Indeks 
Teksty przyjęte
Czwartek, 13 grudnia 2007 r. - Strasburg
Projekt budżetu ogólnego na rok 2008 (wszystkie sekcje)
 Układ o stabilizacji i stowarzyszeniu WE/Republika Czarnogóry ***
 Współpraca między Agencją Praw Podstawowych Unii Europejskiej a Radą Europy *
 Data wprowadzenia elektronicznej identyfikacji owiec i kóz *
 Właściwość i współpraca w zakresie zobowiązań alimentacyjnych *
 Dziesiąta rocznica konwencji ottawskiej w sprawie zakazu użycia min przeciwpiechotnych
 Dialog w sprawie praw człowieka UE/Chiny
 Walka z rosnącym ekstremizmem w Europie
 Czarnogóra
 Katastrofy statków w Cieśninie Kerczańskiej na Morzu Czarnym
 Systemy gwarancji depozytów
 Zarządzanie aktywami II
 Wyroby tekstylne
 Stosunki gospodarcze i handlowe z Koreą
 Czad wschodni
 Prawa kobiet w Arabii Saudyjskiej
 Sprawiedliwość dla "kobiet do towarzystwa"

Projekt budżetu ogólnego na rok 2008 (wszystkie sekcje)
PDF 464kWORD 170k
Rezolucja
Załącznik
Załącznik
Załącznik
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 13 grudnia 2007 r. w sprawie projektu budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2008 po zmianach wprowadzonych przez Radę (wszystkie sekcje) (15717/2007 – C6-0436/2007 – 2007/2019(BUD)2007/2019B(BUD)) oraz pism w sprawie poprawek nr 1/2008 (13659/2007 - C6-0341/2007) i 2/2008 (15716/2007 - C6-0435/2007) do projektu budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2008
P6_TA(2007)0616A6-0492/2007

Parlament Europejski,

–   uwzględniając art. 272 Traktatu WE oraz art. 177 Traktatu Euratom,

–   uwzględniając decyzję Rady 2000/597/WE, Euratom z dnia 29 września 2000 r. dotyczącą systemu środków własnych Wspólnot Europejskich(1),

–   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Unii Europejskiej(2),

–   uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą a Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami(3),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 24 kwietnia 2007 r. w sprawie rocznej strategii politycznej Komisji dotyczącej procedury budżetowej 2008(4),

–   uwzględniając projekt budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2008 przyjęty przez Radę w dniu 13 lipca 2007 r. (C6-0287/2007 – C6-0288/2007),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 25 października 2007 r. w sprawie projektu budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2008, sekcja 3 – Komisja (C6-0287/2007) oraz pismo w sprawie poprawek nr 1/2008 (13659/2007 – C6-0341/2007) do projektu budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2008(5),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 25 października 2007 r. w sprawie projektu budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2008, sekcja 1 – Parlament Europejski, sekcja 2 – Rada, sekcja 4 – Trybunał Sprawiedliwości, sekcja 5 – Trybunał Obrachunkowy, sekcja 6 – Komitet Społeczno-Ekonomiczny, sekcja 7 – Komitet Regionów, sekcja 8 – Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich, sekcja 9 – Europejski Inspektor Ochrony Danych (C6-0288/2007)(6),

–   uwzględniając pismo w sprawie poprawek nr 2/2008 (15716/2007 – C6-0435/2007) do projektu budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2008,

–   uwzględniając swoje poprawki i propozycje zmian z dnia 25 października 2007 r. do projektu budżetu ogólnego(7),

–   uwzględniając zmiany Rady do poprawek i propozycji zmian do projektu budżetu ogólnego przyjętych przez Parlament (15717/2007 – C6-0436/2007),

–   uwzględniając rezultaty spotkania pojednawczego z dnia 23 listopada 2007 r.,

–   uwzględniając sprawozdanie Rady z rozpatrywania przez nią poprawek i proponowanych zmian w projekcie budżetu przyjętych przez Parlament,

–   uwzględniając art. 69 oraz załącznik IV Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej (A6-0492/2007),

Kluczowe kwestie – ogólne kwoty, wniosek o przegląd wieloletnich ram finansowych (WRF), pisma w sprawie poprawek nr 1 i nr 2

1.   przypomina, że priorytety polityczne w zakresie budżetu na rok 2008 określono we wspomnianej powyżej rezolucji w sprawie rocznej strategii politycznej z dnia 24 kwietnia 2007 r. w oparciu o podejścia przyjęte podczas przygotowywania budżetu na 2007 r. oraz negocjacje prowadzące do porozumienia międzyinstytucjonalnego (PMI) z dnia 17 maja 2006 r.; podkreśla, że poparte w owej rezolucji podejście tzw. budżetu ukierunkowanego na wyniki zbudowano na filarach przejrzystej prezentacji, jasno określonych celów i właściwego wykonania, tak aby Komisję oceniano nie na podstawie procesu biurokracji, a na podstawie wyników, które osiąga na rzecz uzgodnionych politycznie celów; nadal będzie podkreślać te elementy w swoich dalszych pracach nad budżetem na rok 2008;

2.   w odniesieniu do ogólnych kwot określa ostateczną kwotę środków na zobowiązania na xxx xxx mln EUR; zapewnia przestrzeganie pułapów wieloletnich programów, które dopiero niedawno zostały uzgodnione przez Parlament i Radę, w przeciwieństwie do redukcji proponowanych przez Radę, zwłaszcza w dziale 1 a; określa ogólny poziom płatności na 120 346,76 mln EUR, co stanowi 0,96% DNB UE; zwraca uwagę, że pozostawia to znaczny margines w wysokości xxx xxx mln EUR poniżej pułapu środków na płatności wieloletnich ram finansowych (WRF) na 2008 r. podkreśla znaczenie skutecznego wykonania budżetu i redukcji niezapłaconych zobowiązań ("reste à liquider" (RAL)) w kontekście niewielkiego poziomu płatności;

3.   z zadowoleniem przyjmuje wynik postępowania pojednawczego z Radą w dniu 23 listopada 2007 r., w szczególności w odniesieniu do finansowania Galileo, poprzez przegląd wieloletnich ram finansowych na lata 2007 - 2013 i wykorzystanie instrumentu elastyczności, oraz finansowania Europejskiego Instytutu Technologii z marginesu działu 1a; podkreśla, że takie rozwiązanie finansowe jest całkowicie zgodne z podejściem popieranym przez Parlament Europejski, zwłaszcza że nie zmniejsza ono planowanych środków na wieloletnie programy finansowe w dziale 1a, za czym opowiadała się wcześniej Rada; odnotowuje wspólne oświadczenie załączone do niniejszej rezolucji, przedstawiające szczegółowe uzgodnienia dotyczące finansowania Galileo i EIT;

4.   popiera pismo w sprawie poprawek nr 1/2008 do wstępnego projektu budżetu (WPB) na rok 2008 przyjętego przez Komisję w dniu 17 września 2007 r., a w szczególności zwiększenie środków na zobowiązania przewidziane na rzecz Kosowa (120 mln EUR) i Palestyny (142 mln EUR) na łączną kwotę 262 milionów EUR zgodnie z kwotami określonymi w WPB; w kontekście postępowania pojednawczego w dniu 23 listopada 2007 r. wyraża zgodę na przeznaczenie kwoty 285 mln EUR na WPZiB w budżecie na rok 2008, w szczególności w świetle przyszłych potrzeb w Kosowie; domaga się, aby Komisja w pełni angażowała Parlament w realizację i informowała go; w pełni popiera pismo w sprawie poprawek nr 2/2008, jako jeden z wyników postępowania pojednawczego w dniu 23 listopada 2007 r.;

5.   zatwierdził wniosek o przesunięcie zbiorcze DEC 36/2007 w całości i z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w porównaniu z przesunięciami zbiorczymi z lat 2006 i 2005 w roku 2007 kwota przesuniętych środków jest niższa; uznaje, ze aktualne niższe wykorzystanie niektórych linii w 2007 r. może być spowodowane późnym przyjęciem podstaw prawnych w pierwszym roku WRF; zwraca uwagę, że w budżecie korygującym nr 7/2007 i w przesunięciu zbiorczym zaproponowano kolejne znaczące obniżenie płatności w wysokości 1,7 mld EUR w 2007 r.; domaga się ścisłego monitorowania wykonania budżetu na rok 2008 poprzez różne narzędzia, takie jak regularny system ostrzeżeń dotyczących stanu realizacji prognoz budżetowych (BFA) i grupy monitorowania; zwraca się do swych wyspecjalizowanych komisji, aby wcześnie informowały o potrzebnych środkach i możliwych problemach z realizacją, jeżeli chodzi o programy wieloletnie; podkreśla, że z pewnością wystąpi potrzeba wyższych kwot płatności w budżecie na 2008 rok i oczekuje najlepszego wykorzystania tego umiarkowanego wzrostu płatności o 5,9% w stosunku do roku 2007; w odniesieniu do wspólnego oświadczenia Rady na ten temat spodziewa się, że Komisja będzie proponować wyższe płatności, gdzie to właściwe, w ciągu 2008 r., jeśli to konieczne - za sprawą pomocą budżetu korygującego;

6.   z zainteresowaniem oczekuje na wyniki procesu pojednawczego zainicjowanego przez Komisję w sprawie "reformowania budżetu, zmieniania Europy" (SEC(2007)1188); wzywa do pełnego włączenia Parlamentu zarówno w przegląd wydatków UE, jak i w przegląd systemu środków własnych Unii, zgodnie z deklaracją nr 3 dotyczącą analizy ram finansowych PMI z dnia 17 maja 2006 r.;

Przedstawienie budżetu ukierunkowanego na wyniki w oparciu o pierwsze czytanie w postępowaniu pojednawczym

7.   odnosi się do porozumienia w sprawie pięciu wspólnych oświadczeń, załączonych do wspomnianej wyżej rezolucji z dnia 25 października 2007 r. w sprawie projektu budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2008, sekcja 3 – Komisja, między Parlamentem Europejskim a Radą w postępowaniu pojednawczym dotyczącym pierwszego czytania budżetu na 2008 r. w dniu 13 lipca 2007 r.; zwiększył polityczne znaczenie tych oświadczeń poprzez uwzględnienie ich w przygotowaniu budżetu na 2008 rok zgodnie z podejściem "budżetu ukierunkowanego na wyniki"; przyjmuje do wiadomości pismo Komisji w sprawie wykonalności i oczekuje na rozwiązania kwestii wdrożenia proponowanych zmian;

8.   z zadowoleniem przyjmuje postęp w zatwierdzaniu przez Komisję programów operacyjnych w ramach funduszy strukturalnych, Funduszu Spójności i funduszu na rzecz rozwoju obszarów wiejskich, jednak zgodnie z uzgodnionym z Radą w dniu 13 lipca 2007 r. wspólnym oświadczeniem wyraża życzenie znacznie szybszego postępu, umożliwiającego wykorzystanie funduszy operacyjnych; wyraża ubolewanie, że ponad 50% programów EFRR i ponad 67% programów EFS i EFRROW wciąż nie zostało zatwierdzone, chociaż pierwszy rok okresu programowania prawie dobiegł końca; umieszcza niektóre koszty administracyjne Komisji w rezerwie; podkreśla, że w rezerwie nie umieszczono żadnych funduszy operacyjnych; uwolni rezerwy na koszty administracyjne proporcjonalnie do poprawiającego się wskaźnika zatwierdzania programów operacyjnych;

9.   przyjmuje do wiadomości sprawozdanie opisowe Komisji w sprawie zarządzania opartego na działaniu (ABM) przed jego drugim czytaniem; na podstawie pełnego zobowiązania udzielonego przez Komisję do opracowania stadium zawierającego propozycje ulepszeń, które mają zostać przedstawione podczas przesłuchania w parlamentarnej Komisji Budżetowej, przewidzianego na wiosnę 2008 r., wyraża zgodę na umieszczenie w rezerwie tylko 5 mln euro; wyraża zamiar sporządzenia sprawozdania z własnej inicjatywy na temat poprawy wdrażania zarządzania opartego na działaniu;

10.   przypomina, że studium w sprawie realizacji zarządzania opartego na działaniu powinno zawierać następujące informacje dla władzy budżetowej:

i domaga się:

   w jaki sposób poszczególne składniki cyklu SPP-ABM (APS, CLWP, AMP...) mogą być wzajemnie lepiej zintegrowane?
   w jaki sposób integracja cyklu SPP-ABM z innymi cyklami (HR, zarządzania ryzykiem, oceny ...) może zostać polepszona, możliwie za pomocą zintegrowanego systemu informatycznego?
   podanie listy wcześniej ustalonych jasnych wskaźników wyników używanych podczas całego cyklu w celu poprawy zarządzania wynikami;
   zobowiązania ze strony Komisji do przedstawienia do dnia 30 kwietnia 2008 r. kroków będących następstwem sprawozdania "w sprawie planowania i optymalizacji zasobów ludzkich Komisji na rzecz priorytetów UE" ze uwzględnieniem szczegółowego podziału personelu na kategorie i dyrekcje generalne oraz przewidywanych zmian na nadchodzące lata;
   - komunikatu Komisji w sprawie obecnej sytuacji i stanu zaawansowania w zakresie realizacji pkt. 44 PMI z dnia 17 maja 2006 r.;

11.   ponadto prosi Komisję o:

   - plan działania z uwzględnieniem szczegółowych środków mających na celu reorganizację każdego badanego sektora (zasoby ludzkie, IT, zarządzanie dokumentami/logistyka/bezpieczeństwo, audyt wewnętrzny, ocena, ABM, stosunki międzyinstytucjonalne, komunikacja/informacja/publikacja, koordynacja polityki); wzywa o uwzględnienie w tych liczbach także personelu agencji wykonawczych; zwraca się do Komisji o poinformowanie Parlamentu do stycznia 2008 r. o stanie zawansowania i wynikach trwających procedur; wzywa Komisję do włączenia wyników tego przedsięwzięcia do swego komunikatu w sprawie polityki w zakresie budynków służb Komisji w Brukseli i Luksemburgu (COM(2007)0501 wersja ostateczna) i do przeglądu potrzeb lokalowych, o których mowa w komunikacie;
   - większe zobowiązanie się do współpracy między instytucjonalnej oraz o jej bardziej wymierne zastosowanie w praktyce; wspiera postulaty zawarte w specjalnym sprawozdaniu Trybunału Obrachunkowego 2/2007 w sprawie wydatków instytucji na budynki i wzywa do podjęcia konkretniejszych kroków w kierunku opracowania wspólnych rozwiązań, wzywa Komisję do bardziej szczegółowego informowania Parlamentu Europejskiego o czynnikach, które pociągnęły za sobą wnioski zawarte w ww. komunikacie COM(2007)0501, iż utrzymania dzielnicy europejskiej powinno pozostać centrum działalności Komisji; zwraca się do Komisji o opracowanie i przedstawienie w porównywalny sposób alternatywnych scenariuszy obecności Komisji w Brukseli poza dzielnicą europejską;

12.   nalega na zwiększenie przejrzystości w kwestii dochodów przeznaczonych na określony cel; proponuje zmiany w instrumencie dotyczącym dochodów przeznaczonych na określony cel w odniesieniu do agencji zdecentralizowanych w celu lepszego dopasowania dochodów przeznaczonych na określony cel do konkretnych agencji; wyraża obawę, że wykorzystanie dochodów przeznaczonych na określony cel w ramach funduszu restrukturyzacji sektora cukrowego doprowadziło do stworzenia de facto "budżetu w budżecie", który trudno jest pogodzić z budżetową zasadą uniwersalności zapisaną w rozporządzeniu finansowym; wyraża otwartość na dokonanie przeglądu rozporządzenia finansowego w zakresie dochodów przeznaczonych na określony cel;

13.   w kwestii agencji zdecentralizowanych przywraca środki na poziomie przewidzianym we WPB z wyjątkiem agencji FRONTEX, w przypadku której w ramach tytułu 3 przyjmuje się wzrost w wysokości 30 mln EUR oraz z wyjątkiem Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska, w przypadku której w ramach tytułu 3 przyjmuje się niewielki wzrost; przychylnie odnosi się do postępów poczynionych przez najnowsze agencje w zakresie rozszerzania działalności w sposób skuteczny i wydajny; domaga się większej przejrzystości w przyszłości w odniesieniu do planów pracy i średnioterminowego zapotrzebowania kadrowego;

14.   podkreśla, że w celu ustanowienia wspólnych przedsięwzięć, a także zapowiedzianej zdecentralizowanej Agencji ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki należy uruchomić procedurę przewidzianą w punkcie 47 PMI z dnia 17 maja 2006 r.;

15.   w sprawie agencji wykonawczych przypomina o zobowiązaniach Komisji określonych w "Kodeksie postępowania dotyczącym powoływania agencji wykonawczej"(8); uważa, że agencje wykonawcze nie mogą, ani obecnie, ani w przyszłości, być przyczyną zwiększenia udziału kosztów administracyjnych; podkreśla, że każdy wniosek w sprawie stworzenia nowej agencji wykonawczej lub poszerzenia już istniejących agencji wykonawczych musi opierać się na kompleksowej analizie kosztów i korzyści oraz że we wniosku należy precyzyjnie określić zakres odpowiedzialności i obowiązków; z zadowoleniem przyjmuje porozumienie z Komisją w sprawie zmienionych ustaleń roboczych dotyczących agencji wykonawczych z dnia 16 października 2007 r., załączone do niniejszej rezolucji;

16.   domaga się, aby w opisach zadań oraz w rocznych sprawozdaniach z działalności w większym stopniu skupiono się na celach i wskaźnikach wyników niż na długich opisach procesu administracyjnego; zauważa jednak, że nadal istnieje znaczna rozbieżność między poszczególnymi dyrekcjami generalnymi Komisji pod względem jakości opisów zadań i rocznych sprawozdań z działalności; oczekuje dalszej poprawy w kolejnych latach;

17.   jest zdania, że wskaźniki wyników ex ante i ex post są integralnymi narzędziami służącymi do wdrażania zarządzania opartego na działaniach (ABM) oraz budżetowania opartego na działaniach (ABB); postuluje, aby wskaźniki wyników odgrywały większą rolą w ocenie wyników ex post; jest zdania, że dane przedstawione w opisach zadań powinny być lepiej zintegrowane z rocznymi sprawozdaniami z działań poszczególnych dyrekcji generalnych, tak aby lepiej ocenić skuteczność i rezultaty zarządzania; jest zdania, że pomogłoby to władzy budżetowej w monitorowaniu, w jakim stopniu postulowane dodatkowe środki prowadzą do osiągania wyników, a nie tylko do tworzenia dodatkowej biurokracji;

18.   z zadowoleniem przyjmuje działalność grupy ds. monitorowania, prowadzoną w ramach Komisji Budżetowej w 2007 r.; wyraża nadzieję, że działalność ta nadal będzie się przyczyniać do podwyższenia poziomu monitoringu budżetowego; w dalszym ciągu popiera system ostrzeżeń dotyczących stanu realizacji prognoz budżetowych (BFA), przyczyniający się do poprawy realizacji budżetu; postuluje, aby drugi dokument w sprawie BFA został przedstawiony nie w październiku, a we wrześniu 2008 r., tak aby Parlament mógł uwzględnić ten dokument, przygotowując pierwsze czytanie projektu budżetu na rok 2009;

   19. przypomina, że państwa członkowskie – zgodnie z art. 53b rozporządzenia finansowego oraz pkt. 44 PMI z dnia 17 maja 2006 r., które docelowo mają zapewnić skuteczną i zintegrowaną kontrolę wewnętrzną wspólnotowych środków finansowych oraz krajowych deklaracji w sprawie zarządzania – zobowiązały się do "przygotowywania na właściwym szczeblu krajowym rocznego podsumowania dotyczącego dostępnych audytów i deklaracji"; zauważa, że zgodnie z informacjami otrzymanymi od Komisji jak dotąd jedynie ograniczona liczba państw członkowskich stosuje przepisy porozumienia międzyinstytucjonalnego; ubolewa nad niewłączeniem do strategii audytu Komisji żadnych konkretnych propozycji dotyczących krajowych deklaracji (w sprawie zarządzania) przedstawionych przez Parlament Europejski w rezolucjach w sprawie absolutorium na lata 2003, 2004 oraz 2005 i zwraca się do Komisji o poinformowanie Parlamentu; przypomina państwom członkowskim o obowiązku przestrzegania przepisów zmienionego rozporządzenia finansowego, na które dopiero niedawno wyraziły zgodę; powtarza, że państwa członkowskie są ponadto zobowiązane do spełnienia warunków określonych w pkt. 44 PMI oraz – na mocy art. 274 TWE – do pełnej współpracy z Komisją zgodnie z zasadami należytego zarządzania finansami;
   20. ponownie podkreśla znaczenie lepszego wykonywania budżetu zgodnie z deklaracją przyjętą w ramach postępowania pojednawczego w sprawie budżetu w listopadzie 2006 r.; zwraca się do Komisji o przekazanie informacji na temat działań podjętych lub przewidzianych w celu wprowadzenia w życie tej deklaracji; przypomina, że informacje te winny być przekazywane w sposób regularny podczas posiedzeń trójstronnych;
   21. wzywa Komisję do stosowania w całości rozporządzenia Rady nr 1/1958 z dnia 15 kwietnia 1958 r. w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej oraz odrzuca finansowe motywy odstępstw jako nieprzekonywające, ponieważ nie zostały one przedstawione w ramach procedury budżetowej;

Zagadnienia szczegółowe – główne elementy z podziałem na działy budżetowe, projekty pilotażowe, działania przygotowawcze

22.   w sprawie działu 1a: "Konkurencyjność na rzecz wzrostu i zatrudnienia" – odrzuca redukcje środków na zobowiązania i płatności dokonane przez Radę w pierwszym czytaniu, szczególnie w przypadkach, gdy dotyczą one programów wieloletnich, o których zadecydowano niedawno przy udziale Parlamentu, a których celem jest realizacja strategii lizbońskiej; zauważa, że to podejście zostało ułatwione przez porozumienie w sprawie finansowania Galileo na podstawie rewizji wieloletnich ram finansowych oraz dzięki wykorzystaniu instrumentu elastyczności; proponuje pewną liczbę projektów pilotażowych i działań przygotowawczych zgodnie ze swoimi uprawnieniami budżetowymi; podkreśla znaczenie zmniejszenia stygmatu niepowodzenia w prowadzeniu działalności gospodarczej oraz znaczenie wsparcia finansowego dla Agendy z Oslo dotyczącej edukacji z zakresu przedsiębiorczości w świetle programu na rzecz konkurencyjności i innowacji (CIP); umieszcza kwoty w rezerwie przeznaczone na program w zakresie CIP w oczekiwaniu na poprawę ich wykonania;

23.   w sprawie działu 1b: "Spójność na rzecz wzrostu i zatrudnienia" ubolewa nad opóźnieniami w realizacji i podkreśla, że "czas to również pieniądz"

24.   przypomina decyzję o ustanowieniu do 31 grudnia 2008 r. unijnego centrum danych systemów identyfikacji i śledzenia statków dalekiego zasięgu (LRIT) obsługiwanego przez Europejską Agencję Bezpieczeństwa Morskiego (EMSA) (stanowisko PE z dnia 25 kwietnia 2007 r.(9) oraz rezolucja Rady z dnia 2 października 2007 r.); uznaje potrzebę przyznania EMSA dodatkowych funduszy w 2008 r. w celu sfinansowania tej nowej funkcji;

25.   przychylnie odnosi się do dokumentacji i wyjaśnień przekazanych przez Komisję i Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) dotyczących mechanizmów finansowego podziału ryzyka (RSFF); jest zdania, że można usunąć z budżetu rezerwę dotyczącą tych pozycji; niemniej wnosi o przekazywanie mu bieżących informacji i odnośnych dokumentów po przyjęciu wytycznych dotyczących drugiego komponentu CIP, instrumentów dotyczących kapitału podwyższonego ryzyka, oraz wnosi o informowanie go o wynikach negocjacji prowadzonych przez EBI i Komisję w sprawie współpracy na rzecz instrumentu gwarancji pożyczkowej dla projektów transportowych TEN (LGTT);

26.   w sprawie działu 2: "Ochrona zasobów naturalnych" – zwraca się o bardziej przejrzyste przedstawianie danych liczbowych dotyczących środków rynkowych i pomocy bezpośredniej w przyszłych procedurach budżetowych; jest zaniepokojony powolnym tempem przyjmowania programów operacyjnych w zakresie filaru rozwoju obszarów wiejskich w ramach WPR, który od dawna stanowi priorytet Parlamentu; oczekuje szybkiej poprawy w tym zakresie;

27.   zwraca uwagę na konieczność przyspieszenia procedury związanej z opracowywaniem specjalnych programów krajowych wznowienia produkcji zbóż i żywności pochodzenia zwierzęcego na terenach dotkniętych pożarami i innego rodzaju klęskami żywiołowymi; podkreśla, że programy te powinny być finansowane w ramach EFRROW (Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich) za pośrednictwem transferów wewnętrznych lub dotacji w obrębie państwa członkowskiego;

28.   odrzuca próbę przeklasyfikowania przez Radę niewielkiej liczby linii w dziale 2 na wydatki obowiązkowe, w szczególności linii 17 04 05 01 i 17 04 05 02, które dotyczą Urzędu Odmian Roślin;

29.   zauważa potrzebę dodatkowego finansowania funduszy na rzecz mleka w szkołach (żeby poszerzyć linię produktów dzięki dodaniu nowych, innowacyjnych produktów); ponownie podkreśla znaczenie odpowiedniego wsparcia dla procesu restrukturyzacji w sektorze mleka (poprzez ustanowienie funduszu mlecznego – systemu restrukturyzacji);

30.   ponownie podkreśla swoje zaangażowanie w odpowiednie dofinansowanie z budżetu środków przeznaczonych na owoce, warzywa i mleko (oraz inne produkty mleczne) w szkołach ; ubolewa nad faktem, że Komisja nie poczyniła postępów w przedstawianiu wniosków ze względu na powolne opracowanie wymaganych ocen skutków regulacji; wyraża swoje zdumienie faktem, że Rada nie zrealizowała swoich politycznych zobowiązań w tych sprawach i nie stworzyła nowej linii budżetowej ani rezerwy w budżecie w oczekiwaniu na ustanowienie podstawy prawnej; wzywa Komisję do przedłożenia wniosku legislacyjnego w tej sprawie, zgodnie z konkluzjami Rady ds. Rolnictwa z czerwca 2007 r.;

31.   w sprawie działu 3a: "Wolność, bezpieczeństwo i sprawiedliwość" podkreśla znaczenie prac prowadzonych przez agencję Frontex; jest zdania, że agencja Frontex winna w sposób bardziej skuteczny przyczyniać się do wzmacniania granic zewnętrznych UE, w szczególności zmniejszając ciężar spoczywający obecnie na państwach członkowskich w związku z nielegalną imigracją; wzywa agencję do regularnego przedstawiania właściwej komisji Parlamentu bieżącej sytuacji i zaplanowanych działań; wzywa państwa członkowskie do spełnienia obietnic i udzielenia wsparcia w realizacji misji agencji w sposób umożliwiający jej efektywniejsze wywiązanie się z zadań; odnotowuje zgodę Rady na zwiększenie o 30 mln EUR finansowania dla agencji FRONTEX, aczkolwiek z innym rozdziałem środków na wydatki administracyjne i operacyjne; modyfikuje ten rozdział w najwłaściwszy swoim zdaniem sposób, który zapewni maksymalną wartość dodaną wzywa Komisję do przedstawienia budżetu korygującego w przypadku, gdyby także plan zatrudnienia wymagał zmian.

32.   w dziale 3b: "Obywatelstwo" – przywraca WPB dla pułapów wieloletnich programów oraz proponuje środki na pewną liczbę nowych oraz już realizowanych projektów pilotażowych i działań przygotowawczych w tym zakresie; zwraca uwagę, że środki przeznaczone na kampanię informacyjną i prewencyjną HELP wygasają wraz z budżetem na 2008 rok i oczekuje, że Komisja przedstawi kolejną inicjatywę; ponadto w ramach instrumentu finansowego ochrony cywilnej popiera udostępnienie dodatkowego potencjału w postaci sił szybkiego reagowania (ang. stand-by force) w obliczu klęsk żywiołowych lub katastrof spowodowanych przez człowieka, a także w przypadku aktów terrorystycznych lub katastrof ekologicznych;

33.   wzywa Komisję do ponownego udzielenia wsparcia dla inwestycji w infrastrukturę służącą poprawie możliwości zakwaterowania uchodźców;

34.   pragnie zachęcać słabiej reprezentowane grupy społeczeństwa obywatelskiego do bardziej stanowczego zabierania głosu, zwalczając wszelkie formy dyskryminacji oraz wzmacniając prawa kobiet, dzieci, osób niepełnosprawnych i osób starszych;

35.   wzywa Komisję do wykorzystania środków przeznaczonych na politykę informacyjną w celu dostarczania różnorodnych informacji, które między innymi zaspokajają potrzeby mniejszości parlamentarnych w zakresie informacji publicznej;

36.   w sprawie działu 4: "UE jako partner globalny" – jest zaniepokojony ciągłym niedofinansowaniem tego działu w wieloletnich ramach finansowych na lata 2007–2013; popiera zwiększenie środków, w tym przeznaczonych dla Kosowa i Palestyny, oraz zwiększenie środków, o którym mowa w przedłożonym przez Komisję piśmie w sprawie poprawek do WPB nr 1/2008 z dnia 17 września 2007 r.; z zadowoleniem przyjmuje wykorzystanie instrumentu elastyczności i zwiększenie o 70 mln EUR środków na WPZiB; dostosowuje swoje pierwsze czytanie w sprawie działu 4 do priorytetów w świetle rezultatów postępowania pojednawczego z 23 listopada 2007 r.;

37.   zwraca uwagę, że w następstwie rozwoju wypadków na niedawnej konferencji w Annapolis, szacunki dotyczące pomocy UE dla Palestyny mogą wzrosnąć, i wzywa Komisję do przedstawienia budżetu korygującego w tym zakresie, jeśli to konieczne;

38.   jest zdania, że poszanowanie praw człowieka i wartości demokratycznych powinno stanowić jeden z warunków przyznawania funduszy UE dla państw sąsiadujących i rozwijających się;

39.   przypomina Radzie, że regularne wspólne posiedzenia komisji w sprawie WPZiB powinny promować prawdziwy dialog polityczny ex ante, a nie jedynie służyć informowaniu Parlamentu ex post;

40.   z zadowoleniem przyjmuje, że Komisja zobowiązała się do podejmowania regularnego dialogu politycznego, trzy razy na rok, z Parlamentem Europejskim w sprawie demokratycznej kontroli i spójności działań zewnętrznych we wdrażaniu deklaracji nr 4 i 5 z PMI z dnia 17 maja 2006 r.;

41.   jest zdania, że można zaakceptować przesunięcie na ograniczoną skalę w ramach tytułu 1 A, oraz przyjmuje z zadowoleniem uwzględnienie przez Komisję szczególnych linii budżetowych, takich jak te związane z Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, w rozważaniu możliwości przesunięcia w ramach tego tytułu;

42.   uważa, że UE powinna lepiej koordynować swe różnorodne i godne pochwały inicjatywy na rzecz zwalczania i wykorzenienia chorób związanych z ubóstwem w państwach sąsiadujących i krajach rozwijających się; proponuje przeznaczyć odpowiednie środki budżetowe w celu wyposażenia tych państw w niezbędne instrumenty pomocy technicznej; zdecydował utworzyć osobną pozycję budżetową dla Globalnego Funduszu Zwalczania AIDS, Gruźlicy i Malarii w celu zwiększenia przejrzystości oraz zapewnienia niezbędnych środków zarówno dla Globalnego Funduszu , jak i dla innych priorytetów w zakresie zdrowia;

43.   w sprawie działu 5: "Administracja" – jest zdania, że podstawowym elementem procesu modernizacji administracji UE jest wyraźne określenie odpowiedzialności i obowiązków; przypomina, że jasne cele polityczne oraz indywidualna odpowiedzialność za ich realizację, oceniane przy użyciu wskaźników, które zostaną określone w czasie przekazywania danych uzyskanych w ramach różnych badań zleconych przez Komisję Budżetową w tej kwestii, powinny stanowić wytyczną przyszłych reform systemu;

44.   w tym kontekście z ubolewaniem przyjmuje niewydolność charakterystyczną dla systemu konkursów, wskutek której "zaakceptowani kandydaci" latami oczekują na listach rezerwowych bez gwarancji, że zostanie im zaoferowane stanowisko; jest zdania, że utrzymanie tego podejścia przyczyni się do obniżenia przeciętnego poziomu nowych urzędników UE, gdyż najlepsi kandydaci będą szukać zatrudnienia w bardziej dynamicznych sektorach gospodarki UE; domaga się poważnego zaangażowania ze strony Komisji na rzecz ponownego rozważenia tej kwestii w kontekście prac prowadzonych w następstwie kontroli oraz dostarczenia dodatkowych informacji z uwzględnieniem bardziej szczegółowego podziału personelu na kategorie i dyrekcje generalne oraz przewidywanych zmian na nadchodzące lata;

45.   przywraca WPB w reakcji na dokonaną przez Radę redukcję środków i planów zatrudnienia w dziale 5; pragnie podtrzymać i rozwijać konstruktywny dialog międzyinstytucjonalny w zakresie trwających wysiłków na rzecz poprawy praktyki administracyjnej w instytucjach UE; podkreśla znaczenie odpowiedniej rekrutacji pracowników z państw członkowskich "UE 12"; jest zdania, że w toku poszerzeń UE dokumenty istotne z punktu widzenia doradztwa i podejmowania decyzji, jak np. oceny oddziaływania, powinny być dostępne we wszystkich koniecznych językach, ponieważ dokumenty te przedstawiają instrumenty lepszego stanowienia prawa; przypomina w tym kontekście, że Komisja Budżetowa rozpoczęła, za pośrednictwem dwóch badań, proces analizy celów reformy administracyjnej Komisji, skupiając się zwłaszcza na wprowadzeniu budżetowania opartego na działaniach (ABB) i zarządzania opartego na działaniach (ABM), wprowadzeniu cyklu planowania strategicznego oraz przyznaniu środków na odnośne wydatki administracyjne;

46.   wzywa Komisję do monitorowania wpływu na sektor nieruchomości wdrożenia nowej metodologii, sporządzonej z myślą o poprawieniu istniejących procedur w zakresie podpisywania umów, oraz do porównania jej do obecnej sytuacji, a także do kontynuowania swych wysiłków w celu wzmocnienia międzyinstytucjonalnej współpracy w tym obszarze oraz do systematycznego informowania o tym Parlamentu;

47.   zwraca się do Komisji o przedstawienie sprawozdania dotyczącego przyjętych wzorców wraz z pracownikami innych organizacji międzynarodowych stanowiącego uzupełnienie jej sprawozdania na temat planowania i optymalizacji zasobów ludzkich; ponadto zwraca się do Komisji o przedstawienie wytycznych w celu ułatwienia finansowania infrastruktury publicznej w ramach partnerstw publiczno-prywatnych (PPP);

48.   w sprawie projektów pilotażowych – proponuje szereg innowacyjnych projektów, które wychodzą naprzeciw aktualnym wyzwaniom w UE;

49.   w sprawie działań przygotowawczych – proponuje szereg inicjatyw mających stworzyć podstawy do przyszłych działań zwiększających zdolność UE do odpowiadania na rzeczywiste potrzeby jej obywateli;

Inne sekcje budżetu na 2008 rok

50.   zwraca uwagę na art. 29 Statutu posła do Parlamentu Europejskiego, który stanowi, że "Państwa członkowskie mają prawo wprowadzić dla posłów wybranych w ich krajach uregulowania odbiegające od postanowień niniejszego Statutu w zakresie wynagrodzeń, odpraw przejściowych, świadczeń emerytalnych i rent rodzinnych na okres przejściowy, który nie może przekraczać czasu trwania dwóch kadencji Parlamentu Europejskiego"; mając na uwadze, że statut wejdzie w życie na początku kadencji parlamentarnej po wyborach europejskich w 2009 r., upoważnia kwestorów do zwrócenia się do państw członkowskich o zawiadomienie Parlamentu we właściwym czasie, a w szczególności w czasie pozwalającym na opracowanie prognoz budżetowych Parlamentu na rok 2009, czy zamierzają one skorzystać z możliwości przewidzianych w art. 29 i w art. 12 ust. 3 i 4 ww. statutu;

51.   przypomina, że podstawą pierwszego czytania było przeanalizowanie poszczególnych wniosków i zapotrzebowania każdej z instytucji; w związku z tym oczekiwał zawarcia wspólnego stanowiska z Radą, postanawiając o drugim czytaniu;

52.   zwraca uwagę na fakt, że Rada poparła jego stanowisko, jeżeli chodzi o budżet Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego; uważa jednak, że pozostałe instytucje przedstawiły istotne wnioski w celu obniżenia szacunków, określając, które z wniosków są priorytetami; pragnie zachęcić je do stosowania tej metody w przyszłości i postanawia pozostać przy swoim pierwotnym stanowisku podjętym w pierwszym czytaniu, a tym samym przywrócić kwoty zredukowane przez Radę;

53.   zauważa, że mimo sygnałów wysyłanych do Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów wciąż nie podpisano odnowionej umowy o współpracy; przypomina, że 10% środków na wspólne służby włączono do rezerwy w oczekiwaniu na odnowienie porozumienia, które ma nastąpić nie później niż w grudniu 2007 r.; uważa, że nowa umowa o współpracy mogłaby zapoczątkować nowy ład, który przyniósłby korzyści obu komitetom;

o
o   o

54.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do stwierdzenia, że budżet został ostatecznie przyjęty, oraz do zapewnienia jego publikacji w Dzienniku Urzędowym;

55.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wraz z załącznikami Radzie, Komisji, Trybunałowi Sprawiedliwości, Trybunałowi Obrachunkowemu, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu, Komitetowi Regionów oraz Europejskiemu Rzecznikowi Praw Obywatelskich, jak również innym zainteresowanym organom

ZAŁĄCZNIK I

Zmienione ustalenia robocze dotyczące agencji wykonawczych

1.  Zgodnie z art. 3 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 58/2003 z dnia 19 grudnia 2002 r. ustanawiającego statut agencji wykonawczych, którym zostaną powierzone niektóre zadania w zakresie zarządzania programami wspólnotowymi oraz art. 54 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich, Komisja określa swój zamiar utworzenia agencji wykonawczej w uzasadnieniu wniosku w sprawie aktu prawnego dotyczącego samego programu.

2.  Komisja podejmuje decyzję o ustanowieniu nowej lub o zmianie zakresu i kompetencji już istniejącej agencji wykonawczej na podstawie oceny kryteriów określonych w art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 58/2003.

3.  Tworzenie agencji wykonawczych może przyczynić się do zwiększenia skuteczności metod stosowanych przez Komisję Europejską we wdrażaniu polityki i programów UE jedynie wówczas, gdy metoda ta będzie stosowana przy pełnym poszanowaniu zasady należytego zarządzania finansami i całkowitej przejrzystości. Oznacza to, że takie agencje wykonawcze nie mogą, ani obecnie, ani w przyszłości, być przyczyną zwiększenia udziału kosztów administracyjnych. Zasada blokowania stanowisk, określona w rozporządzeniu Rady (WE) nr 58/2003, w wyniku takiej reorganizacji zadań musi być zatem rygorystycznie przestrzegana. Komisja dostarcza kompletnych i szczegółowych informacji na temat poziomów zatrudnienia i wykorzystania środków, umożliwiając władzy budżetowej stwierdzenie, czy wydatki administracyjne na realizację programu faktycznie nie uległy zwiększeniu.

Wszelkie wnioski dotyczące stworzenia nowej agencji wykonawczej powinny być oparte na wszechstronnej analizie kosztów i korzyści. We wniosku takim należy jasno określić zakres odpowiedzialności.

4.  Władza budżetowa jest informowana o wynikach tej analizy i o odnośnych kosztach przynajmniej na sześć tygodni przed podjęciem przez Komisję ostatecznej decyzji w sprawie utworzenia agencji wykonawczej. W przypadku przedstawienia w tym okresie przez jeden z organów władzy budżetowej należycie uzasadnionych argumentów dotyczących utworzenia agencji wykonawczej, Komisja dokona ponownej analizy swego wniosku.

5.  Jeżeli Komisja przewiduje ustanowienie nowej lub zmianę zakresu i kompetencji już istniejącej agencji wykonawczej, powiadamia władzę budżetową, zgodnie z procedurą budżetową i przestrzegając zasady przejrzystości. Powinna zostać opracowana ocena skutków finansowych dla danej agencji wykonawczej. Powinna ona obejmować wymierne elementy, przy pomocy których Komisja uzasadnia powody, dla których uważa za właściwe utworzenie agencji wspierającej ją we wdrażaniu przedmiotowego programu.

6.  Władza budżetowa musi dysponować wszystkimi niezbędnymi informacjami umożliwiającymi jej uważne monitorowanie wykonania zasady należytego zarządzania finansami i całkowitej przejrzystości zarówno obecnie, jak i w przyszłości. Ocena skutków finansowych dla agencji wykonawczej powinna zatem zawierać następujące informacje:

   a. zasoby w znaczeniu środków finansowych i personelu wymaganych do funkcjonowania agencji wykonawczej, z podziałem na wydatki na personel (oddelegowanych urzędników, pracowników czasowych zatrudnionych bezpośrednio przez agencję wykonawczą oraz pracowników kontraktowych) i inne wydatki administracyjne;
   b. planowane oddelegowania służbowe urzędników Komisji do agencji wykonawczej;
   c. zasoby administracyjne uwolnione w związku z przekazaniem zadań służb Komisji agencji wykonawczej oraz realokacja zasobów ludzkich; w szczególności liczba pracowników (w tym pracowników zewnętrznych) przypisanych do każdego odnośnego zadania w Komisji, liczba tych pracowników, którzy mają zostać przeniesieni do postulowanej nowej lub powiększanej agencji, liczba stanowisk w Komisji, które mają zostać w konsekwencji zablokowane oraz liczba członków personelu Komisji, których proponuje się przenieść do wykonywania innych zadań;
   d. dalsze przesunięcia stanowisk w planie zatrudnienia Komisji;
   e. skutki utworzenia agencji dla odpowiednich działów wieloletnich ram finansowych;
   f. korzyści z przekazania zadań wykonawczych agencji wykonawczej w porównaniu do zarządzania bezpośredniego przez służby Komisji: wszelkie porównania scenariusza "zarządzania bezpośredniego przez służby Komisji" ze scenariuszem "agencji wykonawczej" oparte są na zasobach wykorzystywanych do realizacji istniejącego(-ych) programu(-ów) w jego(ich) obecnej formie, aby zagwarantować rzetelne porównanie oparte na faktach; w przypadku nowych i rozszerzanych programów uwzględnione zostaną również zmiany w wysokości przyznanych środków finansowych, którymi ma zarządzać agencja wykonawcza;
   g. projekt planu zatrudnienia według grup zaszeregowania i kategorii oraz oparta na solidnych danych szacunkowa liczba pracowników kontraktowych, która została zaplanowana i wstępnie zapisana w budżecie;
   h. jasne wyszczególnienie wszystkich podmiotów zaangażowanych w realizację programu, w tym pozostałą część operacyjną środków finansowych programu, za realizację której odpowiadają (Komisja, agencje wykonawcze, pozostałe biura pomocy technicznej, państwa członkowskie, agencje krajowe itd.);
   i. jasne wyszczególnienie całości kosztów realizacji programu wspólnotowego ze wskazaniem udziału poszczególnych zaangażowanych podmiotów (Komisja, agencje wykonawcze, agencje krajowe) oraz porównanie szacunków całości wydatków administracyjnych, wydatków na personel i infrastrukturę związanych z realizacją danego programu i pokrywanych z budżetu UE – niezależnie od działu ram finansowych, którego dotyczą – z pozostałą częścią operacyjną środków finansowych programu.

7.  Ogólne koszty administracyjne programu, w tym wydatki wewnętrzne i koszty zarządzania dla agencji wykonawczej (rozdział 01) powinny zostać zbadane indywidualnie i być proporcjonalne do zadań przewidzianych w przedmiotowym programie.

8.  Komisja proponuje, w ramach rocznej procedury budżetowej, roczną dotację do budżetu operacyjnego agencji. Dotacja ta jest zapisywana w budżecie ogólnym Unii Europejskiej. Pozycji w budżecie mogą towarzyszyć uwagi do budżetu, takie jak odniesienia do aktu podstawowego i wszystkie właściwe wyjaśnienia dotyczące charakteru i celu środków zgodnie z art. 29 rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego stosowanego do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 58/2003 plan etatów agencji wykonawczej w danym roku budżetowym jest zatwierdzany przez władzę budżetową i publikowany w załączniku do sekcji III – Komisja – ogólnego budżetu Unii Europejskiej wraz z szacunkową liczbą pracowników kontraktowych, których zatrudnienie zaplanowano i wstępnie zapisano w budżecie na dany rok budżetowy.

9.  Komisja regularnie podaje swoje prognozy (RSP, WPB) dotyczące nowych agencji wykonawczych.

10.  Komisja powinna dostarczać władzy budżetowej preliminarz budżetu operacyjnego agencji wykonawczej i roczne sprawozdanie z działalności, jak również (po trzech latach) sprawozdanie z oceny.

11.  Niniejsze ustalenia robocze w żadnym wypadku nie mogą naruszać uprawnień wykonawczych Komisji określonych w szczególności w Traktacie oraz w rozporządzeniu Rady (WE) nr 58/2003. Nie mogą również naruszać uprawnień Komisji do oceny sposobności utworzenia agencji wykonawczej oraz do przyjęcia stosownych decyzji zgodnie z wymogami proceduralnymi. Ostateczna decyzja w sprawie personelu należy do władzy budżetowej.

ZAŁĄCZNIK 2

Wspólne oświadczenie w sprawie finansowania europejskich programów GNSS (EGNOS GALILEO) i finansowania Europejskiego Instytutu Technologii

Parlament Europejski i Rada

   - przyjęły do wiadomości wniosek złożony przez Komisję(10) dotyczący zmiany porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. w odniesieniu do wieloletnich ram finansowych mający na celu zapewnienie dodatkowego finansowania europejskich programów GNSS (2 400 mln EUR) oraz Europejskiego Instytutu Technologii (309 mln EUR) ze środków publicznych;
   - potwierdzają, że ogólna szacowana kwota potrzebna na osiągnięcie przez projekt GNSS Galileo pełnej zdolności operacyjnej wynosi 3 400 mln EUR na lata 2007–2013;
   - oświadczają, że kwoty tej nie należy przekraczać w okresie obowiązywania ram finansowych na lata 2007–2013.

Parlament Europejski, Rada i Komisja uzgadniają zapewnienie tego finansowania przez zmianę wieloletnich ram finansowych na lata 2007–2013 zgodnie z pkt 21, 22 i 23 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. w następujący sposób:

-  400 mln EUR zostanie udostępnionych w ramach działalności badawczej związanej z transportem finansowanej ze środków siódmego programu ramowego;

-  200 mln EUR zostanie przegrupowanych w ramach poddziału 1a na następującej podstawie:

(w mln EUR)

Pozycja

Definicja

2009-2013

02 03 04

Standaryzacja i dostosowywanie prawodawstwa

28.0

08 20

08 21

Euratom

50.0

26 02 01

Procedury przyznawania i ogłaszania zamówień publicznych, kontraktów na roboty i usługi

46.0

26 03 01

Paneuropejskie usługi elektroniczne "eGovernment" dla administracji publicznych, przedsiębiorstw oraz obywateli (IDABC)

15.9

31 02 01

Szkolenie dla tłumaczy ustnych na rzecz Europy "CITE"

10.1

Agencje zdecentralizowane (obniżka liniowa)

50.0

TOTAL

200.0

-  Kwota 300 mln EUR zostanie udostępniona z marginesu dostępnego w ramach poddziału 1a na lata 2008–2013.

-  Pułapy na środki na zobowiązania w ramach poddziału 1a na lata 2008–2013 zostaną zwiększone o kwotę 1 600 mln EUR. Wzrost ten zostanie zrównoważony przez zmniejszenie pułapu środków na zobowiązania w ramach działu 2 na rok 2007 o taką samą kwotę.

-  Pułap całkowitych środków na płatności zostanie skorygowany, tak aby utrzymać odpowiedni stosunek między zobowiązaniami a płatnościami. Korekta będzie neutralna.

-  Zmiana ram finansowych zostanie sformalizowana w drodze decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami w odniesieniu do wieloletnich ram finansowych.

-  Przemieszczenia środków uzgodnione w ramach poddziału 1a zostaną włączone przez Komisję do programowania finansowego do stycznia 2008 roku.

–  Wpływ powyższych zmian na budżet na rok 2008 będzie następujący:

-  Galileo: - środki na zobowiązania: 940 mln EUR (151 mln EUR już ujęto w WPB na 2008 rok), z czego 50 mln EUR z działań badawczych dotyczących transportu wraz z uruchomieniem instrumentu elastyczności na ten cel w kwocie 200 mln EUR;

- środki na płatności: 300 mln EUR (100 mln EUR już ujęto w WPB na 2008 rok).

-  Europejski Instytut Technologii (EIT): środki na zobowiązania: 2,9 mln EUR;

- środki na płatności: 2,9 mln EUR.

Parlament Europejski, Rada i Komisja:

   - oświadczają, że zastosowanie zmiany ram finansowych i wykorzystanie środków finansowych z marginesu z poprzedniego roku ma charakter wyjątkowy i w żaden sposób nie ustanowi precedensu dla przyszłych zmian;
   - potwierdzają zasadę zaangażowania na rzecz silnej i uczciwej konkurencji w programie, aby pomóc zapewnić kontrolę kosztów, złagodzenie ryzyka związanego z jednym źródłem zaopatrzenia, opłacalność i lepszą skuteczność. Wszystkie pakiety działań dotyczących Galileo powinny być w jak największym stopniu otwarte na konkurencję, zgodnie z zasadami UE w zakresie zamówień publicznych; powinny również zapewnić szerszy dostęp nowym podmiotom i MŚP do zamówień publicznych w dziedzinie programów dotyczących przestrzeni kosmicznej. Powinno to pozostać bez uszczerbku dla szczegółów opracowanych przez Radę ds. Transportu;
   - oświadczają, że wszelkie dalsze wnioski o uruchomienie zasobów w odniesieniu do Galileo będą mogły zostać rozpatrzone wyłącznie wtedy, kiedy będą się one mieścić w pułapach uzgodnionych wieloletnich ram finansowych i bez powracania do zastosowania pkt 21–23 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami.

Komisja potwierdza, że:

   - margines dla rolnictwa (dział 2) w 2007 roku, dostępny po zamknięciu roku budżetowego w rolnictwie i po przyjęciu budżetu korygującego nr 7/2007, jest wystarczający na pokrycie całkowitej kwoty dodatkowego finansowania z tego działu wymaganego dla potrzeb Galileo. W związku z tym zmiana nie będzie miała żadnego wpływu na pułapy określone w ramach finansowych dla rolnictwa ani na przewidziane w budżecie środki na rolnictwo, w tym płatności bezpośrednie, w kolejnych latach;
   - wykorzystanie jakiegokolwiek marginesu dotyczącego rolnictwa (dział 2) w roku 2007 nie stanowi precedensu na kolejne lata.

________________________

Wspólne oświadczenie w sprawie przesunięcia środków budżetowych nr DEC50/2007

"Parlament Europejski, Rada i Komisja:

   - potwierdzają, że program Galileo ma dla Unii Europejskiej znaczenie priorytetowe;
   - uznają, że kwota początkowo przydzielona Galileo w 2007 roku (100 mln EUR) nie zostanie wykorzystana, z uwagi na brak pewności w zakresie przyjęcia podstawy prawnej przed końcem bieżącego roku, co uniemożliwiłoby zastosowanie przeniesienia, zgodnie z art. 9 rozporządzenia finansowego;
   - uzgadniają, że – aby zabezpieczyć środki finansowe już zapisane dla Galileo w budżecie na 2007 rok oraz na podstawie informacji przekazanych przez Komisję 31 października 2007 r., z uwzględnieniem nieprzewidzianych okoliczności i bez uszczerbku dla zasady jednoroczności – kwota 100 mln EUR zostanie tymczasowo przesunięta z zamiarem przekazania tych środków z powrotem na program Galileo w 2009 roku;
   - z zadowoleniem przyjmują w związku z tym zobowiązanie Komisji do przedstawienia wniosku w sprawie przesunięcia kwoty równej 100 mln EUR z powrotem na program Galileo w 2009 roku, w pełnej zgodzie z wieloletnimi przydziałami finansowymi."

________________________

Wspólne oświadczenie w sprawie wspólnych przedsięwzięć

"Parlament Europejski i Rada przyjęły do wiadomości wspólnotowy wkład na rzecz wspólnych przedsięwzięć: ARTEMIS, "Czyste niebo", ENIAC oraz na rzecz inicjatywy w zakresie leków innowacyjnych (IMI), wywodzących się z siódmego programu ramowego (2 666 mln EUR na lata 2008–2013 jako kwota maksymalna) zgodnie z wnioskiem Komisji wraz z odpowiednią kwotą na obecny okres wieloletnich ram finansowych przewidziany w programowaniu finansowym.

Parlament Europejski i Rada odnotowują jednak, Że wszelkie przyszłe finansowanie wspólnych przedsięwzięć: ARTEMIS, "Czyste niebo", ENIAC oraz na rzecz inicjatywy w zakresie leków innowacyjnych będzie stanowić część dyskusji w zakresie kolejnych ram finansowych oraz Że na okres po roku 2013 nie mogą zostać zaciągnięte Żadne zobowiązania finansowe."

________________________

Wspólne oświadczenie w sprawie procedury realizacji porozumienia osiągniętego 23 listopada 2007 r.

"Parlament Europejski, Rada i Komisja uzgadniają, że ogólne porozumienie osiągnięte w trakcie posiedzenia pojednawczego 23 listopada 2007 r. zostanie zrealizowane tylko wtedy, gdy osiągnięte zostanie porozumienie co do podstawy prawnej Galileo.

Jeżeli porozumienie nie zostanie osiągnięte w terminie umożliwiającym jego uwzględnienie przez Parlament Europejski na grudniowym posiedzeniu plenarnym, Parlament Europejski przeprowadzi głosowanie w sprawie drugiego czytania na posiedzeniu plenarnym z pełnym poszanowaniem pułapów określonych w porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 17 maja 2006 r.

Parlament Europejski i Rada zobowiązują się do zastosowania przyspieszonej procedury, aby włączyć porozumienie do budżetu na 2008 rok na podstawie wniosku Komisji możliwie najszybciej w 2008 roku."

ZAŁĄCZNIK 3

Deklaracja

w sprawie wdrożenia deklaracji nr 4 i 5

w sprawie

regularnego dialogu politycznego na temat demokratycznej kontroli i działań zewnętrznych

Parlament Europejski z Komisją zgadzają się, że regularny dialog, o którym mowa w deklaracjach nr 4 i 5 PMI powinien odbywać się przynajmniej raz na rok, a maksymalnie do trzech razy w roku.

W spotkaniach tych powinny brać udział następujące osoby:

   przewodniczący i członkowie odpowiednich komisji (AFET/DEVE/BUDG)
   właściwy komisarz.

(1) Dz.U. L 253 z 7.10.2000, str. 42.
(2) Dz.U. L 248 z 16.9.2002, str. 1. Rozporządzenie zmienione rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 1995/2006 (Dz.U. L 390 z 30.12.2006, str. 1).
(3) Dz.U. C 139 z 14.6.2006, str. 1.
(4) Teksty przyjęte, P6_TA(2007)0131.
(5) Teksty przyjęte w tym dniu, P6_TA(2007)0473.
(6) Teksty przyjęte w tym dniu, P6_TA(2007)0474.
(7) Teksty przyjęte w tym dniu, załącznik.
(8) "Kodeks postępowania dotyczący powoływania agencji wykonawczej" zatwierdzony przez Komisję w piśmie z dnia 20 kwietnia 2004 r. (załącznik do rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie projektu budżetu korygującego nr 6 Unii Europejskiej na rok budżetowy 2004 (Dz.U. C 104 E z 30.4.2004, str. 951)).
(9) Teksty przyjęte, P6_TA(2007)0146.
(10) COM(2007)0549 wersja ostateczna/2 z dnia 4 października 2007 r.


Układ o stabilizacji i stowarzyszeniu WE/Republika Czarnogóry ***
PDF 194kWORD 32k
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 13 grudnia 2007r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady i Komisji w sprawie zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z jednej strony, a Republiką Czarnogóry z drugiej strony (COM(2007)0350 – C6-0463/2007 – 2007/0123(AVC))
P6_TA(2007)0617A6-0498/2007

(Procedura zgody)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek dotyczący decyzji Rady i Komisji (COM(2007)0350),

–   uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę na mocy art. 300 ust. 3 akapit drugi, w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie drugie oraz art. 310 Traktatu WE (C6-0463/2007),

–   uwzględniając art. 75 oraz art. 83 ust. 7 Regulaminu,

–   uwzględniając zalecenie Komisji Spraw Zagranicznych (A6-0498/2007),

1.   wyraża zgodę na zawarcie umowy;

2.   zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie, Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Republiki Czarnogóry.


Współpraca między Agencją Praw Podstawowych Unii Europejskiej a Radą Europy *
PDF 191kWORD 31k
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 13 grudnia 2007 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady odnoszącej się do zawarcia umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską a Radą Europy w sprawie współpracy między Agencją Praw Podstawowych Unii Europejskiej a Radą Europy (COM(2007)0478 – C6-0311/2007 – 2007/0173(CNS))
P6_TA(2007)0618A6-0443/2007

(Procedura konsultacji)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek dotyczący decyzji Rady (COM(2007)0478),

–   uwzględniając art. 308 w powiązaniu z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy traktatu WE,

–   uwzględniając art. 300 ust. 3 akapit pierwszy traktatu WE, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C6-0311/2007),

–   uwzględniając art. 51 oraz art. 83 ust. 7 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A6-0443/2007),

1.   zatwierdza zawarcie umowy;

2.   zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, jak również do wglądu Radzie Europy i Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej.


Data wprowadzenia elektronicznej identyfikacji owiec i kóz *
PDF 289kWORD 43k
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 13 grudnia 2007 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 21/2004 w sprawie daty wprowadzenia elektronicznej identyfikacji owiec i kóz (COM(2007)0710 – C6-0448/2007 – 2007/0244(CNS))
P6_TA(2007)0619A6-0501/2007

(Procedura konsultacji)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Radzie (COM(2007)0710),

–   uwzględniając art. 37 traktatu WE, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C6-0448/2007),

–   uwzględniając art. 51 regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi (A6-0501/2007),

1.   zatwierdza po poprawkach wniosek Komisji;

2.   zwraca się do Komisji o odpowiednią zmianę jej wniosku, zgodnie z art. 250 ust. 2 traktatu WE;

3.   zwraca się do Rady, jeśli ta uzna za stosowne odejść od przyjętego przez Parlament tekstu, o poinformowanie go o tym fakcie;

4.   zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem w przypadku uznania za stosowne wprowadzenia znaczących zmian do wniosku Komisji;

5.   zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji;

Tekst proponowany przez Komisję   Poprawki Parlamentu
Poprawka 6
Punkt 5 A Preambuły (nowy)
5a)  W ramach kontroli stanu zdrowia wspólnej polityki rolnej, Komisja powinna zbadać możliwość udzielenia pomocy rolnikom w związku z wysokimi kosztami zakupu wymaganego sprzętu, a to poprzez umożliwienie państwom członkowskim włączenia takich środków do ich programów rozwoju obszarów wiejskich.
Poprawka 1
Artykuł 1 punkt 1
Artykuł 9 ustęp 3 akapit pierwszy (rozporządzenie (WE) nr 21/2004)
"3. Od daty ustalonej zgodnie z procedurą określoną w art. 13 ust. 2, identyfikacja elektroniczna zgodnie z zaleceniami określonymi w ust. 1 tego art. i zgodnie z odpowiednimi przepisami części A załącznika, stanie się obowiązkowa dla wszystkich zwierząt urodzonych po tej dacie. Niniejsza data:
(a) jest ustalana na podstawie oceny konsekwencji technicznych, kosztów i całkowitego wpływu stosowania identyfikacji elektronicznej;
(b) musi zostać ustalona nie później niż 12 miesięcy przed datą, od której stosowanie identyfikacji elektronicznej stanie się obowiązkowe."
"3. Od dnia 31 grudnia 2009 r. identyfikacja elektroniczna zgodnie z zaleceniami określonymi w ust. 1 tego art. i zgodnie z odpowiednimi przepisami części A załącznika stanie się obowiązkowa dla wszystkich zwierząt urodzonych po tej dacie."
Poprawka 2
Artykuł 1 punkt 2 a (nowy)
Artykuł 9 ustęp 4 a (nowy) (rozporządzenie (WE) nr 21/2004)
(2a) W art.  9 dodaje się ustęp o brzmieniu:
"4a. Do 31 grudnia 2009 r. Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące zasadności systemów indywidualnej identyfikacji elektronicznej i innych systemów identyfikowalności z punktu widzenia zwalczania chorób, a także możliwości dalszego upraszczania tych systemów z punktu widzenia rolników i organów administracji. Sprawozdaniu towarzyszą odpowiednie wnioski legislacyjne."

Właściwość i współpraca w zakresie zobowiązań alimentacyjnych *
PDF 564kWORD 202k
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 13 grudnia 2007 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady w sprawie właściwości, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń sądowych oraz współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych (COM(2005)0649 – C6-0079/2006 – 2005/0259(CNS))
P6_TA(2007)0620A6-0468/2007

(Procedura konsultacji)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Radzie (COM(2005)0649),

–   uwzględniając art. 61 lit. c) i art. 67 ust. 2 Traktatu WE, na mocy których Rada skonsultowała się z Parlamentem (C6-0079/2006),

–   uwzględniając opinię Komisji Prawnej w sprawie podstawy prawnej wniosku,

–   uwzględniając art. 51 i art. 35 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych oraz opinię Komisji Prawnej (A6-0468/2007),

1.   zatwierdza po poprawkach wniosek Komisji;

2.   zwraca się do Komisji o odpowiednią zmianę jej wniosku, zgodnie z art. 250 ust. 2 traktatu WE;

3.   zwraca się do Rady o poinformowanie go w przypadku uznania za stosowne odejścia od tekstu przyjętego przez Parlament

4.   zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem w przypadku uznania za stosowne wprowadzenia znaczących zmian do wniosku Komisji;

5.   zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

Tekst proponowany przez Komisję   Poprawki Parlamentu
Poprawka 1
Odniesienie 1
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 61 lit. c) i art. 67 ust. 2,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 61 lit. c),
Poprawka 2
Odniesienie 3
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
skreślone
Poprawka 3
Odniesienie 4 a (nowe)
stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu,
Poprawka 4
Punkt 9 preambuły
(9)  Zakres stosowania niniejszego rozporządzenia musi obejmować wszystkie zobowiązania alimentacyjne wynikające ze stosunków rodzinnych lub stosunków mających zbliżone skutki, tak aby zapewnić równe traktowanie wszystkich wierzycieli alimentacyjnych.
(9)  Zakres stosowania niniejszego rozporządzenia powinno obejmować wszystkie zobowiązania alimentacyjne wynikające ze stosunku rodzinnego, pokrewieństwa, małżeństwa lub powinowactwa lub stosunków mających porównywalne skutki, w ramach obowiązującego prawa krajowego, tak aby zapewnić równe traktowanie wszystkich wierzycieli alimentacyjnych. Zobowiązania te powinny być rozumiane w jak najszerszym zakresie, obejmując w szczególności nakazy dotyczące płatności okresowych, płatności ryczałtowych, przenoszenia prawa własności i uregulowania własności, i powinny być ustalane na podstawie odpowiednich alimentacyjnych potrzeb i zasobów stron i mieć charakter alimentacyjny.
Poprawka 5
Punkt 10 preambuły
(10)  Przepisy odnoszące się do właściwości międzynarodowej różnią się nieznacznie od przepisów obecnie stosowanych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 44/2001. Aby zapewnić jak najlepszą ochronę interesów wierzycieli alimentacyjnych oraz aby przyczynić się do prawidłowego funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości na obszarze Unii Europejskiej, przepisy te muszą być jasne i obejmować wszystkie przypadki, w których istnieje wystarczający związek między sytuacją stron i danym Państwem Członkowskim. Fakt, że miejsce stałego zamieszkania pozwanego znajduje się w państwie niebędącym Państwem Członkowskim Unii Europejskiej, nie może dłużej być przyczyną wyłączenia norm wspólnotowych, nie należy też pozostawiać możliwości odesłania do systemu prawa krajowego.
(10)  Przepisy odnoszące się do właściwości międzynarodowej różnią się nieznacznie od przepisów obecnie stosowanych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 44/2001. Aby zapewnić jak najlepszą ochronę interesów wierzycieli alimentacyjnych oraz aby przyczynić się do prawidłowego funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości na obszarze Unii Europejskiej, przepisy te muszą być jasne i obejmować wszystkie przypadki, w których istnieje wystarczający związek między sytuacją stron i danym państwem członkowskim.
Poprawka 6
Punkt 11 preambuły
(11)  Strony powinny mieć możliwość wyboru za obopólną zgodą właściwego sądu, z wyjątkiem przypadku zobowiązań alimentacyjnych wobec dziecka małoletniego, aby zapewnić ochronę "słabszej stronie".
(11)  Strony powinny mieć możliwość wyboru za obopólną zgodą właściwego sądu, z wyjątkiem przypadku zobowiązań alimentacyjnych na rzecz dziecka małoletniego lub osoby dorosłej niezdolnej do czynności prawnych, aby zapewnić ochronę "słabszej stronie".
Poprawka 7
Punkt 14 preambuły
(14)  Prawo państwa, w którym ma miejsce stałego zamieszkania wierzyciel alimentacyjny, musi pozostać prawem dominującym, tak jak w obowiązujących instrumentach międzynarodowych, ale w następnej kolejności musi obowiązywać prawo miejsca siedziby sądu, gdyż w tej konkretnej dziedzinie umożliwia ono często rozstrzyganie sporów w prostszy, szybszy i mniej kosztowny sposób.
(14)  Prawo państwa, w którym ma miejsce stałego zamieszkania wierzyciel alimentacyjny, powinien być prawem dominującym, tak jak w obowiązujących instrumentach międzynarodowych, choć można zastosować prawo miejsca siedziby sądu, nawet jeżeli nie jest ono prawem miejsca stałego zamieszkania wierzyciela, jeżeli umożliwia ono sprawiedliwe rozstrzygnięcie sporów w tej dziedzinie w prostszy, szybszy i mniej kosztowny sposób i nie powoduje nadużyć w zakresie wyboru sądu.
Poprawka 8
Punkt 15 preambuły
(15)  W przypadku gdy żadne z wymienionych wyżej praw nie daje wierzycielowi możliwości uzyskania od dłużnika świadczeń alimentacyjnych, musi istnieć możliwość stosowania prawa innego państwa, z którym zobowiązania alimentacyjne są ściśle związane. Mowa tu w szczególności, choć nie wyłącznie, o państwie, którego obie strony są obywatelami.
(15)  W przypadku gdy prawo państwa, w którym ma miejsce zamieszkania wierzyciel alimentacyjny, lub prawo sądu, przed którym wytoczono powództwo, nie daje wierzycielowi alimentacyjnemu możliwości uzyskania od dłużnika świadczeń alimentacyjnych lub jeżeli stosowanie tego prawa byłoby niesprawiedliwe lub niewłaściwe, musi istnieć możliwość stosowania prawa innego państwa, z którym zobowiązania alimentacyjne są ściśle związane, w szczególności, choć nie wyłącznie, prawa państwa, którego obie strony są obywatelami.
Poprawka 9
Punkt 16 preambuły
(16)  Stronom należy zezwolić pod pewnymi warunkami na wybór prawa właściwego, tak aby do celów postępowania mogły wybrać prawo miejsca siedziby sądu. Ponadto należy im umożliwić uzgodnienie prawa właściwego w ugodzie poprzedzającej wszelki spór sądowy, jednak wyłącznie w przypadku zobowiązań alimentacyjnych, które nie są należne dzieciom lub słabszym osobom pełnoletnim; zresztą wybór ten powinien zostać ograniczony do określenia tylko niektórych praw.
(16)  Stronom należy zezwolić pod pewnymi warunkami na wybór prawa właściwego, tak aby do celów postępowania mogły wybrać prawo miejsca siedziby sądu. Ponadto należy im umożliwić uzgodnienie prawa właściwego w ugodzie poprzedzającej wszelki spór sądowy, jednak wyłącznie w przypadku zobowiązań alimentacyjnych, które nie są należne dzieciom lub słabszym osobom pełnoletnim; zresztą wybór ten powinien zostać ograniczony do określenia tylko niektórych praw. Sąd, do którego wniesiono sprawę, musi upewnić się, że wybór stosowanego prawa został uzgodniony po otrzymaniu niezależnej porady prawnej. Wszelkie porozumienia dotyczące wyboru stosowanego prawa muszą być zawierane na piśmie.
Poprawka 10
Punkt 17 preambuły
(17)  Należy zapewnić dłużnikowi ochronę przed zastosowaniem określonego prawa w przypadkach, gdy stosunek rodzinny stanowiący uzasadnienie dla uzyskania świadczeń alimentacyjnych nie jest powszechnie uważany za zasługujący na uprzywilejowane traktowanie. Ewentualne przykłady takich stosunków to w szczególności stosunki między krewnymi w linii bocznej lub osobami spowinowaconymi, przypadek zobowiązań alimentacyjnych zstępnych względem wstępnych lub utrzymanie obowiązku wsparcia po rozwiązaniu małżeństwa.
skreślony
Poprawka 11
Punkt 18 a preambuły (nowy)
(18a)  Specjalne kategorie danych dotyczące pochodzenia rasowego lub etnicznego, poglądów politycznych, przekonań religijnych lub filozoficznych, członkostwa w partiach politycznych lub związkach zawodowych, orientacji seksualnej lub zdrowia są przetwarzane tylko, jeśli jest to absolutnie konieczne i odpowiednie dla celów konkretnej sprawy i z zachowaniem szczególnych zabezpieczeń.
Poprawka 12
Punkt 19 preambuły
(19)  Należy umożliwić szybkie i skuteczne wykonanie w jakimkolwiek Państwie Członkowskim orzeczenia w sprawie dotyczącej zobowiązań alimentacyjnych wydanego w innym Państwie Członkowskim. Wierzyciele alimentacyjni muszą mieć w szczególności możliwość korzystania z bezpośredniego pobierania należnych świadczeń z wynagrodzenia za pracę lub z rachunków bankowych dłużników.
(19)  Celem niniejszego rozporządzenia jest wprowadzenie procedur przynoszących wyniki, dostępnych, szybkich, skutecznych, opłacalnych, elastycznych i sprawiedliwych. Należy umożliwić szybkie i skuteczne wykonanie w jakimkolwiek państwie członkowskim orzeczenia w sprawie dotyczącej zobowiązań alimentacyjnych wydanego w innym państwie członkowskim. Wierzyciele alimentacyjni muszą mieć w szczególności możliwość korzystania z bezpośredniego pobierania należnych świadczeń z wynagrodzenia za pracę lub z rachunków bankowych dłużników. Należy wspierać nowatorskie i skuteczne środki wykonywania orzeczeń alimentacyjnych.
Poprawka 13
Punkt 22 preambuły
(22)  Niniejsze rozporządzenie respektuje prawa podstawowe i przestrzega zasad uznanych w szczególności w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej. Niniejsze rozporządzenie ma w szczególności na celu zapewnienie pełnego poszanowania życia prywatnego i rodzinnego, ochrony danych osobowych, przestrzegania praw dziecka oraz zagwarantowanie możliwości wniesienia do niezależnego i bezstronnego sądu lub trybunału skutecznego środka zaskarżenia w celu odwołania się zgodnie z art. 7, 8, 24 i 47 Karty.
(22)  Niniejsze rozporządzenie respektuje prawa podstawowe i przestrzega zasad uznanych w szczególności w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej. Niniejsze rozporządzenie ma w szczególności na celu zapewnienie pełnego poszanowania życia prywatnego i rodzinnego, ochrony danych osobowych, przestrzegania praw dziecka oraz zagwarantowanie możliwości wniesienia do niezależnego i bezstronnego sądu lub trybunału skutecznego środka zaskarżenia w celu odwołania się zgodnie z art. 7, 8, 24 i 47 Karty. Stosując niniejsze rozporządzenie należy uwzględnić art. 3 i 27 Konwencji Praw Dziecka ONZ z dnia 20 listopada 1989 r., które stanowią, że:
- we wszystkich działaniach dotyczących dzieci sprawą nadrzędną będzie najlepsze zabezpieczenie interesów dziecka,
- każde dziecko posiada prawo do poziomu życia odpowiadającego jego rozwojowi fizycznemu, psychicznemu, duchowemu, moralnemu i społecznemu,
- rodzice (rodzic) lub inne osoby odpowiedzialne za dziecko ponoszą główną odpowiedzialność za zabezpieczenie, w ramach swych możliwości, także finansowych, warunków życia niezbędnych do rozwoju dziecka,
- państwa podejmą wszelkie właściwe kroki, łącznie z zawarciem porozumień międzynarodowych, dla zapewnienia łożenia na utrzymanie dziecka ze strony rodziców lub innych osób ponoszących odpowiedzialność finansową za dziecko, szczególnie gdy osoby te mieszkają w państwie innym niż dziecko.
Poprawka 14
Punkt 23 preambuły
(23)  Na mocy art. 2 decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji, należy przyjąć środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia zgodnie z procedurą doradczą przewidzianą w art. 3 tej decyzji.
(23)  Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia należy przyjąć zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji1.
_______________________
1 Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23.
_______________________
1 Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23. Decyzja zmieniona ostatnio decyzją 2006/512/WE (Dz.U. L 200 z 22.7.2006, str. 11).
Poprawka 15
Punkt 24 preambuły
(24)  Niniejsze rozporządzenie musi zastąpić wcześniej przyjęte instrumenty wspólnotowe dotyczące tej samej dziedziny. W celu ujednolicenia i uproszczenia obowiązujących norm prawnych, niniejsze rozporządzenie ma ponadto pierwszeństwo przed pozostałymi instrumentami międzynarodowymi mającymi zastosowanie w tej dziedzinie w Państwach Członkowskich.
(24)  Niniejsze rozporządzenie powinno zastąpić wcześniej przyjęte instrumenty wspólnotowe dotyczące tej samej dziedziny. W celu ujednolicenia i uproszczenia obowiązujących norm prawnych, niniejsze rozporządzenie powinno ponadto mieć pierwszeństwo przed pozostałymi instrumentami międzynarodowymi mającymi zastosowanie w tej dziedzinie w państwach członkowskich. Powinno ono uwzględniać konwencję haską w sprawie międzynarodowej egzekucji należności na rzecz dzieci i innych rodzajów zobowiązań alimentacyjnych.
Poprawka 16
Artykuł 1 ustęp 1
1.  Niniejsze rozporządzenie stosuje się do zobowiązań alimentacyjnych wynikających ze stosunków rodzinnych lub stosunków, które, zgodnie z prawem dla nich właściwym, mają zbliżone skutki.
1.  Niniejsze rozporządzenie stosuje się do zobowiązań alimentacyjnych wynikających ze stosunku rodzinnego, pokrewieństwa, małżeństwa lub powinowactwa lub stosunków, które, zgodnie z prawem dla nich właściwym, mają zbliżone skutki.
Poprawka 17
Artykuł 2 punkt -1 (nowy)
(-1) "zobowiązanie alimentacyjne" to obowiązek ustalony przez prawo, w tym także wówczas, gdy jego zakres i warunki określone zostały w decyzji sądu lub w umowie, który polega na zapewnianiu w jakiejkolwiek formie utrzymania lub co najmniej środków utrzymania osobie obecnie lub w przeszłości związanej stosunkiem rodzinnym z dłużnikiem. Zobowiązania te powinny mieć jak najszerszy zakres, obejmujący zwłaszcza nakazy, orzeczenia i dekrety właściwych sądów dotyczące płatności okresowych, płatności ryczałtowych, przenoszenia prawa własności i uregulowania własności, i powinny być ustalane na podstawie odpowiednich alimentacyjnych potrzeb i zasobów stron.
Poprawka 18
Artykuł 2 punkt 2
(2) "sędzia" – sędzia lub urzędnik posiadający uprawnienia równoważne do uprawnień sędziego w sprawach dotyczących zobowiązań alimentacyjnych;
skreślony
Poprawka 19
Artykuł 2 punkt (9)
(9) "dłużnik" – każda osoba fizyczna, która jest zobowiązana do uiszczania świadczeń alimentacyjnych lub względem której wysuwane są roszczenia dotyczące świadczeń alimentacyjnych.
(9) "dłużnik" – każda osoba fizyczna, która jest zobowiązana do uiszczania świadczeń alimentacyjnych lub względem której wysuwane są roszczenia dotyczące świadczeń alimentacyjnych, lub osoba prawna, która przejęła spoczywający na dłużniku obowiązek świadczeń alimentacyjnych na rzecz wierzyciela.
Poprawka 20
Artykuł 2 punkt (9 a) (nowy)
(9a) "sprawa odnosząca się do stanu osobowego" – każde postępowanie związane z rozwodem, prawną separacją, unieważnieniem związku małżeńskiego lub ustaleniem ojcostwa.
Poprawka 21
Artykuł 2 a (nowy)
Artykuł 2a
Zastosowanie do organów publicznych
1. 1.  Z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 niniejsze rozporządzenie ma również zastosowanie do organu publicznego, który stara się o zwrot świadczeń alimentacyjnych, które uiścił zamiast dłużnika, pod warunkiem, że prawo, któremu podlega, przewiduje możliwość ich odzyskania.
2. 2.  Do postępowania wszczętego przez organ publiczny nie stosuje się art. 3 lit. b), c) i d) ani art. 6.
3. 3.  Organ publiczny zwracający się o wykonanie orzeczenia przedstawia wraz z wnioskiem przewidzianym w rozdziale VIII wszelkie dokumenty konieczne do udowodnienia, że spełnia warunki określone w ust. 1 i że wierzyciel otrzymał świadczenia alimentacyjne.
Poprawka 22
Artykuł 3 litera c)
c) sąd właściwy do rozpoznania sprawy odnoszącej się do stanu osobowego w przypadku, gdy pozew dotyczący zobowiązań alimentacyjnych towarzyszy tej sprawie, chyba że właściwość ta jest oparta tylko na obywatelstwie jednej ze stron, lub
c) sąd właściwy do rozpoznania sprawy odnoszącej się do stanu osobowego w przypadku, gdy pozew dotyczący zobowiązań alimentacyjnych towarzyszy tej sprawie;
Poprawka 23
Artykuł 3 litera d)
d) sąd właściwy do rozpoznania sprawy odnoszącej się do odpowiedzialności rodzicielskiej w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 2201/2003 w przypadku, gdy pozew dotyczący zobowiązań alimentacyjnych towarzyszy tej sprawie.
d) sąd właściwy do rozpoznania sprawy odnoszącej się do odpowiedzialności rodzicielskiej w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 2201/2003 w przypadku, gdy pozew dotyczący zobowiązań alimentacyjnych towarzyszy tej sprawie, a postępowanie w sprawie odpowiedzialności rodzicielskiej już toczy się w tym sądzie lub zostało przed tym sądem wszczęte w tym samym czasie, w którym złożono pozew dotyczący alimentów;
Poprawka 24
Artykuł 3 litera (d a) (nowy)
da) sąd miejsca urzędowego powstania stosunku rodzinnego lub stosunku mającego porównywalne skutki.
Poprawka 25
Artykuł 4 ustęp 2
2.  Umowa dotycząca właściwości jest zawierana na piśmie. Wszelkie przekazy za pomocą elektronicznego nośnika informacji umożliwiającego trwały zapis umowy są zrównane z formą pisemną.
2.  Umowa dotycząca właściwości jest zawierana na piśmie.
Poprawka 26
Artykuł 4 ustęp 2 a (nowy)
2a.  Sąd, do którego wniesiono sprawę, musi upewnić się, że wszelkie rozszerzenie właściwości zostało uzgodnione dobrowolnie i po otrzymaniu niezależnej porady prawnej oraz że uwzględnia sytuację stron w czasie trwania postępowania.
Poprawka 27
Artykuł 4 ustęp 4
4.  Niniejszego artykułu nie stosuje się w przypadku sporu dotyczącego zobowiązań alimentacyjnych wobec dzieci poniżej osiemnastego roku życia.
4.  Niniejszego artykułu nie stosuje się, jeżeli wierzyciel jest dzieckiem poniżej osiemnastego roku życia lub jeżeli jest osobą niezdolną do czynności prawnych.
Poprawka 28
Artykuł 6 litera b)
b) w przypadku zobowiązań alimentacyjnych między małżonkami lub byłymi małżonkami – sądy państwa członkowskiego, na którego terytorium znajduje się ostatnie wspólne miejsce stałego zamieszkania małżonków, jeżeli mieszkali oni w tym miejscu jeszcze w roku poprzedzającym wytoczenie powództwa.
(Nie dotyczy wersji polskiej)
Poprawka 29
Artykuł 7 ustęp 1
1.  Jeżeli przed sądami różnych Państw Członkowskich zawisły spory dotyczące tych samych zobowiązań alimentacyjnych, sąd, przed którym wytoczono powództwo później, z urzędu zawiesza postępowanie do czasu stwierdzenia właściwości sądu, przed którym najpierw wytoczono powództwo.
1.  W postępowaniach związanych z zawisłością sporu i postępowaniami powiązanymi – podobnie jak w przypadku środków tymczasowych i zachowawczych – zastosowanie mają art. 27, 28, 30 i 31 rozporządzenia (WE) nr 44/2001.
Poprawka 30
Artykuł 7 ustęp 2
2.  Jeżeli stwierdzona zostanie jurysdykcja sądu, przed który najpierw wytoczono powództwo, sąd, przed który wytoczono powództwo później, stwierdza brak swej jurysdykcji na rzecz tego sądu.
skreślony
Poprawka 31
Artykuł 8
Artykuł 8
Sprawy wiążące się ze sobą
1.  Jeżeli przed sądami różnych Państw Członkowskich zawisłe są sprawy, które pozostają ze sobą w związku, każdy sąd, przed który wytoczono powództwo później, może zawiesić postępowanie.
2.  Jeżeli sprawy takie są zawisłe w pierwszej instancji, każdy sąd, przed który wytoczono powództwo później, może na wniosek strony stwierdzić także brak swej jurysdykcji, jeżeli sąd, przed który najpierw wytoczono powództwo, ma jurysdykcję w tych sprawach, a połączenie spraw jest dopuszczalne zgodnie z jego prawem.
3.  W rozumieniu niniejszego artykułu uważa się, że sprawy pozostają ze sobą w związku, jeżeli istnieje między nimi tak ścisła więź, że pożądane jest ich łączne rozpoznanie i rozstrzygnięcie w celu uniknięcia wydania w oddzielnych postępowaniach sprzecznych ze sobą orzeczeń.
skreślony
Poprawka 32
Artykuł 9
Artykuł 9
Wytoczenie powództwa
Do celów niniejszego rozdziału powództwo uważa się za wytoczone:
(a) w chwili, w której dokument wszczynający postępowanie albo dokument równorzędny został wniesiony do sądu, pod warunkiem że powód nie zaniechał następnie podjęcia czynności, do których podjęcia był obowiązany celem spowodowania doręczenia dokumentu pozwanemu; lub
(b) jeśli dokument ma być doręczony przed złożeniem go w sądzie, w dniu, w którym otrzymał go organ odpowiedzialny za doręczenie, pod warunkiem, że powód nie zaniedbał następnie podjęcia kroków, jakie powinien był podjąć w celu złożenia tego dokumentu w sądzie.
skreślony
Poprawka 33
Artykuł 10
Artykuł 10
Środki tymczasowe i środki zabezpieczające
Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych, włącznie ze środkami zabezpieczającymi, przewidzianych w prawie Państwa Członkowskiego, może zostać wniesiony do sądu tego Państwa także wówczas, gdy na podstawie niniejszego rozporządzenia sprawa główna należy do jurysdykcji sądu innego Państwa Członkowskiego.
skreślony
Poprawka 34
Artykuł 10 ustęp 1 a (nowy)
Jeżeli postępowanie w sprawie alimentów zostało wszczęte przez złożenie wniosku o zastosowanie środków tymczasowych, art. 7 i 8 nie mają zastosowania, tak aby prawo właściwe dla wniosku o zastosowanie środków tymczasowych obowiązywało dla każdego kolejnego pozwu w sprawie zobowiązań alimentacyjnych, wniesionego w związku z zasadniczymi procedurami, takimi jak rozwód, unieważnienie związku małżeńskiego/partnerstwa cywilnego lub separacja prawna.
Poprawka 35
Artykuł 11
Artykuł 11
Badanie właściwości
Jeśli wytoczono powództwo przed sądem Państwa Członkowskiego w sprawie, w której sąd ten nie jest właściwy na mocy niniejszego rozporządzenia, sąd ten stwierdza z urzędu brak swojej właściwości.
skreślony
Poprawka 36
Artykuł 13
1.  Zobowiązania alimentacyjne podlegają prawu państwa, w którym ma miejsce stałego zamieszkania wierzyciel.
1.  Zobowiązania alimentacyjne podlegają prawu państwa, w którym ma miejsce stałego zamieszkania wierzyciel.
2.  Prawo miejsca siedziby sądu (lex fori) stosuje się:
2.  Prawo miejsca siedziby sądu (lex fori) stosuje się:
a) jeżeli na mocy prawa określonego zgodnie z ust. 1 wierzyciel nie może uzyskać od dłużnika świadczeń alimentacyjnych lub
a) jeżeli jest to prawo państwa, w którym wierzyciel ma miejsce zamieszkania lub
b) jeżeli wierzyciel złoży wniosek o stosowanie prawa miejsca siedziby sądu i jeśli jest to prawo państwa, w którym ma miejsce stałego zamieszkania dłużnik.
b) jeżeli wierzyciel nie jest w stanie uzyskać od dłużnika świadczeń alimentacyjnych na mocy prawa państwa, w którym wierzyciel ma miejsce zamieszkania lub
c) jeżeli jest to prawo państwa, w którym dłużnik ma miejsce zamieszkania, chyba że wierzyciel wniesie o inne rozwiązanie, a sąd upewni się, że wierzyciel otrzymał niezależną poradę prawną w sprawie.
3.  Jeżeli żadne z praw określonych zgodnie z poprzednimi ustępami nie daje wierzycielowi możliwości uzyskania od dłużnika świadczeń alimentacyjnych i gdy ze wszystkich okoliczności sprawy wynika, że zobowiązania alimentacyjne łączą ścisłe więzi z innym państwem, w szczególności wspólne obywatelstwo wierzyciela i dłużnika, stosuje się prawo państwa, z którym zobowiązania alimentacyjne łączą ścisłe więzi.
3.  Nie naruszając przepisów ust. 1, prawo miejsca siedziby sądu może być stosowane, nawet jeżeli nie jest to prawo państwa, w którym wierzyciel ma miejsce zamieszkania, jeżeli umożliwia ono sprawiedliwe rozstrzygnięcie sporów alimentacyjnych w prostszy, szybszy i mniej kosztowny sposób i nie dowiedziono nadużyć w zakresie wyboru sądu.
4.  Ewentualnie, w przypadku, gdy prawo państwa, w którym ma miejsce zamieszkania wierzyciel, lub prawo miejsca siedziby sądu nie daje wierzycielowi możliwości uzyskania od dłużnika świadczeń alimentacyjnych lub jeżeli stosowanie tego prawa byłoby niesprawiedliwe lub niewłaściwe, zobowiązania alimentacyjne podlegają prawu innego państwa, z którym zobowiązania te są ściśle związane – w szczególności, choć nie wyłącznie, prawu państwa, którego zarówno wierzyciel, jak i dłużnik są obywatelami.
Poprawka 37
Artykuł 14 litera a)
(a) wybrać dla celów postępowania prawo miejsca siedziby sądu, wyraźnie lub w inny bezsprzeczny sposób w momencie wytoczenie powództwa;
a) dostarczyć porozumienie na piśmie, określające w sposób jednoznaczny wybrane prawo miejsca siedziby sądu w momencie wytoczenia powództwa;
Poprawka 39
Artykuł 14 litera (b) (ii a) (nowa)
(iia) prawo miejsca oficjalnego powstania stosunku rodzinnego lub stosunku mającego zbliżone skutki;
Poprawka 38
Artykuł 14 ustęp 1 a (nowy)
Ustęp 1 podlega zastrzeżeniu, że sąd, do którego wniesiono sprawę, upewni się, że wybór sądu lub wybór prawa został uzgodniony dobrowolnie i po otrzymaniu niezależnej porady prawnej.
Poprawka 40
Artykuł 15
Artykuł 15
Niestosowanie prawa określonego na wniosek dłużnika
1.  W przypadku zobowiązań alimentacyjnych innych niż zobowiązania alimentacyjne wobec dzieci i słabszych osób pełnoletnich oraz zobowiązania alimentacyjne między małżonkami lub byłymi małżonkami dłużnik może przeciwstawić roszczeniom wierzyciela brak zobowiązań alimentacyjnych wobec niego zgodnie z ich wspólnym prawem krajowym lub, w przypadku braku wspólnego obywatelstwa, zgodnie z prawem państwa, w którym ma miejsce stałego zamieszkania.
skreślony
2.  W przypadku zobowiązań alimentacyjnych między małżonkami lub byłymi małżonkami dłużnik może przeciwstawić roszczeniom wierzyciela brak zobowiązań alimentacyjnych wobec niego zgodnie z prawem państwa, z którym związek małżeński łączą najściślejsze więzi.
Poprawka 41
Artykuł 17
1.  Prawo właściwe dla zobowiązań alimentacyjnych określa w szczególności:
1.  Prawo właściwe dla zobowiązań alimentacyjnych określa w szczególności:
(a) istnienie i zakres praw wierzyciela oraz osobę, względem której wierzyciel może te prawa wykonać;
(a) istnienie (okres trwania i wysokość) praw wierzyciela oraz osobę, względem której wierzyciel może te prawa wykonać;
(b) stopień, w jakim wierzyciel może wnosić o świadczenia alimentacyjne z mocą wsteczną;
(b) okres trwania i wysokość, w jakich wierzyciel może wnosić o świadczenia alimentacyjne z mocą wsteczną;
(c) sposób obliczania zobowiązań alimentacyjnych i ich indeksacji;
(c) sposób obliczania zobowiązań alimentacyjnych i ich indeksacji;
(d) przedawnienie i terminy dla wszczęcia postępowania;
(d) przedawnienie i terminy dla wszczęcia postępowania;
(e) prawo instytucji publicznej, która wypłaciła świadczenia na rzecz wierzyciela, do uzyskania zwrotu świadczeń oraz ograniczenia zobowiązania dłużnika.
(e) prawo instytucji publicznej, która wypłaciła świadczenia na rzecz wierzyciela, do uzyskania zwrotu świadczeń oraz ograniczenia zobowiązania dłużnika.
2.  Bez względu na treść prawa właściwego przy określaniu kwoty świadczeń alimentacyjnych należy uwzględnić potrzeby wierzyciela i środki finansowe dłużnika.
2.  Nie naruszając przepisów ust. 1 podczas ustalania kwoty alimentów sąd, przed który wniesiono powództwo, uznaje za podstawę roszczeń faktyczne i bieżące potrzeby wierzyciela oraz faktyczne i bieżące zasoby dłużnika, uwzględniając rozsądne potrzeby tego ostatniego i wszelkie inne zobowiązania alimentacyjne, którym dłużnik ten może podlegać.
Poprawka 42
Artykuł 20
Można odmówić zastosowania przepisu prawa określonego przez niniejsze rozporządzenie jedynie wówczas, gdy takie zastosowanie jest ewidentnie niezgodne z porządkiem prawnym (fr. "ordre public") miejsca siedziby sądu. Niemniej jednak na tej podstawie nie można odmówić zastosowania przepisu prawa Państwa Członkowskiego określonego w niniejszym rozporządzeniu.
Można odmówić zastosowania przepisu prawa określonego przez niniejsze rozporządzenie jedynie wówczas, gdy takie zastosowanie jest ewidentnie niezgodne z porządkiem prawnym miejsca siedziby sądu.
Poprawka 43
Artykuł 21
Jeśli Państwo Członkowskie składa się z kilku jednostek terytorialnych posiadających własne przepisy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych, każda z tych jednostek jest uznawana za oddzielny kraj dla celów określenia prawa właściwego zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Państwa, w których różne jednostki terytorialne mają własne przepisy w dziedzinie zobowiązań alimentacyjnych, nie są zobowiązane do stosowania niniejszego rozporządzenia w przypadkach konfliktu między prawem tych jednostek.
Poprawka 44
Artykuł 22
1.  W przypadku postępowania przed sądem Państwa Członkowskiego pismo wszczynające postępowanie lub dokument równorzędny doręcza się pozwanemu w jeden z następujących sposobów:
Doręczanie dokumentów podlega przepisom rozporządzenia (WE) nr XXX/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącego doręczania w państwach członkowskich dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych.
a) doręczenie do rąk własnych, przy czym odbiorca podpisuje potwierdzenie odbioru, na którym widnieje data odbioru;
b) doręczenie do rąk własnych za pomocą dokumentu podpisanego przez uprawnioną osobę, która doręczyła pismo, przy czym należy zaznaczyć, że odbiorca otrzymał pismo lub że odmówił jego przyjęcia, nie uzasadniając swojej odmowy, oraz podać datę doręczenia dokumentu;
c) doręczenie drogą pocztową, przy czym odbiorca podpisuje i odsyła potwierdzenie odbioru, na którym widnieje data odbioru;
d) doręczenie drogą elektroniczną, na przykład za pośrednictwem faksu lub poczty elektronicznej, przy czym odbiorca podpisuje i odsyła potwierdzenie odbioru, na którym widnieje data odbioru;
2.  W celu przygotowania obrony pozwany dysponuje terminem nie krótszym niż 30 dni począwszy od daty otrzymania dokumentu doręczonego zgodnie z ust. 1.
3.  Państwa Członkowskie informują Komisję w ciągu sześciu miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia o stosowanych w nich sposobach doręczania. Państwa Członkowskie zgłaszają Komisji wszelkie zmiany tych informacji.
Komisja podaje te informacje do wiadomości publicznej.
Poprawka 45
Artykuł 29
Powód, któremu w Państwie Członkowskim pochodzenia przyznano całkowitą lub częściową pomoc prawną lub zwolnienie od kosztów i opłat, uprawniony jest w postępowaniu wykonawczym do najbardziej przychylnego traktowania w zakresie udzielania mu pomocy prawnej lub możliwie najwyższego zwolnienia od kosztów i opłat, jakie przewiduje prawo Państwa Członkowskiego wykonania.
Powód, któremu w państwie członkowskim pochodzenia przyznano całkowitą lub częściową pomoc prawną lub zwolnienie od kosztów i opłat, uprawniony jest w postępowaniu wykonawczym do udzielania mu pomocy prawnej zgodnie z przepisami dyrektywy Rady 2003/8/WE z dnia 27 stycznia 2003 r. dotyczącymi lepszego dostępu do wymiaru sprawiedliwości w sporach transgranicznych dzięki ustanowieniu wspólnych minimalnych zasad odnoszących się do pomocy prawnej w tego typu sporach1 lub możliwie najwyższego zwolnienia od kosztów i opłat, jakie przewiduje prawo państwa członkowskiego wykonania.
_______________________________
1 Dz.U. L 26 z 31.1.2003, str. 41.
Poprawka 61 i 46
Artykuł 33
Postanowienie o całkowitej lub częściowej odmowie lub zawieszeniu wykonania orzeczenia wydanego przez sąd pochodzenia można wydać na wniosek dłużnika wyłącznie w następujących przypadkach:
(a) dłużnik powołuje się na nowe okoliczności lub okoliczności, które były nieznane sądowi pochodzenia w momencie wydawania orzeczenia;
Postanowienie o całkowitej lub częściowej odmowie lub zawieszeniu wykonania orzeczenia wydanego przez sąd pochodzenia można wydać na wniosek dłużnika wyłącznie w następujących przypadkach:
(a) gdy dłużnik powołuje się na nowe istotne dla sprawy okoliczności lub okoliczności o dużym znaczeniu, które były nieznane sądowi pochodzenia w momencie wydawania orzeczenia;
(b)dłużnik złożył wniosek o ponowne zbadanie orzeczenia sądu pochodzenia zgodnie z art. 24 i nie podjęto jeszcze nowej decyzji;
(b) gdy dłużnik złożył wniosek o ponowne zbadanie orzeczenia sądu pochodzenia zgodnie z art. 24 i nie podjęto jeszcze nowej decyzji;
(c) dłużnik spłacił już swój dług;
(d) prawo uzyskania wykonania orzeczenia wydanego przez sąd pochodzenia uległo w całości lub w części przedawnieniu;
(e) orzeczenie wydane przez sąd pochodzenia jest niezgodne z orzeczeniem wydanym w Państwie Członkowskim wykonania lub z orzeczeniem, które spełnia warunki niezbędne dla jego uznania w Państwie Członkowskim wykonania.
c) dłużnik spłacił już swój dług;
d) prawo uzyskania wykonania orzeczenia wydanego przez sąd pochodzenia uległo w całości lub w części przedawnieniu;
e) orzeczenie wydane przez sąd pochodzenia jest niezgodne z orzeczeniem wydanym w Państwie Członkowskim wykonania lub z orzeczeniem, które spełnia warunki niezbędne dla jego uznania w Państwie Członkowskim wykonania.
Poprawka 47
Artykuł 34 ustęp 2
2.  Polecenie miesięcznego automatycznego pobrania może zostać wydane wyłącznie, jeżeli orzeczenie zostało doręczone dłużnikowi w jeden ze sposobów określonych w art. 22.
2.  Polecenie miesięcznego automatycznego pobrania może zostać wydane wyłącznie, jeżeli orzeczenie zostało doręczone dłużnikowi zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr XXX/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącego doręczania w państwach członkowskich dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych.
Poprawka 48
Artykuł 35 ustęp 1
1.  Wierzyciel może złożyć do sądu, który ma orzekać co do meritum sprawy, wniosek o wydanie polecenia tymczasowego zamrożenia rachunku bankowego przeznaczonego, w innym Państwie Członkowskim, dla banku, w którym dłużnik posiada rachunek bankowy. Wniosek o tymczasowe zamrożenie i polecenie tymczasowego zamrożenia rachunku bankowego są zgodne z formularzami, których wzory zostały zamieszczone w załączniku IV do niniejszego rozporządzenia.
1.  Wierzyciel może złożyć do sądu, który ma orzekać co do meritum sprawy, wniosek o wydanie polecenia tymczasowego zamrożenia rachunku bankowego na kwotę potrzebną do wypełnienia zobowiązań alimentacyjnych, przeznaczonego, w innym państwie członkowskim, dla banku, w którym dłużnik posiada rachunek bankowy. Wniosek o tymczasowe zamrożenie i polecenie tymczasowego zamrożenia rachunku bankowego są zgodne z formularzami, których wzory zostały zamieszczone w załączniku IV do niniejszego rozporządzenia.
Poprawka 49
Artykuł 35 a (nowy)
Artykuł 35a
Inne tytuły egzekucyjne
Sąd, przed który wniesiono powództwo, może zadecydować o wszelkich innych środkach wykonawczych przewidzianych w prawie krajowym, jeżeli uzna je za odpowiednie.
Poprawka 50
Artykuł 38 ustęp 1
1.  Przepisy rozdziału VI mają zastosowanie, w razie konieczności, do uznawania i wykonywania zawartych między stronami i wykonalnych dokumentów urzędowych i ugód. Właściwy organ Państwa Członkowskiego, w którym dany dokument urzędowy lub ugoda zawarta między stronami są wykonalne, wydaje, na wniosek każdej zainteresowanej strony, odpis dokumentu sporządzony przy użyciu formularza, którego wzór został zamieszczony w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
1.  Przepisy rozdziału VI mają zastosowanie, w stosownych przypadkach, do uznawania i wykonywania wykonalnych dokumentów urzędowych i ugód zawartych między stronami. Właściwy organ państwa członkowskiego, w którym dany dokument urzędowy lub ugoda zawarta między stronami są wykonalne, wydaje stronom z urzędu odpis dokumentu sporządzony przy użyciu formularza, którego wzór został zamieszczony w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Poprawka 51, 52, 53, 54, 55, 56
Artykuł 44
1.  Organy centralne udostępniają informacje ułatwiające egzekucję należności z tytułu wierzytelności alimentacyjnych na warunkach przewidzianych w niniejszym rozdziale. Informacje te są dostarczane w następujących celach:
1.  Organy centralne udostępniają informacje ułatwiające w konkretnej sprawie egzekucję należności z tytułu wierzytelności alimentacyjnych na warunkach przewidzianych w niniejszym rozdziale. Informacje te są dostarczane w następujących celach:
a) zlokalizowanie dłużnika;
b) oszacowanie majątku dłużnika, w szczególności kwoty i charakteru jego dochodów;
c) określenie pracodawcy dłużnika;
d) określenie rachunków bankowych, których posiadaczem jest dłużnik.
a) zlokalizowanie adresu dłużnika;
b) oszacowanie majątku dłużnika, w szczególności kwoty i charakteru jego dochodów;
c) określenie pracodawcy dłużnika;
d) określenie rachunków bankowych, których posiadaczem jest dłużnik.
1a.  Zgodnie z zasadą proporcjonalności należy określić, które dane osobowe powinny zostać przetworzone indywidualnie dla każdego przypadku na podstawie dostępnych informacji, na co można jednak zezwolić jedynie wówczas, jeśli jest to konieczne do ułatwienia egzekucji zobowiązań alimentacyjnych.
1b.  Dane biometryczne, takie jak odciski palców lub dane dotyczące DNA nie są przetwarzane.
1c.  Specjalne kategorie danych dotyczące pochodzenia rasowego lub etnicznego, poglądów politycznych, przekonań religijnych lub filozoficznych, członkostwa w partiach lub związkach zawodowych, orientacji seksualnej lub zdrowia są przetwarzane tylko, jeśli jest to absolutnie konieczne dla celów konkretnej sprawy i z zachowaniem szczególnych zabezpieczeń.
2.  Informacje określone w ust. 1 obejmują przynajmniej te, którymi dysponują administracje i organy w Państwach Członkowskich uprawnione w następujących dziedzinach:
a) podatki i inne obciążenia fiskalne,
b) system zabezpieczeń społecznych, w tym pobieranie składek na ubezpieczenia społeczne od pracodawców,
c) rejestry ludności,
d) rejestry własności,
e) rejestracja pojazdów silnikowych,
f) banki centralne.
2.  Informacje określone w ust. 1 obejmują przynajmniej te, którymi dysponują administracje i organy w Państwach Członkowskich uprawnione w następujących dziedzinach:
a) podatki i inne obciążenia fiskalne,
b) system zabezpieczeń społecznych, w tym pobieranie składek na ubezpieczenia społeczne od pracodawców,
c) rejestry ludności,
d) rejestry własności,
e) rejestracja pojazdów silnikowych,
f) banki centralne.
2a.  Wnioski o informacje inne niż wymienione w ust. 2 powinny być uzasadnione i konieczne do osiągnięcia celów określonych w ust. 1.
3.  Dostęp do informacji określonych w niniejszym artykule nie może w żadnym razie skutkować utworzeniem w danym Państwie Członkowskim nowych rejestrów.
3.  Dostęp do informacji określonych w niniejszym artykule nie może w żadnym razie skutkować utworzeniem w danym Państwie Członkowskim nowych rejestrów.
Poprawka 57
Artykuł 46 ustęp 3
3.  Sąd może przechowywać informacje przekazane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem tak długo, jak długo potrzebuje ich do celów ułatwienia egzekucji należności z tytułu wierzytelności alimentacyjnych. Termin przechowywania informacji nie może przekraczać roku.
3.  Sąd może przechowywać informacje przekazane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem tak długo, jak długo potrzebuje ich do celów ułatwienia egzekucji należności z tytułu wierzytelności alimentacyjnych.
Poprawka 58
Artykuł 48 ustęp 3 a (nowy)
3a.  Niniejsze rozporządzenie jest zgodne z dyrektywą 95/46/WE oraz nakłada na państwa członkowskie wymóg ochrony praw i wolności osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych, a w szczególności prawa do prywatności, w celu zagwarantowania swobodnego przepływu danych osobowych we Wspólnocie.
Poprawka 59
Artykuł 50
Wszelkie zmiany załączników do niniejszego rozporządzenia są przyjmowane zgodnie z procedurą doradczą określoną w art. 51 ust. 2.
(Nie dotyczy wersji polskiej)
Poprawka 60
Artykuł 51
1.  Komisja jest wspierana przez komitet, który składa się z przedstawicieli Państw Członkowskich i któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji.
1.  Komisja jest wspierana przez komitet określony w art. 75 rozporządzenia (WE) nr 44/2001.
2.  W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się procedurę doradczą przewidzianą w art. 3 decyzji Rady 1999/468/WE, uwzględniając przepisy art. 7 ust. 3 tej decyzji.
2.  W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów jej art. 8.

Dziesiąta rocznica konwencji ottawskiej w sprawie zakazu użycia min przeciwpiechotnych
PDF 225kWORD 65k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 13 grudnia 2007 r. w sprawie dziesiątej rocznicy konwencji ottawskiej z roku 1997 w sprawie zakazu użycia, składowania, produkcji i przekazywania min przeciwpiechotnych oraz o ich zniszczeniu
P6_TA(2007)0621RC-B6-0518/2007

Parlament Europejski,

–   uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie min lądowych, a zwłaszcza rezolucję z dnia 7 lipca 2005 r. w sprawie świata wolnego od min(1),

–   uwzględniając konwencję ottawską z roku 1997 o zakazie użycia, składowania, produkcji i transferu min przeciwpiechotnych oraz o ich zniszczeniu,

–   uwzględniając plan działania z Nairobi przyjęty w grudniu 2004 r.,

–   uwzględniając ósme posiedzenie państw-stron konwencji ottawskiej, które odbyło się w Jordanii w listopadzie 2007 r., dziewiąte posiedzenie państw-stron w 2008 r. oraz drugą konferencję przeglądową w 2009 r.,

–   uwzględniając międzynarodową kampanię na rzecz zakazu min przeciwpiechotnych (ICBL), realizowaną w ponad 70 krajach na całym świecie,

–   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1724/2001(2) oraz rozporządzenie Rady (WE) nr 1725/2001(3),

–   uwzględniając art. 103 ust. 4 Regulaminu,

A.   mając na uwadze, że w listopadzie 2007 r. liczba państw-stron konwencji ottawskiej wynosiła 156,

B.   mając na uwadze, że szereg parlamentów krajowych oraz Parlament Europejski wystąpiły z inicjatywami na rzecz promowania dalszego prowadzenia działań mających na celu kontrolę i zakaz stosowania min lądowych,

C.   mając na uwadze, że jedynie nieliczne kraje nadal produkują miny przeciwpiechotne (APM), a handel nimi praktycznie ustał; mając na uwadze, że od 1999 r. około 41,8 mln APM zostało zniszczonych przez państwa-strony konwencji ottawskiej,

D.   mając na uwadze, że w latach 1999-2004 rozbrojono 4 miliony APM i 1 milion min przeciwpancernych oraz rozminowano obszar obejmujący ponad 2 000 km², odpowiadający powierzchni Luksemburga,

E.   mając jednak na uwadze, że według szacunków miny i niewybuchy nadal występują na obszarze ponad 200 000 km², co odpowiada powierzchni Senegalu,

F.   mając na uwadze, że oznacza to, iż nadal w ponad 90 państwach występują miny i niewybuchy,

G.   mając na uwadze, że liczba odnotowanych ofiar spadła z 11 700 w 2002 r. do 5 751 osób w 2006 r.,

H.   mając na uwadze, że mimo tego szacunkowa liczba nieodnotowanych ofiar min lądowych i niewybuchów nadal wynosi 15 000 – 20 000 rocznie,

I.   mając na uwadze, że po raz pierwszy zniszczono i usunięto więcej min niż rozmieszczono,

J.   mając na uwadze, że stosowanie min przeciwpiechotnych przez rządy nadal spada i jedynie Myanmar/Birma i Rosja nadal rozmieszczają nowe miny oraz mając na uwadze, że zbrojne podmioty niepaństwowe zmniejszyły wykorzystanie min przeciwpiechotnych lub improwizowanych środków wybuchowych, chociaż nadal używają ich w co najmniej ośmiu państwach,

K.   mając na uwadze, że od grudnia 2007 r. 35 zbrojnych podmiotów niepaństwowych zobowiązało się do wprowadzenia całkowitego zakazu stosowania min przeciwpiechotnych na mocy "Aktu zobowiązania do przestrzegania całkowitego zakazu min przeciwpiechotnych i współpracy w działaniach przeciwminowych", będącego inicjatywą organizacji Geneva Call,

L.   mając na uwadze, że według szacunków 78 państw wciąż składuje około 250 milionów min lądowych oraz że 13 państw niebędących stronami konwencji ottawskiej wciąż produkuje miny przeciwpiechotne lub zachowuje prawo do ich produkcji;

M.   mając na uwadze konieczność możliwie szybkiego zniszczenia zapasów min przeciwpiechotnych, nie później niż przed upływem czteroletniego terminu określonego w konwencji ottawskiej,

N.   mając na uwadze, że dziewięć państw-stron konwencji ottawskiej wciąż jeszcze musi zniszczyć składowane miny w ciągu czterech lat od przystąpienia do konwencji;

O.   mając na uwadze konieczność udzielenia dodatkowego wsparcia państwom-stronom konwencji ottawskiej w celu zachęcenia maksymalnej liczby państw-stron do wywiązania się ze zobowiązań usunięcia wszystkich min w ciągu 10 lat od przystąpienia do konwencji;

P.   mając na uwadze, że od początku lat dziewięćdziesiątych społeczność międzynarodowa przeznaczyła ponad 3,4 miliardy dolarów na programy działania na rzecz zwalczania stosowania min (usuwanie min i pomoc ofiarom), a Unia Europejska wydała na ten cel niemal 335 milionów EUR,

Q.   mając na uwadze, że mimo to wydatki na realizację tych programów na całym świecie spadły do 250 milionów EUR w 2005 r. i, chociaż wzrosły do 316 milionów EUR w 2006 r., proces ten przebiega zdecydowanie zbyt wolno;

R.   mając na uwadze, że Unia Europejska objęła długoterminowe przywództwo nad działaniami przeciwminowymi oraz finansuje je w celu rozpowszechnienia i pełnego wdrożenia konwencji;

S.   mając na uwadze, że w 2007 r. Komisja przeznaczyła łączną kwotę 33 milionów EUR na realizację działań na rzecz rozminowywania w dziesięciu krajach (Białoruś, Bośnia i Hercegowina, Kambodża, Cypr, Etiopia, Gwinea Bissau, Jordania, Liban, Senegal i Sudan);

T.   mając na uwadze, że w dokumencie strategicznym na lata 2005-2007 podkreślono korzyści wynikające ze specjalnej pozycji w budżecie przeznaczonej na działania związane z lądowymi minami przeciwpiechotnymi (APL) w celu stworzenia możliwości reagowania na pilne i nieplanowane potrzeby, wzmocnienia i zwiększenia skuteczności i sprawności działań na rzecz rozminowania, podejmowanych w ramach długoterminowych humanitarnych i społeczno-ekonomicznych programów rozwoju w przypadku, gdy krajowe dokumenty strategiczne, krajowe programy indykatywne lub podobne instrumenty nie mogą w sposób legalny wspomóc działań związanych z minami przeciwpiechotnymi lub w przypadku delikatnej sytuacji politycznej lub z uwagi na interesy WE, a także w celu wsparcia organizacji pozarządowych,

U.   mając jednak na uwadze, że linia budżetowa przeznaczona na działania związane z APL została uchylona w końcu 2006 r. przez instrument stabilności, strategia i program WE w sprawie działań przeciwminowych kończą się z upływem 2007 roku, a programowanie będzie prawie całkowicie dokonywane przez delegacje WE na podstawie wytycznych, które opracuje Komisja, i poprzez włączenie działań przeciwminowych do krajowych i regionalnych dokumentów strategicznych; mając ponadto na uwadze, że od partnerów WE, których dotyczy problem min, zależeć będzie decyzja o randze, jaka nadana zostanie działaniom przeciwminowym w ich ogólnych wykazach priorytetów dotyczących pomocy zawartych we wnioskach o udzielenie pomocy finansowej kierowanych do Komisji,

V.   mając na uwadze, że pomimo stwierdzenia Komisji, że pozostaje ona całkowicie wierna sprawie popierania konwencji ottawskiej, można wyrażać obawy, i zostały one już wyrażone, co do poziomu finansowego wsparcia przez WE działań przeciwminowych w przyszłości,

W.   mając na uwadze, że należy usprawnić pomoc ofiarom i integrację społeczno-ekonomiczną ofiar min, o co apeluje się w art. 6 konwencji ottawskiej; mając na uwadze, że szacunkowo 450 000 - 500 000 osób na świecie przeżyło wypadek związany z wybuchem miny lub niewybuchu, a liczba osób ocalałych, które wymagają pomocy i rehabilitacji, rośnie, mając na uwadze, że trzy czwarte odnotowanych ofiar stanowią osoby cywilne, a 34% z nich to dzieci,

X.   mając na uwadze, że konieczne jest wzmocnienie międzynarodowego prawa humanitarnego mającego zastosowanie do min innych niż przeciwpiechotne poprzez konwencję o niektórych rodzajach broni konwencjonalnej (CCW), mając na uwadze, że miny przeciwpancerne wyposażone w czujniki i urządzenia przeciwmanipulacyjne, które można nieumyślnie uruchomić, są już zakazane na mocy konwencji ottawskiej, gdyż stanowią śmiertelne zagrożenie dla szczególnie narażonych społeczności i pracowników pomocy humanitarnej, a także saperów,

Y.   mając na uwadze, że 29 państwom, dla których traktat przewiduje termin zakończenia usuwania min na rok 2009 lub 2010, kończy się czas oraz mając na uwadze w szczególności, że jedno z państw członkowskich UE nawet nie rozpoczęło jeszcze operacji rozminowywania, mimo traktatowego obowiązku zakończenia wszelkich operacji usuwania min do 2009 r., a inne państwo członkowskie rozpoczęło takie działania dopiero w październiku 2007 r.,

Z.   mając na uwadze , że finansowanie pomocy dla ocalałych obejmuje jedynie 1% całości środków przeznaczonych na działania przeciwminowe oraz że postępy w kierunku sprostania potrzebom i przestrzegania praw ocalałych należy uznać za niewystarczające; mając na uwadze, że w co najmniej 13 krajach odczuwa się pilną potrzebę nowych lub dodatkowych programów edukacyjnych w zakresie zagrożenia minami,

1.   wzywa wszystkie państwa do podpisania i ratyfikowania konwencji ottawskiej, aby upowszechnić tę konwencję i osiągnąć wspólny cel, jakim jest świat wolny od min;

2.   podkreśla w szczególności znaczenie przystąpienia do konwencji ottawskiej przez Stany Zjednoczone, Rosję, Chiny, Pakistan i Indie;

3.   zachęca dwa państwa członkowskie UE, które jeszcze nie przystąpiły do tej konwencji lub nie zakończyły procesu ratyfikacji, aby uczyniły to przed najbliższą konferencją przeglądową konwencji ottawskiej w 2009 r.;

4.   wzywa wszystkie zbrojne podmioty niepaństwowe do okazania poszanowania norm humanitarnych ustanowionych w konwencji ottawskiej poprzez zaprzestanie produkcji i wykorzystywania min przeciwpiechotnych, a także do podpisania "aktu zobowiązania" organizacji Geneva Call;

5.   wzywa Radę oraz państwa członkowskie UE i kraje kandydujące do natychmiastowego rozpoczęcia przygotowań do konferencji przeglądowej konwencji ottawskiej, która odbędzie się w 2009 r., oraz do złożenia wniosku w sprawie planowanych wspólnych działań w tym zakresie;

6.   wzywa wszystkie państwa-strony do pełnej i szybkiej realizacji wszelkich zobowiązań wynikających z konwencji ottawskiej;

7.   zachęca wszystkie państwa członkowskie, kraje kandydujące i państwa-strony konwencji ottawskiej do zwrócenia bacznej uwagi na możliwe skutki szeroko uznanej opinii wyrażonej przez Międzynarodowy Komitet Czerwonego Krzyża, że każda mina, która może zostać zdetonowana w wyniku obecności człowieka, jego bliskości lub kontaktu z nim, jest miną przeciwpiechotną zakazaną przez konwencję; zwraca uwagę, że oznaczałoby to, iż państwom-stronom konwencji nie wolno używać wyzwalaczy naciągowych i drutowych, zapalników niskociśnieniowych, urządzeń przeciwmanipulacyjnych oraz podobnych urządzeń;

8.   zwraca się do państw członkowskich oraz krajów kandydujących o podjęcie natychmiastowych działań w celu zagwarantowania zniszczenia min przeciwpancernych, które mogą zostać zdetonowane w wyniku obecności człowieka, jego bliskości lub kontaktu z nim, zgodnie z postanowieniami konwencji ottawskiej;

9.   wzywa Komisję, aby nadal w pełni okazywała swoją determinację i ciągłość działań na rzecz pomocy finansowej dla społeczności i osób dotkniętych problemem min lądowych, za pośrednictwem wszelkich dostępnych instrumentów, w tym na terytoriach pozostających pod kontrolą lub wpływem zbrojnych podmiotów niepaństwowych, a także wzywa ją do wystąpienia przed Parlamentem na początku 2008 r. w celu wyjaśnienia swoich działań w tym zakresie;

10.   wzywa Komisję do przywrócenia specjalnej linii budżetowej przeznaczonej na działania związane z minami przeciwpiechotnymi w celu finansowania działań przeciwminowych, pomocy ofiarom oraz wypełnienia zobowiązań państw-stron w zakresie zniszczenia zapasów, które nie mogą być finansowane poprzez nowe instrumenty; wzywa Komisję, aby zapewniła udostępnienie wystarczających środków po roku 2007.

11.   wzywa Komisję do utrzymania wystarczającej liczby stanowisk dla zapewnienia skutecznej realizacji polityki w zakresie zakazu min przeciwpiechotnych, w tym poprzez zagwarantowanie, że działania przeciwminowe zostaną wyraźnie włączone do krajowych dokumentów strategicznych państw-stron oraz krajowych programów indykatywnych państw-stron dotkniętych problemem min, a także poprzez śledzenie całkowitego finansowania działań przeciwminowych za pośrednictwem różnych instrumentów finansowania;

12.   wzywa państwa-strony konwencji, a szczególnie państwa członkowskie UE i kraje kandydujące, do zapewnienia, że ich środki przeznaczone na usuwanie min przyczyniają się do rozwoju krajowych możliwości rozminowania, aby zagwarantować, że działania polegające na usuwaniu min będą kontynuowane do momentu oczyszczenia z min wszystkich znanych obszarów zaminowanych lub obszarów, wobec których istnieje podejrzenie zaminowania;

13.   wzywa Radę i Komisję, aby nadal wspierały działania prowadzące do przestrzegania zakazu stosowania min lądowych przez zbrojne podmioty niepaństwowe, co nie oznacza poparcia dla tych podmiotów lub ich działań, ani też uznania ich legalności;

14.   wzywa kraje dotknięte problemem min oraz darczyńców międzynarodowych do nadania większego priorytetu kwestii fizycznej i ekonomicznej rehabilitacji osób ocalałych, ponieważ ich potrzeby nie są zaspokajane w odpowiedni sposób;

15.   wzywa właściwe komisje do ścisłego monitorowania posiedzeń w sprawie Konwencji o niektórych rodzajach broni konwencjonalnej i do uczestnictwa w nich, do składania sprawozdań na temat inicjatyw państw członkowskich dotyczących min lądowych oraz sprawozdań o innych środkach międzynarodowych dotyczących takiej broni;

16.   przypomina, że każde państwo-strona konwencji ottawskiej zobowiązuje się, że nigdy w żadnych okolicznościach nie będzie w żaden sposób wspierać działań zabronionych państwom-stronom na mocy tej konwencji, a także nie będzie nikogo zachęcać ani nakłaniać do uczestnictwa w takich działaniach;

17.   wzywa państwa-strony do zagwarantowania, że nie będą zezwalać instytucjom finansowym działającym na ich terytorium lub podlegającym ich prawodawstwu na inwestycje w firmy powiązane z produkcją, składowaniem i przekazywaniem lądowych min przeciwpiechotnych;

18.   wzywa UE, państwa członkowskie i kraje kandydujące do zakazania wszelkiego rodzaju bezpośredniego lub pośredniego wsparcia finansowego ze strony prywatnych lub publicznych instytucji finansowych działających na ich terytorium lub podlegających ich prawodawstwu dla firm powiązanych z produkcją, składowaniem i przekazywaniem lądowych min przeciwpiechotnych; uważa, że zakaz ten powinien zostać włączony do prawodawstwa unijnego i krajowego;

19.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Komisji, Radzie, rządom i parlamentom państw członkowskich i krajów kandydujących, sekretarzowi generalnemu ONZ, sekretarzowi generalnemu Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie, Międzynarodowemu Komitetowi Czerwonego Krzyża, Międzynarodowej kampanii na rzecz zakazu min lądowych, organizacji Geneva Call, Wspólnemu Zgromadzeniu Parlamentarnemu AKP-UE, rządom Stanów Zjednoczonych Ameryki, Federacji Rosyjskiej, Chińskiej Republiki Ludowej, Pakistanu oraz Indii, desygnowanemu na przewodniczącego dziewiątego posiedzenia państw-stron konwencji ottawskiej oraz drugiej konferencji przeglądowej.

(1) Dz.U. C 157 E z 6.7.2006, str. 473.
(2) Dz.U. L 234 z 1.9.2001, str. 1.
(3) Dz.U. L 234 z 1.9.2001, str. 6.


Dialog w sprawie praw człowieka UE/Chiny
PDF 292kWORD 62k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 13 grudnia 2007 r. w sprawie w sprawie stosunków między UE a Chinami
P6_TA(2007)0622RC-B6-0543/2007

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wspólne oświadczenie dziesiątego szczytu Chiny-UE, który odbył się w Pekinie w dniu 28 listopada 2007 r.,

–   uwzględniając posiedzenie otwarte, które odbyło się 26 listopada 2007 r. w podkomisji ds. praw człowieka PE, a dotyczyło praw człowieka w Chinach w przededniu igrzysk olimpijskich,

–   uwzględniając rundy dialogu prowadzonego między UE a Chinami dotyczącego praw człowieka, które odbyły się w Pekinie w dniu 17 października 2007 r. i w Berlinie w dniach 15-16 maja 2007 r.,

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 6 września 2007 r. w sprawie funkcjonowania prowadzonych z krajami trzecimi dialogów i konsultacji dotyczących praw człowieka(1),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 lutego 2007 r. w sprawie dialogu między rządem Chin a wysłannikami Dalajlamy(2),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 7 września 2006 r. w sprawie stosunków między UE a Chinami(3) i swoje wcześniejsze rezolucje w prawie Chin,

–   uwzględniając wytyczne Unii Europejskiej w sprawie dialogów dotyczących praw człowieka, przyjęte w dniu 13 grudnia 2001 r., oraz ocenę wdrażania tych wytycznych, przyjętą w dniu 9 grudnia 2004 r.,

–   uwzględniając swoje wcześniejsze doroczne rezolucje w sprawie sytuacji w zakresie praw człowieka na świecie,

–   uwzględniając wezwanie ONZ do zachowania rozejmu olimpijskiego, przyjęte przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w dniu 31 października 2007 r. (A/RES/62/4), zachęcające państwa członkowskie ONZ do przestrzegania rozejmu i propagowania pokoju w czasie igrzysk olimpijskich,

–   uwzględniając 60. rocznicę Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka,

–   uwzględniając art. 103 ust. 4 Regulaminu,

A.   mając na uwadze, że od czasu ustanowienia mechanizmu szczytów UE-Chiny w 1998 r. nastąpił poważny rozwój stosunków politycznych i gospodarczych między Chinami a UE,

B.  mając na uwadze, że wszelkie decyzje w sprawie podjęcia dialogu na temat praw człowieka podejmuje się w oparciu o pewne kryteria przyjęte przez Radę, która w pierwszej kolejności bierze pod uwagę obawy UE dotyczące sytuacji w zakresie praw człowieka w danym kraju, rzeczywiste zaangażowanie władz tego kraju w tego rodzaju dialog mający na celu poprawę lokalnej sytuacji w zakresie praw człowieka, a także wszelkiego rodzaju pozytywny wpływ, jaki dialog na temat praw człowieka może wywierać na sytuację w tym zakresie,

C.  mając na uwadze, że igrzyska olimpijskie w Pekinie w 2008 r. powinny stanowić idealną okazję do przyciągnięcia uwagi świata na sytuację w zakresie praw człowieka w Chinach,

D.  mając na uwadze, że UE opiera się na przywiązaniu do zasad wolności, demokracji i przestrzegania praw człowieka, podstawowych wolności i praworządności, i że właśnie przez te zasady może być zdefiniowana; przypominając zarazem, że zdaniem UE przestrzeganie tych zasad stanowi warunek wstępny pokoju i stabilności w każdym społeczeństwie,

E.   mając na uwadze, że partnerstwo strategiczne między UE a Chinami ma ogromne znaczenie dla stosunków między obiema stronami; a także mając na uwadze, że rzeczywiste partnerstwo musi opierać się na wspólnych wartościach,

F.   mając na uwadze, że zacieśnienie i pogłębienie stosunków między UE a Chinami mogłoby przyczynić się do wypracowania zbieżnych poglądów na działania podejmowane z myślą o globalnych wyzwaniach, takich jak zmiany klimatyczne, bezpieczeństwo, terroryzm i nierozprzestrzenianie broni,

G.   mając na uwadze, że nieustannie pojawiają się niepokojące doniesienia na temat represji politycznych, zwłaszcza w przypadku dziennikarzy, działaczy na rzecz praw człowieka, członków mniejszości religijnych i etnicznych, a także zarzuty torturowania, powszechnego zmuszania do pracy, częstego orzekania kary śmierci i systematycznych represji przeciwko wolności religii, wolności słowa i wolności mediów, w tym treści internetowych, i ścisłego kontrolowania przez rząd Chin informacji na temat Tybetu oraz dostępu doń, mając na uwadze, że trudno jest dokładnie określić skalę łamania praw człowieka,

H.   mając na uwadze, że w ostatnim dziesięcioleciu zaangażowanie i wpływ Chin na świecie znacznie wzrosły, i zważywszy, że podstawę stosunków między UE a Chinami powinny stanowić wiarygodność, wartości demokratyczne i odpowiedzialność,

Szczyt UE–Chiny

1.   z zadowoleniem przyjmuje wspólne oświadczenie dziesiątego. szczytu UE-Chiny, w którym obie strony potwierdzają swoje zobowiązanie do rozwijania wszechstronnego partnerstwa strategicznego w celu sprostania globalnym wyzwaniom, jak również dalszy rozwój stosunków między UE a Chinami oraz ich bliższą współpracę w wielu dziedzinach;

2.   ubolewa nad faktem, że podczas szczytu UE-Chiny Rada i Komisja po raz kolejny nie zdołały w stanowczy sposób postawić kwestii spraw człowieka, co nadałoby większą wagę polityczną obawom dotyczącym przestrzegania praw człowieka, oraz że UE nie wykorzystała sposobności, jaką dają zbliżające się igrzyska olimpijskie, by zająć się poważnymi obawami dotyczącymi praw człowieka w Chinach;

3.   wzywa Chiny i UE do zapewnienia bardziej zrównoważonego partnerstwa gospodarczego i handlowego, które powinno prowadzić do trwałego wzrostu gospodarczego i rozwoju społecznego, w szczególności w dziedzinach takich jak zmiany klimatyczne, środowisko naturalne i energia;

4.   uważa, że piractwo oraz podrabianie europejskich towarów i marek przez chińskie przedsiębiorstwa stanowi poważne naruszenie zasad handlu międzynarodowego; wzywa władze chińskie do wyraźnej poprawy ochrony praw własności intelektualnej;

5.   domaga się jednocześnie większej spójności i konsekwencji w kwestii praw człowieka oraz handlu i bezpieczeństwa; apeluje wobec tego do UE o zapewnienie uzależnienia lepszych stosunków handlowych z Chinami od reform w zakresie praw człowieka i w związku z tym wzywa Radę do przeprowadzenia kompleksowej oceny sytuacji w zakresie praw człowieka przed podpisaniem jakiejkolwiek nowej umowy ramowej o partnerstwie i współpracy;

6.   w związku z tym przyjmuje z zadowoleniem zainicjowanie i rozpoczęcie negocjacji w sprawie umowy ramowej o partnerstwie i współpracy, które obejmie pełny zakres stosunków dwustronnych między UE i Chinami, w tym skuteczną i operacyjną klauzulę dotyczącą praw człowieka, a także wzmocnioną i ściślejszą współpracę w kwestiach politycznych; ponownie wnosi o angażowanie Parlamentu we wszystkie przyszłe stosunki dwustronne, mając na względzie fakt, że bez jego formalnej zgody nie można zawrzeć żadnej umowy ramowej o partnerstwie i współpracy;

7.   podkreśla z naciskiem, że embargo UE na sprzedaż broni do Chin po wydarzeniach na placu Tiananmen musi pozostać w mocy, dopóki nie zostaną poczynione znaczące postępy w kwestii przestrzegania praw człowieka; przypomina państwom członkowskim UE, że w kodeksie postępowania Unii Europejskiej w sprawie wywozu broni zapisano kryterium dotyczące poszanowania praw człowieka w kraju ostatecznego przeznaczenia tego rodzaju wywozu;

8.   wyraża zaniepokojenie, że pomimo wielokrotnych zapewnień ze strony rządu Chin o zamiarze ratyfikowania Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych ONZ (ICCPR) jego ratyfikacja wciąż nie nastąpiła; w związku z tym wzywa Chiny do jego ratyfikacji i wdrożenia bez dalszej zwłoki;

Dialog UE-Chiny z zakresu praw człowieka

9.  wyraża żal w związku z faktem, że sytuacja praw człowieka w Chinach nadal budzi poważne zaniepokojenie; w związku z powyższym podkreśla potrzebę znacznego wzmocnienia i poprawy prowadzonego między UE a Chinami dialogu z zakresu praw człowieka; wzywa Radę do przedstawienia Parlamentowi Europejskiemu bardziej szczegółowych informacji w tej kwestii; wyraża przekonanie, że istotne jest dalsze organizowanie zwyczajowo poprzedzającego dialog seminarium prawnego UE i Chin na temat praw człowieka, z udziałem przedstawicieli środowiska akademickiego i społeczeństwa obywatelskiego; w związku z powyższym z zadowoleniem przyjmuje powołanie Akademickiej Sieci Praw Człowieka UE-Chiny w ramach trzeciego celu europejskiej inicjatywy na rzecz demokracji i praw człowieka i wzywa Komisję do zapewnienia, że sieć ta będzie skutecznie funkcjonowała we współpracy z Parlamentem Europejskim;

10.  wyraża przekonanie, że w kolejnych rundach dialogu z Chinami należy stale podnosić kwestie będące tematem dyskusji, takie jak ratyfikacja ICCPR, reforma systemu sądownictwa karnego wraz z karą śmierci i systemem reedukacji poprzez pracę, wolność słowa, w szczególności w Internecie, wolność prasy, wolność dostępu do informacji, wolność sumienia, wyznania i przekonań, sytuacja mniejszości w Tybecie, uwolnienie więźniów zatrzymanych w wyniku wydarzeń na placu Tiananmen, prawa pracownicze i inne, szczególnie w odniesieniu do stosowania zaleceń wynikających z poprzednich dialogów i seminariów w kwestiach prawnych; w tym celu wzywa Komisję do rozważenia wydłużenia czasu trwania dialogu i przeznaczenia większej ilości czasu na dyskusję nad poruszanymi tematami; wzywa ponadto Radę i Komisję do zwrócenia szczególnej uwagi na przestrzeganie konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy, zwłaszcza w odniesieniu do niezależnych związków zawodowych i pracy dzieci;

11.  przywołuje podjęte przez Chiny zobowiązanie wspierania Rady Praw Człowieka ONZ w wykonywaniu jej zadań związanych z kwestiami praw człowieka w sposób godny zaufania, obiektywny i nieselektywny; wzywa do zawiązania wzmocnionej współpracy w ramach systemu ONZ, współdziałania z organami ochrony praw człowieka ONZ oraz poszanowania międzynarodowych standardów praw człowieka zagwarantowanych w ramach odnośnych instrumentów międzynarodowych, przy jednoczesnym uwzględnieniu kwestii poszanowania praw mniejszości;

12.  zwraca uwagę na konieczność uznania przez Chiny prawa do wolności słowa i myśli oraz praktyk religijnych; podkreśla – zwłaszcza w kontekście toczących się wśród władz chińskich dyskusji na temat definicji "religii", a szczególnie "legalnej religii" – potrzebę kompleksowych przepisów w zakresie religii odpowiadających międzynarodowym standardom i gwarantujących prawdziwą wolność religijną; wyraża ubolewanie w związku ze sprzecznością pomiędzy konstytucyjną swobodą wyznania (zapisaną w art. 36 chińskiej Konstytucji) a ciągłą ingerencją państwa w sprawy wspólnot religijnych, zwłaszcza w zakresie kształcenia, wyboru, mianowania oraz politycznej indoktrynacji duchownych;

13.  wyraża ubolewanie w związku z faktem, że szósta runda rozmów chińsko-tybetańskich nie przyniosła prawie żadnych wyników; wzywa strony do dołożenia wszelkich starań w celu kontynuowania dialogu, a rząd chiński do zaangażowania się w konkretne negocjacje i należytego uwzględnienia wysuwanych przez Dalajlamę żądań autonomii dla Tybetu; wzywa Chiny do zaprzestania wywierania nacisków na państwa utrzymujące przyjazne stosunki z Dalajlamą;

14.  ponownie wyraża zaniepokojenie doniesieniami o dalszym łamaniu praw człowieka w Tybecie i innych prowincjach zamieszkałych przez Tybetańczyków, w tym o torturach, arbitralnych aresztowaniach i zatrzymaniach, nieprzestrzeganiu wolności wyznania, arbitralnych ograniczeniach swobody podróżowania oraz "resocjalizacji" w obozach pracy; wyraża ubolewanie w związku z nasileniem od października 2005 r. kampanii tzw. "edukacji patriotycznej" w tybetańskich klasztorach męskich i żeńskich, przy jednoczesnym przymuszaniu Tybetańczyków do podpisywania oświadczeń potępiających Dalajlamę jako niebezpiecznego separatystę; wzywa Chiny do umożliwienia niezależnej instytucji dostępu do Genduna Czokjiego Nimy, panczenlamy Tybetu, oraz jego rodziców, zgodnie z żądaniem Komisji Praw Dziecka ONZ;

15.  wzywa Chiny, jako członka Rady Praw Człowieka ONZ, do odpowiedniego wdrożenia zaleceń specjalnego sprawozdawcy ONZ ds. tortur oraz do wystosowania stałego zaproszenia do Chin dla ekspertów ONZ;

16.  wyraża przekonanie, że w przygotowaniach do igrzysk olimpijskich w Pekinie należy zwrócić znacznie większą uwagę na kwestie dotyczące przestrzegania praw człowieka; ponownie zauważa potrzebę "przestrzegania podstawowych powszechnych zasad etycznych" i wspierania pokojowego społeczeństwa dbającego "o ochronę godności ludzkiej" zapisaną w art. 1 i 2 karty olimpijskiej;

17.  zwraca się do Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego o opublikowanie jego własnej oceny przestrzegania przez Chiny zobowiązań podjętych w roku 2001 przed przyznaniem Pekinowi prawa do organizacji igrzysk; podkreśla odpowiedzialność UE związaną z koniecznością odnotowania zaistnienia tego rodzaju oceny, a także zawiązania współpracy z siecią olimpijską mającej na celu wypracowanie odpowiedzialnego zachowania przy przygotowaniach do igrzysk, w ich trakcie i po ich zakończeniu;

18.  wyraża szczególne zaniepokojenie niedawnym nasileniem się związanych z igrzyskami politycznych prześladowań obrońców praw człowieka, dziennikarzy, prawników, przedstawicieli i działaczy społeczeństwa obywatelskiego oraz grup etnicznych, takich jak Ujgurowie wszelkich przekonań, szczególnie zaś wyznawcy Falun Gong; wzywa władze chińskie do natychmiastowego zwolnienia tychże osób oraz odstąpienia od łamania praw człowieka i dokonywania nierekompensowanych rozbiórek znacznej liczby domów pod potrzeby infrastruktury olimpijskiej;

19.  wyraża ponadto zaniepokojenie w związku z nadzorem i cenzurowaniem informacji w Internecie; wzywa władze chińskie do zaprzestania utrzymywania blokad tysięcy stron internetowych, w tym także portali mediów europejskich; wzywa władze chińskie do zwolnienia przetrzymywanego pisarza Yanga Maodonga oraz 50 innych uwięzionych "dysydentów internetowych" i użytkowników sieci;

20.  wzywa Chiny do poczynienia konkretnych kroków mających na celu zagwarantowanie wolności słowa oraz przestrzegania wolności prasy zarówno wobec chińskich, jak i zagranicznych dziennikarzy; wyraża szczególne zaniepokojenie z powodu niewdrożenia nowych przepisów dotyczących międzynarodowych dziennikarzy działających w Chinach i wzywa władze chińskie do niezwłocznego zaprzestania cenzury i blokowania – szczególnie przy udziale firm międzynarodowych – tysięcy zagranicznych stron internetowych prezentujących aktualności i informacje; wzywa do uwolnienia wszystkich dziennikarzy, użytkowników Internetu i "dysydentów internetowych" zatrzymanych w Chinach za korzystanie z prawa do informacji; ponownie kieruje do władz chińskich wezwanie do ustanowienia moratorium na wykonywanie kary śmierci w trakcie igrzysk olimpijskich w roku 2008 oraz do wycofania listy 42 kategorii osób niepożądanych;

21.  zwraca uwagę na konkluzje XVII Narodowego Kongresu Chińskiej Partii Komunistycznej, odbytego w połowie października 2007 r., w których podniesiono różnorakie perspektywy i otwartość na wdrażanie w Chinach wyższych międzynarodowych standardów z zakresu praw człowieka;

22.  wzywa Chińską Republikę Ludową do przerwania wsparcia przekazywanego na rzecz reżimów w Związku Myanmar i w Darfurze;

o
o   o

23.  upoważnia swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich, rządowi Chińskiej Republiki Ludowej, Chińskiemu Narodowemu Kongresowi Ludowemu, Sekretarzowi Generalnemu ONZ oraz Zarządowi Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego.

(1) Teksty przyjęte, P6_TA(2007)0381.
(2) Teksty przyjęte, P6_TA(2007)0055.
(3) Dz.U. C 305 E z 14.12.2006, str. 219.


Walka z rosnącym ekstremizmem w Europie
PDF 209kWORD 53k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 13 grudnia 2007 r. w sprawie walki z rosnącym ekstremizmem w Europie
P6_TA(2007)0623RC-B6-0512/2007

Parlament Europejski,

–   uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie rasizmu, ksenofobii i skrajnej prawicy, a w szczególności rezolucję z dnia 20 lutego 1997 r. w sprawie rasizmu, ksenofobii i skrajnej prawicy(1), rezolucję z dnia 15 czerwca 2006 r. w sprawie nasilenia się przemocy powodowanej rasizmem i homofobią w Europie(2), jak również swoje stanowisko z dnia 29 listopada 2007 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji ramowej Rady w sprawie zwalczania na mocy przepisów prawa karnego pewnych form i przejawów rasizmu i ksenofobii(3),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 27 stycznia 2005 r. w sprawie Holokaustu, antysemityzmu i rasizmu(4),

–   uwzględniając art. 6, 7 i 29 Traktatu UE oraz art. 13 Traktatu WE, które zobowiązują UE i jej państwa członkowskie do stania na straży praw człowieka i podstawowych wolności oraz ustanawiają europejskie środki do walki z rasizmem, ksenofobią i dyskryminacją, jak również Kartę Praw Podstawowych Unii Europejskiej (Karta Praw Podstawowych) oraz rozporządzenie Rady (WE) nr 168/2007 z dnia 15 lutego 2007 r. ustanawiające Agencję Praw Podstawowych Unii Europejskiej(5) (Agencja Praw Podstawowych),

–   uwzględniając międzynarodowe instrumenty w zakresie praw człowieka zakazujące dyskryminacji na tle pochodzenia rasowego lub etnicznego, a zwłaszcza Międzynarodową konwencję w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji rasowej i Europejską konwencję o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, podpisane przez wszystkie państwa członkowskie i wiele innych państw,

–   uwzględniając działania Unii Europejskiej w zakresie walki z rasizmem, ksenofobią, antysemityzmem i homofobią, zwłaszcza dwie dyrektywy antydyskryminacyjne: dyrektywę 2000/43/WE wprowadzającą w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne(6) oraz dyrektywę 2000/78/WE ustanawiającą ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy(7), a także uwzględniając ww. decyzję ramową w sprawie zwalczania rasizmu i ksenofobii,

–   uwzględniając rezolucję 1344 Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy z dnia 29 września 2003 r. w sprawie zagrożenia dla demokracji ze strony ekstremistycznych partii i ruchów w Europie,

–   uwzględniając sprawozdanie w sprawie rasizmu i ksenofobii w państwach członkowskich UE, opublikowane w 2007 r. przez Agencję Praw Podstawowych,

–   uwzględniając dokument Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE) zatytułowane "Wyzwania i przeciwdziałanie zdarzeniom opartym na nienawiści w regionie OBWE" z października 2006 r.,

–   uwzględniając art. 103 ust. 4 Regulaminu,

A.   wyraża poważne zaniepokojenie odradzaniem się w Europie ruchów ekstremistycznych, grup paramilitarnych i partii, charakteryzujących się niejednokrotnie odpowiedzialnością natury rządowej, które opierają swoją ideologię i dyskurs polityczny, a także działalność i sposób postępowania na dyskryminacji, w tym również na rasizmie, nietolerancji, podżeganiu do nienawiści religijnej, wykluczeniu, ksenofobii, antysemityzmie, antycyganizmie, homofobii, mizoginizmie i skrajnym nacjonalizmie, jak również mając na uwadze, że w kilku krajach europejskich miały ostatnio miejsce akty przemocy i zabójstwa motywowane nienawiścią,

B.   wyraża głębokie zaniepokojenie rekrutacją prowadzoną przez fundamentalistów islamskich oraz pełną przemocy kampanią propagandową, której towarzyszą zamachy terrorystyczne w Unii Europejskiej, których podstawą są nienawiść do wartości europejskich i antysemityzm,

C.   mając na uwadze, że te ideologie ekstremistyczne są niezgodne z zasadami wolności, demokracji, poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności oraz państwa prawa, o których mowa w art. 6 Traktatu UE, odzwierciedlającymi wartości różnorodności i równości, na których zbudowana jest Unia Europejska,

D.   mając na uwadze, że żadne państwo członkowskie nie jest odporne na zagrożenia dla demokracji nierozerwalnie związane z ekstremizmem oraz że w związku z tym przeciwdziałanie szerzeniu się postaw ksenofobicznych i ekstremistycznych ruchów politycznych jest wyzwaniem dla Europy wymagającym wspólnego i skoordynowanego podejścia,

E.   mając na uwadze, że niektóre partie i ruchy polityczne, w tym również takie, które są obecnie u władzy w wielu krajach lub są reprezentowane na szczeblu lokalnym, krajowym lub europejskim, świadomie wpisały nietolerancję lub przemoc na tle rasowym, etnicznym, narodowościowym i religijnym bądź ze względu na pochodzenie czy orientację seksualną jako kluczowy punkt do swojego programu,

F.   mając na uwadze, że neonaziści i ekstremiści paramilitarni i inni kierują swoją przemoc przeciwko wielu różnym społecznościom pozbawionym możliwości obrony, w tym migrantom, Romom, homoseksualistom, działaczom antyrasistowskim i osobom bezdomnym,

G.   mając na uwadze, że istnienie publicznych i łatwo dostępnych stron internetowych podżegających do nienawiści rodzi poważne obawy co do sposobu przeciwdziałania temu problemowi bez naruszania wolności słowa,

1.   zdecydowanie potępia wszelkie ataki oparte na rasizmie i nienawiści oraz zwraca się do wszystkich organów krajowych o podjęcie wszelkich możliwych działań w celu ukarania sprawców; wyraża solidarność ze wszystkimi ofiarami tych napaści oraz z ich rodzinami;

2.   zauważa, że zwalczanie ekstremizmu nie może wywierać negatywnego wpływu na długotrwałe zobowiązanie do przestrzegania praw podstawowych i podstawowych zasad prawa, w tym wolności słowa i zrzeszania się, zapisanych w art. 6 Traktatu UE;

3.   wyraża ubolewanie w związku z faktem, że niektóre partie głównego nurtu postanowiły dodać partiom ekstremistycznym wiarygodności i wsparcia poprzez zawiązywanie z nimi koalicji rządowych, poświęcając tym samym zasady moralne na rzecz krótkotrwałych zysków i udogodnień politycznych;

4.   odnotowuje, że rosnąca liczba organizacji ekstremistycznych, często o cechach neofaszystowskich, ma tendencję do zaostrzania w społeczeństwie strachu, który może być przyczyną przejawów rasizmu w wielu obszarach, w tym również w dziedzinie zatrudnienia, mieszkalnictwa, edukacji, zdrowia, bezpieczeństwa publicznego, dostępu do towarów i usług oraz mediów;

5.   wzywa Radę i Komisję do podjęcia inicjatywy w zakresie wypracowania odpowiednich środków politycznych i prawnych, zwłaszcza na etapie prewencyjnym odnoszącym się do kształcenia ludzi młodych i informowania społeczeństwa, nauczania o totalitaryzmie i propagowania zasad poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności w celu zachowania żywej pamięci o historii Europy; wzywa państwa członkowskie do opracowania polityki dotyczącej kształcenia w zakresie demokracji i obywatelstwa w oparciu o prawa i obowiązki obywateli;

6.   wzywa Komisję do nadzorowania pełnego stosowania istniejących przepisów zakazujących nawoływania do politycznej i religijnej przemocy, rasizmu i ksenofobii; wzywa państwa członkowskie do monitorowania ścisłego wdrażania i stałego doskonalenia przepisów antyrasistowskich oraz do prowadzenia kampanii informacyjnych i uświadamiających w mediach i placówkach oświatowych;

7.   wzywa wszystkie demokratyczne siły polityczne, niezależnie od ideologii, do unikania jakiegokolwiek bezpośredniego lub pośredniego wspierania skrajnych partii o charakterze rasistowskim lub ksenofobicznym, a tym samym do niezawierania jakichkolwiek sojuszy z ich wybranymi przedstawicielami;

8.   w perspektywie europejskich wyborów w 2009 r. ostrzega przed możliwością uzyskania przez partie ekstremistyczne miejsc w Parlamencie Europejskim oraz apeluje do grup politycznych o podjęcie odpowiednich działań w celu zapewnienia, aby demokratyczna instytucja nie była wykorzystywana do finansowania i propagowania antydemokratycznego przesłania;

9.   wzywa instytucje UE do udzielenia Agencji Praw Podstawowych jednoznacznego mandatu w celu przeanalizowania struktur grup ekstremistycznych, tak aby możliwe było ustalenie, czy koordynują one swoje działania na szczeblu Unii Europejskiej lub na szczeblu regionalnym;

10.   ponownie podkreśla swoje przekonanie, że osobistości życia publicznego powinny się powstrzymywać od wypowiedzi zachęcających lub podżegających do nienawiści bądź napiętnowania pewnych grup społecznych ze względu na rasę, pochodzenie etniczne, religię, niepełnosprawność, orientację seksualną czy narodowość; uważa, że w przypadku podżegania do nienawiści bycie ważną osobą publiczną należy uznać za okoliczność obciążającą; w szczególności zaś wyraża potępienie dla powodującego obawy spotęgowanego wzrostu antysemityzmu;

11.   wzywa media do informowania opinii publicznej o niebezpieczeństwach wynikających z nawoływania do nienawiści oraz do upowszechniania zasad i wartości związanych z demokracją, równością i tolerancją;

12.   zwraca się do wszystkich państw członkowskich, aby zapewniły co najmniej możliwość wycofania – po orzeczeniu sądu – publicznego finansowania partii politycznych niepotępiających przemocy i terroryzmu oraz nieprzestrzegających praw człowieka i podstawowych wolności, demokracji i praworządności, zgodnie z Europejską konwencją praw człowieka i Kartą Praw Podstawowych, oraz wzywa państwa, w których taka możliwość już istnieje, do niezwłocznego podjęcia stosownych działań; wzywa ponadto Komisję do zagwarantowania, aby media propagujące na szeroką skalę rasistowskie, ksenofobiczne i homofobiczne idee nie miały dostępu do środków z budżetu UE;

13.   wzywa Komisję do wspierania organizacji pozarządowych i organizacji społeczeństwa obywatelskiego działających na rzecz promowania wartości demokratycznych, ludzkiej godności, solidarności, integracji społecznej, dialogu międzykulturowego i społecznej świadomości zagrożeń wynikających z radykalizacji i ekstremizmu rodzącego przemoc, oraz takich, które zwalczają wszelkie formy dyskryminacji;

14.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom państw członkowskich oraz Radzie Europy.

(1) Dz.U. C 85 z 17.3.1997, str. 150.
(2) Dz.U. C 300 E z 9.12.2006, str. 491.
(3) Teksty przyjęte, P6_TA(2007)0552.
(4) Dz.U. C 253 E z 13.10.2005, str. 37.
(5) Dz.U. L 53 z 22.2.2007, str. 1.
(6) Dz.U. L 180 z 19.7.2000, str. 22.
(7) Dz.U. L 303 z 2.12.2000, str. 16.


Czarnogóra
PDF 234kWORD 77k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 13 grudnia 2007 r. w sprawie zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z jednej strony, a Republiką Czarnogóry z drugiej strony
P6_TA(2007)0624B6-0494/2007

Parlament Europejski,

–   uwzględniając decyzję Rady z dnia 3 października 2005 r. o rozpoczęciu negocjacji z Serbią i Czarnogórą w sprawie zawarcia układu o stabilizacji i stowarzyszeniu (USS),

–   uwzględniając fakt, że po ogłoszeniu przez parlament Czarnogóry niepodległości, Rada przyjęła w dniu 24 lipca 2006 r. nowy mandat negocjacyjny dla samej Czarnogóry,

–   uwzględniając zakończenie negocjacji w sprawie USS w dniu 1 grudnia 2006 r. oraz parafowanie układu w dniu 15 marca 2007 r.,

–   uwzględniając wniosek dotyczący decyzji Rady w sprawie podpisania w imieniu Wspólnoty Europejskiej układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi a Republiką Czarnogóry (COM(2007)0350),

–   uwzględniając wniosek dotyczący decyzji Rady i Komisji w sprawie podpisania w imieniu Wspólnoty Europejskiej układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z jednej strony, a Republiką Czarnogóry z drugiej strony (COM(2007)0350),

–   uwzględniając podpisanie w dniu 18 września 2007 r. umów między UE i Czarnogórą w sprawie ułatwień wizowych dla wiz krótkoterminowych i o readmisji(1),

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji w sprawie postępów w kwestii Czarnogóry w 2007 r. (SEC(2007)1434),

–   uwzględniając dokument indykatywny wieloletniego planowania finansowego dla Czarnogóry z tytułu Instrumentu Pomocy Przedakcesyjnej (2007–2009),

–   uwzględniając art. 103 ust. 2 Regulaminu,

A.   mając na uwadze, że Czarnogóra jest jednym z sygnatariuszy Traktatu o Wspólnocie Energetycznej,

B.   mając na uwadze, że w dniu 23 października 2006 r. Czarnogóra potwierdziła ratyfikację statutu rzymskiego Międzynarodowego Trybunału Karnego (MTK),

C.   mając na uwadze, że przyszłość Czarnogóry związana jest z Unią Europejską,

D.   mając na uwadze, że Republika Czarnogóry jest sygnatariuszem Środkowoeuropejskiej umowy o wolnym handlu (CEFTA); mając na uwadze, że przystąpienie Czarnogóry do WTO może nastąpić w 2008 r.;

E.   mając na uwadze, że na szczycie w Tesalonikach w dniach 19 i 20 czerwca 2003 r. Rada Europejska uznała, iż przyszłość Czarnogóry związana jest z Unią Europejską, oraz, że zostało to wielokrotnie potwierdzone przez Radę i Parlament,

F.   mając na uwadze zakres Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu, który ustanawia stosunek umowny między Wspólnotami Europejskimi a Czarnogórą w odniesieniu do zasadniczych aspektów życia instytucjonalnego, społecznego i gospodarczego tego kraju,

G.   mając na uwadze znaczenie, jakie ma ekologiczny wymiar w życiu gospodarczym i społecznym Republiki Czarnogóry, co uznaje konstytucja tego kraju poprzez stwierdzenie, że Czarnogóra jest krajem ekologicznym, oraz podkreślając, że takim deklaracjom intencji powinny towarzyszyć konkretne środki i skuteczne struktury,

H.   mając na uwadze zasadniczą rolę, jaką w życiu demokratycznego kraju odgrywają niezawisłe, kompetentne, odpowiedzialne i nieskorumpowane sądy,

I.   mając na uwadze konieczność dostosowania wspólnotowej pomocy dla Czarnogóry do zobowiązań umownych wynikających z USS,

J.   mając na uwadze, że w następstwie zawarcia porozumienia między koalicją rządzącą i ważnymi grupami opozycji parlament Czarnogóry wymaganą większością dwóch trzecich głosów uchwalił w dniu 19 października 2007 r. nową konstytucję Czarnogóry,

K.   mając na uwadze, że w 2007 r. w gospodarce Czarnogóry nastąpił znaczny wzrost (prawie 8%), a bezpośrednie inwestycje zagraniczne zwiększyły się (707 000 000 EUR); mając na uwadze, że stopa bezrobocia jest obecnie na niskim poziomie i po raz pierwszy spadła poniżej 12%; mając jednak na uwadze, że istnieją obawy dotyczące deficytu na rachunku bieżącym bilansu płatniczego,

L.   mając na uwadze, że w Republice Czarnogóry korupcja pozostaje poważnym problemem, a także mając na uwadze, że wskaźnik postrzegania korupcji Transparenty International na rok 2007 wykazał dla Czarnogóry średnią 3,3 pkt (w skali od 0 "wysoce skorumpowany" do 10 "brak korupcji"),

1.   gratuluje rządowi Republiki Czarnogóry szybkiego zakończenia negocjacji w sprawie zawarcia USS oraz niedawnego parafowania tego ważnego dokumentu;

2.   jest zdania, że USS jest pierwszym, lecz jakże istotnym krokiem Czarnogóry na drodze do przystąpienia do Unii Europejskiej, oraz uważa, że układ stanowi kolejny przykład pozytywnych zmian na Bałkanach Zachodnich, które można osiągnąć dzięki perspektywie członkostwa w UE; przypomina jednak władzom Republiki Czarnogóry, że perspektywę przystąpienia należy oceniać w sposób realistyczny w oparciu nie tylko o samą transpozycję zasad i norm Wspólnoty do prawa krajowego, lecz również na podstawie rzeczywistych zdolności administracyjnych i sądowniczych kraju oraz przeznaczenia wystarczających środków, które mają kluczowe znaczenie dla rozwoju spójnych ram prawodawczych w Czarnogórze i ich skutecznego wykonania oraz stanowią podstawowy wymóg, od którego spełnienia zależy demokratyczny i gospodarczy rozwój kraju;

3.   proponuje, żeby Komisja wzięła pod uwagę jedyną w swoim rodzaju reformę związaną z transformacją, jakiej doświadczyły państwa członkowskie, które przystąpiły do UE w XXI wieku, tak aby dopracować nowe, funkcjonujące już mechanizmy, które mogą okazać się owocne dla Czarnogóry;

4.   zaleca wzmocnienie roli parlamentu Czarnogóry jako centralnego elementu demokracji parlamentarnej i zauważa, że powinien on zatem działać przede wszystkim jako organ kontrolujący, na przykład w dziedzinie finansów publicznych;

5.   wzywa parlament Czarnogóry, zgodnie z koncepcją jego własnej roli, do aktywnego przyczyniania się do procesu zbliżenia z UE; przypomina rządowi, żeby aktywnie włączał Parlament w proces opiniotwórczy;

6.   występuje zatem do rządu i parlamentu Czarnogóry o konkretną realizację celów wymienionych w art. 80 USS poprzez wprowadzenie przepisów prawnych i regulacji koniecznych do zagwarantowania pełnej niezawisłości i odpowiedzialności sądów; uważa w tym względzie, że nowe przepisy konstytucyjne dotyczące kompetencji w zakresie powoływania sędziów zmniejszają dyskrecjonalne uprawnienia parlamentu i zwiększają autonomię samorządowego organu sądownictwa; przypomina, że kluczowe jest istnienie niezawisłych, skutecznych i nieskorumpowanych sądów, które zajmą się pełnym i nieodwracalnym wprowadzeniem zasady państwa prawa;

7.   nalega na rząd Czarnogóry i władze wymiaru sprawiedliwości, aby udzieliły wszelkiej niezbędnej pomocy i by współpracowały z włoskimi władzami wymiaru sprawiedliwości w zakresie zakończenia śledztwa dotyczącego przestępczości zorganizowanej i przemytu papierosów, w które to procedery uwikłani są prominentni politycy z Czarnogóry i które mogłoby zostać doprowadzone do końca z pomocą międzynarodowego nakazu aresztowania;

8.   z zadowoleniem odnotowuje trwającą współpracę Czarnogóry z Międzynarodowym Trybunałem Karnym dla byłej Jugosławii (MTKJ) i podkreśla, że współpraca ta wiąże się ściśle z postępami Czarnogóry na drodze do członkowstwa w UE; nalega na władze Czarnogóry, żeby doprowadziły do końca śledztwo w sprawie Sretena Glendzy, dowódcy okręgu policyjnego Ulcinj, i pięciu innych byłych funkcjonariuszy policji oskarżonych o popełnienie zbrodni wojennych w 1992 r.; z zadowoleniem przyjmuje podpisanie dnia 6 grudnia 2007 r. porozumienia z MTKJ, jak i inne kroki podjęte przez władze Czarnogóry w perspektywie upływającego w 2008 r. terminu na doprowadzenie do końca wszystkich postępowań przed MTKJ;

9.   z zadowoleniem przyjmuje aresztowanie na terytorium Czarnogóry na początku 2007 r. zbiegłego zbrodniarza wojennego Vlastimira Djordjewicia i wzywa do współpracy z Serbią i innymi krajami sąsiadującymi w odnalezieniu i aresztowaniu pozostałych osób podejrzanych o popełnienie zbrodni wojennych, a w szczególności Ratka Mladicia i Radowana Karadzicia;

10.   nalega na władze Czarnogóry, żeby przyjęły i realizowały aktywną politykę przeciw korupcji, tak aby usprawnić administrację publiczną, walkę z przestępczością zorganizowaną i handlem ludźmi, bronią, papierosami i narkotykami, ponieważ kwestie te stanowią warunki wstępne dla integracji z Unią Europejską; przypomina o znaczeniu, jakie ma stworzenie klimatu bezpieczeństwa dla obywateli Czarnogóry, turystów i zagranicznych inwestorów, i w związku z tym wzywa do wzmocnienia niezależnych organów monitorujących zjawisko korupcji;

11.   z zadowoleniem przyjmuje podpisanie z Czarnogórą w dniu 18 września 2007 r. umowy o ułatwianiu wydawania wiz i readmisji, postrzega to jako pierwszy krok ku systemowi całkowitego zwolnienia z wiz i wzywa Radę i Komisję do sporządzenia konkretnego planu działań w tej dziedzinie oraz do wprowadzenia środków zmierzających do zwiększenia możliwości podróżowania dla większej liczby obywateli, w szczególności dla ludzi młodych i studentów;

12.   w związku z powyższym z zadowoleniem przyjmuje otwarcie Wspólnego Wizowego Biura Operacyjnego UE w Podgoricy, mającego na celu ułatwienie procedur związanych z wydawaniem wiz krótkoterminowych i wzywa państwa członkowskie do wzięcia udziału w projekcie Wspólnego Wizowego Biura Operacyjnego, aby umożliwiać obywatelom Czarnogóry pełne korzystanie z podpisanej umowy;

13.   wzywa władze Czarnogóry, żeby wykorzystały podpisanie umowy do dalszego, energicznego przeprowadzania reform w Czarnogórze w dziedzinach takich, jak zasada państwa prawa, walka z przestępczością zorganizowaną i korupcją oraz zwiększenie możliwości administracyjnych kraju;

14.   podkreśla znaczenie art. 114 USS, przewidującego zaangażowanie na rzecz "stworzenia skutecznej i odpowiedzialnej administracji publicznej w Czarnogórze", i nalega na rząd, żeby przyjął przepisy konieczne do zagwarantowania przejrzystości procedur mianowania i zarządzania karierami w administracji publicznej oraz do pełnego wykorzystania, przy wsparciu ze strony Komisji Europejskiej, wspólnotowych instrumentów pomocy i współpracy bliźniaczej na rzecz instytucji publicznych;

15.   ubolewa nad faktem podpisania porozumienia między Stanami Zjednoczonymi i Czarnogórą, na mocy którego Czarnogóra zobowiązuje się do nieprzekazywania personelu amerykańskiego MTK, w zamian za co USA dostarczać będą pomoc wojskową Czarnogórze (tzw. porozumienie dotyczące art. 98); przypomina, że UE sprzeciwia się tego rodzaju porozumieniom, gdyż podważają one autorytet MTK; oczekuje od Czarnogóry, że uwzględni stanowisko UE w tej kwestii i podejmie odpowiednie kroki;

16.   podkreśla, że rozwój turystyki ekologicznie zrównoważonej ma kluczowe znaczenie dla przyszłości czarnogórskiej gospodarki; podkreśla potrzebę stworzenia kompleksowych ram prawnych obejmujących ochronę środowiska oraz planu generalnego dla ochrony strefy brzegowej i nalega na rząd, żeby uruchomił niezależne struktury gwarantujące poszanowanie delikatnej równowagi ekologicznej, zwłaszcza w strefie brzegowej, a także w parkach narodowych wewnątrz kraju, oraz ubolewa nad faktem, że art. 96 USS nie przewiduje wyraźnych zobowiązań w tym zakresie;

17.   ubolewa nad trwającymi spekulacjami w zakresie własności i nieruchomości oraz nad ich negatywnym wpływem na trwały rozwój kraju, głównie z powodu słabej lub niewystarczającej kontroli sprawowanej przez władze państwowe i lokalne;

18.   zauważa, że Czarnogóra używa de facto euro jako waluty oficjalnej; wskazuje, że obecne używanie euro na mocy decyzji podjętej przez władze Czarnogóry w wyjątkowych okolicznościach nie ma nic wspólnego z członkostwem w strefie euro; przypomina, że aby dołączyć do strefy euro, należy spełniać wszystkie kryteria określone w Traktacie, w tym osiągnięcie wysokiego stopnia trwałej konwergencji;

19.   nalega w związku z tym na rząd i parlament Czarnogóry, żeby jak najszybciej zastosował krajowe przepisy w sprawie ochrony krajobrazu, zwłaszcza obszarów przybrzeżnych, oraz ochrony wód i środowiska morskiego, a także o realizację ogólnych planów dotyczących zintegrowanego systemu gospodarki odpadami i oczyszczania ścieków, w szczególności poprzez promowanie segregacji odpadów w nadmorskich obiektach turystycznych oraz budowę instalacji termicznego przekształcania odpadów; kładzie zwłaszcza nacisk na delikatną równowagę ekologiczną Zatoki Kotorskiej i pilną potrzebę podjęcia kompleksowych działań w celu ocalenia tego rzadkiej urody dziedzictwa przyrodniczego i architektonicznego;

20.   zaleca czarnogórskim władzom przystąpienie do konkretnej realizacji celów wymienionych w art. 109 USS poprzez jak najszybsze wprowadzenie instalacji wykorzystujących odnawialne źródła energii; zwraca się do Komisji, aby pomogła rządowi Czarnogóry w poszukiwaniu publicznych lub publiczno-prywatnych środków finansowych potrzebnych do budowy tego rodzaju instalacji; zauważa, że projekt Strategii Energetycznej 2025 jest szansą na przekształcenie sektora energii w Czarnogórze w branżę bardziej przyjazną środowisku naturalnemu, oraz podkreśla jego znaczenie dla rozwoju kraju;

21.   zauważa, że bezpośrednie inwestycje zagraniczne w Czarnogórze zdominowane są inwestycjami w nieruchomości; z zadowoleniem przyjmuje przyjęcie nowego planu zagospodarowania przestrzennego przez rząd Czarnogóry, oraz wzywa do jego pełnego wdrożenia w celu ochrony wybrzeża przed przekształceniem w teren pod zabudowę; zauważa jednocześnie, że inspekcje budowlane odgrywają ważną rolę w tym procesie oraz że w przypadku obszarów wrażliwych powinno się rozważyć wprowadzenie moratoriów na budowę;

22.   jest zaniepokojony brakiem przejrzystości i tradycją monopoli zarówno w strukturach politycznych, jak i gospodarczych, co utrudnia rozwój Czarnogóry jako demokratycznego społeczeństwa wolnorynkowego;

23.   uważa, że opracowanie i wdrożenie wszechstronnego długoterminowego planu dotyczącego rozwoju gospodarczego, podobnie jak zwalczanie znacznej "szarej strefy" jest kluczowe dla powodzenia USS; wzywa władze Czarnogóry do bardziej zdecydowanego zaangażowania się w politykę dotyczącą zatrudnienia – jednego z najpoważniejszych problemów gospodarczych i społecznych, z jakimi boryka się społeczeństwo Czarnogóry – oraz do dalszego prowadzenia polityki gospodarczej zmierzającej do stworzenia otwarcie konkurencyjnego i przejrzystego klimatu dla biznesu;

24.   przypomina o znaczeniu, jakie ma stworzenie sieci transportu intermodalnego, a co za tym idzie: odciążenie transportu drogowego; uważa, że w dążeniu do osiągnięcia tego celu można wykorzystać partnerstwa z sektorem prywatnym oraz emisje rządowych papierów wartościowych; zaleca dalsze prace nad odnawianiem kolei oraz odbudowę częściowo niewykorzystywanych linii prowadzących z Podgoricy do miasta Nikšić i do granicznego miasta Shkoder w Albanii;

25.   wzywa rząd Czarnogóry do wypracowania rozwiązań długoterminowych dla mieszkalnictwa i kwestii obywatelstwa uchodźców z sąsiedniego Kosowa, na podstawie Europejskiej konwencji o obywatelstwie z 1997 r. i przyjętej niedawno Konwencji Rady Europy o unikaniu zjawiska bezpaństwowości w związku z sukcesją państw;

26.   występuje do władz Czarnogóry o jeszcze skuteczniejsze koordynowanie udziału Czarnogóry w programach wspólnotowych, zwłaszcza w dziedzinie edukacji i kształcenia; zaznacza, że programy te mogą być skutecznym narzędziem służącym do podniesienia jakości oferty edukacyjnej i szkoleniowej oraz otwierającym przed czarnogórską młodzieżą nowe perspektywy nauki, obejmujące również możliwość pobytu za granicą; sądzi, że wraz z Komisją Europejską należy rozważyć sposoby promowania współpracy bliźniaczej i partnerstwa między strukturami czarnogórskimi a odpowiadającymi im strukturami państw członkowskich Unii; uważa, że zwolnienie z wiz może ułatwić uczestnictwo obywateli Czarnogóry w programach wspólnotowych;

27.   wzywa rząd Czarnogóry do zreformowania ustaw dotyczących mediów, a w szczególności ustawy w sprawie przejrzystości mediów i zapobieganiu koncentracji mediów, aby umożliwić większą przejrzystość i zapobiegać tworzeniu monopoli medialnych zarówno w przypadku prasy, jak i mediów elektronicznych; wzywa parlament Czarnogóry do zapewnienia niezależności Rady Radiowo-Telewizyjnej Czarnogóry (RTCG), w tym do zapewnienia rzeczywistej reprezentacji wszystkich grup społecznych, ułatwiając dzięki temu pełne przekształcenie RTCG w profesjonalną, publiczną służbę radiowo-telewizyjną;

28.   zauważa, że jest to kluczowym elementem dla wzmocnienia i utrzymania niezależnych mediów charakteryzujących się wyważonym dziennikarstwem;

29.   wielce ubolewa nad faktem nieprzyjęcia żadnej rezolucji w sprawie zamordowanego dziennikarza Duszko Jovanowicia, który w chwili śmierci przygotowywał publikację szeregu artykułów na temat przemytu papierosów i innych form przestępczości zorganizowanej w Czarnogórze;

30.   nalega na rząd Czarnogóry, żeby zagwarantował wolność prasy, i wnioskuje o przeprowadzenie śledztwa w sprawie napaści w Podgoricy, w dniu 1 września 2007 r., której ofiarą padł Zeljko Iwanowić, wydawca niezależnego dziennika "Vijesti";

31.   podkreśla ważną rolę, jaką społeczeństwo obywatelskie może odegrać w rozwoju demokracji oraz rządów prawa, kierując uwagę na problemy społeczne i nabrzmiałe kwestie polityczne; wzywa w związku z tym do stworzenia solidniejszych gwarancji i lepszych warunków dla podmiotów społeczeństwa obywatelskiego;

32.  odnotowuje podjęte przez rząd Czarnogóry zobowiązanie do promowania współpracy kulturalnej i liczy na większe zaangażowanie społeczeństwa obywatelskiego w sprawy kultury, również dzięki popieraniu różnych form zrzeszania się i poprzez promowanie kontaktów międzyludzkich;

33.   z zadowoleniem przyjmuje inicjatywy na rzecz otwarcia przed studentami z Czarnogóry możliwości studiowania w państwach członkowskich UE; wzywa państwa członkowskie UE do poszukiwania nowych form interakcji z narodem Czarnogóry;

34.   ubolewa nad opóźnieniem, z jakim odbyło się otwarcie przedstawicielstwa Komisji w Czarnogórze; zwraca uwagę na to, jak ważna jest widoczna obecność Unii Europejskiej w Czarnogórze, zwłaszcza w perspektywie wejścia w życie USS; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Komisja wszczęła procedury naboru pracowników do przedstawicielstwa w Podgoricy, i ma nadzieję, że procedury te zostaną niezwłocznie zakończone;

35.   z zadowoleniem przyjmuje inaugurację nowego przejścia granicznego w Scepan Polje w dniu 1 października 2007 r. i związaną z tym wydarzeniem zapowiedź budowy dalszych nowych przejść granicznych; wyraża w związku z tym zadowolenie z rozwoju stosunków dobrosąsiedzkich;

36.   zauważa, że stałe porozumienie dotyczące granicy chorwacko-czarnogórskiej będzie musiało zastąpić tymczasowe porozumienie zawarte między Chorwacją i ówczesną unią państwową Serbii i Czarnogóry; uważa, że obecny układ tymczasowy wprowadzony na Półwyspie Prevlaka dowiódł, że jest doskonałą podstawą dla nowego, trwałego porozumienia;

37.   z zadowoleniem przyjmuje przyjęcie nowej konstytucji przez parlament Czarnogóry; sądzi, że nowa konstytucja wprowadza wyraźniejszy podział władzy ustawodawczej, wykonawczej i sądowniczej oraz że ustanawia odpowiednie gwarancje dla mniejszości narodowych;

38.   postrzega nową konstytucję jako krok we właściwym kierunku, który potwierdza wolę Czarnogóry do pełnej integracji z UE; jest jednak zdania, że po podjęciu odpowiednich środków na rzecz poprawienia zakresu odpowiedzialności sędziów i wyplenienia powszechnej korupcji, która rzuca cień na sądownictwo Czarnogóry, należy poprawić przepisy dotyczące mianowania i odwoływania władz wymiaru sprawiedliwości, tak aby w lepszym stopniu zagwarantować niezawisłość sądów;

39.   uważa, że współpraca regionalna krajów regionu Bałkanów Zachodnich może być skutecznym instrumentem do rozwiązywania problemów politycznych, gospodarczych i społecznych; z zadowoleniem przyjmuje przystąpienie Czarnogóry do CEFTA, które znacząco przyczyni się do rozwoju gospodarczego kraju; nalega na Komisję, aby pomagała władzom Czarnogóry w zacieśnianiu współpracy z sąsiednimi krajami w dziedzinie energii, środowiska naturalnego i transportu; podkreśla znaczenie współpracy regionalnej na rzecz integracji Czarnogóry z Unią Europejską;

40.   zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich oraz rządowi Czarnogóry.

(1) Patrz stanowiska Parlamentu z dnia 24 października 2007 r. w sprawie powyższych umów (Teksty przyjęte P6_TA(2007)0451 oraz P6_TA(2007)0452).


Katastrofy statków w Cieśninie Kerczańskiej na Morzu Czarnym
PDF 209kWORD 47k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 13 grudnia 2007 r. w sprawie katastrof statków w Cieśninie Kerczeńskiej na Morzu Czarnym oraz związane z tym skażenie ropą
P6_TA(2007)0625B6-0503/2007

Parlament Europejski,

–   uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie bezpieczeństwa na morzu, w szczególności rezolucję z dnia 21 listopada 2002 r. w sprawie katastrofy tankowca Prestige u wybrzeży Galicji(1) oraz z dnia 23 września 2003 r. w sprawie zwiększenia bezpieczeństwa na morzu w odpowiedzi na wypadek tankowca Prestige(2),

–   uwzględniając pierwszy i drugi pakiet bezpieczeństwa na morzu "Erika I" i "Erika II",

–   uwzględniając siedem wniosków legislacyjnych dotyczących bezpieczeństwa na morzu (trzeci pakiet bezpieczeństwa na morzu) przedstawionych Parlamentowi przez Komisję w listopadzie 2005 r. (COM(2005)0586 do 0593),

–   uwzględniając swoje stanowiska przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 29 marca 2007 r.(3) oraz w dniu 25 kwietnia 2007 r.(4) w sprawie trzeciego pakietu w zakresie bezpieczeństwa na morzu,

–   uwzględniając szereg środków priorytetowych ustanowionych w 2005 r. przez Grupę Wysokiego Szczebla skupiających się na pięciu największych międzynarodowych osiach komunikacyjnych łączących UE z sąsiednimi krajami na północy, wschodzie i południowym wschodzie, jak również w regionie śródziemnomorskim i czarnomorskim

–   uwzględniając niedawną katastrofę statku w Cieśninie Kerczeńskiej na Morzu Czarnym, która wydarzyła się w dniu 11 listopada 2007 r.,

–   uwzględniając art. 71, 80 i 251 Traktatu WE,

–   uwzględniając art. 103 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że podczas silnych sztormów w Cieśninie Kerczańskiej oraz w północnym rejonie Morza Czarnego zatonęło lub wpłynęło na skały 10 statków (tankowców i statków towarowych), w tym tankowiec Volganeft-139, który nie został zaprojektowany z myślą o wytrzymaniu trudnych warunków atmosferycznych na morzu,

B.  mając na uwadze, że zgodnie z pierwszymi doniesieniami zginęło sześciu żeglarzy a do morza wyciekło ponad 2 000 ton paliwa i siarki, powodując katastrofę ekologiczną oraz zabijając ponad 15 000 ptaków,

C.  mając na uwadze, że gwałtowne sztormy spowodowały rozprzestrzenianie się plam ropy, które zagroziły miejscowym społecznościom i środowisku naturalnemu, oraz mając na uwadze, że zanieczyszczenie ropą i siarką, oprócz powodowania ofiar w ludziach, mają również bezpośredni wpływ na florę i faunę, z możliwymi długotrwałymi skutkami jeśli chodzi ekologiczną jakość dotkniętych siedlisk przyrodniczych,

D.  mając na uwadze, że Morze Czarne staje się jednym z głównych szlaków zwiększającego się eksportu ropy naftowej w regionie,

E.  mając na uwadze, że straty w ludziach i katastrofa ekologiczna na Morzu Czarnym uwypuklają potrzebę przyspieszania obrad w Radzie na temat pozostałych aktów legislacyjnych z trzeciego pakietu dotyczącego bezpieczeństwa na morzu,

F.   mając na uwadze, że wraz z przystąpieniem Rumunii i Bułgarii UE stała się ważnym podmiotem w regionie Morza Czarnego, które ma geostrategiczne znaczenie ze względu na bezpieczeństwo energetyczne i dywersyfikację dostaw energii do UE, biorąc pod uwagę bliskość Morza Kaspijskiego, Bliskiego Wschodu i Azji Środkowej;

1.   daje wyraz swojej solidarności z ofiarami katastrofy oraz ponownie zapewnia o swoim wsparciu;

2.   wzywa Radę i Komisję do uważnego monitorowania sytuacji na Morzu Czarnym oraz do podjęcia konkretnych działań mających na celu pomoc w zmniejszeniu ekologicznych skutków katastrofy;

3.   wzywa państwa członkowskie do ścisłego stosowania istniejącego prawodawstwa wspólnotowego, w szczególności postanowień dotyczących norm stosowanych do statków, na przykład dotyczących kontroli państwa portu;

4.   zwraca uwagę na pewne środki, takie jak tymczasowy zakaz wypływania na pełne morze statków rzecznych i przybrzeżnych, które wprowadziły rosyjskie władze w reakcji na ostatnią serię katastrof statków w Cieśninie Kerczeńskiej oraz podkreśla fakt, że środki te mogą zostać zniesione dopiero po dogłębnej analizie i ocenie sytuacji;

5.   wzywa państwa członkowskie i Komisję do wspierania zasad zintegrowanej polityki morskiej Unii Europejskiej w regionie Morza Czarnego, jak zaproponowano w komunikacie Komisji na ten temat (COM(2007)0575);

6.   podkreśla, że ścisłe przestrzeganie reguł nawigacji morskiej jest niezbędnym czynnikiem bezpieczeństwa na morzu, oraz wzywa państwa członkowskie i kraje sąsiadujące z UE do zapewnienia, aby załoga statków oraz administracje morskie w żadnym wypadku nie lekceważyły alarmów i ostrzeżeń o sztormie;

7.   podkreśla fakt, że katastrofa na Morzu Czarnym powinna zwrócić uwagę krajów sąsiadujących z UE, a zwłaszcza Rosji, która ogłosiła plany kilkakrotnego zwiększenia przewozu ropy i infrastruktury eksportowej u wybrzeży Morza Czarnego, na kwestię modernizacji floty morskiej oraz zakazu używania przestarzałych tankowców jednokadłubowych;

8.   zauważa czynną rolę Komisji, która już w listopadzie 2005 r. przedstawiła trzeci pakiet w zakresie bezpieczeństwa na morzu mający na celu wzmocnienie europejskiego prawodawstwa w dziedzinie bezpieczeństwa na morzu, nie czekając na kolejny wypadek, oraz zapobieganie kolejnym katastrofom ekologicznym i zanieczyszczeniu mórz;

9.   zwraca uwagę, że zakończył już pierwsze czytanie siedmiu wniosków w ramach trzeciego pakietu bezpieczeństwa na morzu w kwietniu 2007 r. oraz uważa, że wszystkie te wnioski legislacyjne są ściśle powiązane, a zatem powinny zostać przyjęte w pakiecie;

10.   podkreśla znaczenie paryskiego protokołu ustaleń i czarnomorskiego protokołu ustaleń oraz wzywa Radę i Komisję do nasilenia współpracy z państwami nadbrzeżnymi spoza UE w sprawie realizacji działań mających na celu zmniejszenie zagrożenia zanieczyszczeniem środowiska powodowanym katastrofami morskimi, w tym poprzez działania podejmowane w ramach Międzynarodowej Organizacji Morskiej i paryskiego protokołu ustaleń;

11.   podkreśla, że katastrofy, takie jak ta, która wydarzyła się w rejonie Morza Czarnego powinny przyspieszyć obrady Rady, oraz wzywa Radę do niezwłocznego przyjęcia wspólnych stanowisk w sprawie wszystkich siedmiu wniosków legislacyjnych;

12.   podkreśla kluczową rolę, jaką organizacje regionalne, w szczególności Organizacja Współpracy Gospodarczej Państw Morza Czarnego (BSEC), mogą odgrywać w zapewnianiu lepszego zarządzania i współpracy w zakresie żeglugi na Morzu Czarnym;

13.   podkreśla, że zanieczyszczenie środowiska naturalnego wywołane przez niedawny wyciek ropy staje się coraz większym problemem w regionie Morza Czarnego, który można rozwiązać jedynie wspólnym wysiłkiem wszystkich państw regionu; wzywa zatem państwa regionu do rozwijania dotychczasowych modeli współpracy i proponowania nowych mechanizmów współpracy, jak współpraca w zakresie usuwania skutków wydarzeń w rodzaju niedawnego wycieku ropy;

14.   wzywa Komisję i państwa członkowskie do maksymalnego wykorzystania nowego europejskiego instrumentu sąsiedztwa i partnerstwa (ENPI) jako narzędzia pozwalającego rozwiązywać problemy środowiskowe Morza Czarnego oraz do stosowania nowego instrumentu pomocy przedakcesyjnej do rozwiązywania związanych ze środowiskiem problemów w krajach regionu Morza Czarnego;

15.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji oraz parlamentom i rządom państw członkowskich.

(1) Dz.U. C 25 E z 29.1.2004, str. 415.
(2) Dz.U. C 77 E z 26.3.2004, str. 76.
(3) Teksty przyjęte, P6_TA(2007)0093 i 0094.
(4) Teksty przyjęte, P6_TA(2007)0146-0150.


Systemy gwarancji depozytów
PDF 143kWORD 55k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 13 grudnia 2007 r. w sprawie systemów gwarancji depozytów (2007/2199(INI))
P6_TA(2007)0626A6-0448/2007

Parlament Europejski,

-   uwzględniając komunikat Komisji dotyczący przeglądu dyrektywy 94/19/WE w sprawie systemów gwarancji depozytów (COM(2006)0729),

-   uwzględniając zalecenie Komisji 87/63/EWG z dnia 22 grudnia 1986 r. w sprawie wprowadzenia systemów gwarancji depozytów we Wspólnocie(1),

-   uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na temat wniosku dotyczącego dyrektywy Rady w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do systemów gwarancji depozytów z dnia 22 września 1992 r.(2),

-   uwzględniając swoje stanowiska z dnia 10 marca 1993 r. przyjęte w pierwszym czytaniu(3) i z dnia 9 marca 1994 r. przyjęte w drugim czytaniu(4) dotyczące wniosku Komisji w sprawie dyrektywy Rady w sprawie dyrektywy dotyczącej systemów gwarancji depozytów,

-   uwzględniając dyrektywę 94/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 1994 r. w sprawie systemów gwarancji depozytów(5),

-   uwzględniając sprawozdanie Komisji w sprawie stosowania "klauzuli zakazu eksportu" - art. 4 ust. 1 dyrektywy 94/19/WE w sprawie systemów gwarancji depozytów (COM(1999)0722),

-   uwzględniając sprawozdanie Komisji w sprawie stosowania przepisu dotyczącego uzupełniania poziomu gwarancji ("topping up") - art. 4 ust. 2 - 5 dyrektywy w sprawie systemów gwarancji depozytów (94/19/WE) (COM(2001)0595),

-   uwzględniając sprawozdanie Komitetu Europejskich Organów Nadzoru Bankowego "Porady techniczne w sprawie przeglądu aspektów związanych z systemami gwarancji depozytów" z dnia 30 września 2005 r. (CEBS/05/81),

-   uwzględniając sprawozdanie Wspólnego Centrum Badawczego Komisji zatytułowane "Analiza scenariuszy: ocena skutków zmiany mechanizmu finansowania systemów gwarancji depozytów" z lutego 2007 r.,

-   uwzględniając sprawozdanie Komisji dotyczące minimalnej kwoty zabezpieczenia dyrektywy 94/19/WE w sprawie systemów gwarancji depozytów,

-   uwzględniając białą księgę Komisji w sprawie polityki w dziedzinie usług finansowych na lata 2005 - 2010 (COM(2005)0629)oraz swoją rezolucję z dnia 11 lipca 2007 r. w tej sprawie(6),

–   uwzględniając art. 45 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A6-0448/2007),

A.   mając na uwadze, że systemy gwarancji depozytów są ważnym elementem sieci bezpieczeństwa;

B.   mając na uwadze, że systemy gwarancji depozytów służą ochronie indywidualnej, ochronie działalności, jak i zapewnieniu uczciwych warunków konkurencji;

C.   mając na uwadze, że obecna sytuacja w sektorze bankowości spowodowana przez załamanie rynku kredytów hipotecznych w Stanach Zjednoczonych oraz jego wpływ na rynki finansowe wykazała jak istotną kwestią są gwarancje depozytów,

D.   mając na uwadze, że zróżnicowaną krajową organizację systemów gwarancji należy tłumaczyć odmiennymi uwarunkowaniami instytucjonalnymi w poszczególnych państwach członkowskich;

E.   mając na uwadze, że zaufanie do zapewnienia stabilności rynku finansowego i warunki gwarantujące uczciwą konkurencję stanowią ważny fundament całego rynku wewnętrznego,

F.   mając na uwadze, że najnowsze badania pozwalają wnioskować, że rosnąca liczba obywateli UE rozważa zakup produktów finansowych za granicą;

G.   mając na uwadze, że wraz z rozwijającą się działalnością transgraniczną instytucji kredytowych, jak również ze zmianami w strukturze europejskiego nadzoru bankowego pojawiają się nowe pytania dotyczące współpracy, koordynacji i podziału obciążeń w przypadku kryzysu między krajem pochodzenia i krajem prowadzenia działalności;

H.   mając na uwadze, że z powodu coraz bardziej zintegrowanego rynku finansowego sieć zabezpieczeń musi spełniać swoją rolę w transgranicznych sytuacjach kryzysowych,

1.   dostrzega znaczenie systemów gwarancji depozytów oraz korzyści, jakie wynikają z dyrektywy 94/19/WE dla konsumentów i stabilności rynku finansowego; podkreśla jednocześnie znaczenie wyeliminowania potencjalnych zakłóceń rynku, jeśli potwierdzą je badania;

2.   podziela ocenę Komisji, że zmiany legislacyjne dyrektywy 94/19/WE powinny najpierw zmierzać do przedstawienia dalszych wyników analizy, zwłaszcza w dziedzinie związanej z transgranicznym zarządzaniem ryzykiem i sytuacjami kryzysowymi; za istotne uważa zwalczanie poważnych zakłóceń konkurencji, jeżeli potwierdzą to badania;

3.   jest zdania, że pożądana jest harmonizacja ustalonej minimalnej gwarancji na wyższym poziomie, ale jej podniesienie powinno być powiązane z odpowiednim rozwojem ekonomicznym, zwłaszcza że niektóre kraje ze względu na swoje makroekonomiczne uwarunkowania nadal nie osiągnęły przewidzianego dyrektywą minimalnego poziomu gwarancji przewidzianego w dyrektywie 94/19/WE; podkreśla jednak w tym kontekście, że dalsze uzależnione od inflacji obniżenie poziomu gwarancji powinno zakończyć się najpóźniej wraz z następną zmianą dyrektywy;

4.   zgadza się z oceną Komisji, że poprzez środki samoregulacyjne, zwłaszcza o charakterze transgranicznym, można poprawić sposób funkcjonowania systemów gwarancji depozytów;

5.   w tym względzie przyjmuje z zadowoleniem zainicjowaną przez Komisję współpracę z europejskim forum gwarantów depozytów, jak i z Wspólnym Centrum Badawczym Komisji oraz rozpoczęty przez Komisję zakrojony na szeroką skalę dialog na rzecz opracowania środków samoregulacyjnych; zwraca się do Komisji o informowanie Parlamentu o jej harmonogramie prac w tym zakresie oraz o osiągniętych rezultatach;

6.   jest zdania, że konsumentom należy dostarczyć więcej informacji, tak aby mogli oni dokonywać świadomego wyboru pośredników, którym powierzą swoje oszczędności oraz, że należy przybrać podejście zmierzające stale do wzmocnienia zdolności pośredników w zakresie prowadzenia działalności na zasadach transgranicznych i do promowania integracji rynkowej; uważa, że samoregulacja, a zwłaszcza wkład, jaki wnieść może europejskie forum gwarantów depozytów, mogą odegrać ważną rolę w tym zakresie;

7.   jest zdania, że należy przeanalizować istniejące odmienne systemy finansowania systemów gwarancji depozytów pod względem możliwych zakłóceń konkurencji, w tym w zakresie równego traktowania konsumentów, i wynikających z tego kosztów, zwłaszcza jednak pod względem wpływu na ich funkcjonowanie w przypadku kryzysu o charakterze transgranicznym;

8.   podkreśla fakt, że systemy gwarancji depozytów ex-post powinny zapewnić większe bezpieczeństwo i pewność konsumentom, tak jak zapewniają je systemy gwarancji depozytów ex-ante;

9.   uważa, że rozdzielenie między państwa nadzoru i systemu gwarancji depozytów wywołuje problemy regulacyjne; zwraca się do Komisji o zbadanie ewentualnych niekorzystnych skutków takiej sytuacji;

10.   jest zdania, że znaczny rozwój innowacji w dziedzinie technologii komunikacyjnych, który miał miejsce od chwili przyjęcia dyrektywy 94/19/WE, umożliwia w przypadku sytuacji kryzysowych o wiele szybszy zwrot środków deponentom; uważa, że ulepszenia należy uzyskiwać w pierwszym rzędzie poprzez środki nielegislacyjne, takie jak umowy, zastosowanie najlepszych praktyk, poprawę jakości danych, jasny podział kompetencji przy przetwarzaniu informacji oraz samozobowiązania banków;

11.   uważa, że w sytuacji, w której zwrot środków pochodzi z dwóch systemów gwarancji depozytów, konieczne jest, by okres oczekiwania deponenta na zwrot środków nie był dłuższy w przypadku zwrotu środków z systemów kraju pochodzenia niż z systemów państwa przyjmującego;

12.   popiera pogląd, że wyjaśnienie zagadnienia ewentualnego zwrotu lub przekazania dokonanych przez instytucję kredytową wpłat na rzecz systemu gwarancji depozytów powinno, w przypadku jej wystąpienia z tego systemu, być w gestii poszczególnych państw członkowskich;

13.   zgadza się z oceną Komisji, że nowe przepisy dotyczące przekazania lub zwrotu wpłat na rzecz systemów gwarancji nie mogą osłabić ich działania ani prowadzić do niedopuszczalnego wzrostu ryzyka;

14.   ;uważa, że w perspektywie długoterminowej powinno się poruszyć kwestię harmonizacji systemów gwarancji depozytów, jeśli chodzi o ich finansowanie oraz kompetencje i rolę organu nadzorczego, przyjmując wspólne, aktywne podejście;

15.   z zadowoleniem przyjmuje powołanie grup roboczych Rady ds. Ekonomicznych i Finansowych i Komitetu ds. Usług Finansowych w celu przeglądu i rozwoju instrumentów UE służących stabilności rynków finansowych i regulacji nadzoru;

16.   podkreśla również, że tendencja do zastępowania w sektorze bankowym spółek zależnych strukturami oddziałów stawia - w przypadku kryzysu - nowe wymagania współpracy władz zainteresowanych państw członkowskich;

17.   za niezbędne uważa sporządzenie przez Komisję, we współpracy z ministrami finansów państw członkowskich, bankami centralnymi oraz Wspólnym Centrum Badawczym Komisji, analizy ewentualnych zalet i wad systemu rozłożenia obciążeń przed i po wystąpieniu kryzysu oraz poinformowanie Parlamentu o jej wynikach;

18.   za niezbędne uważa ustalenie przed wystąpieniem możliwego transgranicznego kryzysu planu działania i współdziałania wszystkich zainteresowanych oraz zaplanowanie i ustalenie przez Komisję wspólnie z przedstawicielami państw członkowskich, banków centralnych i Wspólnego Centrum Badawczego Komisji planu działania i współpracy oraz odpowiednie poinformowanie o tym Parlamentu;

19.   wzywa Komisję do opracowania norm lepszego wczesnego wykrywania zagrożeń przez systemy gwarancji depozytów; widzi możliwość wykorzystania systemu wczesnego wykrywania do ustalania wysokości składek zależnych od stopnia ryzyka;

20.   uważa, że pożądane byłoby rozpoczęcie bardziej wnikliwych badań, które są konieczne w celu określenia wspólnej metody oceny ryzyka;

21.   podkreśla, że za ograniczenie ryzyka w pierwszym rzędzie odpowiedzialne są banki;

22.   za niezbędne uważa opracowanie zasad transgranicznego zarządzania ryzykiem i zarządzania w sytuacjach kryzysowych, które ograniczą problem nierównomiernych obciążeń i korzyści oraz ryzyko pokusy nadużycia;

23.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Komisji.

(1) Dz.U. L 33, z 4.2.1987, str. 16.
(2) Dz.U. C 332 z 16.12.1992, str. 13.
(3) Dz.U. C 115 z 26.4.1993, str. 91.
(4) Dz.U. C 91 z 28.3.1994, str. 85.
(5) Dz.U. L 135 z 31.5.1994, r., str. 5. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2005/1/WE.
(6) Teksty przyjęte, P6_TA(2007)0338.


Zarządzanie aktywami II
PDF 411kWORD 102k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 13 grudnia 2007 r. w sprawie zarządzania aktywami II (2007/2200(INI))
P6_TA(2007)0627A6-0460/2007

Parlament Europejski,

–   uwzględniając Białą księgę Komisji w sprawie ulepszenia ram prawnych wspólnego rynku dla funduszy inwestycyjnych (COM(2006)0686),

–   uwzględniając dyrektywę 2001/107/WE(1) i dyrektywę 2001/108/WE(2) zmieniające dyrektywę 85/611/EWG(3) w sprawie przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS), odnoszące się, odpowiednio, do uregulowania zarządzania spółkami i uproszczenia prospektów emisyjnych oraz do inwestycji UCITS (UCITS III),

–   uwzględniając dyrektywę 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych(4) (RIF),

–   uwzględniając dyrektywę 2005/1/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 marca 2005 r. ustanawiającą nową strukturę organizacyjną komitetów w sektorze usług finansowych,

–   uwzględniając dyrektywę 2003/41/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie działalności instytucji pracowniczych programów emerytalnych oraz nadzoru nad takimi instytucjami(5) (dyrektywa w sprawie funduszy emerytalnych),

–   uwzględniając dyrektywę 2002/92/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 grudnia 2002 r. w sprawie pośrednictwa ubezpieczeniowego(6) (dyrektywa o pośrednictwie ubezpieczeniowym) oraz dyrektywę 2002/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. dotyczącą ubezpieczeń na życie(7),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 stycznia 2004 r. w sprawie przyszłości funduszy hedgingowych i instrumentów pochodnych(8),

–   uwzględniając sprawozdanie grupy ekspertów ds. zarządzania aktywami z dnia 7 maja 2004 r. oraz sprawozdania grupy ekspertów z czerwca 2006 r., jak również swoją rezolucję z dnia 27 kwietnia 2006 r. w sprawie zarządzania aktywami(9),

–   uwzględniając przekazaną Komisji opinię Komitetu Europejskich Organów Nadzoru nad Papierami Wartościowymi (CESR) z dnia 26 stycznia 2006 r. dotyczącą wyjaśnienia definicji aktywów kwalifikujących się do inwestycji UCITS (CESR/06-005),

–   uwzględniając sprawozdanie Międzynarodowego Funduszu Walutowego na temat globalnej stabilności finansowej: sytuacji na rynkach i kwestii rynkowych z kwietnia 2007 r.,

–   uwzględniając rozdział IV dorocznego sprawozdania Europejskiego Banku Centralnego za rok 2006 na temat finansowej stabilności i integracji,

–   uwzględniając dyrektywę Komisji 2006/73/WE z dnia 10 sierpnia 2006 r. wprowadzającą środki wykonawcze do dyrektywy 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wymogów organizacyjnych i warunków prowadzenia działalności przez przedsiębiorstwa inwestycyjne oraz pojęć zdefiniowanych na potrzeby tejże dyrektywy(10) (dyrektywa wprowadzająca środki wykonawcze do dyrektywy RIF),

–   uwzględniając poziom 3 zaleceń CESR z dnia 29 maja 2007 r. dotyczących zachęt wynikających z dyrektywy w sprawie rynków instrumentów finansowych (CESR/07-228b),

–   uwzględniając dyrektywę 2003/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie prospektu emisyjnego publikowanego w związku z publiczną ofertą lub dopuszczeniem do obrotu papierów wartościowych(11) (dyrektywa w sprawie prospektów emisyjnych),

–   uwzględniając wniosek Komisji dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rozpoczynania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (COM(2007)0361) (dyrektywa wdrażająca Solvency II),

–   uwzględniając konkluzje Rady ds. gospodarczych i finansowych (ECOFIN) z dnia 8 maja 2007 r.,

–   uwzględniając zieloną księgę Komisji w sprawie usprawnienia ram prawnych UE dla funduszy inwestycyjnych (COM(2005)0314),

–   uwzględniając dyrektywę Rady 90/434/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów, dotyczących spółek różnych Państw Członkowskich(12) oraz dyrektywę 2005/56/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie transgranicznego łączenia się spółek kapitałowych(13),

–   uwzględniając aktualizację sprawozdania Forum Stabilności Finansowej z dnia 19 maja 2007 r. na temat instytucji o wysokiej dźwigni,

–   uwzględniając sprawozdanie grupy kierowniczej OECD ds. ładu korporacyjnego z maja 2007 r. zatytułowane "Rola prywatnych funduszy kapitałowych w ładzie korporacyjnym: roli prywatnych spółek kapitałowych i aktywnych funduszy hedgingowych",

–   uwzględniając art. 45 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A6-0460/2007),

A.   mając na uwadze, że niniejsza rezolucja nie ma na celu ani rozwiązania kwestii pięciu środków prawnych przewidzianych w pakiecie przeglądowym UCITS III, mianowicie ułatwienia procedury powiadamiania, wprowadzenie "paszportu" dla spółki zarządzającej, rewizja uproszczonego prospektu emisyjnego oraz utworzenie ram dla fuzji funduszy i łączenia aktywów, ani też omówienia zmian w zakresie współpracy organów nadzoru przewidzianej w tych pięciu obszarach,

B.   mając na uwadze, że Parlament zamierza odegrać kompleksową rolę przy opracowywaniu zasad bardziej zintegrowanego europejskiego rynku funduszy inwestycyjnych, wykraczającą poza przyszłą ograniczoną rewizję dyrektywy w sprawie UCITS III,

C.   mając na uwadze, że otwarte fundusze nieruchomości (OREF) i fundusze funduszy hedgingowych (FoHF), a także inne niezharmonizowane fundusze przeznaczone dla klientów indywidualnych nie są obecnie objęte zakresem działalności UCITS i w związku z tym nie mają "paszportu europejskiego", co ogranicza różnorodność produktów inwestycyjnych dostępnych dla inwestorów detalicznych, a także strategie inwestycyjne UCITS,

D.   mając na uwadze, że różne krajowe systemy i praktyki prywatnego plasowania stanowią dla zaawansowanych inwestorów przeszkodę w ponadgranicznym plasowaniu produktów inwestycyjnych,

E.   mając na uwadze, że zróżnicowane wymagania dotyczące jawności wobec UCITS i innych konkurencyjnych produktów inwestycyjnych, różne krajowe przepisy podatkowe dotyczące transgranicznych fuzji funduszy, utrudnienia w obsłudze funduszy i zróżnicowane zobowiązania depozytariuszy stanowią przeszkodę dla zapewnienia równych reguł gry, większej konkurencyjności i konsolidacji europejskiego rynku funduszy,

F.   mając na uwadze, że powstało wiele błędnych wyobrażeń na temat różnych alternatywnych sposobów inwestowania oraz mając na uwadze, że instrumenty, takie jak fundusze hedgingowe i kapitał prywatny różnią się pod względem pozyskiwania funduszy, celów polityki inwestycyjnej i nadzoru zarządzania,

Niezharmonizowane fundusze przeznaczone dla klientów indywidualnych

1.   z zadowoleniem przyjmuje utworzenie grupy ekspertów OREF, ale ubolewa, że Komisja nie nadała równie priorytetowego znaczenia kwestii FoHF; oczekuje zarówno na sprawozdanie grupy ekspertów dotyczące OREF, jak i na wyniki przeprowadzonej przez Komisję analizy dotyczącej niezharmonizowanych funduszy przeznaczonych dla klientów indywidualnych mającej na celu umożliwienie stworzenia rynku wewnętrznego dla tych produktów;

2.   wzywa Komisję, aby przeanalizowała przyszłe rozszerzenie zakresu art. 19 ust. 1 dyrektywy w sprawie UCITS III na OREF i FoHF, pamiętając o fakcie, że indeksy funduszy hedgingowych uznawane są już za kwalifikowalne; podkreśla potrzebę dokonania pełnej oceny wpływu w zakresie ryzyka i korzyści takiej zmiany, przy szczególnym uwzględnieniu ochrony produktów UCITS; podkreśla, że nie przerwie to trwającego obecnie przeglądu UCITS III;

3.   uważa, że po uwzględnieniu wniosków zawartych we wspomnianym sprawozdaniu grupy ekspertów oraz przeprowadzonej przez Komisję, należy zwrócić uwagę na ustanowienie ram rynku wewnętrznego dla OREF, FoHF i innych niezharmonizowanych funduszy przeznaczonych dla klientów indywidualnych jako produktów regulowanych na szczeblu UE, podpartych oceną wpływu i przy pełnym uwzględnieniu kwestii zróżnicowania, płynności i oceny; podkreśla, że nie może to oznaczać przerwania przeglądu UCITS III;

System prywatnego plasowania

4.   wzywa do ustanowienia zharmonizowanych ram prawnych dla prywatnego plasowania na szczeblu UE w celu zwiększenia integracji rynku wenętrznego, opartej na solidnej ocenie wpływu; podkreśla, że taki system musi zapewnić konieczną pewność prawną dla uczestniczących podmiotów, ale nie powinien wiązać się z przesadnymi uregulowaniami i w związku z tym nadmiernie komplikować działalności prywatnego plasowania między obytymi i dobrze poinformowanymi podmiotami poprzez zbyt szczegółowe lub zbyt nakazowe wymogi; ponownie stwierdza, że narzucanie dodatkowych wymogów przez państwa członkowskie (ang. gold plating) nie powinno być możliwe;

5.   jest przekonany, że system prywatnego plasowania powinien mieć zastosowanie do wszystkich otwartych funduszy inwestycyjnych, w tym regulowanych funduszy UE, krajowych funduszy regulowanych, a także funduszy regulowanych w krajach trzecich; jest jednak zdania, że zasadnicze znaczenie mają postępy w odniesieniu do kwestii obustronnego dostępu do rynku, tam gdzie to właściwe; wzywa zatem Komisję do negocjowania takich porozumień z krajami trzecimi, w szczególności ze Stanami Zjednoczonymi oraz zwraca się do Komisji o zajęcie się tą kwestią w ramach Transatlantyckiej Rady Gospodarczej;

6.   jest przekonany, że kluczowe znaczenie ma zdefiniowanie kryteriów kwalifikowalności inwestorów; proponuje uwzględnienie już istniejących kategorii inwestorów zawartych w dyrektywie RIF i dyrektywie w sprawie prospektów emisyjnych; popiera szeroką definicję inwestora zaawansowanego; podkreśla jednak, że mimo już obowiązujących przepisów, istnieje szereg kwestii wymagających uregulowania, takich jak kryteria rocznego dochodu oraz potrzeba ustanowienia ograniczeń transferu zabraniających bezpośredniej lub pośredniej, na przykład łączonej z innymi produktami detalicznymi, sprzedaży produktu inwestorom detalicznym przez inwestora zaawansowanego, który według takiego systemu prywatnego plasowania kwalifikuje się do inwestycji;

7.   proponuje, żeby w zmienionej dyrektywie UCITS III w pierwszym etapie wprowadzić dla UCITS odstępstwo od procedury powiadamiania, które ograniczałoby się do niewielkiej liczby wysoce zaawansowanych inwestorów, takich jak zdefiniowani w dyrektywie RIF klienci branżowi;

8.   wyraża przekonanie, że w następnym etapie system prywatnego plasowania należy rozszerzyć na inne produkty i szerzej zdefiniowany rodzaj inwestora zaawansowanego oraz że system ten powinien przewidywać ogólne odstępstwo od lokalnych przepisów rynkowych; zwraca się do Komisji, aby do lata 2008 r. ustaliła, czy potrzebne są środki legislacyjne, czy też wystarczające są zalecenia CESR;

9.   jest przekonany, że europejskie ramy systemu prywatnego plasowania powinny mieć zastosowanie jedynie do transgranicznego prywatnego plasowania i w takim przypadku być nadrzędne wobec obowiązujących krajowych zasad, nie powinny jednak zastępować krajowych zasad odnoszących się do wewnętrznego systemu prywatnego plasowania; popiera, przynajmniej jako pierwszy krok, system oparty na zaleceniach CESR, ale podkreśla, że w celu wypracowania większej pewności prawnej, należy przeanalizować konieczność europejskich środków prawnych;

10.   zwraca się do Komisji o zbadanie i zlikwidowanie barier podatkowych dla transgranicznego plasowania tych produktów;

Dystrybucja, ujawnienie i znajomość zagadnień finansowych

11.   jest przekonany, że stosowanie opłat prowizyjnych stanowi odpowiedni sposób wynagrodzenia; podkreśla jednocześnie, że informacje dla inwestorów obejmujące ujawnienie opłat i ich rozpiętości mają kluczowe znaczenie dla umożliwienia inwestorom podejmowania bardziej przemyślanych decyzji i dla wzrostu konkurencyjności; z zadowoleniem odnosi się do postanowień RIF dotyczących ujawnienia opłat, ale przypomina, że RIF nie ma zastosowania do wszystkich konkurencyjnych produktów inwestycyjnych;

Konkurencyjne produkty

12.   jest przekonany, że wymogi dotyczące ujawniania kosztów i opłat w punkcie sprzedaży, jak również wymogi dotyczące stałego informowania o ryzyku i wynikach powinny odnosić się nie tylko do UCITS, ale w równym stopniu do wszystkich konkurencyjnych produktów (np. świadectw, weksli, ubezpieczenia na życie powiązanego z inwestycjami składek w fundusze powiernicze); uznaje jednak, że niemożliwe jest zapewnienie pełnej porównywalności różnych rodzajów produktów inwestycyjnych;

13.   wnosi w związku z tym o dokonanie najpóźniej do końca 2008 r. przeglądu ram legislacyjnych dotyczących wprowadzania do obrotu, doradztwa i sprzedaży wszystkich detalicznych produktów inwestycyjnych, w szczególności przyszłej dyrektywy w sprawie wypłacalności II, dyrektywy w sprawie pośrednictwa ubezpieczeniowego oraz dyrektywy UCITS III, w celu stworzenia równych warunków konkurencji i spójnego podejścia do ochrony inwestora; zachęca Komisję, by zwróciła się o doradztwo techniczne w tym obszarze do komitetów trzeciego poziomu, uwzględniając różnorodność produktów i kanałów rozpowszechniania;

14.   zwraca się do Komisji o zbadanie, czy zainicjowany przez sektor kodeks postępowania byłby przydatny do zwiększenia przejrzystości opłat, uwzględniając pozytywne i negatywne skutki związane z kodeksem postępowania w sektorze rozliczania i regulowania transakcji;

15.   z zadowoleniem przyjmuje zalecenie CESR, aby płatności lub korzyści niepieniężne zapewniane lub dokonywane przez osobę prawną w ramach tej samej grupy oferującej jedynie własne produkty (fundusze własne) traktować w identyczny sposób jak płatności lub korzyści niepieniężne zapewniane lub dokonywane przez każdą inną osobę prawną działającą w ramach struktury otwartej (fundusze osób trzecich);

16.   zauważa, że na mocy art. 26 dyrektywy wprowadzającej środki wykonawcze do dyrektywy RIF, postanowienia dotyczące zachęt mają zastosowanie do opłat lub korzyści niepieniężnych przekazywanych pomiędzy dwoma odrębnymi podmiotami prawnymi, natomiast produkty, które są wytwarzane i rozpowszechniane przez ten sam podmiot prawny, nie wchodzą w zakres art. 26; wzywa Komisję do zbadania praktycznego wpływu art. 26 na dystrybucję konkurencyjnych produktów, a tym samym na otwartą architekturę;

17.   przyznaje, że śledzenie prowizji, w szczególności opłat za retrocesję, jest procesem czasochłonnym i kosztownym, który będzie się nasilać w miarę zwiększania otwartości architektury; zwraca się zatem do branży o zbadanie, czy wspólne normy odpowiedniego prowadzenia pozycji w krajach Unii Europejskiej, takie jak normy identyfikowania dystrybutorów czy dostarczania danych, takich jak formaty plików z danymi, protokoły transmisji danych, częstotliwość raportowania, są niezbędne;

18.   wzywa CESR do przedstawienia w 2008 r. sprawozdania dotyczącego wpływu art. 26 dyrektywy wprowadzającej środki wykonawcze do dyrektywy RIF na obecne mechanizmy typu softing i bundling oraz do zbadania, z uwzględnieniem już istniejących, a także ewentualnych przyszłych inicjatyw samoregulacyjnych przemysłu, czy wspólny nadzór na terenie UE przyniósłby korzyści inwestorom;

19.   podziela obawy wyrażone przez Komisję w jej zielonej księdze w sprawie usprawnienia ram prawnych UE dla funduszy inwestycyjnych w odniesieniu do pojawienia się funduszy gwarancyjnych, mylnie określonych jako takie, jeżeli nie są wspierane przez wymogi adekwatności kapitałowej; w związku z tym wzywa Komisję do zaproponowania w jaki sposób można uzyskać odpowiednie przepisy, tj. wymogi kapitałowe, dotyczące tych funduszy na szczeblu UE w celu zapewnienia skutecznej ochrony konsumentów; zauważa w tym kontekście, że wymogi w zakresie nadzoru muszą być spójne i równie surowe zarówno pod względem jakościowym, w odniesieniu do norm zarządzania ryzykiem, jak i ilościowym, w odniesieniu do stosownych wymogów kapitałowych;

Wzajemne oddziaływanie UCITS - RIF

20.   z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Komisja zamierza przedstawić w wademekum rozwiązania ewentualnych sprzeczności między przepisami UCITS III i RIF dotyczącymi dystrybucji, zachęt i zasad prowadzenia działalności gospodarczej; wyraża jednak ubolewanie z powodu faktu, że Komisja nie opublikowała tych wytycznych przed wdrożeniem RIF przez państwa członkowskie; wzywa Komisję do uwzględnienia praw i przepisów wykonawczych państw członkowskich oraz do wyjaśnienia statusu prawnego wademekum i jego relacji do środków związanych z CESR na poziomie trzecim oraz do Pytań i Odpowiedzi Komisji w sprawie RIF;

Znajomość zagadnień finansowych

21.   zauważa, że równorzędne wymogi dotyczące ujawnienia w punkcie sprzedaży informacji o kosztach, ryzyku i wynikach produktów konkurencyjnych pomagają inwestorom w podjęciu przemyślanej decyzji jedynie wówczas, jeśli mają oni solidną wiedzę i w podstawowym stopniu rozumieją funkcjonowanie różnych produktów inwestycyjnych; podkreśla zatem konieczność znajomości zagadnień finansowych;

Opodatkowanie transgranicznych fuzji funduszy

22.   wyraża ubolewanie, że w wielu porządkach prawnych fuzje transgraniczne nadal podlegają opodatkowaniu, podczas gdy fuzje wewnętrzne nie są uznawane za działania podlegające opodatkowaniu; jest zdania, że skoro inwestorzy nie mają wpływu na takie działania i powinno się ich traktować równorzędnie, fuzje transgraniczne i wewnętrzne powinny być neutralne pod względem podatkowym;

23.   wzywa Komisję do wystąpienia w 2008 r. z wnioskiem dotyczącym dyrektywy w sprawie opodatkowania transgranicznych fuzji funduszy, kierując się zasadą neutralności podatkowej określoną w dyrektywach 90/434/EWG i 2005/56/WE; podkreśla, że celem nie jest harmonizacja podatków, lecz określenie, że fuzje wewnętrzne i transgraniczne powinny być neutralne pod względem podatkowym, o ile inwestor zatrzymuje inwestycje w funduszu przed i po fuzji lub jeżeli w wyniku planowanej fuzji inwestor wycofuje swoją inwestycję przed fuzją;

24.   wyraża przekonanie, że ze względów praktycznych neutralność podatkowa powinna mieć początkowo zastosowanie jedynie do fuzji UCITS, a następnie do wszystkich innych funduszy;

25.   podkreśla nadrzędne znaczenie koordynacji w ramach nadzoru nad produktami będącymi i niebędącymi produktami przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS), a także wzywa do nieustannego podejmowania wysiłków na rzecz wymiany informacji i praktycznej współpracy pomiędzy organami władzy finansowej;

Polityka inwestycyjna i zarządzanie ryzykiem

26.   wyraża ubolewanie, że skutkiem obecnego sformułowania polityki inwestycyjnej jest pozostawienie takich aktywów, jak FoHF i OREF poza zakresem kwalifikowalności aktywów w ramach UCITS III, podczas gdy raczej niestabilne i mniej przejrzyste aktywa, takie jak HFI, są przez CESR uznawane za kwalifikowalne;

27.   wyraża przekonanie, że zdefiniowanie aktywów spełniających kryteria kwalifikowalności i ustalenie limitów inwestycji nie gwarantuje jakości zarządzania inwestycjami, a może nawet dać inwestorom detalicznym fałszywe poczucie bezpieczeństwa; sugeruje zatem, że należy w związku z tym rozważyć w perspektywie średniookresowej zmianę podejścia nakazowego na podejście kierujące się zasadami, oparte na zarządzaniu aktywami-pasywami, jako bardziej zaawansowaną formę różnicowania ryzyka; podkreśla, że otwarcie zasadniczej dyskusji na temat przeglądu dyrektywy UCITS III na obecnym etapie nie powinno opóźniać takiego przeglądu; podkreśla potrzebę dokonania dokładnej analizy wpływu takiej zmiany na wyniki UCITS i produktów UCITS;

28.   jest zdania, że wprowadzenie opartych na zasadach przepisów dotyczących systemów zarządzania ryzykiem na pierwszym poziomie zapewni stabilność finansową i zbieżność praktyk w zakresie nadzoru; oczekuje zatem, że Komisja, po zakończeniu prac legislacyjnych nad przeglądem dyrektywy UCITS III, sporządzi wykaz opartych na zasadach kryteriów stosowania systemów zarządzania ryzykiem, pamiętając o tym, że systemy takie powinny odpowiadać indywidualnemu profilowi ryzyka każdego funduszu; wzywa Komisję do zbadania, czy przedsiębiorstwa zarządzania ryzykiem powinny mieć obowiązek wyjaśnienia stosowności danego systemu oraz czy konieczny jest ogólny wymóg wcześniejszego zatwierdzenia systemów zarządzania ryzykiem przez organ nadzorczy, czy też dokładniejsze określenie roli depozytariusza w nadzorze działalności inwestycyjnej; wzywa CESR do zakończenia prac nad harmonizacją systemów pomiaru ryzyka oraz do zainicjowania analizy zarządzania płynnością;

29.   uważa, że dla zwiększenia zaufania inwestorów byłoby pożądane, aby wszystkie spółki zarządzające, mające prawną formę spółek akcyjnych, oraz wszystkie notowane na giełdzie spółki dystrybucyjne podlegały krajowym uregulowaniom w zakresie ładu korporacyjnego, ustanowionym przez państwo, w którym są zarejestrowane, oraz wspólnotowym przepisom dotyczącym ładu korporacyjnego;

Obsługa funduszy

30.   z zadowoleniem przyjmuje takie inicjatywy, jak inicjatywa grupy ds. normalizacji obsługi funduszy w ramach Europejskiego Stowarzyszenia Zarządzania Funduszami i Aktywami Eurofi oraz inne inicjatywy na szczeblu krajowym służące zwiększaniu skuteczności obsługi funduszy; wyraża jednakże przekonanie, że dotychczasowy postęp osiągnięty w tej kwestii nie jest wystarczający; jest zdania, że Komisja powinna przedsięwziąć odpowiednie kroki, jeśli do końca 2009 r. branża nie dokona istotnego postępu w kierunku stosowania na szerszą skalę elektronicznej i znormalizowanej obsługi funduszy;

31.   zwraca uwagę na trudności stojące przed małymi i średnimi dystrybutorami oraz dystrybutorami prowadzącymi ograniczoną działalność transgraniczną przy wdrażaniu zautomatyzowanych i znormalizowanych rozwiązań;

32.   zwraca uwagę na koncepcję, zgodnie z którą znormalizowane terminy rozliczania mogłyby stanowić zachętę dla większej automatyzacji, mogłyby uprościć i wyjaśnić obsługę zamówień oraz zmniejszyć liczbę błędów;

33.   zwraca uwagę na koncepcję ustanowienia znormalizowanego procesu w celu ułatwienia dostępu do wiarygodnych i znormalizowanych danych dotyczących funduszy transgranicznych, na przykład, we właściwych przypadkach, wspieranych przez referencyjną bazę danych statycznych o funduszach europejskich, takich jak dane dotyczące prospektu emisyjnego i obsługi funduszy; podkreśla potrzebę nadzoru w celu zagwarantowania, aby dane były aktualne i wiarygodne;

Depozytariusz

34.   wyraża ubolewanie, że nie wszystkie państwa członkowskie zezwalają oddziałom instytucji kredytowych UE na prowadzenie działalności w charakterze depozytariusza, mimo że są one regulowane na szczeblu UE zgodnie z prawodawstwem UE w zakresie usług finansowych; wzywa w związku z tym Komisję do podjęcia w trakcie aktualnego przeglądu UCITS III niezbędnych kroków mających na celu umożliwienie oddziałom instytucji kredytowych prowadzenie działalności depozytariusza oraz do sprecyzowania metod skutecznej współpracy w zakresie nadzoru;

35.   wyraża przekonanie, że zharmonizowana definicja funkcji depozytariusza mogłaby przyczynić się do lepszego zrozumienia i lepszej współpracy między organami nadzorczymi oraz zapewnić jednolity poziom ochrony inwestora na terenie Europy; dostrzega jednak trudności w niwelowaniu różnic między poszczególnymi państwami, w szczególności w odniesieniu do prawa własności, warunków odpowiedzialności i przepisów ochronnych w przypadku niewypłacalności; wzywa do dalszego analizowania barier prawnych, które należy usunąć, aby osiągnąć harmonizację funkcji depozytariusza uwzględniając istniejące badania dotyczące różnych ról i zadań depozytariuszy w państwach członkowskich UE;

36.   podkreśla, że "paszport" depozytariusza można wprowadzić dopiero po osiągnięciu całkowitej harmonizacji roli i zadań depozytariusza; podkreśla, że przed podjęciem jakiejkolwiek decyzji należy dokładnie zbadać wzajemne oddziaływanie między "paszportem" depozytariusza, "paszportem" zarządu przedsiębiorstwa, funduszem i organem nadzorczym;

37.   zwraca się do Komisji, aby zbadała wpływ powszechnego stosowania wysoce złożonych produktów, takich jak instrumenty pochodne, w tym kredytowe instrumenty pochodne i indeksy, w tym indeksy funduszy hedgingowych, na skuteczność funkcji nadzorczej depozytariusza;

Proces Lamfalussy'iego

38.   podkreśla znaczenie zapewnienia wyboru instrumentów wykonawczych w oparciu o treści i cele leżące u podstaw prawodawstwa pierwszego poziomu; wzywa Komisję, aby zaproponowała podstawę prawną na poziomie pierwszym do wykorzystania zarówno w dyrektywach wprowadzających środki wykonawcze, jak i w przepisach wykonawczych na poziomie drugim; zwraca uwagę, że nowa procedura regulacyjna połączona z kontrolą ma zastosowanie do wszystkich środków na poziomie drugim;

Fundusze hedgingowe

39.   wskazuje na dowody świadczące o tym, że działalność inwestycji alternatywnych, takich jak fundusze hedgingowe, chociaż wciąż nieodpowiednio pojmowane w kategoriach ich ewentualnego oddziaływania systemowego, powoduje większą płynność rynku, rozproszenie ryzyka - w szczególności w przypadku tradycyjnego portfela - i wzrost konkurencji między animatorami rynku i pośrednikami, a także przydatne badania dotyczące własności, dostarczające więcej informacji i przyczyniające się do efektywniejszego ustalania cen;

40.   uważa, że przejrzystość i ujawnianie informacji inwestorom i organom nadzorczym ma najwyższe znaczenie i oczekuje, że wnioski przygotowywane przez Międzynarodową Organizację Komisji Papierów Wartościowych (IOSCO) dostarczą większej jasności pod tym względem, nalega zatem by branża uzgodniła kodeks postępowania w sprawie oceny portfela, systemów zarządzania ryzykiem, przejrzystości systemów opłat i lepszego wglądu w strategie inwestycyjne; zwraca się do Komisji o odgrywanie aktywniejszej roli w tej dyskusji (np. w ramach G8);

41.   jest przekonany, że nie powinno zabraniać się per se dostępu inwestorów detalicznych do funduszy hedgingowych; wskazuje jednak, że z uwagi na często "ograniczoną regulację" w zakresie funduszy hedgingowych i ich działalności, dostęp inwestorów detalicznych musi podlegać ścisłym warunkom; podkreśla, że kluczową sprawą są jasne kryteria kwalifikowalności inwestorów oraz uregulowanie stopnia ryzyka kontrahentów; podkreśla jednocześnie, że podmioty objęte zakresem dyrektywy RIF podlegają testom pod kątem odpowiedniości i dogodności dystrybucji jako przepisom zabezpieczającym przed nieuprawnioną sprzedażą;

42.   uważa, że kwestie stabilności finansowej należy rozpatrywać na szczeblu globalnym na drodze ściślejszej współpracy organów nadzorczych i banków centralnych w organach międzynarodowych, takich jak IOSCO, a także na drodze stałego dialogu między rządami i organami ustawodawczymi; zaleca Komisji, Europejskiemu Bankowi Centralnemu i CESR przyjęcie aktywnej roli w stymulowaniu tego dialogu oraz proponowaniu stosownych środków tam, gdzie to konieczne;

43.   jest przekonany, że fundusze hedgingowe mogłyby przyczynić się do wzmocnienia ładu korporacyjnego poprzez zwiększenie liczby inwestorów aktywnie i świadomie korzystających z praw przysługujących udziałowcom; jest jednak zaniepokojony faktem, iż niektóre fundusze hedgingowe mogłyby niskim kosztem zwiększyć swoją siłę głosów poprzez szereg różnych mechanizmów, takich jak udzielanie lub zaciąganie pożyczek papierów wartościowych; zauważa, że te ostatnie wykorzystywane są nie tylko przez fundusze hedgingowe; sugeruje, że Komisja powinna przeanalizować wykonalność i realność przepisu, który stanowi, że w przypadku, gdy papiery wartościowe znajdują się na rachunku inwestora, umowa pożyczki papierów wartościowych musi zawierać prawo pożyczającego do niezwłocznego odzyskania udziałów; jeżeli nie dochodzi do odzyskania udziałów, udzielający pożyczki powinien móc skorzystać z udziału w głosowaniu jedynie zgodnie z instrukcjami od pożyczającego;

Prywatne spółki kapitałowe

44.   uważa kapitał prywatny za ważne źródło zapoczątkowania, wzrostu i restrukturyzacji kapitału, nie tylko w przypadku dużych notowanych przedsiębiorstw, ale również małych i średnich przedsiębiorstw; zdaje sobie jednak również sprawę, ze istnieją przypadki, w których zwiększony poziom zadłużenia wiązał się ze znacznym ryzykiem dla przedsiębiorstw oraz ich pracowników, w przypadkach gdy kadra kierownicza nie była w stanie spłacić długu;

45.   podkreśla znaczenie przejrzystości wobec inwestorów oraz organów nadzorczych, jeśli chodzi o opłaty i pozyskiwanie funduszy, zwłaszcza gdy skutkiem jest efekt dźwigni wywierany na pozycję finansową sprywatyzowanego przedsiębiorstwa i cele jego zarządu, w szczególności w przypadku restrukturyzacji dużych przedsiębiorstw;

46.   wyraża przekonanie, że kluczową kwestią dla ograniczenia poziomu ryzyka inwestorów detalicznych związanego z kapitałem prywatnym jest uregulowanie stopnia ryzyka kontrahentów oraz jasne kryteria kwalifikowalności inwestorów;

47.   dostrzega, że wpływ na zatrudnienie często budzi zaniepokojenie społeczne; zauważa, że dostępne dane są wzajemnie sprzeczne w odniesieniu do skumulowanego wpływu na ogólny poziom zatrudnienia; zwraca się do Komisji o przeprowadzenie lepszej analizy;

48.   jest przekonany, że potrzebna jest dalsza dogłębna analiza pozwalająca na pełniejsze zrozumienie wpływu alternatywnych inwestycji, takich jak fundusze hedgingowe z jednej strony i prywatne spółki kapitałowe z drugiej, na stabilność finansową, ład korporacyjny, ofertę dla konsumentów oraz ich ochronę, a także na zatrudnienie; oczekuje na analizę wpływu wspomnianych kwestii w przyszłych sprawozdaniach parlamentarnych w sprawie funduszy hedgingowych i prywatnych spółek kapitałowych w oparciu o wyniki badań zleconych w sierpniu 2007 r.; uważa, że sprawozdania powinny między innymi zawierać analizę następujących kwestii:

-   czy napędzany przez przemysł kodeks postępowania jest wystarczający dla zapewnienia stabilności finansowej oraz ochrony inwestorów, czy też potrzebne są dalsze działania legislacyjne i nadzorcze, jeśli chodzi o wymogi dotyczące ujawniania poprzez minimalne normy sprawozdawczości oraz uregulowania obejmujące właściwe podmioty;

-   czy istnieje zainteresowanie otrzymaniem znaku europejskiego dla alternatywnych instrumentów finansowania, lub wręcz taka potrzeba, a jeśli tak, jakie kryteria należy przyjąć dla rozróżnienia kategorii aktywów, które byłyby objęte ramami UE;

-   w jaki sposób uwarunkowany byłby dostęp detaliczny do tych kategorii aktywów;

o
o   o

49.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz Komisji.

(1) Dz.U. L 41 z 13.2.2002, str. 20.
(2) Dz.U. L 41 z 13.2.2002, str. 35.
(3) Dz.U. L 375 z 31.12.1985, str. 3. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2005/1/WE (Dz.U. L 79 z 24.3.2005, str. 9).
(4) Dz.U. L 145 z 30.4.2004, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2007/44/WE (Dz.U. L 247 z 21.9.2007, str. 1).
(5) Dz.U. L 235 z 23.9.2003, str. 10.
(6) Dz.U. L 9 z 15.1.2003, str. 3.
(7) Dz.U. L 345 z 19.12.2002, str. 1.
(8) Dz.U. C 92 E z 16.4.2004, str. 407.
(9) Dz.U. C 296 E z 6.12.2006, str. 257.
(10) Dz.U. L 241 z 2.9.2006, str. 26.
(11) Dz.U. L 345 z 31.12.2003, str. 64.
(12) Dz.U. L 225 z 20.8.1990, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2006/98/WE (Dz.U. L 363 z 20.12.2006, str. 129).
(13) Dz.U. L 310 z 25.11.2005, str. 1.


Wyroby tekstylne
PDF 293kWORD 58k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 13 grudnia 2007 r. w sprawie przyszłości sektora tekstylnego po roku 2007
P6_TA(2007)0628RC-B6-0495/2007

Parlament Europejski,

—  uwzględniając protokół uzgodnień zawarty pomiędzy Komisją Europejską a Ministerstwem Handlu Chińskiej Republiki Ludowej w sprawie eksportu niektórych tekstyliów i odzieży do Unii Europejskiej podpisany w dniu 10 czerwca 2005 r.,

–   uwzględniając decyzję Komisji oraz chińskiego rządu w sprawie systemu wspólnego nadzoru nad importem z października 2007 r.,

–   uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w tej sprawie, a w szczególności rezolucję z dnia 6 września 2005 r. w sprawie przemysłu tekstylnego i odzieżowego po 2005 roku(1),

–   uwzględniając art. 108 ust. 5 Regulaminu,

A.   mając na uwadze, że Chiny są największym światowym producentem i największym eksporterem tekstyliów i odzieży do Unii Europejskiej,

B.   mając na uwadze, że zniesienie kwot w sektorze tekstylno-odzieżowym pociągnęło za sobą poważne skutki społeczne, dotykając przede wszystkim regionów, w których działalność ta skupia największą liczbę przedsiębiorstw i pracowników (większość z nich stanowią kobiety) i w których poziom płac jest wciąż niski,

C.   mając na uwadze, że po wygaśnięciu porozumienia wielowłóknowego w dniu 1 stycznia 2005 r. Komisja i Chiny zawarły ww. protokół uzgodnień nakładający na okres przejściowy ograniczenia na niektóre kategorie tekstyliów importowanych z Chin, który wygaśnie w dniu 1 stycznia 2008,

D.   mając na uwadze, że Unia Europejska oraz chiński rząd zawarli porozumienie w sprawie systemu wspólnego nadzoru nad importem w roku 2008 r.,

E.   mając na uwadze, że 70% podrobionych produktów wprowadzanych na rynek europejski pochodzi z Chin, a połowa europejskich procedur celnych wymierzonych przeciwko fałszowaniu dotyczy tekstyliów oraz odzieży,

F.   mając na uwadze, że po przystąpieniu Chin do WTO, członkowie WTO upoważnieni są do podejmowania specjalnych środków ochronnych w postaci ograniczeń ilościowych nakładanych na eksport z Chin aż do końca 2008 r., o ile miałoby nastąpić zakłócenie funkcjonowania rynku,

G.   mając na uwadze, że Unia Europejska jest drugim największym na świecie eksporterem tekstyliów oraz odzieży,

H.   mając na uwadze, że w Unii Europejskiej w sektorze tekstylnym i odzieżowym obecne są głównie małe i średnie przedsiębiorstwa, mając również na uwadze, że część tego sektora skoncentrowana jest w regionach silnie dotkniętych restrukturyzacją gospodarczą,

1.   jest świadomy, że ostateczne zniesienie systemu limitów wynika z prawnie wiążącego porozumienia zawartego w momencie przystąpienia Chin do WTO, lecz przypomina, że Protokół w sprawie przystąpienia Chin do WTO umożliwia wszystkim członkom WTO, w tym Wspólnocie Europejskiej korzystanie ze środków ochronnych wobec importowi z Chin aż do końca roku 2008;

2.   podkreśla, że tzw. mechanizm podwójnej kontroli nie będzie miał racji bytu aż do chwili, kiedy zagwarantuje, że zaistniała w 2005 r. sytuacja stale zwiększającego się importu do krajów UE już się nie powtórzy oraz zwraca uwagę na fakt, że konieczne jest zastosowanie nowych środków ochrony, przede wszystkim w kategoriach, które powinny zostać określone przez państwa członkowskie, aby umożliwić utrzymanie i promowanie zatrudnienia i działalności tego sektora w UE;

Zewnętrzna konkurencyjność sektora tekstylnego UE

3.   wyraża obawy związane z wysokimi cłami oraz barierami pozataryfowymi w wielu państwach trzecich; podkreśla, że w porozumieniach dwustronnych, regionalnych i wielostronnych z krajami trzecimi Komisja powinna dążyć do lepszych warunków dostępu do rynku w państwach trzecich, ponieważ jest to kwestia kluczowa dla przyszłości przemysłu tekstylnego i odzieżowego UE, zwłaszcza dla MŚP;

4.   wzywa Komisję do skorzystania z szansy jaką dają negocjacje porozumień handlowych mających na celu promowanie i wzmocnienie standardów ochrony środowiska i norm społecznych, takich jak godne warunki pracy, w krajach trzecich, w celu zagwarantowania uczciwej konkurencji;

5.   wzywa Komisję i państwa członkowskie do aktywnego propagowania modernizacji przemysłu tekstylnego UE, poprzez wspieranie innowacji technologicznych, prac badawczych i rozwojowych w ramach Siódmego programu ramowego oraz szkoleń zawodowych, szczególnie dla małych i średnich przedsiębiorstw; w związku z tym wzywa Komisję do przeprowadzenia odpowiednich badań na poziomie światowym dotyczących tej poważnej kwestii;

6.   wyraża przekonanie, że wprowadzone powinny zostać wiążące zasady dotyczące oznaczania pochodzenia produktów tekstylnych importowanych z państw trzecich, a co za tym idzie wzywa Radę do przyjęcia przedstawionego jej wniosku dotyczącego rozporządzenia w sprawie informacji o pochodzeniu produktu; zauważa, że rozporządzenie to umożliwiłoby wzmocnienie ochrony konsumenta, a także wsparcie europejskiego przemysłu opartego na badaniach naukowych, innowacyjności oraz jakości;

Przemysł tekstylny UE i jego pracownicy

7.   wzywa Komisję do zapewnienia, aby istotna część Funduszu Dostosowania do Globalizacji była wykorzystana w celu restrukturyzacji sektora tekstylnego oraz przekwalifikowania osób w nim działających, w szczególności w przypadku małych przedsiębiorstw, na których funkcjonowanie w sposób istotny wpływa liberalizacja rynku;

8.   przypomina o swojej propozycji utworzenia odpowiednio wspieranego programu wspólnotowego na rzecz sektora tekstylno-odzieżowego, skierowanego przede wszystkim do regionów najuboższych, uzależnionych od tego sektora, i polegającego na wspieraniu badań, innowacji, szkoleń zawodowych i MŚP, a także programu wspólnotowego zachęcającego do tworzenia znaków towarowych i promowania na zewnątrz produktów omawianego sektora, szczególnie na targach międzynarodowych;

9.   wzywa Komisję i państwa członkowskie do wspierania pracowników sektora tekstylnego i odzieżowego poprzez wprowadzenie środków socjalnych oraz planów w przedsiębiorstwach spodziewających się restrukturyzacji;

Nieuczciwy handel oraz fałszowanie produktów

10.   przypomina, że instrumenty służące ochronie handlu (środki antydumpingowe, antysubsydiarne oraz inne środki ochronne) są fundamentalnym mechanizmem regulacyjnym oraz zgodnym z prawem narzędziem służącym czynnemu rozwiązywaniu problemów w zakresie zarówno legalnego, jak i nielegalnego importu z krajów trzecich, w szczególności w przypadku sektora tekstylnego i odzieżowego, będącego obecnie otwartym rynkiem pozbawionym ochrony wynikającej z systemu kwot;

11.   wzywa Komisję do zachęcenia władz Chin do dostosowania swojego kursu walut oraz do dokonania przeglądu równowagi krajowego kursu euro w stosunku do dolara, które ułatwiają obecnie masowy napływ importowanych chińskich tekstyliów i odzieży;

12.   wyraża zaniepokojenie systematycznym naruszaniem praw własności intelektualnej; wzywa Komisję do zwalczania tych naruszeń, a zwłaszcza fałszowania produktów − na poziomie wielostronnym, regionalnym oraz dwustronnym − w tym wszelkich form nieuczciwego handlu;

Nadzór nad importem

13.   z zadowoleniem przyjmuje system wspólnego nadzoru nad importem, w ramach którego przeprowadzane będą podwójne kontrole ośmiu produktów tekstylnych oraz odzieżowych eksportowanych przez Chiny do UE; wyraża jednak dużą obawę odnośnie do sposobu, w jaki system zostanie wdrożony; wzywa Komisję do zagwarantowania należytego wdrożenia tych podwójnych kontroli oraz do dokonania oceny skuteczności systemu w celu zapewnienia płynnego przejścia do wolnego handlu tekstyliami;

14.   podkreśla, że system podwójnych kontroli nie może być wprowadzony jedynie na rok 2008 i że funkcjonowanie skutecznego systemu nadzoru musi być zapewnione na dłuży okres;

15.   jest zdania, że grupa wysokiego szczebla powinna zapewnić monitorowanie systemu nadzoru nad importem tekstyliów oraz odzieży do Unii Europejskiej;

16.   wzywa Komisję oraz Stany Zjednoczone do zaangażowania się w konsultacje na temat importu tekstyliów z Chin;

17.   wzywa Komisję do stworzenia systemu monitorującego oraz dokonania oceny wyników przed końcem pierwszego kwartału 2008 r., w celu zapewnienia, aby szybko i w odpowiedni sposób pod uwagę zostały wzięte negatywne skutki gwałtownego wzrostu importu tekstyliów, oraz wzywa Komisję do poinformowania Parlamentu o swoich ustaleniach;

Bezpieczeństwo oraz ochrona konsumenta

18.   wzywa Komisję do wykorzystania swoich kompetencji w celu zakazania wprowadzania na rynek UE produktów niebezpiecznych, również w przypadku sektora tekstyliów oraz odzieży;

19.   wzywa Komisję do zapewnienia, aby importowane produkty tekstylne wprowadzane na rynek UE, w szczególności te importowane z Chin, podlegały takim samym wymogom w zakresie bezpieczeństwa oraz ochrony konsumenta, jak wyroby tekstylne produkowane w UE;

20.   wzywa Komisję do przeprowadzenia właściwej oceny i analizy kwestii rzekomej kwerendy redukcji cenowych na rzecz konsumentów unijnych;

Kraje rozwijające się oraz śródziemnomorscy partnerzy UE

21.   wzywa Komisję do wsparcia ustanowienia eurośródziemnomorskiego obszaru produkcyjnego w sektorze tekstylnym, poprzez wykorzystanie geograficznej bliskości UE i jej śródziemnomorskich partnerów, w celu stworzenia konkurencyjnej na skalę międzynarodową strefy zdolnej do zapewnienia, że zachowany zostanie obecny poziom produkcji przemysłowej oraz zatrudnienia;

22.   podkreśla, że zniesienie ograniczeń importowych dla tekstyliów przyniesie nie tylko radykalne zmiany w imporcie na rynek UE, ale może także wpłynąć na sektor odzieżowy i tekstylny w krajach rozwijających się, w tym w państwach będących śródziemnomorskimi partnerami UE;

23.   wzywa Komisję do zbadania wpływu pełnej liberalizacji sektora tekstylnego i odzieżowego na kraje najsłabiej rozwinięte; wyraża szczególne zaniepokojenie nieprzestrzeganiem podstawowych praw społecznych i pracowniczych przez niektóre kraje najsłabiej rozwinięte w celu utrzymania konkurencyjności; wzywa Komisję do zbadania w jaki sposób "pomoc za handel" i inne podobne programy mogą pomóc krajom najsłabiej rozwiniętym w zaangażowaniu się w programy sektorowe zrównoważonych pod względem społecznym i środowiskowym;

24.   wzywa Komisję do przeprowadzenia oceny użyteczności dla sektora odzieżowego narzędzi zarządzania aspektem podaży celem ustabilizowania konkurencji światowej oraz uniknięcia stosowania "zasady najmniejszego wspólnego mianownika" do standardów społecznych i środowiskowych;

Informowanie Parlamentu Europejskiego

25.   zwraca się do Komisji od dostarczenie Parlamentowi pełnych informacji na temat wszelkich zmian zachodzących w dziedzinie międzynarodowego handlu tekstyliami;

o
o   o

26.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Komisji, Radzie oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.

(1) Dz.U. C 193 E z 17.8.2006, str. 110.


Stosunki gospodarcze i handlowe z Koreą
PDF 334kWORD 76k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 13 grudnia 2007 r. w sprawie stosunków gospodarczych i handlowych z Koreą (2007/2186(INI))
P6_TA(2007)0629A6-0463/2007

Parlament Europejski,

–   uwzględniając Umowę ramową o handlu i współpracy pomiędzy Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony a Republiką Korei z drugiej strony(1),

–   uwzględniając analizę zatytułowaną "Wpływ gospodarczy możliwych umów o wolnym handlu pomiędzy Unią Europejską a Koreą Południową", przygotowaną przez Copenhagen Economics i prof. J. F. François,

–   uwzględniając komunikat Komisji do Rady, Parlamentu Europejskiego, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów "Globalny wymiar Europy: konkurowanie na światowym rynku. Wkład w strategię wzrostu gospodarczego i zatrudnienia UE" (COM(2006)0567),

–   uwzględniając swoje rezolucje z dnia13 października 2005 r. w sprawie perspektyw stosunków handlowych pomiędzy UE i Chinami(2) i z dnia 28 września 2006 r. w sprawie stosunków gospodarczych i handlowych Unii Europejskiej z Indiami(3),

–   uwzględniając wytyczne Organizacji Współpracy Regionalnej i Rozwoju (OECD) w sprawie przedsiębiorstw wielonarodowych oraz Trójstronną deklarację zasad Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP) dotyczących przedsiębiorstw wielonarodowych i polityki społecznej,

–   uwzględniając statystyki OECD dotyczące zatrudnienia w 2007 r.,

–   uwzględniając deklarację w sprawie zacieśniania stosunków między Koreą Południową i Północną oraz umacniania pokoju i dobrobytu, przyjętą w dniu 4 października 2007 r. przez Republikę Korei (dalej zwaną "Koreą") oraz Koreańską Republikę Ludowo-Demokratyczną (zwaną dalej "Koreą Północną"),

–   uwzględniając art. 45 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Handlu Międzynarodowego oraz opinię Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii (A6-0463/2007),

A.   mając na uwadze, że oparty na zasadach wielostronny system handlu, ustanowiony przez Światową Organizację Handlu (WTO), nadal stanowi najodpowiedniejsze ramy dla regulowania i wspierania sprawiedliwego i zrównoważonego handlu dzięki opracowywaniu odpowiednich zasad i zapewnianiu ich przestrzegania,

B.   mając na uwadze, że priorytetem UE nadal powinno być osiągnięcie zrównoważonego wyniku agendy rozwoju z Ad-Dauhy, co pomogłoby krajom rozwijającym się w uzyskaniu pełnego udziału w międzynarodowym systemie handlu,

C.   mając na uwadze, że dwustronne i międzyregionalne umowy handlowe mogą jednak stanowić uzupełnienie zasad WTO, obejmując takie zagadnienia jak standardy społeczne i środowiskowe, w których to dziedzinach trudno obecnie osiągnąć wielostronne porozumienie,

D.   mając na uwadze, że w umowie z Koreą można również uwzględnić kwestie inwestycji i handlu usługami, lecz należy to uczynić w taki sposób, aby zagwarantować, aby otwarcie rynku nie spowodowało odejścia od koreańskich i europejskich zasad dotyczących ochrony usług publicznych i różnorodności kulturowej ani nie naruszyło przestrzeni politycznej potrzebnej do jednostronnego wprowadzania – zarówno w UE, jak i w Korei – zrównoważonej polityki społecznej i gospodarczej oraz polityki z zakresu ochrony środowiska,

E.   mając na uwadze, że Korea jest jedną z czołowych gospodarek światowych, która pod względem przychodu na mieszkańca dorównuje państwom członkowskim UE osiągającym średnie wyniki,

F.   mając na uwadze, że ubóstwo pozostaje nierozwiązanym i pogłębiającym się problemem w Korei, która według statystyk OECD jest jednym z trzech członków OECD charakteryzujących się zarówno najwyższą różnicą dochodów, jak i najznaczniejszym pogłębianiem się różnicy dochodów; mając na uwadze, że Korea należy do krajów OECD wydających mniej niż 5% wpływów z podatków na zabezpieczenia socjalne, podczas gdy średnia w OECD wynosi 43%;

G.   mając na uwadze, że Korea jest czwartym pod względem wielkości partnerem handlowym UE spoza Europy, a UE była w 2006 r. największym inwestorem zagranicznym w Korei,

H.   mając na uwadze, że Korea podpisała umowy o wolnym handlu ze Stanami Zjednoczonymi i szeregiem innych liczących się partnerów handlowych, a kolejne umowy są obecnie w fazie negocjacji,

I.   mając na uwadze, że dostęp do rynku jest w coraz większym stopniu utrudniany przez różnorodne bariery pozataryfowe, w tym brak przyjętych norm i standardów międzynarodowych, co jest jedną z przyczyn strukturalnego deficytu UE w dwustronnych stosunkach handlowych,

J.   mając na uwadze, że jak wynika z analiz, umowa UE-Korea mogłaby przynieść istotne korzyści gospodarcze dla obu stron, lecz w każdym z rozważanych wariantów dwie trzecie tych korzyści przypadłoby Korei,

Kwestie ogólne

1.   uważa, że pomyślny wynik agendy rozwoju z Ad-Dauhy nadal stanowi priorytet UE w zakresie handlu, i byłby zaniepokojony, gdyby negocjacje dwustronne z Koreą lub innymi partnerami zakłóciły osiągnięcie tego celu;

2.   wyraża przekonanie, że dwustronne negocjacje z liczącymi się partnerami handlowymi lub regionami mogą stanowić użyteczne uzupełnienie zasad wielostronnych, pod warunkiem, że ich rezultatem będą wysokiej jakości umowy o ambitnych założeniach, wykraczające swoim zakresem poza redukcję taryf;

3.   uważa, że rozmiary i szybki wzrost gospodarki koreańskiej sprawia, iż Korea jest odpowiednim kandydatem do zawarcia tego rodzaju umowy, lecz zwraca uwagę na istotne problemy – w tym znaczące bariery pozataryfowe – które trzeba będzie rozwiązać w celu osiągnięcia satysfakcjonującego porozumienia;

4.   uważa, że porozumienie ograniczające się do obniżenia taryf przyniosłoby tylko krótkoterminowe korzyści, w związku z czym żąda zlikwidowania barier pozataryfowych oraz otwarcia sektora usług w Korei;

5.   uważa, że każda umowa o wolnym handlu z Koreą powinna uwzględniać cztery tzw. kwestie singapurskie (handel a inwestycje, handel a polityka konkurencji, przejrzystość zamówień publicznych i ułatwienia w handlu);

6.   jest zdania, że korzystna dla obu stron treść umowy jest dużo ważniejsza niż szybka realizacja harmonogramu, i w związku z tym byłby zaniepokojony, gdyby sztucznie ustalone terminy doprowadziły do powstania umowy uwzględniającej wąskie spektrum zagadnień o mało ambitnych założeniach;

Zrównoważony rozwój

7.   uważa, że w przypadku produktów przyjaznych dla środowiska taryfy powinny być zmniejszone wcześniej niż dla innych towarów; wzywa negocjatorów ze strony Komisji i z Korei o stworzenie jasnej definicji takich produktów; zdecydowanie zaleca należyte uwzględnienie w takiej definicji warunków środowiska warunków, w jakich towary te są produkowane;

8.   ubolewa, że ocena oddziaływania na trwały rozwój nie została podjęta na wcześniejszym etapie, biorąc pod uwagę planowany harmonogram negocjacji; uważa za niezwykle ważne, aby wyniki zleconej oceny oddziaływania na trwały rozwój zostały opublikowane na długo przed podpisaniem porozumienia oraz by przeznaczono dostatecznie dużo czasu na przeprowadzenie pełnej konsultacji publicznej w sprawie tej oceny, tak aby wyniki konsultacji mogły wpłynąć na rezultat negocjacji; wzywa Komisję, aby konsultowała z Parlamentem, Radą i społeczeństwem obywatelskim wyniki oceny oddziaływania na trwały rozwój sugerujące potrzebę wprowadzenia wymogów złagodzenia, oraz aby uwzględniła te konsultacje w negocjacjach dotyczących ostatecznej wersji umowy o wolnym handlu;

9.   wyraża przekonanie, że ambitne założenia Komisji, dotyczące zwiększającego się dostępu do rynku, należy zrównoważyć równie ambitnym podejściem do kwestii trwałego rozwoju; podkreśla również, że nie może być wyjątków od reguły, zgodnie z którą dostęp do rynku wewnętrznego w Europie uzależniony jest od przestrzegania norm z zakresu ochrony środowiska;

10.   z zadowoleniem przyjmuje wprowadzenie ulepszonych klauzul społecznych i środowiskowych do zawartej niedawno umowy o wolnym handlu pomiędzy Stanami Zjednoczonymi a Koreą, co było rezultatem nacisków ze strony amerykańskiego Kongresu;

11.   uważa, że unijni negocjatorzy muszą traktować powyższe za podstawę do dalszych postępów, szczególnie w odniesieniu do ratyfikowania i wdrażania podstawowych standardów MOP, zaangażowania Korei w realizację strategii walki ze zmianami klimatycznymi w okresie po 2012 roku i uznania obowiązujących norm i przepisów UE dotyczących środowiska naturalnego;

12.   wzywa, aby wszelkie porozumienia handlowe z Koreą zawierały wiążące klauzule społeczne i dotyczące ochrony środowiska;

13.   wzywa państwa członkowskie i Komisję, aby podczas dwustronnych negocjacji z Koreą wspierały i promowały wytyczne OECD dotyczące społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw, zarówno w odniesieniu do przedsiębiorstw koreańskich działających w Europie, jak i do przedsiębiorstw europejskich działających w Korei;

14.   uważa, że ambitny rozdział dotyczący trwałego rozwoju stanowi niezbędną część każdej umowy, lecz przypomina, że ostatecznym celem jest wdrożenie uzgodnionych standardów; wyraża opinię, że aby to osiągnąć, konieczne jest uwzględnienie rozdziału poświęconego standardowemu mechanizmowi rozstrzygania sporów;

15.   wyraża przekonanie, że forum handlu i trwałego rozwoju, złożone z przedstawicieli organizacji pracowników i pracodawców oraz organizacji pozarządowych, mogłoby wnieść cenny wkład w zagwarantowanie, aby szersze otwarcie rynku wiązało się z coraz wyższymi standardami środowiskowymi i społecznymi;

16.   proponuje ustanowienie mechanizmu, w ramach którego uznane koreańskie organizacje pracowników i pracodawców mogłyby przedstawiać wnioski dotyczące działań, które to wnioski byłyby rozpatrywane w określonym terminie i mogłyby skutkować działaniami następczymi i przeglądem przepisów, w celu wywierania nacisku na tych, którzy łamią prawa pracownicze;

Kwestie sektorowe

17.   domaga się zawarcia porozumienia o wolnym handlu z Koreą, które obejmuje handel towarami i usługami, w którym istotnym składnikiem dwustronnych negocjacji jest współpraca naukowa i techniczna oraz własność intelektualna, które promuje współpracę w zakresie wydajności energii, próbuje walczyć ze zmianami klimatu, a także obejmuje inne zewnętrzne aspekty polityki energetycznej, źródła energii jądrowej, jak i odnawialne źródła energii oraz program Galileo;

18.   uważa, że w wyniku istniejących w Korei różnic w stosunku do międzynarodowych norm i wymogów dotyczących etykietowania kraj ten tworzy istotne bariery pozataryfowe, które stanowią szczególny problem dla przemysłu motoryzacyjnego, farmaceutycznego, kosmetycznego i elektronicznego; wzywa rząd Korei do przedstawienia wystarczających wyjaśnień co do takich różnic lub też do zobowiązania się podczas negocjacji umowy o wolnym handlu do ich usunięcia;

19.   popiera wyrażony przez Komisję zamiar wspierania unijnych eksporterów produktów farmaceutycznych i urządzeń medycznych poprzez zapewnienie większej przejrzystości w koreańskim systemie opieki zdrowotnej, podkreśla jednak, że porozumienie nie powinno tworzyć żadnych prawnych ani praktycznych przeszkód dla firm koreańskich korzystających z elastycznych rozwiązań określonych w ust. 4 i 5 deklaracji w sprawie porozumienia TRIPS i zdrowia publicznego, przyjętej przez konferencję ministrów WTO w dniu 14 listopada 2001 r. w Ad-Dausze, w celu promowania dostępu do leków w krajach rozwijających się;

20.   podkreśla, że porozumienie w sprawie wzajemnego uznawania powinno zostać włączone do umowy o wolnym handlu UE-Korea w celu dalszej eliminacji utrudnień w handlu spowodowanych niepotrzebnym powielaniem procedur prowadzonych przez władze Korei, które stawiają przeszkody przed firmami UE reprezentującymi różne gałęzie przemysłu, pragnącymi sprzedawać swoje produkty w Korei;

21.   wyraża ubolewanie z powodu nieprzestrzegania przez Koreę międzynarodowych norm, w wyniku czego zwierzęta poddawane są niepotrzebnie powtórnym testom; uważa, że w umowie należy dążyć do zagwarantowania, aby naukowo potwierdzone metody alternatywne w stosunku do testowania na zwierzętach, które zostały zatwierdzone przez jedną ze stron, były akceptowane przez drugą stronę;

22.   jest zaniepokojony, że umowa o wolnym handlu między UE a Koreą mogłoby mieć silny negatywny wpływ na europejski przemysł motoryzacyjny; w związku z tym postuluje, by Komisja rozważyła strategię stopniowego znoszenia ceł importowych UE; zaleca, by to stopniowe znoszenie było połączone z usuwaniem istotnych barier pozataryfowych po stronie koreańskiej;

23.   zauważa, że w odniesieniu do przemysłu motoryzacyjnego Korea podpisała i ratyfikowała Porozumienie Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych dotyczące ustanowienia ogólnych przepisów technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być montowane lub wykorzystywane w pojazdach kołowych, zobowiązując się w ten sposób do wdrażania standardowych przepisów; wzywa Komisję, by domagała się ich szybkiego wdrożenia; wzywa również Komisję, by domagała się, aby pojazdy samochodowe z UE spełniające standardy Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ mogły być wwożone do Korei bez dokonywania przeglądu czy homologacji;; sprzeciwia się przepisom zwalniającym pojazdy koreańskie z przestrzegania norm dotyczących zapobiegania emisji zanieczyszczeń;

24.   jest zdania, że z uwagi na trudne doświadczenia UE z koreańskim przemysłem stoczniowym w negocjacjach należy zwrócić szczególną uwagę na ten sektor;

25.   jest zdania, że podczas negocjacji Komisja powinna również brać pod uwagę obawy zarówno koreańskiego, jak i europejskiego sektora rolnictwa, szczególnie dotyczące możliwych negatywnych skutków porozumienia o wolnym handlu dla odnośnych produktów sensytywnych;

26.   uważa, że szczytowe poziomy taryf celnych oraz nadmierne wymogi dotyczące etykietowania, którym musi sprostać przemysł destylowanych napojów spirytusowych, stanowią priorytetową kwestię w trakcie negocjacji; wzywa do niezwłocznego przyjęcia środków na rzecz zniesienia barier pozataryfowych dotykających owoców i warzyw oraz nadmiernie wysokich taryf nakładanych na owoce w puszkach; jest zdania, że istotne jest osiągnięcie zadowalającego wyniku w odniesieniu do oznaczeń geograficznych;

27.   wyraża zaniepokojenie w związku z trudnościami, z jakimi borykają się firmy zagraniczne chcące uzyskać dostęp do koreańskiego rynku usług, w tym bankowości, ubezpieczeń i doradztwa prawnego;

28.   przywiązuje dużą wagę do skutecznego wykonywania praw własności intelektualnej, między innymi poprzez wprowadzenie odpowiednich kar za fałszerstwo i piractwo; uważa, że należy wprowadzić specjalne mechanizmy szybkiego i skutecznego rozstrzygania sporów w kontekście obowiązujących zasad WTO, aby możliwe było odpowiednie zajęcie się takimi oraz innymi formami nieuczciwej konkurencji w handlu; stwierdza, że trwające negocjacje z Koreą w sprawie ochrony praw własności intelektualnej nie powinny podważać uzasadnionych celów politycznych, takich jak dostęp do leków, poprzez wychodzenie poza zobowiązania porozumienia TRIPS, powinny natomiast zachęcać do korzystania z mechanizmów elastyczności porozumienia TRIPS;

29.   wzywa Koreę do pilnego wprowadzenia praw do publicznego odtwarzania dla producentów nagrań dźwiękowych, zgodnie z Międzynarodową konwencją o ochronie wykonawców, producentów fonogramów oraz organizacji nadawczych z 1961 r. (konwencja rzymska), Traktatem Światowej Organizacji Własności Intelektualnej o artystycznych wykonaniach i fonogramach z 1996 r. oraz dyrektywą 2006/115/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej(4);

30.   wzywa Koreę do pełnego przestrzegania traktatów Światowej Organizacji Własności Intelektualnej dotyczących internetu (traktat dotyczący praw autorskich z 1996 r. oraz Traktat o artystycznych wykonaniach i fonogramach), co obejmuje: pełne wsparcie prawne dla technicznych środków ochrony stosowanych przez posiadaczy praw autorskich, w tym zakaz działań polegających na obchodzeniu przepisów; zapewnianie producentom nagrań dźwiękowych wyłącznych praw do wszelkich form rozpowszechniania w internecie; ustanowienie skutecznej procedury powiadamiania i usuwania; uznawanie ochrony kopii tymczasowych i zawężenie wyjątku dotyczącego kopiowania na użytek prywatny w dziedzinie cyfrowej;

31.   wzywa Koreę do pilnego nasilenia zwalczania piractwa internetowego poprzez: poprawę zachęt dla dostawców usług sieciowych do współpracy w zakresie zwalczania piractwa, zachęcanie Centrum Ochrony Praw Autorskich do konsekwentnego przeciwdziałania piractwu online dzieł, do których prawa posiadają podmioty zagraniczne, prowadzenie dochodzeń i ściganie podmiotów związanych z nielegalnymi stronami internetowymi, serwerami, usługami związanymi z przechowywaniem i wymianą plików;

32.   podkreśla, że każde porozumienie o wolnym handlu z Koreą powinno obejmować następujące kwestie:

   poprawę i uproszczenie prawa wspólnotowego dotyczącego zasad pochodzenia,
   szerszą harmonizację już istniejących norm i standardów międzynarodowych zamiast wprowadzania nowych standardów,
   bardziej rygorystyczne obowiązki sprawozdawcze i wspieranie sprawdzonych metod w dziedzinie regulacji,
   przejrzystość państwowych mechanizmów wsparcia i usuwanie istniejących barier pozacelnych;

Korea Północna i Kaesong

33.   wyraża zadowolenie z roli, jaką odgrywa kompleks przemysłowy Kaesong (Kaesong Industrial Complex) w przyczynianiu się do pokoju i bezpieczeństwa w regionie; wyraża jednak przekonanie, że uwzględnienie towarów z kompleksu przemysłowego Kaesong (Kaesong Industrial Complex, KIC) w umowie o wolnym handlu wiąże się z poważnymi problemami o charakterze prawnym i technicznym,;

34.   zaleca, aby Komisja dokładnie zbadała, w jakim stopniu stosunki handlowe między Koreą Północną a Koreą Południową mogłyby być wspierane za pośrednictwem umowy o wolnym handlu z UE;

35.   podkreśla, że umowa powinna zawierać zobowiązanie do nieobniżania standardów pracy w celu przyciągnięcia inwestycji zagranicznych na dowolnej części terytorium stron, w tym w strefie przetwórstwa przeznaczonego do wywozu;

Inne kwestie

36.   wyraża przekonanie, że w celu potwierdzenia trwałego zaangażowania w negocjacje wielostronne Korea powinna być gotowa na zapewnienie krajom najsłabiej rozwiniętym wolny od ceł i kontyngentów dostęp do swojego rynku, postępując za przykładem unijnej inicjatywy "Wszystko oprócz broni" i przy pełnym poszanowaniu równoważnych norm pracy i ochrony środowiska;

Rola Parlamentu

37.   uważa, że prawny charakter i publiczna akceptowalność umowy wymagają, aby Parlament był ściśle zaangażowany w każdy etap negocjacji i miał możliwość wyrażenia swoich poglądów na temat dopuszczalności negocjowanego tekstu; oczekuje od Komisji i Rady dążenia do przedstawienia umowy w formie wymagającej zgody Parlamentu zgodnie z art. 300 ust. 3 drugi akapit Traktatu WE;

o
o   o

38.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich oraz rządowi i parlamentowi Republiki Korei.

(1) Dz.U. L 90 z 30.3.2001, str. 46.
(2) Dz.U. C 233 E z 28.9.2006, str. 103.
(3) Dz.U. C 306 E z 15.12.2006, str. 400.
(4) Dz.U. L 376 z 27.12.2006, str. 28.


Czad wschodni
PDF 201kWORD 57k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 13 grudnia 2007 r. w sprawie Czadu wschodniego
P6_TA(2007)0630RC-B6-0527/2007

Parlament Europejski,

–   uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie stanu praw człowieka w Czadzie,

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 27 września 2007 r. w sprawie operacji EPBiO we wschodnim Czadzie i w Republice Środkowoafrykańskiej(1),

–   uwzględniając rezolucję Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1778 (2007) z dnia 25 września 2007 r. stanowiącą o wprowadzeniu wieloaspektowej obecności międzynarodowej we wschodnim Czadzie i na północnym wschodzie Republiki Środkowoafrykańskiej, w tym misji EUFOR w Czadzie i Republice Środkowoafrykańskiej w ramach EPBiO,

–   uwzględniając wspólne działanie Rady 2007/677/WPZiB z dnia 15 października 2007 r. w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej w Republice Czadu i w Republice Środkowoafrykańskiej (EUFOR Czad/RŚA)(2),

–   uwzględniając rezolucję Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1769 (2007) z dnia 31 lipca 2007 r., ustanawiającą, początkowo na okres 12 miesięcy, operację mieszaną Unia Afrykańska/ONZ w Darfurze (UNAMID),

–   uwzględniając rezolucję Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1325 (2000) z dnia 31 października 2000 r. w sprawie kobiet, pokoju i bezpieczeństwa,

–   uwzględniając art. 115 ust. 5 regulaminu,

A.   mając na uwadze, że w dniu 26 listopada 2007 r. czadyjskie wojsko zabiło wzdłuż wschodniej granicy Czadu setki czadyjskich rebeliantów, a w dniu 3 grudnia 2007 r. czadyjskie wojsko rozpoczęło kolejną ofensywę przeciwko siłom czadyjskich rebeliantów,

B.   mając na uwadze wznowienie walk zbrojnych między wojskiem czadyjskim a rebeliantami ze Zjednoczonych Sił na rzecz Demokracji i Rozwoju (UFDD) i z Ugrupowania Sił na rzecz Przemian (RFC) po okresie obowiązywania kruchego układu pokojowego, który został rozwiązany z końcem listopada 2007 r.; mając na uwadze, że zarówno grupy rebeliantów, jak i urzędnicy rządowi i zagraniczni obserwatorzy potwierdzają, że bitwy toczące się od 26 listopada 2007 r. to najcięższe potyczki odnotowane w Czadzie od czasu przejęcia władzy przez prezydenta Idrissa Deby'ego Itno w grudniu 1990 r.,

C.   mając na uwadze, że w dwunastu obozach wzdłuż wschodniej granicy Czadu z Sudanem przebywa około 238 000 uchodźców z Sudanu, 44 600 uchodźców z Republiki Środkowoafrykańskiej i 170 000 przesiedleńców wewnętrznych,

D.   mając na uwadze ostrzeżenie Wysokiego Komisarza ONZ ds. Uchodźców wydane w dniu 4 grudnia 2007 r., zgodnie z którym trwająca przez poprzednie dziesięć dni fala walk między siłami rządowymi a rebeliantami we wschodnim Czadzie ograniczyła dostęp ONZ do obozów będących domem dla setek tysięcy uchodźców i przesiedleńców wewnętrznych i nasiliła napięcia na tym obszarze,

E.   mając na uwadze, że walki utrudniają operacje Światowego Programu Żywieniowego (WFP) we wschodnim Czadzie, uniemożliwiając dostęp do niektórych obozów dla uchodźców i opóźniając wysyłki żywności do innych; mając na uwadze, że walki w pobliżu Farchany, gdzie znajdują się trzy obozy dla uchodźców, w szczególny sposób utrudniły prowadzenie operacji humanitarnych; mając na uwadze, że uzbrojeni bandyci przynajmniej w jednym przypadku zaatakowali ciężarówkę przewożącą żywność WFP na jego zlecenie,

F.   mając na uwadze, że walki koncentrują się głównie na obszarach wokół Farchany, Iriby, Biltine i Gueredy, leżących na północ i na wschód od większego miasta Abeché, głównego zaplecza operacyjnego dla co najmniej dwunastu obozów dla uchodźców; mając na uwadze pogorszenie się stanu bezpieczeństwa również na obszarach wokół obozu dla uchodźców na południe od Abeché, na przykład w Goz Beida,

G.   mając na uwadze, że według Międzynarodowego Komitetu Czerwonego Krzyża pomocy humanitarnej w regionie zagrażają głównie uzbrojeni złodzieje i bandyci, a ofensywy wojskowe powodują nasilenie przestępczości; mając na uwadze, że narastający bandytyzm we wschodnim Czadzie zmusza agencje humanitarne do zmniejszenia liczby personelu i do przenoszenia się do kluczowych miast, co dodatkowo ogranicza ich zdolność do niesienia tak potrzebnej pomocy humanitarnej,

H.   mając na uwadze, że prezydent Czadu niedawno odwołał przywódcę Zjednoczonego Frontu na rzecz Przemian Mahamata Noura Abdelkerimiego ze stanowiska ministra obrony, co wskazuje na napięcia i konflikty na szczeblu rządowym,

I.   mając na uwadze, że w dniu 15 października 2007 r. Rada przyjęła ww. wspólne działanie dotyczące operacji EUFOR w Czadzie i Republice Środkowoafrykańskiej, która ma się przyczynić do ochrony zagrożonej ludności cywilnej, szczególnie uchodźców i przesiedleńców, ułatwić dostarczanie pomocy humanitarnej i swobodne przemieszczanie się personelu organizacji humanitarnych, pomagając poprawić bezpieczeństwo na obszarze operacji, a także przyczynić się do ochrony personelu, zaplecza, obiektów i sprzętu ONZ oraz zapewnić bezpieczeństwo i swobodne przemieszczanie się własnego personelu i pracowników związanych z ONZ;

J.   mając na uwadze, że rozmieszczanie EUFOR w Czadzie i Republice Środkowoafrykańskiej, które zgodnie z harmonogramem miało się rozpocząć przed końcem listopada 2007 r., jest stopniowo przesuwane; mając na uwadze, że z góry zakładano, że gdy tylko pora deszczowa ustąpi pod koniec października 2007 r., grupy rebeliantów ponownie zwiększą swoją mobilność i aktywność w regionie; mając na uwadze, że dowódca wywiadu czadyjskiego oskarżył Sudan o dostarczanie broni rebeliantom,

K.   mając na uwadze, że wszelka niestabilność wewnętrzna w Czadzie – w połączeniu z brakiem bezpieczeństwa w przygranicznym regionie wschodniego Czadu, w Darfurze i w Republice Środkowoafrykańskiej – będzie miała również negatywne skutki i konsekwencje dla operacji EUFOR w Czadzie i Republice Środkowoafrykańskiej, kiedy operacja ta zostanie już rozpoczęta,

L.   mając na uwadze, że międzynarodowe zaniepokojenie konfliktem wzrosło, odkąd UFDD zagroziły atakiem na siły francuskie lub na jakiekolwiek inne oddziały zagraniczne rozmieszczone na obszarze misji EUFOR w Czadzie i Republice Środkowoafrykańskiej,

M.   mając na uwadze zbrodnie wojenne polegające na przemocy seksualnej, w tym gwałty, wykorzystywane jako narzędzie walki, powszechne w obozach dla uchodźców i w całym regionie konfliktu, dokonywane na kobietach i dziewczętach, które są najbardziej narażone na ataki,

1.   podkreśla, że niedawne akty przemocy i zamieszki w Czadzie ukazują pilną potrzebę rozmieszczenia bez dalszej zwłoki sił EUFOR w Czadzie i Republice Środkowoafrykańskiej; podkreśla, że na państwach członkowskich UE i na ONZ spoczywa "odpowiedzialność za ochronę" uchodźców i przesiedleńców wewnętrznych w regionie; podkreśla, że siły te muszą dysponować wszelkimi niezbędnymi środkami i stosować je, w pełnej zgodności z międzynarodowymi prawami człowieka i prawem humanitarnym, w celu ochrony zagrożonej ludności cywilnej;

2.   wyraża jednak ubolewanie, że misja wciąż nie dysponuje podstawowym wyposażeniem umożliwiającym oddziałom wykonywanie obowiązków, na przykład śmigłowcami i artykułami medycznymi;

3.   wzywa instytucje UE i jej państwa członkowskie, by uhonorowały podjętą decyzję polityczną i jak najszybciej oddały do dyspozycji tej misji większą liczbę oddziałów i odpowiednie wsparcie finansowe, logistyczne i powietrzne, w tym niezbędną liczbę śmigłowców; podkreśla, że wiarygodność polityki zagranicznej UE będzie zagrożona na arenie światowej, jeśli nie zdoła ona zmobilizować wystarczającej liczby oddziałów i sprzętu do zapewnienia operacyjności misji;

4.   wzywa Radę i Komisję do bieżącego informowania Parlamentu o obecnych inicjatywach (na przykład w Europejskiej Agencji Obrony) mających na celu zaradzenie niedostatkom zaplecza w kluczowych dziedzinach, zwłaszcza w odniesieniu do jednostek śmigłowców i wsparcia medycznego, oraz do przedstawienia wspólnych wniosków w sprawie krótko- i długoterminowych rozwiązań gwarantujących dostęp do tego zaplecza zarówno dla celów humanitarnych, jak i dla celów EPBiO;

5.   podkreśla regionalny wymiar kryzysu w Darfurze i pilną potrzebę zajęcia się jego destabilizującym wpływem na sytuację humanitarną i na bezpieczeństwo w krajach sąsiadujących, a także ponownie wyraża wolę przeprowadzenia wojskowej operacji pomostowej UE jako wsparcia dla wieloaspektowej obecności ONZ;

6.   przypomina swoją ww. rezolucję z dnia 27 września 2007 r., popierającą rozpoczęcie operacji EPBiO we wschodnim Czadzie i w północnej części Republiki Środkowoafrykańskiej, i nalega, by Rada i Komisja przyspieszyły proces decyzyjny dotyczący rozpoczęcia tej operacji, w celu zapewnienia rozpoczęcia rozmieszczania pierwszych żołnierzy przed końcem 2007 r. i osiągnięcia pełnego potencjału misji do lutego lub początku marca 2008 r.;

7.   z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Komisja przeznaczy na misję ponad 50 milionów EUR, w tym 10 milionów EUR z instrumentu stabilności na składową tej operacji pokojowej polegającą na szkoleniu policji przez ONZ; zauważa, że jest to dowód na spójność międzyinstytucjonalnego podejścia UE do europejskiej polityki bezpieczeństwa i obrony;

8.   ubolewa, że prezydent Sudanu nalega, by siły UNAMID, które mają być wzmocnione siłami EUFOR w Czadzie i Republice Środkowoafrykańskiej, miały wyłącznie afrykański charakter, wbrew odpowiedniej rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ; podkreśla potrzebę przyspieszenia rozmieszczania sił pokojowych ONZ-UA w Darfurze; wzywa rząd Sudanu do współpracy z Międzynarodowym Trybunałem Karnym (MTK) i sugeruje ujęcie w mandacie sił mieszanych uprawnień do poszukiwania i zatrzymywania osób, wobec których MTK wydał nakazy aresztowania;

9.   odnotowuje eskalację umyślnych i ukierunkowanych na ludność cywilną ataków milicji Dżandżałid przekraczającej granice Sudanu, a także miejscowych czadyjskich Arabów i niektórych grup niearabskich; odnotowuje rozmiary przemocy na tle płciowym, napastowania, zastraszania i gwałtów popełnianych w tym regionie zupełnie bezkarnie; wzywa władze Czadu do prowadzenia śledztw w sprawie doniesień o gwałtach i innych poważnych przypadkach łamania praw człowieka i nadużyć oraz do postawienia sprawców przed wymiarem sprawiedliwości;

10.   podkreśla szczególną kwestię wykorzystywania seksualnego w regionie objętym tym konfliktem i kładzie nacisk na znaczenie uświadamiania tych nadużyć oddziałom państw członkowskich w UNAMID i EUFOR w Czadzie i Republice Środkowoafrykańskiej oraz przyjmowania postawy wyczulonej na sprawy płci na wszystkich etapach reagowania na przemoc seksualną w konflikcie, w tym szkoleń mających na celu zaspokojenie szczególnych potrzeb ofiar; podkreśla, że na krajach, których oddziały wojskowe i policyjne biorą udział w operacjach pokojowych, spoczywa odpowiedzialność za zapewnienie wdrożenia surowych kodeksów postępowania i właściwych szkoleń oraz że sprawcy przemocy seksualnej pociągani są do odpowiedzialności; odnotowuje, że wykazano, iż zwiększenie liczby kobiet w siłach pokojowych przyczynia się nie tylko do lepszych stosunków z goszczącymi je społecznościami, ale również do lepszego zachowania członków sił pokojowych;

11.   jest poważnie zaniepokojony doniesieniami pracowników organizacji pomocowych, zgodnie z którymi zarówno rebelianci, jak i rząd odwiedzają obozy dla uchodźców w celu wcielania dzieci do swoich oddziałów;

12.   nalega, by UE wywierała naciski na rzecz kompleksowego procesu pokojowego, poprzez presję i środki zachęcające wszystkie strony do ponownego podjęcia negocjacji, a także by prowadziła rozmowy mające na celu zajęcie się wszystkimi poziomami trwającego w Czadzie konfliktu, w tym napięciami między rządem a rebeliantami oraz konfliktami etnicznymi;

13.   wzywa Czad, by we współpracy z Sudanem i Libią stworzył warunki niezbędne dla trwałego politycznego rozwiązania poprzez wdrożenie porozumienia pokojowego z Sirte, a rządy Sudanu i Czadu wzywa do wypełniania obowiązków wynikających z porozumień z Trypolisu i Sirte;

14.   wyraża zaniepokojenie nasileniem nielegalnej sprzedaży i przemytu broni, zwłaszcza nielegalnej broni ręcznej i lekkiej;

15.   przypomina, że żadna misja pokojowa we wschodniej części Czadu i w północnej części Republiki Środkowoafrykańskiej nie może odnieść powodzenia bez autentycznego politycznego procesu pojednania;

16.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, Unii Afrykańskiej, Sekretarzowi Generalnemu ONZ, współprzewodniczącym Wspólnego Zgromadzenia Parlamentarnego AKP-UE, a także prezydentom, rządom i parlamentom Czadu, Republiki Środkowoafrykańskiej i Sudanu.

(1) Teksty przyjęte, P6_TA(2007)0419.
(2) Dz.U. L 279 z 23.10.2007, str. 21.


Prawa kobiet w Arabii Saudyjskiej
PDF 119kWORD 44k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 13 grudnia 2007 r. w sprawie praw kobiet w Arabii Saudyjskiej
P6_TA(2007)0631RC-B6-0526/2007

Parlament Europejski,

–   uwzględniając ratyfikację przez Arabię Saudyjską w dniu 7 września 2000 r., Konwencji ONZ w sprawie likwidacji wszelkiej dyskryminacji kobiet (CEDAW),

–   uwzględniając Konwencję ONZ w sprawie Zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania ratyfikowaną przez Arabię Saudyjską w dniu 23 września 1997 r.,

–   uwzględniając fakt, że Arabia Saudyjska jest stroną Konwencji Praw Dziecka od 26 stycznia 1996 r.,

–   uwzględniając fakt, ze Arabia Saudyjska została wybrana do zasiadania w Radzie Praw Człowieka ONZ w maju 2007 r.,

–   uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie Arabii Saudyjskiej z dnia 18 stycznia 1996 r.(1) oraz 10 marca 2005 r.(2),

–   uwzględniając art. 115 ust. 5 Regulaminu,

A.   mając na uwadze, że kobiety w Arabii Saudyjskiej nadal napotykają na liczne formy dyskryminacji w życiu prywatnym i publicznym, często padają ofiarą przemocy seksualnej i napotykają na ogromne przeszkody w systemie sadownictwa karnego,

B.   mając na uwadze, że w październiku 2006 r., dziewiętnastoletnia kobieta znana jako "dziewczyna z Qatif" została skazana na 90 batów, ponieważ przebywała sam na sam w samochodzie z mężczyzną, który nie był jej krewnym w momencie, gdy została zaatakowana zgwałcona przez grupę mężczyzn;

C.   wyrażając głębokie zaniepokojenie faktem, że sąd w Qatif (Arabia Saudyjska) w listopadzie 2007 r. zmienił wyrok i skazał ją na sześć miesięcy więzienia i 200 batów;

D.   mając na uwadze, że urzędnik sądu w Qatif oświadczył, że sąd zwiększył karę w związku z zaleceniami Sądu Najwyższego, ponieważ dziewczyna pogorszyła sytuację próbując wpłynąć na sąd poprzez media,

E.   mając na uwadze, że adwokat ofiary Abdul Rahman Al-Lahem został odsunięty od występowania w sądzie i dalszego reprezentowania swojej klientki po próbie podjęcia działań prawnych przeciw Ministerstwu Sprawiedliwości, ponieważ nie otrzymał on kopii wyroku w sprawie jego klientki, tak by mógł przygotować apelację; mając na uwadze, że Al-Lahem musi stawić się na przesłuchanie dyscyplinarne w Ministerstwie Sprawiedliwości, a sankcje mogą obejmować zawieszenie wykonywania zawodu na trzy lata i pozbawienie prawa wykonania zawodu;

F.   mając na uwadze, że Al-Lahem również bronił małżeństwa Fatimeh i Mansour Al.-Taimani, rodziców dwojga dzieci, na siłę rozwiedzionych w lipcu 2007 r., na wniosek brata kobiety, uzasadniając, że Fatimah wywodziła się z lepszego rodu niż jej mąż; mając na uwadze, że zostali oni uwięzieni na wiele dni a nawet miesięcy wraz z ich dziećmi, ponieważ odmówili zaakceptowania rozwodu oraz mając na uwadze, że Fatimeh została zmuszona zamieszkać w przytułku, ponieważ nie zgadza się na powrót do swojej rodziny;

G.   wyrażając szczególne zaniepokojenie faktem, że kryminalizacja wszelkich bliskich kontaktów niezamężnych osób płci przeciwnej w Arabii Saudyjskiej, stanowi poważną przeszkodę w dochodzeniu sprawiedliwości przez ofiary gwałtów oraz że sąd może uznać zarzuty gwałtu składane przez kobiety za zgodę na pozamałżeńskie kontakty seksualne, chyba że mogą one udowodnić, że nie wyraziły zgody na takie kontakty;

H.   mając na uwadze, że około dwóch milionów kobiet będących pracownikami migrującymi zatrudnionych jest jako pracownice domowe w Arabii Saudyjskiej, gdzie często padają ofiarą nadużyć ze strony organów władzy państwowej i prywatnych pracodawców, łącznie ze złym traktowaniem fizycznym i psychicznym oraz niewypłacaniem pensji, przetrzymywaniem bez sformułowania zarzutów czy postawienia przed sądem, a nawet z karą śmierci po niesprawiedliwym procesie,

I.   zwracając szczególnie uwagę na sprawy Rizany Nafeek, pracownicy domowej w Sri Lance, skazanej na karę śmierci w czerwcu 2007 r. z powodu zgonu niemowlęcia powierzonego jej pieczy, kiedy miała zaledwie 17 lat, oraz indonezyjskich pracownic domowych Siti Tarwiyah Slamet i Susmiyati Abdul Fulan, pobitych na śmierć przez członków zatrudniającej je rodziny w sierpniu 2007 r., przy czym dwie kolejne pracownice odniosły poważne obrażenia,

J.   mając na uwadze, że krajowe strony w międzynarodowych konwencjach praw człowieka (takich jak Konwencja ONZ w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet) mają obowiązek zagwarantowania równych praw dla mężczyzn i kobiet;

1.   wzywa rząd Arabii Saudyjskiej do podjęcia dalszych kroków mających na celu zniesienie restrykcji nałożonych na prawa kobiet, w tym ich swobodnego poruszania się, zakazu prowadzenia samochodu, ograniczeń w zakresie możliwości zatrudnienia, osobowości prawnej i reprezentowania w procesach sądowych, zniesienia wszelkich form dyskryminacji kobiet w życiu prywatnym i publicznym oraz do promowania uczestnictwa kobiet w życiu gospodarczym, społecznym i politycznym;

2.   ubolewa nad powyższą decyzją podjętą przez sąd w Qatif o skazaniu ofiary gwałtu; wzywa władze Arabii Saudyjskiej do uchylenia wyroku i wycofania zarzutów przeciw ofierze gwałtu;

3.   zauważa, że w dniu 3 października 2007 r. król Abdullah zapowiedział reformę sądownictwa obiecując utworzenie nowych wyspecjalizowanych sądów i poprawę szkolenia sędziów i prawników; przypomina, że w maju 2007 r. król Abdullah zażądał ustanowienia nowego sądu wyspecjalizowanego w sprawach przemocy w rodzinie;

4.   uważa, że kampania uświadamiająca na temat przemocy wobec kobiet w Arabii Saudyjskiej, zwłaszcza przemocy w rodzinie, byłaby pożądaną inicjatywą, która powinna zostać wprowadzona niezwłocznie;

5.   wzywa władze do dokonania przeglądu i egzekwowania krajowych przepisów z zakresu prawa pracy w celu zapewnienia pracownikom domowym takiej samej ochrony, jaką objęci są pracownicy innych sektorów, i zapewnienia ścigania pracodawców odpowiedzialnych za znęcanie się seksualne lub fizyczne, jak również za nadużycia z zakresu prawa pracy łamiące obowiązujące przepisy prawa krajowego;

6.   wzywa rząd Arabii Saudyjskiej do dokonania rewizji wszystkich spraw dotyczących nieletnich przestępców, którzy zostali skazani na karę śmierci, do zawieszenia wykonywania kary śmierci w przypadku nieletnich przestępców i do wprowadzenia moratorium na wykonywanie kary śmierci;

7.   wzywa Radę i Komisję do poruszenia tych kwestii podczas kolejnego posiedzenia Wspólnej Rady i spotkania ministerialnego między UE a Radą Współpracy Arabskich Państw Zatoki Perskiej;

8.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, Sekretarzowi Generalnemu ONZ, rządowi Arabii Saudyjskiej, Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Konferencji Islamskiej oraz Sekretarzowi Generalnemu Rady Współpracy Państw Arabskich Zatoki Perskiej.

(1) Dz.U. C 32 z 5.2.1996, str. 98.
(2) Dz.U. C 320 E z 15.12.2005, str. 281.


Sprawiedliwość dla "kobiet do towarzystwa"
PDF 206kWORD 45k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 13 grudnia 2007 r. w sprawie sprawieliwości dla "kobiet do towarzystwa" (niewolnice seksualne w Azji podczas II wojny światowej)
P6_TA(2007)0632RC-B6-0525/2007

Parlament Europejski,

–   uwzględniając 200. rocznicę zniesienia handlu niewolnikami obchodzoną w roku 2007,

–   uwzględniając Międzynarodową konwencję o zwalczaniu handlu kobietami i dziećmi (1921), której sygnatariuszem jest Japonia,

–   uwzględniając konwencję MOP nr 29 w sprawie pracy przymusowej, ratyfikowaną przez Japonię,

–   uwzględniając rezolucję Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych nr 1325 w sprawie kobiet, pokoju i bezpieczeństwa (2000),

–   uwzględniając sprawozdanie sporządzone przez Gay McDougall, specjalną sprawozdawczynię ONZ, w sprawie systematycznych gwałtów, niewolnictwa seksualnego i praktyk zbliżonych do niewolniczych podczas konfliktów zbrojnych (22 czerwca 1998 r.),

–   uwzględniając wnioski i zalecenia sformułowane podczas 38. posiedzenia Komitetu ONZ przeciwko Torturom (9-10 maja 2007 r.),

–   uwzględniając sprawozdanie z badania dokumentów rządu holenderskiego w sprawie przymusowej prostytucji kobiet z Holandii w Holenderskich Indiach Wschodnich podczas japońskiej okupacji, Haga (2004),

–   uwzględniając rezolucję Kongresu Stanów Zjednoczonych w sprawie "kobiet do towarzystwa", przyjętą w dniu 30 lipca 2007 r., i rezolucję parlamentu kanadyjskiego, przyjętą w dniu 29 listopada 2007 r.,

–   uwzględniając art. 115 ust. 5 Regulaminu,

A.   mając na uwadze, że w okresie okupacji kolonialnej i wojennej Azji i wysp Pacyfiku od lat 30. XX w. do końca II wojny światowej rząd Japonii złożył oficjalne zamówienie dotyczące nabycia młodych kobiet, znane na świecie jako "ianfu" lub "kobiety do towarzystwa", w wyłącznym celu świadczenia usług seksualnych na rzecz cesarskich sił zbrojnych,

B.   mając na uwadze, że system "kobiet do towarzystwa" obejmował gwałty zbiorowe, przymusowe aborcje, upokarzanie i przemoc seksualną prowadzącą do okaleczenia, śmierci lub ostatecznie do samobójstwa i stanowił jeden z największych przypadków handlu ludźmi w XX w.,

C.   mając na uwadze, że wszystkie spośród dziesiątków spraw dotyczących "kobiet do towarzystwa" wniesionych do sądów japońskich zakończyły się oddaleniem pozwów o odszkodowania, mimo iż w wyrokach sądowych uznano bezpośredni i pośredni udział cesarskich sił zbrojnych i odpowiedzialność państwa,

D.   mając na uwadze, że większość ofiar systemu "kobiet do towarzystwa" już nie żyje, a kobiety, które ocalały, mają 80 lat lub więcej,

E.   mając na uwadze, że w minionych latach wielu wysokich rangą członków i przedstawicieli rządu japońskiego wyraziło ubolewanie w związku z istnieniem systemu "kobiet do towarzystwa", tymczasem niektórzy urzędnicy japońscy wyrazili ostatnio godne pożałowania życzenie osłabienia lub podważenia tych twierdzeń,

F.   mając na uwadze, że rząd japoński nigdy nie ujawnił pełnej skali systemu niewolnictwa seksualnego, a w niektórych nowych lekturach obowiązkowych, z których korzysta się w japońskich szkołach, dąży się do minimalizacji tragedii "kobiet do towarzystwa" i innych przestępstw wojennych popełnianych przez Japończyków podczas II wojny światowej,

G.   mając na uwadze, że mandat Funduszu na rzecz Kobiet z Azji, prywatnej fundacji zainicjowanej przez rząd, której celem była realizacja programów i projektów w celu zadośćuczynienia nadużyciom wobec "kobiet do towarzystwa" i ich cierpieniom, zakończył się z dniem 31 marca 2007 r.,

1.   przychylnie odnosi się do doskonałych stosunków między Unią Europejską i Japonią, których podstawą są wspólne wartości wielopartyjnej demokracji, rządów prawa i przestrzegania praw człowieka;

2.   wyraża solidarność z kobietami, które padły ofiarą systemu "kobiet do towarzystwa" podczas II wojny światowej;

3.   przychylnie odnosi się do oświadczeń złożonych przez japońskiego szefa kancelarii rządu Yohei Kono w 1993 r. oraz ówczesnego premiera Tomiichi Murayamę w 1995 r. dotyczących "kobiet do towarzystwa", jak również rezolucji parlamentu japońskiego (diet) z 1995 r. i 2005 r., w których wyrażono ubolewanie z powodu ofiar wojennych, w tym ofiar systemu "kobiet do towarzystwa";

4.   przychylnie odnosi się do inicjatywy rządu japońskiego dotyczącej ustanowienia w 1995 r. obecnie rozwiązanego już Funduszu na rzecz Kobiet z Azji, prywatnej fundacji w dużej mierze finansowanej przez rząd, która rozdzieliła część "pieniędzy pojednania" na rzecz kilkuset "kobiet do towarzystwa", jest jednak zdania, że ta inicjatywa humanitarna nie może zaspokoić roszczeń dotyczących prawnego uznania i odszkodowania na mocy prawa międzynarodowego publicznego, jak stwierdzono ww. w sprawozdaniu z 1998 r. sporządzonym przez specjalną sprawozdawczynię, Gay Mc Dougall;

5.   wzywa rząd japoński do oficjalnego przyznania, że cesarskie siły zbrojne zmuszały młode kobiety – określane na świecie mianem "kobiet do towarzystwa" – do niewolnictwa seksualnego podczas okupacji kolonialnej i wojennej Azji i wysp Pacyfiku od lat 30. XX w. do końca II wojny światowej, do przeprosin i przyjęcia w sposób jasny i jednoznaczny historycznej i prawnej odpowiedzialności za ten proceder,

6.   wzywa rząd japoński do wprowadzenia skutecznych mechanizmów administracyjnych w celu zapewnienia odszkodowań wszystkim ocalałym ofiarom systemu "kobiet do towarzystwa" i rodzinom zmarłych ofiar;

7.   wzywa japoński parlament do podjęcia prawnych środków mających na celu zniesienie istniejących przeszkód uniemożliwiających otrzymanie odszkodowania przed sądami japońskimi; w szczególności należy wyraźnie przyznać w prawie krajowym prawo do występowania do rządu o odszkodowanie, a sprawy o odszkodowanie dla osób, które przeżyły niewolnictwo seksualne, stanowiące zbrodnię zgodnie z prawem międzynarodowym, należy potraktować priorytetowo, mając na uwadze wiek tych osób;

8.   wzywa rząd japoński do zaniechania wszelkich publicznych stwierdzeń, że ubezwłasnowolnienie i niewolnictwo "kobiet do towarzystwa" nigdy nie miały miejsca;

9.   zachęca japoński naród i rząd do podjęcia dalszych kroków mających na celu pełne uznanie historii swojego narodu, co stanowi moralny obowiązek wszystkich państw oraz do zwiększania świadomości w Japonii na temat działań, jakie miały miejsce w latach 30. i 40. XX w., w tym również w odniesieniu do "kobiet do towarzystwa"; wzywa rząd Japonii do przekazywania wiedzy o tych wydarzeniach obecnym i przyszłym pokoleniom;

10.  zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, parlamentom i rządom państw członkowskich, rządowi i parlamentowi Japonii, Radzie Praw Człowieka ONZ, rządom państw ASEAN, rządom Koreańskiej Republiki Ludowo – Demokratycznej, Republiki Korei, Chińskiej Republiki Ludowej, Tajwanu oraz Timoru Wschodniego.

Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności