecimi; wyraża głębokie zaniepokojenie w związku z wyjaśnieniami Izby Lordów, że w tym ostatnim przypadku nadużycia wspólnotowego systemu tranzytowego stanowią element typowego schematu karuzeli podatkowej;

8.   jest głęboko zaniepokojony faktem, że Izba Lordów zgromadziła dowody świadczące o cotygodniowym wynajmowaniu samolotów towarowych do wywozu towarów elektronicznych z UE w ramach karuzeli podatkowej; zauważa, że Izba Lordów, biorąc pod uwagę sprawozdanie specjalne nr 11/2006 Europejskiego Trybunału Obrachunkowego, doszła do następującego wniosku: "Ten rodzaj nadużyć może występować, ponieważ państwa członkowskie w niewystarczającym stopniu zarządzają i nadzorują wspólnotowy system tranzytowy";

9.   jest wdzięczny Izbie Lordów za to, że zajęła się kwestią podatności wspólnotowego systemu tranzytowego na nadużycia, chociaż Europejski Trybunał Obrachunkowy nie koncentrował się szczególnie na Wielkiej Brytanii; z dużym zadowoleniem przyjmuje zalecenie Izby Lordów, "aby rząd współpracował z innymi państwami członkowskimi w celu zagwarantowania, że proponowanym przez Europejski Trybunał Obrachunkowy zmianom wspólnotowego systemu tranzytowego zostanie nadany charakter priorytetowy, aby przerwać łańcuch dostaw dla tego rodzaju (...) nadużyć"; wzywa inne państwa członkowskie do współpracy z rządem brytyjskim w celu ostatecznego uodpornienia wspólnotowego systemu tranzytowego na nadużycia; wzywa Komisję do koordynowania tej współpracy;

10.   uważa, że należy zbadać nowe możliwości lepszej koordynacji walki z oszustwami podatkowymi na szczeblu UE; z zadowoleniem przyjmuje inicjatywy Komisji w tym zakresie, szczególnie komunikat Komisji z dnia 31 maja 2006 r. w sprawie konieczności opracowania skoordynowanej strategii w celu poprawy walki z oszustwami podatkowymi (COM(2006)0254); zwraca uwagę, że na bazie propozycji Komisji w dniu 5 czerwca 2007 r. Rada ECOFIN zwróciła się do Komisji nie tylko o przedstawienie wniosków legislacyjnych w sprawie konwencjonalnych środków zwalczania nadużyć, ale również o dalszą analizę możliwości wprowadzenia dalej idących środków, takich jak opodatkowanie w państwie członkowskim wywozu lub wprowadzenie opcjonalnego mechanizmu odwrotnego obciążenia (ang. reverse charge); zwraca uwagę, że w procedurze odwrotnego obciążenia odpowiedzialność podatkową przenosi się z dostawcy na odbiorcę;

11.   wyraża zadowolenie z faktu, że w dniu 5 czerwca 2007 r. Rada ECOFIN zwróciła się do Komisji o przeanalizowanie skutków mechanizmu odwrotnego obciążenia oraz o przedstawienie Radzie wyników tej analizy do końca 2007 r.; zauważa w szczególności, że Rada zwróciła się do Komisji o zbadanie możliwości przeprowadzenia projektu pilotażowego w Austrii; zwraca się do Komisji o przedstawienie tych wyników również Parlamentowi Europejskiemu;

12.   zauważa, że od czerwca 2007 r. Wielkiej Brytanii przysługuje odstępstwo od przepisów dotyczących podatku VAT, pozwalające na zastosowanie zasady odwrotnego obciążenia w odniesieniu do podatku VAT na telefony komórkowe i komputerowe układy scalone; zwraca się do Komisji o przedstawienie oceny skuteczności tego środka, która planowana jest na 2009 r., także Parlamentowi Europejskiemu;

13.   podkreśla, że odstępstwa od ogólnie obowiązujących przepisów wspólnotowych w zakresie podatku VAT zawsze wiążą się z ryzykiem, że nielegalne działania nie zostaną ograniczone, lecz jedynie przesunięte do innych sektorów gospodarki;

14.   podkreśla, że głównym celem musi pozostać określenie wspólnej strategii zwalczania oszustw podatkowych na szczeblu Wspólnoty;

15.   zwraca się już teraz do Europejskiego Trybunału Obrachunkowego o wydanie opinii na temat wniosków legislacyjnych Komisji, oczekiwanych przez Radę pod koniec 2007 r.;

16.   jest wstrząśnięty ustaleniem przez Trybunał faktu, że w latach 2001-2005 Komisja nie przeprowadziła żadnej kontroli zasobów własnych w zakresie tranzytu, a uczyniła to dopiero w 2006 r.; zwraca się do Komisji o poinformowanie Parlamentu o sposobie rozwiązania problemu braku kontroli w przyszłości;

Koszty i korzyści NCTS w zakresie zwalczania nadużyć

17.   zwraca uwagę, że komisja śledcza uznała inwestycje w NCTS za stosunkowo niewielkie; zauważa, że opierała się ona na szacunkach Komisji, według których NCTS miał znacznie ograniczyć nadużycia i zapewnić korzyści wynoszące 5-10 mld EUR w ciągu pięciu lat; zwraca uwagę, że w zewnętrznym badaniu zleconym przez Komisję w 2006 r. oszacowano łączne koszty NCTS na kwotę 359 000 000 EUR; wyraża ubolewanie, że dostępne dane były bardzo ograniczone, a w odniesieniu do kwot odzyskanych wskutek wykrycia nadużyć danych nie było wcale;

18.   ponadto zwraca uwagę na następujące ustalenia Trybunału(5): "Aby ocenić skuteczność reformy systemu tranzytowego w zmniejszeniu nadużyć związanych z operacjami tranzytowymi, należałoby dysponować na szczeblu UE rzetelnymi i kompletnymi danymi na temat nadużyć. Kontrola pokazała jednak, że rzetelność i kompletność głównych dostępnych źródeł danych na temat nadużyć i nieprawidłowości w zakresie operacji tranzytowych na poziomie UE nie jest zapewniona"; nie jest gotowy, aby uznać stosunek kosztów do korzyści wynikających z NCTS za pozytywny do czasu przedstawienia przez Komisję danych dotyczących stopnia, w którym NCTS ogranicza nadużycia i zapobiega stratom zasobów własnych;

Racjonalizacja konkurencyjnych systemów wymiany informacji i fizycznych kontroli

19.   zwraca uwagę na wniosek Europejskiego Trybunału Obrachunkowego o przyznanie Komisji nieograniczonego dostępu do informacji, gromadzonych w systemach już wdrożonych lub przewidzianych dla różnego rodzaju towarów – nie tylko dla towarów wrażliwych – wykorzystywanych do celów operacyjnej i strategicznej analizy oraz zarządzania ryzykiem, przy jednoczesnym zagwarantowaniu właściwej ochrony danych osobowych(6); zwraca uwagę, że Trybunał podaje przykłady NCTS, ECS (system kontroli wywozowej), AIS (zautomatyzowany system importu) oraz EMCS (system przepływu i kontroli wyrobów akcyzowych);

20.   wzywa służby Komisji odpowiedzialne za systemy wymiany informacji na temat nieprawidłowości i nadużyć, mianowicie DG ds. Podatków i Unii Celnej (TAXUD), DG ds. Budżetu (BUDG) i OLAF, do skonsolidowania tych baz danych, zapewnienia Wspólnocie rzetelnych i kompletnych statystyk dotyczących stopnia, w którym jej działania faktycznie ograniczają nieprawidłowości i nadużycia, ustalenia wspólnego podejścia do analizy ryzyka na szczeblu wspólnotowym i krajowym oraz odpowiedniego skoordynowania kontroli fizycznych; zwraca się do Komisji o złożenie sprawozdania ze swoich ustaleń Parlamentowi oraz parlamentarnej Komisji Kontroli Budżetowej do końca 2008 r.;

21.   wyraża ubolewanie, że chociaż już w 1997 r. komisja śledcza wezwała Komisję do opracowania wspólnej polityki zarządzania ryzykiem, wspólny ramowy system zarządzania ryzykiem dla tranzytu i innych procedur celnych został ustanowiony w prawie wspólnotowym po raz pierwszy w rozporządzeniu (WE) nr 648/2005(7), które ponadto przewiduje długie okresy przejściowe do momentu rzeczywistego wdrożenia skomputeryzowanego systemu zarządzania ryzykiem przez państwa członkowskie;

22.   zwraca uwagę, że zgodnie z prawem wspólnotowym definicja ryzyka w trakcie tranzytu oraz w innych procedurach celnych wyraźnie obejmuje zdarzenia zagrażające interesom finansowym Wspólnoty i państw członkowskich; zwraca uwagę, że według specjalnego sprawozdania Europejskiego Trybunału Obrachunkowego nr 11/2006 służby Komisji nie podjęły jeszcze właściwych działań wobec ryzyka nadużyć związanych z operacjami tranzytowymi;

23.   uważa, że pilną potrzebą jest dalsze ułatwienie pracy OLAF, aby umożliwić temu urzędowi skuteczną ochronę interesów finansowych Wspólnoty; wzywa zatem władzę budżetową do wstrzymania dalszego finansowania NCTS do czasu, gdy OLAF uzyska w praktyce nieograniczony dostęp do danych zawartych w NCTS; co umożliwi uzyskanie ogólnego obrazu skonsolidowanych tras przemieszczania wrażliwych towarów objętych procedurą tranzytową oraz przeprowadzenie strategicznej i operacyjnej analizy dotyczącej takich towarów; przypomina, że OLAF musi mieć także zapewniony dostęp do danych w chwili wejścia w życie wniosku Komisji dotyczącego decyzji w sprawie elektronicznego środowiska dla urzędów celnych i handlu (COM(2005)0609);

24.   składa wyrazy uznania dla OLAF, któremu podczas operacji "Diabolo" w lutym 2007 r. udało się skoordynować działania organów celnych wszystkich 27 państw członkowskich, dzięki czemu przejęto 135 mln podrobionych papierosów i innych podrobionych produktów oraz udało się zapobiec stracie 220 000 000 EUR, którą mogły ponieść budżety Wspólnoty i państw członkowskich;

25.   zwraca uwagę, że w odniesieniu do zarządzania ryzykiem w państwach członkowskich sprawozdanie specjalne nr 11/2006 Europejskiego Trybunału Obrachunkowego stwierdza, że "w wielu państwach członkowskich systematyczne zarządzanie ryzykiem w dziedzinie tranzytu jest pobieżne lub nie istnieje wcale, a jedynie niewielka liczba państw włączyła profile ryzyka do NCTS"(8); wyraża zadowolenie, że niektóre państwa członkowskie już zareagowały na wnioski Europejskiego Trybunału Obrachunkowego i włączają obecnie narzędzia analizy ryzyka do krajowej aplikacji NCTS; zachęca Europejski Trybunał Obrachunkowy do kontynuacji działań w związku z wynikami sprawozdania w zakresie zarządzania ryzykiem w każdym państwie członkowskim; wzywa państwa członkowskie do zapewnienia zgodności z prawem wspólnotowym w zakresie zarządzania ryzykiem w trakcie tranzytu oraz w innych procedurach celnych;

26.   zwraca uwagę, że organy celne w niektórych państwach członkowskich wykorzystują bardziej zaawansowane technologie niż w innych krajach UE, na przykład do skanowania kontenerów wpływających do portów UE; wyraża obawę, że oszuści mogą skoncentrować się na portach wykorzystujących mniej zaawansowane technologie; zwraca się do Komisji o monitorowanie rozwoju technologicznego i wspierania najnowocześniejszej technologii w całej UE;

Współpraca z państwami trzecimi

27.   zwraca uwagę, że wszelkie systemy transgranicznej wymiany informacji będą działać jedynie jeżeli administracja celna będzie dobrze wyposażona, a urzędnicy celni dobrze wyszkoleni; dlatego z zadowoleniem przyjmuje wydłużenie wspólnotowego programu działania dla ceł do roku 2013; wzywa Radę do przyspieszenia procedury legislacyjnej przedłużającej do 2013 r. program Fiscalis, dotyczący poprawy działania systemów podatkowych na rynku wewnętrznym; podkreśla, że należy zwrócić szczególną uwagę na udział w tych programach krajów kandydujących i sąsiadujących oraz innych państw trzecich, między innymi w celu podjęcia działań na rzecz rozwiązania problemu rajów podatkowych;

28.   wzywa Komisję do dopilnowania, aby dalej zacieśniano współpracę w sprawach celnych z krajami graniczącymi z Unią; uważa, że sytuacja na granicy z Kaliningradem uległa poprawie, nadal jednak stanowi ona punkt nielegalnego przywozu papierosów i innych towarów;

Nowe podejście w zwalczaniu przemytu i podrabiania papierosów: porozumienie z firmą Philip Morris i inne działania

29.   uważa za alarmujący wniosek Komisji(9), że produkty tytoniowe nadal należą do towarów będących najczęściej przedmiotem oszustw i nieprawidłowości, podobnie jak w latach ubiegłych; dlatego wzywa Komisję do dopilnowania, aby ceny detaliczne w rozszerzonej Unii były bardziej do siebie zbliżone, co sprawi, że przemyt papierosów będzie mniej opłacalny; ponadto wzywa OLAF nie tylko do ujawniania ilości przechwytywanych towarów, ale również ich marek;

30.   wyraża zaniepokojenie rosnącą liczbą podrabianych papierosów na rynku europejskim; uważa, że problemem jest nie tylko utrata przychodów w postaci podatków i ceł, ale również fakt, że wytwarzanie i wprowadzanie na rynek tych produktów stanowi coraz częściej źródło dochodu organizacji przestępczych; wzywa Komisję do poinformowania Parlamentu Europejskiego o podjętych przez nią działaniach w celu zwalczania w szczególności tego typu przestępstw;

Porozumienie z koncernem Philip Morris

31.   przypomina, że porozumienie z firmą Philip Morris zawarte w celu zakończenia sporu sądowego między stronami, zgodnie z którym firma Philip Morris zobowiązała się do zapłaty 1,25 mld USD w ciągu 12 lat i którego celem jest zwalczanie oszustw i nielegalnego handlu papierosami, było znaczącym krokiem naprzód; zwraca uwagę, że zgodnie z porozumieniem Philip Morris wzmocni śledzenie drogi swoich produktów, aby pomóc organom ścigania w zwalczaniu nielegalnego handlu; zwraca uwagę, że zgodnie z porozumieniem Philip Morris jest zobowiązany wypłacić odszkodowanie za utratę należności w przypadku przejęcia papierosów oznaczonych znakiem towarowym Philip Morris; wzywa rząd Wielkiej Brytanii do przystąpienia do porozumienia, zważywszy na fakt, że Wielka Brytania pozostaje jedynym państwem członkowskim, które jeszcze go nie podpisało; biorąc pod uwagę prace Izby Lordów dotyczące nadużyć w UE, zwraca się do tej izby o poparcie powyższego wniosku;

32.   jest bardzo rozczarowany sposobem, w jaki Komisja dokonała podziału płatności wynikających z porozumienia z koncernem Philip Morris między 10 państw członkowskich i Wspólnotę, przyznając Wspólnocie jedynie 9,7% całej sumy i przekazując resztę ministrom finansów państw członkowskich bez określenia jej konkretnego przeznaczenia; uważa, że podział ten jest niezgodny z duchem i intencjami porozumienia, które zostało wynegocjowane pod warunkiem, że 1,25 mld USD musi zostać przeznaczone na walkę z oszustwami;

33.   uważa, że nierozsądny podział płatności od firmy Philip Morris wynikających z zawartego porozumienia stanowi główny czynnik odstraszający innych producentów od zawierania podobnych porozumień lub ugód i wzywa Komisję i państwa członkowskie, aby przed podpisaniem kolejnych porozumień dla wszystkich stron wyjaśniły, że przyszłe płatności zostaną wykorzystane na walkę z oszustwami;

Negocjacje w sprawie kolejnych porozumień

34.   ubolewa, że żaden inny wytwórca papierosów nie zawarł dotychczas podobnego porozumienia; wzywa Komisję do dalszego prowadzenia negocjacji ze wszystkimi największymi podmiotami na rynku w celu zawarcia porozumień, zgodnie z którymi porozumienie z firmą Philip Morris, poza główną kwotą do zapłaty, stanowiłoby minimalną normę; popiera ostatnie działania Komisji, która wzywa Japan Tobacco i Reynolds American do podpisania podobnych porozumień w zamian za odstąpienie przez UE od postępowania sądowego przeciwko nim;

35.   jest jednak zdania, że Komisja powinna wykorzystać wszystkie dostępne jej środki prawne w celu dochodzenia ogromnych odszkodowań za straty poniesione przez Unię i państwa członkowskie w wyniku działań firm bezpośrednio lub pośrednio zaangażowanych w nielegalny handel papierosami lub innymi produktami tytoniowymi w przeszłości lub w przyszłości;

36.   wzywa Komisję, a w szczególności OLAF, do regularnego i poufnego informowania właściwej komisji Parlamentu Europejskiego o postępach poczynionych w kierunku zawarcia porozumień z producentami wyrobów tytoniowych, w tym o ewentualnych postępowaniach prawnych przeciwko tym firmom;

37.   jest zdania, że porozumienie z koncernem Philip Morris powinno służyć jako przykład porozumienia z firmami zajmującymi się produkcją lub sprzedażą innych produktów wysokiego ryzyka, takich jak alkohol, tekstylia, produkty na bazie olejów mineralnych oraz inne produkty rolnicze; dlatego wzywa Komisję do poinformowania Parlamentu Europejskiego, jakie kroki podejmie ona w kierunku opracowania i wynegocjowania standardowych porozumień w innych sektorach;

38.   jest zdania, że tego typu porozumienia należy również zawierać z firmami zajmującymi się produkcją surowego tytoniu i handlem nim, szczególnie w odniesieniu do kwestii śledzenia produktów; uważa, że te porozumienia przyczyniłyby się do zwiększenia przejrzystości i sprawiedliwego podziału ryzyka finansowego pomiędzy wszystkie osoby lub firmy, których interesy finansowe związane są z handlem papierosami;

39.   zwraca uwagę, że wysokie ryzyko oszustw tranzytowych w przypadku towarów wrażliwych, takich jak papierosy lub alkohol, spowodowały zmianę na rynku usług transportowych i logistycznych; zauważa, że obecnie wiele firm transportowych odmawia przewozu tych produktów; zauważa, że inne przedsiębiorstwa transportowe wyspecjalizowały się w przewozie tych towarów, zabezpieczając się szczególnie przed oszustwami, na przykład poprzez żądanie, aby to klienci ponosili ryzyko finansowe związane z tranzytem tych towarów;

40.   wzywa firmy logistyczne, a także producentów, eksporterów i importerów towarów wrażliwych – niezależnie od trwających negocjacji porozumień podobnych do porozumienia zawartego z koncernem Philip Morris – do wzmocnienia środków walki z nadużyciami we współpracy z Komisją i krajowymi organami celnymi;

Dalsze kroki w celu zwalczania nielegalnego handlu papierosami

41.   wzywa Komisję do zapewnienia, pomimo opóźnień w procedurze legislacyjnej, pełnej realizacji programu Herkules II; zwraca uwagę, że całkowity pułap finansowy na lata 2007- 2013 wynosi 98 500 000 EUR, a Komisja planuje wydać 44 000 000 EUR na realizację nowego priorytetu, którym jest zwalczanie nielegalnego handlu papierosami;

42.   zdecydowanie popiera działania Komisji zmierzające do zawarcia zasad określonych w porozumieniu z firmą Philip Morris w protokole w sprawie nielegalnego handlu do Ramowej konwencji antytytoniowej z 2005 r.;

43.   proponuje, aby Komisja stworzyła laboratorium, w którym pracownicy organów ścigania mogliby sprawdzać autentyczność papierosów i gromadzić wyniki tych testów w bazie danych dotyczącej pochodzenia tytoniu i innych składników używanych w tych papierosach; uważa, że należy zachęcić producentów papierosów do udzielenia tym projektom wsparcia finansowego;

44.   zwraca się do Komisji o zainicjowanie badań i ewentualnego projektu pilotażowego w celu zidentyfikowania najlepszego możliwego rozwiązania technicznego służącego rozpoznawaniu oryginalnych papierosów, które da konsumentom pewność, że kupują oryginalne papierosy i zagwarantuje jednocześnie najwyższy możliwy nadzór nad nadużyciami; jest zdania, że jeżeli takie rozwiązanie techniczne będzie możliwe, Komisja we współpracy z przemysłem tytoniowym i państwami członkowskimi powinna zaproponować przyjęcie odpowiednich norm i standardów europejskich w tym zakresie;

45.   nalega, aby Komisja – w celu zwalczania podrabiania papierosów – zaproponowała akty prawne wprowadzające system koncesjonowania zakupu maszyn i innego sprzętu do produkcji papierosów oraz zakaz handlu używanymi maszynami;

46.   wzywa Komisję do ustanowienia platformy dla wszystkich zainteresowanych stron, w tym przemysłu i społeczeństwa obywatelskiego, w celu znalezienia i koordynacji bardziej skutecznych metod zwalczania nielegalnego handlu wyrobami tytoniowymi, w tym podrobionymi papierosami;

47.   podsumowując, wzywa Komisję do a) rozwiązania problemu braku kontroli w zakresie tranzytu; b) skonsolidowania baz danych, zapewnienia rzetelności danych dotyczących nadużyć i nieprawidłowości oraz ustalenia wspólnego podejścia do analizy ryzyka i kontroli fizycznych; c) dalszego promowania osiągnięć wynikających z porozumienia z firmą Philip Morris na szczeblu europejskim i międzynarodowym;

48.   wzywa ponadto państwa członkowskie do a) zharmonizowania aplikacji informatycznych stosowanych do obsługi NCTS, zgodnie z propozycją Komisji zawartą we wniosku legislacyjnym w sprawie elektronicznego środowiska dla urzędów celnych i handlu; b) zaniechania w niektórych państwach członkowskich dwuznacznej praktyki księgowania na koncie B; c) rozwiązania w trybie pilnym kwestii niedociągnięć wymienionych przez Trybunał Obrachunkowy, zwłaszcza w odniesieniu do sprawdzania uproszczonych procedur, dochodzeń i procedur odzyskiwania należności;

49.   wzywa Komisję do przedstawienia właściwej komisji Parlamentu całościowego sprawozdania z dalszych działań podjętych przez Komisję i państwa członkowskie na podstawie niniejszej rezolucji do końca 2008 r.;

50.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich.

(1) Dz.U. C 115 z 14.4.1997, str. 157.
(2) Dz.U. C 44 z 27.2.2007, str. 1.
(3) Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wdrażające decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu zasobów własnych Wspólnoty (Dz.U. L 130 z 31.5.2000, str. 1).
(4) Izba Lordów, Komisja ds. Unii Europejskiej, 20. sprawozdanie w sesji 2006-07, "Stopping the Carousel: Missing Trader Fraud in the EU" (Zatrzymać karuzelę: oszustwo podatkowe polegające na bezpodstawnym zwrocie naliczonego VAT w UE), opublikowane dnia 25 maja 2007 r.
(5) Dz.U. C 44 z 27.2.2007, str. 1, ust. 56.
(6) Dz.U. C 101 z 4.5.2007, str. 4, ust. 9.
(7) Rozporządzenie (WE) nr 648/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 kwietnia 2005 r. zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 117 z 4.5.2005, str. 13).
(8) Dz.U. C 44 z 27.2.2007, str. 1, ust. 74.
(9) Patrz: załącznik do sprawozdania za rok 2006 na temat ochrony interesów finansowych Wspólnoty, opublikowanego 6 lipca 2007 r. (COM(2007)0390 - SEC(2007)0938).


Przepustowość portów lotniczych i obsługa naziemna
PDF 310kWORD 85k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 11 października 2007 r. w sprawie przepustowości portów lotniczych i obsługi naziemnej: w kierunku bardziej skutecznej polityki (2007/2092(INI))
P6_TA(2007)0433A6-0349/2007

Parlament Europejski,

–   uwzględniając komunikat Komisji do Rady, Parlamentu Europejskiego, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów zatytułowany "Plan działania w zakresie przepustowości, efektywności i bezpieczeństwa portów lotniczych w Europie" (COM(2006)0819),

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji w sprawie stosowania dyrektywy Rady 96/67/WE z dnia 15 października 1996 r. (COM(2006)0821),

–   uwzględniając art. 45 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Transportu i Turystyki oraz opinie Komisji Gospodarczej i Monetarnej, Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych, Komisji Rozwoju Regionalnego oraz Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A6-0349/2007),

A.   mając na uwadze, że globalizacja i gwałtowny wzrost gospodarczy spowodują w UE wzrost popytu na transport powietrzny (ruch lotniczy bez ograniczeń w portach lotniczych) średnio o przynajmniej 4,3% rocznie, a najprawdopodobniej aż o 5,2% w skali roku;

B.   mając na uwadze, że do roku 2025 spowoduje to wzrost popytu na transport powietrzny 2,5 razu wyższy niż w roku 2003;

C.   mając na uwadze, że uwzględniając wszystkie nowe inwestycje, w 2025 r. ponad 60 portów lotniczych nie będzie w stanie sprostać zapotrzebowaniu przy normalnym godzinowym natężeniu ruchu bez wywoływania opóźnień lub bez odwoływania lotów (należałoby wtedy odwołać 3,7 milionów lotów rocznie);

D.   mając na uwadze, że ponieważ istniejących portów lotniczych nie można rozbudować zgodnie z potrzebami, jednym ze sposobów rozwiązania problemu ogromnej liczby odwoływanych lotów przewidzianych na rok 2025 mogłoby być stworzenie pomocniczych lotnisk w pobliżu ich zatłoczonych odpowiedników;

E.   mając na uwadze, że niewystarczająca przepustowość lotnisk i wzrost popytu na transport powietrzny najprawdopodobniej doprowadzą do powstania popytu na nowe duże porty lotnicze (według badania Eurocontrol ich liczba może osiągnąć 10) oraz portów lotniczych średnich rozmiarów (według Eurocontrol – do 15);

F.   mając na uwadze, że kierunki w sektorze transportu lotniczego w Europie uwydatniają potrzebę przewidywania niezbędnych kroków, które należy podjąć na szczeblu UE dla dobra zarówno jej obywateli i gospodarki jako całości;

G.   mając na uwadze, że sprawne usługi naziemne również mają udział w poprawie wykorzystania obecnej przepustowości portów lotniczych poprzez przyspieszenie obsługi na lotniskach;

H.   mając na uwadze, że pełne wdrożenie dyrektywy 96/67/WE w sprawie dostępu do rynku usług obsługi naziemnej w portach lotniczych Wspólnoty(1) i ewentualne jej zmiany służące poprawie skuteczności świadczenia tych usług mogłyby również pomóc w zwiększeniu wykorzystania istniejącej przepustowości portów lotniczych;

I.   mając na uwadze, że tradycyjne linie lotnicze, tanie linie lotnicze, przedsiębiorstwa czarterowe, firmy transportowe i prywatne statki powietrzne mają odmienne wymogi pod względem usług lotniskowych i przydziału czasów startu i lądowań;

J.   mając na uwadze, że odpowiednia infrastruktura transportowa w zakresie świadczenia usług do i na lotniska, zwłaszcza w formie zintegrowanego systemu transportu publicznego, jest głównym elementem infrastruktury lotniska;

1.   z zadowoleniem przyjmuje wyżej wspomniany komunikat Komisji jako pierwszy krok w kierunku rozwiązania kwestii przepustowości portów lotniczych, pomimo tego, iż planowanie nowej infrastruktury pozostaje w kompetencji każdego z państw członkowskich; wzywa jednocześnie Komisję do poświęcenia należytej uwagi transportowi lotniczemu jako głównemu elementowi transportu towarowego i pasażerskiego w Europie; zwraca się też do Komisji o dalsze monitorowanie i przedstawienie dokładnych statystyk dotyczących obecnej sytuacji w zakresie przepustowości lotnisk w celu lepszego rozwiązania powyższego problemu;

2.   zauważa, że odpowiednia przepustowość lotnisk, wydajna obsługa naziemna oraz pełne wykorzystanie przepustowości są kluczowe dla europejskiej gospodarki i muszą być zagwarantowane;

3.   przyjmuje z zadowoleniem propozycje przedstawione przez Komisję w swoim komunikacie i podkreśla znaczenie lotnictwa jako środka transportu zapewniającego Unii spójność terytorialną, gospodarczą i społeczną, zwłaszcza w odniesieniu do obszarów oddalonych, peryferyjnych i wyspiarskich;

4.   uważa, że 14 środków zaproponowanych w komunikacie przez Komisję reprezentuje spójne podejście służące poprawie wykorzystania obecnych możliwości; zwraca się mimo to do Komisji o wyznaczenie bardziej konkretnych terminów ich realizacji i nalega, aby je respektowano;

Tworzenie nowych zdolności przepustowych

5.   uważa jednak, że Komisja nie zbadała jeszcze w pełni możliwości wypracowania globalnego podejścia UE do kwestii zapotrzebowania na dodatkowe zdolności przepustowe, ograniczeń w przyszłych inwestycjach w dodatkowe zdolności przepustowe oraz osi strategicznych, które pozwoliłyby nie tylko na przewidywanie ewentualnego kryzysu przepustowości, ale także zapewniłyby wzmocnienie UE jako spójnej i konkurencyjnej platformy transportu powietrznego na szczeblu światowym;

6.   proponuje przeprowadzenie badania na temat faktycznego popytu na infrastrukturę, które ulepszyłoby ewentualny wszechstronny europejski plan przepustowości lotnisk opracowany w przyszłości i mogłoby stać się akceptowanym w całej UE mechanizmem prognozowania ruchu lotniczego; podkreśla, że tego typu mechanizm mógłby być wykorzystywany przez lotniska jako ramy planowania na rzecz poprawy przepustowości oraz że zaletą prognozowania opartego na popycie jest fakt, że zapewnia ono realistyczny obraz rynku i rozwoju sektora transportu lotniczego;

7.   zauważa, że jedną z większych barier w liberalizacji obsługi naziemnej oraz w jej efektywności jest przywoływany przez wielu przedstawicieli wspólnotowych portów lotniczych brak miejsca, jest jednak zdania, że twierdzenie to należy sprawdzić, a tam gdzie jest to konieczne – rozwiązać ten problem;

8.   podkreśla potrzebę opracowania wspólnych definicji i wspólnych narzędzi analitycznych do oceny przepustowości portów lotniczych, jak również procedur, które włączyłyby wszystkie zaangażowane podmioty w ocenę średnio- i długoterminowych potrzeb UE w zakresie przepustowości; zauważa, że podejściu nastawionemu na współpracę może towarzyszyć wymiana dobrych wzorców w takich dziedzinach, jak oddziaływanie na środowisko i opłacalność, wstępne finansowanie nowej infrastruktury, planowanie i zarządzanie przestrzenne, integracja różnych rodzajów transportu, a także narzędzia do modelowania i symulacji mające na celu przyspieszenie planowania i tworzenie potencjału; podkreśla, że inicjatywy te posłużą jako dopełnienie Programu badań w zakresie jednolitego systemu zarządzania europejską przestrzenią powietrzną (SESAR) i będą mogły zostać uzupełnione nowymi narzędziami instytucjonalnymi, które pomogą zwiększyć przepustowość portów lotniczych;

9.   zwraca się do Komisji o przedstawienie Parlamentowi przed 2009 r. sprawozdania w sprawie planu generalnego dotyczącego lepszych zdolności przepustowych portów lotniczych w Europie; podkreśla, że sprawozdanie to powinno wyznaczyć państwom członkowskim spójne podejście w celu wspierania i koordynacji wszelkich krajowych i transgranicznych inicjatyw na rzecz tworzenia nowych zdolności przepustowych portów lotniczych przeznaczonych do obsługi ruchu międzynarodowego oraz lepszego wykorzystania ich obecnej przepustowości, a także na rzecz zarządzania przepustowością mniejszych portów lotniczych, bez uszczerbku dla uprawnień państw członkowskich oraz Wspólnoty w zakresie przydzielania możliwości przepustowych portom lotniczym; podkreśla, że dzięki podróżom docelowym duże porty węzłowe oraz regionalne porty lotnicze mogą – każde na swój sposób i zgodnie ze specyficznymi ograniczeniami charakterystycznymi dla poszczególnych państw członkowskich – reagować na problemy środowiskowe, zatory komunikacyjne oraz wyzwania w zakresie dostępności, jest też zdania, że wyłącznie współistnienie różnych rodzajów portów lotniczych, dostosowane do specyfiki każdego kraju, umożliwi UE pokrycie zapotrzebowania w tej dziedzinie; w związku z powyższym przypomina o ogromnym znaczeniu dostępności lotnisk oraz stwierdza, że pomyślne włączenie ich do sieci transportowej jest warunkiem niezbędnym do zaistnienia współmodalności;

10.   wzywa państwa członkowskie oraz władze regionalne i lokalne do zagwarantowania, by porty lotnicze, niezależnie od charakteru podmiotu zarządzającego, były ujęte w planach zagospodarowania przestrzennego regionu oraz uwzględnione w strategiach rozwoju regionalnego; przypomina, że budowa tak dużych infrastruktur jak lotniska oraz ich rozbudowa wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na otoczenie terytorialne;

11.   popiera ambicję Komisji w zakresie zwiększenia wewnętrznej wydajności logistycznej lotnisk, sugeruje jednak, aby ograniczyć to jedynie do lokalizowania bagażu i towaru;

12.   jest przekonany, że w celu zwiększenia przepustowości wstępne finansowanie rozwoju infrastruktury stanowi dla portów lotniczych ważną opcję służącą zwiększaniu przepustowości; podkreśla, że taki system finansowania przynosi korzyści zarówno liniom lotniczym, jak i portom lotniczym poprzez obniżkę kosztów ogólnych finansowania infrastruktury, zapewnienie liniom lotniczym elastyczniejszego zestawienia cen i zmniejszenie ryzyka portów lotniczych w miarę jak linie lotnicze zaczynają wcześniej spłacać koszty inwestycji lotniczych;

13.   podkreśla gospodarcze znaczenie portów lotniczych dla tworzenia nowych miejsc pracy, w szczególności na poziomie regionalnym; zwraca uwagę, że zarządzający portami lotniczymi, firmy świadczące usługi lotnicze, konserwatorskie i gastronomiczne mogą tworzyć znaczącą liczbę miejsc pracy i tym samym przyczyniać się do realizacji celów strategii lizbońskiej;

14.   zwraca się do państw członkowskich oraz władz regionalnych i lokalnych, by lokalizując lotniska uwzględniać uwarunkowania środowiskowe, w tym hałas, emisje zanieczyszczeń, duże natężenie ruchu kołowego w pobliżu portu, bliskość zbiorników paliw i tym podobne, a także uwarunkowania meteorologiczne;

Propagowanie rozwoju przyjaznego dla środowiska

15.   zauważa, że lepsze pod względem środowiskowym osiągi silników spowodowały w ciągu ostatnich 40 lat obniżkę emisji CO2 na 1 km o 70% i proces ten będzie w przyszłości kontynuowany; podkreśla, że celem przemysłu lotniczego jest obniżka emisji o kolejne 50% do 2020 r.;

16.   zwraca jednak uwagę, że mimo tego postępu, rozwój transportu lotniczego, który doznał znacznego przyspieszenia w ostatnich latach, doprowadził do dużego wzrostu całkowitej ilości emisji gazów cieplarnianych wytwarzanych w tym sektorze (+100% w porównaniu z rokiem 1990, zgodnie z szacunkami Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska) oraz że zatłoczenie portów lotniczych w znacznym stopniu się do tego przyczynia;

17.   przypomina, że wzrostowi transportu lotniczego będą musiały towarzyszyć programy techniczne i regulacyjne ograniczające jego koszty zewnętrzne; z zadowoleniem przyjmuje służącą temu celowi inicjatywę Komisji na rzecz włączenia lotnictwa do unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji; przypomina, że skuteczność inicjatyw mających na celu redukcję oddziaływania transportu lotniczego na środowisko zależy także od polityki krajowej poszczególnych państw prowadzonej globalnie i w związku z tym podkreśla konieczność ustanowienia wspólnych programów z krajami trzecimi;

18.   uważa jednak, że sprawa emisji gazów cieplarnianych powinna być w miarę możliwości rozwiązywana w sposób bardziej zdecydowany zarówno na szczeblu europejskim, jak i międzynarodowym, z myślą o poprawie konkurencyjności bardziej trwałego transportu lotniczego UE, która jest już zagrożona przez szybki rozwój portów węzłowych w nienależących do UE sąsiadujących regionach Europy; wzywa Komisję i państwa członkowskie do wykorzystania wszystkich dostępnych środków w celu osiągnięcia porozumienia w tej sprawie na szczeblu międzynarodowym;

19.   nalega zwłaszcza, aby koniecznie opracować systemy regulacyjne i finansowe w celu przyspieszenia modernizacji i odnowy floty i propagowania cichszych, efektywniejszych energetycznie i mniej zanieczyszczających silników przyjaznych dla środowiska;

Zapewnienie właściwego wdrożenia i dostosowania ram regulacyjnych

20.   uważa, że wzrost ruchu lotniczego będzie wymagał pójścia krok dalej we wdrażaniu ram prawnych mających zastosowanie do transportu lotniczego;

21.   zwraca się do Komisji o zagwarantowanie pełnego wdrożenia rozporządzenia Rady (EWG) nr 95/93 w sprawie wspólnych zasad przydzielania czasu na start lub lądowanie w portach lotniczych Wspólnoty(2) oraz przedstawienie dodatkowych wytycznych do tekstu i jego lepsze wyjaśnienie; szczególnie nalega, aby koniecznie zapewnić lepszą koordynację i dostosowanie pomiędzy przydziałem czasu na start lub lądowanie przez służby Zarządzania przepływem ruchu lotniczego (AFTM) a przydziałem czasu na start lub lądowanie w portach lotniczych, większą skuteczność komitetów koordynujących oraz lepszą koordynację wylotów i przylotów oraz dodatkowo podkreśla konieczność ujednolicenia definicji, poziomów tolerancji i sposobu przydziału czasów lotniskowych i AFTM;

22.   przypomina o potrzebie wprowadzenia mechanizmów rynkowych do procesu przydziału czasów startów i lądowań w celu możliwie najlepszego wykorzystania niewielkiej przepustowości portów lotniczych; podkreśla jednak, że zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 95/93 zmienionym w 2004 r. Komisja miała przedłożyć Parlamentowi i Radzie sprawozdanie w sprawie funkcjonowania tego rozporządzenia najpóźniej do kwietnia 2007 r. oraz że wprowadzenie mechanizmu rynkowego powinno się dokonywać wyłącznie na podstawie takiego sprawozdania;

23.   zauważa jednak, że sięganie po mechanizmy rynkowe, takie jak przydział czasu na start i lądowanie w celu poprawy wykorzystania istniejącej przepustowości w portach lotniczych nie rozwiąże problemu braku infrastruktury, gdyż taki mechanizm nie tworzy dodatkowych przydziałów czasu na start i lądowanie; uważa ponadto, że spójność między przydziałami czasu na start i lądowanie na lotniskach a przydziałem czasu na start i przepływem ruchu lotniczego ze strony AFTM przyniesie ograniczone korzyści i nie rozwiąże problemu przepustowości;

24.   wzywa Radę, aby w celu zacieśniania współpracy między organami lotnictwa cywilnego w sąsiadujących państwach członkowskich, przedstawiła ramy czasowe i terminy , tak aby przed 2008 r. zagwarantować istotny postęp w tworzeniu funkcjonalnych bloków przestrzeni powietrznej (FAB);

25.   podkreśla potrzebę określenia dokładnego harmonogramu realizacji FAB i odnotowuje pozytywne kroki podjęte w tym celu przez niektóre państwa członkowskie, zwłaszcza Północnej i Środkowej Europy, takie jak projekt NUAC (Northern Upper Area Control) i nowe projekty FAB w Europie Środkowej;

26.   wzywa Komisję do zainicjowania kroków odgórnych gwarantujących znaczną poprawę w przypadku gdyby państwa członkowskie nie poczyniły do 2008 r. żadnych istotnych postępów w tej dziedzinie;

27.   podkreśla znaczenie projektu Galileo dla optymalizacji wykorzystania dotychczasowych i przyszłych możliwości zarządzania przepustowością transportu lotniczego i zwraca uwagę, że dla dobra realizacji projektu SESAR należy wyciągnąć właściwe wnioski z obecnych finansowych problemów z projektem Galileo;

28.   obawia się, że tempo innowacji i wprowadzania nowych technologii może być dużo niższe niż tempo wzrostu transportu lotniczego; podkreśla też, że potrzebne będzie przyjęcie nowych, uzgodnionych na szczeblu międzynarodowym rygorystycznych norm dotyczących hałasu oraz nowego podejścia do ograniczania liczby osób narażonych na hałas;

Wzmocnienie regionalnej współpracy w zakresie przepustowości portów lotniczych

29.   jest zdania, że zwiększenie przepustowości portów lotniczych nie będzie możliwe bez skutecznej i wszechstronnej współpracy między portami lotniczymi a właściwymi władzami regionalnymi i lokalnymi, pod warunkiem, że współpraca taka nie będzie naruszać wspólnotowych zasad konkurencji;

30.   z zadowoleniem przyjmuje wszystkie inicjatywy w sprawie obszarów zajmowanych przez porty lotnicze, które prowadziłyby do ogólnoeuropejskiego dialogu na temat kwestii związanych z tworzeniem nowych zdolności przepustowych portów lotniczych, w szczególności na temat koordynacji lub integracji przepustowości, oddziaływania na środowisko w sąsiadujących populacjach, planowania przestrzennego oraz rozwoju i zatrudnienia;

31.   wzywa Komisję, aby zachęciła państwa członkowskie do zaostrzenia przepisów w zakresie miejskiego planowania przestrzennego i budownictwa w stopniu pozwalającym zapobiegać hałasowi i innym zanieczyszczeniom powodowanym przez porty lotnicze w ich sąsiedztwie;

32.   wzywa Komisję i państwa członkowskie do ułatwienia wymiany najlepszych rozwiązań dotyczących publicznego zarządzania obszarami lokalizacji portów lotniczych oraz do wsparcia finansowego projektów pilotażowych i programów badań naukowych związanych z kwestią oddziaływania portów lotniczych na otaczające tereny i ich mieszkańców;

33.   pragnie, aby porty lotnicze "rozwoju regionalnego" w regionach odizolowanych, oddalonych i ultraperyferyjnych mogły nadal korzystać z pomocy państwa proporcjonalnie do pełnionych przez siebie funkcji użyteczności publicznej;

34.   uważa, że firmy lotnicze powinny zapewnić dostateczne gwarancje i przejąć odpowiedzialność w zakresie amortyzacji wyposażenia portów lotniczych, którego zapewnienia wymagają od zarządców portów lotniczych, tak aby nie stawiać tych ostatnich w trudnej sytuacji w przypadku konieczności nieprzewidzianego wycofania się przed całkowitą amortyzacją;

Obsługa naziemna

35.   odnotowuje wyżej wspomniane sprawozdanie Komisji w sprawie stosowania dyrektywy Rady 96/67/WE;

36.   z zadowoleniem przyjmuje do wiadomości pozytywne skutki, jakie zdaniem Komisji przyniosła wyżej wymieniona dyrektywa, zauważa jednak po pierwsze, że ta pozytywna ocena opiera się na wynikach analizy przeprowadzonej w 2002 r., która nie obejmowała całego obszaru UE po rozszerzeniu, choć stwierdzono, że stosowanie dyrektywy budzi szczególne obawy w państwach członkowskich mających przystąpić do UE po 2002 r.; ponadto stwierdza, że trudności i wątpliwości dotyczące stosowania dyrektywy nie znikły i trwają zwłaszcza w odniesieniu do norm, które powinni spełniać usługodawcy biorący udział w konkurencyjnych przetargach; zachęca Komisję do wydania szczegółowych wytycznych, lub jeżeli to właściwe – do przedstawienia nowych wniosków – w celu rozwiania pozostałych wątpliwości co do zasad dotyczących przetargów;

37.   zachęca Komisję do przeprowadzenia nowej oceny oddziaływania stosowania dyrektywy, jej końcowych korzyści i/lub wad dla użytkowników, pracowników i pasażerów przed przedstawieniem kolejnego wniosku prowadzącego do dalszej liberalizacji;

38.   uważa, że na podstawie tej nowej oceny oddziaływania Komisja mogłaby w miarę potrzeby przedstawić dodatkowe wytyczne dotyczące interpretacji niektórych przepisów mogących pozostawiać portom lotniczym zbyt szeroki margines interpretacji i mogących prowadzić do niepożądanych konsekwencji w zakresie zdolności obsługi naziemnej do wchodzenia na rynek;

39.   z drugiej strony uważa, że pewne przepisy wymagają pilnego doprecyzowania, jak na przykład przepisy dotyczące ochrony pracowników w przypadku przejęcia przedsiębiorstwa oraz opłat za dostęp; nalega, aby w związku z tym Komisja jak najszybciej zapewniła wskazówki dotyczące interpretacji tych przepisów;

40.   zaleca, aby każda nowa próba zmiany przedmiotowej dyrektywy koncentrowała się przede wszystkim na jakości obsługi naziemnej oraz jakości zatrudnienia w sektorze obsługi naziemnej; w szczególności zachęca Komisję do:

   - zbadania możliwości ustanowienia minimalnych norm jakości i norm socjalnych, które powinny być brane pod uwagę w trakcie procedury selekcji i zamieszczane w umowach zawieranych między linią lotniczą a dostawcą usług w zakresie obsługi naziemnej,
   - ustanowienia zasad podwykonawstwa poprzez zapewnienie minimalnego poziomu bezpieczeństwa/jakości przez dostawców w celu zagwarantowania sprawiedliwej konkurencji, a także wprowadzenia wymogu uprzedniego wskazania ewentualnych podwykonawców,
   - określenia i jednoznacznego ustanowienia, w ramach możliwości, warunków, na jakich port lotniczy może świadczyć usługi obsługi naziemnej, zwłaszcza w sytuacji, gdy wystarczająca liczba niezależnych usługodawców jest chętna, by te usługi świadczyć,
   - rozważenia dokonania przeglądu a w razie potrzeby zwiększenia minimalnej liczby usługodawców dopuszczonych do świadczenia usług na lotniskach (obecnie minimalna liczba wynosi dwa), zwłaszcza w przypadku dużych lotnisk, a także do rozważenia zaprzestania ustalania sztucznego limitu dla prowadzących obsługę podmiotów będących stroną trzecią,
   - wprowadzenia na szczeblu państw członkowskich procedury udzielania licencji, aby zagwarantować obowiązkowy minimalny poziom jakości i solidności dostawcy, a także poszanowanie praw socjalnych i układów zbiorowych; podkreśla, że udzielanie licencji będzie podlegać zasadzie wzajemnej uznawalności,
   - zapewnienia, że dostawcy gwarantują odpowiedni poziom wyszkolenia i ochrony socjalnej swoich pracowników;
   - zagwarantowania odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa dla wszystkich użytkowników, pasażerów i przewozów towarowych;

41.   podkreśla, że w odniesieniu do wyboru obsługi naziemnej dostarczającej zastrzeżone usługi opinia użytkowników linii lotniczych nie zawsze jest szczegółowo rozpatrywana przez porty lotnicze oraz zdaje sobie sprawę, że w niektórych przypadkach obsługa naziemna dostarczająca zastrzeżone usługi wybierana jest wbrew prawie jednomyślnej opinii komitetu użytkowników portów lotniczych;

42.   nalega na konieczność zwiększenia przejrzystości i wprowadzenia bardziej rygorystycznych, ukierunkowanych na użytkownika przepisów dotyczących wyboru obsługi naziemnej dostarczającej zastrzeżone usługi; w szczególności nalega, aby rozpatrzyć możliwość ustanowienia dodatkowych zasad dotyczących komitetu użytkowników portów lotniczych polegających na przykład na obowiązku podania powodów, z jakich wybór dokonany przez port lotniczy nie jest zgodny z opinią komitetu; zauważa, że w takim przypadku podjęcie decyzji mogłoby również zostać przekazane organowi niezależnemu od organu zarządzającego portem lotniczym; ponadto proponuje Komisji rozpatrzenie, w przypadku dokonywania w przyszłości zmian w dyrektywie 96/67/WE, czy linie lotnicze już świadczące usługi obsługi naziemnej w porcie lotniczym za pośrednictwem strony trzeciej powinny być wykluczone z głosowania nad wyborem nowego kandydata;

43.   stwierdza, że od czasu przyjęcia dyrektywy 96/67/WE konkurencja wyraźnie zaostrzyła się, a ceny za obsługę naziemną spadły w prawie wszystkich "starych" państwach członkowskich UE;

44.   zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.

(1) Dz.U. L 272 z 25.10.1996, str. 36.
(2) Dz.U. L 14, z 22.1.1993, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 793/2004 (Dz.U. L 138 z 30.4.2004, str. 50).


Strategiia kontroli zachorowań na nowotwory
PDF 212kWORD 46k
Oświadczenie Parlamentu Europejskiego w sprawie potrzeby szeroko zakrojonej strategii kontroli zachorowań na nowotwory
P6_TA(2007)0434P6_DCL(2007)0052

Parlament Europejski,

–   uwzględniając art. 116 Regulaminu,

A.   mając na uwadze, że zgodnie z traktatami, Wspólnota wezwana jest do odgrywania czynnej roli w obszarze ochrony zdrowia, przy zachowaniu zasady pomocniczości,

B.   mając na uwadze, że nowotwory stanowią główną przyczynę zgonów w Europie,

C.   mając na uwadze, że zgodnie z obecną wiedzą 1/3 zachorowań na nowotwory można zapobiec, a połowę wszystkich ich przypadków stwierdzić na wczesnym etapie, a więc umożliwić pomyślne przeprowadzenie leczenia,

1.   uważa, że nowotwory przestaną być główną przyczyną zgonów, jeśli obejmie się je szeroko zakrojoną strategią;

2.   wzywa Radę i Komisję do sformułowania szeroko zakrojonej strategii, obejmującej cztery podstawowe elementy kontrolowania zachorowań na nowotwory:

   a) zapobieganie,
   b) wczesne wykrywanie,
   c) diagnozę, leczenie i obserwację,
   d) opiekę paliatywną;

3.   wzywa Komisję do dokonania przeglądu ustawodawstwa Wspólnoty oraz uaktualnienia i dostosowania swych działań do najnowszych postępów naukowych;

4.   wzywa Komisję do:

   stymulowania badań oraz innowacyjności w obszarze podstawowego zapobiegania oraz wczesnego wykrywania przypadków nowotworów;
   promowania użytecznych kampanii informacyjnych skierowanych do ogółu społeczeństwa oraz do wszystkich podmiotów świadczących usługi zdrowotne;
   zapewnienia bodźców dla przemysłu i badaczy, podobnych do zawartych w ustawodawstwie wspólnotowym, w celu zabezpieczenia ciągłości badań, zagwarantowania nowych generacji leków i terapii celem zwalczania i kontrolowania przypadków nowotworów;
   wykorzystując sieci, zabezpieczenia upowszechniania najlepszych wzorów w celu zapewnienia obywatelom najbardziej przystępnej terapii;

5.   zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszego oświadczenia wraz z nazwiskami sygnatariuszy Radzie i Komisji:

Lista sygnatariuszy

Adamou, Agnoletto, Albertini, Allister, Anastase, Andrejevs, Andria, Andrikienė, Arif, Arnaoutakis, Ashworth, Aubert, Audy, Aylward, Ayuso, Badia i Cutchet, Bărbuleţiu, Barsi-Pataky, Battilocchio, Batzeli, Beaupuy, Beer, Belohorská, Bennahmias, Berlinguer, Blokland, Bonde, Bonsignore, Bourzai, Bowis, Braghetto, Brejc, Brepoels, Breyer, Brie, Brok, Brunetta, van Buitenen, Bullmann, Burke, Bushill-Matthews, Buşoi, Busquin, Busuttil, Buzek, Cabrnoch, Callanan, Camre, Cappato, Carnero González, Casa, Casaca, Cashman, Casini, del Castillo Vera, Chatzimarkakis, Chichester, Christensen, Chruszcz, Cocilovo, Coelho, Cohn-Bendit, Corbett, Corda, Correia, Coşea, Cottigny, Cramer, Creţu Gabriela, Crowley, Czarnecki Marek Aleksander, Czarnecki Ryszard, Daul, Davies, De Blasio, Degutis, De Keyser, Demetriou, Deprez, De Rossa, Descamps, Désir, Deva, De Veyrac, Díaz de Mera García Consuegra, Dičkutė, Didžiokas, Dimitrakopoulos, Doorn, Douay, Dover, Doyle, Duka-Zólyomi, Ebner, Elles, Estrela, Ettl, Evans Jill, Falbr, Fatuzzo, Fernandes, Fernández Martín, Ferreira Anne, Figueiredo, Flasarová, Florenz, Foglietta, Fontaine, Ford, Fourtou, Friedrich, Gahler, Gaľa, Galeote, Ganţ, García-Margallo y Marfil, Garriga Polledo, Gaubert, Gauzès, Geremek, Geringer de Oedenberg, Gibault, Giertych, Gklavakis, Goebbels, Gomes, Gomolka, Gottardi, Grabowska, Graça Moura, de Grandes Pascual, Grech, Griesbeck, de Groen-Kouwenhoven, Grosch, Grossetête, Gruber, Guellec, Guerreiro, Gutiérrez-Cortines, Handzlik, Harbour, Harkin, Harms, Hasse Ferreira, Hassi, Hatzidakis, Hazan, Hegyi, Hellvig, Henin, Hennicot-Schoepges, Herranz García, Higgins, Honeyball, Hybášková, Iacob-Ridzi, in 't Veld, Isler Béguin, Iturgaiz Angulo, Jackson, Jäätteenmäki, Jałowiecki, Janowski, Járóka, Jarzembowski, Jeleva, Jöns, Jørgensen, Jonckheer, Jordan Cizelj, Kacin, Kaczmarek, Karas, Karatzaferis, Karim, Kasoulides, Kaufmann, Kauppi, Kelam, Kelemen, Kinnock, Kirkhope, Klamt, Klaß, Klich, Klinz, Koch, Kónya-Hamar, Korhola, Kósáné Kovács, Koterec, Krasts, Kratsa-Tsagaropoulou, Kristovskis, Kuc, Kudrycka, Kusstatscher, Laignel, Lamassoure, Lambrinidis, Landsbergis, Lax, Le Foll, Lefrançois, Lehne, Leinen, Lewandowski, Libicki, Lienemann, Liese, Liotard, Lipietz, Locatelli, Losco, Louis, Lucas, Ludford, Lulling, Lynne, Lyubcheva, Maaten, McAvan, McCarthy, McDonald, McGuinness, McMillan-Scott, Madeira, Maldeikis, Mann Thomas, Manolakou, Mantovani, Marinescu, Marques, Martens, Martin David, Martinez, Masiel, Masip Hidalgo, Maštálka, Mathieu, Mato Adrover, Matsakis, Matsis, Matsouka, Mauro, Mavrommatis, Mayer, Mayor Oreja, Medina Ortega, Meijer, Méndez de Vigo, Menéndez del Valle, Mikko, Mikolášik, Millán Mon, Mitchell, Mladenov, Mohácsi, Moraes, Morgantini, Morillon, Morin, Mulder, Musacchio, Muscardini, Muscat, Nassauer, Navarro, Nicholson, van Nistelrooij, Novak, Occhetto, Öger, Özdemir, Olajos, Olbrycht, Ó Neachtain, Onesta, Oomen-Ruijten, Ortuondo Larrea, Őry, Ouzký, Oviir, Paasilinna, Pafilis, Paleckis, Panayotopoulos-Cassiotou, Pannella, Panzeri, Papadimoulis, Paparizov, Papastamkos, Parish, Patriciello, Peterle, Petre, Pinheiro, Pinior, Pirker, Pleštinská, Podestà, Podgorean, Podkański, Pöttering, Poignant, Polfer, Poli Bortone, Pomés Ruiz, Popeangă, Portas, Posselt, Prets, Pribetich, Prodi, Protasiewicz, Purvis, Queiró, Rack, Raeva, Ransdorf, Rasmussen, Remek, Resetarits, Ries, Riis-Jørgensen, Rivera, Rizzo, Rocard, Roithová, Romagnoli, Romeva i Rueda, Rosati, Roth-Behrendt, Rothe, Rouček, Rudi Ubeda, Rübig, Rühle, Rutowicz, Ryan, Saïfi, Sakalas, Salafranca Sánchez-Neyra, Samaras, Sánchez Presedo, dos Santos, Sartori, Saryusz-Wolski, Schaldemose, Schapira, Scheele, Schierhuber, Schmidt Olle, Schmitt, Schnellhardt, Schöpflin, Schröder, Schuth, Seeber, Seeberg, Şerbu, Sifunakis, Silva Peneda, Sinnott, Skinner, Smith, Sommer, Sonik, Sornosa Martínez, Spautz, Staes, Stănescu, Staniszewska, Starkevičiūtė, Stauner, Sterckx, Stevenson, Stihler, Stoyanov, Strož, Sturdy, Sudre, Surján, Susta, Svensson, Szabó, Szájer, Tajani, Takkula, Tannock, Tarabella, Thyssen, Ţicău, Ţîrle, Toia, Toma, Tomaszewska, Toubon, Toussas, Trakatellis, Triantaphyllides, Turmes, Tzampazi, Ulmer, Urutchev, Vaidere, Vakalis, Van Hecke, Van Lancker, Van Orden, Varela Suanzes-Carpegna, Varvitsiotis, Vatanen, Vaugrenard, Veraldi, Vergnaud, Vidal-Quadras, Vlasák, Vlasto, Weber Henri, Weisgerber, Wijkman, Willmott, Wojciechowski Bernard, Wortmann-Kool, Wurtz, Xenogiannakopoulou, Záborská, Zaleski, Zani, Ždanoka, Zīle, Zvěřina, Zwiefka


Rzymsko-katolicka katedra św. Józefa w Bukareszcie
PDF 215kWORD 45k
Oświadczenie pisemne w sprawie konieczności podjęcia środków ochrony rzymsko-katolickiej katedry św. Józefa w Bukareszcie, w Rumunii - zabytku historycznegi i architektonicznego w niebezpieczeństwie
P6_TA(2007)0435P6_DCL(2007)0054

Parlament Europejski,

–   uwzględniając art. 116 Regulaminu,

A.   mając na uwadze art. 151 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, który stanowi podstawę do działania wspólnotowego w dziedzinie kultury i ma na celu promowanie i ochronę dziedzictwa kulturowego państw członkowskich,

B.   mając na uwadze, że w odległości zaledwie ośmiu metrów od katedry św. Józefa w Bukareszcie, w strefie chronionej ustanowionej przez prawo rumuńskie dla tego zabytku historycznego, budowany jest wieżowiec z czteropoziomowym podziemiem i 20 piętrami,

C.   mając na uwadze, że w tym przypadku właściwe władze Rumunii systematycznie odmawiają stosowania zarówno przepisów prawa krajowego dotyczących ochrony zabytków historycznych, jak i przepisów prawa wspólnotowego w dziedzinie ochrony dziedzictwa kulturowego i architektonicznego,

1.   zdecydowanie potępia nielegalną budowę tego budynku, który stwarza zagrożenie dla dwóch budynków arcybiskupstwa rzymsko-katolickiego w Bukareszcie: katedry św. Józefa oraz Rzymsko-Katolickiego Pałacu Arcybiskupiego, wpisanych na listę historycznych zabytków architektury Rumunii;

2.   wzywa Komisję i Radę do zdecydowanego potępienia postępowania władz rumuńskich oraz do wszczęcia odpowiednich procedur sądowych zmuszających właściwe władze do podporządkowania się zobowiązaniom prawa wspólnotowego odnośnie do zachowania i ochrony dziedzictwa kulturowego i architektonicznego, zgodnie z art. 151 traktatu WE;

3.   zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszego oświadczenia wraz z nazwiskami sygnatariuszy Radzie, Komisji, rządowi Rumunii a także instytucjom odpowiedzialnym za ochronę europejskiego dziedzictwa kulturowego:

Lista sygnatariuszy

Agnoletto, Aita, Albertini, Andrejevs, Andria, Andrikienė, Angelilli, Antoniozzi, Athanasiu, Audy, Auken, Aylward, Ayuso, Baco, Bărbuleţiu, Battilocchio, Bauer, Beaupuy, Beazley, Becsey, Belohorská, Berend, Berlato, Berlinguer, Bielan, Binev, Bloom, Bonsignore, Borghezio, Borrell Fontelles, Bossi, Bourzai, Braghetto, Brejc, Breyer, Březina, Brie, Brok, Brunetta, van Buitenen, Burke, Buruiană-Aprodu, Bushill-Matthews, Busk, Buşoi, Busuttil, Buzek, Camre, Cappato, Carlotti, Carollo, Casa, Casaca, Cashman, Casini, Castiglione, del Castillo Vera, Catania, Cavada, Chiesa, Chmielewski, Christensen, Chruszcz, Ciornei, Claeys, Cocilovo, Corbett, Corbey, Correia, Coşea, Costa, Cottigny, Coûteaux, Cramer, Creţu Corina, Creţu Gabriela, Crowley, Czarnecki Marek Aleksander, Czarnecki Ryszard, Daul, De Blasio, de Brún, Degutis, De Keyser, Demetriou, De Michelis, Deprez, De Rossa, Descamps, Deß, Díaz de Mera García Consuegra, Dillen, Dîncu, Doorn, Dover, Dührkop Dührkop, Duka-Zólyomi, Dumitrescu, Ebner, Ehler, Esteves, Estrela, Ettl, Falbr, Fatuzzo, Ferber, Fernandes, Fernández Martín, Ferrari, Ferreira Anne, Ferreira Elisa, Figueiredo, Flasarová, Foglietta, Foltyn-Kubicka, Fontaine, Fourtou, Frassoni, Friedrich, Gál, Gaľa, Ganţ, García-Margallo y Marfil, Gargani, Garriga Polledo, Gauzès, Gawronski, Gentvilas, Geremek, Geringer de Oedenberg, Gibault, Gierek, Giertych, Gklavakis, Glattfelder, Gobbo, Golik, Gollnisch, Gomes, Gomolka, Grabowska, Grabowski, Graça Moura, Graefe zu Baringdorf, Gräßle, de Grandes Pascual, Griesbeck, de Groen-Kouwenhoven, Grossetête, Gruber, Guellec, Gurmai, Gutiérrez-Cortines, Guy-Quint, Handzlik, Harbour, Harkin, Harms, Hassi, Hatzidakis, Hegyi, Hellvig, Hennicot-Schoepges, Herczog, Herranz García, Herrero-Tejedor, Higgins, Hudacký, Hutchinson, Irujo Amezaga, Iturgaiz Angulo, Jäätteenmäki, Jałowiecki, Janowski, Járóka, Jarzembowski, Jöns, Jonckheer, Kacin, Kaczmarek, Kallenbach, Karas, Kauppi, Kelam, Kelemen, Kirilov, Kirkhope, Klamt, Klich, Koch, Kónya-Hamar, Korhola, Kósáné Kovács, Krasts, Kristovskis, Krupa, Kuc, Kudrycka, Kułakowski, Kusstatscher, Kuźmiuk, Lambert, Landsbergis, Lang, Laperrouze, La Russa, Lavarra, Lax, Le Pen Jean-Marie, Le Pen Marine, Le Rachinel, Lewandowski, Liberadzki, Libicki, Liese, Lombardo, Losco, Louis, Lucas, Lulling, Lynne, McAvan, McDonald, McGuinness, Madeira, Maňka, Mann Thomas, Mantovani, Markov, Marques, Martens, Martin David, Martinez, Martínez Martínez, Masiel, Mato Adrover, Mauro, Mavrommatis, Mayer, Mayor Oreja, Medina Ortega, Meijer, Méndez de Vigo, Mihăescu, Mihalache, Mikko, Mikolášik, Mitchell, Mölzer, Moisuc, Montoro Romero, Morgantini, Morillon, Morţun, Musacchio, Muscardini, Musotto, Mussolini, Musumeci, Napoletano, Nattrass, Navarro, Nicholson, Nicholson of Winterbourne, Niebler, van Nistelrooij, Novak, Occhetto, Özdemir, Olajos, Olbrycht, Ó Neachtain, Őry, Ouzký, Oviir, Pack, Paleckis, Panayotopoulos-Cassiotou, Pannella, Panzeri, Paparizov, Parish, Paşcu, Patriciello, Peterle, Pīks, Pinior, Piotrowski, Pirilli, Piskorski, Pittella, Pleštinská, Plumb, Podestà, Podgorean, Podkański, Pohjamo, Poignant, Polfer, Poli Bortone, Pomés Ruiz, Popeangă, Posdorf, Posselt, Prets, Pribetich, Prodi, Protasiewicz, Queiró, Raeva, Remek, Resetarits, Reul, Ribeiro e Castro, Ries, Rivera, Rogalski, Roithová, Romagnoli, Rosati, Roszkowski, Roth-Behrendt, Rudi Ubeda, Rübig, Rühle, Rutowicz, Ryan, Sacconi, Saïfi, Sakalas, Samaras, Sánchez Presedo, dos Santos, Sârbu, Sartori, Saryusz-Wolski, Savary, Savi, Scheele, Schenardi, Schierhuber, Schlyter, Schmidt Olle, Schmitt, Schöpflin, Schwab, Şerbu, Severin, Siekierski, Silva Peneda, Simpson, Sinnott, Siwiec, Skinner, Sommer, Sonik, Sornosa Martínez, Spautz, Speroni, Stănescu, Staniszewska, Starkevičiūtė, Šťastný, Stauner, Stihler, Stoyanov, Strož, Sturdy, Sudre, Surján, Susta, Szabó, Szájer, Szejna, Szent-Iványi, Szymański, Tabajdi, Tajani, Takkula, Tannock, Tarand, Tatarella, Ţicău, Toia, Toma, Tomaszewska, Tomczak, Toubon, Trakatellis, Turmes, Ulmer, Vaidere, Vakalis, Vălean, Vanhecke, Van Orden, Varela Suanzes-Carpegna, Vatanen, Veneto, Ventre, Veraldi, Vernola, Vidal-Quadras, Vigenin, de Villiers, Virrankoski, Vlasák, Voggenhuber, Weber Henri, Willmott, Wojciechowski Bernard, Wojciechowski Janusz, Yañez-Barnuevo García, Záborská, Zaleski, Zani, Zapałowski, Zatloukal, Ždanoka, Zīle, Zimmer, Zingaretti, Zvěřina, Zwiefka

Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności