Indeks 
Teksty przyjęte
Czwartek, 29 listopada 2007 r. - Bruksela
Uchylenie dyrektywy Rady 84/539/EWG (sprzęt elektromedyczny stosowany w weterynarii ***I
 Jednostki miar ***I
 Zmiana dyrektywy 2003/54/WE w odniesieniu do Estonii ***I
 Umowa o współpracy naukowo-technicznej WE/Egipt *
 Projekt rozporządzenia Rady zmieniającego rozporządzenie (WE, Euratom) nr 1605/2002 (rozporządzenie finansowe) *
 Pomoc makrofinansowa dla Libanu *
 Europejski nakaz nadzoru w postępowaniu przedprocesowym pomiędzy państwami członkowskimi Unii Europejskiej *
 Walka z niektórymi formami i przejawami rasizmu i ksenofobii przy pomocy prawa karnego *
 Postępowanie w przypadku pytań prejudycjalnych dotyczących przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości *
 Immunitet i przywileje Renato Brunetty
 Koordynacja niektórych przepisów państw członkowskich dotyczących telewizyjnej działalności transmisyjnej ***II
 Wspólnotowy kodeks odnoszący się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (uprawnienia wykonawcze przyznane Komisji) ***I
 Zmiana dyrektywy 2004/49/WE w sprawie bezpieczeństwa kolei wspólnotowych ***I
 Zmiana  rozporządzenia (WE) nr 881/2004 ustanawiającego Europejską Agencję Kolejową ***I
 Kontrola nabywania i posiadania broni ***I
 Prawo właściwe dla zobowiązań umownych (Rzym I) ***I
 Genetycznie zmodyfikowana żywność i pasza (uprawnienia wykonawcze przyznane Komisji) ***I
 Status i finansowanie europejskich partii politycznych ***I
 Najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości pestycydów w żywności i paszy (uprawnienia wykonawcze przyznane Komisji) ***I
 Nominacja członka Europejskiego Trybunału Obrachunkowego (David Bostock)
 Nominacja członka Europejskiego Trybunału Obrachunkowego (Michel Cretin)
 Nominacja członka Europejskiego Trybunału Obrachunkowego (Maarten B. Engwirda)
 Nominacja członka Europejskiego Trybunału Obrachunkowego (Henri Grethen)
 Nominacja członka Europejskiego Trybunału Obrachunkowego (Harald Noack)
 Nominacja członka Europejskiego Trybunału Obrachunkowego (Ioannis Sarmas)
 Nominacja członka Europejskiego Trybunału Obrachunkowego (Hubert Weber)
 Europejski konsensus w sprawie pomocy humanitarnej
 Gruzja
 Zatwierdzenia Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej przez Parlament Europejski
 Wspólne zasady dotyczące modelu elastycznego rynku pracy i bezpieczeństwa socjalnego (flexicurity)
 Nowa europejska polityka turystyczna: ku silniejszemu partnerstwu na rzecz turystyki w Europie
 Handel i zmiany klimatyczne
 Wspieranie rozwoju rolnictwa w Afryce

Uchylenie dyrektywy Rady 84/539/EWG (sprzęt elektromedyczny stosowany w weterynarii ***I
PDF 192kWORD 31k
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 29 listopada 2007 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady uchylającej dyrektywę Rady 84/539/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do sprzętu elektromedycznego stosowanego w weterynarii (COM(2007)0465 – C6-0255/2007 – 2007/0168(COD))
P6_TA(2007)0545A6-0431/2007

(Procedura współdecyzji: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2007)0465),

–   uwzględniając art. 251 ust. 2 oraz art. 95 traktatu WE, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C6-0255/2007),

–   uwzględniając art. 51 oraz art. 43 ust.1 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów (A6-0431/2007),

1.   zatwierdza wniosek Komisji;

2.   zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego wniosku lub zastąpienie go innym tekstem;

3.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.


Jednostki miar ***I
PDF 192kWORD 31k
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 29 listopada 2007 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę Rady 80/181/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do jednostek miar (COM(2007)0510 – C6-0277/2007 – 2007/0187(COD))
P6_TA(2007)0546A6-0430/2007

(Procedura współdecyzji: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2007)0510),

–   uwzględniając art. 251 ust. 2 oraz art. 95 traktatu WE, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C6-0277/2007),

–   uwzględniając art. 51 oraz art.43 ust. 1 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów (A6-0430/2007),

1.   zatwierdza wniosek Komisji;

2.   zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego wniosku lub zastąpienie go innym tekstem;

3.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.


Zmiana dyrektywy 2003/54/WE w odniesieniu do Estonii ***I
PDF 191kWORD 31k
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 29 listopada 2007 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2003/54/WE w odniesieniu do stosowania niektórych przepisów w Estonii (COM(2007)0411 – C6-0230/2007 – 2007/0141(COD))
P6_TA(2007)0547A6-0440/2007

(Procedura współdecyzji: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2007)0411),

–   uwzględniając art. 251 ust. 2 i art. 47 ust. 2 oraz art. 55 i 95 traktatu WE, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C6-0230/2007),

–   uwzględniając art. 51 i 43 ust. 1 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii (A6-0440/2007),

1.   zatwierdza wniosek Komisji;

2.   zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego wniosku lub zastąpienie go innym tekstem;

3.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.


Umowa o współpracy naukowo-technicznej WE/Egipt *
PDF 194kWORD 32k
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 29 listopada 2007 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady w sprawie zawarcia umowy o współpracy naukowo-technicznej między Wspólnotą Europejską a Arabską Republiką Egiptu (COM(2007)0352 – C6-0247/2007 – 2007/0124(CNS))
P6_TA(2007)0548A6-0429/2007

(Procedura konsultacji)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek dotyczący decyzji Rady (COM(2007)0352),

–   uwzględniając decyzję nr 1982/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. dotyczącą siódmego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007-2013)(1),

–   uwzględniając art. 170 oraz art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze traktatu WE,

–   uwzględniając art. 300 ust. 3 akapit pierwszy traktatu WE, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C6-0247/2007),

–   uwzględniając art. 51, art. 83 ust. 7 oraz art. 43 ust. 1 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii (A6-0429/2007),

1.   zatwierdza zawarcie umowy;

2.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Arabskiej Republiki Egiptu.

(1) Dz.U. L 412 z 30.12.2006, str. 1.


Projekt rozporządzenia Rady zmieniającego rozporządzenie (WE, Euratom) nr 1605/2002 (rozporządzenie finansowe) *
PDF 201kWORD 34k
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 29 listopada 2007 r. w sprawie projektu rozporządzenia Rady zmieniającego rozporządzenie (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (14320/2007 – C6-0411/2007 – 2007/0820(CNS))
P6_TA(2007)0549A6-0465/2007

(Procedura konsultacji)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając projekt rozporządzenia Rady (14320/2007),

–   uwzględniając wniosek Komisji (COM(2007)0364),

–   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich(1),

–   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. (WE) nr 2004/2003 w sprawie przepisów regulujących partie polityczne na poziomie europejskim oraz zasad dotyczących ich finansowania(2),

–   uwzględniając art. 279 Traktatu WE, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C6-0411/2007),

–   uwzględniając art. 51 i art. 43 ust. 1 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Konstytucyjnych oraz list Komisji Budżetowej (A6-0465/2007),

1.   zatwierdza projekt rozporządzenia Rady;

2.   zwraca się do Rady, jeśli ta uzna za stosowne odejść od przyjętego przez Parlament tekstu, o poinformowanie go o tym fakcie;

3.   zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem w przypadku uznania za stosowne wprowadzenia znaczących zmian do tekstu;

4.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

(1) Dz.U. L 248 z 16.9.2002, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 1995/2006 (Dz.U. L 390 z 30.12.2006, str. 1).
(2) Dz.U. L 297 z 15.11.2003, str. 1.


Pomoc makrofinansowa dla Libanu *
PDF 342kWORD 96k
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 29 listopada 2007 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady w sprawie przyznania Libanowi wspólnotowej pomocy makrofinansowej (COM(2007)0476 – C6-0290/2007 –2007/0172(CNS))
P6_TA(2007)0550A6-0452/2007

(Procedura konsultacji)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Radzie (COM (2007)0476),

–   uwzględniając art. 308 traktatu WE, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C6-0290/2007),

–   uwzględniając art. 51 oraz art. 83 ust. 7 regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Handlu Międzynarodowego oraz opinie Komisji Spraw Zagranicznych i Komisji Budżetowej (A6-0452/2007),

1.   zatwierdza po poprawkach wniosek Komisji;

2.   zwraca się do Komisji o odpowiednią zmianę jej wniosku, zgodnie z art. 250 ust. 2 traktatu WE;

3.   zwraca się do Rady, jeśli ta uzna za stosowne odejść od przyjętego przez Parlament tekstu, o poinformowanie go o tym fakcie;

4.   zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem w przypadku uznania za stosowne wprowadzenia znaczących zmian do wniosku Komisji;

5.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

Tekst proponowany przez Komisję   Poprawki Parlamentu
Poprawka 1
Punkt -1 preambuły (nowy)
(-1) W interesie Unii Europejskiej leży wzmocnienie suwerenności, terytorialnej integralności i niezależności Libanu, uwolnienie kraju od ingerencji z zewnątrz oraz wzmocnienie jego prawowitego i demokratycznego rządu.
Poprawka 2
Punkt -1 a preambuły (nowy)
(-1a) Unia Europejska i jej państwa członkowskie pełnią istotną rolę w nowej misji UNIFIL (Tymczasowe Siły Zbrojne Organizacji Narodów Zjednoczonych w Libanie) i zobowiązały się do pełnego wdrożenia rezolucji 1701 (2006) Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych w celu ustabilizowania tego obszaru oraz znalezienia długoterminowego rozwiązania problemów, które w 2006 r. doprowadziły do konfliktu w południowym Libanie.
Poprawka 3
Punkt 1 a preambuły (nowy)
(1a)  W interesie Libanu leży odpowiednie wyważenie wydatków związanych z sytuacją po konflikcie, odbudową, nadmiernym zadłużeniem i potrzebami społecznymi, przy jednoczesnym zwróceniu szczególnej uwagi na sektor edukacji i szkolenia oraz na zwalczanie ubóstwa.
Poprawka 4
Punkt 2 preambuły
(2)  Liban, z jednej strony, oraz Wspólnota Europejska i jej państwa członkowskie, z drugiej strony, podpisały układ o stowarzyszeniu, który wszedł w życie dnia 1 kwietnia 2006 r.
(2)  W ramach partnerstwa eurośródziemnomorskiego, Liban, z jednej strony, oraz Wspólnota Europejska i jej państwa członkowskie, z drugiej strony, podpisały układ o stowarzyszeniu, który wszedł w życie dnia 1 kwietnia 2006 r.
Poprawka 5
Punkt 4 preambuły
(4)  Stosunki pomiędzy Libanem i Unią Europejską rozwijają się w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa, która przewiduje doprowadzenie do głębszej integracji gospodarczej. UE i Liban uzgodniły w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa plan działania określający krótko- i średnioterminowe priorytety w stosunkach UE-Liban i związane z nimi działania polityczne.
(4)  Stosunki pomiędzy Libanem i Unią Europejską rozwijają się także w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa (EPS), której cele obejmują pogłębienie integracji gospodarczej. W tym kontekście, w styczniu 2007 r. UE i Liban uzgodniły w ramach tej polityki plan działania określający krótko- i średnioterminowe priorytety we wzajemnych stosunkach i powiązanych działaniach politycznych.
Poprawka 6
Punkt 4 a preambuły (nowy)
(4a)  Do stabilizacji kraju znacznie przyczyniło się w szczególności przyjęcie w dniu 19 stycznia 2007 r. powyższego planu działania.
Poprawka 7
Punkt 4 b preambuły (nowy)
(4b)  Nadzwyczajna pomoc makrofinansowa przewidziana w niniejszej decyzji jest potrzebna tym pilniej, że fundusze na reformy strukturalne z Europejskiego Instrumentu Sąsiedztwa i Partnerstwa będą udostępnione Libanowi dopiero począwszy od 2009 r. Planowana nadzwyczajna pomoc makrofinansowa wypełnia tę lukę, ponieważ będzie dostępna na lata 2007-2009 i będzie miała natychmiastowy skutek w odniesieniu do bilansu płatniczego Libanu. W protokole ustaleń należy zatem umieścić przepis gwarantujący komplementarność obydwu działań.
Poprawka 8
Punkt 4 c preambuły (nowy)
(4c)  Wpływ makrofinansowy wojny z 2006 r. na gospodarkę Libanu oraz szkodliwe skutki przedłużającego się kryzysu politycznego na nieodmiennie słaby i wrażliwy system instytucjonalny tego kraju zwiększają potrzebę międzynarodowej pomocy finansowej, udzielonej częściowo przez międzynarodową konferencję darczyńców na rzecz wsparcia Libanu, która odbyła się w styczniu 2007 r. (Paryż III). Pomoc makrofinansowa przewidziana w niniejszej decyzji powinna zostać wdrożona bez dalszej zwłoki jako część zobowiązania Wspólnoty wobec Libanu.
Poprawka 9
Punkt 8 a preambuły (nowy)
(8a)  Skutki konfliktu z Izraelem, który miał miejsce latem 2006 r., i łączne efekty prowadzonej w przeszłości polityki gospodarczej doprowadziły do poważnego kryzysu gospodarczego i finansowego, wymagającego podjęcia pilnych działań.
Poprawka 10
Punkt 8 b preambuły (nowy)
(8b)  Pomoc makrofinansowa Unii Europejskiej nie powinna być jedynie uzupełnieniem programów i środków od instytucji z Bretton Woods, lecz powinna być źródłem wartości dodanej zaangażowania UE.
Poprawka 11
Punkt 8 c preambuły (nowy)
(8c)  Wspólnota powinna zadbać o to, aby pomoc makrofinansowa UE była zgodna pod względem prawnym i merytorycznym ze środkami podejmowanymi w różnych obszarach działań zewnętrznych i innych odpowiednich strategii politycznych Wspólnoty. Zgodność należy zapewnić w trakcie opracowywania polityki, w tym w trakcie opracowywania treści protokołu ustaleń i umowy o dotację oraz w trakcie ich realizacji.
Poprawka 12
Punkt 8 d preambuły (nowy)
(8d)  Wspólnota powinna również zapewnić, aby pomoc makrofinansowa UE miała charakter nadzwyczajny i była ograniczona czasowo, stanowiąc uzupełnienie pomocy udzielonej przez instytucje z Bretton Woods, ofiarodawców dwustronnych i wierzycieli skupionych w Klubie Paryskim, a także była uzależniona od spełnienia jasno określonych wymogów, w tym wstępnych warunków politycznych, oraz podlegała uważnej kontroli i ocenie w celu zapobieżenia nadużyciom i nieprawidłowościom finansowym.
Poprawka 13
Punkt 9 preambuły
(9)  Udostępnienie pomocy finansowej Wspólnoty nie narusza uprawnień władzy budżetowej.
(9)  Takiej pomocy finansowej powinno się udzielić wyłącznie po stwierdzeniu, że warunki, które zostaną uzgodnione z władzami libańskimi, zostały w zadowalającym stopniu spełnione. Warunki wypłaty transz pomocy nadzwyczajnej powinny zostać określone w protokole ustaleń i umowie o dotację i powinny obejmować określenie konkretnych celów, które powinny być osiągnięte w następujących obszarach: poprawa przejrzystości i stabilności finansów publicznych, zastosowanie w praktyce priorytetów makroekonomicznych i budżetowych, a także przestrzeganie w pełni międzynarodowych norm w zakresie demokracji i praw człowieka oraz podstawowych zasad państwa prawa. Podstawą do wypłaty transz powinny być rzeczywiste postępy w osiąganiu powyższych celów. Udostępnienie pomocy finansowej Wspólnoty nie narusza uprawnień władzy budżetowej.
Poprawka 14
Punkt 9 a preambuły (nowy)
(9a)  Silne wsparcie finansowe i polityczne ze strony UE powinno zależeć od pomyślnej odbudowy państwa libańskiego, zdolnego do objęcia pełnego zwierzchnictwa nad całym swoim terytorium, od poprawy jego sytuacji gospodarczej i społecznej oraz od wzmocnienia procesu demokratyzacji w tym kraju.
Poprawka 15
Punkt 10 preambuły
(10)  Niniejsza pomoc powinna być zarządzana przez Komisję w porozumieniu z Komitetem Ekonomiczno-Finansowym.
(10)  Niniejsza pomoc powinna być zarządzana przez Komisję w porozumieniu z Komitetem Ekonomiczno-Finansowym i Parlamentem Europejskim.
Poprawka 16
Artykuł 1 ustęp 1 akapit pierwszy
1.  Wspólnota przyznaje Libanowi pomoc finansową w maksymalnej wysokości 80 mln EUR w celu wsparcia wewnętrznych starań Libanu na rzecz powojennej rekonstrukcji i stabilnej odbudowy gospodarczej, przyczyniając się w ten sposób do złagodzenia ograniczeń finansowych związanych z realizacją rządowego programu gospodarczego.
1.  Wspólnota przyznaje Libanowi nadzwyczajną pomoc finansową w maksymalnej wysokości 80 mln EUR w celu wsparcia wewnętrznych starań Libanu na rzecz powojennej rekonstrukcji i stabilnej odbudowy gospodarczej, przyczyniając się w ten sposób do złagodzenia ograniczeń finansowych związanych z realizacją rządowego programu gospodarczego oraz do uniknięcia dalszego pogorszenia się bilansu handlowego i rachunku bieżącego Libanu.
Poprawka 17
Artykuł 1 ustęp 2
2.  Pomocą finansową Wspólnoty zarządza Komisja w porozumieniu z Komitetem Ekonomiczno-Finansowym, w sposób zgodny z porozumieniami lub uzgodnieniami zawartymi przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy (MFW) i Liban.
2.  Pomocą finansową Wspólnoty zarządza Komisja w porozumieniu z Komitetem Ekonomiczno-Finansowym, w sposób zgodny z porozumieniami lub uzgodnieniami zawartymi przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy (MFW) i Liban. Komisja regularnie informuje Parlament Europejski o działaniach Komitetu Ekonomiczno-Finansowego i udostępnia mu odpowiednie dokumenty.
Poprawka 18
Artykuł 1 ustęp 3
3.  Pomoc finansowa Wspólnoty udostępniona będzie przez okres dwóch lat począwszy od pierwszego dnia po wejściu w życie niniejszej decyzji. Jednakże, jeżeli wymagają tego okoliczności, Komisja, po konsultacji z Komitetem Ekonomiczno-Finansowym, może podjąć decyzję o przedłużeniu okresu dostępności pomocy o maksymalnie jeden rok.
3.  Pomoc finansowa Wspólnoty udostępniona będzie przez okres dwóch lat począwszy od pierwszego dnia po wejściu w życie niniejszej decyzji.
Poprawka 19
Artykuł 2 ustęp 1
1.  Komisja jest niniejszym upoważniona do uzgodnienia z władzami Libanu, po konsultacji z Komitetem Ekonomiczno-Finansowym, polityki gospodarczej oraz warunków finansowych, którym podlega pomoc finansowa, a które określone zostaną w protokole ustaleń i umowach o dotacje i pożyczki. Warunki te muszą być zgodne z porozumieniami lub uzgodnieniami, o których mowa w art. 1 ust. 2.
1.  Komisja jest niniejszym upoważniona do uzgodnienia z władzami Libanu, po konsultacji z Komitetem Ekonomiczno-Finansowym i Parlamentem Europejskim, polityki gospodarczej oraz warunków finansowych, którym podlega pomoc finansowa, a które określone zostaną w protokole ustaleń i umowach o dotacje i pożyczki. Warunki te muszą być zgodne z porozumieniami lub uzgodnieniami, o których mowa w art. 1 ust. 2. Protokół ustaleń i umowę o dotację niezwłocznie przekazuje się Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. Warunki, o których mowa w niniejszym ustępie, obejmują konkretne cele w następujących obszarach: poprawa przejrzystości i stabilności finansów publicznych, zastosowanie w praktyce priorytetów makroekonomicznych i budżetowych, a także przestrzeganie w pełni międzynarodowych norm w zakresie demokracji i praw człowieka oraz podstawowych zasad państwa prawa. Powyższe warunki również na celu zachęcanie do realizacji polityki gospodarczej i społecznej koncentrującej się na przeciwdziałaniu ubóstwu oraz wspieraniu edukacji i zdrowia. Podstawą do wypłaty transz przewidzianej pomocy makrofinansowej powinny być rzeczywiste postępy w osiąganiu powyższych celów. W celu uzyskania lepszej przejrzystości i odpowiedzialności warunki udzielenia pomocy makrofinansowej Unii Europejskiej podaje się do publicznej wiadmości.
Poprawka 20
Artykuł 2 ustęp 2
2.  W okresie realizacji pomocy finansowej Wspólnoty Komisja monitoruje prawidłowość regulacji finansowych Libanu, procedur administracyjnych oraz wewnętrznych i zewnętrznych mechanizmów kontroli, które są istotne z punktu widzenia niniejszej pomocy finansowej Wspólnoty.
2.  W okresie realizacji pomocy finansowej Wspólnoty Komisja uważnie monitoruje prawidłowość regulacji finansowych Libanu, procedur administracyjnych oraz wewnętrznych i zewnętrznych mechanizmów kontroli, które są istotne z punktu widzenia niniejszej pomocy finansowej Wspólnoty.
Poprawka 21
Artykuł 2 ustęp 3
3.  Komisja sprawdza w regularnych odstępach czasu, czy polityka gospodarcza Libanu jest zgodna z celami niniejszej pomocy oraz czy uzgodniona polityka gospodarcza i warunki finansowe są przestrzegane. Komisja działa w ścisłej współpracy z instytucjami z Bretton Woods i, jeżeli jest to wymagane, z Komitetem Ekonomiczno-Finansowym.
3.  Komisja sprawdza w regularnych odstępach czasu, czy polityka gospodarcza Libanu jest zgodna z celami niniejszej pomocy oraz czy uzgodniona polityka gospodarcza i warunki finansowe są przestrzegane. Komisja działa w ścisłej współpracy z instytucjami z Bretton Woods i, jeżeli jest to wymagane, z Komitetem Ekonomiczno-Finansowym i Parlamentem Europejskim.
Poprawka 22
Artykuł 2 ustęp 3 a (nowy)
3a.  Po poinformowaniu Parlamentu Europejskiego i Rady Komisja może dostosować udzielenie wyjątkowej pomocy makrofinansowej przewidzianej w niniejszej decyzji do rozwoju sytuacji politycznej w Libanie, mając przez cały czas na względzie znaczenie poprawy stabilności kraju i niepogłębiania w dalszym stopniu kryzysu wewnętrznego.
Poprawka 23
Artykuł 2 a (nowy)
Artykuł 2a
Po poinformowaniu Parlamentu Europejskiego i Rady Komisja może wstrzymać udzielanie niniejszej nadzwyczajnej pomocy makrofinansowej, jeżeli pogorszenie sytuacji politycznej Libanu faktycznie uniemożliwia osiągnięcie celów pomocy lub jeżeli doszło do poważnego naruszenia międzynarodowych norm w zakresie demokracji i praw człowieka oraz podstawowych zasad państwa prawa.
Poprawka 24
Artykuł 3 ustęp 1
1.  Pomoc finansowa Wspólnoty jest udzielana Libanowi przez Komisję w maksymalnie trzech transzach.
1.  Pomoc finansowa Wspólnoty jest udzielana Libanowi przez Komisję w trzech transzach.
Poprawka 25
Artykuł 3 ustęp 4
4.  Fundusze są wypłacane Bankowi Libanu wyłącznie jako wsparcie finansowych potrzeb Libanu.
4.  Fundusze są wypłacane Bankowi Libanu wyłącznie jako wsparcie finansowych potrzeb Libanu i są rejestrowane w pozycji "Nadzwyczajna pomoc finansowa Unii Europejskiej".
Poprawka 26
Artykuł 4
Pomoc finansowa Wspólnoty jest realizowana zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich oraz przepisów wykonawczych do tego rozporządzenia. W szczególności protokół ustaleń i umowa o dotację/pożyczkę z władzami Libanu przewidują podjęcie przez Liban stosownych środków w zakresie zapobiegania nadużyciom finansowym, korupcji oraz wszelkim innym nieprawidłowościom związanym z pomocą i zwalczania ich. Przewidują one także kontrole dokonywane przez Komisję, w tym Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), z prawem przeprowadzania inspekcji i kontroli na miejscu, a także kontrole dokonywane przez Trybunał Obrachunkowy, w stosownych przypadkach, przeprowadzane na miejscu.
Pomoc finansowa Wspólnoty jest realizowana zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich oraz przepisów wykonawczych do tego rozporządzenia. W szczególności protokół ustaleń i umowa o dotację/pożyczkę z władzami Libanu przewidują wdrożenie przez Liban konkretnych środków w zakresie zapobiegania nadużyciom finansowym, korupcji oraz wszelkim innym nieprawidłowościom związanym z pomocą i zwalczania ich. W celu zapewnienia większej przejrzystości zarządzania i wydatkowania środków przewidują one także kontrole dokonywane przez Komisję, w tym Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), z prawem przeprowadzania inspekcji i kontroli na miejscu, a także kontrole dokonywane przez Trybunał Obrachunkowy i niezależnych audytorów za zgodą zaangażowanych stron, w stosownych przypadkach, przeprowadzane na miejscu.
Poprawka 27
Artykuł 5
Każdego roku do dnia 31 sierpnia Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie, które zawiera ocenę wykonania niniejszej decyzji za rok poprzedzający. Sprawozdanie wskazuje na powiązanie pomiędzy warunkami politycznymi ustalonymi w art. 2 ust. 1, następującej poprawy sytuacji gospodarczej i fiskalnej Libanu oraz decyzją Komisji dotyczącą wypłacenia transz pomocy.
Każdego roku do dnia 31 sierpnia Komisja przedkłada właściwym komisjom Parlamentu Europejskiego i Radzie sprawozdanie, które zawiera ocenę wykonania niniejszej decyzji za rok poprzedzający. Sprawozdanie wskazuje na powiązanie pomiędzy warunkami politycznymi ustalonymi w art. 2 ust. 1, następującej poprawy sytuacji gospodarczej i fiskalnej Libanu oraz decyzją Komisji dotyczącą wypłacenia transz pomocy.
Poprawka 28
Artykuł 5 a (nowy)
Artykuł 5a
Nie później niż dwa lata po zakończeniu okresu wdrażania pomocy, której dotyczy niniejsza decyzja, Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z oceny ex post.
Poprawka 29
Artykuł 6
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i obowiązuje przez okres dwóch lat od daty opublikowania.

Europejski nakaz nadzoru w postępowaniu przedprocesowym pomiędzy państwami członkowskimi Unii Europejskiej *
PDF 356kWORD 136k
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 29 listopada 2007 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji ramowej Rady w sprawie zastosowania europejskiego nakazu nadzoru w postępowaniu przedprocesowym pomiędzy państwami członkowskimi Unii Europejskiej (COM(2006)0468 – C6-0328/2006 – 2006/0158(CNS))
P6_TA(2007)0551A6-0428/2007

(Procedura konsultacji)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji (COM(2006)0468),

–   uwzględniając art. 31 ust. 1 lit. a) i c) oraz art. 34 ust. 2 lit. b) traktatu UE,

–   uwzględniając art. 39 ust. 1 traktatu UE, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C6-0328/2006),

–   uwzględniając art. 93 oraz art. 51 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych oraz opinię Komisji Prawnej (A6-0428/2007),

1.   zatwierdza po poprawkach wniosek Komisji;

2.   zwraca się do Komisji o odpowiednią zmianę jej wniosku, zgodnie z art. 250 ust. 2 traktatu WE;

3.   zwraca uwagę Komisji na potrzebę dostosowania procedury aresztowania i wydawania osób w ramach europejskiego nakazu aresztowania, tak aby obejmowała ona wszystkie przypadki, gdy podejrzany musi zostać przekazany z powrotem do państwa, w którym odbywa się proces, wskutek naruszenia warunków europejskiego nakazu nadzoru;

4.   zwraca się do Rady o poinformowanie go w przypadku uznania za stosowne odejścia od tekstu przyjętego przez Parlament;

5.   zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem w przypadku uznania za stosowne wprowadzenia znaczących zmian do wniosku Komisji;

6.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

Tekst proponowany przez Komisję   Poprawki Parlamentu
Poprawka 1
Punkt 5 preambuły
(5)  W celu uniknięcia niepotrzebnych kosztów i trudności związanych z transportem podejrzanego na wstępne przesłuchanie lub rozprawę należy zezwolić państwom członkowskim na korzystanie z łączy wideo.
(5)  W celu uniknięcia niepotrzebnych kosztów i trudności związanych z transportem podejrzanego na wstępne przesłuchanie lub rozprawę należy zezwolić państwom członkowskim na korzystanie z procedury przewidzianej w art. 10 Konwencji z dnia 29 maja 2000 r. o wzajemnej pomocy w sprawach karnych pomiędzy państwami członkowskimi Unii Europejskiej1.
________________________
1Dz.U. C 197 z 12.7.2000, str. 1.
Poprawka 2
Punkt 6 a preambuły (nowy)
(6a)  W razie naruszenia warunków europejskiego nakazu nadzoru organ wydający może zadecydować o wydaniu europejskiego nakazu aresztowania w celu przekazania podejrzanego państwu wydającemu nakaz. W takich przypadkach, które powinny być ściśle ograniczone do stosowania niniejszej decyzji ramowej, decyzja ramowa Rady 2002/584/WSiSW ma zastosowanie do wszystkich przestępstw mogących skutkować wydaniem europejskiego nakazu nadzoru.
Poprawka 3
Artykuł 1 akapit pierwszy
Na mocy niniejszej decyzji ramowej ustanawia się europejski nakaz nadzoru i procedury przeniesienia przedprocesowego osób pomiędzy państwami członkowskimi.
Na mocy niniejszej decyzji ramowej ustanawia się europejski nakaz nadzoru.
Poprawka 4
Artykuł 1 akapit drugi
Europejski nakaz nadzoru jest decyzją wydawaną przez właściwy organ sądowy państwa członkowskiego w odniesieniu do podejrzanego niebędącego mieszkańcem tego państwa w celu odesłania go do państwa członkowskiego zamieszkania pod warunkiem poddania się przez niego środkom nadzoru, tak aby zapewnić właściwy przebieg postępowania sądowego, w szczególności zaś by zapewnić, że dana osoba stawi się na rozprawę w państwie członkowskim wydającym nakaz.
Europejski nakaz nadzoru jest decyzją wydawaną przez właściwy organ sądowy państwa członkowskiego w odniesieniu do podejrzanego niebędącego mieszkańcem tego państwa w celu odesłania go do państwa członkowskiego, w którym podejrzany aktualnie posiada legalne i regularne miejsca zamieszkania, lub do dowolnego innego państwa członkowskiego, w przypadku gdy podejrzany o to wystąpi, a dane państwo członkowskie wyraża zgodę, pod warunkiem poddania się przez podejrzanego środkom nadzoru, tak aby zapewnić właściwy przebieg postępowania sądowego, w szczególności zaś by zapewnić, że dana osoba stawi się na rozprawę w państwie członkowskim wydającym nakaz.
Poprawka 5
Artykuł 3
Artykuł 3
Obowiązek wykonania europejskiego nakazu nadzoru
Państwa członkowskie wykonują każdy europejski nakaz nadzoru na podstawie zasady wzajemnego uznawania orzeczeń i zgodnie z przepisami niniejszej decyzji ramowej.
skreślony
Poprawka 6
Artykuł 4 a (nowy)
Artykuł 4a
Koszty
1.  Koszty poniesione na terytorium państwa wykonującego nakaz, związane z wykonaniem europejskiego nakazu nadzoru, pokrywa to państwo członkowskie.
2.  Wszelkie inne koszty pokrywa państwo wydające nakaz.
Poprawka 7
Artykuł 5 ustęp 1
1.  Europejski nakaz nadzoru może zostać wydany przez organ wydający po powiadomieniu podejrzanego o zobowiązaniach, jakie zostaną na niego nałożone zgodnie z art. 6, i o skutkach naruszenia takiego nakazu, w szczególności tych określonych w art. 17 i 18.
1.  Po wydaniu europejskiego nakazu nadzoru organ wydający powiadamia podejrzanego w języku dla niego zrozumiałym o zobowiązaniach, jakie zostaną na niego nałożone zgodnie z art. 6, i o skutkach naruszenia takiego nakazu, w szczególności tych określonych w art. 17 i 18.
Poprawka 8
Artykuł 6 ustęp 1 akapit drugi
Utrudnianie prac wymiaru sprawiedliwości lub angażowanie się w działalność przestępczą może stanowić naruszenie warunków europejskiego nakazu nadzoru.
Utrudnianie prac wymiaru sprawiedliwości lub angażowanie się w działalność przestępczą stanowi naruszenie warunków europejskiego nakazu nadzoru.
Poprawka 9
Artykuł 6 ustęp 1 akapit trzeci
Organ wydający może nałożyć na podejrzanego jedno lub większą liczbę następujących zobowiązań:
Organ wydający może nałożyć na podejrzanego jedno lub większą liczbę następujących zobowiązań:
a) do stawienia się na wstępnych przesłuchaniach dotyczących przestępstwa (przestępstw), o które jest oskarżony lub
a) do stawienia się na wstępnych przesłuchaniach dotyczących przestępstwa (przestępstw), o które jest oskarżony lub
b) do niewkraczania bez zezwolenia do określonych miejsc w państwie wydającym nakaz; lub
b) do nieprzebywania bez zezwolenia w określonych miejscach lub strefach w państwie wydającym lub w państwie wykonującym nakaz.
c) do zwrotu kosztów poniesionych w związku z koniecznością przeniesienia podejrzanego na wstępne przesłuchanie lub rozprawę.
Poprawka 10
Artykuł 6 ustęp 1 akapit trzeci litera c a) (nowa)
(ca) do informowania organu wykonującego o wszelkich zmianach miejsca zamieszkania w państwie wykonującym nakaz.
Poprawka 11
Artykuł 6 ustęp 2 litera c)
c) przekazanie paszportu(-ów) lub innych dokumentów tożsamości organowi wykonującemu;
skreślona
Poprawka 12
Artykuł 6 ustęp 2 litera e)
e) przebywanie o określonych godzinach w określonym miejscu pracy w państwie wykonującym nakaz;
e) przebywanie o określonych godzinach w określonym miejscu pracy, świadczenia usług itp. w państwie wykonującym nakaz;
Poprawka 13
Artykuł 6 ustęp 2 litera g a) (nowa)
ga) unikanie kontaktu z określonymi osobami lub przedmiotami;
Poprawka 14
Artykuł 6 ustęp 2 litera h)
h) poddanie się określonemu rodzajowi leczenia.
h) poddanie się określonemu rodzajowi leczenia za zgodą podejrzanego;
Poprawka 15
Artykuł 6 ustęp 2 litera (h a) (nowa)
(ha) poddanie się monitoringowi elektronicznemu.
Poprawka 16
Artykuł 6 ustęp 2 a (nowy)
2a.  Przenosząc niniejszą decyzję ramową na grunt prawa krajowego, każde państwo członkowskie powiadamia Sekretariat Generalny Rady o zobowiązaniach, poza zobowiązaniami określonymi w ust. 1 i 2, które jest gotowe nadzorować. Sekretariat Generalny Rady udostępnia otrzymane informacje wszystkim państwom członkowskim oraz Komisji.
Poprawka 17
Artykuł 6 ustęp 3
3.  Wszelkie zobowiązania nałożone przez organ wydający zgodnie z ust. 1, 2 i 3 niniejszego artykułu są odnotowywane w europejskim nakazie nadzoru.
3.  Wszelkie zobowiązania nałożone przez organ wydający zgodnie z ust. 1 i 2 są odnotowywane w europejskim nakazie nadzoru.
Poprawka 19
Artykuł 6 ustęp 4 akapit pierwszy a (nowy)
Zmiany, o których mowa w akapicie pierwszym, są wyłącznie natury technicznej i same w sobie nie prowadzą do nałożenia dodatkowych zobowiązań na podejrzanego.
Poprawka 20
Artykuł 8 ustęp 1 a (nowy)
1a.  Na wniosek podejrzanego europejski nakaz nadzoru jest przekazywany dowolnemu innemu państwu członkowskiemu, którego właściwy organ wyraża zgodę na takie przekazanie.
Poprawka 21
Artykuł 10 ustęp 1
1.  Sąd, sędzia, sędzia śledczy lub oskarżyciel publiczny w państwie, do którego wpłynął wniosek, odmawia uznania i wykonania europejskiego nakazu nadzoru, jeżeli jest jasne, że prowadzenie postępowanie karnego w sprawie przestępstwa, w odniesieniu do którego wydano nakaz, naruszyłoby zasadę ne bis in idem.
1.  Właściwy organ w państwie, do którego wpłynął wniosek, odmawia uznania i wykonania europejskiego nakazu nadzoru, jeżeli jest jasne, że prowadzenie postępowanie karnego w sprawie przestępstwa, w odniesieniu do którego wydano nakaz, naruszyłoby zasadę ne bis in idem.
Poprawka 22
Artykuł 10 ustęp 2 część wprowadzająca
2.  Sąd, sędzia, sędzia śledczy lub oskarżyciel publiczny w państwie, do którego wpłynął wniosek, może odmówić uznania i wykonania europejskiego nakazu nadzoru z jednej lub większej liczby następujących przyczyn:
2.  Właściwy organ w państwie, do którego wpłynął wniosek, może odmówić uznania i wykonania europejskiego nakazu nadzoru z jednej lub większej liczby następujących przyczyn:
Poprawka 23
Artykuł 12 ustęp 1
1.   Sąd, sędzia, sędzia śledczy lub oskarżyciel publiczny w państwie, do którego wpłynął wniosek, podejmuje możliwie jak najszybciej i w każdym przypadku w ciągu pięciu dni od otrzymania europejskiego nakazu nadzoru decyzję o jego uznaniu i wykonaniu lub o powołaniu się na podstawy do jego nieuznania i niewykonania. Właściwy organ w państwie, do którego wpłynął wniosek, informuje organ wydający o tej decyzji w dowolny sposób umożliwiający zachowanie wersji pisemnej.
1.  Właściwy organ w państwie, do którego wpłynął wniosek, podejmuje możliwie jak najszybciej i w każdym przypadku w ciągu pięciu dni od otrzymania europejskiego nakazu nadzoru decyzję o jego uznaniu i wykonaniu lub o powołaniu się na podstawy do jego nieuznania i niewykonania. Właściwy organ w państwie, do którego wpłynął wniosek, informuje organ wydający o tej decyzji w dowolny sposób umożliwiający zachowanie wersji pisemnej.
Poprawka 24
Artykuł 12 ustęp 3
3.  W przypadkach, gdy europejski nakaz nadzoru jest niepełny, sąd, sędzia, sędzia śledczy lub oskarżyciel publiczny w państwie, do którego wpłynął wniosek, mogą odroczyć podjęcie decyzji o uznaniu i wykonaniu nakazu do czasu, gdy zostanie on uzupełniony przez organ wydający.
3.  W przypadkach, gdy europejski nakaz nadzoru jest niepełny, właściwy organ w państwie, do którego wpłynął wniosek, mogą odroczyć podjęcie decyzji o uznaniu i wykonaniu nakazu do czasu, gdy zostanie on uzupełniony przez organ wydający.
Poprawka 25
Artykuł 12 ustęp 4
4.  Jeżeli zgodnie z ust. 3 uznanie i wykonanie europejskiego nakazu nadzoru zostanie odroczone, sąd, sędzia, sędzia śledczy lub oskarżyciel publiczny w państwie, do którego wpłynął wniosek, bezzwłocznie przekazuje bezpośrednio organowi wydającemu sprawozdanie określające podstawy do odroczenia, w dowolny sposób umożliwiający zachowanie wersji pisemnej.
4.  Jeżeli zgodnie z ust. 3 uznanie i wykonanie europejskiego nakazu nadzoru zostanie odroczone, właściwy organ w państwie, do którego wpłynął wniosek, bezzwłocznie przekazuje bezpośrednio organowi wydającemu sprawozdanie określające podstawy do odroczenia, w dowolny sposób umożliwiający zachowanie wersji pisemnej.
Poprawka 26
Artykuł 12 ustęp 4 a (nowy)
4a.  Organ wydający informuje podejrzanego o wszelkich odroczeniach uznania i wykonania europejskiego nakazu nadzoru.
Poprawka 27
Artykuł 13 ustęp 4
4.  Podejrzany ma prawo być wysłuchanym przez organ wydający zgodnie z prawem państwa wydającego nakaz. Wymóg ten może zostać spełniony za pośrednictwem odpowiednich łączy wideo lub telefonicznych z organem wydającym (przesłuchanie w formie konferencji telefonicznej lub wideokonferencji). Organ wydający przeprowadza konsultację z organem wykonującym w sprawie ponownego rozpatrzenia europejskiego nakazu nadzoru.
4.  Podejrzany ma prawo być wysłuchanym przez organ wydający zgodnie z prawem państwa wydającego nakaz. Wymóg ten może zostać spełniony zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 10 Konwencji z dnia 29 maja 2000 r. między organem wykonującym a organem wydającym. Organ wydający przeprowadza konsultację z organem wykonującym w sprawie ponownego rozpatrzenia europejskiego nakazu nadzoru.
Poprawka 28
Artykuł 17 ustęp 4
4.  Przed podjęciem decyzji zgodnie z ust. 1 podejrzany ma prawo być wysłuchanym przez organ wydający zgodnie z prawem państwa wydającego nakaz. Wymóg ten może zostać spełniony za pośrednictwem odpowiednich łączy wideo lub telefonicznych między organem wykonującym a organem wydającym (przesłuchanie w formie konferencji telefonicznej lub wideokonferencji). Organ wydający przeprowadza również konsultację z organem wykonującym.
4.  Przed podjęciem decyzji zgodnie z ust. 1 podejrzany ma prawo być wysłuchanym przez organ wydający zgodnie z prawem państwa wydającego nakaz. Wymóg ten może zostać spełniony zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 10 Konwencji z dnia 29 maja 2000 r. między organem wykonującym a organem wydającym. Organ wydający przeprowadza również konsultację z organem wykonującym.
Poprawka 29
Artykuł 18
Warunki zatrzymania i przeniesienia podejrzanego
Zatrzymanie i przeniesienie podejrzanego
1.  Jeżeli organ wydający podejmie decyzję, że konieczne jest zatrzymanie i przeniesienie podejrzanego do państwa wydającego nakaz, podejrzany zostaje przesłuchany przez organ sądowy państwa członkowskiego, na którego terytorium zostanie zatrzymany.
1.  Jeżeli organ wydający podejmie decyzję, że konieczne jest zatrzymanie i przeniesienie podejrzanego do państwa wydającego nakaz, wydaje europejski nakaz aresztowania zgodnie z przepisami decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW.
2.   Jeżeli podejrzany wyrazi zgodę na przeniesienie, państwo członkowskie, na którego terytorium go zatrzymano, bezzwłocznie dokonuje takiego przeniesienia do państwa wydającego nakaz.
2.   Niezależnie od art. 2 ust. 1 tej decyzji ramowej w takim przypadku europejski nakaz aresztowania może zostać wydany, a podejrzany może zostać przekazany państwu członkowskiemu wydającemu nakaz w związku z wszystkimi przestępstwami mogącymi skutkować wydaniem europejskiego nakazu nadzoru.
3.  Jeżeli podejrzany nie wyrazi zgody na przeniesienie, państwo członkowskie, na którego terytorium go zatrzymano, bezzwłocznie dokonuje takiego przeniesienia do państwa wydającego nakaz. Państwo może odmówić zatrzymania i przeniesienia jedynie w następujących przypadkach:
- jeżeli jest jasne, że w tym czasie w wyniku postępowania karnego dotyczącego przestępstwa, w odniesieniu do którego wydano nakaz, naruszona zostałaby zasada ne bis in idem;
- jeżeli podejrzany jest ścigany w wykonującym nakaz państwie członkowskim za ten sam czyn, który stanowi podstawę wydania europejskiego nakazu nadzoru;
- jeżeli zgodnie z prawem wykonującego nakaz państwa członkowskiego ściganie lub ukaranie podejrzanego jest ustawowo zakazane i jeżeli dane czyny podlegają jurysdykcji tego państwa członkowskiego zgodnie z jego prawem karnym;
- jeżeli decyzja o zatrzymaniu i przeniesieniu uwzględnia nowe fakty nieobjęte europejskim nakazem nadzoru.
4.  Państwo członkowskie inne niż państwo wykonujące nakaz może również odmówić zatrzymania i przeniesienia podejrzanego na podstawie jednej lub większej liczby przyczyn określonych w art. 10.
Poprawka 30
Artykuł 20
Artykuł 20
Terminy przeniesienia
skreślony
1.  Przeniesienie podejrzanego do państwa wydającego nakaz zgodnie z art. 18 ma miejsce w dniu wspólnie uzgodnionym przez zainteresowane państwa członkowskie i w każdym przypadku nie później niż trzy dni po zatrzymaniu go.
2.  Wyjątkowo przeniesienie podejrzanego do państwa wydającego nakaz może być czasowo odroczone z poważnych przyczyn natury humanitarnej, na przykład gdy istnieją podstawy do przypuszczenia, że zagrozi to w sposób oczywisty życiu lub zdrowiu podejrzanego. Organ wydający jest bezzwłocznie informowany o każdym takim odroczeniu i jego przyczynach. Przeniesienie podejrzanego ma miejsce, gdy tylko przyczyny te przestają istnieć, w dniu uzgodnionym przez zainteresowane państwa członkowskie.
Poprawka 31
Artykuł 21
Artykuł 21
Tranzyt
skreślony
1.  Każde państwo członkowskie zezwala na tranzyt przez swoje terytorium podejrzanego podlegającego przeniesieniu do państwa wydającego nakaz zgodnie z przepisami niniejszej decyzji ramowej, pod warunkiem że otrzymało informacje na temat:
a) tożsamości i obywatelstwa osoby podlegającej europejskiemu nakazowi nadzoru;
b) istnienia europejskiego nakazu nadzoru;
c) charakteru i prawnej kwalifikacji przestępstwa;
d) okoliczności przestępstwa, łącznie z datą i miejscem jego popełnienia.
2.  Każde państwo członkowskie wyznacza organ odpowiedzialny za przyjmowanie wniosków tranzytowych oraz niezbędnych dokumentów, jak również wszelkiej innej korespondencji urzędowej dotyczącej wniosków tranzytowych. Państwa członkowskie powiadamiają Radę o wyznaczeniu takiego organu.
3.  Wniosek tranzytowy i informacje wymienione w ust. 1 mogą być kierowane do organu wyznaczonego na mocy ust. 2 w dowolny sposób umożliwiający zachowanie wersji pisemnej. Państwo członkowskie tranzytu powiadamia o swojej decyzji, stosując tę samą procedurę.
4.  Niniejsza decyzja ramowa nie ma zastosowania w przypadku przewozu drogą lotniczą bez przewidzianej rozkładem lotu przerwy w podróży. Jednakże jeśli dochodzi do nieplanowanego lądowania, państwo wydające nakaz dostarcza organowi wyznaczonemu na mocy ust. 2 informacji przewidzianych w ust. 1.
Poprawka 32
Artykuł 22 akapit pierwszy a (nowy)
Akapit pierwszy ma również zastosowanie w przypadku, gdy dla celów art. 6 ust. 2 lit. d) podejrzanemu zakazano na mocy europejskiego nakazu nadzoru opuszczania miejsca zamieszkania lub innego miejsca pobytu przez cały okres wskazany w nakazie.
Poprawka 33
Tytuł, po artykule 22, rozdział 5a (nowy)
ROZDZIAŁ 5 a – OCHRONA DANYCH
Poprawka 34
Artykuł 22 a (nowy)
Artykuł 22a
Ochrona danych
Przy przetwarzaniu danych osobowych do celów niniejszego rozporządzenia przestrzega się co najmniej następujących podstawowych zasad:
a) dane przetwarza się jedynie w przypadkach, gdy jest to dozwolone prawem oraz niezbędne i współmierne do celu gromadzenia i/lub dalszego przetwarzania;
b) dane gromadzi się jedynie w określonych i uzasadnionych celach, a dalsze przetwarzanie zgromadzonych danych prowadzi się w sposób odpowiedni do tych celów;
c) dane są dokładne i uaktualnione;
d) specjalne kategorie danych dotyczących pochodzenia rasowego lub etnicznego, poglądów politycznych, przekonań religijnych lub filozoficznych, członkostwa w partiach lub związkach zawodowych, orientacji seksualnej lub zdrowia są przetwarzane jedynie w przypadku absolutnej konieczności do celów konkretnej sprawy i przy zastosowaniu właściwych zabezpieczeń.
Poprawka 35
Artykuł 22 b (nowy)
Artykuł 22b
Prawa podmiotu danych
1.  Wszystkie podmioty danych są informowane o tym, że ich dane osobowe są przetwarzane.
Udzielenie tej informacji może zostać w razie konieczności odroczone, aby zapobiec utrudnieniom w realizacji celów, w związku z którymi dane są przetwarzane.
2.  Podmiot danych ma prawo do otrzymania – bez nieuzasadnionych opóźnień i w zrozumiałym dla siebie języku – informacji o tym, jakie dane są przetwarzane, a także do sprostowania danych i, w stosownych przypadkach, do usunięcia danych przetwarzanych z naruszeniem zasad, o których mowa w art. 22a.
3.  Można odmówić udzielenia lub odroczyć udzielenie informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, gdy jest to absolutnie konieczne:
a) w celu ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego;
b) w celu zapobieżenia przestępstwu;
c) w celu zapobieżenia utrudnianiu śledztwa i ścigania przestępstw;
d) w celu ochrony praw stron trzecich.

Walka z niektórymi formami i przejawami rasizmu i ksenofobii przy pomocy prawa karnego *
PDF 387kWORD 86k
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 29 listopada 2007 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji ramowej Rady w sprawie zwalczania na mocy przepisów prawa karnego pewnych form i przejawów rasizmu i ksenofobii (11522/2007 – C6-0246/2007 – 2001/0270(CNS))
P6_TA(2007)0552A6-0444/2007

(Procedura konsultacji- ponowna konsultacja)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając inicjatywę Rady (11522/2007),

–   uwzględniając wniosek Komisji do Rady (COM(2001)0664)(1),

–   uwzględniając własne stanowisko z dnia 4 lipca 2002 r(2),

–   uwzględniając art. 34 ust. 2 litera b) traktatu UE,

–   uwzględniając art. 39 ust. 1 traktatu UE, na mocy którego Rada ponownie skonsultowała się z Parlamentem (C6-0246/2007),

–   uwzględniając art. 93, art. 51 i art. 55 ustęp 3 Regulaminu,

–  – uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A6-0444/2007),

1.   zatwierdza po poprawkach inicjatywę Rady;

2.   zwraca się do Rady o odpowiednią zmianę tekstu;

3.   zwraca się do Rady o poinformowanie go w przypadku uznania za stosowne odejścia od tekstu przyjętego przez Parlament;

4.   zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem w przypadku uznania za stosowne wprowadzenia znaczących zmian do swojej inicjatywy,

5.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji,

Tekst proponowany przez Radę   Poprawki Parlamentu
Poprawka 1
Punkt 6 preambuły
(6)  Państwa członkowskie uznają, że walka z rasizmem i ksenofobią wymaga różnego rodzaju środków w kompleksowych ramach i nie może się ograniczać do spraw karnych. Niniejsza decyzja ramowa ogranicza się do zwalczania na mocy przepisów prawa karnego szczególnie poważnych form rasizmu i ksenofobii. Jako że tradycje kulturowe i prawne poszczególnych państw członkowskich w pewnym stopniu różnią się między sobą, szczególnie w tej dziedzinie, pełna harmonizacja przepisów prawa karnego nie jest obecnie możliwa.
(6)  Państwa członkowskie uznają, że walka z rasizmem i ksenofobią wymaga różnego rodzaju środków w kompleksowych ramach i nie może się ograniczać do spraw karnych. Jest to konieczne dla zapewnienia tolerancji zarówno na poziomie państwa jak i społeczeństwa. Niniejsza decyzja ramowa ogranicza się do zwalczania na mocy przepisów prawa karnego szczególnie poważnych form rasizmu i ksenofobii. Jako że tradycje kulturowe i prawne poszczególnych państw członkowskich w pewnym stopniu różnią się między sobą, szczególnie w tej dziedzinie, pełna harmonizacja przepisów prawa karnego nie jest obecnie możliwa.
Poprawka 2
Punkt 6 a preambuły (nowy)
6a)  Niniejsza decyzja ramowa wprowadza minimalny poziom harmonizacji a jej skuteczność ograniczona jest odstępstwami, jakie wprowadza, w tym do art.1 ust.2.
Poprawka 3
Punkt 6 b preambuły (nowy)
6b)  Polityka legislacyjna powinna odzwierciedlać fakt, że w społeczeństwie demokratycznym prawo karne stanowi zawsze środek ostateczny oraz powinna obejmować wszystkie wymienione w niniejszym akcie wartości, w tym prawo do swobodnego wyrażania poglądów oraz prawo każdej jednostki do równouprawnienia i szacunku.
Poprawka 4
Punkt 9 a preambuły (nowy)
9a)  Popełnienie przestępstwa z pobudek rasistowskich lub ksenofobicznych przez osobę piastującą urząd powinno być uznawane za okoliczność obciążającą.
Poprawka 5
Artykuł 1 ustęp 1 litera b)
b) popełnienie czynu, o którym mowa w lit. a), przez publiczne rozpowszechnianie lub rozprowadzanie tekstów, obrazów lub innych materiałów;
b) publiczne rozpowszechnianie lub rozprowadzanie tekstów, obrazów lub innych materiałów o treściach przedstawiających czyny w rozumieniu lit. a), c) lub d);
Poprawka 6
Artykuł 1 ustęp 1 punkt e)
e) do celu ust. 1 państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o karaniu jedynie takich czynów, które mogą spowodować zakłócenie porządku publicznego lub które są kwalifikowane jako groźba, obraza czy zniewaga;
e) do celu niniejszego ustępu państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o karaniu jedynie takich czynów, które mają charakter groźby, obrazy czy zniewagi.
Poprawka 7
Artykuł 1 ustęp 1 punkt f)
f) do celu ust. 1 odniesienie do religii ma oznaczać co najmniej postępowanie, które stanowi pretekst do kierowania czynów przeciwko grupie osób, którą definiuje się według rasy, koloru skóry, pochodzenia albo przynależności narodowej lub etnicznej, lub przeciwko członkowi takiej grupy.
do celu niniejszego ustępu odniesienie do religii ma oznaczać co najmniej postępowanie, które stanowi pretekst do kierowania czynów przeciwko grupie osób, którą definiuje się według rasy, koloru skóry, pochodzenia albo przynależności narodowej lub etnicznej, lub przeciwko członkowi takiej grupy. Państwo członkowskie nie może jednakże wyłączyć z odpowiedzialności karnej żadnego słowa ani zachowania danej osoby, którego celem jest podsycanie nienawiści rasowej. Poszanowanie wolności wyznania nie może utrudniać skuteczności niniejszej decyzji ramowej.
Poprawka 8
Artykuł 1 ustęp 2
2.  W momencie gdy Rada przyjmować będzie niniejszą decyzję ramową, każde państwo członkowskie może złożyć oświadczenie głoszące, że negowanie lub pomniejszanie przestępstw, o których mowa w ust. 1 lit. c) lub d), będzie skutkowało odpowiedzialnością karną tylko wtedy, gdy zostanie ostatecznie stwierdzone przez sąd krajowy tego państwa członkowskiego lub trybunał międzynarodowy lub gdy zostanie ostatecznie stwierdzone wyłącznie przez trybunał międzynarodowy.
2.  W momencie, gdy Rada przyjmować będzie niniejszą decyzję ramową, każde państwo członkowskie może złożyć oświadczenie głoszące, że negowanie lub pomniejszanie przestępstw, o których mowa w ust. 1 lit. c) lub d), będzie skutkowało odpowiedzialnością karną tylko wtedy, gdy zostanie uznane za takie w świetle prawa krajowego lub ostatecznie stwierdzone przez sąd krajowy tego państwa członkowskiego lub trybunał międzynarodowy.
Poprawka 9
Artykuł 2 ustęp 2
2.  Każde państwo członkowskie stosuje niezbędne środki, aby podżeganie do czynów, o których mowa w art. 1 lit. c ) i d), skutkowało odpowiedzialnością karną.
2.  Każde państwo członkowskie stosuje niezbędne środki, aby pomocnictwo w popełnieniu czynów, o których mowa w art. 1, skutkowało odpowiedzialnością karną.
Poprawka 10
Artykuł 5 ustęp 1
1.  Każde państwo członkowskie stosuje niezbędne środki, aby osoba prawna mogła być pociągnięta do odpowiedzialności za czyny, o których mowa w art. 1 i 2, popełnione na jej korzyść przez osobę, która działała indywidualnie lub jako część organu tej osoby prawnej i która w tej osobie prawnej sprawuje ważną funkcję kierowniczą na mocy:
a) prawo do reprezentowania danej osoby prawnej, lub
b) upoważnienia do podejmowania decyzji w imieniu tej osoby prawnej, lub
c) uprawnienie do wykonywania kontroli w ramach osoby prawnej
1.  Każde państwo członkowskie stosuje niezbędne środki, aby osoba prawna mogła być pociągnięta do odpowiedzialności za czyny, o których mowa w art. 1 i 2, popełnione przez osobę, która w tej osobie prawnej sprawuje ważną funkcję kierowniczą na mocy:
a) prawa do reprezentowania danej osoby prawnej, lub
b) upoważnienia do podejmowania decyzji w imieniu tej osoby prawnej, lub
c) uprawnienia do wykonywania kontroli w ramach osoby prawnej
i która działała w tym charakterze.
Poprawka 11
Artykuł 5 ustęp 2
2.  Oprócz przypadków już przewidzianych w ust. 1 każde państwo członkowskie stosuje niezbędne środki, aby osoba prawna mogła być pociągnięta do odpowiedzialności, gdy brak nadzoru lub kontroli ze strony jednej z osób wymienionych w ust. 1 umożliwił osobie im podległej popełnienie na korzyść tej osoby prawnej czynów, o których mowa w art. 1 i 2.
2.  Oprócz przypadków już przewidzianych w ust. 1 każde państwo członkowskie stosuje niezbędne środki, aby osoba prawna mogła być pociągnięta do odpowiedzialności, gdy brak nadzoru lub kontroli ze strony jednej z osób wymienionych w ust. 1 umożliwił osobie im podległej popełnienie czynów, o których mowa w art. 1 i 2 i za popełnienie tych czynów odpowiedzialność na mocy prawa krajowego ponosi ta osoba prawna.
Poprawka 12
Artykuł 5 ustęp 3
3.  Odpowiedzialność osoby prawnej na mocy ust. 1 i 2 nie wyklucza postępowania karnego przeciwko osobom fizycznym, które dopuściły się czynów, o których mowa w art. 1 i 2, lub pomogły w ich popełnieniu.
3.  Odpowiedzialność osoby prawnej na mocy ust. 1 i 2 nie wyklucza postępowania karnego przeciwko osobom fizycznym, które dopuściły się czynów, o których mowa w art. 1 i 2, podżegały do nich lub pomogły w ich popełnieniu.
Poprawka 13
Artykuł 7a (nowy)
Artykuł 7 a
Minimalne wymogi
1.  Państwa członkowskie mogą przyjąć lub utrzymać wyższy poziom ochrony w zwalczaniu rasizmu i ksenofobii, niż poziom wynikający z postanowień niniejszej decyzji ramowej.
2.  Wykonanie niniejszej decyzji ramowej nie może w żadnym wypadku stanowić powodu obniżenia poziomu ochrony już ustanowionego przez państwa członkowskie w obszarach objętych zakresem niniejszej decyzji ramowej.
3.  Żaden element niniejszej decyzji ramowej nie może zostać zinterpretowany jako naruszający jakiekolwiek zobowiązanie mogące spoczywać na państwach członkowskich na mocy międzynarodowej konwencji w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji rasowej, z dnia 7 marca 1966 r. Państwa członkowskie wykonują postanowienia niniejszej decyzji ramowej w zgodności z tymi zobowiązaniami.
Poprawka 15
Artykuł 7 ustęp 2
2.  Niniejsza decyzja ramowa nie zobowiązuje państw członkowskich do tego, aby stosowały środki stojące w sprzeczności z podstawowymi zasadami dotyczącymi wolności stowarzyszania się i wolności wypowiedzi, w szczególności wolności prasy i innych mediów, wynikającymi z przepisów konstytucyjnych albo z przepisami o prawach i obowiązkach oraz gwarancjach proceduralnych dla prasy lub innych mediów, jeżeli przepisy te dotyczą ustalenia lub ograniczenia odpowiedzialności.
2.  Niniejsza decyzja ramowa nie zobowiązuje państw członkowskich do tego, aby stosowały środki stojące w sprzeczności z podstawowymi zasadami dotyczącymi wolności stowarzyszania się i wolności wypowiedzi, w szczególności wolności prasy i innych mediów, wynikającymi z praw podstawowych wspólnych dla państw członkowskich albo z przepisami o prawach i obowiązkach oraz gwarancjach proceduralnych dla prasy lub innych mediów, jeżeli przepisy te dotyczą ustalenia lub ograniczenia odpowiedzialności.
Poprawka 16
Artykuł 9 ustęp 1
1.  Każde państwo członkowskie podjemuje niezbędne środki w celu ustalenia swojej odpowiedzialności w odniesieniu do aktów o których mowa w art. 1 i 2 wówczas gdy akt został popełniony:
a) w całości lub części na jego terytorium lub,
b) przez jednego ze swoich obywateli lub,
c) na korzyść osoby prawnej, której siedziba znajduje się na terytorium tego państwa członkowskiego.
1.  Każde państwo członkowskie podjemuje niezbędne środki w celu ustalenia swojej odpowiedzialności w odniesieniu do aktów o których mowa w art. 1 i 2 wówczas gdy:
a) akt został popełniony w całości lub części na jego terytorium lub,
b) akt został popełniony przez jednego ze swoich obywateli lub,
c) siedziba osoby prawnej, która może być pociągnięta do odpowiedzialności znajduje się na terytorium tego państwa członkowskiego.
Poprawka 17
Artykuł 10 ustęp 3
3.  Przed upływem trzech lat od terminu, o którym mowa w art. 10 ust. 1, Rada dokonuje przeglądu niniejszej decyzji ramowej. W celu przygotowania tego przeglądu Rada zwróci się do państw członkowskich z pytaniem, czy napotkały jakieś trudności w trakcie współpracy sądowej odnoszącej się do przestępstw wymienionych w art. 1 ust. 1. Ponadto Rada może zwrócić się do Eurojustu o sporządzenie sprawozdania na temat ewentualnych przeszkód we współpracy sądowej państw członkowskich w tym zakresie, wynikłych z różnic między krajowymi przepisami.
3.  Przed upływem trzech lat od terminu, o którym mowa w art. 10 ust. 1, Rada dokonuje przeglądu niniejszej decyzji ramowej. W celu przygotowania tego przeglądu Rada zwróci się do państw członkowskich z pytaniem, czy napotkały jakieś trudności w trakcie współpracy sądowej odnoszącej się do przestępstw wymienionych w art. 1 ust. 1 i zwróci się do Parlamentu Europejskiego o opinię w tej sprawie. Podczas przeglądu Rada uwzględnia opinię Europejskiej Agencji Praw Podstawowych i działających w tym obszarze organizacji pozarządowych. Ponadto Rada może zwrócić się do Eurojustu o sporządzenie sprawozdania na temat ewentualnych przeszkód we współpracy sądowej państw członkowskich w tym zakresie, wynikłych z różnic między krajowymi przepisami.
Poprawka 18
Artykuł 12
12.  Niniejsza decyzja ramowa ma zastosowanie do Gibraltaru.
12.  Niniejsza decyzja ramowa ma zastosowanie również do Gibraltaru.

(1) Dz.U. C 75 E z 26.3.2002, str. 269.
(2) Dz.U. C 271 E z 12.11.2003, str. 558.


Postępowanie w przypadku pytań prejudycjalnych dotyczących przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości *
PDF 196kWORD 32k
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 29 listopada 2007 r. w sprawie projektu decyzji Rady zmieniającej Protokół w sprawie statutu Trybunału Sprawiedliwości w odniesieniu do postępowania w przypadku pytań prejudycjalnych dotyczących przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości (11824/2007 – C6-0292/2007 – 2007/0812(CNS))
P6_TA(2007)0553A6-0451/2007

(Procedura konsultacji)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając projekt decyzji Rady (11824/2007),

–   uwzględniając art. 245 ust. 2 traktatu WE oraz art. 160 traktatu Euratom, na mocy których Rada skonsultowała się z Parlamentem (C6-0292/2007),

–   uwzględniając art. 51 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A6-0451/2007),

1.   zatwierdza projekt decyzji Rady;

2.   zwraca się do Rady, jeśli ta uzna za stosowne odejść od przyjętego przez Parlament tekstu, o poinformowanie go o tym fakcie;

3.   zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem w przypadku uznania za stosowne wprowadzenia znaczących zmian do tekstu przedłożonego do konsultacji;

4.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie, Komisji i Trybunałowi Sprawiedliwości.


Immunitet i przywileje Renato Brunetty
PDF 104kWORD 31k
Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 29 listopada 2007 r. w sprawie wniosku Renato Brunetty o skorzystanie z immunitetu i przywilejów (2007/2172(IMM))
P6_TA(2007)0554A6-0449/2007

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Renato Brunetty dotyczący skorzystania z immunitetu w związku z postępowaniem cywilnym wszczętym przeciwko niemu przed Sądem Okręgowym w Mediolanie, z dnia 18 stycznia 2007 r., ogłoszony na posiedzeniu plenarnym w dniu 31 stycznia 2007 r.,

–   po wysłuchaniu wyjaśnień Renato Brunetty, zgodnie z art. 7 ust. 3 Regulaminu,

–   uwzględniając art. 9 i 10 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich z dnia 8 kwietnia 1965 r., jak również art. 6 ust. 2 Aktu dotyczącego wyboru członków Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich z dnia 20 września 1976 r.,

–   uwzględniając orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z dnia 12 maja 1964 r. i 10 lipca 1986 r.(1),

–   uwzględniając art. 6 ust. 3 oraz art. 7 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A6-0449/2007),

1.   wyraża zgodę na skorzystanie przez Renato Brunettę z immunitetu i przywilejów;

2.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do niezwłocznego przekazania niniejszej decyzji oraz sprawozdania właściwej komisji odpowiednim władzom Republiki Włoskiej.

(1) Sprawa 101/63, Wagner/Fohrmann i Krier, Zbiór Orzeczeń 1964, str. 383 i sprawa 149/85, Wybot/Faure i inni, Zbiór Orzeczeń 1986, str. 2391.


Koordynacja niektórych przepisów państw członkowskich dotyczących telewizyjnej działalności transmisyjnej ***II
PDF 195kWORD 33k
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 29 listopada 2007 r. dotycząca wspólnego stanowiska Rady mającego na celu przyjęcie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę Rady 89/552/EWG w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej (10076/6/2007 – C6-0352/2007 – 2005/0260(COD))
P6_TA(2007)0555A6-0442/2007

(Procedura współdecyzji: drugie czytanie)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wspólne stanowisko Rady (10076/6/2007 – C6-0352/2007),

–   uwzględniając stanowisko zajęte w pierwszym czytaniu(1) dotyczące wniosku Komisji przedstawionego Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2005)0646),

–   uwzględniając zmieniony wniosek Komisji (COM(2007)0170),

–   uwzględniając art. 251 ust. 2 traktatu WE,

–   uwzględniając art. 67 Regulaminu,

–   uwzględniając zalecenie do drugiego czytania przedstawione przez Komisję Kultury i Edukacji (A6-0442/2007),

1.   zatwierdza wspólne stanowisko;

2.   stwierdza, że akt prawny zostaje przyjęty zgodnie ze wspólnym stanowiskiem;

3.   zobowiązuje swojego przewodniczącego do podpisania wraz z przewodniczącym Rady aktu prawnego, zgodnie z art. 254 ust. 1 traktatu WE;

4.   zobowiązuje swojego Sekretarza Generalnego do podpisania aktu prawnego, po sprawdzeniu, że wszystkie procedury zostały prawidłowo zakończone, oraz do przygotowania jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w porozumieniu z Sekretarzem Generalnym Rady;

5.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

(1) Teksty przyjęte w dniu 13.12.2006, P6_TA(2006)0559.


Wspólnotowy kodeks odnoszący się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (uprawnienia wykonawcze przyznane Komisji) ***I
PDF 275kWORD 76k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 29 listopada 2007 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2001/83/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi w odniesieniu do uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (COM(2006)0919 – C6-0030/2007 – 2006/0295(COD))
P6_TA(2007)0556A6-0277/2007

(Procedura współdecyzji: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2006)0919),

–   uwzględniając art. 251 ust. 2 oraz art. 95 Traktatu WE, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C6-0030/2007),

–   uwzględniając art. 51 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A6-0277/2007),

1.   zatwierdza wniosek Komisji po poprawkach;

2.   zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego wniosku lub zastąpienie go innym tekstem;

3.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 29 listopada 2007 r. w celu przyjęcia dyrektywy 2008/.../WE Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2001/83/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi w odniesieniu do uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji

P6_TC1-COD(2006)0295


(Jako że zostało osiągnięte porozumienie pomiędzy Parlamentem Europejskim a Radą, stanowisko Parlamentu w pierwszym czytaniu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, dyrektywie 2008/29/WE.)


Zmiana dyrektywy 2004/49/WE w sprawie bezpieczeństwa kolei wspólnotowych ***I
PDF 434kWORD 132k
Rezolucja
Tekst skonsolidowany
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 29 listopada 2007 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2004/49/WE w sprawie bezpieczeństwa kolei wspólnotowych (COM(2006)0784 – C6-0493/2006 – 2006/0272(COD))
P6_TA(2007)0557A6-0346/2007

(Procedura współdecyzji: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2006)0784),

–   uwzględniając art. 251 ust. 2 oraz art. 71 ust. 1 Traktatu WE, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C6-0493/2006),

–   uwzględniając art. 51 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Transportu i Turystyki (A6-0346/2007),

1.   zatwierdza wniosek Komisji po poprawkach;

2.   zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego wniosku lub zastąpienie go innym tekstem;

3.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 29 listopada 2007 r. w celu przyjęcia dyrektywy .../2008/WE Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2004/49/WE w sprawie bezpieczeństwa kolei wspólnotowych

P6_TC1-COD(2006)0272


(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 71 ust.1,

uwzględniając wniosek Komisji║,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(1),

uwzględniając opinię Komitetu Regionów(2),

działając zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 251 Traktatu(3),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Aby wesprzeć wysiłki zmierzające do utworzenia wspólnego rynku usług transportu kolejowego, ║Parlament Europejski i Rada przyjęły dyrektywę 2004/49/WE(4) w sprawie ustanowienia wspólnych ram regulacyjnych dla bezpieczeństwa kolei.

(2)  Na mocy art. 14 dyrektywy 2004/49/WE została ustanowiona wspólna procedura dotycząca zezwolenia na dopuszczenie taboru kolejowego do eksploatacji. Jednakże doświadczenie pokazało, że wprowadzenie tej procedury na poziomie krajowym jest często procesem złożonym, podlegającym różnym, mało przejrzystym, a nawet powtarzalnym przepisom krajowym. Stanowi w ten sposób poważną przeszkodę w tworzeniu nowych przedsiębiorstw kolejowych, mianowicie w dziedzinie transportu towarowego. Należy w związku z tym wprowadzić szczegółowe zasady dotyczące procedury certyfikacji istniejącego taboru kolejowego i określić jej granice oraz zasady stosowania. W szczególności zgodnie z zasadą wzajemnego uznawania konieczne jest ułatwianie uzyskiwania zezwoleń na dopuszczenie do eksploatacji w państwie członkowskim innym niż państwo, które udzieliło pierwszego zezwolenia, ograniczając ilość elementów, które właściwy organ może zbadać.

(3)  W tym celu należy podzielić na trzy grupy ogół przepisów technicznych i bezpieczeństwa obowiązujących w każdym państwie członkowskim i przedstawić wyniki tej klasyfikacji w dokumencie referencyjnym. Pierwsza grupa powinna zawierać przepisy międzynarodowe oraz krajowe, które zostały uznane za równoważne, dla których weryfikacja dokonywana w jednym państwie członkowskim jest wystarczająca pod względem bezpieczeństwa kolejowego. Druga grupa powinna zawierać wszelkie inne przepisy krajowe oraz przepisy, które nie stanowiły jeszcze przedmiotu klasyfikacji. Trzecia grupa powinna zawierać przepisy konieczne dla zapewnienia kompatybilności technicznej między taborem kolejowym, który stanowi przedmiot wniosku o zezwolenie oraz infrastrukturą, o której mowa.

(4)  Europejska Agencja Kolejowa, ustanowiona na mocy rozporządzenia (WE) nr 881/2004(5), posiada mandat na opracowywanie technicznych specyfikacji interoperacyjności (TSI) i w związku z tym powinna w pierwszym etapie przeanalizować istniejące krajowe przepisy techniczne. Dodatkowo, powinna opublikować krajowe przepisy bezpieczeństwa na mocy dyrektywy 2004/49/WE. Wreszcie powinna zharmonizować kryteria certyfikacji bezpieczeństwa przedsiębiorstw kolejowych, tzn. przepisy dotyczące akceptacji taboru kolejowego używanego przez te przedsiębiorstwa. W związku z powyższym Agencja jest najodpowiedniejszą jednostką do opracowania opisanego powyżej narzędzia referencyjnego.

(5)  W wyniku zmian na płaszczyźnie międzynarodowej i w szczególności wejścia w życie nowej konwencji w sprawie międzynarodowych przewozów koleją (konwencja COTIF z 1999 r.) należy określić pojęcie posiadacza wagonów na poziomie wspólnotowym i szczegółowo uregulować relacje między przedsiębiorstwami kolejowymi i posiadaczami, zwłaszcza w dziedzinie utrzymania.

(6)  Ponieważ zasadniczy cel zamierzonego działania, a mianowicie uproszczenie wspólnotowej procedury certyfikacji taboru kolejowego, nie może zostać zrealizowany w wystarczającym stopniu przez państwa członkowskie, ale może być, z racji rozmiarów działania, lepiej zrealizowany na szczeblu wspólnotowym, Wspólnota może podjąć odpowiednie środki, zgodnie z zasadą pomocniczości, ustanowioną w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, ujętą w tym samym artykule, niniejsza dyrektywa nie wychodzi poza zakres niezbędny do osiągnięcia tego celu.

(7)  Dyrektywa 2004/49/WE przewiduje, że niektóre środki mają zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji(6).

(8)  Decyzja 1999/468/WE została zmieniona decyzją 2006/512/WE, która wprowadziła procedurę regulacyjną połączoną z kontrolą dla przyjęcia środków o zasięgu ogólnym mających na celu zmianę innych niż istotne elementów aktu podstawowego przyjętego zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 251 traktatu, między innymi poprzez usunięcie niektórych z tych elementów lub uzupełnienie aktu o nowe inne niż istotne elementy.

(9)  ▌W szczególności Komisja powinna być uprawniona do przeglądu i dostosowania załączników, do przyjęcia i przeglądu wspólnych środków bezpieczeństwa oraz wspólnych celów bezpieczeństwa, a także do wprowadzenia systemu certyfikacji posiadaczy w zakresie utrzymania, gdyż tego rodzaju środki są konieczne do wdrożenia dyrektywy 2004/49/WE. Z uwagi na fakt, że środki te mają ogólny charakter, a celem ich jest zmiana innych niż istotne elementów dyrektywy 2004/49/WE między innymi poprzez uzupełnienie jej o nowe inne niż istotne elementy, muszą one zostać przyjęte zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 5a decyzji 1999/468/WE. W przypadku, gdy ze względu na pilny charakter sprawy nie można dotrzymać normalnych terminów procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą, Komisja powinna mieć możliwość zastosowania procedury pilnej, o której mowa w art. 5a ust. 6 decyzji 1999/468/WE dla przyjęcia środków przewidzianych w dyrektywie 2004/49/WE.

(10)   Zgodnie z ust. 34 międzyinstytucjonalnego porozumienia w sprawie lepszego stanowienia prawa(7) zachęca się państwa członkowskie do sporządzenia - na swój użytek i w interesie Wspólnoty - własnych tabel, które w możliwie najszerszym zakresie odzwierciedlają korelacje pomiędzy dyrektywą 2004/49/WE a środkami transpozycji, oraz do podawania ich do wiadomości publicznej.

(11)  Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 2004/49/WE,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

W dyrektywie 2004/49/WE wprowadza się następujące zmiany:

1)   W art. 1 dodaje się literę (f) w następującym brzmieniu:

"
   f) przyczynienie się do realizacji celów dyrektywy 89/391/EWG dotyczącej poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy oraz określenie konkretnych przepisów w celu minimalizacji ryzyka związanego z funkcjonowaniem kolei dla personelu.";
"

2) Art.3 otrzymuje brzmienie:  

a)   lit. h) otrzymuje brzmienie:

"
   h) "krajowe przepisy bezpieczeństwa" oznacza wszystkie przepisy określające wymogi w zakresie bezpieczeństwa kolejowego nałożone na szczeblu państw członkowskich w celu zapewnienia spełniania przez system kolei, jego podsystemy i składniki wraz z interfejsami zasadniczych wymogów oraz możliwości ich stosowania do więcej niż jednego przedsiębiorstwa kolejowego lub do co najmniej jednego zarządcy infrastruktury niezależnie od wydającego je organu;
"

b)   dodaje się lit. ha) i s):

"

ha) "zasadnicze wymogi" oznacza wszystkie warunki określone w załączniku III do dyrektywy …/…/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia ... [dyrektywa w sprawie interoperacyjności]*(8), które musi spełniać system kolei, jego podsystemy i składniki operacyjności wraz z interfejsami;

_____________

* Dz.U. L";

"

c)   dodaje się punkt s) w następującym brzmieniu:

"
   s) "posiadacz" oznacza osobę lub jednostkę, która eksploatuje ▌pojazd jako środek transportu i która figuruje jako taka w Krajowym Rejestrze Pojazdów, wymienionym w art. [...] dyrektywy .../.../WE [dyrektywa w sprawie interoperacyjności](9)+, bez względu na to, czy jest właścicielem tego pojazdu, czy ma tylko prawo używania go.
"

3) W art.  4 ust. 4 termin "użytkownik wagonów" zostaje zastąpiony terminem "posiadacz pojazdów".

4)  Art. 5 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

"

2.  Najpóźniej do dnia 30 kwietnia 2009 r. załącznik I zostanie zmieniony, w szczególności aby uwzględnić wspólne definicje CSI oraz wspólne metody obliczania kosztów wypadków. Środki te, mające na celu zmianę mniej istotnych elementów niniejszej dyrektywy, w tym poprzez jej uzupełnienie o nowe elementy, a dotyczące wdrożenia niniejszego ustępu, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 27 ust 2a. Ze względu na pilny charakter sprawy Komisja może zastosować procedurę pilną, o której mowa w art. 27 ust. 2b.

"

5) W art.  6 wprowadza się następujące zmiany:

a)  Ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:

"

1.  "1. Pierwszy pakiet CSM, obejmujący przynajmniej metody opisane w ust. 3 lit. a), zostanie przyjęty przez Komisję przed dniem 30 kwietnia 2008 r. Zostanie on opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Drugi pakiet CSM obejmujący pozostałą część metod opisanych w ust. 3 zostanie przyjęty przez Komisję przed dniem 30 kwietnia 2010 r. Zostanie on opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Środki mające na celu zmianę mniej istotnych elementów niniejszej dyrektywy, w tym poprzez jej uzupełnienie o nowe elementy, a dotyczące wdrożenia niniejszego ustępu, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 27 ust 2a. Ze względu na pilny charakter sprawy Komisja może zastosować procedurę pilną, o której mowa w art. 27 ust. 2b.";

"

b)  Ust. 4 otrzymuje brzmienie:

"

4.  "4. CSM będą regularnie zmieniane, z uwzględnieniem doświadczenia w ich stosowaniu oraz globalnego rozwoju bezpieczeństwa kolei, a także zobowiązań państw członkowskich określonych w art. 4 ust. 1. Środki mające na celu zmianę mniej istotnych elementów niniejszej dyrektywy, w tym poprzez jej uzupełnienie, a dotyczące wdrożenia niniejszego artykułu, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 27 ust 2a. Ze względu na pilny charakter sprawy Komisja może zastosować procedurę pilną, o której mowa w art. 27 ust. 2b.".

"

6) W art.  7 wprowadza się następujące zmiany:

a)  Ust. 3 akapit pierwszy i drugi otrzymują brzmienie:

"

"Pierwszy pakiet projektowanych CST będzie oparty na sprawdzeniu istniejących wymagań i stanu bezpieczeństwa w państwach członkowskich i zapewni, że aktualny poziom bezpieczeństwa systemu kolejowego nie będzie zmniejszony w żadnym państwie członkowskim. CST zostaną przyjęte przez Komisję do dnia 30 kwietnia 2009 r. i zostaną opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. ▌

Drugi pakiet projektowanych CST jest oparty na doświadczeniu związanym z pierwszym pakietem CST i jego wdrożeniem. Będzie on odzwierciedlać obszary priorytetowe, gdzie bezpieczeństwo należy dalej poprawić. CST zostaną przyjęte przez Komisję do dnia 30 kwietnia 2011 r. i zostaną opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Środki mające na celu zmianę innych niż istotne elementów niniejszej dyrektywy, w tym poprzez jej uzupełnienie o nowe elementy, a dotyczące pierwszego i drugiego projektu CST, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 27 ust 2a. Ze względu na pilny charakter sprawy Komisja może zastosować procedurę pilną, o której mowa w art. 27 ust. 2b.";

"

b)   W ust. 3 dodaje się akapit o następującej treści:

"

Przed przygotowaniem projektu lub dokonaniem przeglądu CST analiza kosztów i korzyści musi wykazać, że opracowanie CST skutkować będzie poprawą poziomu bezpieczeństwa transportu i optymalnym wykorzystaniem sieci kolejowej.

"

c)  Ust. 5 otrzymuje brzmienie:

"

5.  "5. CST są regularnie poddawane przeglądowi, z uwzględnieniem globalnego rozwoju bezpieczeństwa kolei. Środki mające na celu zmianę mniej istotnych elementów niniejszej dyrektywy, w tym poprzez jej uzupełnienie o nowe elementy, a dotyczące wdrożenia niniejszego ustępu, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 27 ust 2a. Ze względu na pilny charakter sprawy Komisja może zastosować procedurę pilną, o której mowa w art. 27 ust. 2b.".

"

7) W art.  10 wprowadza się następujące zmiany:

a)  Artykuł 10 ust. 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:

"

"Certyfikat bezpieczeństwa ma stanowić dowód ustanowienia przez przedsiębiorstwo kolejowe systemu zarządzania bezpieczeństwem i zdolności spełniania przez nie wymagań dotyczących bezpieczeństwa zawartych w TSI i innych właściwych przepisach Wspólnoty i przepisach krajowych w celu nadzoru yzyk i wysoce bezpiecznego świadczenia usług transportowych w sieci.";

b)  Ust. 2 lit. b) otrzymuje brzmienie:

"b) certyfikacja potwierdzająca akceptację regulacji wewnętrznych przyjętych przez przedsiębiorstwo kolejowe w celu spełnienia konkretnych wymagań niezbędnych dla wysoce bezpiecznego świadczenia usług transportowych w sieci. Wymagania te mogą obejmować stosowanie TSI i krajowych przepisów dotyczących bezpieczeństwa, w tym zasad eksploatacji sieci, stosowanie certyfikacji personelu i zezwoleń na dopuszczenie do eksploatacji taboru kolejowego użytkowanego przez przedsiębiorcę kolejowego. Certyfikacja jest oparta na dokumentacji złożonej przez przedsiębiorstwo kolejowe, zgodnej z załącznikiem IV.".

"

8)  Art. 14 otrzymuje brzmienie:

"

Artykuł 14

Dopuszczenie do eksploatacji pojazdów kolejowych

Pojazdy kolejowe, których dopuszczenie do eksploatacji jest dozwolone w jednym państwie członkowskim muszą uzyskać kolejne zezwolenie przed dopuszczeniem do eksploatacji w innym państwie członkowskim (w innych państwach członkowskich) zgodnie z wymogami określonymi w art. [...] dyrektywy …/…/WE [dyrektywa w sprawie interoperacyjności].(10) ";

"

9)  Dodaje się ▌art. 14a ▌w następującym brzmieniu:

"Artykuł 14a

Utrzymanie pojazdu

1.  Podczas każdego dopuszczenia pojazdu do eksploatacji dla każdego pojazdu zostaje wyznaczony posiadacz. Posiadacz ten odpowiada za utrzymanie tego pojazdu. Posiadaczem może być przedsiębiorstwo kolejowe.

2.  Przedsiębiorstwo kolejowe odpowiada za bezpieczeństwo działania pojazdów dopuszczonych do eksploatacji w ramach sieci. Aby wykazać, w ramach certyfikatu bezpieczeństwa przewidzianego w art. 10, że tabor kolejowy jest utrzymywany zgodnie z obowiązującymi wymogami, przedsiębiorstwo kolejowe przekazuje informacje o posiadaczach oraz dostarcza dokumentację wyjaśniającą procedury stosowane przez tych posiadaczy w celu wykonania napraw.

3.  Jeżeli przedsiębiorstwo kolejowe używa pojazdów, których nie jest posiadaczem, wdraża ono konieczne procedury, umożliwiające sprawdzenie czy obowiązujące wymogi, w tym zasady dotyczące utrzymania zgodnie z postanowieniami TSI, są spełniane. W przypadku zmiany posiadacza poprzedni posiadacz przekazuje całą przechowywaną przez siebie dokumentację dotyczącą utrzymania nowemu posiadaczowi przed zarejestrowaniem zmiany w krajowym rejestrze pojazdów.

4.  Do 1 stycznia 2010 r. Komisja ustanawia obowiązkowy system certyfikacji posiadaczy wagonów i innych pojazdów w zakresie utrzymania, na podstawie zalecenia Agencji. Środki te, mające na celu zmianę mniej istotnych elementów niniejszej dyrektywy, w tym poprzez jej uzupełnienie o nowe elementy przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 27 ust 2a. Ze względu na pilny charakter sprawy Komisja może zastosować procedurę pilną, o której mowa w art. 27 ust. 2b.

10)   Dodaje się art. 17a w następującym brzmieniu:

"

Artykuł 17a

Decyzje wymagające zasięgnięcia opinii Agencji

Wnioskodawca może wystąpić do Agencji o wydanie opinii technicznej w sprawie negatywnej decyzji podjętej przez organ ds. bezpieczeństwa w sprawie przyznania certyfikatu bezpieczeństwa lub zezwolenia dotyczącego bezpieczeństwa zgodnie z art. 10 i 11.

"

11)  Ust. 26 otrzymuje brzmienie:

"

Artykuł 26

Dostosowania załączników

Środki mające na celu zmianę mniej istotnych elementów niniejszej dyrektywy poprzez uwzględnienie w załącznikach postępu naukowo-technicznego - przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 27 ust 2a. Ze względu na pilny charakter sprawy Komisja może zastosować procedurę pilną, o której mowa w art. 27 ust. 2b.

"

12)  Do art. 27 dodaje się ust. 2a i 2b w następującym brzmieniu:

"

2a.W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu zastosowanie mają art. 5a ust. 1-4 oraz art. 7 decyzji 1999/468/WE z uwzględnieniem przepisów jej art. 8║.

2b.  W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu, stosuje się przepisy art. 5a ust. 1, 2, 4 i 6 oraz art. 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów jej art. 8.

"

Artykuł 2

Transpozycja

1.  Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne dla dostosowania się do niniejszej dyrektywy najpóźniej do ...(11). Przedstawiają niezwłocznie Komisji powyższe przepisy oraz tabelę korelacji między nimi i niniejszą dyrektywą.

Wspomniane środki zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia są określane przez państwa członkowskie.

2.  Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty głównych przepisów prawa krajowego, które zostały przez nie przyjęte w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 3

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 4

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

(1) Dz.U. C 256 z 27.10.2007, str. 39.
(2) Dz.U. C ...
(3) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 29 listopada 2007 r.
(4) Dz.U. L 164 z 30.4.2004, str. 44. Wersja poprawiona w Dz.U. L 220 z 21.6.2004, str. 16.
(5) Dz.U. L 164 z 30.4.2004, str. 1. Wersja poprawiona w Dz.U. L 220 z 21.6.2004, str. 3.
(6) Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23. Decyzja zmieniona decyzją 2006/512/WE (Dz.U. L 200 z 22.7.2006, str. 11).
(7) Dz.U. C 321 z 31.12.2003, str. 1.
(8)+ Uwaga dla Dz.U.: należy wstawić numer i datę dyrektywy.
(9)++ Uwaga dla Dz.U.: należy wstawić numer dyrektywy.
(10)+ Uwaga dla Dz.U.: należy wstawić numer dyrektywy.
(11)* 24 miesiące po wejściu w życie niniejszej dyrektywy.


Zmiana  rozporządzenia (WE) nr 881/2004 ustanawiającego Europejską Agencję Kolejową ***I
PDF 458kWORD 131k
Rezolucja
Tekst skonsolidowany
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 29 listopada 2007 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 881/2004 ustanawiające Europejską Agencję Kolejową (COM(2006)0785 – C6-0473/2006 – 2006/0274(COD))
P6_TA(2007)0558A6-0350/2007

(Procedura współdecyzji: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2006)0785),

–   uwzględniając art. 251 ust. 2 oraz art. 71 ust. 1 traktatu WE, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C6-0473/2006),

–   uwzględniając art. 51 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Transportu i Turystyki (A6-0350/2007),

1.   zatwierdza wniosek Komisji po poprawkach;

2.   zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego wniosku lub zastąpienie go innym tekstem;

3.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 29 listopada 2007 r. w celu przyjęcia rozporządzenia (WE) nr .../2008 Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 881/2004 ustanawiające Europejską Agencję Kolejową

P6_TC1-COD(2006)0274


(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 71 ust. 1,

uwzględniając wniosek Komisji║,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),

po konsultacji z Komitetem Regionów,

działając zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 251 traktatu(2),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Rozporządzenie (WE) nr 881/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady(3) ustanowiło Europejską Agencję Kolejową, która na płaszczyźnie technicznej powinna przyczynić się do utworzenia europejskiego obszaru kolejowego bez granic. W związku ze zmianami, które nastąpiły w prawodawstwie wspólnotowym w dziedzinie interoperacyjności i bezpieczeństwa kolei, zmianami na rynku i doświadczeniami zdobytymi w trakcie działalności Agencji oraz w trakcie kontaktów między Agencją a Komisją, należy zmienić rozporządzenie (WE) nr 881/2004, a w szczególności dodać niektóre zadania.

(2)  Artykuł 14 dyrektywy 2004/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie bezpieczeństwa kolei wspólnotowych(4) ustanowił wspólną procedurę dopuszczania do eksploatacji użytkowanego taboru kolejowego. W duchu zasady wzajemnego uznawania należy ułatwić otrzymywanie pozwolenia na dopuszczenie do eksploatacji w państwie członkowskim innym niż to, które wydało pierwsze pozwolenie jednocześnie ograniczając ilość elementów, które właściwy organ może sprawdzać. W tym celu należy sklasyfikować wszystkie przepisy techniczne i dotyczące bezpieczeństwa obowiązujące w każdym państwie członkowskim w trzech grupach i przedstawić wyniki tej klasyfikacji w dokumencie referencyjnym. Agencja ma zatem za zadanie ułatwienie tej klasyfikacji poprzez opracowanie dla każdego sprawdzanego parametru odpowiednika w stosowanych przepisach krajowych i poprzez dostarczenie jednorazowych opinii technicznych w ramach konkretnych projektów.

(3)  Krajowe przepisy są zgłaszane Komisji w ramach dyrektywy 2008/…/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia ... [dyrektywa w sprawie interoperacyjności](5) i dyrektywy 2004/49/WE. Granica między dwoma zbiorami przepisów jest jasna, ponieważ przepisy bezpieczeństwa dotyczą częściowo podsystemów, które także stanowią przedmiot przepisów w dziedzinie interoperacyjności. Należy je porównać i sklasyfikować w dwóch zbiorach przepisów oraz przedstawić w spójny sposób na stronie internetowej Agencji.

(4)  Zgodnie z art. 13 rozporządzenia (WE) nr 881/2004, Agencja może przeprowadzić nadzór nad jakością pracy jednostek notyfikowanych przez państwa członkowskie. Badanie zrealizowane przez Komisję wykazało jednak, że kryteria których należy przestrzegać przy notyfikacji tych jednostek mogą być interpretowane bardzo szeroko. Bez uszczerbku dla odpowiedzialności państw członkowskich w wyborze jednostek do notyfikacji i kontroli przez nie wykonywanych w celu sprawdzenia przestrzegania tych kryteriów, ważna jest ocena oddziaływania takich rozbieżności w interpretacji i sprawdzenie czy nie stwarzają one trudności na poziomie wzajemnego uznania certyfikatów zgodności i deklaracji weryfikacji "WE". Należy zatem przewidzieć możliwość pełnienia przez Agencję roli koordynatora w tej dziedzinie, na przykład poprzez realizowanie zadania zbierania informacji.

(5)  Artykuł 15 rozporządzenia (WE) nr 881/2004 przewiduje, że na wniosek Komisji Agencja dokonuje analizy, pod kątem interoperacyjności, każdego projektu infrastrukturalnego związanego ze współfinansowaniem wspólnotowym. Należy rozszerzyć koncepcję "projektu infrastruktury", aby móc ocenić także spójność systemu, jak na przykład w przypadku projektów wdrażania systemu ERTMS.

(6)  W związku z rozwojem sytuacji na arenie międzynarodowej, a w szczególności wejściem w życie nowej Konwencji w sprawie międzynarodowych przewozów koleją (konwencja COTIF z 1999 r.), należy poprosić Agencję o dokonanie oceny relacji między przedsiębiorstwami kolejowymi a firmami eksploatującymi tabor kolejowy, w szczególności w dziedzinie utrzymania i przygotować zalecenia. Zadanie to polega na przedłużeniu prac w zakresie certyfikacji warsztatów naprawczych.

(7)  W związku z przyjęciem trzeciego pakietu kolejowego║, należy odnieść się do dyrektywy 2007/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. w sprawie przyznawania uprawnień maszynistom prowadzącym lokomotywy i pociągi w obrębie systemu kolejowego Wspólnoty(6), która przewiduje szereg zadań do wykonania przez Agencję.

(8)  Opracowaniu i wdrażaniu systemu ERTMS towarzyszyło, od przyjęcia drugiego pakietu kolejowego, wiele inicjatyw, takich jak podpisanie porozumienia o współpracy między Komisją i różnymi podmiotami z sektora; powołanie komitetu wykonawczego do wdrożenia tego porozumienia; przyjęcie, przez Komisję, komunikatu na temat wdrożenia ERTMS(7); wyznaczenie decyzją …(8) europejskiego koordynatora projektu ERTMS, priorytetowego projektu o znaczeniu wspólnotowym; określenie uprawnień systemu Agencji w ramach różnych rocznych programów prac oraz przyjęcie technicznych specyfikacji interoperacyjnych (TSI) w dziedzinie kolei konwencjonalnych(9). Biorąc pod uwagę rosnące znaczenie udziału Agencji w tej dziedzinie, należy określić jej zadania.

(9)  Agencja dysponuje w chwili obecnej dużą liczbą wykwalifikowanych ekspertów w dziedzinie interoperacyjności i bezpieczeństwa europejskiego systemu kolejowego. Agencja powinna zatem być upoważniona do wykonywania jednorazowych zadań na wniosek Komisji, pod warunkiem, ze będą one zgodne z misją Agencji, dyspozycyjnością budżetową i pozostałymi priorytetami Agencji.

(10)  Należy zmienić datę przyjęcia rocznego programu prac Agencji w celu umożliwienia lepszej synchronizacji z procedurą uchwalania budżetu.

(11)  Podczas opracowywania programu prac Agencji należy określić cel każdego działania, jak również jego adresata. Należałoby także poinformować Komisję o wynikach technicznych każdego działania; informacja ta wykracza poza sprawozdanie ogólne przedkładane wszystkim instytucjom.

(12)  Ponieważ zasadniczy cel zamierzonego działania, a mianowicie w głównej mierze rozszerzenie zadań Agencji w celu uwzglednienia jej uczestnictwa w upraszczaniu wspólnotowej procedury certyfikacji taboru kolejowego, nie może zostać w wystarczającym stopniu zrealizowany przez państwa członkowskie, ale może być, z racji rozmiarów działania, lepiej zrealizowany na szczeblu wspólnotowym, Wspólnota może podjąć działania, zgodnie z zasadą pomocniczości, ustanowioną w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, ujętą w tym samym artykule, niniejsza dyrektywa nie wychodzi poza zakres niezbędny do osiągnięcia tego celu,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W rozporządzeniu (WE) nr 881/2004 wprowadza się następujące zmiany:

1)   Artykuł 3 ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:

"

1.   Przygotowując zalecenia wymienione w art. 6, 7, 12, 14, 16, 17 i 18, Agencja powołuje określoną liczbę grup roboczych. Wspomniane grupy robocze opierają się z jednej strony na fachowej wiedzy specjalistów z branży kolejowej, w szczególności na doświadczeniach zgromadzonych przez Europejskie Stowarzyszenie ds. Interoperacyjności Kolei (AEIF), z drugiej zaś na fachowej wiedzy właściwych organów krajowych. Agencja może również w razie potrzeby powołać horyzontalne grupy robocze do spraw interdyscyplinarnych, takich jak bezpieczeństwo i higiena pracy.

Agencja zapewnia, że jej grupy robocze mają niezbędne kompetencje i są reprezentatywne oraz że posiadają one odpowiednią reprezentację tych gałęzi gospodarki i tych użytkowników, których będą dotyczyć środki, jakie może zaproponować Komisja na podstawie zaleceń przekazywanych do niej przez Agencję. Prace grup roboczych są prowadzone z zachowaniem przejrzystości.

Jeżeli prace wymienione w art. 6, 12, 16 i 17 mają bezpośredni wpływ na warunki pracy oraz zdrowie i bezpieczeństwo pracowników zatrudnionych w tej branży, przedstawiciele organizacji pracobiorców uczestniczą w pracach odpowiednich grup roboczych.

"

2)  Dodaje się artykuł 8a w następującym brzmieniu:

"

Artykuł 8a

Klasyfikacja przepisów krajowych

1.  Agencja ułatwia dopuszczenie taboru kolejowego oddanego do eksploatacji w jednym państwie członkowskim przez pozostałe państwa członkowskie, zgodnie z procedurami przewidzianymi w ust. 2-5.

2.  Agencja stopniowo opracowuje dokument referencyjny pozwalający na ustalenie zgodności wszystkich przepisów krajowych stosowanych przez państwa członkowskie w zakresie oddawania do eksploatacji taboru kolejowego. Ten dokument zawiera, dla każdego z parametrów wymienionych w załączniku ... do dyrektywy 2008/…/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia .... [dyrektywa w sprawie interoperacyjności]*, przepisy krajowe każdego państwa członkowskiego, jak i grupę, w załączniku ... , w którym przepisy te zostały zawarte. Wspomniane przepisy obejmują przepisy notyfikowane w ramach art. 16 ust. 3 dyrektywy 2008/../WE [dyrektywa w sprawie interoperacyjności], w wyniku przyjęcia TSI (przypadki specjalne, punkty otwarte, uchylenia) oraz w ramach art. 8 dyrektywy 2004/49/WE.

Na początek Agencja zidentyfikuje i porówna różnice między państwami członkowskimi w zakresie bezpiecznej odległości pomiędzy infrastrukturą a taborem kolejowym.

Z myślą o takich pracach powołuje się grupę roboczą; ponadto zgodnie z art. 3 włącza się do prac odpowiednie podmioty oraz zasięga opinii przedstawicieli partnerów społecznych zgodnie z art. 4.

3.  Opierając się na współpracy krajowych władz do spraw bezpieczeństwa, ustanowionej na mocy art. 6 ust. 5, oraz w celu stopniowego zmniejszania liczby przepisów z grupy B, Agencja systematycznie aktualizuje dokument referencyjny i przekazuje go Komisji. Pierwsza wersja dokumentu zostaje przekazana Komisji najpóźniej ...(10).

4.  Władze krajowe do spraw bezpieczeństwa mogą zwrócić się do Agencji, w ramach nadania biegu wnioskowi o dopuszczenie do oddania do eksploatacji taboru kolejowego, a Komisja może poprosić o wydanie opinii technicznej na temat:

   a) równoważności przepisów technicznych dla jednego lub kilku parametrów;
   b) wniosku o dodatkową informację, analizę ryzyka lub test i/lub wynik takiego wniosku;
   c) uzasadnienia odmowy pozwolenia.

5.  Przed dniem 1 stycznia 2010 r. i po zasięgnięciu opinii krajowych organów ds. bezpieczeństwa Agencja przedkłada propozycje rozwiązań mających na celu zmniejszenie liczby i zakresu krajowych przepisów dotyczących klasyfikacji taboru kolejowego w grupie B.

6.  Od roku 2015 i we współpracy z właściwymi krajowymi organami ds. bezpieczeństwa Agencja ma za zadanie udzielanie pozwoleń na wprowadzanie do ruchu pojazdów zgodnych z TSI.

____________________

*Dz.U. L ....

"

3)   Art. 10 otrzymuje następujące brzmienie :

   a) dodaje się ust. 3a w następującym brzmieniu:"
3a.  Wnioskodawca może wystąpić do Agencji o wydanie opinii technicznej w sprawie odmownej decyzji podjętej przez organ ds. bezpieczeństwa w sprawie przyznania certyfikatu bezpieczeństwa lub zezwolenia dotyczącego bezpieczeństwa zgodnie z art. 10 i 11 dyrektywy 2004/49/WE."
   b) dodaje się ust. 3b w następującym brzmieniu:"
3b.  Agencja może być wezwana do wydania opinii technicznej dotyczącej stosowania właściwej wersji systemu specyfikacji ERTMS zgodnie z art. 21 a."

4) W art.  11 dodaje się ust. 4 w następującym brzmieniu:

"

4.  Agencja określa, w porozumieniu z państwami członkowskimi i Komisją, praktyczny tryb komunikowania dokumentów wymienionych w ust. 1.

"

5)  Artykuł 13 otrzymuje następujące brzmienie:

"

Artykuł 13

Jednostki notyfikowane

Bez uszczerbku dla obowiązków państw członkowskich w stosunku do wyznaczonych przez nie jednostek notyfikowanych, Agencja może, na wniosek Komisji, sprawdzić, czy kryteria notyfikacji tych jednostek, wymienione w załączniku VII do dyrektywy 2008/.../WE [dyrektywa w sprawie interoperacyjności], są przestrzegane i ocenić jakość prac tych jednostek. W stosownych sytuacjach Agencja przedłoży opinię Komisji.

"

6)  Artykuł 15 otrzymuje następującym brzmienie:

Artykuł 15

Interoperacyjność systemu kolejowego

Na wniosek Komisji, Agencja analizuje, pod kątem interoperacyjności, każdy projekt odnawiania, zagospodarowania lub budowy dotyczący systemu kolejowego, który ubiega się o współfinansowanie wspólnotowe. Agencja wydaje opinię na temat zgodności projektu z właściwymi TSI w terminie uzgodnionym z Komisją, w zależności od znaczenia projektu i dostępnych zasobów. W opinii bierze się w pełni pod uwagę uchylenia przewidziane w art. 7 dyrektywy 96/48/WE i art. 7 dyrektywy 2001/16/WE.

7)  Dodaje się artykuł 16a w następującym brzmieniu:

"

Artykuł 16a

Relacja między posiadaczami pojazdów a przedsiębiorstwami kolejowymi

1.  W okresie:

od ...(11) Agencja ocenia relacje pomiędzy posiadaczami pojazdów i przedsiębiorstwami kolejowymi w zakresie utrzymania, zgodnie z art. 14a dyrektywy 2004/49/WE. W tym samym terminie Agencja przedkłada Komisji sprawozdanie, w którym przedstawi ▌ zalecenia w celu wprowadzenia ▌obowiązkowego systemu certyfikacji posiadaczy pojazdów.

   - jednego roku w przypadku wagonów,
   - dwóch lat w przypadku innych pojazdów,

2.   Zalecenia Agencji obejmują w szczególności poniższe aspekty:

   a) treść i specyfikacje obowiązkowego i wzajemnie uznawanego systemu certyfikacji posiadaczy pojazdów;
   b) rodzaj organów certyfikujących właściwych do wdrażania obowiązkowego systemu wraz z krajowymi organami ds. bezpieczeństwa lub organami zgłoszonymi, zgodnie z przepisami dyrektywy 2004/49/WE;
   c) inspekcje oraz kontrole techniczne i operacyjne, które mają przeprowadzać organy państw członkowskich;
   d) zdolność posiadacza, z punktu widzenia organizacyjnego, personelu i sprzętu, do zapewnienia utrzymania typów pojazdów, którymi zarządza, i wywiązania się z zobowiązań podmiotu zamawiającego w przypadku zamówień na nowe podsystemy i pojazdy, na ich modernizację lub odnowienie zgodnie z dyrektywą 2008/.../WE [dyrektywa w sprawie interoperacyjności];
   e) posiadanie informacji niezbędnych do zamierzonych działań konserwacyjnych (zwłaszcza dokumentacji i planów konserwacji);
   f) posiadanie narzędzi niezbędnych do badania i nadzorowania stanu pojazdów;
   g) konieczność zamieszczenia warunku dotyczącego ubezpieczenia w specyfikacjach systemu certyfikacji.

"

8)  Artykuł 17 otrzymuje następujące brzmienie:

   a) Tytuł i ust. 1 otrzymują następujące brzmienie:"
Artykuł 17
Certyfikacja personelu pociągów i kompetencje zawodowe
1.  "1. Agencja przedstawia zalecenia dotyczące określenia wspólnych kryteriów do definiowania kompetencji zawodowych i oceny personelu uczestniczącego w eksploatacji i konserwacji systemu kolejowego. Jednocześnie, Agencja uwzglednia kryteria i priorytety dyrektywy 2007/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. w sprawie przyznawania uprawnień maszynistom prowadzącym lokomotywy i pociągi w obrębie systemu kolejowego Wspólnoty1. Agencja konsultuje się z przedstawicielami partnerów społecznych w trybie przewidzianym w art. 4.
_________________________
1 Dz.U. L 315 z 3.12.2007, str. 51."
   b) Dodaje się ustęp 4 w następującym brzmieniu:"
4.  Agencja uczestniczy we wdrażaniu dyrektywy dyrektywy 2007/59/WE, wypełniając wszystkie zadania, jakie zostały jej powierzone na mocy tej dyrektywy."

9)  Artykuł 18 otrzymuje następujące brzmienie:

"

Artykuł 18

Rejestracja taboru kolejowego

Agencja opracowuje i rekomenduje Komisji jednolity formularz wniosku o rejestrację, a także wspólne specyfikacje krajowego rejestru pojazdów zgodnie z art. 14 dyrektywy 2008/…/WE [dyrektywa w sprawie interoperacyjności].

"

10)   Dodaje się art. 18a w następującym brzmieniu:

"

Artykuł 18a

Europejski rejestr typów pojazdów dopuszczonych do eksploatacji

Agencja sporządza i prowadzi europejski rejestr typów pojazdów dopuszczonych do eksploatacji. Rejestr ten obejmuje typy pojazdów szynowych, na które państwa członkowskie wydały pozwolenie, i jest dostępny na drodze elektronicznej. Państwa członkowskie regularnie zawiadamiają Agencję o wszelkich udzielonych lub zawieszonych pozwoleniach .

"

11)  Artykuł 19 otrzymuje następujące brzmienie.

a)  Do ustępu 1 dodaje się literę e) w brzmieniu:

"
   e) przepisy techniczne notyfikowane przez państwa członkowskie w ramach art. 16 ust. 3 i 17 ust. 2 dyrektywy 2008/…/WE [dyrektywa w sprawie interoperacyjności]+.";
"

b)  Dodaje się ustęp w brzmieniu:

"

5.  "5. Bazy danych opracowane w ramach niniejszego artykułu i art. 11 są opracowywane w spójności, szczególnie z przepisami krajowymi.

"

12)  Rozdział 4 otrzymuje następujące brzmienie.

a)  Tytuł rozdziału 4 otrzymuje brzmienie:

"

INNE ZADANIA

"

13)  Dodaje się art. 21a i 21b w następującym brzmieniu:

"

Artykuł 21a

ERTMS

1.  Agencja pełni rolę organu właściwego dla systemu w ramach opracowania i wdrażania europejskiego systemu zarządzania ruchem kolejowym, zwanego "ERTMS". W tym celu realizuje ona zadania opisane w ust. 2-5.

2.  Agencja wprowadza procedurę zarządzania wnioskami zmian specyfikacji systemu ERTMS.

3.  Agencja wspiera prace Komisji w zakresie migracji do ERTMS i koordynacji prac instalacyjnych ERTMS wzdłuż transeuropejskich korytarzy transportowych.

4.  Agencja nadzoruje, przy współpracy z notyfikowanymi jednostkami i krajowymi władzami do spraw bezpieczeństwa, zastosowanie procedur weryfikacyjnych "WE' i oddawnie do eksploatacji w ramach określonych projektów, w szczególności w celu oceny kompatybilności technicznej między infrastrukturą a taborem wyposażonymi przez różnych producentów. W stosownych sytuacjach Agencja zaleca Komisji odpowiednie działania.

5.  Agencja opracowuje strategię zarządzania różnymi wersjami ERTMS w celu zapewnienia kompatybilności technicznej i operacyjnej między infrastrukturą a taborem kolejowym wyposażonymi w różne wersje.

6.  Na wniosek przedsiębiorstwa kolejowego, zarządcy infrastruktury lub dostawcy Agencja zobowiązana jest do wydania opinii technicznej określającej wersję systemu specyfikacji ERTMS, którą należy stosować.

Artykuł 21b

Inne zadania

Agencja wykonuje, w porozumieniu z Komisją lub na jej wniosek, wszelkie jednorazowe zadania, które przyczyniają się do realizacji celów opisanych w art. 1, nawet jeśli to zadanie nie zostało wyraźnie przewidziane w niniejszym rozporządzeniu lub w programie prac przewidzianym w art. 25 ust. 2 lit. c).

"

14)   Artykuł 24 ust. 3 tiret pierwsze otrzymuje następującebrzmienie:

"

pracowników zatrudnionych czasowo przez Agencję, na okres nie dłuższy niż pięć lat, rekrutowanych spośród specjalistów z branży, na podstawie ich kwalifikacji i doświadczenia w dziedzinie bezpieczeństwa i interoperacyjności kolei. Umowy z pracownikami mogą zostać przedłużone na kolejny okres nie dłuższy niż trzy lata jeżeli wymaga tego potrzeba zagwarantowania ciągłości usług.

"

15)  Artykuł 25 otrzymuje następujące brzmienie:

a) W ust.  2 lit. c) otrzymuje następujące brzmienie:

"
   c) przyjmuje, do dnia 30 listopada każdego roku, po wzięciu pod uwagę stanowiska Komisji, program prac Agencji na rok następny i przedkłada go państwom członkowskim, w Parlamencie Europejskim, w Radzie i w Komisji. Program prac zostaje przyjęty bez uszczerbku dla corocznej procedury uchwalania budżetu Wspólnoty. Jeżeli Komisja, w ciągu 15 dni od daty przyjęcia programu prac, wyrazi swoją dezaprobatę w stosunku do programu, Rada Administracyjna ponownie analizuje program i przyjmuje go w ciągu dwóch miesięcy, po ewentualnych poprawkach, w drugim czytaniu bądź większością dwóch trzecich głosów, w tym przedstawicieli Komisji, bądź jednogłośnie przez przedstawicieli państw członkowskich.
"

b)  Dodaje się ustęp 3 w następującym brzmieniu:

"

3.  Program prac Agencji określa, dla każdego rodzaju działalności, realizowane cele. Ogólnie, każdy rodzaj działalnościi/lub każdy wynik są przedmiotem sprawozdania przedkładanego Komisji.

"

16) W art.  26 ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:

"

1.  Rada Administracyjna składa się z jednego przedstawiciela każdego państwa członkowskiego i czterech przedstawicieli Komisji oraz sześciu przedstawicieli nieposiadających prawa głosu, reprezentujących na poziomie europejskim następujące grupy:

   a) przedsiębiorstwa kolejowe,
   b) zarządcy infrastruktury,
   c) przemysł kolejowy,
   d) związki zawodowe,
   e) pasażerowie,
   f) klienci przewozów towarowych.

Dla każdej z tych grup Komisja powołuje przedstawiciela i jego zastępcę na podstawie listy czterech nazwisk przedłożonej przez poszczególne organizacje europejskie.

Członkowie Rady Administracyjnej, jak również ich zastępcy, są powoływani na podstawie odpowiedniego doświadczenia i wiedzy.

"

17) W art.  36 ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:

"

1.  Agencja pozostaje otwarta na uczestnictwo krajów europejskich i krajów objętych Europejską Polityką Sąsiedztwa1, które zawarły ze Wspólnotą Europejską porozumienia przewidujące przyjęcie i zastosowanie przez te kraje prawa wspólnotowego w dziedzinie objętej przez niniejsze rozporządzenie.

___________________________

Należy odnieść się do komunikatu Komisji COM(2004)0373 wersja ostateczna z12.5.2004;

"

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

(1) Dz.U. C 256 z 27.10.2007, str. 39.
(2) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 29 listopada 2007 r.
(3) Dz.U. L 164 z 30.4. 2004, str. 1. Sprostowanie w Dz.U. L 220 z 21.6.2004, str. 3.
(4) Dz.U. L 164 z 30.4. 2004, str. 44. Sprostowanie w Dz.U. L 220 z 21.6.2004, str. 16.
(5) Dz.U. L ...
(6) Dz.U. L 315 z 3.12.2007, str. 51.
(7) Dz.U. ...
(8) Dz.U. …
(9) Dz.U. …
(10)* Rok od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
(11)* Data wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.


Kontrola nabywania i posiadania broni ***I
PDF 272kWORD 215k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 29 listopada 2007 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę Rady 91/477/EWG w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (COM(2006)0093 – C6-0081/2006 –2006/0031 (COD))
P6_TA(2007)0559A6-0276/2007

(Procedura współdecyzji: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM (2006)0093),

–   uwzględniając art. 251 ust. 2 oraz art.  95 ust. 1 Traktatu WE, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C6-0081/2006),

–   uwzględniając art. 51 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów oraz opinię Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A6-0276/2007),

1.   zatwierdza wniosek Komisji po poprawkach;

2.   zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego wniosku lub zastąpienie go innym tekstem;

3.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 29 listopada 2007 r. w celu przyjęcia dyrektywy 2008/.../WE Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę Rady 91/477/EWG w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni

P6_TC1-COD(2006)0031


(Jako że zostało osiągnięte porozumienie pomiędzy Parlamentem Europejskim a Radą, stanowisko Parlamentu w pierwszym czytaniu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, dyrektywie 2008/51/WE.)


Prawo właściwe dla zobowiązań umownych (Rzym I) ***I
PDF 273kWORD 55k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 29 listopada 2007 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącego prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I) (COM(2005)0650 – C6-0441/2005 – 2005/0261(COD))
P6_TA(2007)0560A6-0450/2007

(Procedura współdecyzji: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2005)0650),

–   uwzględniając art. 251 ust. 2, art. 61 litera c) oraz art. 67 ust. 5 Traktatu WE, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C6-0441/2005),

–   uwzględniając art. 51 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej oraz opinię Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych (A6-0450/2007),

1.   zatwierdza wniosek Komisji po poprawkach;

2.   zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego wniosku lub zastąpienie go innym tekstem;

3.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 29 listopada 2007 r. w celu przyjęcia rozporządzenia (WE) nr .../2008 Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącego prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I)

P6_TC1-COD(2005)0261


(Jako że zostało osiągnięte porozumienie pomiędzy Parlamentem Europejskim a Radą, stanowisko Parlamentu w pierwszym czytaniu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (WE) nr 593/2008.)


Genetycznie zmodyfikowana żywność i pasza (uprawnienia wykonawcze przyznane Komisji) ***I
PDF 278kWORD 77k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 29 listopada 2007 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy w odniesieniu do uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (COM(2006)0912 – C6-0027/2007 – 2006/0307(COD))
P6_TA(2007)0561A6-0299/2007

(Procedura współdecyzji: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2006)0912),

–   uwzględniając art. 251 ust. 2 oraz art. 37, 95 i 152 traktatu WE, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C6-0027/2007),

–   uwzględniając art. 51 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A6-0299/2007),

1.   zatwierdza wniosek Komisji po poprawkach;

2.   zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego wniosku lub zastąpienie go innym tekstem;

3.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 29 listopada 2007 r. w celu przyjęcia rozporządzenia (WE) nr .../2008 Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy w odniesieniu do uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji

P6_TC1-COD(2006)0307


(Jako że zostało osiągnięte porozumienie pomiędzy Parlamentem Europejskim a Radą, stanowisko Parlamentu w pierwszym czytaniu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzeniu (WE) nr 298/2008.)


Status i finansowanie europejskich partii politycznych ***I
PDF 275kWORD 70k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 29 listopada 2007 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2004/2003 w sprawie przepisów regulujących partie polityczne na poziomie europejskim oraz dotyczacych ich finansowania (COM(2007)0364 – C6-0202/2007 – 2007/0130(COD))
P6_TA(2007)0562A6-0412/2007

(Procedura współdecyzji: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2007)0364),

–   uwzględniając art. 251 ust. 2 oraz art. 191 Traktatu WE, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C6-0202/2007),

–   uwzględniając art. 51 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Konstytucyjnych oraz opinie Komisji Budżetowej i Komisji Kontroli Budżetowej (A6-0412/2007),

1.   zatwierdza wniosek Komisji po poprawkach;

2.   zwraca się do Prezydium o zbadanie, w jaki sposób partii politycznej na poziomie europejskim można przyznać trzymiesięczny okres przejściowy w celu ponownego ukonstytuowania się z odpowiednią liczbą członków, jeżeli w czasie roku budżetowego liczba członków spadła poniżej minimalnej wymaganej zmienionymi przepisami;

3.   zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego wniosku lub zastąpienie go innym tekstem;

4.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 29 listopada 2007 r. w celu przyjęcia rozporządzenia (WE) nr .../2007 Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2004/2003 w sprawie przepisów regulujących partie polityczne na poziomie europejskim oraz zasad dotyczących ich finansowania

P6_TC1-COD(2007)0130


(Jako że zostało osiągnięte porozumienie pomiędzy Parlamentem Europejskim a Radą, stanowisko Parlamentu w pierwszym czytaniu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (WE) nr 1524/2007.)


Najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości pestycydów w żywności i paszy (uprawnienia wykonawcze przyznane Komisji) ***I
PDF 330kWORD 76k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 29 listopada 2007 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 396/2005 w sprawie najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w żywności i paszy w odniesieniu do uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (COM(2006)0908 – C6-0025/2007 – 2006/0294(COD))
P6_TA(2007)0563A6-0342/2007

(Procedura współdecyzji: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2006)0908),

–   uwzględniając art. 251 oraz art. 37 i art. 152 ust. 4 Traktatu WE, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C6-0025/2007),

–   uwzględniając art. 51 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A6-0342/2007),

1.   zatwierdza wniosek Komisji po poprawkach;

2.   zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego wniosku lub zastąpienie go innym tekstem;

3.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 29 listopada 2007 r. w celu przyjęcia rozporządzenia (WE) nr .../2008 Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 396/2005w sprawie najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w  żywności i paszy pochodzenia roślinnego i zwierzęcego oraz na ich powierzchni, w odniesieniu do uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji

P6_TC1-COD(2006)0294


(Jako że zostało osiągnięte porozumienie pomiędzy Parlamentem Europejskim a Radą, stanowisko Parlamentu w pierwszym czytaniu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzeniu (WE) nr 299/2008.)


Nominacja członka Europejskiego Trybunału Obrachunkowego (David Bostock)
PDF 195kWORD 31k
Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 29 listopada 2007 r. w sprawie nominacji Davida Bostocka na członka Trybunału Obrachunkowego (C6-0304/2007 – 2007/0813(CNS))
P6_TA(2007)0564A6-0439/2007

Parlament Europejski,

–   uwzględniając art. 247 ust. 3 traktatu WE i art. 160 B ust. 3 traktatu Euratom, na mocy których Rada skonsultowała się z Parlamentem (C6-0304/2007),

–   mając na uwadze, że na posiedzeniu w dniu 6 listopada 2007 r. Komisja Kontroli Budżetowej wysłuchała kandydata desygnowanego przez Radę na członka Trybunału Obrachunkowego i rozpatrzyła jego kwalifikacje w świetle kryteriów ustanowionych w art. 247 ust. 2 traktatu WE oraz art. 160 b ust. 2 traktatu Euratom,

–   uwzględniając art. 101 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A6-0439/2007),

1.   wydaje opinię pozytywną w sprawie powołania Davida Bostocka na członka Trybunału Obrachunkowego;

2.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie oraz do wglądu Trybunałowi Obrachunkowemu, jak również innym instytucjom Wspólnot Europejskich i organom kontroli w państwach członkowskich.


Nominacja członka Europejskiego Trybunału Obrachunkowego (Michel Cretin)
PDF 193kWORD 31k
Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 29 listopada 2007 r. w sprawie nominacji Michela Cretina na członka Trybunału Obrachunkowego (C6-0305/2007 – 2007/0814(CNS))
P6_TA(2007)0565A6-0438/2007

Parlament Europejski,

–   uwzględniając art. 247 ust. 3 traktatu WE i art. 160 B ust. 3 traktatu Euratom, na mocy których Rada skonsultowała się z Parlamentem (C6-0305/2007),

–   uwzględniając, że na posiedzeniu w dniu 6 listopada 2007 r. Komisja Kontroli Budżetowej wysłuchała kandydata Rady na członka Trybunału Obrachunkowego i rozpatrzyła jego kwalifikacje w świetle kryteriów ustanowionych w art. 247 ust. 2 traktatu WE oraz art. 160b ust. 2 traktatu Euratom,

–   uwzględniając art. 101 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A6-0438/2007),

1.   wydaje opinię pozytywną w sprawie powołania Michela Cretina na członka Trybunału Obrachunkowego;

2.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie oraz do wglądu Trybunałowi Obrachunkowemu, jak również innym instytucjom Wspólnot Europejskich i organom kontroli w państwach członkowskich.


Nominacja członka Europejskiego Trybunału Obrachunkowego (Maarten B. Engwirda)
PDF 193kWORD 31k
Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 29 listopada 2007 r. w sprawie nominacji Maartena B. Engwirdy na członka Trybunału Obrachunkowego (C6-0306/2007 –2007/0815 (CNS))
P6_TA(2007)0566A6-0437/2007

Parlament Europejski,

–   uwzględniając art. 247 ust. 3 traktatu WE i art. 160 B ust. 3 traktatu Euratom, na mocy których Rada skonsultowała się z Parlamentem (C6-0306/2007),

–   uwzględniając fakt, że Komisja Kontroli Budżetowej na posiedzeniu w dniu 6 listopada 2007 r. przesłuchała kandydata Rady na stanowisko członka Trybunału Obrachunkowego i rozważyła jego kwalifikacje z punktu widzenia kryteriów określonych w art. 247 ust. 2 traktatu WE i art. 160b ust. 2 traktatu Euratom,

–   uwzględniając art. 101 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A6-0437/2007),

1.   wydaje opinię pozytywną w sprawie powołania Maartena B. Engwirdy na członka Trybunału Obrachunkowego;

2.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie oraz do wglądu Trybunałowi Obrachunkowemu, jak również innym instytucjom Wspólnot Europejskich i organom kontroli w państwach członkowskich.


Nominacja członka Europejskiego Trybunału Obrachunkowego (Henri Grethen)
PDF 194kWORD 31k
Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 29 listopada 2007 r. w sprawie nominacji Henriego Grethena na członka Trybunału Obrachunkowego (C6-0307/2007 – 2007/0816(CNS))
P6_TA(2007)0567A6-0436/2007

Parlament Europejski,

–   uwzględniając art. 247 ust. 3 traktatu WE i art. 160 B ust. 3 traktatu Euratom, na mocy których Rada skonsultowała się z Parlamentem (C6-0307/2007),

–   uwzględniając, że na posiedzeniu w dniu 6 listopada 2007 r. Komisja Kontroli Budżetowej wysłuchała kandydata Rady na członka Trybunału Obrachunkowego i rozpatrzyła jego kwalifikacje w świetle kryteriów ustanowionych w art. 247 ust. 2 traktatu WE oraz art. 160 B ust. 2 traktatu Euratom,

–   uwzględniając art. 101 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A6-0436/2007),

1.   wydaje opinię pozytywną w sprawie powołania Henriego Grethena na członka Trybunału Obrachunkowego;

2.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie oraz do wglądu Trybunałowi Obrachunkowemu, jak również innym instytucjom Wspólnot Europejskich i organom kontroli w państwach członkowskich.


Nominacja członka Europejskiego Trybunału Obrachunkowego (Harald Noack)
PDF 194kWORD 31k
Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 29 listopada 2007 r. w sprawie nominacji Haralda Noacka na członka Trybunału Obrachunkowego (C6-0308/2007 – 2007/0817(CNS))
P6_TA(2007)0568A6-0435/2007

Parlament Europejski,

–   uwzględniając art. 247 ust. 3 traktatu WE i art. 160 B ust. 3 traktatu Euratom, na mocy których Rada skonsultowała się z Parlamentem (C6-0308/2007),

–   uwzględniając fakt, że Komisja Kontroli Budżetowej na posiedzeniu w dniu 6 listopada 2007 r. przesłuchała kandydata Rady na stanowisko członka Trybunału Obrachunkowego i rozważyła jego kwalifikacje z punktu widzenia kryteriów określonych w art. 247 ust. 2 traktatu WE i art. 160b ust. 2 traktatu Euratom,

–   uwzględniając art. 101 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A6-0435/2007),

1.   wydaje opinię pozytywną w sprawie powołania Haralda Noacka na członka Trybunału Obrachunkowego;

2.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie oraz do wglądu Trybunałowi Obrachunkowemu, jak również innym instytucjom Wspólnot Europejskich i organom kontroli w państwach członkowskich.


Nominacja członka Europejskiego Trybunału Obrachunkowego (Ioannis Sarmas)
PDF 194kWORD 31k
Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 29 listopada 2007 r. w sprawie nominacji Ioannisa Sarmasa na członka Trybunału Obrachunkowego (C6-0309/2007 – 2007/0818(CNS))
P6_TA(2007)0569A6-0434/2007

Parlament Europejski,

–   uwzględniając art. 247 ust. 3 traktatu WE i art. 160 B ust. 3 traktatu Euratom, na mocy których Rada skonsultowała się z Parlamentem (C6-0309/2007),

–   uwzględniając fakt, że Komisja Kontroli Budżetowej na posiedzeniu w dniu 6 listopada 2007 r. przesłuchała kandydata Rady na stanowisko członka Trybunału Obrachunkowego i rozważyła jego kwalifikacje z punktu widzenia kryteriów określonych w art. 247 ust. 2 traktatu WE i art. 160b ust. 2 traktatu Euratom,

–   uwzględniając art. 101 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A6-0434/2007),

1.   wydaje opinię pozytywną w sprawie powołania Ioannisa Sarmasa na członka Trybunału Obrachunkowego;

2.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie oraz do wglądu Trybunałowi Obrachunkowemu, jak również innym instytucjom Wspólnot Europejskich i organom kontroli w państwach członkowskich.


Nominacja członka Europejskiego Trybunału Obrachunkowego (Hubert Weber)
PDF 194kWORD 31k
Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 29 listopada 2007 r. w sprawie nominacji Huberta Webera na członka Trybunału Obrachunkowego (C6-0310/2007 – 2007/0819(CNS))
P6_TA(2007)0570A6-0433/2007

Parlament Europejski,

–   uwzględniając art. 247 ust. 3 traktatu WE i art. 160 B ust. 3 traktatu Euratom, na mocy których Rada skonsultowała się z Parlamentem (C6-0310/2007),

–   mając na uwadze, że na posiedzeniu w dniu 6 listopada 2007 r. Komisja Kontroli Budżetowej wysłuchała kandydata desygnowanego przez Radę na członka Trybunału Obrachunkowego i rozpatrzyła jego kwalifikacje w świetle kryteriów ustanowionych w art. 247 ust. 2 traktatu WE oraz art. 160 b ust. 2 traktatu Euratom,

–   uwzględniając art. 101 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A6-0433/2007),

1.   wydaje opinię pozytywną w sprawie powołania Huberta Webera na członka Trybunału Obrachunkowego;

2.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie oraz do wglądu Trybunałowi Obrachunkowemu jak również innym instytucjom Wspólnot Europejskich i organom kontroli w państwach członkowskich.


Europejski konsensus w sprawie pomocy humanitarnej
PDF 192kWORD 31k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 29 listopada 2007 r. w sprawie ogłoszenia europejskiego konsensusu w sprawie pomocy humanitarnej
P6_TA(2007)0571B6-0484/2007

Parlament Europejski,

–   uwzględniając porozumienie osiągnięte przez Radę ds. Ogólnych i Stosunków Zewnętrznych na posiedzeniu w dniach 19-20 listopada 2007 r. w sprawie Wspólnego oświadczenia Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich zebranych w Radzie, Parlamentu Europejskiego i Komisji Europejskiej w sprawie europejskiego konsensusu w sprawie pomocy humanitarnej,

–   uwzględniając projekt Traktatu lizbońskiego, uzgodniony podczas Rady Europejskiej w dniach 18-19 października 2007 r., który uznaje pomoc humanitarną za pełnoprawny obszar polityki UE,

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 14 listopada 2007 r. w sprawie europejskiego konsensusu w sprawie pomocy humanitarnej(1),

–   uwzględniając art. 103 ust. 2 Regulaminu,

1.   z zadowoleniem przyjmuje fakt, że po raz pierwszy Rada, przedstawiciele rządów państw członkowskich zebrani w Radzie, Parlament Europejski i Komisja doszli do porozumienia w sprawie określenia wspólnej wizji, politycznych celów i wspólnych zasad w celu udzielania skuteczniejszej pomocy humanitarnej UE krajom trzecim;

2.   zatwierdza Wspólne oświadczenia Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich zebranych w Radzie, Parlamentu Europejskiego i Komisji w sprawie pomocy humanitarnej Unii Europejskiej "Europejski konsensus w sprawie pomocy humanitarnej";

3.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz rządom państw członkowskich.

(1) Teksty przyjęte, P6_TA(2007)0508.


Gruzja
PDF 131kWORD 57k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 29 listopada 2007 r. w sprawie sytuacji w Gruzji
P6_TA(2007)0572RC-B6-0481/2007

Parlament Europejski,

–   uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie stosunków z Gruzją, w szczególności zalecenie dla Rady z dnia 26 lutego 2004 r. w sprawie polityki UE wobec południowego Kaukazu(1), swoją rezolucję z dnia 14 października 2004 r. w sprawie Gruzji(2) i swoją rezolucję z dnia 26 października 2006 r. w sprawie sytuacji w Południowej Osetii(3),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 listopada 2007 r. w sprawie wzmocnienia europejskiej polityki sąsiedztwa (ENP)(4),

–   uwzględniając umowę o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi a Republiką Gruzji(5), która weszła w życie 1 lipca 1999 r.,

–   uwzględniając plan działania w ramach ENP, który Rada ds. współpracy między UE a Gruzją zatwierdziła w dniu 14 listopada 2006 r.,

–   uwzględniając zalecenia przyjęte w dniu 25 i 26 czerwca 2007 r. przez komisję współpracy parlamentarnej UE-Gruzja,

–   uwzględniając deklarację w sprawie bieżącej sytuacji w Gruzji przyjętą przez Prezydencję Portugalską w imieniu Unii Europejskiej w dniu 8 listopada 2007 r.,

–   uwzględniając art. 103 ust. 4 Regulaminu,

A.   mając na uwadze, że Unia Europejska nadal angażuje się na rzecz dalszego rozwijania i pogłębiania stosunków z Gruzją oraz wspiera ten kraj w wysiłkach na rzecz wprowadzenia koniecznych reform politycznych i gospodarczych oraz w działaniach zmierzających do zbudowania trwałych i skutecznych instytucji demokratycznych oraz w wysiłkach na rzecz rozwiązania problemu korupcji, co pozwoli stworzyć pokojową i zamożną Gruzję, która może przyczynić się do stabilności w regionie i w całej Europie,

B.   uznaje postępy polityczne, demokratyczne i gospodarcze osiągnięte przez gruzińskiego prezydenta i rząd,

C.   mając na uwadze, że 2 listopada 2007 r. siły opozycji zgromadziły największe tłumy od czasu rewolucji róż w 2003 r.,

D.   mając na uwadze, że po sześciu dniach wieców opozycji doszło do aktów przemocy, kiedy to policyjne siły bezpieczeństwa użyły nadmiernych środków do stłumienia demonstracji, wykorzystując armatki wodne, kule gumowe i gaz łzawiący, w wyniku czego obrażenia odniosło prawie pięciuset protestujących, w tym gruziński rzecznik praw obywatelskich Sozar Subari,

E.   mając na uwadze, że w dniu 7 listopada 2007 r. prezydent Mikhail Saakaszwili ogłosił w Tbilisi piętnastodniowy stan wyjątkowy, odwołany w dniu 16 listopada 2007 r., który według urzędników rządowych był niezbędny do natychmiastowego przywrócenia ładu i porządku,

F.   mając na uwadze, że po wprowadzeniu stanu wyjątkowego przez prezydenta Sakaszwiliego premier Zurab Nogaideli oświadczył, że w kraju usiłowano dokonać zamachu stanu i że stan wyjątkowy jest odpowiedzią na te usiłowania; mając na uwadze, że prezydent Saakaszwili w przemówieniu telewizyjnym odpowiedzialnością za wydarzenia w Tbilisi obarczył rosyjską Federalną Służbę Bezpieczeństwa, twierdząc, że otrzymał wcześniej informacje o spisku mającym na celu obalenie rządu gruzińskiego przed końcem roku, lecz nie przedstawił na to żadnych dowodów,

G.   mając na uwadze, że wieczorem 7 listopada 2007 r. wyłączono dwa opozycyjne kanały telewizyjne (Imedi i Kaukazja); mając na uwadze, że przed ogłoszeniem stanu wyjątkowego do budynków telewizji i radia Imedi wtargnęli bez uprzedzenia uzbrojeni i zamaskowani funkcjonariusze organów bezpieczeństwa, niszcząc część wyposażenia technicznego stacji; mając na uwadze, że sąd w Tbilisi zawiesił koncesję na nadawanie Imedi i zamroził jej aktywa na tej podstawie, że relacjonowanie zdarzeń z dnia 7 listopada 2007 r. było równoznaczne z podżeganiem do obalenia rządu; mając na uwadze, że zawiadomienie z sądu doręczono dyrektorowi Imedi dopiero w tydzień później; mając na uwadze, że gruzińska Krajowa Komisja ds. Komunikacji zawiesiła na trzy miesiące licencję na nadawanie programów telewizyjnych Imedi, powołując się na złamanie przez stację przepisów dotyczących działalności nadawczej,

H.   mając na uwadze, że prezydent Saakaszwili wystąpił w dniu 8 listopada 2007 r. z ugodową propozycją połączenia zaplanowanych na 5 stycznia 2008 r. wyborów prezydenckich z plebiscytu w sprawie terminu najbliższych wyborów parlamentarnych,

I.   mając na uwadze, że w dniu 13 listopada 2007 r. Rosja przekazała Gruzji – na rok przed planowanym terminem – bazę Batumi w autonomicznej republice Adżarii, zakończywszy w czerwcu 2007 r. wycofywanie swoich oddziałów z Achalkalaki,

J.   mając na uwadze, że rosyjski zakaz importu gruzińskiego wina i produktów rolnych, który coraz bardziej wydaje się umotywowany politycznie, wciąż poważnie szkodzi gruzińskiej gospodarce,

K.   mając na uwadze, że reformy społeczno-polityczne w Gruzji powinny podwyższyć poziom życia szerszej populacji,

L.   mając na uwadze, że sytuacja zarówno w Abchazji, jak i w Osetii Południowej wzmaga napięcia w regionie; mając na uwadze, że rosyjskie oddziały utraciły status neutralnych i bezstronnych sił pokojowych, mając na uwadze, że władze w Moskwie postanowiły wydać rosyjskie paszporty ludziom zamieszkującym na tych obszarach gruzińskiego terytorium, co dalej destabilizuje sytuację,

1.   wyraża głębokie zaniepokojenie niedawnymi wydarzeniami w Gruzji, których eskalacją było w ostatnim czasie siłowe rozgromienie przez policję demonstracji pokojowych, zamknięcie lokali niezależnych mediów oraz ogłoszenie piętnastodniowego stanu wyjątkowego;

2.   wzywa władze Gruzji do przestrzegania zasady wolności wypowiedzi, wolności zgromadzeń i wolności mediów; przypomina rządowi o jego zobowiązaniu do poszanowania demokracji, praw człowieka i praworządności;

3.   wzywa wszystkie strony do wykazania się otwartością i powściągliwością, do wydawania oświadczeń w łagodniejszym tonie i do zaangażowania się w konstruktywny i owocny dialog zmierzający do wsparcia i skonsolidowania kruchych gruzińskich instytucji demokratycznych;

4.   wzywa Radę, wysokiego przedstawiciela ds. wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa oraz specjalnego wysłannika UE ds. południowego Kaukazu, żeby dołożyli wszelkich starań na rzecz ułatwienia dialogu między stronami, złagodzenia napięć i przywrócenia wzajemnego zaufania;

5.   wzywa gruzińskie władze do przeprowadzenia dokładnego, bezstronnego i niezależnego dochodzenia w sprawie poważnych naruszeń praw człowieka i wolności mediów, zwłaszcza w odniesieniu do zarzutów nadmiernego użycia siły przez funkcjonariuszy organów ochrony porządku publicznego, w celu wskazania wszystkich winnych, postawienia ich przed sądem i zastosowania przewidzianych prawem sankcji karnych lub administracyjnych;

6.   zwraca władzom uwagę na obawy społeczności międzynarodowej spowodowane ostatnimi wydarzeniami w Gruzji, sprzecznymi z wartościami europejsko-atlantyckimi; przypomina Gruzji, że poszanowanie demokracji, praw człowieka i praworządności jest warunkiem wstępnym integracji europejsko-atlantyckiej;

7.   wzywa Radę i Komisję, państwa członkowskie UE, Organizację Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE), Radę Europy, NATO oraz USA do większej aktywności w nagłaśnianiu skarg i niedociągnięć politycznych na terenie Gruzji i w jej sąsiedztwie, w tym do wdrażania planu działań EPS; stwierdza, że w ciągu ostatnich kilku lat nie zajęto się wieloma zarzutami dotyczącymi naruszania w Gruzji procedur demokratycznych i praw człowieka; stoi zatem na stanowisku, że bardziej otwarta debata międzynarodowa mogłaby wzmocnić pluralistyczną publiczną dysputę i procesy demokratyczne w Gruzji;

8.   odnotowuje decyzję o przeprowadzeniu przedterminowych wyborów prezydenckich i zwraca się do rządu o zapewnienie wszystkim kandydatom równego i bezstronnego dostępu do mediów podczas kampanii wyborczej;

9.   wzywa gruzińskie władze do zagwarantowania wolnych i sprawiedliwych wyborów w pełni zgodnych z normami międzynarodowymi; wzywa rząd do przestrzegania podziału władzy w gruzińskim systemie politycznym, do powstrzymania się od wykorzystywania "zasobów administracyjnych" w kampanii wyborczej i do zagwarantowania wszystkim kandydatom wolności wypowiedzi; z zadowoleniem przyjmuje wezwanie przez władze gruzińskie międzynarodowych obserwatorów do monitorowania wyborów;

10.   wzywa władze gruzińskie do zapewnienia obiektywnej i zgodnej z międzynarodowymi normami dziennikarstwa pracy wszystkich mediów oraz do zagwarantowania wszystkim partiom i kandydatom sprawiedliwego i zrównoważonego dostępu do mediów zarówno prywatnych, jak i publicznych; domaga się w szczególności, by władze gruzińskie zezwoliły telewizji i radiu Imedi na niezwłoczne wznowienie nadawania, oraz wzywa je do zapewnienia zwrócenia stacji strat i przyznania odszkodowania za szkody w lokalach i za zniszczony sprzęt;

11.   z zadowoleniem przyjmuje przyjęte przez parlament gruziński poprawki do ordynacji wyborczej, które umożliwią partiom opozycyjnym wyznaczenie sześciu przedstawicieli do centralnej komisji wyborczej i do każdej z okręgowych komisji wyborczych;

12.   wzywa wszystkie siły polityczne w Gruzji do współpracy w przygotowaniu ustawy regulującej działalność audiowizualną w celu zapewnienia przy pomocy ekspertów europejskich dalszego ulepszania dotychczasowych przepisów gwarantujących wolność słowa i uczciwą debatę publiczną oraz dostosowywania ich do zasad europejskich;

13.   zachęca gruzińskie siły polityczne i społeczeństwo obywatelskie do udziału w debacie na temat podziału władzy w systemie politycznym, co może doprowadzić do skuteczniejszej kontroli działań władz wykonawczych oraz do pluralizacji debaty publicznej dotyczącej wielu kluczowych kwestii, począwszy od społecznych skutków reform gospodarczych oraz "czynnika rosyjskiego" w gruzińskiej polityce wewnętrznej, a skończywszy na różnych podejściach do tzw. zamrożonych konfliktów;

14.   z niepokojem odnotowuje doniesienia o zaangażowaniu wywiadu rosyjskiego w procesy polityczne w Gruzji i podkreśla konieczność zwiększenia przejrzystości w życiu politycznym, w szczególności w odniesieniu do finansowania partii, dostępu do mediów i demokracji wewnątrzpartyjnej; podkreśla, że doniesienia te należy udowodnić zgodnie z prawem krajowym i praktyką międzynarodową;

15.   wzywa Radę i Komisję do prowadzenia bardziej zdecydowanej polityki UE wobec wschodnich sąsiadów, w której nie należy odrzucać współpracy z Rosją, a wręcz przeciwnie, proponować ją zawsze, gdy tylko to możliwe; uważa jednak, że UE musi równocześnie przyjąć bardziej zdecydowane stanowisko w kwestiach kluczowych dla regionu i bardziej się zaangażować pomimo obecnego niechętnego nastawienia Rosji do roli odgrywanej przez UE w ich wspólnym sąsiedztwie; podkreśla, że rosyjskie władze muszą w końcu zrozumieć, że rosyjskie wpływy w krajach sąsiednich pomniejsza nie tyle geopolityczna rywalizacja z UE, co godne ubolewania nastawienie samej Rosji do niektórych z jej sąsiadów;

16.   ponownie zapewnia o swoim zaangażowaniu na rzecz integralności terytorialnej Gruzji oraz wzywa Radę i Komisję do dalszych wysiłków wspierających poszukiwanie pokojowego rozwiązania konfliktów w Osetii Południowej i w Abchazji na drodze negocjacji;

17.   wzywa Radę i Komisję do odpowiedniej reakcji na obawy Gruzji dotyczące systemu wizowego oraz do przyspieszenia procesu negocjacji i zawierania umów o ułatwieniach wizowych i o readmisji z Gruzją;

18.   wzywa do wysłania misji obserwacyjnej Parlamentu Europejskiego na nadchodzące wybory prezydenckie;

19.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich, prezydentowi i parlamentowi Gruzji, OBWE, Radzie Europy oraz prezydentowi i parlamentowi Federacji Rosyjskiej.

(1) Dz.U. C 98 E z 23.4.2004, str. 193.
(2) Dz.U. C 166 E z 7.7.2005, str. 63.
(3) Dz.U. C 313 E z 20.12.2006, str. 429.
(4) Teksty przyjęte: P6_TA(2007)0538.
(5) Dz.U. L 205 z 4.8.1999, str. 3.


Zatwierdzenia Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej przez Parlament Europejski
PDF 324kWORD 123k
Decyzja
Załącznik
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 29 listopada 2007 r. w sprawie zatwierdzenia przez Parlament Europejski Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej 2007/2218(ACI)
P6_TA(2007)0573A6-0445/2007

Parlament Europejski,

–   uwzględniając pismo swojego Przewodniczącego z dnia 25 października 2007 r.,

–   uwzględniając Kartę Praw Podstawowych Unii Europejskiej, podpisaną i ogłoszoną w Nicei dnia 7 grudnia 2000 r.(1),

–   uwzględniając decyzję z dnia 14 listopada 2000 r., zatwierdzającą projekt Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej(2),

–   uwzględniając rezolucję z dnia 23 października 2002 r. w sprawie wpływu Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz jej przyszłego statusu(3),

–   uwzględniając rezolucję z dnia 24 września 2003 r. w sprawie projektu Traktatu ustanawiającego Konstytucję dla Europy oraz opinię Parlamentu Europejskiego w sprawie zwołania konferencji międzyrządowej(4), w szczególności jej ust. 4,

–   uwzględniając rezolucję z dnia 12 stycznia 2005 r. w sprawie Traktatu ustanawiającego Konstytucję dla Europy(5), w szczególności jej ust. 5 lit. a) oraz ust. 6,

–   uwzględniając rezolucję z dnia 11 lipca 2007 r. w sprawie zwołania konferencji międzyrządowej: opinia Parlamentu Europejskiego (art. 48 Traktatu UE)(6), w szczególności jej ust. 8, 12 i 17,

–   uwzględniając art. 6 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej w formie zmienionej projektem traktatu z Lizbony, przyjętego przez konferencję międzyrządową 2007,

–   uwzględniając art. 120 ust. 1 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Konstytucyjnych (A6-0445/2007),

A.   mając na uwadze, że poprzez potwierdzenie prawnie wiążącego statusu Karty Praw Podstawowych, projekt traktatu z Lizbony zachowuje istotę znaczącego osiągnięcia, jakim jest część II Traktatu ustanawiającego Konstytucję dla Europy,

B.   mając na uwadze, że Parlament Europejski wyraził już zgodę na wniesienie zmian do Karty Praw Podstawowych, którą pierwotnie uroczyście ogłoszono w Nicei dnia 7 grudnia 2000 r., kiedy to w ww. rezolucji z dnia 24 września 2003 r. ocenił wyniki prac Konwentu w sprawie przyszłości Europy oraz kiedy to w ww. rezolucji z dnia 12 stycznia 2005 r. zatwierdził traktat konstytucyjny będący owocem prac konferencji międzyrządowej 2004,

C.   mając na uwadze, że w ww. rezolucji z dnia 11 lipca 2007 r., przy okazji wyrażania swej opinii na temat zwołania konferencji międzyrządowej 2007, przyjął z zadowoleniem fakt, że mandat konferencji międzyrządowej utrzymał prawnie wiążący status Karty Praw Podstawowych, wyrażając jednocześnie swe poważne zaniepokojenie protokołem o ograniczeniu stosowania Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej w Polsce i w Zjednoczonym Królestwie, którego celem jest ograniczenie zakresu podlegania Karty jurysdykcji sądu w niektórych państwach członkowskich,

D.   mając na uwadze ust. 17 ww. rezolucji z dnia 11 lipca 2007 r., w którym podkreślił wolę ścisłego nadzorowania wyników konferencji międzyrządowej 2007, by wydać swą opinię na temat traktatu z Lizbony po jego podpisaniu,

1.   zatwierdza Kartę Praw Podstawowych Unii Europejskiej w wersji załączonej do niniejszej rezolucji;

2.   upoważnia swojego Przewodniczącego, aby przed podpisaniem traktatu z Lizbony uroczyście ogłosił kartę wraz z przewodniczącym Rady Unii Europejskiej i przewodniczącym Komisji, i zobowiązuje go do podjęcia koniecznych działań w celu opublikowania jej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

3.   zwraca się z gorącym apelem do Polski i Zjednoczonego Królestwa o podjęcie wszelkich starań, aby jednak osiągnąć porozumienie w kwestii nieograniczonego obowiązywania karty;

4.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji, do wglądu, Przewodniczącemu Rady Unii Europejskiej i Przewodniczącemu Komisji.

ZAŁĄCZNIK

Parlament Europejski, Rada i Komisja uroczyście proklamują jako Kartę Praw Podstawowych Unii Europejskiej następujący tekst:

KARTA PRAW PODSTAWOWYCH UNII EUROPEJSKIEJ

PREAMBUŁA

Narody Europy, tworząc między sobą coraz ściślejszy związek, są zdecydowane dzielić ze sobą pokojową przyszłość opartą na wspólnych wartościach.

Świadoma swego duchowo-religijnego i moralnego dziedzictwa, Unia jest zbudowana na niepodzielnych, powszechnych wartościach godności osoby ludzkiej, wolności, równości i solidarności; opiera się na zasadach demokracji i państwa prawnego. Poprzez ustanowienie obywatelstwa Unii oraz stworzenie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości stawia jednostkę w centrum swych działań.

Unia przyczynia się do ochrony i rozwoju tych wspólnych wartości, szanując przy tym różnorodność kultur i tradycji narodów Europy, jak również tożsamość narodową Państw Członkowskich i organizację ich władz publicznych na poziomach: krajowym, regionalnym i lokalnym; dąży do wspierania zrównoważonego i stałego rozwoju oraz zapewnia swobodny przepływ osób, usług, towarów i kapitału oraz swobodę przedsiębiorczości.

W tym celu, w obliczu zmian w społeczeństwie, postępu społecznego oraz rozwoju naukowego i technologicznego, niezbędne jest wzmocnienie ochrony praw podstawowych poprzez wyszczególnienie tych praw w Karcie i przez to uczynienie ich bardziej widocznymi.

Niniejsza Karta potwierdza, przy poszanowaniu kompetencji i zadań Unii oraz zasady pomocniczości, prawa wynikające zwłaszcza z tradycji konstytucyjnych i zobowiązań międzynarodowych wspólnych Państwom Członkowskim, europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, Kart Społecznych przyjętych przez Unię i Radę Europy oraz z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. W tym kontekście, sądy Unii i Państw Członkowskich będą interpretowały Kartę z należytym uwzględnieniem wyjaśnień sporządzonych pod kierownictwem Prezydium Konwentu, który opracował Kartę, i za których uaktualnienie odpowiada Prezydium Konwentu Europejskiego.

Korzystanie z tych praw rodzi odpowiedzialność i nakłada obowiązki wobec innych osób, wspólnoty ludzkiej i przyszłych pokoleń.

Unia uznaje zatem prawa, wolności i zasady wymienione poniżej.

TYTUŁ I

GODNOŚĆ

ARTYKUŁ 1

Godność człowieka

Godność człowieka jest nienaruszalna. Musi być szanowana i chroniona.

ARTYKUŁ 2

Prawo do życia

1.  Każdy ma prawo do życia.

2.  Nikt nie może być skazany na karę śmierci ani poddany jej wykonaniu.

ARTYKUŁ 3

Prawo człowieka do integralności

1.  Każdy ma prawo do poszanowania jego integralności fizycznej i psychicznej.

2.  W dziedzinach medycyny i biologii muszą być szanowane w szczególności:

   a) swobodna i świadoma zgoda osoby zainteresowanej, wyrażona zgodnie z procedurami określonymi przez ustawę;
   b) zakaz praktyk eugenicznych, w szczególności tych, których celem jest selekcja osób;
   c) zakaz wykorzystywania ciała ludzkiego i jego poszczególnych części jako źródła zysku;
   d) zakaz reprodukcyjnego klonowania istot ludzkich.

ARTYKUŁ 4

Zakaz tortur i nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania

Nikt nie może być poddany torturom ani nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu.

ARTYKUŁ 5

Zakaz niewolnictwa i pracy przymusowej

1.  Nikt nie może być trzymany w niewoli lub w poddaństwie.

2.  Nikt nie może być zmuszony do świadczenia pracy przymusowej lub obowiązkowej.

3.  Handel ludźmi jest zakazany.

TYTUŁ II

WOLNOŚCI

ARTYKUŁ 6

Prawo do wolności i bezpieczeństwa osobistego

Każdy ma prawo do wolności i bezpieczeństwa osobistego.

ARTYKUŁ 7

Poszanowanie życia prywatnego i rodzinnego

Każdy ma prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego, domu i komunikowania się.

ARTYKUŁ 8

Ochrona danych osobowych

1.  Każdy ma prawo do ochrony danych osobowych, które go dotyczą.

2.  Dane te muszą być przetwarzane rzetelnie w określonych celach i za zgodą osoby zainteresowanej lub na innej uzasadnionej podstawie przewidzianej ustawą. Każdy ma prawo dostępu do zebranych danych, które go dotyczą, i prawo do dokonania ich sprostowania.

3.  Przestrzeganie tych zasad podlega kontroli niezależnego organu.

ARTYKUŁ 9

Prawo do zawarcia małżeństwa i prawo do założenia rodziny

Prawo do zawarcia małżeństwa i prawo do założenia rodziny są gwarantowane zgodnie z ustawami krajowymi regulującymi korzystanie z tych praw.

ARTYKUŁ 10

Wolność myśli, sumienia i religii

1.  Każdy ma prawo do wolności myśli, sumienia i religii. Prawo to obejmuje wolność zmiany religii lub przekonań oraz wolność uzewnętrzniania, indywidualnie lub wspólnie z innymi, publicznie lub prywatnie, swej religii lub przekonań poprzez uprawianie kultu, nauczanie, praktykowanie i uczestniczenie w obrzędach.

2.  Uznaje się prawo do odmowy działania sprzecznego z własnym sumieniem, zgodnie z ustawami krajowymi regulującymi korzystanie z tego prawa.

ARTYKUŁ 11

Wolność wypowiedzi i informacji

1.  Każdy ma prawo do wolności wypowiedzi. Prawo to obejmuje wolność posiadania poglądów oraz otrzymywania i przekazywania informacji i idei bez ingerencji władz publicznych i bez względu na granice państwowe.

2.  Szanuje się wolność i pluralizm mediów.

ARTYKUŁ 12

Wolność zgromadzania się i stowarzyszania się

1.  Każdy ma prawo do swobodnego, pokojowego zgromadzania się oraz do swobodnego stowarzyszania się na wszystkich poziomach, zwłaszcza w sprawach politycznych, związkowych i obywatelskich, z którego wynika prawo każdego do tworzenia związków zawodowych i przystępowania do nich dla obrony swoich interesów.

2.  Partie polityczne na poziomie Unii przyczyniają się do wyrażania woli politycznej jej obywateli.

ARTYKUŁ 13

Wolność sztuki i nauki

Sztuka i badania naukowe są wolne od ograniczeń. Wolność akademicka jest szanowana.

ARTYKUŁ 14

Prawo do nauki

1.  Każdy ma prawo do nauki i dostępu do kształcenia zawodowego i ustawicznego.

2.  Prawo to obejmuje możliwość korzystania z bezpłatnej nauki obowiązkowej.

3.  Wolność tworzenia placówek edukacyjnych z właściwym poszanowaniem zasad demokratycznych i prawo rodziców do zapewnienia wychowania i nauczania dzieci zgodnie z własnymi przekonaniami religijnymi, filozoficznymi i pedagogicznymi są szanowane, zgodnie z ustawami krajowymi regulującymi korzystanie z tej wolności i tego prawa.

ARTYKUŁ 15

Wolność wyboru zawodu i prawo do podejmowania pracy

1.  Każdy ma prawo do podejmowania pracy oraz wykonywania swobodnie wybranego lub zaakceptowanego zawodu.

2.  Każdy obywatel Unii ma swobodę poszukiwania zatrudnienia, wykonywania pracy, korzystania z prawa przedsiębiorczości oraz świadczenia usług w każdym Państwie Członkowskim.

3.  Obywatele państw trzecich, którzy posiadają zezwolenie na pracę na terytorium Państw Członkowskich, mają prawo do takich samych warunków pracy, z jakich korzystają obywatele Unii.

ARTYKUŁ 16

Wolność prowadzenia działalności gospodarczej

Uznaje się wolność prowadzenia działalności gospodarczej zgodnie z prawem Unii oraz ustawodawstwami i praktykami krajowymi.

ARTYKUŁ 17

Prawo własności

1.  Każdy ma prawo do władania, używania, rozporządzania i przekazania w drodze spadku mienia nabytego zgodnie z prawem. Nikt nie może być pozbawiony swojej własności, chyba że w interesie publicznym, w przypadkach i na warunkach przewidzianych w ustawie, za słusznym odszkodowaniem za jej utratę wypłaconym we właściwym terminie. Korzystanie z mienia może podlegać regulacji ustawowej w zakresie, w jakim jest to konieczne ze względu na interes ogólny.

2.  Własność intelektualna podlega ochronie.

ARTYKUŁ 18

Prawo do azylu

Gwarantuje się prawo do azylu z poszanowaniem zasad Konwencji genewskiej z 28 lipca 1951 roku i Protokołu z 31 stycznia 1967 roku dotyczących statusu uchodźców oraz zgodnie z Traktatem o Unii Europejskiej i Traktatem o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (zwanych dalej "Traktatami").

ARTYKUŁ 19

Ochrona w przypadku usunięcia z terytorium państwa, wydalenia lub ekstradycji

1.  Wydalenia zbiorowe są zakazane.

2.  Nikt nie może być usunięty z terytorium państwa, wydalony lub wydany w drodze ekstradycji do państwa, w którym istnieje poważne ryzyko, iż może być poddany karze śmierci, torturom lub innemu nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu.

TYTUŁ III

RÓWNOŚĆ

ARTYKUŁ 20

Równość wobec prawa

Wszyscy są równi wobec prawa.

ARTYKUŁ 21

Niedyskryminacja

1.  Zakazana jest wszelka dyskryminacja w szczególności ze względu na płeć, rasę, kolor skóry, pochodzenie etniczne lub społeczne, cechy genetyczne, język, religię lub przekonania, poglądy polityczne lub wszelkie inne poglądy, przynależność do mniejszości narodowej, majątek, urodzenie, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną.

2.  W zakresie zastosowania Traktatów i bez uszczerbku dla ich postanowień szczególnych zakazana jest wszelka dyskryminacja ze względu na przynależność państwową.

ARTYKUŁ 22

Różnorodność kulturowa, religijna i językowa

Unia szanuje różnorodność kulturową, religijną i językową.

ARTYKUŁ 23

Równość kobiet i mężczyzn

Należy zapewnić równość kobiet i mężczyzn we wszystkich dziedzinach, w tym w zakresie zatrudnienia, pracy i wynagrodzenia.

Zasada równości nie stanowi przeszkody w utrzymywaniu lub przyjmowaniu środków zapewniających specyficzne korzyści dla osób płci niedostatecznie reprezentowanej.

ARTYKUŁ 24

Prawa dziecka

1.  Dzieci mają prawo do takiej ochrony i opieki, jaka jest konieczna dla ich dobra. Mogą one swobodnie wyrażać swoje poglądy. Poglądy te są brane pod uwagę w sprawach, które ich dotyczą, stosownie do ich wieku i stopnia dojrzałości.

2.  We wszystkich działaniach dotyczących dzieci, zarówno podejmowanych przez władze publiczne, jak i instytucje prywatne, należy przede wszystkim uwzględnić najlepszy interes dziecka.

3.  Każde dziecko ma prawo do utrzymywania stałego, osobistego związku i bezpośredniego kontaktu z obojgiem rodziców, chyba że jest to sprzeczne z jego interesami.

ARTYKUŁ 25

Prawa osób w podeszłym wieku

Unia uznaje i szanuje prawo osób w podeszłym wieku do godnego i niezależnego życia oraz do uczestniczenia w życiu społecznym i kulturalnym.

ARTYKUŁ 26

Integracja osób niepełnosprawnych

Unia uznaje i szanuje prawo osób niepełnosprawnych do korzystania ze środków mających zapewnić im samodzielność, integrację społeczną i zawodową oraz udział w życiu społeczności.

TYTUŁ IV

SOLIDARNOŚĆ

ARTYKUŁ 27

Prawo pracowników do informacji i konsultacji w ramach przedsiębiorstwa

Pracownikom i ich przedstawicielom należy zagwarantować, na właściwych poziomach, informację i konsultację we właściwym czasie, w przypadkach i na warunkach przewidzianych w prawie Unii oraz ustawodawstwach i praktykach krajowych.

ARTYKUŁ 28

Prawo do rokowań i działań zbiorowych

Pracownicy i pracodawcy, lub ich odpowiednie organizacje, mają, zgodnie z prawem Unii oraz ustawodawstwami i praktykami krajowymi, prawo do negocjowania i zawierania układów zbiorowych pracy na odpowiednich poziomach oraz do podejmowania, w przypadkach konfliktu interesów, działań zbiorowych, w tym strajku, w obronie swoich interesów.

ARTYKUŁ 29

Prawo dostępu do pośrednictwa pracy

Każdy ma prawo dostępu do bezpłatnego pośrednictwa pracy.

ARTYKUŁ 30

Ochrona w przypadku nieuzasadnionego zwolnienia z pracy

Każdy pracownik ma prawo do ochrony w przypadku nieuzasadnionego zwolnienia z pracy, zgodnie z prawem Unii oraz ustawodawstwami i praktykami krajowymi.

ARTYKUŁ 31

Należyte i sprawiedliwe warunki pracy

1.  Każdy pracownik ma prawo do warunków pracy szanujących jego zdrowie, bezpieczeństwo i godność.

2.  Każdy pracownik ma prawo do ograniczenia maksymalnego wymiaru czasu pracy, do okresów dziennego i tygodniowego odpoczynku oraz do corocznego płatnego urlopu.

ARTYKUŁ 32

Zakaz pracy dzieci i ochrona młodocianych w pracy

Praca dzieci jest zakazana. Minimalny wiek dopuszczenia do pracy nie może być niższy niż minimalny wiek zakończenia obowiązku szkolnego, bez uszczerbku dla uregulowań bardziej korzystnych dla młodocianych i z wyjątkiem ograniczonych odstępstw.

Młodociani dopuszczeni do pracy muszą mieć zapewnione warunki pracy odpowiednie dla ich wieku oraz być chronieni przed wyzyskiem ekonomicznym oraz jakąkolwiek pracą, która mogłaby szkodzić ich bezpieczeństwu, zdrowiu lub rozwojowi fizycznemu, psychicznemu, moralnemu i społecznemu albo utrudniać im edukację.

ARTYKUŁ 33

Życie rodzinne i zawodowe

1.  Rodzina korzysta z ochrony prawnej, ekonomicznej i społecznej.

2.  W celu pogodzenia życia rodzinnego z zawodowym każdy ma prawo do ochrony przed zwolnieniem z pracy z powodów związanych z macierzyństwem i prawo do płatnego urlopu macierzyńskiego oraz do urlopu wychowawczego po urodzeniu lub przysposobieniu dziecka.

ARTYKUŁ 34

Zabezpieczenie społeczne i pomoc społeczna

1.  Unia uznaje i szanuje prawo do świadczeń z zabezpieczenia społecznego oraz do usług społecznych, zapewniających ochronę w takich przypadkach, jak: macierzyństwo, choroba, wypadki przy pracy, zależność lub podeszły wiek oraz w przypadku utraty zatrudnienia, zgodnie z zasadami ustanowionymi w prawie Unii oraz ustawodawstwach i praktykach krajowych.

2.  Każdy mający miejsce zamieszkania i przemieszczający się legalnie w obrębie Unii Europejskiej ma prawo do świadczeń z zabezpieczenia społecznego i przywilejów socjalnych zgodnie z prawem Unii oraz ustawodawstwami i praktykami krajowymi.

3.  W celu zwalczania wykluczenia społecznego i ubóstwa, Unia uznaje i szanuje prawo do pomocy społecznej i mieszkaniowej dla zapewnienia, zgodnie z zasadami ustanowionymi w prawie Unii oraz ustawodawstwach i praktykach krajowych, godnej egzystencji wszystkim osobom pozbawionym wystarczających środków.

ARTYKUŁ 35

Ochrona zdrowia

Każdy ma prawo dostępu do profilaktycznej opieki zdrowotnej i prawo do korzystania z leczenia na warunkach ustanowionych w ustawodawstwach i praktykach krajowych. Przy określaniu i realizowaniu wszystkich polityk i działań Unii zapewnia się wysoki poziom ochrony zdrowia ludzkiego.

ARTYKUŁ 36

Dostęp do usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym

Unia uznaje i szanuje dostęp do usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym, przewidziany w ustawodawstwach i praktykach krajowych, zgodnie z Traktatami, w celu wspierania spójności społecznej i terytorialnej Unii.

ARTYKUŁ 37

Ochrona środowiska

Wysoki poziom ochrony środowiska i poprawa jego jakości muszą być zintegrowane z politykami Unii i zapewnione zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju.

ARTYKUŁ 38

Ochrona konsumentów

Zapewnia się wysoki poziom ochrony konsumentów w politykach Unii.

TYTUŁ V

PRAWA OBYWATELSKIE

ARTYKUŁ 39

Prawo głosowania i kandydowania w wyborach do Parlamentu Europejskiego

1.  Każdy obywatel Unii ma prawo głosowania i kandydowania w wyborach do Parlamentu Europejskiego w Państwie Członkowskim, w którym ma miejsce zamieszkania, na takich samych warunkach jak obywatele tego państwa.

2.  Członkowie Parlamentu Europejskiego są wybierani w powszechnych wyborach bezpośrednich, w głosowaniu wolnym i tajnym.

ARTYKUŁ 40

Prawo głosowania i kandydowania w wyborach lokalnych

Każdy obywatel Unii ma prawo głosowania i kandydowania w wyborach do władz lokalnych w Państwie Członkowskim, w którym ma miejsce zamieszkania, na takich samych warunkach jak obywatele tego państwa.

ARTYKUŁ 41

Prawo do dobrej administracji

1.  Każdy ma prawo do bezstronnego i sprawiedliwego rozpatrzenia swojej sprawy w rozsądnym terminie przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii.

2.  Prawo to obejmuje:

   a) prawo każdego do bycia wysłuchanym, zanim zostaną podjęte indywidualne środki mogące negatywnie wpłynąć na jego sytuację,
   b) prawo każdego do dostępu do akt jego sprawy, przy poszanowaniu uprawnionych interesów poufności oraz tajemnicy zawodowej i handlowej,
   c) obowiązek administracji uzasadniania swoich decyzji.

3.  Każdy ma prawo domagania się od Unii naprawienia, zgodnie z zasadami ogólnymi wspólnymi dla praw Państw Członkowskich, szkody wyrządzonej przez instytucje lub ich pracowników przy wykonywaniu ich funkcji.

4.  Każdy może zwrócić się pisemnie do instytucji Unii w jednym z języków Traktatów i musi otrzymać odpowiedź w tym samym języku.

ARTYKUŁ 42

Prawo dostępu do dokumentów

Każdy obywatel Unii i każda osoba fizyczna lub prawna mająca miejsce zamieszkania lub statutową siedzibę w Państwie Członkowskim ma prawo dostępu do dokumentów instytucji, organów i jednostek organizacyjnych Unii, niezależnie od ich formy.

ARTYKUŁ 43

Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich

Każdy obywatel Unii i każda osoba fizyczna lub prawna mająca miejsce zamieszkania lub statutową siedzibę w Państwie Członkowskim ma prawo zwracać się do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w przypadkach niewłaściwego administrowania w działaniach instytucji, organów i jednostek organizacyjnych Unii, z wyłączeniem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wykonującego swoje funkcje sądowe.

ARTYKUŁ 44

Prawo petycji

Każdy obywatel Unii i każda osoba fizyczna lub prawna mająca miejsce zamieszkania lub statutową siedzibę w Państwie Członkowskim ma prawo petycji do Parlamentu Europejskiego.

ARTYKUŁ 45

Swoboda przemieszczania się i pobytu

1.  Każdy obywatel Unii ma prawo do swobodnego przemieszczania się i przebywania na terytorium Państw Członkowskich.

2.  Swoboda przemieszczania się i pobytu może zostać przyznana, zgodnie z Traktatami, obywatelom państw trzecich przebywającym legalnie na terytorium Państwa Członkowskiego.

ARTYKUŁ 46

Opieka dyplomatyczna i konsularna

Każdy obywatel Unii korzysta na terytorium państwa trzeciego, w którym Państwo Członkowskie, którego jest obywatelem, nie ma swojego przedstawicielstwa, z ochrony dyplomatycznej i konsularnej każdego z pozostałych Państw Członkowskich na takich samych warunkach jak obywatele tego państwa.

TYTUŁ VI

WYMIAR SPRAWIEDLIWOŚCI

ARTYKUŁ 47

Prawo do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu

Każdy, kogo prawa i wolności zagwarantowane przez prawo Unii zostały naruszone, ma prawo do skutecznego środka prawnego przed sądem, zgodnie z warunkami przewidzianymi w niniejszym artykule.

Każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia jego sprawy w rozsądnym terminie przez niezawisły i bezstronny sąd ustanowiony uprzednio na mocy ustawy. Każdy ma możliwość uzyskania porady prawnej, skorzystania z pomocy obrońcy i przedstawiciela.

Pomoc prawna jest udzielana osobom, które nie posiadają wystarczających środków, w zakresie w jakim jest ona konieczna dla zapewnienia skutecznego dostępu do wymiaru sprawiedliwości.

ARTYKUŁ 48

Domniemanie niewinności i prawo do obrony

1.  Każdego oskarżonego uważa się za niewinnego, dopóki jego wina nie zostanie stwierdzona zgodnie z prawem.

2.  Każdemu oskarżonemu gwarantuje się poszanowanie prawa do obrony.

ARTYKUŁ 49

Zasady legalności oraz proporcjonalności kar do czynów zabronionych pod groźbą kary

1.  Nikt nie może zostać skazany za popełnienie czynu polegającego na działaniu lub zaniechaniu, który według prawa krajowego lub prawa międzynarodowego nie stanowił czynu zabronionego pod groźbą kary w czasie jego popełnienia. Nie wymierza się również kary surowszej od tej, którą można było wymierzyć w czasie, gdy czyn zabroniony pod groźbą kary został popełniony. Jeśli ustawa, która weszła w życie po popełnieniu czynu zabronionego pod groźbą kary, przewiduje karę łagodniejszą, ta właśnie kara ma zastosowanie.

2.  Niniejszy artykuł nie stanowi przeszkody w sądzeniu i karaniu osoby za działanie lub zaniechanie, które w czasie, gdy miało miejsce, stanowiło czyn zabroniony pod groźbą kary, zgodnie z ogólnymi zasadami uznanymi przez wspólnotę narodów.

3.  Kary nie mogą być nieproporcjonalnie surowe w stosunku do czynu zabronionego pod groźbą kary.

ARTYKUŁ 50

Zakaz ponownego sądzenia lub karania w postępowaniu karnym za ten sam czyn zabroniony pod groźbą kary

Nikt nie może być ponownie sądzony lub ukarany w postępowaniu karnym za ten sam czyn zabroniony pod groźbą kary, w odniesieniu do którego zgodnie z ustawą został już uprzednio uniewinniony lub za który został już uprzednio skazany prawomocnym wyrokiem na terytorium Unii.

TYTUŁ VII

POSTANOWIENIA OGÓLNE DOTYCZĄCE WYKŁADNI I STOSOWANIA KARTY

ARTYKUŁ 51

Zakres zastosowania

1.  Postanowienia niniejszej Karty mają zastosowanie do instytucji, organów i jednostek organizacyjnych Unii przy poszanowaniu zasady pomocniczości oraz do Państw Członkowskich wyłącznie w zakresie, w jakim stosują one prawo Unii. Państwa te szanują zatem prawa, przestrzegają zasad i popierają ich stosowanie zgodnie ze swymi odpowiednimi uprawnieniami i w poszanowaniu granic kompetencji Unii powierzonych jej w Traktatach.

2.  Niniejsza Karta nie rozszerza zakresu zastosowania prawa Unii poza kompetencje Unii, nie ustanawia nowych kompetencji ani zadań Unii, ani też nie zmienia kompetencji i zadań określonych w Traktatach.

ARTYKUŁ 52

Zakres i wykładnia praw i zasad

1.  Wszelkie ograniczenia w korzystaniu z praw i wolności uznanych w niniejszej Karcie muszą być przewidziane ustawą i szanować istotę tych praw i wolności. Z zastrzeżeniem zasady proporcjonalności, ograniczenia mogą być wprowadzone wyłącznie wtedy, gdy są konieczne i rzeczywiście odpowiadają celom interesu ogólnego uznawanym przez Unię lub potrzebom ochrony praw i wolności innych osób.

2.  Prawa uznane w niniejszej Karcie, które są przedmiotem postanowień Traktatów, są wykonywane na warunkach i w granicach w nich określonych.

3.  W zakresie, w jakim niniejsza Karta zawiera prawa, które odpowiadają prawom zagwarantowanym w europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, ich znaczenie i zakres są takie same jak praw przyznanych przez tę konwencję. Niniejsze postanowienie nie stanowi przeszkody, aby prawo Unii przyznawało szerszą ochronę.

4.  W zakresie, w jakim niniejsza Karta uznaje prawa podstawowe wynikające ze wspólnych tradycji konstytucyjnych Państw Członkowskich, prawa te interpretuje się zgodnie z tymi tradycjami.

5.  Postanowienia niniejszej Karty zawierające zasady mogą być wprowadzane w życie przez akty prawodawcze i wykonawcze przyjęte przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii oraz przez akty Państw Członkowskich, gdy wykonują one prawo Unii, korzystając ze swoich odpowiednich uprawnień. Można się na nie powoływać w sądzie jedynie w celu wykładni tych aktów i kontroli ich legalności.

6.  Ustawodawstwa i praktyki krajowe uwzględnia się w pełni, jak przewiduje to niniejsza Karta.

7.  Wyjaśnienia sporządzone w celu wskazania wykładni niniejszej Karty są należycie uwzględniane przez sądy Unii i Państw Członkowskich.

ARTYKUŁ 53

Poziom ochrony

Żadne z postanowień niniejszej Karty nie będzie interpretowane jako ograniczające lub naruszające prawa człowieka i podstawowe wolności uznane, we właściwych im obszarach zastosowania, przez prawo Unii i prawo międzynarodowe oraz konwencje międzynarodowe, których Unia lub wszystkie Państwa Członkowskie są stronami, w szczególności przez europejską Konwencję o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz przez konstytucje Państw Członkowskich.

ARTYKUŁ 54

Zakaz nadużycia praw

Żadne z postanowień niniejszej Karty nie może być interpretowane jako przyznające prawo do podejmowania jakiejkolwiek działalności lub dokonywania jakiegokolwiek czynu zmierzającego do zniweczenia praw i wolności uznanych w niniejszej Karcie lub ich ograniczenia w większym stopniu, aniżeli jest to przewidziane w niniejszej Karcie.

Powyższy tekst przejmuje, z dostosowaniami, Kartę proklamowaną dnia 7 grudnia 2000 r. i zastępuje ją od dnia wejścia w życie Traktatu z Lizbony.

W imieniu Parlamentu Europejskiego

W imieniu Rady Unii Europejskiej

W imieniu Komisji Europejskiej

(1) Dz.U. C 364 z 18.12.2000, str. 1.
(2) Dz.U. C 223 z 8.8.2001, str. 74. (sprawozdanie Duff/Voggenhuber).
(3) Dz.U. C 300 E z 11.12.2003, str. 432 (sprawozdanie Duff).
(4) Dz.U. C 77 E z 26.3.2004, str. 255(sprawozdanie Gil-Robles Gil-Delgado/Tsatsos).
(5) Dz.U. C 247 E z 6.10.2005, str. 88(sprawozdanie Corbett/Méndez de Vigo).
(6) Teksty przyjęte, P6_TA(2007)0328 (sprawozdanie Leinen).


Wspólne zasady dotyczące modelu elastycznego rynku pracy i bezpieczeństwa socjalnego (flexicurity)
PDF 316kWORD 134k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 29 listopada 2007 r. w sprawie wspólnych zasad wdrażania modelu "flexicurity " (2007/2209(INI))
P6_TA(2007)0574A6-0446/2007

Parlament Europejski,

–   uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany "Wspólne zasady wdrażania modelu "flexicurity " ( zwiększenie liczby miejsc pracy o wyższej jakości dzięki zapewnieniu elastyczności i bezpieczeństwa) (komunikat Komisji w sprawie "flexicurity") (COM(2007)0359),

–   uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie "flexicurity" (wymiar elastyczności wewnętrznej - negocjacje zbiorowe oraz znaczenie dialogu społecznego jako narzędzia regulowania i reformowania rynków pracy)"(1),

–   uwzględniając zalecenia europejskich partnerów społecznych dotyczące sprawozdania zatytułowanego "Główne wyzwania, przed jakimi stoją europejskie rynki pracy: wspólna analiza europejskich partnerów społecznych z dnia 18 października 2007 r.,

–   uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie roli partnerów społecznych w godzeniu życia zawodowego, rodzinnego i osobistego(2),

–   uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie: "Zatrudnienie grup priorytetowych (strategia lizbońska)"(3),

–   uwzględniając Zieloną księgę Komisji - Modernizacja prawa pracy w celu sprostania wyzwaniom XXI wieku (COM(2006)0708) i rezolucję Parlamentu w tej sprawie z dnia 11 lipca 2007 r.(4),

–   uwzględniając opracowany przez OECD przegląd stanu zatrudnienia w 2006 r. - zwiększanie liczby miejsc pracy i dochodów,

–   uwzględniając sprawozdanie MOP z sierpnia 2004 r. analizujące, czy istnienie stałej siły roboczej jest korzystne dla gospodarki oraz rozpatrujące związki między stałym zatrudnieniem, wydajnością a zatrudnieniem, w którym wykazano występowanie korzystnego związku między stałym zatrudnieniem a wydajnością,

–   uwzględniając konwencję MOP C87 z 1948 r. dotyczącą wolności związkowej i ochrony praw związkowych, konwencję MOP C98 z 1949 r. dotyczącą stosowania zasad prawa organizowania się i rokowań zbiorowych oraz zalecenie MOP R198 z 2006 r. dotyczące stosunku zatrudnienia,

–   uwzględniając dyrektywę Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającą ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy(5), zakazującą dyskryminacji w pracy z uwagi na wiek,

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 6 września 2006 r. w sprawie europejskiego modelu społecznego dla przyszłości(6), podkreślającą wspólne wartości UE – równość, solidarność, niedyskryminację i redystrybucję,

–   uwzględniając art. 136 – 145 Traktatu WE,

–   uwzględniając art. 15, 20, 27 i 38 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a w szczególności prawo do ochrony w przypadku nieuzasadnionego zwolnienia oraz prawo do sprawiedliwych i uczciwych warunków pracy;

–   uwzględniając Europejską kartę społeczną,

–   uwzględniając sprawozdanie grupy wysokiego szczebla z maja 2004 r. w sprawie przyszłości polityki społecznej w rozszerzonej Unii Europejskiej,

–   uwzględniając dokument roboczy służb Komisji zawierający sprawozdanie na temat technicznej realizacji programu lizbońskiego Wspólnoty w 2006 r. (SEC(2006)1379) oraz wdrożenie strategii lizbońskiej,

–   uwzględniając dokument roboczy służb Komisji w sprawie postępu w kierunku celów lizbońskich w edukacji i kształceniu - sprawozdanie oparte na wskaźnikach i analizie porównawczej (SEC(2006)0639),

-   uwzględniając Kartę Małych i Średnich Przedsiębiorstw,

–   uwzględniając komunikat Komisji w sprawie agendy społecznej (COM(2005)0033),

–   uwzględniając krajowe programy reform lizbońskich przedstawione przez państwa członkowskie,

–   uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany "Globalny wymiar Europy - konkurowanie na światowym rynku" (COM(2006)0567),

–   uwzględniając komunikat Komisji w sprawie wzrostu i zatrudnienia - zintegrowane wytyczne na lata 2005-2008 (COM(2005)0141),

–   uwzględniając konkluzje prezydencji Rady Europejskiej z 23 i 24 marca 2000 r., 23 i 24 marca 2001 r., 22 i 23 marca i 16 i 17 czerwca 2005 r. oraz 23 i 24 marca 2006 r.,

–   uwzględniając dyrektywę Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącą Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC)(7),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 23 marca 2006 r. w sprawie wyzwań demograficznych i solidarności między pokoleniami(8),

–   uwzględniając dyrektywę 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącą delegowania pracowników w ramach świadczenia usług(9),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 26 października 2006 r. w sprawie stosowania dyrektywy 96/71/WE dotyczącej delegowania pracowników,(10)

–   uwzględniając konwencję MOP z 1975 r. dotyczącą pracowników migrujących (przepisy uzupełniające),

–   uwzględniając konwencję MOP z 1997 r. dotyczącą prywatnych biur pośrednictwa pracy,

–   uwzględniając program MOP dotyczący godnej pracy,

–   uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany "Upowszechnianie godnej pracy dla wszystkich: wkład Unii w realizację programu godnej pracy na świecie" (COM(2006)0249) oraz rezolucję Parlamentu z dnia 23 maja 2007 r. w sprawie promowania godnej pracy dla wszystkich(11),

–   uwzględniając dyrektywę Rady 75/117/EWG z dnia 10 lutego 1975 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich dotyczących stosowania zasady równości wynagrodzeń dla mężczyzn i kobiet(12),

-   uwzględniając dyrektywę 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzania w życie zasady równych szans i równego traktowania mężczyzn i kobiet w sprawach zatrudnienia i zawodowych (wersja przekształcona)(13),

–   uwzględniając dyrektywę Rady 76/207/EWG z dnia 9 lutego 1976 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy(14),

–   uwzględniając dyrektywę Rady 92/85/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią(15)

–   uwzględniając dyrektywę Rady 94/33/WE z dnia 22 czerwca 1994 r. w sprawie ochrony pracy osób młodych(16),

–   uwzględniając dyrektywę Rady 94/45/WE z dnia 22 września 1994 r. w sprawie ustanowienia Europejskiej Rady Zakładowej lub trybu informowania i konsultowania pracowników w przedsiębiorstwach lub w grupach przedsiębiorstw o zasięgu wspólnotowym(17),

–   uwzględniając dyrektywę 2002/73/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. zmieniającą dyrektywę Rady 76/207/EWG w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy(18),

–   uwzględniając dyrektywę Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotyczącą Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) - załącznik: Porozumienie ramowe w sprawie pracy w niepełnym wymiarze godzin(19),

–   uwzględniając sprawozdanie europejskiej grupy ekspertów ds. "flexicurity" w sprawie metod realizacji "flexicurity": traktujmy przeszkody jako punkt wyjścia, z czerwca 2007 r.,

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 13 marca 2007 r. w sprawie społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw: nowe partnerstwo(20),

–   uwzględniając art. 45 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych oraz opinie Komisji Gospodarczej i Monetarnej, Komisji Kultury i Edukacji, jak również Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia(A6-0446/2007)

A.  mając na uwadze, że UE stanowi nie tylko unię gospodarczą, ale także wspólnotę opierającą się na podzielanych wartościach, z czego wynika, że wszelka reforma prawa pracy i rynku pracy powinna odzwierciedlać te wartości, oraz mając na uwadze, że w mocy pozostają podstawowe zasady prawa pracy, które rozwijały się w Europie; mając na uwadze, że model flexicurity powinien być odzwierciedleniem dialogu między wszystkimi partnerami społecznymi oraz odzwierciedlać równowagę między interesami pracodawców i pracowników z jednej strony a elastycznością i bezpieczeństwem z drugiej, mając na uwadze, że prawo pracy zapewnia pracownikom pewność prawną i ochronę na mocy przepisów prawnych lub porozumień zbiorowych, albo obu rozwiązań łącznie, oraz że wszelkie zmiany prawa pracy odniosą większy sukces, jeśli pracownicy będą się czuli bardziej bezpieczni; mając na uwadze, że konieczne jest zwiększenie poziomu bezpieczeństwa zarówno pracowników jak i przedsiębiorstw, w szczególności w przypadku MŚP; mając na uwadze, że takie bezpieczeństwo zależy od łatwości znalezienia nowej pracy, mając na uwadze, że konkurencja światowa i szybki rozwój technologii oznaczają, że przedsiębiorstwa muszą dostosowywać się coraz szybciej,

B.  mając na uwadze, że w związku z tym "flexicurity" należy postrzegać jako ważny składnik europejskiego modelu społecznego sprzyjający konkurencyjnym i łatwo przystosowującym się przedsiębiorstwom i pracownikom; mając na uwadze, że pojęcie "flexicurity" budzi poważne obawy wśród części europejskich pracowników obawiających się niepewności zatrudnienia oraz że w związku z tym pojęcie i solidne zasady, jakie obejmuje powinny być zdefiniowane w sposób jak najbardziej precyzyjny;

C.   mając na uwadze, że 16% Europejczyków zagraża ubóstwo, a 10% żyje w gospodarstwach domowych, których domownicy są bezrobotni oraz że w związku z tym kluczowe znaczenie ma, aby wszelkie reformy modelu "flexicurity" opierały się na szczegółowej ocenie oddziaływania, jeśli chodzi o grupy zagrożone oraz, by takie reformy miały na celu zwiększenie integracji społecznej, nie narażając jednocześnie nowych grup na ryzyko,

D.   mając na uwadze, że bezrobocie w UE może mieć związek z tworzeniem ograniczonej liczby trwałych miejsc pracy, które między innymi zależy od dynamicznych, innowacyjnych i konkurencyjnych przedsiębiorstw oraz inwestowania w przedsięwzięcia badawczo-rozwojowe i programy uczenia się przez całe życie, co może się również przyczynić do stworzenia dynamicznego rynku pracy,

E.  mając na uwadze, że nowatorska, innowacyjna, oparta na wiedzy gospodarka powinna dążyć do osiągnięcia konkurencyjności na szczycie łańcucha wartości, a aby dojść do tego konieczne jest trwałe zatrudnienie oraz potrzebni są wysoko wykwalifikowani i zmotywowani pracownicy,

F.   mając na uwadze, że celem "flexicurity" jest zwiększenie podaży na runku pracy, a jednocześnie umożliwienie jednostkom oraz przedsiębiorstwom stawiania czoła zmianom oraz zwiększenie mobilności na europejskim rynku pracy oraz że "flexicurity" musi towarzyszyć polityka tworzenia stabilnych i zrównoważonych miejsc pracy i dochodów,

G.   mając na uwadze, że pracownicy mobilni nadal są narażeni na utratę ich praw związanych ze świadczeniami socjalnymi,

H.   mając na uwadze, że w celu uniknięcia nieuczciwej konkurencji na rynku wewnętrznym, UE oraz państwa członkowskie muszą zagwarantować przestrzeganie wspólnego poziomu norm w swoich przepisach prawa pracy, zapewniając jednocześnie, że nie przeszkodzi to państwom członkowskim, które wyrażą taką chęć, w podnoszeniu standardów,

I.   mając na uwadze, że model "flexicurity" oznacza równowagę praw i obowiązków pracodawców, pracowników, osób poszukujących pracy i organów publicznych oraz że potrzebny jest do tego klimat zaufania i przejrzystego dialogu między organami publicznymi i partnerami społecznymi i innymi zainteresowanymi stronami, w którym wszystkie strony gotowe są do przyjęcia odpowiedzialności za zmiany oraz do opracowania wyważonych pakietów rozwiązań politycznych, w celu wspierania procesu tworzenia większej liczby lepszych miejsc pracy dla wszystkich, z zapewnieniem równości płci oraz zwalczania dyskryminacji w odniesieniu do grup pracowników znajdujących się niekorzystnej sytuacji (skreślenie), migrantów, pracowników młodych i starszych wiekiem oraz osób niepełnosprawnych,

J.   mając na uwadze, że mimo iż komunikat Komisji w sprawie "flexicurity" ustanawia zasadę równości między kobietami i mężczyznami, jej sformułowaniu brakuje mocy, ponieważ nie podejmuje ona podstawowej kwestii nierówności między mężczyznami i kobietami w dostępie do rynku pracy i obecności na nim, a także w równym rozdziale pracy niepłatnej,

K.   mając na uwadze, że wysoką stopę bezrobocia i segmentację rynku pracy należy zwalczać poprzez zniesienie nierówności dotykających niektóre grupy pracowników niewystarczająco objętych ochroną, wspieranie tworzenia miejsc pracy oraz gwarantując wszystkim pracownikom podstawowe prawa i dostęp do programów uczenia się przez całe życie,

L.   mając na uwadze, że praca w niepełnym wymiarze czasu, niższe zarobki i umowy na czas określony - główne czynniki ryzyka ubóstwa osób pracujących – są charakterystyczne przede wszystkim dla zatrudnienia kobiet,

M.  mając na uwadze, że komunikat Komisji w sprawie "flexicurity" powinien być wykorzystany do rozpoczęcia bardziej zrównoważonej debaty na temat "flexicurity"; mając na uwadze, że badania ODCE i MOP popierają strategię polityczną obejmującą wysoki wskaźnik zabezpieczeń społecznych z pozytywnym wpływem na produktywność oraz mając na uwadze, że unijna koncepcja "dobrej pracy" uwzględnia prawa i udział pracowników, sprawiedliwe wynagrodzenia, ochronę zdrowia i bezpieczeństwo w miejscu pracy oraz organizację pracy sprzyjającą życiu rodzinnemu pracowników; mając na uwadze, że są to prawa konieczne do zaakceptowania Unii Europejskiej przez jej obywateli,

N.   mając na uwadze, że Europejski Fundusz Społeczny ma zasadnicze znaczenie dla promowania dialogu społecznego oraz aktywnej polityki rynku pracy w celu zapewnienia silnego europejskiego modelu społecznego z większą liczbą lepszych miejsc pracy,

O.   mając na uwadze, że OECD oświadczyła ostatnio, że ochrona zatrudnienia nie ma znaczącego wpływu na łączną stopę zatrudnienia a wysoki wskaźnik zmian w zasiłkach dla bezrobotnych ma pozytywny wpływ na produktywność, mając również na uwadze, że MOP wskazała na istnienie pozytywnego związku między stałym zatrudnieniem a wydajnością,

1.   uważa, że zintegrowane podejście do zagadnienia "flexicurity" uzasadnione jest potrzebą osiągnięcia celów nowej strategii lizbońskiej, w szczególności większej liczby lepszych miejsc pracy, przy równoczesnym przeprowadzeniu modernizacji europejskich modeli społecznych, wymagających polityki uwzględniającej zarazem elastyczność rynków pracy, organizacji pracy i stosunków pracy, a także bezpieczeństwa w zakresie zatrudnienia i zabezpieczeń socjalnych;

2.   uznaje, że aby odnieść sukces w XXI w., Europa potrzebuje dobrze wykształconej siły roboczej oraz przedsiębiorstw, które są w stanie natychmiast wykorzystywać wyłaniające się w szybko zmieniającym się świecie możliwości, aby zwiększyć wydajność i innowacyjność;

3.   zdecydowanie popiera wniosek, że elastyczność może leżeć w interesie zarówno pracowników, jak i pracodawców oraz że można ją osiągnąć poprzez promowanie elastycznych i pewnych umów, w tym umów;

4.   podkreśla jednak, że "flexicurity" może być strategią polityczną na rzecz reformy rynku pracy i jako taka musi mieć kompleksowy charakter, obejmując wszystkie istniejące aspekty zatrudnienia i polityki społecznej zarówno na szczeblu krajowym, jak i na szczeblu UE;

5.   zdaje sobie sprawę, że z powodu zmian w krajowych systemach ubezpieczeń społecznych oraz prawie pracy komisyjna opcja "flexicurity" jest interpretowana jednostronnie, ponieważ nie uwzględnia wynikających z niej kosztów; w związku z tym wzywa Komisję do przeprowadzenia oceny kosztów i korzyści tych opcji; przypomina, że koncepcja "flexicurity" może być zrealizowana tylko w perspektywie długoterminowej;

6.   podkreśla, że w europejskiej strategii "flexicurity" należy uważniej rozważyć wymogi nowoczesnej gospodarki, rozpatrzyć, jakiego rodzaju pracowników potrzebują firmy europejskie, aby odnieść sukces, oraz gdzie tkwią główne przeszkody; podkreśla konieczność uwzględnienia w europejskich i krajowych strategiach specyficznego charakteru firm jednoosobowych, mikroprzedsiębiorstw i małych firm produkujących dobra i świadczących usługi; wyraża ubolewanie, że komunikat Komisji rozważa przyjęcie "flexicurity" jedynie w kontekście zatrudnienia; wzywa w związku z tym, aby w publicznych strategiach politycznych w zakresie "flexicurity" ustalono odpowiednie warunki do stworzenia tego typu przedsiębiorstw, do ich rozwoju i transferu;

7.   zauważa z wielkim zaniepokojeniem, że w komunikacie Komisji w sprawie "flexicurity" zwraca się wprawdzie uwagę na promowanie równouprawnienia płci, jednakże całkowicie pomija się zobowiązania w odniesieniu do komunikatu Komisji zatytułowanego "Plan działań na rzecz równości kobiet i mężczyzn"; poddaje krytyce fakt, że istniejące prawodawstwo Unii Europejskiej promujące równouprawnienie płci dotąd nie doprowadziło do realizacji zakładanych celów, a także, że różnica płac między płciami oraz brak przepisów dotyczących godzenia pracy z życiem rodzinnym i publicznych usług w zakresie opieki nad dziećmi pozostają kluczowymi problemami europejskich pracowników;

8.   przypomina, że wdrożenie zbioru wspólnych zasad dotyczących modelu "flexicurity" musi uwypuklać znaczenie płci oraz uwzględniać:

   - nadmierną liczbę kobiet wykonujących prace nietypowe (niestandardowe umowy, umowy na czas określony lub praca w niepełnym wymiarze godzin) oraz konieczność wdrożenia strategii politycznych z zakresu pracy uwypuklających znaczenie płci;
   - częste w przypadku kobiet przechodzenie od czynności związanych z pracą do czynności opiekuńczych i odwrotnie, a także potrzebę odpowiedniej ochrony oraz świadczeń socjalnych w okresach przejściowych (opieka, obowiązki rodzinne, kształcenie, szkolenie i ponowne szkolenie);
   - specyficzną sytuację samotnych rodziców, w ogromnej większości kobiet;
   - konieczność uzgodnienia i zorganizowania pracy i godzin pracy w sposób elastyczny, umożliwiający godzenie życia zawodowego z życiem rodzinnym i prywatnym;
   - potrzebę elastyczności w szkoleniu zawodowym, ponownym szkoleniu oraz we wszystkich środkach służących powrotowi do pracy, obejmujących również okresy przejściowe, umożliwiających godzenie życia zawodowego z życiem rodzinnym i prywatnym;
   Europejski pakt na rzecz równości płci, plan działania na rzecz równości kobiet i mężczyzn na lata 2006-2010 oraz komunikat Komisji w sprawie demograficznej przyszłości Europy – przekształcenia wyzwań w nowe możliwości (COM(2006)0571);

9.   jest przekonany, że strategie "flexicurity" powinny ułatwić rekrutację i umożliwić szybkie dostosowywanie się do zmieniających się warunków gospodarczych; strategie "flexicurity" powinny rozwiązać te problemy w oparciu o przejrzysty dialog z partnerami społecznymi i innymi zainteresowanymi stronami, zgodnie z lokalnymi zwyczajami i praktykami oraz w oparciu o ocenę wpływu, w której elastyczność i bezpieczeństwo powinny wzajemnie się wzmacniać;

10.   wzywa, aby Komisja wystąpiła z wnioskiem dotyczącym ograniczonej liczby zsyntetyzowanych wskaźników jakościowych dotyczących jakości zatrudnienia, które byłyby uzupełnieniem dla wskaźników już ustalonych w ramach reformy wytycznych dotyczących zatrudnienia zainicjowanej w 2001 r. w Laeken; uważa, że Komisja w celu monitorowania skuteczności polityki w zakresie zatrudnienia powinna również polegać na wskaźnikach dotyczących inwestowania w umiejętności pracowników, poziomu braku bezpieczeństwa zatrudnienia i umów oraz zmian umów niestandardowych na umowy o pracę na czas nieokreślony;

11.   sprzeciwia się propozycji Komisji utworzeniu nowego wskaźnika dotyczącego "surowości przepisów o ochronie zatrudnienia";

12.   wyraża jednak przekonanie, że jednym z problemów w UE jest podaż wykwalifikowanych i łatwo przystosowujących się pracowników w konkurencyjnych i innowatorskich przedsiębiorstwach; podkreśla, że główny nacisk należy położyć na tworzenie elastycznego rynku pracy poprzez zwiększanie poziomu wykształcenia oraz rozszerzanie zakresu praktyk zawodowych, programów szkolenia i przekwalifikowania poprzez realizację skutecznej polityki na rzecz zwalczania dyskryminacji oraz poprzez znoszenie barier utrudniających włączanie do grona siły roboczej kobiet, imigrantów, pracowników młodych i starszych wiekiem oraz innych dyskryminowanych grup znajdujących się w złej sytuacji; poprzez usuwanie przeszkód hamujących mobilność zawodową i geograficzną; a także poprzez aktywną politykę w zakresie rynku pracy wspomagającą przejście ze starej do nowej pracy; podkreśla decydującą rolę wykwalifikowanych i elastycznych pracowników oraz nowych technologii w kształceniu i szkoleniu oraz przypomina o nowych formach elastycznego podejścia oferowanych w porozumieniu partnerów społecznych w sprawie pracy na odległość, pracy w niepełnym wymiarze godzin oraz pracy na czas określony; nie zgadza się z zaproponowanym przez Komisję rozróżnieniem na osoby posiadające stabilne zatrudnienie;

13.   proponuje w związku z tym, by do końca 2007 r. Rada rozważyła możliwość przyspieszenia na 1 stycznia 2009 r. daty uchylenia środków przejściowych hamujących swobodny przepływ pracowników z 8 nowych państw członkowskich; podkreśla, że likwidacja przeszkód dla mobilności z końcem 2008 r. stanowiłaby ważne przesłanie polityczne, potwierdzające zobowiązanie Unii Europejskiej do dołożenia wszelkich starań na rzecz poprawy mobilności geograficznej i zawodowej pracowników;

14.   przypomina, że swobodny przepływ pracowników jest jednym z kamieni węgielnych Unii Europejskiej, co oznacza, że Unia Europejska ma obowiązek zajęcia się wieloma kwestiami dotyczącymi kompatybilności systemów społecznych państw członkowskich, tak aby zapewnić pełne wdrożenie tego prawa na jak najlepszych warunkach dla pracowników, z korzyścią dla europejskiej konkurencyjności i bez narażania osiągnięć i równowagi krajowych systemów społecznych;

15.   podkreśla, że w globalizującym się świecie europejskie państwa członkowskie muszą zwiększyć starania w kierunku równego traktowania wszystkich osób w regionach przygranicznych, a stosowanie najlepszych wzorców uwarunkowane jest zawarciem sprawiedliwych umów dwustronnych w duchu wzajemności między państwami członkowskimi;

16.   zauważa, że model "flexicurity" powinien wspierać i wprowadzać w życie równość płci poprzez promowanie równego dostępu do dobrej pracy dla kobiet i mężczyzn i tworzenie możliwości godzenia pracy i życia prywatnego, mając szczególnie na uwadze fakt, że trzy czwarte nowych miejsc pracy stworzonych w UE od 2000 r. zajmują kobiety, zatrudnione często na podstawie elastycznych i mniej pewnych umów o pracę;

17.   proponuje w związku z tym, aby Rada Europejska przyjęła w grudniu 2007 r. bardziej wyważony zbiór wspólnych zasad "flexicurity" oparty na tworzeniu miejsc pracy wysokiej jakości oraz umacnianiu wartości europejskiego modelu społecznego; uważa, że zasady te powinny obejmować:

   propagowanie stabilnych stosunków pracy i zrównoważonych działań na rynku pracy;
   działania na rzecz elastycznych i pewnych umów oraz przeciwko praktykom wykorzystywania pracowników zwłaszcza poprzez niektóre umowy niestandardowe;
   przełamanie segmentacji rynku pracy poprzez wspieranie bezpieczeństwa zatrudnienia oraz wzmacnianie bezpieczeństwa pracy; wszyscy pracownicy muszą mieć te same prawa podstawowe niezależnie od ich szczególnego statusu zatrudnienia,
   promowanie godzenia zatrudnienia z życiem osobistym i promowanie koncepcji "godnej pracy";
   partnerstwo pomiędzy rządem (na poziomie lokalnym, regionalnym i krajowym) partnerami społecznymi oraz społeczeństwie obywatelskim w zarządzaniu zmianami;
   równość płci i równość szans dla wszystkich;
   projekt i wdrażanie krajowych ścieżek w ścisłej konsultacji z partnerami społecznymi zgodnie z krajowymi zwyczajami i praktyką;
   zwiększanie zdolności dostosowawczych przedsiębiorstw i pracowników poprzez wzmacnianie przejściowego bezpieczeństwa dzięki lepszemu wykorzystaniu aktywnych strategii politycznych dotyczących rynku pracy;
   wykwalifikowanych i łatwo przystosowujących się pracowników, łącząc aktywne polityki rynku pracy z inwestowaniem w naukę przez całe życie dla zwiększenia zdolności do zatrudnienia;
   makroekonomiczne ramy zrównoważonego rozwoju i trwałego wzrostu oraz większej liczby lepszych miejsc pracy;

18.   przypomina pewne uprawnienia UE w zakresie zatrudnienia i polityki społecznej przy zachowaniu zasady subsydiarności i proporcjonalności oraz przypomina Komisji i państwom członkowskim o ich obowiązku zagwarantowania pewnych praw na szczeblu UE; przypomina, że prawo europejskie stanowi uzupełnienie krajowych przepisów w zakresie rynku pracy i jest ważnym elementem gwarancji praw pracowników;

19.   podkreśla znaczenie zasady pomocniczości; podkreśla, że państwa członkowskie powinny korzystać z marginesu swobody w celu zachowania równowagi między koniecznością ochrony a koniecznością elastyczności zgodnie z warunkami i zwyczajami panującymi na krajowych rynkach pracy;

20.   wzywa Komisję i państwa członkowskie do poświęcenia szczególnej uwagi analizie sytuacji prawnej osób samozatrudnionych, małych przedsiębiorców oraz MŚP, którą charakteryzuje znaczne uzależnienie ekonomiczne od zleceniodawców, oraz do zastanowienia się nad najwłaściwszymi środkami legislacyjnymi mającymi podwyższyć poziom ich ochrony socjalnej;

21.   podkreśla, że w tym kontekście należy uwzględnić szczególne wyzwania stojące przed MŚP oraz ich pracownikami;

22.   ubolewa, że Rada nie zrobiła postępów w kluczowych zagadnieniach w zakresie zatrudnienia, co mogłoby pomóc w promowaniu "flexicurity" jako koncepcji pozytywnej;

23.   wzywa również do wznowienia walki z nielegalną pracą i tzw. szarą strefą, która w różnym stopniu w poszczególnych państwach członkowskich niszczy gospodarkę, pozbawia pracowników ochrony, szkodzi konsumentom, zmniejsza wpływy z podatków i prowadzi do nieuczciwej konkurencji między przedsiębiorstwami; wzywa Komisję do zwalczania nielegalnej pracy, konkretnie poprzez skuteczniejszą koordynację działalności i administracyjną współpracę pomiędzy krajowymi inspektorami pracy i/lub partnerami społecznymi; wzywa do wzmożonej koordynacji działań zaangażowanych organizacji publicznych i prywatnych oraz zwraca się do państw członkowskich o stosowanie nowatorskich metod opierających się na wskaźnikach i analizach porównawczych uwzględniających specyfikę różnych sektorów gospodarki w celu zwalczania nielegalnej pracy i przeciwdziałania erozji wpływów fiskalnych; wzywa Komisję do wsparcia wymiany najlepszych praktyk pomiędzy państwami członkowskimi przy zwalczaniu nielegalnej pracy

24.   wyraża przekonanie, że klimat zaufania i dialogu można stworzyć najlepiej poprzez zaangażowanie partnerów społecznych i innych zainteresowanych stron w proces dostosowywania strategii krajowych i promowania negocjacji zbiorowych, jako element systemu "zatrudnienia uczestniczącego", w którym występuje wysoki poziom zaufania, w wyniku czego zagwarantowana zostaje równowaga; podkreśla konieczność usunięcia niedociągnięć w obszarze negocjacji zbiorowych oraz potrzebę zagwarantowania prawa do stowarzyszania się i reprezentowania obydwu stron sektora; zachęca do rozszerzenia zasięgu negocjacji zbiorowych i dialogu społecznego, zgodnie z krajowymi zwyczajami i praktykami-w tym dialogu ponadgranicznego i dialogu branżowego, tak aby objąć nimi szkolenie, organizację pracy oraz sprawy związane z przewidywaniem zmian, restrukturyzacją i relokacją;

25.   przypomina, że odpowiadające wszystkim podejście do modelu "flexicurity" nie istnieje oraz że każde państwo członkowskie powinno stworzyć elementy swojej własnej koncepcji "flexicurity" na podstawie swojej sytuacji i tradycji narodowych i w ramach wspólnych zasad;

26.   podkreśla, że wszystkie modele "flexicurity" powinny opierać się na wspólnych zasadach leżących u podstaw europejskiego modelu społecznego; jest przekonany, że wymogi elastyczności i bezpieczeństwa mogą się wzajemnie wzmacniać oraz że "flexicurity" pozwala przedsiębiorstwom i pracownikom na odpowiednie przystosowanie się do nowej międzynarodowej sytuacji, przy silnej konkurencji gospodarek wschodzących i przy zachowaniu wysokiego poziomu ochrony społecznej, bezpieczeństwa socjalnego i zasiłków dla bezrobotnych, ochrony zdrowia i bezpieczeństwa, aktywnej polityki w zakresie rynku pracy, możliwości kształcenia i uczenia się przez całe życie oraz nowoczesnego i przejrzystego prawa pracy; podkreśla ponadto powtarzające się i skuteczne negocjacje zbiorowe odbywające się z udziałem silnych i reprezentatywnych partnerów społecznych, kładzie także nacisk na konieczność wypracowania odpowiednich przepisów w zakresie opieki społecznej oraz powszechnego dostępu do dobrej jakości usług, takich jak opieka nad dziećmi i innymi osobami pozostającymi na utrzymaniu; podkreśla ponadto, że zagwarantowanie tego poziomu ochrony społecznej może promować mobilność zawodową i zmiany strukturalne zwiększając ich skłonność do podejmowania ryzyka; podkreśla, że dobrze zaprojektowane systemy ochrony pracy dostarczają przedsiębiorcom bodźców do inwestowania w umiejętności pracowników oraz do szukania innowacyjnych i wydajnych metod restrukturyzacji, zwiększając w ten sposób wewnętrzną elastyczność oraz zdolności przystosowawcze przedsiębiorców;

27.   wzywa Komisję do promowania rozwoju czterech składników polityki określonych w jej komunikacie w sprawie "flexicurity": elastycznych i pewnych umów: całościowych strategii uczenia się przez całe życie; skutecznej i aktywnej polityki w zakresie rynków pracy, nowoczesnych systemów zabezpieczeń społecznych oraz do postrzegania "flexicurity" w szerszym kontekście europejskiego modelu społecznego;

28.   podkreśla, że walka z segmentacją rynku pracy oznaczać będzie zapewnienie wszystkim pracownikom, niezależnie od ich szczególnego statusu zatrudnienia, podstawowych praw, które powinny obejmować: równe traktowanie, ochronę zdrowia i bezpieczeństwa pracowników oraz przepisy dotyczące czasu pracy czasu odpoczynku, wolności zrzeszania się i posiadania przedstawicieli, ochrony przed niesprawiedliwym zwolnieniem, negocjacji zbiorowych, działań zbiorowych oraz podkreśla znaczenie dostępu do szkolenia, a także dalszą ochronę praw nabytych poprzez uwzględnienie okresów nauki i szkolenia, poprawę możliwości opieki, utrzymanie podstawowych praw socjalnych, takich jak prawo do emerytury, szkoleń i zasiłku dla bezrobotnych w okresie zmian w sytuacji zawodowej - zmiany pracy lub przejścia na samozatrudnienie; przypomina, że celem praw podstawowych i prawa pracy jest zapewnienie im godziwych warunków życia i pracy, odpowiedniego wynagrodzenia i ochrony społecznej prowadzących do zagwarantowania minimalnych warunków potrzebnych do godziwego życia;

29.   podkreśla konieczność przyjęcia polityki zapobiegającej wykorzystywaniu pracowników poprzez kumulowanie umów nietypowych nie zawierających tych samych praw co umowy o pracę w pełnym wymiarze godzin; wzywa, aby każda wspólnotowa polityka zatrudnienia nadal zachowywała tradycyjny model umowy o pracę na czas nieokreślony, stanowiący podstawę systemu zabezpieczeń społecznych w państwach członkowskich;

30.   podkreśla konieczność przyjęcia środków zapobiegawczych i uzupełniających mających na celu zwalczanie kumulowania umów nietypowych;

31.   wzywa do stworzenia kompleksowych systemów uczenia się przez całe życie, przystosowanych również do pracowników zatrudnionych na podstawie umów niestandardowych; wzywa państwa członkowskie do skupienia strategii krajowych na obszarach, w których występują braki, oraz do poczynienia dostosowanych do potrzeb inwestycji w kształcenie i szkolenie, a także do poprawy działania organów publicznych i przedsiębiorstw; wzywa państwa członkowskie do zapewnienia prawa i dostępu do szkoleń dla wszystkich;

32.   wzywa do wzmocnienia systemów stosunków pracy na szczeblu UE i na szczeblach krajowych, co ma kluczowe znaczenie dla osiągnięcia i wdrożenia wyważonej polityki w zakresie "flexicurity", która zapewni przedsiębiorstwom odpowiedni poziom elastyczności przy jednoczesnym zagwarantowaniu, ze nieuczciwa konkurencja kosztem warunków pracy zostanie zlikwidowania;

33.   zdecydowanie podkreśla sukcesy, jakie europejscy przedsiębiorcy osiągnęli w sferze społecznej działając z własnej inicjatywy, i zachęca ich do jeszcze większych starań; popiera przemyślaną inicjatywę Komisji, która przewiduje, że zobowiązanie firm do przestrzegania zasad społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw nadal będzie miało charakter dobrowolny, zapobiegając tym samym tworzeniu dodatkowych obciążeń biurokratycznych;

34.   podkreśla, że przedsiębiorstwa powinny antycypować zmiany i potrzeby w zakresie zasobów ludzkich w celu przygotowywania wewnętrznych planów szkolenia i przekwalifikowania pracowników;

35.   przypomina, że podwykonawcy, niedoświadczeni i okazjonalni pracownicy są poddani większej elastyczności charakteryzującej się większym prawdopodobieństwem ryzyka, o czym świadczy wysoki wskaźnik wypadków wśród tych osób;

36.   uważa, że uczenie się przez całe życie powinno zniwelować różnice w dostępie do nauki występujące wśród pracowników i musi rozpoczynać się już na poziomie szkolnictwa podstawowego; uważa, że należy zwalczać analfabetyzm i nieumiejętność liczenia oraz podnieść poziom kwalifikacji wszystkich absolwentów szkół, poczynając od szkolnictwa podstawowego;

37.   wzywa partnerów społecznych i władze publiczne w państwach członkowskich do promowania uczenia się przez całe życie i inwestowania w nie; wzywa ponadto państwa członkowskie, by zachęcały przedsiębiorstwa do zwiększania poziomu inwestycji w uczenie się przez całe życie;

38.   podkreśla znaczenie 7. Programu Ramowego w dziedzinie badań i rozwoju technologicznego oraz działań w zakresie demonstracji (2007-2013) dla tworzenia nowych i lepszych przedsiębiorstw, które będą uczestniczyć w budowaniu Europy wiedzy;

39.   uznaje innowacyjne formy organizacji pracy, takie jak organizacje uczące, wielozawodowość i rotacja miejsc pracy, dzięki szkoleniom oferowanym przez pracodawców, inicjatywom funduszy branżowych, pomocy na rzecz rozwoju regionalnego i aktywnej polityce rynku pracy, które wspierają rynek pracy sprzyjający integracji;

40.   jest przekonany o znaczeniu zachęcania do zawierania trwałych stosunków pracy poprzez poprawę organizacji pracy oraz jakości stosunków w miejscu pracy w oparciu o zaufanie i dialog; ponadto wyraża przekonanie, że elastyczne prawo pracy, nowoczesne formy kształcenia przez całe życie, trwałe i możliwe do finansowania systemy zabezpieczeń socjalnych oraz skuteczna i wydajna polityka zatrudnienia mogą przyczyniać się do wysokiego poziomu zaufania;

41.   przypomina o znaczeniu skutecznej i aktywnej polityki rynku pracy, w tym doradztwa i orientacji zawodowej, przekwalifikowania i wspierania mobilności w celu skrócenia okresów przejściowych między okresami zatrudnienia, a także systemów opieki społecznej zachęcających do otwartości na nowe możliwości zatrudnienia poprzez łagodzenie skutków utraty dochodów i stwarzanie możliwości uczenia się;

42.   podkreśla konieczność ułatwiania mobilności poprzez opracowywanie ścieżek zwiększania mobilności w celu ułatwienia pracownikom przechodzenia do pewniejszego, stabilniejszego i wyżej kwalifikowanego zatrudnienia oraz poprzez wspieranie uznawania umiejętności i kwalifikacji nabytych w ramach edukacji formalnej oraz pozaformalnego i nieformalnego kształcenia zdefiniowanego w powyższym dokumencie roboczym Komisji w sprawie postępu w kierunku osiągnięcia celów lizbońskich w zakresie edukacji i szkolenia;

43.   przypomina o prawie do uczenia się przez całe życie oraz o uznawaniu i przenoszeniu formalnego, półformalnego i nieformalnego wykształcenia i kompetencji – kluczowych czynników umożliwiających pracownikom zmianę pracy oraz przejście z bezrobocia do zatrudnienia, a więc zwiększających ich szanse na zatrudnienie;

44.   wzywa państwa członkowskie do wprowadzenia środków mających na celu wspieranie jednakowego dostępu kobiet i mężczyzn do zatrudnienia wysokiej jakości, zgodnie z Europejskim paktem na rzecz równouprawnienia płci i z komunikatem w sprawie demograficznej przyszłości Europy; wzywa państwa członkowskie do zniesienia istniejącej różnicy zarobków ze względu na płeć;

45.   zauważa, że kobiety i mężczyźni nie startują z tej samej pozycji na rynku pracy, zwłaszcza jeżeli chodzi o równowagę sił czy też dzielenie niepłatnej pracy;

46.   podkreśla znaczenie uwzględnienia wszystkich aspektów elastyczności, w tym elastyczności organizacji pracy i czasu pracy, w szczególności poprzez wykorzystanie nowych technologii; podkreśla potrzebę lepszego negocjowania przez partnerów społecznych na tyle elastycznej organizacji czasu pracy, by spełniała potrzeby pracodawców i pracowników oraz umożliwiała godzenie życia zawodowego z rodzinnym;

47.   wzywa państwa członkowskie i partnerów społecznych do ograniczenia polityki przechodzenia na wcześniejszą emeryturę oraz do wprowadzenia rozwiązań wspierających elastyczność odchodzenia na emeryturę starszych pracowników poprzez pracę w niepełnym wymiarze, podział pracy i podobne systemy promujące aktywne starzenie się i mogące zwiększyć integrację starszych pracowników na rynku pracy;

48.   przypomina państwom członkowskim, że do przełożenia koncepcji "flexicurity" na wyższy ogólny poziom zatrudnienia potrzebne jest sprzyjające środowisko makroekonomiczne, a strategia na rzecz "flexicurity" powinna obejmować ulepszoną koordynację polityki makroekonomicznej i wydatków publicznych na wspieranie inteligentnego wzrostu oraz przesunięcie wydatków na realizację celów strategii lizbońskiej;

49.   przypomina Komisji o konieczności dania Parlamentowi niezbędnego czasu, w każdym razie co najmniej pięciu miesięcy, na wypełnienie roli doradczej;

50.   uważa, że instytucje Wspólnoty i państwa członkowskie powinny traktować wspólne zasady "flexicurity" jako zagadnienie przekrojowe i wdrożyć je w ramach strategii lizbońskiej; wzywa do przeprowadzenia przeglądu wytycznych na rzecz zatrudnienia, aby umożliwić uwzględnienie wszystkich aspektów "flexicurity"; oraz do włączenia specjalnego rozdziału poświęconego jakości i sile dialogu społecznego do rocznego wspólnego sprawozdania w sprawie zatrudnienia; wzywa Komisję i państwa członkowskie do pełniejszego zaangażowania Parlamentu Europejskiego i parlamentów krajowych, a także partnerów społecznych, zgodnie z krajowymi zwyczajami i praktykami, we wdrażanie i monitorowanie otwartej metody koordynacji, w tym europejskiej strategii zatrudnienia i wytycznych na rzecz zatrudnienia, w celu optymalizacji skuteczności tych działań politycznych; zauważa, że środki w ramach europejskich wytycznych w tym "flexicurity" mają prawo do wsparcia w ramach EFS, w szczególności środki w zakresie szkoleń, aktywnych rynków pracy oraz wzywa państwa członkowskie do zapewnienia, że programy EFS przyczyniają się do wdrożenia europejskiej strategii zatrudnienia i strategii "flexicurity";

51.   wzywa Radę Europejską i Komisję, by określiły ambitny program reform zarówno na szczeblu UE, jak i na szczeblu krajowym; ponadto wzywa instytucje do opracowania wraz z Parlamentem wizji przyszłej Europy społecznej; podkreśla przy tym, że w celu przyspieszenia wzrostu oraz podniesienia poziomu zatrudnienia i jakości pracy należy zapewnić prawa i ochronę socjalną, głęboko zakorzenione w europejskiej tradycji; podkreśla, że europejski model społeczny oraz ambitne reformy krajowe służące wspieraniu tworzenia większej liczby miejsc pracy staną się w ten sposób rzeczywistą wartością dodaną dla pracowników i obywateli, z wykorzystaniem wszelkich dostępnych narzędzi; wyraża przekonanie, że rynek wewnętrzny może uzyskać poparcie obywateli tylko wtedy, gdy wprowadzi równowagę między wolnością gospodarczą a prawami socjalnymi;

52.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz Komisji, jak również Komitetowi Ochrony Socjalnej, Europejskiemu Komitetowi Zatrudnienia, rządom i parlamentom państw członkowskich oraz krajom kandydującym.

(1) Dz.U. C 256 z 27.10.2007, str. 108.
(2) Dz.U. C 256 z 27.10.2007, str. 102.
(3) Dz.U. C 256 z 27.10.2007, str. 93.
(4) Teksty przyjęte, P6_TA(2007)0339.
(5) Dz.U. L 303 z 2.12.2000, str. 16.
(6) Dz.U. C 305 E 14.12.2006, str. 141.
(7) Dz.U. L 175 z 10.7.1999, str. 43.
(8) Dz.U. C 292 E 1.12.2006, str. 131.
(9) Dz.U. L 18 z 21.1.1997, str. 1.
(10) Dz.U. C 313 E 20.12.2006, str. 452.
(11) Teksty przyjęte w tym dniu, P6_TA(2007)0206.
(12) Dz.U. L 45 z 19.2.1975, str. 19.
(13) Dz.U. L 204 z 26.7.2006, str. 23.
(14) Dz.U. L 39 z 14.2.1976, str. 40.
(15) Dz.U. L 348 z 28.11.1992, str. 1.
(16) Dz.U. L 216 z 20.8.1994, str. 12.
(17) Dz.U. L 254 z 30.9.1994, str. 64.
(18) Dz.U. L 269 z 5.10.2002, str. 15.
(19) Dz.U. L 14 z 20.1.1998, str. 9.
(20) Teksty przyjęte, P6_TA(2007)0062.


Nowa europejska polityka turystyczna: ku silniejszemu partnerstwu na rzecz turystyki w Europie
PDF 247kWORD 115k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 29 listopada 2007 r. w sprawie odnowionej polityki turystycznej UE: Ku silniejszemu partnerstwu na rzecz turystyki europejskiej (2006/2129(INI))
P6_TA(2007)0575A6-0399/2007

Parlament Europejski,

–   uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany "Odnowiona polityka turystyczna UE: Ku silniejszemu partnerstwu na rzecz turystyki europejskiej" (COM(2006)0134),

–   uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany "Agenda dla zrównoważonej i konkurencyjnej turystyki europejskiej (COM(2007)0621) (Agenda 21),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 8 września 2005 r. w sprawie nowych perspektyw i nowych wyzwań dla zrównoważonej turystyki europejskiej(1),

–   uwzględniając art. 45 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Transportu i Turystyki oraz opinie Komisji Kultury i Edukacji i Komisji Rozwoju Regionalnego (A6-0399/2007),

A.   mając na uwadze, że w traktacie o WE turystykę wymienia się tylko raz jako dziedzinę, w odniesieniu do której można przyjmować "środki" (art. 3 traktatu o WE), ale nie traktuje się jej jako obszaru polityki UE, który wchodzi w ogólny zakres uprawnień Unii;

B.   mając na uwadze, że Wspólnota jest jednak uprawniona do przyjmowania środków służących zapewnieniu skutecznego funkcjonowania rynku wewnętrznego, również w zakresie usług turystycznych (art. 95 traktatu o WE); w tym kontekście szczególne znaczenie ma kwestia ochrony konsumentów;

C.   mając na uwadze, że sektor turystyczny wchodzi w zakres licznych obszarów polityki Unii Europejskiej, które mają znaczny wpływ na jej skuteczność i zdolność wspierania wzrostu, zatrudnienia oraz spójności społecznej i terytorialnej;

D.   mając na uwadze, że chociaż Parlament w swojej powyższej rezolucji jasno określił wytyczne, jakim podlegać powinna europejska polityka zrównoważonej turystyki, to należy podkreślić niektóre aspekty omawianej polityki w celu umożliwienia jej szybszej realizacji;

E.   mając na uwadze sprawozdanie Grupy ds. Zrównoważonej Turystyki przedstawione w lutym 2007 r. zawierające wytyczne, które służyły Komisji za podstawę do opracowania Agendy 21;

F.   mając na uwadze, że nie udało się opracować spójnego podejścia do turystyki na poziomie UE, które łączyłoby różne obszary polityki, co ma negatywny wpływ na sektor i jego rozwój, a także przyczynia się do wzrostu ryzyka utraty europejskiego udziału w tym sektorze;

G.   mając na uwadze, że zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju należy wyraźnie podkreślić ekologiczny i społeczny wymiar turystyki,

H.   mając na uwadze, pogarszającą się sytuację warunków w niektórych popularnych europejskich ośrodkach turystycznych i mające w nich miejsce niefortunne wydarzenia, które czynią je mniej atrakcyjnymi;

I.   mając na uwadze, że traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w swoim nowym artykule 176b nadaje UE, a w szczególności Parlamentowi Europejskiemu więcej uprawnień w dziedzinie polityki turystycznej;

J.   należy podkreślić znaczenie roli, jaką może odegrać turystyka jako narzędzie sprzyjające włączeniu społecznemu i integracji społeczności znajdujących się w trudnej sytuacji;

Turystyka i polityka wizowa UE

1.   podkreśla znaczenie turystyki dla Europy, w tym również turystyki z krajów trzecich;

2.   podkreśla w szczególności potrzebę uproszczenia procedur wizowych na zasadzie wzajemności oraz obniżenia kosztów wiz turystycznych, umożliwiających wjazd do państw członkowskich UE;

3.   podkreśla, że zainteresowane państwa członkowskie mają możliwość zastosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. (WE) nr 1931/2006 w sprawie małego ruchu granicznego, na zewnętrznych granicach państw członkowskich będącego nowym narzędziem ułatwiającym turystykę z sąsiadujących z UE państw trzecich i zmieniającego postanowienia Umowy z Schengen(2);

4.   wzywa państwa członkowskie, które podpisały układ z Schengen, do stworzenia wspólnych punktów konsularnych zajmujących się przyznawaniem wiz osobom spoza UE ubiegającym się o wizę oraz do zagwarantowania, że punkty te będą pracowały na jednakowych zasadach i stosowały te same kryteria wizowe, ponadto wzywa do poprawy przyjęcia osób ubiegających się o wizę na przykład poprzez ustalanie terminów spotkań, sposobu przeprowadzania rozmów oraz limitów czasowych na opracowanie wniosków, ponieważ mogłoby to prowadzić do znaczących oszczędności po stronie państw członkowskich;

5.   podkreśla potrzebę weryfikacji w projekcie wspólnotowego kodeksu wizowego(3) liczby i rodzaju dokumentów wymaganych od osób ubiegających się o wizę;

6.   zdecydowanie zaleca, by w polityce wizowej w całej UE stosowano podejście sprzyjające wydawaniu wiz wielokrotnego wjazdu;

7.   wskazuje, że organizatorzy wycieczek i przedsiębiorstwa transportowe potrzebują wiz długoterminowych, które są ważne przez co najmniej rok, aby móc zaangażować odpowiedni personel w celu sprostania oczekiwaniom klientów; podkreśla potrzebę zachowania i rozszerzenia praktyki wydawania wiz grupowych;

8.   wzywa państwa członkowskie należące do obszaru Schengen do uproszczenia procedur wydawania wiz Schengen dla turystów, którzy otrzymali już wizy dla państw członkowskich nienależących do obszaru Schengen lub którzy właśnie wjechali do tych krajów; ponadto wzywa kraje UE nienależące do obszaru Schengen do wprowadzenia podobnych ułatwień dla posiadaczy wiz Schengen;

9.   uznaje jednak, że uproszczenie i harmonizacja procedur wnioskowania o wizy oraz ogólne ułatwienie dostępu do UE turystom pochodzącym z krajów trzecich muszą być spójne z zasadami bezpieczeństwa obowiązującymi w walce z nielegalną imigracją, terroryzmem i przestępczością zorganizowaną, a w szczególności z przestępczością transgraniczną;

Statystyki

10.   przypomina o absolutnej konieczności rejestracji odpowiednich, wiarygodnych, jednolitych i zaktualizowanych danych dotyczących turystyki, aby umożliwić podejmowanie zasadniczych, strategicznych decyzji w zakresie zarządzania w sektorze prywatnym, a także o potrzebie tworzenia właściwych środków towarzyszących i podejść na poziomie UE w celu zagwarantowania, że Europa pozostanie wiodącym celem turystycznym;

11.   wzywa do przeglądu dyrektywy Rady 95/57/WE z dnia 23 listopada 1995 r. w sprawie zbierania informacji statystycznych w dziedzinie turystyki(4), aby zagwarantować większą harmonizację gromadzenia danych przez państwa członkowskie w odniesieniu zarówno do ilościowych, jak i jakościowych aspektów dostarczania danych;

12.   z zadowoleniem przyjmuje zamiar aktualizacji ram prawnych za pośrednictwem nowego rozporządzenia, wdrożonego jednolicie w całej UE, i podkreśla potrzebę szybkiego przeprowadzenia tej reformy;

13.   wzywa Komisję do poszukiwania możliwości zachęt dla państw członkowskich w celu wdrożenia rachunki satelitarne dla turystyki (TSA), ponieważ tego typu instrumenty pozwalają precyzyjnie porównać turystykę z innymi sektorami gospodarki oraz mogą przyczynić się do lepszego poznania prawdziwych rozmiarów i wartości przemysłu turystycznego;

14.   podkreśla potrzebę zwiększenia wiedzy o znaczeniu turystyki dla gospodarki i rozwoju regionalnego; wzywa państwa członkowskie do pełnego przyjęcia (TSA) i do corocznego aktualizowania danych statystycznych, tak aby na czas zapewnić dostępność odpowiednich danych w celu wsparcia całkowitej i solidnej integracji turystyki z polityką w dziedzinie gospodarki i zatrudnienia;

15.   wzywa Komisję do oceny potrzeby gromadzenia informacji statystycznych i danych dotyczących jakości w celu umożliwienia analizy wpływu turystyki na gospodarkę, środowisko i jakość życia mieszkańców popularnych ośrodków turystycznych;

16.   zwraca się do Komisji o przedstawienie sprawozdania dotyczącego różnych uregulowań krajowych mających na celu ochronę wyróżniających się obszarów naturalnych i historycznych za pomocą szczególnych zasad urbanistyki i planowania przestrzennego oraz, jeżeli to konieczne, zwraca się o dążenie do lepszych praktyk poprzez opublikowanie wytycznych;

17.   zwraca się do Komisji o opracowanie zharmonizowanego zestawienia dotyczącego obszarów naturalnych i historycznych, a w szczególności konsekwencji obciążenia tych obiektów wywoływanego przez turystykę, aby móc regulować odwiedzanie takich miejsc i zapewnić ich dobre utrzymanie oraz zachowanie dla przyszłych pokoleń;

18.   wzywa państwa członkowskie do wspierania planowania przestrzennego zapobiegającego pojawianiu się projektów skierowanych na zmasowaną turystykę, wywierających bardzo szkodliwy wpływ na zachowanie przyrody oraz dziedzictwa historyczno-kulturowego, i które ani nie stanowią części społeczeństw lokalnych, ani nie angażują ich w swoją działalność;

Harmonizacja norm jakości turystycznych baz noclegowych w Europie

19.   odnotowuje mnogość schematów klasyfikacyjnych w państwach członkowskich i stwierdza, że taka sytuacja z punktu widzenia konsumentów wpływa negatywnie na wiarygodność sektora i przejrzystość;

20.   zauważa, że konsumenci traktują system klasyfikacji jako ważne narzędzie w wyborze hotelu lub innego rodzaju zakwaterowania; dlatego też uważa, że dla konsumentów ważna jest dostępność dokładnej informacji na temat znaczenia klasyfikacji w różnych krajach oraz szczegółowe uwzględnianie w niej ich potrzeb;

21.   uważa za wskazane i możliwe stworzenie wspólnej podstawy i wspólnych kryteriów dla konsumentów, aby umożliwić im dokonanie wyboru w momencie podjęcia decyzji o podróży za granicę, na podstawie jasnych i możliwych do zweryfikowania kryteriów klasyfikacji;

22.   zauważa w tym kontekście, że biorąc pod uwagę dużą liczbę kryteriów w niektórych systemach krajowych i regionalnych, uproszczenie obecnych norm umożliwiłoby osiągnięcie jasności i dostępności informacji skierowanych do konsumentów, a ponadto zapewniło większą przejrzystość w odniesieniu do turystycznej bazy noclegowej;

23.   wzywa europejski przemysł noclegowy do:

   - kontynuowania porównań kluczowych aspektów różnych systemów klasyfikacji oraz starań zmierzających do ujednolicenia tych systemów, bez przerywania ciągłości istniejących systemów, co byłoby ze szkodą dla konsumentów i przemysłu;
   - kontynuowania starań ułatwiających zrozumienie znaczenia "gwiazdek" w różnych państwach członkowskich UE;
   - regularnego informowania instytucji o poczynionych postępach;

24.   wzywa lokalne, regionalne i krajowe władze, mające wkład w systemy klasyfikacji, do wspierania, w ramach właściwego publicznego lub prywatnego partnerstwa, obecnych działań europejskiego przemysłu noclegowego związanych zarówno z przejrzystością, jak i harmonizacją (poprzez porównywanie) istniejących systemów klasyfikacji;

25.   zdaje sobie sprawę, że stworzenie systemu wspólnej klasyfikacji na poziomie europejskim byłoby niezwykle trudne, biorąc pod uwagę różnorodność typów hoteli i turystycznej bazy noclegowej, wynikającą z lokalnej specyfiki, kultury i uwarunkowań oraz w świetle dalece różniących się aktualnych systemów klasyfikacji;

26.   uważa jednak, że wytyczne dla całej Unii Europejskiej, oparte na wspólnych i jednolitych kryteriach, mogłyby uwzględniać interesy konsumentów, przy jednoczesnym poszanowaniu specyfiki środowiskowej i lokalnej;

27.   wzywa Komisję do opracowania we współpracy z europejskimi organizacjami sektora restauracyjno- hotelarskiego, takimi jak HOTREC (hotele, restauracje i kawiarnie w Europie) oraz z europejskimi organizacjami ochrony konsumentów metodologii tworzenia takich norm minimalnych w zakresie bezpieczeństwa i jakości usług noclegowych; podkreśla, że taka metodologia mogłaby uwzględniać wprowadzenie znaku WE dla hoteli spełniających ogólnoeuropejskie wspólne kryteria i zapewniających konsumentom minimalny spodziewany poziom jakości niezależnie od odwiedzanego państwa członkowskiego;

Systemy zarządzania jakością

28.   wzywa europejski przemysł noclegowy do kontynuowania działań związanych z ustanowieniem europejskiego "parasola ochronnego" w zakresie systemów zarządzania jakością oraz do regularnego informowania instytucji wspólnotowych o poczynionych postępach;

29.   zachęca podmioty europejskiego przemysłu noclegowego do dalszego rozwijania europejskich standardów, między innymi w celu usprawnienia przekazywania informacji odbiorcom oraz poprawy jakości świadczenia usług; wzywa też Komisję i państwa członkowskie do wsparcia tych starań, jeżeli okaże się to konieczne;

30.   wzywa lokalne, regionalne i krajowe władze, zaangażowane w systemy jakości, do wspierania, w ramach właściwego publicznego lub prywatnego partnerstwa, obecnych działań europejskiego przemysłu noclegowego związanych z europejskim "parasolem ochronnym" w zakresie systemów zarządzania jakością;

31.   z zadowoleniem przyjmuje rozwój oznakowań dotyczących ochrony środowiska, ale uważa, że duża liczba znaków jakości na szczeblu lokalnym może prowadzić do dezorientacji turystów i wpływać na przejrzystość, co uwydatnia potrzebę lepszego informowania turystów oraz ujednolicenia istniejących znaków, aby były lepiej rozpoznawalne na świecie;

32.   wzywa Komisję, we współpracy z HOTREC jako europejskim stowarzyszeniem hotelarzy i restauratorów, do wspierania procesów przyznawania znaków jakości turystycznej bazy noclegowej podejmowanych w różnych państwach członkowskich oraz do promowania modeli jakości, które okazały się efektywne w innych regionach (na przykład Qualmark w Nowej Zelandii), w celu poprawienia ich rozpoznawalności;

33.   wzywa Komisję, państwa członkowskie i zainteresowane strony do działań na rzecz wzmocnienia zrównoważonego procesu przyznawania znaków jakości, opartego na kryteriach ekonomicznych, społecznych, terytorialnych, ekologicznych i kulturowych, poprzez propagowanie i przekazywanie najlepszych praktyk oraz zachęcanie liderów przemysłowych do podejmowania inicjatyw w tym zakresie;

34.   domaga się od Komisji i państw członkowskich, aby promowały wykorzystanie oznakowań ekologicznych w odniesieniu do infrastruktury turystycznej, terenów i usług turystycznych;

Ochrona konsumentów

35.   zdaje sobie sprawę z faktu, że coraz więcej turystów rezerwuje podróże (transport, zakwaterowanie itd.) bezpośrednio za pomocą mediów elektronicznych, unikając pośrednictwa organizatorów wycieczek i biur podróży, których udział w rynku zmniejsza się (z 98% w 1997 r. do 60% w 2007 r.) i które wciąż podlegają regulacjom prawnym, takim jak dyrektywa Rady 90/314/EWG z dnia 13 czerwca 1990 r. w sprawie zorganizowanych podróży(5); podkreśla, że ta anomalia musi zostać poddana korekcie poprzez objęcie dyrektywą 90/314/EWG wszystkich stron internetowych oferujących co najmniej jedną usługę na sprzedaż, takie jak usługi oferowane przez tanie linie lotnicze lub inne podmioty na tym rynku;

36.   w tym celu z zadowoleniem przyjmuje ostatni dokument roboczy Komisji z dnia 26 lipca 2007 r. w sprawie rewizji dyrektywy 90/314/EWG odnoszącej się do różnych systemów prawnych stosowanych w odniesieniu do tradycyjnych organizatorów wyjazdów turystycznych i dostawców dynamicznych wyjazdów zorganizowanych w internecie;

37.   podkreśla rosnącą rolę nowych technologii w sektorze turystycznym, szczególnie jeżeli chodzi o obrót produktami turystycznymi i podkreślanie walorów, między innymi, dóbr i wydarzeń kulturalnych;

38.   uważa, że szybki postęp w wykorzystaniu technologii informatycznych w usługach turystycznych wymaga ram ochrony prawnej konsumentów w przypadku rezerwacji elektronicznych, których podstawą powinna być wcześniejsza analiza tego rynku przeprowadzona przez Komisję; wyraża przekonanie, że takie ramy powinny zapewnić ochronę praw konsumentów dokonujących transakcji online i gwarantować, że otrzymują oni prawdziwe, aktualne i jednoznaczne informacje; w związku z powyższym zaleca, w interesie ochrony konsumenta, elektroniczną certyfikację stron, które dostarczają informacje i oferują usługi turystyczne (rezerwacje i płatności);

39.   podkreśla pozytywną rolę, jaką odgrywają w tej dziedzinie organizacje działające w sektorze turystyki społecznej, których działalność należy stymulować i wspierać;

40.   z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji z dnia 7 czerwca 2007 r. w sprawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczący ochrony konsumentów w związku z niektórymi aspektami użytkowania nieruchomości w oznaczonym czasie, długoterminowych produktów wakacyjnych, wymiany i odsprzedaży, (COM(2007)0303) mającej na celu rozszerzenie zakresu istniejących przepisów tak, aby uwzględnić nowe długoterminowe produkty wyjazdowe, które pojawiły się na rynku w ostatnich latach i niektóre transakcje, takie jak odsprzedaż i wymiana związane z własnością podzieloną; uważa, że projekt wzmocni ochronę konsumentów w sektorze turystyki oraz przyniesie równe szanse chroniąc uczciwy sektor własności podzielonej przed nieuczciwą konkurencją;

41.   wyraża ubolewanie z powodu braku specjalnych narzędzi prawnych obejmujących bezpieczeństwo usług, które mają zasadnicze znaczenie dla sektora turystyki oraz wzywa Komisję i państwa członkowskie do zbadania możliwości rozpatrzenia tej kwestii w celu rozwiania obaw wyrażonych przez wielu posłów;

42.   wzywa Komisję, w celu informowania turystów na temat wielu rozporządzeń mających zastosowanie w państwach członkowskich innych niż ich kraj zamieszkania, do przeprowadzenia europejskiej kampanii promocyjnej w zakresie bezpieczeństwa na drodze, która zwróci uwagę na nowe wspólne środki kontroli;

43.   wzywa Komisję do uproszczenia procedur dotyczących systemu analizy zagrożeń i krytycznych punktów kontroli (HACCP), oraz do uwzględnienia potrzeby małych przedsiębiorstw, ze szczególnym uwzględnieniem mikroprzedsiębiorstw;

Turystyka zdrowotna

44.   podkreśla znaczenie korzystania wszystkich dostępnych programów wspólnotowych, w tym drugiego wspólnotowego programu działań w dziedzinie zdrowia (2008-2012)(6), w celu wspierania turystyki zdrowotnej;

45.   podkreśla, że firmy sektora ubezpieczeniowego muszą być odegrać większą rolę we wspieranie turystyki zdrowotnej; podkreśla też, że należy wspomóc firmy sektora ubezpieczeniowego w odniesieniu do wypracowywania rozwiązań dla transgranicznej współpracy w zakresie finansowania turystyki zdrowotnej.

46.   jest zdania, w świetle spadku zainteresowania turystyką zdrowotną, że istnieje potrzeba przyjęcia stosownej dyrektywy wspólnotowej w celu określenia zasad uznawania i wykorzystywania ośrodków wodno-termalnych, a ogólniej roli turystyki zdrowotnej i uzdrowisk termalnych w odniesieniu do obiektów turystycznych w wielu państwach członkowskich - poza aspektami zdrowia, opieki socjalnej i ubezpieczeń - również poprzez przeznaczenie odpowiednich środków finansowych, aby ten strategicznie ważny sektor w gospodarkach państw członkowskich mógł rozpocząć odpowiedni proces rozwoju w celu zwiększenia liczby nowych bezpośrednich i pośrednich możliwości zatrudnienia;

Turystyka dostępna dla osób niepełnosprawnych

47.   z zadowoleniem przyjmuje zamiar koordynowania informacji na temat turystyki dostępnej dla osób niepełnosprawnych na poziomie europejskim, co umożliwiłoby turystom o ograniczonej sprawności ruchowej i ich rodzinom uzyskanie informacji na temat dostępności ośrodków turystycznych; wzywa wszystkie państwa członkowskie, organizatorów turystyki oraz krajowe i lokalne organizacje turystyczne do przyłączenia się do tego typu inicjatyw lub ich wsparcia;

48.   równocześnie wzywa Komisję i państwa członkowskie do rozważenia możliwości opracowania karty praw i obowiązków europejskiego turysty, w świetle zamieszek i brutalnych wydarzeń, w których uczestniczyli europejscy turyści w ośrodkach turystycznych w europejskich ośrodkach turystycznych, a także europejskiego kodeksu postępowania dla przedsiębiorstw z sektora turystyki;

49.   wzywa Komisję i państwa członkowskie do podjęcia postępowania w celu stworzenia znaku WE "Dostęp dla wszystkich", który gwarantowałby turystom o ograniczonej sprawności ruchowej dostęp do podstawowej przystosowanej infrastruktury i obejmował informacje dotyczące na przykład zakwaterowania, restauracji, parków naturalnych i rozrywki, różnego rodzaju sal, pomników, muzeów itd.;

50.   nalega ponadto na potrzebę ochrony, konserwacji i renowacji europejskiego dziedzictwa kulturowego oraz wzywa do bardziej rygorystycznego zarządzania obiektami i ich zwiedzaniem, jak również zwiększenia wysiłków zmierzających do poprawy dostępu dla osób niepełnosprawnych, których udział w wyjazdach turystycznych wzrasta;

51.   wzywa Komisję do opracowania komunikatu w sprawie planu działania na rzecz promocji znaku WE "Dostęp dla wszystkich" w oparciu o już przeprowadzone działania, doświadczenia i najlepsze praktyki na poziomie krajowym i lokalnym, a także uwzględniając dotychczasowe osiągnięcia w dziedzinie transportu na poziomie UE;

52.   zauważa, że kwestia dostępności docelowego miejsca wyjazdu turystycznego związana jest także z zapewnianymi lub dostępnymi usługami transportowymi; wzywa zatem Komisję, aby - w kontekście nowej, europejskiej polityki turystycznej i w ramach rozwijania europejskiej polityki transportowej - w odpowiedni sposób uwzględniła utrudnienia związane z dostępnością regionów o specyficznym ukształtowaniu i położeniu geograficznym, takich jak regiony najbardziej oddalone, wyspy i regiony górskie oraz leżące na dalekiej północy regiony o słabym zaludnieniu;

Turystyka zrównoważona pod względem społecznym, gospodarczym i środowiskowym

53.   wskazuje na konieczność zapewnienia przez nową politykę turystyczną zrównoważonej turystyki europejskiej (z punktu widzenia gospodarczego, społecznego, terytorialnego, kulturalnego i środowiska naturalnego); w tym celu wspiera szczegółowe działania przewidziane przez Komisję na rzecz promowania zrównoważonej gospodarczo i społecznie turystyki europejskiej; z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Komisji dotyczącą sporządzenia Agendy 21;

54.   z zadowoleniem przyjmuje fakt, że we wspomnianym komunikacie Komisja wyraźnie wzywa do promocji zrównoważonej turystyki oraz podkreśla, że zrównoważenie społeczne, gospodarcze i ekologiczne stanowi podstawowy warunek wstępny rozwoju i prowadzenia każdego rodzaju działalności turystycznej;

55.   zwraca szczególną uwagę na konieczność wsparcia i promowania bardziej zrównoważonych i społecznie odpowiedzialnych praktyk w sektorze turystyki oraz przeprowadzenia oceny ich skuteczności w celu zapewnienia temu sektorowi większego znaczenia w nowej strategii lizbońskiej;

56.   podkreśla, że trwale rozwijająca się turystyka powinna stanowić dla lokalnych gospodarek, a w szczególności dla regionów o niekorzystnej sytuacji, długotrwałe źródło dochodów i pomagać w promowaniu stałych miejsc pracy, którym towarzyszą pełne uprawnienia, wspierać inne rodzaje działalności gospodarczej, zarówno ich początkowych, jak i końcowych ogniw, chroniąc i podkreślając jednocześnie dziedzictwo krajobrazowe, kulturowe, historyczne oraz środowisko naturalne;

57.   z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Komisji na rzecz opracowania Agendy 21 jako podstawy polityki w zakresie turystyki; wzywa Komisję do udostępnienia państwom członkowskim wytycznych umożliwiających lepszą koordynację polityki w zakresie rozwoju turystyki na szczeblu krajowym, regionalnym i lokalnym oraz poprawę zrównoważenia działalności turystycznej;

58.   podkreśla, że zagrożenie dla środowiska, zwłaszcza emisje dwutlenku węgla wymagają zaangażowania sektora turystyki w edukowanie turystów w zakresie kwestii związanych z ochroną środowiska, przy opracowywaniu polityki ochrony środowiska;

59.   uważa, że turystyka jest częściowo odpowiedzialna za szkody wyrządzane środowisku naturalnemu, co wynika z coraz większej liczby podróży; podkreśla, że przedstawiciele sektora turystyki powinni zaangażować się w działania dotyczące kwestii związanych z ochroną środowiska i ich planowaniem;

60.   wzywa Komisję do współpracy w dziedzinie turystyki z krajami objętymi Europejską Polityką Sąsiedztwa (ENP) oraz innymi krajami sąsiadującymi (z Europy wschodniej i regionu śródziemnomorskiego), a także do dodatkowego wspierania krajów rozwijających się o niskich lub średnich dochodach poprzez bezpośrednie zagraniczne inwestycje UE i wspólne przedsięwzięcia w dziedzinie turystki zgodnie ze strategią rozwoju zrównoważonej turystyki;

Prawa pasażerów

61.   uważa, że na poziomie UE istnieje szereg istotnych przepisów dotyczących praw pasażerów w transporcie lotniczym, które wspierają dostępność i gwarantują godziwą rekompensatę nie tylko w przypadku opóźnienia lub odwołania lotu, ale też w razie wypadku;

62.   podkreśla, że dąży on obecnie do zagwarantowania, że istotne przepisy uzupełniające zostaną opracowane w celu konsolidacji praw pasażerów korzystających z transportu kolejowego i morskiego, tak aby zagwarantować istnienie zharmonizowanego modelu na poziomie UE;

63.   zwraca się do Komisji i państw członkowskich o zapewnienie właściwego dostarczania informacji pasażerom, a w szczególności właściwego wdrożenia tych praw, a zwłaszcza praw pasażerów w transporcie lotniczym oraz do zapewnienia, że łatwo dostępne mechanizmy arbitrażowe są zagwarantowane przez państwa członkowskie w sytuacjach, gdy operator nie wywiązujący się ze swoich zobowiązań nie płaci odszkodowań;

64.   wzywa Komisję do zastanowienia się nad właściwym podejściem, które umożliwiłoby UE ochronę pasażerów, pozostawionych w ośrodku turystycznym przez przewoźnika czarterowego, pośrednika lub regularnych przewoźników, którzy nie wywiązali się ze swoich zobowiązań wskutek bankructwa lub zamierzonego nadużycia; proponuje stworzenie czarnej listy takich przedsiębiorstw, obejmującej całą UE na podstawie kryteriów jasno zdefiniowanych przez Komisję w wyniku konsultacji z przewoźnikami lub agencjami turystycznymi i organizacjami ochrony konsumenta;

Promocja europejskich ośrodków turystycznych

65.   z zadowoleniem przyjmuje finansowane przez Komisję utworzenie portalu ośrodków turystycznych w Europie: tzw. "European Tourist Destinations Portal"; zachęca Komisję do dalszego przyczyniania się do promowania Europy jako ośrodka turystycznego lub grupy ośrodków turystycznych, szczególnie poprzez stworzenie i opublikowanie znaku "Europa" oraz opracowanie mechanizmów i struktur na rzecz zbierania informacji na temat europejskich ośrodków turystycznych, a następnie na rzecz rozpowszechniania ich wśród podmiotów sektora turystycznego poza Europą;

66.   z zadowoleniem przyjmuje przeprowadzany proces selekcji w wyniku którego corocznie dokonuje się wyboru najznakomitszego europejskiego ośrodka turystycznego (wzorcowego europejskiego ośrodka turystycznego) , jak zaproponowano w powyższej rezolucji; uważa takie inicjatywy za wartościowe, ponieważ zwracają one uwagę na różnorodność i mnogość atrakcji turystycznych w Europie; podkreśla, że UE powinna w miarę możliwości promować mniej znane ośrodki, zwłaszcza w nowych państwach członkowskich;

67.   zaleca, biorąc pod uwagę potrzebę ochrony jakości turystyki w popularnych europejskich ośrodkach turystycznych, aby inicjatywa ta została wykorzystana do rozwoju odpowiedzialnej i zrównoważonej turystyki we wszystkich regionach turystycznych UE;

68.   ponieważ infrastruktura transgraniczna ma zasadnicze znaczenie dla europejskiego sektora turystyki, wzywa Komisję i państwa członkowskie do poprawienia tej infrastruktury, w tym wewnętrznych dróg wodnych

69.   wzywa Komisje do bardziej aktywnego promowania transportu w Europie i dziedzictwa przemysłowego;

70.   popiera inicjatywy mające na celu podkreślenie walorów europejskiego dziedzictwa kulturowego - takie jak szlaki kulturowe Rady Europy oraz domaga się uwydatnienia ich widoczności; proponuje wsparcie w tym duchu utworzenia oznakowania dziedzictwa europejskiego, które miałoby na celu podkreślanie europejskiego wymiaru obiektów i zabytków Unii Europejskiej;

71.   podkreśla pilną potrzebę zapewnienia ochrony kultury tradycyjnej, a zwłaszcza rękodzielnictwa ludowego i artystycznego, ginących zawodów i umiejętności, istotnych dla zachowania tożsamości narodowej i atrakcyjności turystycznej wsi;

72.   wzywa Komisję do propagowania europejskich ośrodków turystycznych w krajach, których szczyt sezonu zbiega się z europejskim okresem poza sezonem, i do rozważenia możliwości zawarcia z tymi krajami trzecimi porozumień, na przykład w formie protokołu ustaleń, w celu zapewnienia optymalnego rozmieszczenia sezonowego przepływów turystycznych;

73.   wzywa Komisję do podkreślenia kulturowego wymiaru turystyki europejskiej poprzez promowanie europejskich miejsc dziedzictwa kulturowego UNESCO jako świadectw kultury europejskiej;

74.   zachęca Komisję do wsparcia pomysłu utworzenia transgranicznej rowerowej ścieżki pamięci wzdłuż dawnej żelaznej kurtyny jako przykładu "łagodnej mobilności" w turystyce i symbolu ponownego zjednoczenia Europy;

Rozwój turystyki

75.   wzywa Komisję, państwa członkowskie, regiony, władze lokalne i przemysł turystyczny do koordynowania polityk mających bezpośredni lub pośredni wpływ na turystykę, do ściślejszej współpracy i lepszego wykorzystywania istniejących europejskich instrumentów finansowych w latach 2007-2013 w celu rozwijania europejskiej turystyki, a w szczególności konkurencyjności przemysłu turystycznego i ośrodków turystycznych, na rzecz rozwoju przedsiębiorstw, usług i infrastruktury turystycznej, tworzenia miejsc pracy, mobilności i kształcenia osób pracujących zawodowo w omawianym sektorze, różnorodności gospodarczej i rozwoju regionów europejskich, przede wszystkim regionów najuboższych;

76.   wzywa Komisję do opracowania sprawozdania w sprawie ewentualnego wpływu działań i wniosków w zakresie obszarów polityki wspólnotowej na przemysł turystyczny, aby umożliwić przyjęcie całościowego i zintegrowanego podejścia do tego sektora oraz aby uniknąć jakichkolwiek podziałów w europejskiej polityce turystycznej;

77.   zwraca się do wszystkich zainteresowanych stron o promowanie kierunków turystycznych w państwach przystępujących, ale nalega na konieczność powiązania wszelkich funduszy UE przeznaczonych na turystykę z promocją wysokiej jakości standardów w świadczeniu usług turystycznych;

78.   jest świadom korzyści płynących z autokarowych wyjazdów wakacyjnych dla turystów mających niskie dochody oraz dla rozwoju turystyki w regionach, które nie są obsługiwane przez linie lotnicze lub kolejowe; zwraca uwagę na wyjątkową sytuację małych i średnich przewoźników autokarowych wobec rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r., w sprawie harmonizacji niektórego ustawodawstwa socjalnego związanego z transportem drogowym(7) w szczególności w przypadku podróży objazdowych; wzywa Komisję do rozpatrzenie tej wyjątkowej kwestii badając możliwości odroczenia okresu odpoczynku do czasu powrotu z wyjazdu (nieprzekraczającego 12 dni);

79.   podkreśla, że małe i średnie przedsiębiorstwa powinny bardziej angażować się w przedsiębiorczość związaną z turystyką oraz, że należy znaleźć możliwości uproszczenia procedur, aby otrzymać wsparcie finansowe UE; podkreśla ponadto, że szkolenia finansowane przez UE i szkolenia na temat przyjmowania najlepszych praktyk powinny być prowadzone w regionach, szczególnie w nowych państwach członkowskich;

80.   proponuje przeprowadzenie przez Komisję badania na temat karty transportowej dla młodzieży przeznaczonej dla młodych Europejczyków będących stypendystami programów Erasmus, Leonardo, Comenius lub wolontariuszy w ramach służby obywatelskiej na obszarze Unii, aby zachęcać ich do wyjazdów i poznawania krajów przyjmujących;

81.   podkreśla, że ponieważ program Leonardo da Vinci jedyny w swoim rodzaju w sektorze turystyki wielu krajów, należy wykorzystać i promować te możliwości; podkreśla, że doprowadzi to do szerokiej poprawy w programie edukacyjnym; podkreśla, że oprócz wdrożenia programu należy przeprowadzić badanie odnośnie osiągniętych wyników;

Inne aspekty

82.   ponownie zwraca uwagę, biorąc pod uwagę nadchodzące zmiany w strukturze demograficznej UE, na konieczność wdrożenia europejskiego programu turystyki poza sezonem dla emerytów, który przyczyniłby się do poprawy jakości życia osób starszych w UE, tworzenia miejsc pracy i spowodowałby większy popyt i rozwój gospodarki europejskiej; proponowany program mógłby nosić nazwę ULISSES;

83.   przyjmuje plany Komisji zmierzające do ułatwienia współpracy pomiędzy podmiotami działającymi na rzecz zdobywania wiedzy w dziedzinie turystyki, takimi jak uniwersytety, instytuty badawcze oraz publiczne i prywatne obserwatoria oraz do zachęcania do mobilności na skalę europejską poprzez wspieranie kształcenia międzynarodowego, staży i wymian oraz poprzez rozwijanie metod kształcenia, materiałów i treści;

84.   wzywa Komisję do zlecenia ogólnej oceny skutków koncepcji zróżnicowania terminów wakacji w poszczególnych regionach Europy;

85.   podkreśla potrzebę wsparcia wspólnotowego dla państw członkowskich, w których przemysł turystyczny został dotknięty katastrofami naturalnymi;

86.   podkreśla znaczenie wielojęzyczności w polityce turystycznej i zachęca do rozpowszechniania informacji dotyczących obiektów dostępnych do zwiedzania w jak największej możliwej liczbie języków państw członkowskich.

o
o   o

87.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.

(1) Dz.U. C 193 E z 17.8.2006, str. 325.
(2) Dz.U. L 405, z 30.12.2006, str. 1.
(3) Wniosek Komisji z dnia 19 lipca 2006 r. dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego wspólnotowy kodeks wizowy (COM(2006)0403).
(4) Dz.U. L 291 z 6.12.1995, str. 32.
(5) Dz.U. L 158, z 23.6.1990, str. 59.
(6) Decyzja nr 1350/2007/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. ustanawiająca drugi wspólnotowy program działań w dziedzinie zdrowia na lata 2008–2013 (Dz.U. L 301 z 20.11.2007, str. 3).
(7) Dz.U. L 102, z 11.4.2006, str. 1.


Handel i zmiany klimatyczne
PDF 243kWORD 109k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 29 listopada 2007 r. w sprawie handlu i zmian klimatycznych (2007/2003(INI))
P6_TA(2007)0576A6-0409/2007

Parlament Europejski,

–   uwzględniając sprawozdania trzech grup roboczych Międzyrządowego Zespołu ds. Zmian Klimatu (IPCC), zatytułowane "Podstawy fizyczne", "Wpływ, adaptacja i podatność", "Łagodzenie zmian klimatycznych", wszystkie opublikowane w 2007 r.,

–   uwzględniając rezolucję z dnia 23 maja 2007 r. w sprawie pomocy UE na rzecz handlu(1),

–   uwzględniając konkluzje prezydencji Rady Europejskiej w dniach 8 i 9 marca 2007 r.,

–   uwzględniając komunikat Komisji w sprawie ograniczenia globalnego ocieplenia do 2°C w perspektywie roku 2020 i dalszej (COM(2007)0002),

–   uwzględniając wniosek Komisji w sprawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2003/87/WE w celu uwzględnienia działalności lotniczej w systemie handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie (COM(2006)0818),

–   uwzględniając sprawozdanie Sir Nicholasa Sterna w sprawie gospodarczego wymiaru zmian klimatycznych przedstawione w dniu 30 października 2006 r.,

–   uwzględniając raport OECD pod tytułem "Biofuels: is the cure worse than the disease" (Biopaliwa: lekarstwo gorsze od choroby) z 11 i 12 września 2007 r.,

–   uwzględniając prezentacje współprzewodniczącego grupy roboczej III w ramach IPCC, Berta Metz oraz innych ekspertów wyznaczonych przez Parlament, przedstawione na przesłuchaniu w sprawie handlu i zmian klimatu w dniu 27 czerwca 2007 r.,

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 25 października 2006 r. w sprawie rocznego sprawozdania Komisji dla Parlamentu Europejskiego dotyczącego działań antydumpingowych, antysubsydyjnych i ochronnych prowadzonych przez państwa trzecie wobec Wspólnoty (2004)(2),

–   uwzględniając swoje rezolucje w sprawie dwustronnych stosunków w zakresie handlu i inwestycji, zwłaszcza rezolucję z dnia 13 października 2005 r. w sprawie perspektyw stosunków handlowych pomiędzy UE i Chinami(3) oraz rezolucję z dnia 28 września 2006 r. w sprawie stosunków gospodarczych i handlowych Unii Europejskiej z Indiami(4),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 4 lipca 2006 r. w sprawie ograniczania wpływu lotnictwa na zmiany klimatyczne(5),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 listopada 2005 r. w sprawie powstrzymywania globalnych zmian klimatycznych(6),

–   uwzględniając art. 45 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Handlu Międzynarodowego oraz opinie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności oraz Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii (A6-0409/2007),

A.   mając na uwadze, że gospodarczy i ekologiczny wpływ zmian klimatycznych przybiera niepokojące rozmiary oraz że UE, która już przejęła polityczne przywództwo w tym obszarze, powinna podwoić swoje wysiłki;

B.   mając na uwadze, że szacuje się, iż nawet zmniejszenie globalnych emisji już w 2015 r., przy zmniejszeniu ich o 25%-40% do 2020 r. w krajach rozwiniętych, nie zagwarantowałoby osiągnięcia celu ograniczenia wzrostu temperatury do maksymalnie 2°C powyżej poziomów z okresu przedindustrialnego;

C.   mając na uwadze, że ograniczenie globalnego ocieplenia do 2˚C może zmniejszyć jego dramatyczne konsekwencje dla rolnictwa, a także w dziedzinie zagrożeń pogodowych, migracji i bioróżnorodności, ale ich nie wyeliminuje;

D.   mając na uwadze, że handel światowy doprowadził w ciągu ostatnich dziesięcioleci do ponad dwukrotnego wzrostu wskaźnika światowych wyników gospodarczych;

E.   mając na uwadze, że wielkość transportu morskiego jest 40 razy większa od transportu lotniczego (w tonach/km) i jednocześnie transport ten wytwarza jedynie dwa razy więcej zanieczyszczeń emisjami gazów cieplarnianych (GHG), podczas gdy samochody ciężarowe wytwarzają 4 razy więcej emisji GHG niż pociągi na tonę/km;

F.   mając na uwadze, że swobodny wybór wykorzystywanych środków transportu jest niezmiernie istotny dla światowego handlu;

G.   mając na uwadze, że istnieje pilna potrzeba rozwinięcia wzorców produkcji, konsumpcji i handlu, które złagodzą skutki zmian klimatycznych i ich wpływ na gospodarkę przy jednoczesnej maksymalizacji ogólnego dobra społecznego;

H.   mając na uwadze, że wydajność energetyczna, zrównoważone zarządzanie transportem i zmniejszenie oddalenia między producentami oraz producentami i konsumentami muszą być elementami składowymi każdej strategii politycznej UE w zakresie handlu, która ma wpływ na zagadnienie zmian klimatycznych;

I.   mając na uwadze, że promowanie trwałego rozwoju powinno być nadal głównym celem polityki handlowej UE, między innymi poprzez dążenie do zapewnienia aby polityka ta przyspieszyła wprowadzenie gospodarki opartej na niskich emisjach dwutlenku węgla i o wysokim poziomie wydajności energetycznej;

J.   mając na uwadze, że konsumenci powinni otrzymywać jak najbardziej optymalne informacje na temat wpływu dokonywanych przez nich zakupów na emisje GHG;

K.   mając na uwadze, że ceny muszą obejmować koszty globalnego wspólnego interesu, jakim jest np. stabilny klimat;

L.   mając na uwadze, że konferencja ONZ w sprawie zmian klimatycznych, która odbędzie się w grudniu 2007 r. w Bali powinna otworzyć drogę do negocjacji mających na celu wypracowanie światowego i wszechstronnego porozumienia w sprawie umowy post-Kioto (od 1 stycznia 2013 r.), w tym wiążących celów w zakresie emisji GHG,

M.   mając na uwadze, że długoterminowe cele powinny zagwarantować spójność na poziomie międzynarodowym w postaci jednakowego poziomu emisji GHG na osobę do 2050 r.,

N.   mając na uwadze, że państwa, które ratyfikowały Protokołu z Kioto nie ucierpiały pod względem swojej konkurencyjności (godny uwagi wyjątek stanowi sektor cementu) i objęły wiodącą pozycję w świecie, w którym emisje GHG mogą stać się przedmiotem regulacji;

O.   mając na uwadze, że po wygaśnięciu Protokołu z Kioto ta korzystna sytuacja może ulec zmianie w niektórych państwach, w szczególności, między innymi w USA, Australii, Chinach i Indiach, które nie przystąpiły do celu "2°C", co tym samym doprowadzi do zakłócenia konkurencji na korzyść przedsiębiorstw przenoszących się do miejsc, w których kwestia ta nie jest regulowana oraz do wzrostu emisji GHG pochodzących z produkcji i transportu;

P.   mając na uwadze, że muszą zostać podjęte na szeroką skalę działania służące zapobieganiu zmianom klimatycznym i by zostały one zwieńczone sukcesem, wszyscy najważniejsi aktorzy polityki światowej w zależności od ich poziomu rozwoju powinni zmierzać ku stanowiskom w polityce handlowej kompatybilnym z celem jakim jest przeciwdziałanie zmianie klimatu,

Od porozumienia do działania

1.   z zadowoleniem przyjmuje powszechne uznanie w kręgu naukowym i politycznym powagi zmian klimatycznych; kładzie nacisk na konieczność zawarcia ambitnej światowej umowy, która będzie obowiązywać po wygaśnięciu Protokołu z Kioto zgodnie ze scenariuszem opracowanym przez III grupę roboczą w ramach Międzyrządowego Zespołu ds. Zmian Klimatu (IPCC) w kwestii potrzeby ograniczenia wzrostu temperatury do 2°C i nalega na dokonanie odpowiednich zmian w innych międzynarodowych umowach dotyczących handlu, lotnictwa cywilnego i własności intelektualnej; oraz na fakt, że ramy działań po roku 2012 dzięki zastosowaniu krótkoterminowego i wieloetapowego podejścia powinny umożliwić różnym krajom uczestnictwo w zależności od panujących w nich sytuacji; uważa, że w średniookresowej perspektywie emisje powinny być przyznawane w oparciu o liczbę mieszkańców początkowo w odniesieniu do krajów rozwiniętych, ale docelowo w odniesieniu do wszystkich krajów; wzywa Radę i Komisję do podjęcia kroków zmierzających do uzyskania konsensusu w odniesieniu do ram działań po roku 2012 poprzez zwiększenie zasięgu zobowiązań i włączenie istotnych stron nie objętych obecnie protokołem z Kioto, w szczególności Stanów Zjednoczonych i Australii, do współpracy z poszczególnymi państwami oraz przedsiębiorstwami pomimo braku podjęcia zobowiązań ze strony ich rządów;

2.   uważa, że UE i jej państwa członkowskie muszą dążyć do ścisłego stosowania procedury w zakresie systemu egzekwowania przepisów ustanowionej protokołem z Kioto od momentu jej wejścia w życie w celu zagwarantowania, że kraje, które nie zaakceptowały celów lub nie realizują ich, nie czerpią z tego tytułu nieuczciwych korzyści, a także że dopóki przedsiębiorstwa podlegają nieuczciwej konkurencji ze strony państw, które nie akceptują celów, przemysł będzie wciąż napotykał trudności na drodze do poprawy wydajności zużycia węgla w jego zakładach; uważa, że w przypadku gdy kraje przekroczą dopuszczalny limit emisji w pierwszym okresie realizacji zobowiązań, należy wymagać od nich zrekompensowania tej różnicy w drugim okresie realizacji zobowiązań, oprócz karnego zmniejszenia limitu o 30%; podkreśla, że UE musi upewnić się, że po pełnym wejściu w życie tego wymogu będzie on stosowany tak rygorystycznie, jak to możliwe;

3.   z zadowoleniem przyjmuje tzw. mechanizm czystego rozwoju w ramach protokołu z Kioto jako zachętę do inwestycji umożliwiających zmniejszenie emisji dwutlenku węgla w krajach rozwijających się, zauważa jednakże, że nie jest on jeszcze wystarczający, by w znaczący sposób przenieść działalność inwestycyjną na sektory mające największy wpływ na zmiany klimatyczne, takie jak wytwarzanie energii, transport oraz przemysłowe wykorzystanie energii; uważa, że by temu zaradzić, UE powinna być dla innych krajów rozwiniętych przykładem w zwiększaniu środków dostępnych w Globalnym Funduszu Środowiska;

4.   uważa, że rozwój handlu powinien być postrzegany jako pozytywny czynnik wzrostu gospodarczego oraz dobrobytu obywateli, jeżeli uwzględniane są problemy związane ze zmianami klimatycznymi; wyraża zaniepokojenie faktem, że rozwój handlu przyczynia się w znacznym stopniu do zmian klimatycznych i uważa, że należy związku z tym przewidzieć częściowe rozwiązania w ramach polityki handlowej; podkreśla, że biorąc pod uwagę zwiększający się konsensus co do konieczności pilnego przeciwdziałania zmianom klimatycznym, UE musi w coraz większym stopniu realizować strategie w obrębie polityki handlowej i inwestycji, które tworzą zachęty ekonomiczne do realizacji celów polityki w zakresie przeciwdziałania zmianie klimatu; podkreśla, że UE będzie musiała korzystać z tych zasad, by stworzyć środki zniechęcające do prowadzenia działalności szkodliwej dla środowiska; uważa jednak, że nie mogą być one wykorzystywane jako pretekst dla stosowania polityki protekcjonizmu wobec krajów rozwijających się;

5.   wyraża ubolewanie, że obecny system handlowy powoduje podział siły roboczej na świecie, który w dużej mierze opiera się na transporcie produktów homogenicznych, które mogłyby równie dobrze być produkowane lokalnie oraz, że ten transport nie pokrywa swoich własnych kosztów środowiskowych;

6.   wskazuje na fakt, że mimo iż handel może w znacznym stopniu przyczynić się do rozwoju gospodarczego i dobrobytu społeczeństw, sektor transportu (zwłaszcza transportu drogowego), dzięki któremu handel towarami i surowcami w ogóle ma miejsce, odpowiada jednocześnie za jedną trzecią światowej emisji gazów cieplarnianych; uważa, że konieczne są środki zmieniające modalnie sposoby transportu na bardziej przyjazne dla środowiska (takie jak transport kolejowy lub wodny) oraz zmniejszające emisję gazów cieplarnianych powodowaną przez transport towarowy;

7.   uważa, że UE, jako globalny partner handlowy, zajmuje pozycję, która predestynuje ją do wniesienia wkładu do światowych zmian modeli produkcji i transportu; uważa, że dzięki przodownictwu we wnoszeniu tych zmian Europa będzie znajdować się na korzystnej pozycji konkurencyjnej w momencie wprowadzenia ściślejszych przepisów na szczeblu ogólnoświatowym;

8.   przypomina, że likwidacja administracyjnych utrudnień w handlu oraz działania na rzecz zwalczania zmian klimatu mogą zostać zrealizowane wyłącznie poprzez wielostronne skoordynowane działanie– a leży to również w interesie UE, odgrywającej wiodącą rolę w obu tych dziedzinach, szczególnie w celu utrzymania europejskiej konkurencyjności;

Dążenie do multilateralizmu w walce ze zmianami klimatu

9.   podkreśla konieczność ścisłej współpracy pomiędzy Programem Ochrony Środowiska ONZ, Ramową konwencją ONZ w sprawie zmian klimatu i WTO oraz zwraca się do Komisji o opracowanie inicjatywy wspierającej ten cel; wnosi o doprowadzenie do szybkich postępów w aktualizowaniu definicji WTO odnoszącej się do towarów i usług związanych ze środowiskiem, w szczególności w obecnej dauhańskiej rundzie negocjacji, lecz zaleca wprowadzenie na początek specjalnego odniesienia do zmian klimatycznych, by osiągnąć porozumienie w sprawie zniesienia barier taryfowych i pozataryfowych na tzw. zielone towary i usługi, które uniemożliwiają lub spowalniają upowszechnianie technologii o niskim poziomie zużycia węgla; nawołuje Komisję do wypracowania konsensusu w sprawie zapewnienia sekretariatom wielostronnych umów o ochronie środowiska statusu obserwatora na wszystkich posiedzeniach WTO dotyczących kwestii istotnych dla wielostronnych umów o ochronie środowiska; podkreśla, że trwałe rozwiązanie musi zawierać silne polityczne przesłanie o przestrzeganiu odpowiedniego podziału prac między WTO a systemami wielostronnych umów o ochronie środowiska, w oparciu o najważniejsze kompetencje; wyraża przekonanie o konieczności określenia na nowo obowiązków Komitetu ds. Handlu i Środowiska WTO; zaleca uruchomienie badania nad możliwymi zmianami do Porozumienia WTO w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej, tak aby umożliwić wprowadzenie obowiązkowego licencjonowania technologii niezbędnych z punktu widzenia ochrony środowiska, w ramach jasnych i surowych przepisów dotyczących ochrony własności intelektualnej, a także do dokładnego monitorowania ich stosowania w skali światowej;

10.   ponownie podkreśla, że międzynarodowe umowy z zakresu ochrony środowiska, takie jak Konwencja ramowa ONZ w sprawie zmian klimatycznych lub Protokół z Kioto, muszą być przestrzegane, a wąska interpretacja zasad handlowych nie może upoważniać do przekreślania lub hamowania działań mających na celu osiągnięcie wyznaczonych celów;

11.   uważa, że zasady WTO, kładąc nacisk na techniczną neutralność, nie powinny powstrzymywać państw członkowskich od wspierania dalszego rozwoju technologii niskoenergetycznych, co mogłoby osłabiać zachęty do rozwijania technologii ze źródeł odnawialnych;

12.   zwraca się do Komisji o podjęcie inicjatywy na poziomie międzynarodowym, a w szczególności na forum WTO, w celu zagwarantowania, że polityka handlowa w swej całości oraz w odniesieniu do tendencji dotyczących rozmiaru handlu bierze pod uwagę jej ewentualny wpływ na zmiany klimatyczne;

13.   wzywa Radę i Komisję do opierania się przy zawieraniu dwustronnych porozumień handlowych UE oraz wielostronnych porozumień handlowych ŚOH na zapisach statusu ŚOH stanowiących miedzy innymi, że handel międzynarodowy winien być prowadzony w poszanowaniu możliwości optymalnego wykorzystania zasobów światowych w zgodzie z założeniami z zakresu rozwoju zrównoważonego, w celu jednoczesnego zapewnienia środowiskowych działań ochronnych i prewencyjnych; zaleca dodanie "klauzuli trwałości" do Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu (GATT), kluczowego porozumienia w ramach systemu ŚOH, ustanawiającej przyjęte zasady polityki ochrony środowiska, takie jak "zanieczyszczający płaci", a także zasadę ostrożności, umożliwiające ocenę środków;

14.   wzywa ponadto Radę i Komisję zagwarantowania, że Urząd Regulowania Sporów WTO działa w oparciu o na postanowienia art. XX GATT, które umożliwiają państwom członkowskim podejmowanie kroków, w tym także działań o charakterze protekcyjnym, niezbędnych w celu zapewnienia ochrony zdrowia i życia osób i zwierząt oraz ochrony gatunków roślin, bądź też odnoszących się do ochrony naturalnych zasobów wyczerpywalnych;

15.   zauważa, że UE jest już światowym liderem w dziedzinie alternatywnych technologii energetycznych, wspierając Chinami i Indiami, szczególnie jeżeli chodzi o wymianę handlową i transfer technologii w dziedzinie odnawialnej energii wiatrowej i słonecznej oraz że dzięki wydajnym i innowacyjnym pod względem technologicznym europejskim przedsiębiorstwom UE powinna być liderem na rynku światowego eksportu dóbr ekologicznych i usług środowiskowych, a Galileo oraz system globalnego monitoringu na rzecz środowiska i bezpieczeństwa mogłyby zostać wykorzystane do monitorowania emisji CO2; wzywa Komisję do zapewnienia, aby energia, a w szczególności energia odnawialna i wydajność energetyczna oraz ich związek z bezpieczeństwem energetycznym, stanowiły integralny element stosunków zewnętrznych UE, ze szczególnym naciskiem na europejską politykę sąsiedztwa;

16.   wzywa UE, z myślą o osiągnięciu celów lizbońskich, do opracowania i propagowania "przemysłu przyjaznego dla środowiska" na skalę światową, zwłaszcza biorąc pod uwagę fakt, że handel stanowi ważne narzędzie transferu technologii dla krajów rozwijających się; podkreśla konieczność doprowadzenia do redukcji barier, z jakimi boryka się tzw. "ekohandel", miedzy innymi poprzez usunięcie na szczeblu WTO specjalnych taryf nakładanych na "ekoprodukty", ponowne określenie zasad z zakresu praw własności intelektualnej, a także ułatwienie wprowadzania na rynek ekotechnologii, czemu sprzyjać będzie włączenie kwestii klimatycznych w ramy kredytów eksportowych i odnośnych gwarancji kredytowych, a także usunięcie niewłaściwych zachęt, czy też zaburzeń rynkowych, takich jak dotacje paliw kopalnych;

17.   wzywa do powołania międzynarodowej organizacji ochrony środowiska, która przejęłaby odpowiedzialność za zgodność z międzynarodowymi traktatami i umowami w sprawie ochrony środowiska i przeciwdziałania zmianom klimatycznym i która współpracowałaby między innymi z WTO w odniesieniu do zagadnień dotyczących wpływu handlu na ochronę środowiska;

18.   przyznaje, że UE ponosi historyczną odpowiedzialność za emisje gazów cieplarnianych i zdaje sobie sprawę, że konieczne są znaczące zmiany w polityce handlowej Unii, aby sprzyjać produkcji lokalnej w celu zmniejszenia potrzeby transportu; wzywa do bardziej intensywnej współpracy z różnymi krajami rozwijającymi się, w szczególności z Chinami, Brazylią i Indiami, aby uwydatnić kwestie ochrony środowiska w ich strategiach politycznych; ubolewa jednak nad faktem, że istniejące mechanizmy transferu technologii, takie jak mechanizm czystego rozwoju, okazują się być niewystarczające i domaga się w związku z tym zwiększonego współfinansowania oraz środków umożliwiających rozwijanie zdolności technologicznych;

19.   zauważa, że transfer energetycznie wydajnych technologii oraz innych przyjaznych dla środowiska technologii z UE do krajów rozwijających się ma podstawowe znaczenie w likwidowaniu wzajemnej zależności między rozwojem gospodarczym a emisją gazów cieplarnianych oraz zauważa, że do wspierania takiej redukcji potrzeba odpowiednich inwestycji; wzywa Komisję do dostarczenia zachęt w postaci odpowiedniego wsparcia finansowego oraz transferu know-how;

20.   zwraca się do Komisji o systematyczne włączanie klauzul ochrony środowiska, ze specjalnym odniesieniem do redukcji emisji dwutlenku węgla do umów o handlu z krajami trzecimi; domaga się transferu technologii o niskiej emisji CO2 i modeli handlowych o niskiej emisji dwutlenku węgla do umów z państwami rozwijającymi się; zwraca się do właściwych służb Komisji o jak najszybsze uwzględnienie wymiaru dotyczącego zmian klimatycznych w ocenach oddziaływania na zrównoważony rozwój, przedyskutowanie ich z Parlamentem i systematyczne ich stosowanie przed zawieraniem wspomnianych umów;

21.   wzywa Komisję do występowania w ramach WTO na rzecz uwzględniania metody "analizy zrównoważonej oceny wpływu", a więc ocenienia w perspektywie długoterminowej czy klasyfikacja produktów ekologicznych jest odpowiednio uwzględniana w porozumieniach dwustronnych i wielostronnych w dziedzinie odnawialnych źródeł energii;

22.   nawołuje Radę i Komisję do zapewnienia uwzględnienia w negocjacjach nad nową generacją umów o wolnym handlu z parterami z Azji i Ameryki Łacińskiej zobowiązań do przestrzegania socjalnych i środowiskowych aspektów handlu, w szczególności w odniesieniu do handlu i inwestycji w towary i usługi odnawialne, i trwałego rozwoju oraz skutecznego wdrażania wielostronnych umów o ochronie środowiska; sugeruje, by liberalizacja handlu towarami i technologiami odnawialnymi oraz zwiększenie dostępu do usług w zakresie ochrony środowiska było głównym celem Komisji podczas zbliżających się negocjacji umów o wolnym handlu; podkreśla potrzebę systematycznego wprowadzania do umów dwustronnych spójnych z założeniami WTO strategii politycznych w zakresie zielonych zamówień publicznych;

23.   domaga się pogłębionych analiz wpływu wyników wielostronnych i dwustronnych porozumień handlowych negocjowanych pomiędzy UE i krajami trzecimi, przeprowadzonych z perspektywy klimatu, gatunków i trwałości oraz wzywa Komisję do umożliwienia wyraźnego wsparcia na rzecz zarządzania zmianami klimatycznymi, aby stać się częścią całościowej pomocy na rzecz handlu i innej odnośnej pomocy na rzecz rozwoju;

24.   popiera wniosek Komisji dotyczący utworzenia w każdej umowie handlowej Forum Zrównoważonego Rozwoju, zawierającego wyraźny komponent poświęcony klimatowi, który dopuszczałby udział społeczeństwa obywatelskiego (szczególnie organizacji pozarządowych zajmujących się ochroną środowiska), a także innych kluczowych partnerów oraz wzywa do zapewnienia ich udziału w toczących się obecnie negocjacjach;

25.   podkreśla potrzebę prowadzenia szerszych dialogów w zakresie polityki ochrony środowiska oraz polityki energetycznej, które stanowią składową umów UE z krajami lub regionami trzecimi, obejmując kwestie związane ze zmianami klimatycznymi i zwraca się do Komisji o przedstawienie konkretnych propozycji punktów odniesienia na drodze postępu, w zależności od charakterystyk danego kraju;

26.   uważa, że zachowanie ekosystemów, które odgrywają cenną rolę jako pochłaniacze dwutlenku węgla, oraz zasobów bioróżnorodności jest powszechnym dobrem publicznym i wymaga specjalnej ochrony i międzynarodowego wsparcia finansowego; proponuje, aby umowy o partnerstwie w zakresie egzekwowania prawa, zarządzania i handlu w dziedzinie leśnictwa (FLEGT) były włączone do wszystkich istniejących i przyszłych umów z państwami trzecimi;

27.   uznaje, że handel prowadzi do nadmiernego wykorzystania ekosystemów, szczególnie lasów, w krajach rozwijających się; wzywa kraje uprzemysłowione do podjęcia odpowiedzialności za dalekosiężną deforestację lasów spowodowaną handlem międzynarodowym; podkreśla znaczny wpływ deforestacji na zmiany klimatyczne, a co za tym idzie odnośną wartość gospodarczą i wagę zabezpieczenia przed wycinaniem lasów; wzywa UE do podjęcia zdecydowanych kroków w celu ustanowienia mechanizmów nagradzania za "uniknięcie deforestacji" w ramach międzynarodowych negocjacji w dziedzinie klimatu, obok innych istotnych środków politycznych służących propagowaniu handlu zasobami naturalnymi; podkreśla, że strategie w zakresie wzmocnionej i zrównoważonej gospodarki lasami powinny być prowadzone przez państwa i wzywa Komisję do zapewnienia w tym względzie pomocy finansowej i technicznej; podkreśla, że wsparcie społeczności międzynarodowej powinno uwzględniać koszty innego wykorzystania gruntów, koszty zarządzania i zapewnienia ochrony oraz wyzwania związane z transformacją polityczną, wraz ze zmianą dotychczasowych interesów; podkreśla, że celem uniknięcia bezrobocia na obszarach wiejskich oraz migracji ze wsi do miast niezbędne są uzupełniające programy pomagające określić nowe źródła dochodów;

28.   popiera wniosek Komisji dotyczący wzmocnienia współpracy z krajami rozwijającymi się w obszarach dostosowań i łagodzenia skutków zmian klimatycznych poprzez ustanowienie Sojuszu na rzecz Globalnej Polityki Klimatycznej; podkreśla, że intensyfikacja dialogu z największymi wschodzącymi gospodarkami, takimi jak Chiny, Indie, Brazylia, Ukraina i RPA oraz postępy w opracowywaniu i wdrażaniu wspólnych programów w obszarach będących przedmiotem wzajemnej troski o ochronę środowiska, takich jak zmiany klimatyczne, gospodarowanie odpadami czy nielegalna wycinka drzew muszą stanowić priorytety UE i jej państw członkowskich;

29.   wzywa do wstrzymania pomocy publicznej, udzielanej przez agencje kredytów eksportowych oraz publiczne banki inwestycyjne, na rzecz projektów z zakresu paliw kopalnych, a także do zdwojenia wysiłków mających na celu zwiększenie poziomu transferu energii odnawialnej oraz technologii energooszczędnych;

30.   zwraca się do Komisji i państw członkowskich do zaproponowania instrumentów prawnych, dzięki którym agencje kredytów eksportowych państw członkowskich i Europejski Bank Inwestycyjny uwzględniać będą skutki zmian klimatycznych w finansowanych projektach podczas przyznawania pożyczek i gwarancji kredytowych oraz wprowadzenie moratorium na finansowanie do momentu udostępnienia wystarczających danych, zgodnie z zaleceniami OECD, G8 i Przeglądu przemysłu wydobywczego (ang. Extractive Industries Review);

31.   sugeruje, by wprowadzić zmiany do umowy WTO o subsydiach, wnosząc zapis o niemożności kwestionowania pewnych dotacji na ochronę środowiska;

UE może zrobić więcej, aby unikać uwalniania CO2

32.   ponownie zwraca uwagę na potrzebę doprowadzenia do 30% redukcji emisji gazów cieplarnianych w UE do 2020 r., niezależnie od zobowiązań podejmowanych przez państwa trzecie;

33.   podkreśla konieczność podniesienia stopnia świadomości społecznej z zakresu całościowych kosztów środowiskowych związanych z konkretnymi produktami konsumenckimi; wzywa Komisję oraz Radę do przedłożenia propozycji odnoszących się do środków z zakresu informacji o zużyciu energii i emisji gazów cieplarnianych powodowanej wytwarzaniem oraz transportem produktów sprzedawanych na terenie Unii Europejskiej, takich jak propozycja rządu brytyjskiego, aby wprowadzić etykiety określające poziom powodowanej w trakcie produkcji, transportu i ewentualnego składowania emisji CO2;

34.   nalega na wprowadzenie spójnych z zasadami WTO wspólnych norm i systemów znakowania informujących o wpływie różnych produktów na emisje gazów cieplarnianych, w tym na etapie ich produkcji i transportu, jako część szerszej strategii informacyjnej, dając tym samym konsumentom możliwość przyczynienia się do zmniejszenia emisji CO2;

35.   zwraca się do Komisji o pilne opracowanie odpowiedniej procedury mającej na celu ocenę tych śladów ekologicznych i wprowadzenie informującego o nich oznakowania, a także o utworzenie oprogramowania w celu umożliwienia przedsiębiorstwom obliczania ilości emisji GHG powstałych od początku każdego procesu produkcji;

36.   podkreśla, że należy dołożyć starań, aby zinternalizować zewnętrzne wpływy związane z handlem (takie jak szkodliwe dla środowiska skutki), innymi słowy – by przełożyć je na wskaźnik cenowy możliwy do zrozumienia przez rynek oraz by wspierać uczciwą konkurencję poprzez wprowadzenie w życie zasady "zanieczyszczający płaci" (szczególnie w odniesieniu do ruchu drogowego i lotniczego), najlepiej poprzez rozszerzenie na cały świat systemu handlu uprawnieniami do emisji;

37.   odnotowuje nierozerwalną zależność pomiędzy handlem a sektorem usług transportowych; wzywa do zwrócenia uwagi na wszelkie środki transportu, w szczególności zaś na te z nich, które w ostatnich latach charakteryzowały się znacznie zwiększonym poziomem emisji, a dokładnie rzecz ujmując na żeglugę (w przypadku której emisja CO2 szacowana jest na dwukrotność emisji powodowanej prowadzeniem przelotów samolotowych, a w najbliższych 15-20 latach może zwiększyć się nawet o 75%);

38.   w ramach podejścia w zakresie "śladu ekologicznego" przyjmuje z zadowoleniem fakt, że do poświęconej sektorowi lotnictwa części europejskiego systemu handlu uprawnieniami do emisji ostatecznie włączone zostaną samoloty lądujące w Europie; wzywa do zbadania możliwości rozszerzenia zakresu systemu w celu objęcia nim większej ilości sektorów, w tym sektora transportu morskiego;

39.   wyraża przekonanie, że głównymi środkami redukcji negatywnego wpływu działalności handlowej i transportowej na środowisko są: propagowanie rozwiązań z zakresu technologii teleinformatycznych, uwzględnienie w cenach paliwa wypływających z działalności transportowej kosztów środowiskowych, a także propagowanie transportu kolejowego i przewozów flotą morską, paliw przyjaznych dla środowiska oraz szybkiej integracji przewozów lotniczych w ramach rygorystycznego systemu handlu emisjami; wzywa Komisję i Radę do przedłożenia propozycji z zakresu środków nakierowanych na propagowanie i korzystanie z przewozów powodujących jak najniższy poziom zanieczyszczenia, ze szczególnym uwzględnieniem opracowywania przepisów odnoszących się do różnorakich instrumentów rynkowych;

40.   wzywa do mierzenia pomocy przyznanej na rzecz sektora transportu w sposób uwzględniający oddziaływanie różnych środków transportu na środowisko oraz do rozważenia stosowania spójnych z rynkiem opartym na zasadach WTO instrumentów (takich jak etykietowanie i normy) wspierających ochronę klimatu;

41.   uważa, że ponieważ nieznane są rzeczywiste koszty dwutlenku węgla emitowanego przez transport drogowy, zwłaszcza w przypadku przewozu żywności i innych towarów konsumpcyjnych codziennego użytku, należy uznać systemy wsparcia promujące zrównoważoną produkcję lokalną za dopuszczalne oraz wspierać je, aby zniechęcić do nadużywania przewozu żywności drogą lądową; zaleca też wprowadzenie norm znakowania spójnego z wymogami WTO, aby informować konsumentów o ekologicznym bądź nieekologicznym charakterze produktów;

42.   wyraża szczególne zaniepokojenie potencjalnie negatywnym wpływem na środowisko i kwestie społeczne polityki z zakresu propagowania biopaliw i wykorzystania biomasy w Europie; ponawia wcześniejsze wezwanie Komisji do tworzenia zgodnego z wymogami WTO systemu certyfikacji zrównoważenia obejmującego biopaliwa (lub też półproduktów rafineryjnych) jako warunku wykorzystania i zgodności z unijnymi wiążącymi celami sektorowymi; podkreśla jednak bardzo ważną rolę upraw biopaliw pierwszej generacji dla przyszłości rolników europejskich, których dotknęły skutki reformy WPR i wspólnej organizacji rynku cukru; nalega zatem na podjęcie działań zapewniających zrównoważenie całego cyklu produkcyjnego;

43.   wnioskuje o objęcie wszelkich zezwoleń na zakup biopaliw klauzulą poszanowania przestrzeni przypisanej bioróżnorodności i żywieniu ludzi;

44.   wzywa Komisję do przeprowadzenia oceny wpływu na klimat prowadzonego przez UE importu soi oraz oleju palmowego, przy jednoczesnym wzięciu pod uwagę nacisku sprzyjającego deforestacji lasów tropikalnych, w szczególności dotykającej Borneo i Amazonii, a także do podjęcia kroków mających na celu uwzględnienie w praktykowanych cenach kosztów środowiskowych;

45.   zwraca się do Komisji do wspierania europejskiego ruchu na rzecz najlepszych praktyk i punktów odniesienia dotyczących aspektów produkcji na miejscu, ze szczególnym uwzględnieniem coraz bardziej geograficznie podzielonych łańcuchów produkcji i produkcji "dokładnie na czas" (ang. "just in time"), które wpływają na zmiany klimatyczne, oraz do przedstawienia związanych z nimi wniosków;

46.   wzywa Komisję do zbadania mechanizmu zgodności z postanowieniami WTO oraz polityki handlowej przyjaznej środowisku w celu znalezienia rozwiązania w odniesieniu do krajów trzecich niezwiązanych postanowieniami protokołu z Kioto oraz do wypracowania wyraźniejszych przepisów uwzględniających takie możliwości w przyszłych wersjach protokołu; uważa, że środki handlowe powinny być stosowane wyłącznie wtedy, gdy inne środki okażą się nieskuteczne w realizacji celów dotyczących ochrony środowiska; uważa, że stosowane środki handlowe nie powinny być bardziej ograniczające dla handlu niż jest to konieczne do osiągnięcia celu oraz nie powinny stanowić aktów arbitralnej i nieuzasadnionej dyskryminacji;

47.   zaleca, aby w perspektywie długoterminowej i w razie konieczności w ramach tego procesu dostosowania, rozwój systemu opartego na właściwych danych odnoszących się do cyklu życia obejmował produkty końcowe, takie jak samochody i wyposażenie elektroniczne;

48.   nalega, by przyszłe wnioski były w pełni zgodne ze zobowiązaniami międzynarodowymi UE, zwłaszcza z tymi wynikającymi z członkowstwa w WTO, w tym z artykułem XX układu GATT,

49.   podkreśla jednocześnie, że podczas reformowania instrumentów ochrony handlu należy uwzględnić wykonalność wprowadzenia czynników środowiskowych w celu uniknięcia środowiskowych praktyk dumpingowych w stosunku do produktów pochodzących z państw, które nie ratyfikowały protokołu z okresu post-Kioto;

50.   zachęca Komisję do rozważenia, czy ocena przepisów dotyczących środków ochrony handlu (przepisów antydumpingowych lub dotyczących dotacji) w ramach WTO byłaby właściwa w celu uwzględnienia w pewien sposób braku poszanowania umów ogólnych, socjalnych i umów o ochronie środowiska lub konwencji międzynarodowych jako formy dumpingu i nienależnych dotacji;

51.   nawołuje do wprowadzenia zachęt dla produkcji poprzez przyznawanie funduszy państwowych lub wspólnotowych oraz do zachęt do stosowania, dzięki zmniejszeniu stawki podatku VAT dla produktów, które przyczynią się do zmniejszenia emisji dwutlenku węgla;

o
o   o

52.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.

(1) Teksty przyjęte, P6_TA(2007)0203.
(2) Dz.U. C 313 E z 20.12.2006, str. 276.
(3) Dz.U. C 233 E z 28.9.2006, str.103.
(4) Dz.U. C 306E z 15.12.2006, str. 400.
(5) Dz.U. C 303 E z 13.12.2006, str. 119.
(6) Dz.U. C 280 E z 18.11.2006, str. 120.


Wspieranie rozwoju rolnictwa w Afryce
PDF 324kWORD 101k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 29 listopada 2007 r. w sprawie komunikatu "Wspieranie rozwoju rolnictwa w Afryce" – wniosek w sprawie rozwoju rolnictwa i bezpieczeństwa żywnościowego w Afryce (2007/2231(INI))
P6_TA(2007)0577A6-0432/2007

Parlament Europejski,

   uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany "Wspieranie rozwoju rolnictwa w Afryce – wniosek dotyczący współpracy na szczeblu kontynentalnym i regionalnym na rzecz rozwoju rolnictwa w Afryce" z dnia 24 lipca 2007 r. (COM(2007)0440),

   uwzględniając zobowiązania wynikające z drugiego Europejskiego Forum w sprawie Zrównoważonego Rozwoju, które odbyło się w Berlinie w dniach 18-21 czerwca 2007 r.,

–   uwzględniając komunikat Komisji dla Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2007 r., zatytułowany "Od Kairu do Lizbony – Partnerstwo strategiczne między UE i Afryką" (COM(2007)0357),

–   uwzględniając wspólny komunikat sekretariatu Komisji/Rady z dnia 27 czerwca 2007 r. zatytułowany "Po strategii Lizbońskiej: jak zrealizować partnerstwo UE-Afryka?" (SEC(2007)0856),

–   uwzględniając rezolucję w sprawie ograniczania biedy wśród drobnych rolników w krajach AKP, w szczególności w sektorze owocowym, warzywnym i kwiaciarskim przyjętą przez Wspólne Zgromadzenia Parlamentarne AKP-UE w Wiesbaden w dniu 28 czerwca 2007 r.(1),

–   uwzględniając plan strategiczny Parlamentu Panafrykańskiego (PAP) na lata 2006-2010 zatytułowany "Jedna Afryka, jeden głos", przyjęty w listopadzie 2005 r.,

–   uwzględniając strategię UE zatytułowaną "UE i Afryka: w kierunku partnerstwa strategicznego" (europejska strategia na rzecz Afryki) przyjętą przez Radę Europejską w dniach 15-16 grudnia 2005 r.;

   uwzględniając wyniki i wnioski konsultacji z organizacjami afrykańskiego społeczeństwa obywatelskiego w sprawie wspólnej strategii UA/UE na rzecz rozwoju Afryki, przeprowadzonych przez Komisję Unii Afrykańskiej (KUA) w Akrze (Ghana) w dniach 26-28 marca 2007 r.,

–   uwzględniając deklarację końcową w sprawie wizji rolnictwa dla NEPAD przyjętą w Pretorii w dniu 25 kwietnia 2004 r. przez przedstawicieli czterech afrykańskich regionalnych sieci rolników,

–   uwzględniając deklarację szczytu w sprawie bezpieczeństwa żywnościowego, który miał miejsce w Abudży w grudniu 2006 r.,

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 17 listopada 2005 r. w sprawie strategii rozwoju dla Afryki(2),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 23 marca 2006 r. w sprawie wpływu umów o partnerstwie gospodarczym na rozwój(3),

–   uwzględniając sprawozdanie ONZ na temat bezpieczeństwa żywnościowego w krajach rozwijających się, przedstawione przez specjalnego sprawozdawcę ONZ Komisji Praw Człowieka ONZ w marcu 2002 r.,

–   uwzględniając Milenijne Cele Rozwoju przyjęte na Szczycie Milenijnym ONZ we wrześniu 2000 r., a zwłaszcza Milenijny Cel Rozwoju dotyczący zasady likwidacji skrajnego ubóstwa i zmniejszenia o połowę liczby osób cierpiących głód do roku 2015,

–   uwzględniając roczne sprawozdania sekretarza generalnego ONZ w sprawie realizacji deklaracji milenijnej ONZ, z których ostatnie opublikowano w lipcu 2006 r.,

–   uwzględniając Konwencję Pomocy Żywnościowej podpisaną w Londynie w dniu 13 kwietnia 1999 r., której celami są: przyczynianie się do światowego bezpieczeństwa żywnościowego i poprawa zdolności wspólnoty międzynarodowej do reagowania na kryzysy żywnościowe i inne sytuacje związane z potrzebami żywnościowymi krajów rozwijających się,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji zatytułowane "Milenijne cele rozwoju 2000-2004" (SEC(2004)1379),

–   uwzględniając swoje rezolucje z dni: 12 kwietnia 2005 r. w sprawie roli Unii Europejskiej w osiągnięciu Milenijnych Celów Rozwoju (MCR)(4) oraz 20 czerwca 2007 r. w sprawie milenijnych celów rozwoju – bilans półmetka(5),

–   uwzględniając wnioski Prezydencji z posiedzenia Rady Europejskiej w Brukseli w dniach 16-17 grudnia 2004 r., potwierdzające pełne zobowiązanie się Unii Europejskiej co do MCR oraz spójności polityki,

–   uwzględniając wspólne oświadczenie Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich zebranych w ramach Rady, Parlamentu Europejskiego i Komisji w sprawie polityki rozwojowej Unii Europejskiej: "Konsensus europejski" (Konsensus europejski w sprawie rozwoju) podpisane w dniu 20 grudnia 2005 r.(6),

–   uwzględniając podpisaną w dniu 23 czerwca 2000(7) r. w Kotonu umowę o partnerstwie zawartą pomiędzy członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) z jednej strony a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej, zmienioną umową zmieniającą umowę o partnerstwie podpisaną w Luksemburgu w dniu 25 czerwca 2005 r.(8),

–   uwzględniając deklarację rzymską w sprawie harmonizacji, przyjętą w dniu 25 lutego 2003 r., w następstwie forum wysokiego szczebla na temat harmonizacji oraz deklarację paryską o efektywności pomocy, przyjętą w dniu 2 marca 2005 r.,

–   uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1905/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. ustanawiające instrument finansowania współpracy na rzecz rozwoju (zwany dalej instrumentem na rzecz rozwoju)(9),

–   uwzględniając zobowiązania grupy G8 podjęte w 2005 r. w Gleneagles, dotyczące wielkości pomocy, pomocy dla Afryki Subsaharyjskiej oraz jakości pomocy,

–   uwzględniając konwencję ONZ z dnia 18 grudnia 1979 r. w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet (CEDAW),

–   uwzględniając międzynarodową konferencję na temat finansowania rozwoju, która miała miejsce w Monterrey w marcu 2002 r. oraz Światowy Szczyt Trwałego Rozwoju w Johannesburgu we wrześniu 2002 r.,

–   uwzględniając deklarację w sprawie działania przeciw głodowi i ubóstwu, podpisaną w Nowym Jorku w dniu 20 września 2004 r. przez 111 rządów krajowych, w tym wszystkie państwa członkowskie UE,

–   uwzględniając podjęte w roku 1996 na Światowym szczycie poświęconym problemom wyżywienia zobowiązanie dotyczące zmniejszenia o połowę liczby ludzi cierpiących głód,

–   uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany "Udzielanie pomocy przez UE: więcej, lepiej i szybciej" (COM(2006)0087),

–   uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany "Przyspieszenie tempa realizacji milenijnych celów rozwoju – finansowanie rozwoju i efektywność pomocy"(COM(2005)0133),

–   uwzględniając śródokresowy przegląd umowy o partnerstwie gospodarczym przez regionalną sieć organizacji rolników AKP, opublikowany w dniu 10 grudnia 2006 r. oraz trwające negocjacje umów o partnerstwie gospodarczym,

–   uwzględniając art. 45 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Rozwoju (A6-0432/2007),

A.   mając na uwadze, że rolnictwo jest głównym sektorem zatrudnienia w większości krajów Afryki oraz że główne źródło dochodów zależy od produkcji rolniczej i związanych z nią dziedzin,

B.   mając na uwadze, że głównym celem komunikatu Komisji zatytułowanego "Wspieranie rozwoju rolnictwa w Afryce" jest zaproponowanie zasad i kluczowych dziedzin do współpracy UE-UA (Unia Afrykańska) w zakresie rozwoju rolnictwa w Afryce, skupiając się na szczeblach regionalnym i kontynentalnym,

C.   mając na uwadze, że zarówno europejski konsensus, jak i strategia UE na rzecz Afryki podkreślają, że rolnictwo i jego rozwój mają zasadnicze znaczenie dla zmniejszenia ubóstwa,

D.   mając na uwadze, że jedynie w Afryce Subsaharyjskiej 200 milionów osób cierpi na niedożywienie, co stanowi wzrost o 30 milionów w porównaniu do poprzedniej dekady oraz mając na uwadze, że większość z tych osób zamieszkuje obszary wiejskie i jej dochody oraz bezpieczeństwo żywnościowe uzależnione są od rolnictwa,

E.   mając na uwadze, że prawem każdego człowieka jest dostęp do zdrowej, bezpiecznej i pożywnej żywności, zaś podstawowym prawem każdego jest bycie wolnym od głodu,

F.   mając na uwadze, że likwidacja skrajnego ubóstwa oraz głodu jest pierwszym z MCR Organizacji Narodów Zjednoczonych,

G.   mając na uwadze, że podczas drugiego szczytu UE-Afryka, który ma się odbyć w grudniu 2007 r. w Lizbonie, głowy państw i szefowie rządów mają zatwierdzić wspólną strategię UE -Afryka,

H.   mając na uwadze, że deklaracja "Światowy szczyt poświęcony problemom wyżywienia: pięć lat później" przedstawia zobowiązania mające na celu osiągnięcie bezpieczeństwa żywnościowego dla wszystkich oraz zobowiązania do trwałego wysiłku zmierzającego do likwidacji głodu we wszystkich krajach, z najbliższym celem zmniejszenia o połowę, nie później niż do roku 2015, liczby ludzi niedożywionych,

I.   mając na uwadze, że w Afryce na obszarach wiejskich żyje do 80% ludności, a 73% ludności wiejskiej w Afryce to drobni rolnicy produkujący na własne potrzeby, i że ich środki do życia w dużej mierze zależą od produkcji żywności w gospodarstwie lub hodowli żywego inwentarza,

J.   mając na uwadze, że rolnictwo dostarcza zatrudnienia i utrzymania dla ponad 60% siły roboczej w krajach rozwijających się, a zatem że polityka rozwoju rolnictwa ma zasadnicze znaczenie dla skutecznego stawiania czoła ubóstwu i głodowi,

K.   mając na uwadze, że społeczności wiejskie stoją przed szczególnym ryzykiem towarzyszącym konfliktom, katastrofom naturalnym czy innym klęskom,

L.   mając na uwadze, że 70% z 1,3 mld ludzi żyjących w skrajnym ubóstwie to kobiety oraz że na całym świecie kobietom odmawia się niezbędnych możliwości poprawy warunków ekonomicznych i społecznych, takich jak prawo do własności i dziedziczenia czy też dostęp do wykształcenie i pracy,

M.   mając na uwadze, że tradycyjne instytucje finansowe starają się nie udzielać kredytów na obszarach wiejskich z powodu wysokich kosztów i ryzyka, a także z powodu braku oficjalnych urzędów ziemskich,

N.   mając na uwadze, że zgodnie z drugim Raportem ONZ o gospodarce wodnej na świecie (2006) 75% ludności Afryki żyje w jałowych lub półjałowych regionach, zaś około 20% w strefach, gdzie występują duże zmiany klimatyczne na przestrzeni roku,

O.   mając na uwadze, że oddalone obszary wiejskie cierpią niezmiernie na brak infrastruktury dostarczającej energię, transportowej czy telekomunikacyjnej, i często posiadają nieodpowiednie lub niepewne zasoby wodne,

P.   mając na uwadze, że choroby związane z ubóstwem, zwłaszcza AIDS/HIV, gruźlica i malaria, są główną przyczyną, a zarazem skutkiem poważnego ubóstwa w wielu krajach Afryki,

Q.   mając na uwadze, że przez lata organizacje pozarządowe nawiązywały stosunki partnerskie z organizacjami ludności wiejskiej w Afryce i poprzez ten proces ułatwiły dialog i wzajemne zrozumienie z europejskim społeczeństwem obywatelskim oraz zgromadziły istotne doświadczenia w propagowaniu drobnego rolnictwa,

R.   mając na uwadze, że Parlament w rezolucji z dnia 6 lipca 2006 r. w sprawie sprawiedliwego handlu i rozwoju(10) uznał rolę sprawiedliwego handlu w procesie poprawiania warunków życia drobnych rolników i producentów w krajach rozwijających się, zakładając zrównoważony model produkcji z gwarantowanymi dochodami dla producentów,

S.   mając na uwadze, że obecny proces negocjacji umów o partnerstwie gospodarczym (EPA) niesie ze sobą zarówno możliwości, jak i wyzwania dla krajów AKP, a szczególnie dla rolnictwa w wielu krajach afrykańskich,

T.   mając na uwadze, że parlamenty, jako główni uczestnicy w procesie rozwoju, muszą być czynnie zaangażowane w strategie i plany działania dotyczące społeczności, które reprezentują,

1.   z zadowoleniem przyjmuje ww. komunikat "Wspieranie rozwoju rolnictwa w Afryce", a zwłaszcza stwierdzenie, że "rolnictwo i rozwój obszarów wiejskich mają kluczowe znaczenie dla ograniczania ubóstwa i pobudzania rozwoju gospodarczego"; zgadza się, że "aby rozwój gospodarczy doprowadził do ograniczenia ubóstwa, konieczne jest jego szerokie poparcie i ukierunkowanie na drobnych rolników oraz osiągnięcie wyniku w postaci zwiększonych możliwości pracy", wyraża jednakże ubolewanie, że stwierdzenie to pojawia się jedynie w dołączonym dokumencie roboczym służb Komisji, nie zaś w tekście komunikatu;

2.   z zadowoleniem przyjmuje uznanie różnic pomiędzy krajami afrykańskimi, ponieważ jest to podstawa do uwzględnienia zróżnicowania i rozbieżności istniejących nie tylko na szczeblu regionalnym w Afryce, ale również w poszczególnych państwach afrykańskich;

3.   zgadza się z poglądem wyrażonym w dokumencie do dyskusji wydanym przez Komisję w styczniu 2007 r. przed wyżej wymienionym komunikatem Wspieranie rozwoju rolnictwa w Afryce", że "...[o ile] Afryka ma długoletnią historię często kosztownych interwencji państwa w rolnictwo z różnym poziomem skuteczności, to zachodzący proces liberalizacji również nie jest całkowity, przekonujący i/lub uwieńczony sukcesem";

4.   zgadza się, że konkurencyjność na rynkach regionalnym i międzynarodowym stanowi priorytet; w tym kontekście podkreśla znaczenie, jakie mają wsparcie i pomoc udzielane drobnym producentom, umożliwiające im wystarczający dostęp do tych rynków;

5.   podkreśla znaczenie integracji rynków regionalnych w Afryce i stopniowego znoszenia barier między krajami afrykańskimi w celu rozszerzenia rynków dla producentów;

6.   podkreśla ważną rolę, jaką powinna odgrywać UE w instytucjach międzynarodowych, takich jak Światowa Organizacja Handlu, Międzynarodowy Fundusz Walutowy i Bank Światowy, energicznie broniąc prawa krajów afrykańskich do ochrony rynków krajowych i regionalnych na kontynencie afrykańskim przed importem zagrażającym egzystencji lokalnych producentów podstawowych produktów rolnych;

7.   z zadowoleniem przyjmuje oparte na szerokiej konsultacji podejście Komisji przyjęte przy sporządzaniu komunikatu;

8.   wyraża nadzieję, że tego rodzaju podejście nie pozostanie odizolowanym przypadkiem, lecz stanie się częścią mechanizmu umożliwiającego uczestnictwo społeczeństwa obywatelskiego oraz instytucji demokratycznych w Europie i Azji, do czego wzywa ww. wspólny komunikat sekretariatu Komisji/Rady zatytułowany "Po strategii lizbońskiej: jak zrealizować partnerstwo UE-Afryka?"; wzywa Komisję do rozpoczęcia negocjacji z parlamentami i podmiotami społeczeństwa obywatelskiego dotyczących ich roli w procesie realizacji i monitorowania wspólnej strategii UE-Afryka;

9.   wzywa Unię Afrykańską do dokonania z nową energią ponownego przeglądu swojego zobowiązania do przestrzegania wartości, podjętego w Afrykańskiej karcie praw człowieka i narodów, której pionierem była poprzedniczka UA - Organizacja Jedności Afrykańskiej - i wśród której sygnatariuszy jest również Zimbabwe;

10.   podkreśla znaczenie popierania większego zaangażowania rządów, władz lokalnych oraz krajowych i regionalnych parlamentów w proces podejmowania decyzji dotyczących polityki rolnej i bezpieczeństwa żywnościowego, a także ułatwiania aktywniejszego udziału społeczeństwa obywatelskiego; w tym kontekście zachęca Komisję do wsparcia procesu formułowania i realizacji wspólnej regionalnej polityki rolnej przy aktywnym uczestnictwie zainteresowanych podmiotów;

11.   wyraża zaniepokojenie spowodowane brakiem jasności co do przedstawionego w komunikacie procesu podejmowania decyzji, zarówno w obrębie UE, jak i poza nią (w zakresie negocjacji z rządami afrykańskimi); w związku z tym (skreślenie) wzywa do większej przejrzystości w negocjacjach, które Komisja prowadzi z rządami afrykańskimi w celu ustanowienia współpracy UE-UA w zakresie rozwoju rolnictwa w Afryce;

12.   podkreśla, że propozycja współpracy głównie z afrykańskimi organizacjami o zasięgu kontynentalnym i regionalnym, takimi jak KUA, NEPAD (Nowe Partnerstwo na rzecz Rozwoju Afryki) oraz REC (regionalne wspólnoty gospodarcze), powinna obejmować również mechanizmy włączenia grup interesów, ruchów obywatelskich oraz społeczeństwa obywatelskiego, aby w większym stopniu umożliwić drobnym, ubogim rolnikom wpływanie w znaczący sposób na procesy polityczne;

13.   wyraża ubolewanie, że we wspólnej strategii UE-Afryka problemy dotyczące rozwoju rolnictwa i bezpieczeństwa żywnościowego w Afryce są jedynie krótko zasygnalizowane; wyraża nadzieję, że zostanie to zrekompensowane poprzez nadanie większej wagi planowi działania, który ma towarzyszyć wspólnej strategii;

14.   podkreśla konieczność zagwarantowania przez państwa członkowskie i Komisję większej koordynacji i harmonizacji pomocy na rzecz rozwoju oraz ogólnie bezzwłocznego wypełnienia wszystkich innych celów określonych w ramach procesu zwiększania skuteczności europejskiej współpracy na rzecz rozwoju;

15.   podkreśla, jak ważne dla Komisji i państw członkowskich jest jasne wskazanie sposobu, w jaki państwa-beneficjenci i społeczeństwo obywatelskie będą sprawować pełną kontrolę nad swoją polityką rozwoju oraz wprowadzenie wskaźników wydajności umożliwiających parlamentom krajowym i regionalnym oraz społeczeństwu obywatelskiemu monitorowanie efektów pomocy rozwojowej;

16.   podkreśla znaczenie negocjacji prowadzonych na szczeblu europejskim, obejmujących wymianę poglądów z konsumentami, producentami i organizacjami branżowymi, w tym z krajów rozwijających się, w celu zagwarantowania, że sektor rolno-przemysłowy oraz branża przetwórcza odgrywać będą pełnoprawną, a nie drugorzędną, rolę;

17.   podkreśla konieczność wzmocnienia opartych na wiedzy biogospodarek afrykańskich, wzywa w związku z tym państwa członkowskie do podzielenia się z afrykańskimi badaczami i rolnikami swoją wiedzą agronomiczną oraz do udostępnienia krajom afrykańskim technologii i innych innowacyjnych metod w dziedzinie rolnictwa w celu podniesienia ich konkurencyjności oraz zwiększenia wartości dodanej rolnictwa na kontynencie;

18.   podkreśla konieczność poszanowania praw własności intelektualnej w odniesieniu do afrykańskich badań i wiedzy; wzywa Komisję, Radę i państwa członkowskie do poprawy prawodawstwa europejskiego, tak aby korzyści z nierzadko odwiecznej wiedzy dotyczącej np. (leczniczych) właściwości roślin spłynęły z powrotem na tych, którzy odkryli je u podstaw;

19.   wzywa państwa członkowskie do corocznego i maksymalnie przejrzystego wykazywania swoich zobowiązań finansowych na rzecz pomocy dla rozwoju, a także do wyłączenia kwot przeznaczonych na inicjatywy, które nie są bezpośrednio związane z rozwojem (jak np. umorzenie zadłużenia), z ustalania całkowitych wydatków na pomoc na rzecz rozwoju, które można zaklasyfikować jako oficjalną pomoc rozwojową (ODA) zgodnie z zasadami Komitetu Pomocy Rozwojowej Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD/DAC); podkreśla w tym kontekście, że Parlament będzie zwracał szczególnie baczną uwagę na dyskusje w tej sprawie toczone w ramach OECD/DAC;

20.   podkreśla, że polityka i programy pomocy żywnościowej nie mogą uniemożliwiać rozwoju lokalnych i krajowych zdolności produkcyjnych w zakresie żywności czy też powodować zależności, zakłóceń na rynkach krajowych i lokalnych, korupcji i wykorzystywania żywności szkodliwej dla zdrowia (OGM);

21.   wzywa instytucje międzynarodowe do wdrażania polityki, która stopniowo zajmie miejsce pomocy żywnościowej, popierając wspomaganie i rozwój rolnictwa lokalnego; w przypadku, gdyby pomoc żywnościowa miała być jedyną alternatywą, żąda, żeby priorytetowo traktować zakupy lokalne i/lub w strefach sąsiadujących z krajem znajdującym się w trudnej sytuacji lub w danym regionie;

22.   podkreśla znaczenie zwiększenia środków finansowych przyznawanych przez darczyńców na potrzeby rozwoju rolnictwa i bezpieczeństwa żywnościowego oraz podkreśla konieczność włączenia przez rządy afrykańskie rolnictwa do ich priorytetów politycznych w celu otrzymania wsparcia z Europejskiego Funduszu Rozwoju;

23.   podkreśla, że polityka UE w różnych obszarach powinna być spójna pod względem celów ogólnych; utrzymuje, że polityka handlowa UE oraz wspólna polityka rolna powinny być spójne z unijną polityką rozwoju, podkreśla w związku z tym konieczność zniesienia ograniczeń taryfowych w odniesieniu do wszystkich produktów rolnych, zarówno surowych, jak i przetworzonych, w celu szybkiego otwarcia rynku europejskiego dla wszystkich produktów rolnych z kontynentu afrykańskiego;

24.   wzywa UE do opracowania harmonogramu prowadzącego do zaniechania takiej eksportowej polityki rolnej, która przynosi szkody osłabionym przedsiębiorstwom rolniczym w krajach rozwijających się oraz do wywarcia presji na inne podmioty międzynarodowe, aby uczyniły podobnie;

25.   uznaje możliwości oferowane przez umowy o partnerstwie gospodarczym (EPA) w zakresie ułatwiania handlu rolnego, lecz przypomina w związku z tym Komisji, że umowy takie nie zostały jeszcze podpisane i że wciąż pozostaje do rozwiązania kilka spornych kwestii;

26.   przyznaje, że umowy o partnerstwie gospodarczym (EPA) mogą stać się ważnym narzędziem dla handlu afrykańskiego i integracji regionalnej, ale tylko pod warunkiem, że będą "przyjazne dla rozwoju", umożliwiając w razie konieczności zwolnienia i długie okresy przejściowe pozwalające rodzimym producentom i nowo powstającym gałęziom przemysłu przystosować się do nowej sytuacji na rynku;

27.   podkreśla konieczność wdrażania polityki, która będzie przeciwdziałać importowi produktów rolno-spożywczych niszczących i szkodliwych dla produkcji lokalnej oraz uwzględniać geograficzną, historyczną i kulturową różnorodność krajów afrykańskich, zwiększając udział wspólnot wiejskich i tubylczych w zapewnianiu trwałego gospodarowania zasobami;

28.   wyraża ubolewanie, że we wspomnianym komunikacie "Wspieranie rozwoju rolnictwa w Afryce" rynek biopaliw jest traktowany na równi z innymi rynkami niszowymi, gdyż rozwój powstającego przemysłu biopaliw mógłby również mieć szkodliwy wpływ na dostawy żywności, ponieważ uprawa biomasy wyłączałaby ziemię, wodę i inne zasoby z produkcji rolnej; zgadza się jednakże, że ważne jest, aby popierać rynki produktów ekologicznych oraz sprawiedliwy, wzajemnie korzystny handel;

29.   ponownie potwierdza konieczność popierania przez politykę pomocy na rzecz rozwoju prawa poszczególnych narodów do opracowywania własnych strategii dotyczących żywności oraz do ochrony i regulowania krajowej produkcji rolnej i lokalnego rynku;

30.   zwraca uwagę na niespójność wspomnianego komunikatu "Wspieranie rozwoju rolnictwa w Afryce", który podkreśla znaczenie roli odgrywanej przez kobiety w produkcji rolnej Afryki, ale nie wspomina o nich w rozdziale dotyczącym obszarów współpracy; podkreśla jednakże, że środki przeznaczone na rozwój rolnictwa w Afryce powinny być kierowane przede wszystkim do kobiet oraz że należy wprowadzić specjalne strategie zapewniające dostęp do środków produkcji i kontrolę nad nimi, w szczególności prawo własności ziemskiej, budowanie potencjału, finansowanie mikroprzedsiębiorstw, lepsze warunki życia, żywność i świadczenia zdrowotne, kształcenie i bardziej aktywne zaangażowanie w życie społeczne i polityczne;

31.   podkreśla konieczność udzielania wsparcia dla tworzenia, organizacji i wzmacniania grup rolników, zwłaszcza grup kobiet-rolników, na szczeblu krajowym i regionalnym;

32.   podkreśla fakt, że komunikat pomija pozornie oczywisty punkt, że pomoc powinna być kierowana przede wszystkim do grup najmniej uprzywilejowanych i do obszarów najmniej uprzywilejowanych (oddalonych obszarów wiejskich - RRA), których odizolowanie geograficzne oraz fizyczne przeszkody w wydajności rolnej podnoszą poziom chronicznego ubóstwa;

33.   ponownie potwierdza konieczność wypełnienia przez kraje członkowskie zobowiązania osiągnięcia trwałego pokoju w Afryce jako warunku wstępnego bezpieczeństwa żywnościowego, i w związku z tym kładzenia szczególnego nacisku na wspieranie pokoju; nalega na rządy krajów zarówno z Północy, jak i z Południa, aby poszukiwały pokojowych rozwiązań konfliktów i przypomina o konieczności położenia kresu handlowi bronią i minami przeciwpiechotnymi;

34.   podkreśla znaczenie (w celu dokonania pozytywnego i skutecznego wkładu w walkę z ubóstwem) popierania instrumentów mikrofinansowania, w szczególności programów dotyczących mikrokredytów jako zasadniczych elementów polityki rozwoju w rolnictwie;

35.   ponownie potwierdza, że rolnictwo musi zagwarantować ubogiej ludności wiejskiej równy dostęp do ziemi, wody i bogactw - a także kontrolę nad nimi - koniecznych do utrzymania ich warunków życia w sposób trwały;

36.   wzywa do popierania na szczeblu międzynarodowym prawa wszystkich ludzi do wody, jako że woda stanowi zasób użyteczności publicznej, który należy zachować w szczególności dla przyszłych pokoleń;

37.   wzywa rządy afrykańskie do popierania reform agrarnych w swoich krajach w celu umożliwienia ludności wiejskiej gwarantowanego dostępu do ziemi i środków produkcji, szczególnie w przypadku rodzin wiejskich nieposiadających tytułu własności; w tym kontekście apeluje o to, aby w planie działania dołączonym do wspólnej strategii UE-Afryka nadać wysoki priorytet sprawie ustanowienia i poprawy funkcjonowania urzędów ziemskich oraz wzmocnienia systemów prawnych, tak aby umożliwić trybunałom skuteczne egzekwowanie prawa własności;

38.   ponownie zwraca uwagę na kluczową sprawę prawa własności ziemi dla maksymalizacji potencjału rozwoju, uznając, że tytuły własności umożliwiają pożyczkę na rozsądny procent pieniędzy, które mogą zostać wykorzystane na założenie i rozwój przedsiębiorstwa; wzywa zatem, aby w ramach najwyższego priorytetu ustanawiać urzędy ziemskie i/lub poprawiać ich funkcjonowanie oraz zapewniać środki do sporządzania map i rejestracji gruntów, a także do egzekwowania praw własności przez trybunały;

39.   wzywa rządy afrykańskie do zachęcania do większej różnorodności sposobów produkcji (w celu uniknięcia systemów intensywnych monoupraw) oraz do sposobów produkcji zrównoważonej, bardziej przystosowanych do ich kontekstu;

40.   utrzymuje, że produkcja biopaliw ma potencjalnie duże znaczenie dla rolnictwa w krajach afrykańskich, ale że korzyści dla środowiska w dużym stopniu zależą od rodzaju rośliny energetycznej, a także energii pochłanianej w całym łańcuchu produkcji, mając na uwadze, że nie określono jeszcze rzeczywistych korzyści pod względem redukcji CO2 i że najwyższy priorytet należy nadać kwestii unikania ewentualnych szkód w przyrodzie i środowisku powodowanych przez niekontrolowany wzrost produkcji biopaliw;

41.   wzywa Komisję i państwa członkowskie do opracowania bardziej skutecznej polityki rozwoju, umożliwiającej realizację większej podstawowej infrastruktury służącej rolnictwu (sieci nawadniające, dostaw energii elektrycznej, transportowe, drogowe itd.) oraz lepszy rozdział funduszy przewidzianych na podstawowe usługi publiczne tego rodzaju;

42.   jest przekonany, że drobni rolnicy muszą mieć zapewniony łatwy dostęp do właściwie ukierunkowanych informacji, które powinny być szeroko rozpowszechniane w lokalnych językach, np. za pośrednictwem wiejskich stacji radiowych, oraz podkreśla konieczność rozwoju technologii informacyjnych i komunikacyjnych, aby zmniejszyć przepaść w dostępie do technologii cyfrowych na obszarach wiejskich;

43.   podkreśla konieczność realizacji polityki wspierającej praktyki i techniki przystające do środowiska naturalnego i gospodarowania zasobami naturalnymi (niezbędne do harmonijnego, zrównoważonego rozwoju), umożliwiające lepsze dbanie o ziemię i ekosystemy rolne i zapobiegające w ten sposób postępowi obecnego procesu pustynnienia;

44.   wzywa UE do promowania bardziej skutecznego uwzględniania krajowych planów dotyczących konwencji ONZ w sprawie przeciwdziałania pustynnieniu (UNCCD) w krajowych strategiach rozwoju partnerów afrykańskich;

45.   zachęca Komisję do budowy dobrej współpracy z Organizacją ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) i Międzynarodowym Funduszem Rozwoju Rolnictwa (IFAD), opartej na stosunkowo korzystnej pozycji tych instytucji w dziedzinie rozwoju rolnictwa i obszarów wiejskich;

46.   wzywa wspólnotę międzynarodową i rządy państw afrykańskich do podjęcia wspólnego zobowiązania do zwalczania pandemii HIV/AIDS;

47.   popiera starania na szczeblu krajowym i regionalnym w celu zaangażowania podmiotów wiejskich i ich organizacji przedstawicielskich w proces konsultacji na temat kwestii politycznych, które ich dotyczą; zauważa, że sprawą zasadniczą dla tego procesu jest budowanie potencjału, w sposób ukierunkowany na mieszkańców wspierając populacje wiejskie; podkreśla, że popieranie drobnych rolników, gospodarstw rodzinnych, a także działań agro-ekologicznych to kluczowe strategie służące zmniejszeniu ubóstwa i bezpieczeństwu żywnościowemu;

48.   podkreśla, że zatrudnianie dzieci do prac rolnych w Afryce i ich wykorzystywanie jest zjawiskiem powszechnym i prawnie nieuregulowanym oraz wzywa Wspólnotę do poparcia wysiłków międzynarodowych, zwłaszcza podejmowanych przez FAO i MOP, mających na celu walkę z tym poważnym problemem;

49.   nalega na wprowadzenie środków polepszających szkolenie w celu umożliwienia młodym ludziom zdobywania wyższego poziomu wykształcenia w dziedzinach rolniczych i technologicznych, a także na tworzenie możliwości pracy dla dyplomowanych rolników w celu zmniejszenia migracji z obszarów wiejskich do miast, a nawet z krajów rozwijających się do krajów rozwiniętych, oraz podkreśla, że towarzyszyć temu musi wzmocnienie lokalnych rządów i organów w celu urzeczywistnienia zarządzania terytorialnego przez miejscowe społeczności;

50.   wzywa do uwzględnienia we wspólnej strategii podstawowych przyczyn migracji i zwrócenia szczególnej uwagi na problem drenażu mózgów; podkreśla również, że o ile ograniczenia migracji do UE nie należy uważać za warunek udzielenia pomocy, istnieje potrzeba większej świadomości potężnych szkód, jakie migracja wyrządza tkance społecznej Afryki, oraz jej negatywnych konsekwencji, które hamują postęp na drodze Afryki do osiągnięcia pełnego potencjału rozwojowego;

51.   zwraca uwagę na konieczność popierania globalnego podejścia w dziedzinie polityki migracyjnej, opartego na zasadach solidarności z krajami afrykańskimi i na wspólnym rozwoju, i wzywa do ściślejszego partnerstwa między instytucjami lokalnymi i instytucjami państw członkowskich;

52.   popiera wniosek Komisji dotyczący zachęcania do migracji wahadłowej w celu sprzyjania krążeniu nabytej wiedzy i zdobytego doświadczenia oraz popiera inicjatywy dotyczące wspólnego rozwoju w celu zwiększenia udziału wspólnot migrantów w rozwoju ich kraju pochodzenia;

53.   zaleca rozpowszechnianie właściwych informacji dotyczących działań w zakresie wspierania rolnictwa i jego rozwoju oraz bezpieczeństwa żywnościowego w Afryce w celu podniesienia stanu świadomości i zwiększenia zobowiązań darczyńców;

54.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich jak również Komisji Unii Afrykańskiej, Radzie Wykonawczej Unii Afrykańskiej, Parlamentowi Panafrykańskiemu, Radzie Ministrów AKP oraz Wspólnemu Zgromadzeniu Parlamentarnemu AKP-UE.

(1) Dz.U. C 254 z 26.10.2007, str. 25.
(2) Dz.U. C 280 E z 18.11.2006, str. 475.
(3) Dz.U. C 292 E z 1.12.2006, str. 121.
(4) Dz.U. C 33 E z 9.2.2006, str. 311.
(5) Teksty przyjęte, P6_TA(2007)0274.
(6) Dz.U. C 46 z 24.2.2006, str. 1.
(7) Dz.U. L 317 z 15.12.2000, str. 3.
(8) Dz.U. L 209 z 11.8.2005, str. 27.
(9) Dz.U. L 378 E z 27.12.2006, str. 41.
(10) Dz.U. C 303 E z 13.12.2006, str. 865.

Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności