Indeks 
Teksty przyjęte
Środa, 24 września 2008 r. - Bruksela
Zmiana art. 121 Regulaminu
 Migracja do systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II) *
 Migracja do systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II) (rozporządzenie)*
 Wspólnotowy system monitorowania i informacji o ruchu statków ***II
 Dochodzenia w sprawach wypadków w sektorze transportu morskiego ***II
 Odpowiedzialność przewoźników pasażerskich na morzu z tytułu wypadków ***II
 Kontrola państwa portu (przekształcenie) ***II
 Organizacje dokonujące inspekcji i przeglądów na statkach (przekształcenie) ***II
 Organizacje dokonujące inspekcji i przeglądów na statkach (przekształcenie) ***II
 Sieci i usług łączności elektronicznej ***I
 Europejski Urząd ds. Rynku Łączności Elektronicznej ***I
 Wspólne podejście do zagospodarowania zakresów częstotliwości zwolnionych w wyniku przejścia na nadawanie cyfrowe
 Sieci i usługi łączności elektronicznej, ochrona prywatności i ochrona konsumentów ***I
 Umowa międzynarodowa w sprawie drewna tropikalnego z 2006 r. *
 Umowa międzynarodowa w sprawie drewna tropikalnego
 Przygotowania do szczytu UE-Indie (Marsylia, 29 września 2008 r.)

Zmiana art. 121 Regulaminu
PDF 346kWORD 40k
Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 24 września 2008 r. w sprawie zmiany art. 121 Regulaminu Parlamentu Europejskiego dotyczącego postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości (2007/2266(REG))
P6_TA(2008)0440A6-0324/2008

Parlament Europejski,

–   uwzględniając pismo przewodniczącego Komisji Prawnej z dnia 26 września 2007 r.,

–   uwzględniając art. 201 oraz art. 202 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Konstytucyjnych (A6-0324/2008),

1.   podejmuje decyzję o wprowadzeniu do swojego Regulaminu poniższej zmiany;

2.   przypomina, iż zmiana ta wchodzi w życie pierwszego dnia najbliższej sesji miesięcznej;

3.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie i Komisji tytułem informacji.

Tekst obowiązujący   Poprawka
Poprawka 1
Regulamin Parlamentu Europejskiego
Artykuł 121 – ustęp 3 a (nowy)
3a.  Przewodniczący przedstawia uwagi lub interweniuje w imieniu Parlamentu w postępowaniach sądowych po konsultacji z właściwą komisją.
Jeżeli Przewodniczący zamierza odejść od zalecenia właściwej komisji, informuje o tym odpowiednio komisję i przekazuje sprawę Konferencji Przewodniczących, uzasadniając swoją decyzję.
Jeżeli Konferencja Przewodniczących uzna, że Parlament – w drodze wyjątku – nie powinien wnosić uwag do Trybunału Sprawiedliwości ani występować przed nim w przypadku gdy kwestionowana jest legalność aktu przyjętego przez Parlament, kwestia zostaje niezwłocznie przekazana zgromadzeniu plenarnemu.
W nagłych przypadkach Przewodniczący może podjąć działania zapobiegawcze celem zachowania terminów określonych przez właściwy sąd. W takich przypadkach jak najszybciej stosuje się procedurę przewidzianą w niniejszym ustępie.
Interpretacja :
Regulamin nie stawia przeszkód, by właściwa komisja podjęła odpowiednie kroki proceduralne pozwalające jej na terminowe przekazanie zalecenia w pilnych przypadkach.

Migracja do systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II) *
PDF 362kWORD 43k
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 24 września 2008 r. dotycząca projektu decyzji Rady w sprawie migracji z systemu informacyjnego Schengen (SIS 1+) do systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II) (12059/1/2008 – C6-0188/2008 – 2008/0077(CNS))
P6_TA(2008)0441A6-0351/2008

(Procedura konsultacji)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając projekt decyzji Rady (12059/1/2008),

–   uwzględniając wniosek Komisji (COM(2008)0196),

–   uwzględniając art. 30 ust. 1 lit. a), b), art. 31 ust. 1 lit. a), b) i art. 34 ust. 2 lit. c) Traktatu UE,

–   uwzględniając art. 39 ust. 1 Traktatu UE, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C6-0188/2008),

–   uwzględniając art. 93 oraz art. 51 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A6-0351/2008),

1.   zatwierdza po poprawkach projekt decyzji Rady;

2.   zwraca się do Komisji o odpowiednią zmianę tekstu, zgodnie z art. 250 ust. 2 Traktatu WE;

3.   zwraca się do Rady o poinformowanie go w przypadku uznania za stosowne odejścia od tekstu przyjętego przez Parlament;

4.   zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem w przypadku uznania za stosowne wprowadzenia znaczących zmian do tekstu przedłożonego do konsultacji;

5.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

Tekst proponowany przez Radę   Poprawka
Poprawka 1
Projekt decyzji Rady
Artykuł 11A a (nowy)
Artykuł 11Aa
Składanie sprawozdań
Do końca każdego półrocza, a po raz pierwszy do końca pierwszego półrocza roku 2009, Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z postępu prac nad rozwojem systemu SIS II oraz migracją z systemu informacyjnego Schengen (SIS 1+) do systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II).
Poprawka 2
Projekt decyzji Rady
Artykuł 12
Niniejsza decyzja wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Decyzja przestaje obowiązywać w dniu ustalonym przez Radę stanowiącą zgodnie z art. 71 ust. 2 decyzji nr 533/2007/WSiSW.
Niniejsza decyzja wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Decyzja przestaje obowiązywać w dniu ustalonym przez Radę stanowiącą zgodnie z art. 71 ust. 2 decyzji Rady 2007/533/WSiSW, w żadnym wypadku nie później niż w dniu 30 czerwca 2010 r.

Migracja do systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II) (rozporządzenie)*
PDF 353kWORD 42k
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 24 września 2008 r. dotyczące projektu rozporządzenia Rady w sprawie migracji z systemu informacyjnego Schengen (SIS 1+) do systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II) (11925/2/2008 – C6-0189/2008 – 2008/0078(CNS))
P6_TA(2008)0442A6-0352/2008

(Procedura konsultacji)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając projekt rozporządzenia Rady (11925/2/2008),

–   uwzględniając wniosek Komisji (COM(2008)0197),

–   uwzględniając art. 66 Traktatu WE, zgodnie z którym Rada przeprowadziła konsultacje z Parlamentem (C6-0189/2008),

–   uwzględniając art. 51 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A6-0352/2008),

1.   zatwierdza po poprawkach projekt rozporządzenia Rady;

2.   zwraca się do Komisji o odpowiednią zmianę tekstu, zgodnie z art. 250 ust. 2 Traktatu WE;

3.   zwraca się do Rady o poinformowanie go w przypadku uznania za stosowne odejścia od tekstu przyjętego przez Parlament;

4.   zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem w przypadku uznania za stosowne wprowadzenia znaczących zmian do tekstu przedłożonego do konsultacji;

5.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

Tekst proponowany przez Radę   Poprawka
Poprawka 1
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 11A a (nowy)
Artykuł 11A a)
Składanie sprawozdań
Do końca każdego półrocza, a po raz pierwszy do końca pierwszego półrocza roku 2009, Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z postępu prac nad rozwojem systemu SIS II oraz migracją z systemu informacyjnego Schengen (SIS 1+) do systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II).
Poprawka 2
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 12
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Rozporządzenie przestaje obowiązywać w dniu ustalonym przez Radę stanowiącą zgodnie z art. 55 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1987/2006.
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Rozporządzenie przestaje obowiązywać w dniu ustalonym przez Radę stanowiącą zgodnie z art. 55 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1987/2006, jednak nie później niż w dniu 30 czerwca 2010 r.

Wspólnotowy system monitorowania i informacji o ruchu statków ***II
PDF 522kWORD 211k
Rezolucja
Tekst skonsolidowany
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 24 września 2008 r. dotyczącya wspólnego stanowiska Rady mającego na celu przyjęcie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2002/59/WE ustanawiającą wspólnotowy system monitorowania i informacji o ruchu statków (5719/3/2008 – C6-0225/2008 – 2005/0239(COD))
P6_TA(2008)0443A6-0334/2008

(Procedura współdecyzji: drugie czytanie)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wspólne stanowisko Rady (5719/3/2008 – C6-0225/2008)(1),

–   uwzględniając stanowisko zajęte w pierwszym czytaniu(2) dotyczące wniosku Komisji przedstawionego Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2005)0589),

–   uwzględniając art. 251 ust. 2 Traktatu WE,

–   uwzględniając art. 62 Regulaminu,

–   uwzględniając zalecenie do drugiego czytania przedstawione przez Komisję Transportu i Turystyki (A6-0334/2008),

1.   zatwierdza wspólne stanowisko po poprawkach;

2.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w drugim czytaniu w dniu 24 września 2008 r. w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/.../WE zmieniającej dyrektywę 2002/59/WE ustanawiającą wspólnotowy system monitorowania i informacji o ruchu statków

P6_TC2-COD(2005)0239


(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 80 ust. 2,

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(3),

uwzględniając opinię Komitetu Regionów(4),

stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu(5),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Przyjmując dyrektywę 2002/59/WE(6), Unia Europejska wzmocniła swoją zdolność zapobiegania sytuacjom stanowiącym zagrożenie dla bezpieczeństwa życia ludzkiego na morzu i ochrony środowiska morskiego.

(2)  Z uwagi na fakt, że niniejsza dyrektywa dotyczy zmiany dyrektywy 2002/59/WE, większość zobowiązań w niej zawartych nie będzie miała zastosowania do państw członkowskich pozbawionych wybrzeża morskiego i portów morskich. Zatem jedyne zobowiązania mające zastosowanie do Austrii, Republiki Czeskiej, Węgier, Luksemburga i Słowacji to zobowiązania dotyczące statków pływających pod banderą tych państw członkowskich, bez uszczerbku dla spoczywającego na państwach członkowskich obowiązku współpracy zapewniającej ciągłość pomiędzy morskimi i innymi systemami usług zarządzania ruchem modalnym, w szczególności systemami usług informacji rzecznej.

(3)  Na mocy niniejszej dyrektywy państwa członkowskie, które są państwami przybrzeżnymi, powinny być w stanie wymieniać informacje gromadzone podczas monitorowania ruchu morskiego, które przeprowadzają w swoich obszarach kompetencji. Wspólnotowy system wymiany informacji morskiej SafeSeaNet (║" SafeSeaNet"), opracowany przez Komisję w porozumieniu z państwami członkowskimi zawiera z jednej strony sieć wymiany danych, a z drugiej strony standaryzuje podstawowe informacje dotyczące statków i ich ładunku. Dzięki temu możliwe jest zlokalizowanie u źródła i przekazanie wszelkim organom dokładnej i aktualnej informacji na temat statków znajdujących się na europejskich wodach, ich przemieszczania się, ich niebezpiecznych lub zanieczyszczających ładunków oraz na temat wypadków morskich.

(4)  Odpowiednio zatem, w celu zagwarantowania sprawnego stosowania informacji zgromadzonych w ten sposób, konieczne jest zintegrowanie infrastruktury potrzebnej do zbierania i wymiany danych, o których mowa w niniejszej dyrektywie i wdrażanej przez administracje krajowe z SafeSeaNet.

(5)  Spośród informacji odnotowywanych i wymienianych zgodnie z dyrektywą 2002/59/WE, szczególne znaczenie mają te dotyczące dokładnych cech charakterystycznych przewożonych drogą morską towarów niebezpiecznych lub zanieczyszczających. W związku z tym oraz w świetle ostatnich wypadków morskich, służby przybrzeżne powinny uzyskać łatwiejszy dostęp do opisu właściwości węglowodorów przewożonych drogą morską, co stanowi podstawowy czynnik w wyborze najodpowiedniejszych technik kontroli; w sytuacji nagłej służby te powinny mieć bezpośrednie połączenie z tymi podmiotami, które dysponują najlepszą wiedzą na temat przewożonych towarów.

(6)  Systemy automatycznego rozpoznawania statków (AIS – system automatycznej identyfikacji), o których mowa w Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu, z dnia 1 listopada 1974 r. (konwencja "SOLAS"), pozwalają nie tylko na zwiększenie możliwości monitorowania tych statków, lecz przede wszystkim na podniesienie poziomu ich bezpieczeństwa w sytuacjach nadmiernego zbliżenia. Z tego tytułu AIS został włączony do części normatywnej dyrektywy 2002/59/WE. Wobec znaczącej liczby kolizji z udziałem statków rybackich, które ewidentnie nie zostały zauważone przez statki handlowe lub które nie zauważyły statków handlowych znajdujących się w pobliżu, niezmiernie pożądane jest rozszerzenie tego środka na statki rybackie o długości przekraczającej 15 metrów. W ramach Europejskiego Funduszu Rybackiego można przyznać pomoc finansową na instalowanie na pokładzie statków rybackich urządzeń zapewniających bezpieczeństwo takich jak AIS. Międzynarodowa Organizacja Morska (MOM) uznała, że publikowanie w celach handlowych w sieci internetowej lub gdzie indziej danych AIS przekazywanych przez statki mogłoby zagrażać bezpieczeństwu statków i urządzeń portowych oraz zaleciła rządom państw członkowskich, aby zgodnie z postanowieniami prawa krajowego zapobiegały przypadkom udostępniania danych AIS osobom postronnym mającym zamiar publikowania ich w sieci internetowej lub w inny sposób. Ponadto dostępność informacji AIS na temat szlaków morskich i ładunków nie powinna szkodzić uczciwej konkurencji pomiędzy podmiotami działającymi w przemyśle morskim.

(7)  Obowiązek zainstalowania AIS powinien być rozumiany również jako wymóg utrzymywania AIS w działaniu ciągłym, z wyjątkiem przypadków, gdy międzynarodowe przepisy lub normy stanowią o ochronie informacji nawigacyjnej.

(8)  Z badań przeprowadzonych w imieniu Komisji wyraźnie wynika, że integracja AIS z systemami określania pozycji statków i systemów łączności stosowanymi w ramach wspólnej polityki rybołówstwa nie jest ani użyteczna, ani wykonalna.

(9)   Na mocy dyrektywy 2002/59/WE państwo członkowskie ma prawo zwrócić się z własnej inicjatywy do innego państwa członkowskiego o udzielenie informacji dotyczących statku oraz niebezpiecznego lub zanieczyszczającego ładunku przez niego przewożonego. Należy podkreślić, iż nie oznacza to, że jedno państwo członkowskie ma prawo kierować systematycznie do drugiego żądania, lecz oznacza, że może się ono zwrócić o udzielenie takich informacji tylko ze względu na bezpieczeństwo morskie lub ochronę środowiska morskiego.

(10)  Dyrektywa 2002/59/WE przewiduje przyjęcie przez państwa członkowskie szczególnych środków w odniesieniu do statków mogących stwarzać potencjalne zagrożenie ze względu na ich funkcjonowanie lub stan. Z tego tytułu, pożądane jest dodanie do wykazu tych statków takich, które nie mają satysfakcjonującej ochrony ubezpieczeniowej lub innych gwarancji finansowych lub które zostały zgłoszone przez pilotów lub władze portowe jako ujawniające nieprawidłowości mogące zmniejszyć bezpieczeństwo żeglugi lub stworzyć zagrożenie dla środowiska naturalnego.

(11)  Zgodnie z dyrektywą 2002/59/WE niezbędne wydaje się, w odniesieniu do zagrożeń wynikających z wyjątkowo złych warunków pogodowych, uwzględnienie potencjalnych niebezpieczeństw dla żeglugi spowodowanych tworzeniem się lodu. Zatem, w przypadku gdy właściwy organ wyznaczony przez państwo członkowskie uzna, w oparciu o prognozy w zakresie tworzenia się lodu, dostarczone przez specjalne służby meteorologiczne, że warunki żeglugowe stanowią poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa życia ludzkiego lub stanowią poważne zagrożenie spowodowania zanieczyszczenia, powinien poinformować o tym kapitanów statków obecnych na obszarze podlegającym jego właściwości lub zamierzających wejść do portu lub portów lub wyjść z portu lub portów, położonych w takim obszarze. Dany organ powinien mieć możliwość podjęcia wszelkich odpowiednich kroków służących zapewnieniu bezpieczeństwa życia ludzkiego na morzu i ochronie środowiska. Zgodnie z rozdziałem II-1 częścią A-1 prawidłem 3-1 konwencji SOLAS, państwa członkowskie ponoszą odpowiedzialność za dopilnowanie, by statki pływające pod ich banderą były projektowane, budowane i utrzymywane zgodnie z wymogami dotyczącymi struktury, elementów mechanicznych i elektrycznych towarzystw klasyfikacyjnych uznanych przez ich administracje. Państwa członkowskie powinny zatem ustanowić wymogi w zakresie nawigacji na wodzie, na której tworzy się lód, zgodnie z wymogami organizacji uznanych na mocy dyrektywy Rady 94/57/WE z dnia 22 listopada 1994 r. w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów na statkach oraz odpowiednich działań administracji morskich(7) lub odpowiednimi standardami krajowymi. Państwa członkowskie powinny być w stanie zweryfikować, czy niezbędna na pokładzie dokumentacja potwierdza, że statek spełnia wymogi dotyczące wytrzymałości i mocy, proporcjonalne do sytuacji w zakresie tworzenia się lodu na danym obszarze.

(12)  Dyrektywa 2002/59/WE przewiduje, że państwa członkowskie sporządzą plany przyjmowania, gdy wymaga tego sytuacja, zagrożonych statków w swoich portach lub w innym chronionym miejscu w jak najlepszych warunkach w celu ograniczenia następstw wypadków na morzu. Jednakże biorąc pod uwagę wytyczne w zakresie miejsc schronienia dla statków potrzebujących pomocy, stanowiące załącznik do rezolucji A.949(23) Międzynarodowej Organizacji Morskiej z dnia 13 grudnia 2003 r. (║"rezolucja IMO A.949(23)"), które zostały przyjęte po przyjęciu dyrektywy 2002/59/WE i odnoszą się bardziej do statków potrzebujących pomocy niż do statków zagrożonych, dyrektywa ta powinna być odpowiednio zmieniona. Dyrektywa ta nie odbiega od zasad mających zastosowanie do akcji ratowniczych takich jak te, które zostały ustanowione w Międzynarodowej konwencji o poszukiwaniu i ratownictwie morskim z 1979 r., kiedy zagrożone jest życie ludzkie. Konwencja ta więc nadal znajduje w pełni zastosowanie.

(13)  Na podstawie rezolucji IMO A.949(23) oraz w następstwie prac prowadzonych wspólnie przez Komisję, Europejską Agencję Bezpieczeństwa Morskiego (║"Agencja") i państwa członkowskie, konieczne jest określenie podstawowych przepisów, które powinny zawierać plany przyjmowania statków potrzebujących pomocy w celu zapewnienia zharmonizowanego i skutecznego wdrażania tego środka oraz wyjaśnienia zakresu obowiązków państw członkowskich.

(14)  Rezolucja IMO A.949(23) ma stanowić podstawę wszelkich planów opracowywanych przez państwa członkowskie w celu skutecznego reagowania na zagrożenia stwarzane przez statki potrzebujące pomocy. Jednak oceniając ryzyko związane z takimi zagrożeniami, państwa członkowskie mogą, z uwagi na szczególne okoliczności, uwzględnić inne czynniki, takie jak wykorzystanie wody morskiej do produkcji wody pitnej oraz wytwarzanie energii elektrycznej.

(15)  W celu zapewnienia pełnej współpracy ze strony kapitanów statków i załóg oraz pozyskania ich zaufania należy zapewnić, aby kapitanowie i załoga statków potrzebujących pomocy mogli liczyć na dobre i uczciwe traktowanie ze strony właściwych organów danego państwa członkowskiego. W tym celu pożądane jest, aby państwa członkowskie stosowały, w zgodzie z ich ustawodawstwem krajowym, odnośne postanowienia wytycznych IMO w sprawie sprawiedliwego traktowania załogi w razie wypadku na morzu.

(16)  W sytuacji gdy statek potrzebuje pomocy, może zaistnieć konieczność podjęcia decyzji dotyczącej przyjęcia tego statku w miejscu schronienia. Jest to szczególnie ważne w przypadku sytuacji zagrożenia na morzu, czyli w sytuacji, która może doprowadzić do utraty statku lub zagrożenia środowiskowego lub nawigacyjnego. We wszystkich takich przypadkach konieczne jest, aby możliwe było zwrócenie się do niezależnego organu w każdym państwie członkowskim lub regionie, w zależności od wewnętrznej struktury państwa członkowskiego, posiadającego odpowiednie uprawnienia i wiedzę fachową potrzebną do podjęcia wszelkich niezbędnych decyzji oraz udzielenia pomocy zagrożonemu statkowi w celu ochrony życia ludzkiego i środowiska naturalnego oraz ograniczenia szkód gospodarczych. Właściwy organ powinien mieć charakter stały. Powinien on w szczególności mieć prawo do podjęcia niezależnej decyzji o przyjęciu statku potrzebującego pomocy w miejscu schronienia. W tym celu powinien on sporządzić wstępną ocenę sytuacji na podstawie informacji zawartej w odpowiednim planie przyjmowania statków w miejscu schronienia.

(17)  Plany przyjmowania statków potrzebujących pomocy powinny dokładnie opisywać łańcuch decyzyjny w odniesieniu do powiadamiania o omawianych sytuacjach i odpowiedniego reagowania. Należy dokładnie określić zainteresowane organy i ich uprawnienia, podobnie jak środki komunikacji pomiędzy zaangażowanymi stronami. Stosowane procedury powinny zapewniać możliwość szybkiego podjęcia odpowiedniej decyzji na podstawie specjalistycznej wiedzy fachowej na temat problematyki morskiej w zakresie radzenia sobie z wypadkami, w których można się spodziewać poważnych szkodliwych konsekwencji oraz na podstawie adekwatnych informacji dostępnych właściwemu organowi.

(18)  Przy sporządzaniu planów państwa członkowskie powinny gromadzić informacje na temat potencjalnych miejsc schronienia na wybrzeżu, aby umożliwić właściwemu organowi, w razie wypadku lub incydentu na morzu, jasne i szybkie określenie najbardziej odpowiednich obszarów przyjęcia statków potrzebujących pomocy. Informacje te powinny zawierać opis określonych cech charakterystycznych rozważanych miejsc oraz dostępnego wyposażenia i urządzeń, tak aby ułatwić przyjmowanie statków potrzebujących pomocy lub zajęcie się następstwami wypadku lub zanieczyszczenia.

(19)  Ważna jest odpowiednia publikacja wykazu właściwych organów odpowiedzialnych za podejmowanie decyzji o przyjęciu statku w miejscu schronienia oraz wykazu organów odpowiedzialnych za otrzymywanie zgłoszeń alarmowych i postępowanie z nimi. Dostęp do stosownych informacji może okazać się przydatny również dla stron zaangażowanych w operacje pomocy na morzu, w tym dla firm oferujących pomoc i firm holowniczych oraz władz sąsiadujących państw członkowskich, których z dużym prawdopodobieństwem może dotyczyć sytuacja zagrożenia na morzu.

(20)  Brak gwarancji finansowych lub ubezpieczenia nie powinien zwalniać państwa członkowskiego z obowiązku udzielenia pomocy statkowi potrzebującemu pomocy i przyjęcia go w miejscu schronienia, jeżeli w ten sposób możliwe jest ograniczenie zagrożenia dla załogi i środowiska naturalnego. Mimo, że właściwe organy mogą zweryfikować, czy statek jest objęty ubezpieczeniem lub inną gwarancją finansową umożliwiająca stosowny zwrot kosztów i wypłatę odszkodowania za szkody związane z przyjęciem statku w miejscu schronienia, żądanie udzielenia tych informacji nie może opóźnić akcji ratunkowej.

(21)  Porty, które przyjmują statek potrzebujący pomocy, muszą mieć możliwość polegania na szybkim zwrocie kosztów i wypłacie odszkodowania za wszelkie szkody wynikłe z akcji ratunkowej. W tym celu ważne jest, aby stosowana była nie tylko dyrektywa 2008/.../WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia ... [w sprawie odpowiedzialności cywilnej i gwarancji finansowych armatorów](8) i uregulowania Międzynarodowego Funduszu Odszkodowań za Szkody Spowodowane Zanieczyszczeniem Olejami (International Oil Pollution Compensation Funds), ale także Międzynarodowa konwencja w sprawie odpowiedzialności i rekompensaty za szkody związane z przewozem morzem substancji niebezpiecznych i szkodliwych z 1996 r., Międzynarodowej konwencji o odpowiedzialności cywilnej za szkody spowodowane zanieczyszczeniem olejami bunkrowymi z 2001 r. oraz Konwencji o usuwaniu wraków z 2007 r. Państwa członkowskie powinny zatem ratyfikować te konwencje tak szybko, jak to możliwe. W wyjątkowych przypadkach państwa członkowskie powinny zapewnić zwrot kosztów i wypłatę odszkodowania za szkody poniesione przez port w wyniku przyjęcia statku w miejscu schronienia, w szczególności, jeżeli takie koszty i szkody ekonomiczne nie są objęte gwarancjami finansowymi armatorów lub innymi istniejącymi mechanizmami rekompensaty.

(22)  Szczególną funkcją środków monitorowania ruchu statków i wyznaczania tras statkom jest umożliwianie państwom członkowskim uzyskiwanie faktycznej wiedzy o statkach korzystających z wód podlegających ich jurysdykcji, dzięki czemu w razie konieczności będą w stanie podejmować skuteczniejsze działania przeciw potencjalnym zagrożeniom. Dzielenie się zgromadzonymi informacjami poprawia ich jakość i ułatwia ich przetwarzanie.

(23)  Zgodnie z dyrektywą 2002/59/WE państwa członkowskie i Komisja osiągnęły znaczący postęp w kierunku harmonizacji elektronicznej wymiany danych, w szczególności w odniesieniu do transportu towarów niebezpiecznych lub zanieczyszczających. SafeSeaNet, opracowywany od 2002 r., powinien zostać teraz ustanowiony jako sieć źródłowa na poziomie Wspólnoty. Istotną rzeczą jest zagwarantowanie, że SafeSeaNet nie spowoduje dodatkowego obciążenia administracyjnego ani dodatkowych kosztów dla przemysłu oraz że dojdzie do harmonizacji z przepisami międzynarodowymi, a kwestia poufności będzie brana pod uwagę w związku ze wszelkimi możliwymi skutkami handlowymi.

(24)  Postęp dokonany w dziedzinie nowych technologii, a zwłaszcza w zakresie ich zastosowań kosmicznych, takich jak satelitarne urządzenia monitorowania statków, systemy obrazowania czy też system Galileo, umożliwia dzisiaj rozszerzenie monitorowania ruchu statków na otwarte morze i tym samym zapewnienie lepszego działania systemu na wodach europejskich. Ponadto IMO zmieniła konwencję SOLAS w celu uwzględnienia zmian w zakresie bezpieczeństwa na morzu i ochrony środowiska morskiego, aby opracować systemy identyfikacji i śledzenia statków dalekiego zasięgu (Long-range Identification and Tracking – LRIT). Zgodnie ze strukturą przyjętą przez IMO oraz przewidując możliwość utworzenia regionalnych ośrodków gromadzenia danych LRIT, a także biorąc pod uwagę doświadczenie zdobyte dzięki systemowi SafeSeaNet, należy stworzyć europejskie centrum gromadzenia danych LRIT do celów zbierania informacji LRIT i ich administrowaniem. W celu uzyskania danych LRIT państwa członkowskie będą musiały być połączone z europejskim centrum danych LRIT.

(25)  W celu umożliwienia ograniczenia kosztów i uniknięcia zbędnego umieszczenia sprzętu na podkładach statków żeglujących w obszarach morskich objętych zasięgiem stacji monitorowania AIS, dane AIS powinny być włączone do systemu LIRT. W tym celu państwa członkowskie i Komisja powinny podejmować wszelkie stosowne inicjatywy, w szczególności w ramach IMO.

(26)  W celu zagwarantowania jak najlepszego wykorzystania – zharmonizowanych na poziomie Wspólnoty – informacji zgromadzonych na mocy dyrektywy 2002/59/WE dotyczących bezpieczeństwa morskiego, Komisja powinna mieć możliwość, w razie konieczności, przetwarzania danych i korzystania z nich oraz udostępniania ich organom wyznaczonym przez państwa członkowskie.

(27)  W tym kontekście opracowanie systemu "Equasis" wykazało, jak ważne jest propagowanie kultury "bezpiecznych mórz", w szczególności wśród podmiotów zajmujących się transportem morskim. Komisja powinna móc przyczynić się do rozpowszechniania, w szczególności poprzez ten system, wszelkich informacji związanych z bezpieczeństwem morskim.

(28)  Informacje gromadzone zgodnie z niniejszą dyrektywą mogą być rozpowszechniane i wykorzystywane tylko w celu zapobiegania sytuacjom, które zagrażają bezpieczeństwu życia ludzi na morzu oraz ochronie środowiska morskiego. Komisja powinna więc sprawdzić możliwości rozwiązania problemów związanych z bezpieczeństwem sieci i informacji.

(29)  Rozporządzenie (WE) nr 2099/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. ustanawiające Komitet ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczeniu Morza przez Statki (COSS)(9) centralizuje zadania komitetów ustanowionych na mocy odpowiedniego prawodawstwa Wspólnoty w sprawie bezpieczeństwa morskiego, zapobiegania zanieczyszczeniu przez statki i ochrony warunków życia i pracy na pokładzie. Obecnie działający komitet powinien zatem zostać zastąpiony przez COSS.

(30)  Należy również uwzględnić poprawki do odnośnych instrumentów międzynarodowych.

(31)  Środki niezbędne do wdrożenia niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą procedury wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji(10).

(32)  W szczególności należy przyznać Komisji uprawnienia do zmiany dyrektywy 2002/59/WE w celu zastosowania kolejnych zmian do międzynarodowych konwencji, protokołów, kodów i rezolucji z nią związanych, zmian jej załączników I, III i IV w świetle zdobytego doświadczenia, ustanawiania wymogów dotyczących umieszczania sprzętu LIRT na pokładach statków żeglujących w obszarze objętym zasięgiem stałych stacji AIS, ustanawiania zasad politycznych i zasad rządzących dostępem do informacji w Europejskim Centrum Danych LRIT oraz zmiany definicji, odniesień i załączników, tak aby dostosować je do prawa wspólnotowego lub międzynarodowego. Ponieważ środki te mają zasięg ogólny i mają na celu zmianę elementów innych niż istotne tej dyrektywy, między innymi, poprzez jej uzupełnienie nowymi elementami innymi niż istotne, muszą zostać przyjęte zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą określoną w art. 5a decyzji 1999/468/WE.

(33)  Zgodnie z rozporządzeniem (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1406/2002 z dnia 27 czerwca 2002 r. ustanawiającego Europejską Agencję Bezpieczeństwa Morskiego(11) Agencja zapewnia Komisji i państwom członkowskim konieczne wsparcie we wdrażaniu dyrektywy 2002/59/WE.

(34)  Dyrektywa 2002/59/WE powinna zatem zostać odpowiednio zmieniona,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

Zmiany

W dyrektywie 2002/59/WE wprowadza się następujące zmiany:

   1) Tytuł ten zastępuje się tytułem w brzmieniu:"
"Dyrektywa 2002/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2002 r. ustanawiająca wspólnotowy system monitorowania statków i zasady regulujące odpowiedzialność cywilną i gwarancje finansowe właścicieli statków oraz uchylająca dyrektywę Rady 93/75/EWG";"
  2) W art. 1 wprowadza się następujące zmiany:
   a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:"
"Celem niniejszej dyrektywy jest ustanowienie we Wspólnocie systemu monitorowania i informowania o ruchu statków w celu poprawy bezpieczeństwa i sprawności w ruchu morskim, poprawy bezpieczeństwa w portach i na morzu, a także poprawy skuteczności działań władz w razie wypadków, kolizji lub w sytuacjach potencjalnie niebezpiecznych na morzu, w tym działań poszukiwawczych i ratowniczych, oraz wniesienia wkładu w poprawę skuteczności działań w zakresie zapobiegania i wykrywania zanieczyszczeń powodowanych przez statki.";"
   b) dodaje się ustęp w brzmieniu:"
Niniejsza dyrektywa określa również zasady stosujące się do pewnych aspektów obowiązków podmiotów gospodarczych uczestniczących w łańcuchu transportu morskiego w zakresie odpowiedzialności cywilnej i ustanawia odpowiednie zabezpieczenia finansowe dla marynarzy w przypadkach pozostawienia ich przez armatora."

3)  W art. 2 wprowadza się następujące zmiany:

   a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:"

1.  Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do:

   - statków o pojemności brutto wynoszącej co najmniej 300 ton, o ile przepisy nie stanowią inaczej, oraz
   - zgodnie z prawem międzynarodowym, do obszarów morskich znajdujących się pod jurysdykcją państw członkowskich.
"
  b) ust. 2 otrzymuje brzmienie:
   i) zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie"
"O ile nie wskazano inaczej, niniejszej dyrektywy nie stosuje się do:"."
   (ii) lit. c) otrzymuje brzmienie:"
   c) c) zasobów statku i wyposażenia do użytku na pokładzie statków.";
"

4)  W art. 3 wprowadza się następujące zmiany:

  a) w lit. a) wprowadza się następujące zmiany:
   i) zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:"
"odpowiednie dokumenty międzynarodowe" oznacza następujące dokumenty w ich aktualnym brzmieniu:"
   ii) po czwartym tiret dodaje się tiret w  brzmieniu:"
   "- "Konwencja z 1996 r." oznacza ujednolicony tekst konwencji z 1976 r. o ograniczeniu odpowiedzialności w dziedzinie wierzytelności w transporcie morskim, przyjętej przez IMO, zmodyfikowanej przez protokół z 1996 r.";"
"
   iii) dodaje się tiret w brzmieniu:"
   "Rezolucja IMO A.917(22)" oznacza rezolucję Międzynarodowej Organizacji Morskiej 917(22) zatytułowaną "Wytyczne użytkowania na statkach systemu automatycznej identyfikacji statków (AIS)", zmienioną rezolucją IMO A.956(23);
   "Rezolucja A 930(22) IMO" oznacza rezolucję IMO i Rady Administracyjnej Międzynarodowego Urzędu Pracy zatytułowaną "Wytyczne w sprawie zapewnienia zabezpieczenia finansowego marynarzom w przypadkach pozostawienia ich przez armatora
"
   "Rezolucja IMO A.949(23)" oznacza rezolucję 949(23) Międzynarodowej Organizacji Morskiej zatytułowaną "Wytyczne w zakresie miejsc schronienia dla statków potrzebujących pomocy";
   "Rezolucja IMO A.950(23)" oznacza rezolucję 950(23) Międzynarodowej Organizacji Morskiej zatytułowaną "Służby asysty morskiej (MAS)";
   "Wytyczne IMO dotyczące sprawiedliwego traktowania marynarzy w razie wypadku morskiego" oznacza wytyczne załączone do rezolucji LEG. 3(91) Komitetu Prawnego IMO i Rady Administracyjnej Międzynarodowej Organizacji Pracy z dnia 27 kwietnia 2006 r.;";
   b) lit. k) otrzymuje brzmienie:"
   k) "właściwe organy" oznaczają organy i organizacje wyznaczone przez Państwa Członkowskie do wykonywania zadań zgodnie z niniejszą dyrektywą.
"
   c) dodaje się punkt w brzmieniu:"
ka) "armator" oznacza właściciela statku albo jakąkolwiek inną organizację lub osobę taką jak zarządca lub agent albo czarterujący statek, której armator powierzył odpowiedzialność za eksploatację statku i która, przez przejęcie odpowiedzialności, wyraziła zgodę na przejęcie wszelkich wynikających z tego obowiązków i zobowiązań;"
   d) dodaje się litery w brzmieniu:"
s)  "SafeSeaNet" oznacza wspólnotowy system wymiany informacji morskiej opracowany przez Komisję we współpracy z Państwami Członkowskimi w celu zapewnienia wdrożenia prawodawstwa wspólnotowego;
   t) "linia regularna" oznacza rejsy zorganizowane w sposób zapewniający połączenie pomiędzy dwoma lub więcej portami, zgodnie z opublikowanym rozkładem jazdy albo odbywających się z taką regularnością lub częstotliwością, która pozwala rozpoznać ich cykliczny charakter;
   u) "statek rybacki" oznacza każdy statek posiadający wyposażenie do komercyjnej eksploatacji żywych zasobów wodnych;
   v) "statek potrzebujący pomocy" oznacza statek znajdujący się w sytuacji, która może doprowadzić do utraty statku lub powstania zagrożenia dla środowiska naturalnego lub zagrożenia nawigacji. Ratowanie osób na statku jest, w razie konieczności, prowadzone zgodnie z konwencją ASAR, która ma pierwszeństwo przed przepisami niniejszej dyrektywy.
   w) "odpowiedzialność cywilna" dla celów konwencji z 1996 r. oznacza odpowiedzialność, zgodnie z którą osoba trzecia poszkodowana w wyniku realizacji transportu morskiego jest uprawniona do dochodzenia roszczeń z zastrzeżeniem ograniczeń zgodnie z art. 2 tej konwencji, z wyjątkiem wierzytelności objętych rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr…/2008 z dnia… [w sprawie odpowiedzialności przewoźników pasażerskich na morzu z tytułu wypadków]*;

(x)  "LRIT" oznacza system, który automatycznie przekazuje informacje dotyczące identyfikacji i śledzenia statków dalekiego zasięgu zgodnie z uregulowaniem 19 rozdziału V konwencji SOLAS dla celów bezpieczeństwa morskiego lub ochrony środowiska morskiego.
________________
* OJ L ..."

5)   dodaje się artykuł w brzmieniu:"

Artykuł 4a

Zwolnienia

1.  Państwa członkowskie mogą zwolnić linie żeglugowe zapewniające regularne rejsy między portami znajdującymi się na ich terytorium z obowiązku ustanowionego w art. 4 z zastrzeżeniem spełnienia przez nie następujących warunków:

   a) armator obsługujący regularne linie żeglugowe, opracowuje i uaktualnia listę takich statków i przekazuje ją właściwemu organowi;
   b) dla każdego rejsu informacje wymienione w załączniku I pkt 1 są udostępniane na żądanie właściwemu organowi. Armator musi ustanowić wewnętrzny system zapewniający całodobowe przekazywanie takich informacji w formie elektronicznej, niezwłocznie po wystąpieniu właściwego organu z żądaniem, zgodnie z art. 4 ust. 1;
   c) port przeznaczenia jest informowany, zgodnie z art. 4, o wszelkiej rozbieżności w stosunku do planowanej godziny przybycia do portu przeznaczenia lub do stacji pilotowej równej lub przekraczającej sześć godzin;
   d) zwolnienia są przyznawane wyłącznie określonym statkom na specyficznych liniach żeglugowych;
   e) linia może zostać uznana za linię regularną wyłącznie, jeżeli jej rejsy są zapewnione w okresie co najmniej jednego miesiąca;
   f) zwolnienia z obowiązków, o których mowa w art. 4 są ograniczone do rejsów, których przewidywany maksymalny czas trwania wynosi dwanaście godzin.

2.  W przypadku gdy regularne linie międzynarodowe są obsługiwane między dwoma lub więcej państwami, z których przynajmniej jedno jest państwem członkowskim, każde z zainteresowanych państw członkowskich może zwrócić się do innych państw członkowskich o przyznanie tej linii zwolnienia. Wszystkie zainteresowane państwa członkowskie, w tym państwa nadbrzeżne, współpracują w celu otrzymania zwolnienia dla danej linii, zgodnie z warunkami przedstawionymi w ust. 1.

3.  Państwa członkowskie dokonują okresowej weryfikacji warunków przewidzianych w ust. 1 i 2. W przypadku, gdy przynajmniej jeden z tych warunków nie jest wypełniany, państwa członkowskie niezwłocznie cofają zwolnienie zainteresowanej stronie.

4.  Państwa członkowskie przedstawiają Komisji listę armatorów i statków zwolnionych w myśl niniejszego artykułu, a także wszelką aktualizację tej listy.

"

6)  Dodaje się artykuły w brzmieniu:"

Artykuł 6a

Stosowanie systemów automatycznej identyfikacji statków (AIS) przez statki rybackie

"Każdy statek rybacki, którego długość całkowita przekracza 15 metrów i pływający pod banderą Państwa Członkowskiego oraz zarejestrowany we Wspólnocie lub prowadzący działalność na wodach wewnętrznych lub na morzu terytorialnym Państwa Członkowskiego, lub też prowadzący wyładunek połowu w porcie należącym do Państwa Członkowskiego zostaje wyposażony, zgodnie z harmonogramem zamieszczonym w załączniku II część I pkt 3, w AIS (klasa A) spełniający normy eksploatacyjne określone przez IMO.

Statki rybackie wyposażone w AIS utrzymują system w działaniu ciągłym. W wyjątkowych okolicznościach AIS może zostać wyłączony gdy kapitan uzna, że jest to konieczne dla bezpieczeństwa lub ochrony jego statku.

Artykuł 6b

Wykorzystanie systemu identyfikacji i śledzenia statków dalekiego zasięgu (LRIT)

1.   Każdy statek zawijający podczas podróży międzynarodowej do portu państwa członkowskiego powinien być wyposażony w system LRIT zgodnie z regulacją 19 z rozdziału V konwencji SOLAS oraz normami eksploatacyjnymi i wymogami funkcjonalnymi przyjętymi przez IMO.

Komisja we współpracy z państwami członkowskimi ustanawia zasady i wymogi dotyczące umieszczania sprzętu LIRT na pokładach statków żeglujących po wodach obszarów objętych zasięgiem stałych stacji AIS państw członkowskich, zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 28 ust. 2, i przedstawia IMO wszelkie stosowne środki.

2.  Państwa członkowskie i Komisja współpracują w celu ustanowienia Europejskiego Centrum Danych LRIT, którego zadaniem będzie przetwarzanie informacji dotyczących identyfikacji i śledzenia statków dalekiego zasięgu.

Europejskie Centrum Danych LRIT powinno stanowić część europejskiego systemu zarządzania informacjami morskimi, SafeSeaNet. Koszty związane ze zmianą krajowych elementów SafeSeaNet mającą na celu włączenie informacji LRIT ponoszą państwa członkowskie.

Państwa członkowskie ustanawiają i utrzymują połączenie z Europejskim Centrum Danych LRIT.

3.  Komisja określa politykę i zasady dostępu do informacji przechowywanych w Europejskim Centrum Danych LRIT zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 28 ust. 2.

"

7)  Art. 12 otrzymuje brzmienie:"

Artykuł 12

Obowiązki załadowcy

1.  Załadowcy oferujący do przewozu towary niebezpieczne lub zanieczyszczające w porcie państwa członkowskiego przed załadunkiem towarów na pokład przedstawiają kapitanowi lub operatorowi statku, niezależnie od jego wielkości, deklarację zawierającą następujące informacje:

   a) informacje wymienione w pkt 2 załącznika I;
   b) dla substancji określonych w załączniku I Konwencji Marpol – kartę danych dotyczących bezpieczeństwa z wyszczególnieniem fizykochemicznych właściwości produktów (w stosownych przypadkach), łącznie z lepkością wyrażoną w cSt w temp. 50°C oraz gęstością w temp. 15°C oraz inne dane zawarte w karcie danych dotyczących bezpieczeństwa zgodnie z rezolucją IMO MSC. 150 (77);
   c) numery alarmowe załadowcy lub innej osoby lub organu będącego w posiadaniu informacji dotyczących fizykochemicznych właściwości produktów oraz określających działania, jakie należy podjąć w nagłym wypadku.

2.  Statki przybywające z portów spoza Wspólnoty i kierujące się do portu państwa członkowskiego lub do miejsca zakotwiczenia na wodach terytorialnych państwa członkowskiego, który przewozi na pokładzie niebezpieczne lub zanieczyszczające substancje, musi posiadać deklarację sporządzoną przez załadowcę zawierającą następujące informacje:

   a) informacje wymienione w sekcji 3 załącznika I;
   b) informacje wymagane na mocy ust. 1 lit. b) i lit. c) niniejszego artykułu.

3.  "Załadowca ma obowiązek zapewnienia i jest odpowiedzialny za zapewnienie, aby ładunek przedstawiony do przewozu dokładnie odpowiadał ładunkowi zgłoszonemu zgodnie ust. 1 i 2.

"

8)   w art. 14 ust. 2 lit. c) otrzymuje brzmienie:"

   c) każde państwo członkowskie jest zdolne do bezzwłocznego przesłania właściwym władzom krajowym lub lokalnym innego państwa członkowskiego, na ich wniosek, informacji SafeSeaNet dotyczących statku i niebezpiecznych lub zanieczyszczających towarów przewożonych na jego pokładzie, jeżeli jest to ściśle wymagane ze względów bezpieczeństwa morskiego lub ochrony środowiska morskiego.
"

9)  W art. 16 ust. 1 dodaje się litery w brzmieniu:"

   d) "statki, które nie dopełniły zgłoszenia lub które nie posiadają zaświadczenia o ubezpieczeniu lub gwarancji finansowych na mocy niniejszej dyrektywy i zasad międzynarodowych;
   e) statki, które zostały zgłoszone przez pilotów lub władze portowe jako statki, ujawniające nieprawidłowości mogące zmniejszyć bezpieczeństwo ich żeglugi lub powodować zagrożenie dla środowiska.
"

10)  Dodaje się artykuł w brzmieniu:"

Artykuł 18a

Działania podejmowane w przypadku zagrożenia spowodowanego obecnością lodu

1.  W sytuacjach, w których właściwe organy uznają, biorąc pod uwagę sytuację lodową, że istnieje poważne zagrożenie bezpieczeństwa życia ludzkiego na morzu lub zagrożenie dla ochrony ich obszarów żeglugi lub stref przybrzeżnych, lub obszarów żeglugi lub stref przybrzeżnych innych państw:

   a) przekazują kapitanowi statku znajdującego się na obszarze ich właściwości lub zamierzającego wejść do jednego z ich portów lub z niego wyjść odpowiednie informacje o sytuacji lodowej, zalecanych trasach i działaniach lodołamaczy na obszarze ich właściwości;
   b) mają prawo żądać, bez uszczerbku dla obowiązku udzielenia pomocy statkom potrzebującym pomocy oraz dla innych zobowiązań wynikających z odpowiednich zasad międzynarodowych, żeby statki znajdujące się w danym obszarze i zamierzające wejść do portu lub terminalu lub z nich wyjść albo opuścić kotwicowisko, udokumentowały, że spełniają wymogi dotyczące wytrzymałości i mocy odpowiadające sytuacji lodowej w danym obszarze.

2.  Środki podejmowane zgodnie z ust. 1 opierają się, w odniesieniu do danych dotyczących sytuacji lodowej, na prognozach pogody i sytuacji lodowej dostarczonych przez wykwalifikowane służby meteorologiczne uznane przez Państwo Członkowskie.

"

11)  W art. 19 wprowadza się następujące zmiany:

a)   w ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:"

W tym celu przekazują oni na żądanie właściwym organom krajowym informacje, o których mowa w art. 12.

"

   b) dodaje się ustęp w brzmieniu: "
3 bis.  "3a. Państwa członkowskie przestrzegają, zgodnie z ich prawem krajowym, odnośnych postanowień wytycznych IMO w sprawie sprawiedliwego traktowania marynarzy w razie wypadków morskich, w szczególności w odniesieniu do kapitana i załogi statku potrzebującego pomocy na wodach podlegających ich jurysdykcji.";"

12)  Dodaje się artykuł w brzmieniu:"

"Artykuł 19a

Właściwy organ w przypadku przyjęcia statków potrzebujących pomocy:

1.  Państwa członkowskie wyznaczają właściwy organ posiadający wymagane kompetencje, który jest niezależny i w trakcie akcji ratunkowej ma prawo samodzielnie podejmować decyzje dotyczące przyjęcia statków w celu:

   ochrony życia ludzi,
   ochrony wybrzeża,
   ochrony środowiska morskiego,
   – zapewnienia bezpieczeństwa na morzu,
   – zminimalizowania strat gospodarczych.

2.  Organ, o którym mowa w ust. 1, jest odpowiedzialny za wykonywanie planów, o których mowa w art. 20a.

3.  Organ, o którym mowa w ust. 1 może, między innymi,

   a) ograniczyć poruszanie się statku lub skierować go tak, aby płynął określonym kursem. Ten wymóg nie zwalnia kapitana statku z odpowiedzialności za bezpieczne kierowanie nim;
   b) skierować urzędowe żądanie do kapitana statku, aby zaprzestał zagrażania środowisku naturalnemu lub bezpieczeństwu na morzu;
   c) wejść na pokład lub wysłać zespół badawczy na pokład statku w celu zbadania stopnia ryzyka, udzielenia pomocy kapitanowi, aby zaradzić zaistniałej sytuacji i informować właściwą stację nadbrzeżną;
   d) w razie konieczności samodzielnie wezwać i rozmieścić pracowników ratownictwa morskiego;
   e) spowodować, aby statek był pilotowany lub holowany.";

"

13)  Art. 20 otrzymuje brzmienie:"

Artykuł 20

Przyjmowanie w miejscach schronienia statków potrzebujących pomocy

1.  Organ, o którym mowa w art. 19a, podejmuje decyzję o przyjęciu statku w miejscu schronienia. Organ ten zapewnia, że statki w nagłych wypadkach podlegają uprzedniej ocenie sytuacji w oparciu o plany, o których mowa w art. 20a, i są przyjmowane w miejscu schronienia w przypadkach, gdy umożliwia to zmniejszenie lub uniknięcie towarzyszącego tej sytuacji niebezpieczeństwa.

2.  Organy, o których mowa w ust. 1, spotykają się regularnie w celu wymiany wiedzy fachowej i ulepszania środków przyjmowanych na mocy niniejszego artykułu. Mogą się one zebrać w dowolnym momencie, stosownie do szczególnych okoliczności.

"

14)  Dodaje się artykuły w brzmieniu:"

Artykuł 20a

Plany przyjmowania statków potrzebujących pomocy

1.  Państwa członkowskie opracowują plany reagowania na zagrożenia wywołane przez statki potrzebujące pomocy na wodach podlegających ich jurysdykcji oraz zapewniania przyjmowania statków i ochrony życia ludzi..

2.  Plany, o których mowa w ust. 1, są opracowywane po konsultacji z zainteresowanymi stronami oraz na podstawie rezolucji IMO nr A.949(23) i A.950(23), i zawierają co najmniej:

   a) dane organu lub organów odpowiedzialnych za przyjmowanie i reagowanie w przypadku zgłoszeń alarmowych;
   b) dane organu właściwego do dokonania oceny sytuacji i podjęcia decyzji o udzieleniu lub odmowie przyjęcia statku potrzebującego pomocy;
   c) informacje na temat linii brzegowej państw członkowskich i wszystkie elementy ułatwiające przeprowadzenie szybkiej oceny oraz szybkie podjęcie decyzji dotyczącej wyboru miejsca schronienia statku potrzebującego pomocy, wraz z opisem czynników środowiskowych, gospodarczych i społecznych oraz warunków naturalnych;
   d) procedury oceny dotyczące udzielenia lub odmowy przyjęcia statku potrzebującego pomocy w miejscu schronienia;
   e) stosowne zasoby i urządzenia służące do udzielania pomocy, ratowania i zapobiegania zanieczyszczeniom;
   f) procedury dotyczące międzynarodowych mechanizmów koordynacji i podejmowania decyzji;
   g) procedury dotyczące gwarancji finansowych i odpowiedzialności ustanowione w odniesieniu do statków przyjmowanych w miejscu schronienia.

3.  Państwa członkowskie publikują nazwy właściwego organu, o którym mowa w art. 19a, jak również organów wyznaczonych do przyjmowania i reagowania w przypadku zgłoszeń alarmowych jak również ich adresy kontaktowe.

Państwa Członkowskie przekazują sąsiednim Państwom Członkowskim, na ich żądanie, stosowne informacje dotyczące takich planów.

W ramach wdrażania procedur przewidzianych w planach przyjmowania statków potrzebujących pomocy, Państwa Członkowskie zapewniają, aby stosowne informacje były udostępniane stronom uczestniczącym w operacjach.

Na życzenie Państw Członkowskich, otrzymujący informacje zgodnie z akapitem drugim i trzecim są zobowiązani do zachowania poufności.

4.  Państwa Członkowskie informują Komisję do …(12) o środkach przyjętych w ramach stosowania niniejszego artykułu.

Artykuł 20b

System odpowiedzialności cywilnej i gwarancji finansowej

1.  Państwa członkowskie określają system odpowiedzialności cywilnej armatorów i zapewniają uregulowanie prawa armatorów do ograniczonej odpowiedzialności zgodnie ze wszystkimi postanowieniami konwencji z 1996 r.

2.  Państwa członkowskie podejmują konieczne środki mające na celu ustanowienie przez każdego z armatorów podnoszących banderę danego państwa gwarancji finansowej od odpowiedzialności cywilnej w wysokości ustanowionej na mocy konwencji z 1996 r.

3.  Państwa członkowskie podejmują konieczne środki mające na celu ustanowienie przez każdego z armatorów podnoszących banderę państwa trzeciego, zgodnie z  ust. 2, gwarancji finansowej, od chwili, kiedy statek tego armatora wpływa do wyłącznej strefy ekonomicznej danego państwa lub do analogicznej strefy. Gwarancja taka jest ważna co najmniej przez trzy miesiące począwszy od daty, od której jest wymagana.

Artykuł 20c

Gwarancje finansowe w przypadkach pozostawienia marynarzy przez armatora

1.  Państwa członkowskie podejmują konieczne środki mające na celu ustanowienie przez każdego z armatorów podnoszących ich banderę gwarancji finansowej stanowiącej zabezpieczenie dla zatrudnionych bądź pracujących na pokładzie marynarzy w przypadku pozostawienia ich przez armatora, zgodnie z rezolucją IMO A. 930(22).

2.  Państwa członkowskie podejmują konieczne środki mające na celu ustanowienie przez każdego z armatorów podnoszących banderę państwa trzeciego, zgodnie z wymogami ust. 1, gwarancji finansowej, od chwili, kiedy statek tego armatora wpływa do portu lub do terminalu pływającego znajdującego się pod ich jurysdykcją, lub też zarzuca kotwicę na obszarze znajdującym się pod ich jurysdykcją.

3.  Państwa członkowskie dbają o dostępność systemu gwarancji finansowych w przypadkach pozostawienia marynarzy przez armatora, zgodnie z rezolucją IMO A. 930(22).

Artykuł 20d

Zaświadczenie o gwarancji finansowej

1.  Posiadanie oraz ważność gwarancji finansowych wymienionych w art. 20b i 20c są potwierdzane jednym lub kilkoma zaświadczeniami.

2.  Zaświadczenia te wydawane są przez właściwe organy państw członkowskich, po zweryfikowaniu przez te organy, że armator spełnia wymogi określone w niniejszej dyrektywie. Przy wydawaniu zaświadczeń właściwe organy biorą również pod uwagę, czy podmiot udzielający gwarancji prowadzi przedsiębiorstwo w UE.

Dla statku zarejestrowanego w państwie członkowskim zaświadczenia są wydawane lub zatwierdzane przez właściwy organ państwa, w którym statek jest zarejestrowany.

Dla statku zarejestrowanego w państwie trzecim zaświadczenia mogą być wydawane lub zatwierdzane przez właściwy organ każdego z państw członkowskich.

3.  Warunki wydawania i ważności zaświadczeń, a zwłaszcza kryteria i procedury ich przyznawania, jak również środki dotyczące podmiotów udzielających gwarancji finansowych są określane przez Komisję. Środki te, mające na celu zmianę innych niż istotne elementów niniejszej dyrektywy, między innymi poprzez jej uzupełnienie, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 28 ust. 2.

4.  Zaświadczenia zawierają następujące informacje:

   a) nazwę statku i port macierzysty;
   b) nazwę i adres głównej siedziby armatora;
   c) rodzaj gwarancji;
   d) nazwę i adres głównej siedziby ubezpieczyciela lub innej osoby udzielającej gwarancji lub, w szczególnych przypadkach, adres siedziby, w której ustanowiono ubezpieczenie lub gwarancję;
   e) okres ważności zaświadczenia, który nie może być dłuższy od okresu ubezpieczenia lub gwarancji.

5.  Zaświadczenia wydawane są w urzędowym języku lub w urzędowych językach państwa wydającego zaświadczenie. Jeżeli używanym językiem nie jest język angielski ani francuski, zaświadczenie zawiera tłumaczenie na jeden z tych języków.

Artykuł 20e

Zgłoszenie zaświadczenia o gwarancji finansowej

1.  Zaświadczenie znajduje się na pokładzie statku, a kopia zostaje złożona w organie prowadzącym rejestr statków lub, jeśli statek nie jest zarejestrowany w państwie członkowskim, w organie państwa, które wydało lub zatwierdziło zaświadczenie. Dany organ przekazuje kopię dokumentacji urzędowi wspólnotowemu przewidzianemu w art. 20 i w celu jej włączenia do rejestru.

2.  Podmiot eksploatujący statek, agent lub kapitan wpływając do wyłącznej strefy ekonomicznej lub analogicznej strefy państwa członkowskiego w przypadkach określonych w art. 20 b zgłasza organom danego państwa członkowskiego posiadanie na pokładzie zaświadczenia o gwarancji finansowej.

3.  Podmiot eksploatujący statek, agent lub kapitan statku zmierzającego do portu lub do terminalu pływającego znajdującego się pod jurysdykcją państwa członkowskiego lub przed rzuceniem kotwicy w obszarze będącym pod jurysdykcją państwa członkowskiego w przypadkach określonych w art. 20 b zgłasza organom danego państwa członkowskiego posiadanie na pokładzie zaświadczenia o gwarancji finansowej.

4.  Właściwe organy państw członkowskich korzystają ze wspólnotowej platformy wymiany informacji o statkach SafeSeaNet dla wymiany informacji określonych w ust. 1.

Artykuł 20f

Sankcje

Państwa członkowskie zapewniają przestrzeganie zasad wymienionych w niniejszej dyrektywie i ustanawiają sankcje za naruszenie tych zasad. Sankcje te są skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.

Artykuł 20g

Wzajemne uznawanie w państwach członkowskich zaświadczeń o gwarancjach finansowych

Państwa członkowskie uznają zaświadczenia wydane lub zatwierdzone na podstawie art. 20d przez inne państwo członkowskie do wszystkich celów określonych w niniejszej dyrektywie i traktuje je na równi z zaświadczeniami wydanymi lub zatwierdzonymi przez siebie, nawet w przypadku statku niezarejestrowanego w państwie członkowskim.

Państwo członkowskie może w każdej chwili zwrócić się o konsultację do państwa, które wydało lub zatwierdziło zaświadczenie, jeśli uzna, że ubezpieczyciel lub gwarant wymieniony w zaświadczeniu nie jest w stanie spełnić wymagań nałożonych przez niniejszą dyrektywę.

Artykuł 20h

Bezpośrednie działania przeciwko udzielającym gwarancji finansowych od odpowiedzialności cywilnej

Każdy wniosek w sprawie odszkodowania za szkody wyrządzone przez statek może zostać skierowany bezpośrednio do udzielającego gwarancji finansowej na pokrycie odpowiedzialności cywilnej armatora.

Udzielający gwarancji finansowej może podnosić wszelkie zarzuty, które mógłby podnieść sam armator, z wyjątkiem zarzutów związanych z upadłością lub postępowaniem likwidacyjnym armatora.

Udzielający gwarancji finansowej może również powołać się na fakt, że szkody są wynikiem umyślnego działania lub zaniechania armatora. Nie może on jednak powołać się na żaden środek obrony, który mógłby wykorzystać w procesie wytoczonym przeciw niemu samemu przez armatora.

Udzielający gwarancji finansowej może w każdym przypadku zażądać włączenia armatora do procedury.

Artykuł 20i

Urząd wspólnotowy

Ustanawia się urząd wspólnotowy odpowiedzialny za prowadzenie pełnego rejestru wydanych zaświadczeń o gwarancji, jego kontrolę i aktualizację jego ważności oraz weryfikację istnienia gwarancji finansowych zarejestrowanych przez państwa trzecie.

Artykuł 20j

Gwarancja finansowa i wypłata odszkodowania

1.  Brak zaświadczenia ubezpieczenia lub gwarancji finansowej nie zwalnia państwa członkowskiego z obowiązku przeprowadzenia wstępnej oceny i podjęcia decyzji, o której mowa w art. 20 ust. 1 i nie jest sam w sobie wystarczającym powodem, aby państwo członkowskie odmówiło przyjęcia statku w miejscu schronienia.

2.  Bez uszczerbku dla ust. 1, przed przyjęciem zagrożonego statku w miejscu schronienia państwo członkowskie ma prawo wymagać od armatora, agenta lub kapitana statku przedstawienia zaświadczenia ubezpieczenia lub gwarancji finansowych w rozumieniu niniejszej dyrektywy obejmującej odpowiedzialność armatora, agenta lub kapitana statku za szkody spowodowane przez statek. Wymaganie zaświadczenia nie prowadzi do opóźnienia w przyjęciu statku potrzebującego pomocy.

3.  Państwa członkowskie zapewniają zwrot kosztów i wypłatę odszkodowania za ewentualną szkodę ekonomiczną poniesioną przez port w wyniku decyzji wydanej zgodnie z art. 20 ust. 1, jeśli takie koszty nie zostaną pokryte lub odszkodowanie nie zostanie wypłacone w rozsądnym terminie przez armatora lub operatora statku zgodnie z niniejszą dyrektywą oraz istniejącymi mechanizmami wypłacania rekompensaty finansowej.

"

15)  Dodaje się artykuł w brzmieniu:"

Artykuł 22a

SafeSeaNet

1.  Państwa Członkowskie ustanawiają systemy zarządzania informacjami morskimi na szczeblu krajowym lub lokalnym w celu przetwarzania informacji, o których mowa w niniejszej dyrektywie.

2.  Systemy utworzone zgodnie z ust. 1 umożliwiają operacyjne wykorzystywanie zebranych informacji i spełniają, w szczególności, warunki określone w art. 14.

3.  W celu zagwarantowania skutecznej wymiany informacji, o których mowa w niniejszej dyrektywie, Państwa Członkowskie zapewniają, aby krajowe lub lokalne systemy utworzone w celu gromadzenia, przetwarzania i przechowywania informacji mogły być połączone z SafeSeaNet. Komisja zapewnia działanie SafeSeaNet przez całą dobę. Podstawowe zasady SafeSeaNet zostały ustanowione w załączniku III.

4.  Państwa członkowskie, działając w ramach porozumień regionalnych lub transgranicznych projektów międzyregionalnych lub transnarodowych, gwarantują, że wprowadzone systemy informacji lub sieci informacyjne funkcjonują zgodnie z wymogami niniejszej dyrektywy oraz są kompatybilne i połączone z SafeSeaNet.

"

16)  W art. 23 wprowadza się następujące zmiany:

   a) lit. c) otrzymuje brzmienie:"
   c) rozszerzanie zasięgu wspólnotowego systemu monitorowania i informacji o ruchu statków lub jego uaktualnianie w celu ulepszenia rozpoznawania i monitorowania statków, z uwzględnieniem postępów dokonanych w dziedzinie technologii informatycznych i komunikacyjnych. W tym celu Państwa Członkowskie i Komisja podejmują wspólne działanie dla ustanowienia, w niezbędnych przypadkach, obowiązkowych systemów zgłaszania, obowiązkowych morskich służb ruchu oraz odpowiednich systemów tras przepływu statków w celu przedłożenia ich IMO do zatwierdzenia. Współpracują również, w ramach właściwych organizacji regionalnych lub międzynarodowych, nad rozwojem systemów identyfikacji i śledzenia dalekiego zasięgu;
"
   b) dodaje się literę w brzmieniu:"
   e) zapewnienie połączeń i współdziałania krajowych systemów stosowanych do zarządzania informacjami, o których mowa w załączniku I, oraz rozwijanie i uaktualnianie systemu SafeSeaNet.
"

17)  Dodaje się artykuł w brzmieniu:"

Artykuł 23a

Przetwarzanie informacji dotyczących bezpieczeństwa morskiego i zarządzanie nimi

1.  W zależności od potrzeb Komisja zapewnia przetwarzanie, wykorzystywanie i rozpowszechnianie wśród wyznaczonych przez Państwa Członkowskie organów informacji gromadzonych na mocy niniejszej dyrektywy.

2.  W odpowiednich przypadkach Komisja przyczynia się do rozwoju i funkcjonowania systemów gromadzenia i rozpowszechniania danych dotyczących bezpieczeństwa morskiego, w szczególności za pośrednictwem systemu "Equasis" lub innego równoważnego systemu o charakterze publicznym.

"

18)  W art. 24 dodaje się ustępy w brzmieniu:"

Państwa członkowskie, zgodnie z ich ustawodawstwem krajowym, weryfikują, czy publikacja danych AIS i LRIT przekazywanych przez statki nie stwarza zagrożenia dla bezpieczeństwa bądź ochrony środowiska lub ryzyka zakłócenia konkurencji pomiędzy armatorami. W szczególności nie zezwalają one na publiczne rozpowszechnianie informacji dotyczących szczegółów ładunku lub osób znajdujących się na pokładzie, chyba że kapitan lub operator zgodził się na takie ich wykorzystanie.

Komisja bada ewentualne problemy w zakresie bezpieczeństwa sieciowego i informacyjnego, które mogą być związane ze środkami przewidzianymi na mocy niniejszej dyrektywy, a w szczególności jej art. 6, 6a, 14 i 22a i proponuje wszelkie stosowne zmiany do załącznika III w celu poprawy bezpieczeństwa sieci.

"

19)  Artykuły 27 i 28 otrzymują brzmienie:"

Artykuł 27

Procedura zmiany dyrektywy

1.   Definicje zawarte w art. 3, odniesienia do instrumentów wspólnotowych i instrumentów IMO oraz załączników mogą zostać zmienione zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 28 ust. 2 w celu dostosowania ich do prawa wspólnotowego i międzynarodowego, które zostało przyjęte, zmienione lub wprowadzone w życie, o ile takie zmiany nie rozszerzają zakresu niniejszej dyrektywy.

2.  Ponadto, załączniki I, III i IV mogą zostać zmienione zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 28 ust. 2, w świetle doświadczenia zdobytego w związku z niniejszą dyrektywą, pod warunkiem że takie zmiany nie prowadzą do rozszerzenia zakresu niniejszej dyrektywy.

"Artykuł 28

Procedura Komitetu

1.  Komisja jest wspierana przez Komitet ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczeniu Morza przez Statki (COSS) ustanowiony na mocy rozporządzenia (WE) nr 2099/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady.*

2.  W przypadku odesłania do niniejszego ustępu, stosuje się art. 5a ust. 1 - 4 i art. 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów jej art. 8.

___________________

* Dz.U. L 324 z 29.11.02, s. 1. ║";

"

20)   w pkt 4 załącznika I tiret X otrzymuje brzmienie:"

  X. informacje różne:

   właściwości i szacunkowa ilość paliwa bunkrowego w zbiornikach dla wszystkich statków je przewożąc
   status nawigacyjny

"

21)  W załączniku II pkt I dodaje się punkt w brzmieniu:"

3.  Statki rybackie

Statki rybackie o długości całkowitej przekraczającej 15 metrów podlegają wymaganiom dotyczącym wyposażenia określonym w art. 6a zgodnie z następującym harmonogramem:

   statki rybackie o długości całkowitej wynoszącej 24 metry lub więcej, ale mniejszej niż 45 metrów: nie później niż…(13);
   statki rybackie o długości całkowitej wynoszącej 18 metrów lub więcej, ale mniejszej niż 24 metry: nie później niż …(14)*;
   statki rybackie o długości całkowitej przekraczającej 15 metrów, ale mniejszej niż 18 metrów: nie później niż …(15)**.

Do nowo wybudowanych statków rybackich o długości całkowitej przekraczającej 15 metrów wymóg dotyczący wyposażenia określony w art. 6a stosuje się od …(16)***.

"

Artykuł 2

Transpozycja

1.  Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do …(17). Przekazują Komisji teksty tych przepisów wraz z tabelą zgodności pomiędzy tymi przepisami a przepisami niniejszej dyrektywy.

Przepisy przyjmowane przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.

2.  Państwa członkowskie przedstawiają Komisji teksty głównych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 3

Wejście w życie

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie trzeciego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 4

Adresaci

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

(1) Dz.U. C 184 E z 22.7.2008, s. 1.
(2) Dz.U. C 74 E z 20.3.2008, s. 533.
(3) Dz.U. C 318 z 23.12.2006, s. 195.
(4) Dz.U. C 229 z 22.9.2006, s. 38.
(5) Stanowisko Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 kwietnia 2007 r. (Dz.U. C 74 E z 20.3.2008, s. 533), wspólne stanowisko Rady z dnia 6 czerwca 2008 r. (Dz.U. C 184 E z 22.7.2008, s. 1) oraz stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 24 września 2008 r.
(6) Dz.U. L 208 z 5.8.2002, s. 10.
(7) Dz.U. L 319 z 12.12.1994, s. 20.
(8) Dz.U. L
(9) Dz.U. L 324 z 29.11.02, s. 1. ║
(10) Dz.U. L 184 z 17.7.1999, s. 23. ║
(11) Dz.U. L 208 z 5.8.2002, s. 1. ║
(12)* Dz.U.: 18 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
(13)* Dz.U.: 3 lata od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
(14)** Dz.U.: 4 lata od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
(15)*** Dz.U.: 5 lat od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
(16)**** Dz.U.: 18 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
(17)* Dz.U.: 12 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy.


Dochodzenia w sprawach wypadków w sektorze transportu morskiego ***II
PDF 493kWORD 208k
Rezolucja
Tekst skonsolidowany
Załącznik
Załącznik
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 24 września 2008 r. w sprawie wspólnego stanowiska Rady mającego na celu przyjęcie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej podstawowe zasady regulujące dochodzenia w sprawach wypadków w sektorze transportu morskiego i zmieniającej dyrektywy 1999/35/WE i 2002/59/WE (5721/5/2008 – C6-0226/2008 – 2005/0240(COD))
P6_TA(2008)0444A6-0332/2008

(Procedura współdecyzji: drugie czytanie)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wspólne stanowisko Rady (5721/5/2008 – C6-0226/2008)(1),

–   uwzględniając stanowisko zajęte w pierwszym czytaniu(2) dotyczące wniosku Komisji przedstawionego Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2005)0590),

–   uwzględniając art. 251 ust. 2 traktatu WE,

–   uwzględniając art. 62 Regulaminu,

–   uwzględniając zalecenia do drugiego czytania przedstawione przez Komisję Transportu i Turystyki (A6-0332/2008),

1.   zatwierdza wspólne stanowisko po poprawkach;

2.   zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w drugim czytaniu w dniu 24 września 2008 r. w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/.../WE ustanawiającej podstawowe zasady regulujące dochodzenia w sprawach wypadków w sektorze transportu morskiego i zmieniającej dyrektywę Rady 1999/35/WE oraz dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/59/WE

P6_TC2-COD(2005)0240


(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2,

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(3),

uwzględniając opinię Komitetu Regionów(4),

stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu(5),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Należy utrzymać wysoki poziom bezpieczeństwa w transporcie morskim w Europie oraz dołożyć wszelkich starań, aby ograniczyć liczbę wypadków i incydentów morskich.

(2)  Szybkie przeprowadzanie dochodzeń technicznych w sprawach wypadków morskich poprawia bezpieczeństwo morskie, pomagając w zapobieganiu ponownym wypadkom, które powodują utratę życia, utratę statków i zanieczyszczenie środowiska morskiego.

(3)  Parlament Europejski w swojej rezolucji z dnia 21 kwietnia 2004 r. na temat poprawy bezpieczeństwa na morzu(6) zalecił Komisji przedstawienie wniosku w sprawie dyrektywy dotyczącej prowadzenia dochodzeń w sprawach wypadków morskich.

(4)  Art. 2 Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z dnia 10 grudnia 1982 r. (║'UNCLOS") ustanawia prawo państw nadbrzeżnych do prowadzenia dochodzeń w sprawie przyczyn wypadków morskich mających miejsce na ich wodach terytorialnych, które mołyby stanowić zagrożenie dla życia lub środowiska, angażować służby poszukiwawcze i ratunkowe państwa nadbrzeżnego lub w inny sposób dotyczyć tego państwa.

(5)  Art. 94 UNCLOS stanowi, że państwo bandery wszczyna dochodzenie w sprawie określonych wypadków lub incydentów związanych z żeglugą na pełnym morzu prowadzone przez odpowiednio wykwalifikowaną osobę lub osoby lub przed taką osobą lub osobami.

(6)  Prawidło I/21 Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu z dnia 1 listopada 1974 r. (║'SOLAS 74"), Międzynarodowa konwencja o liniach ładunkowych z dnia 5 kwietnia 1966 r. oraz Międzynarodowa konwencja o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki z dnia 2 listopada 1973 r. nakładają na państwa bandery obowiązek prowadzenia dochodzeń w sprawach wypadków oraz powiadamiania Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) o ich wynikach.

(7)  Kodeks zasad wprowadzania obowiązkowych instrumentów IMO, stanowiący załącznik do rezolucji A.973(24) zgromadzenia ogólnego IMO z dnia 1 grudnia 2005 r., przypomina o obowiązku zapewnienia przez państwa bandery prowadzenia dochodzeń w sprawie bezpieczeństwa na morzu przez odpowiednio wykwalifikowanych inspektorów, posiadających odpowiednie kompetencje w sprawach związanych z wypadkami i incydentami morskimi. Kodeks ten wymaga ponadto, aby państwa bandery były przygotowane do zapewnienia w tym celu wykwalifikowanych inspektorów, niezależnie od miejsca, w którym nastąpił wypadek lub incydent.

(8)  Należy uwzględnić Kodeks dochodzenia w sprawach wypadków i incydentów morskich stanowiący załącznik do rezolucji A.849(20) zgromadzenia ogólnego IMO z dnia 27 listopada 1997 r. (║ "kodeks dochodzenia w sprawach wypadków i incydentów morskich IMO"), który przewiduje wdrożenie wspólnego podejścia w zakresie dochodzeń w sprawie bezpieczeństwa przy wypadkach i incydentach morskich oraz współpracę między państwami w zakresie ustalania czynników prowadzących do wypadków i incydentów morskich. Należy także uwzględnić rezolucję A.861(20) zgromadzenia ogólnego IMO z dnia 27 listopada 1997 r. i rezolucję MSC.163(78) Komitetu Bezpieczeństwa Morskiego IMO z dnia 17 maja 2004 r., w których zamieszczono definicję rejestratorów danych z podróży.

(9)  Podczas prowadzenia dochodzeń w sprawie bezpieczeństwa przy wypadkach i incydentach morskich państwa członkowskie powinny uwzględniać "Wytyczne w zakresie sprawiedliwego traktowania marynarzy w sytuacji wypadku morskiego", stanowiące załącznik do rezolucji LEG.3(91) Komitetu Prawnego IMO oraz organu zarządzającego Międzynarodowej Organizacji Pracy z dnia 27 kwietnia 2006 r.▌.

(10)  Dyrektywa Rady 1999/35/WE z dnia 29 kwietnia 1999 r. w sprawie systemu obowiązkowych przeglądów dla bezpiecznej, regularnej żeglugi promów typu ro-ro i szybkich statków pasażerskich(7) nakłada na państwa członkowskie obowiązek zdefiniowania, w ramach swoich systemów prawnych, statusu prawnego, który umożliwia im i każdemu innemu żywotnie zainteresowanemu państwu członkowskiemu uczestnictwo, współpracę lub, tam gdzie przewiduje to kodeks przeprowadzania dochodzeń przy wypadkach i incydentach morskich IMO, prowadzenie dowolnego dochodzenia w sprawie wypadku lub incydentu morskiego, w którym uczestniczył prom typu ro-ro lub szybki statek pasażerski.

(11)  Dyrektywa 2002/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2002 r. ustanawiająca wspólnotowy system monitorowania i informacji o ruchu statków(8) nakłada na państwa członkowskie obowiązek przestrzegania kodeksu dochodzenia w sprawach wypadków i incydentów morskich IMO i publikacji wyników dochodzenia ║niezwłocznie po ich zakończeniu.

(12)  Prowadzenie dochodzenia w sprawie bezpieczeństwa przy wypadkach i incydentach z udziałem statków pełnomorskich lub innych statków w porcie lub innym ograniczonym obszarze morskim w sposób wolny od uprzedzeń jest niezwykle istotne dla skutecznego określenia okoliczności i przyczyn takiego wypadku lub incydentu. Takie dochodzenie powinno być zatem prowadzone przez wykwalifikowanych inspektorów pod kontrolą niezależnego organu lub podmiotu, dysponującemu na stałe uprawnieniami umożliwiającymi podejmowanie decyzji, aby zapobiec potencjalnym konfliktom interesów.

(13)  Państwa członkowskie powinny zapewnić organom odpowiedzialnym za dochodzenie techniczne możliwie najlepsze warunki pełnienia ich zadań, zgodnie ze swoim prawodawstwem dotyczącym uprawnień organów odpowiedzialnych za dochodzenie sądowe oraz, w stosownych wypadkach, we współpracy z tymi organami.

(14)  Państwa członkowskie powinny zapewnić, aby ich systemy prawne umożliwiały im i każdemu innemu żywotnie zainteresowanemu państwu członkowskiemu uczestnictwo lub współpracę w dochodzeniach w sprawie wypadku na podstawie przepisów kodeksu dochodzeń w sprawach wypadków i incydentów morskich IMO lub prowadzenie takiego dochodzenia.

(15)  Każde państwo członkowskie może zlecić innemu państwu członkowskiemu zadanie prowadzenia dochodzenia w sprawie bezpieczeństwa przy wypadku lub incydencie morskim (║ "dochodzenie w sprawie bezpieczeństwa") lub konkretnych zadań wchodzących w skład takiego dochodzenia, o ile zostało to obustronnie uzgodnione.

(16)  Państwa członkowskie powinny podjąć wszelkie wysiłki, aby nie obciążać kosztami pomocy, o którą zwrócono się w ramach dochodzeń w sprawie bezpieczeństwa, w których uczestniczą co najmniej dwa państwa członkowskie. W przypadku zwrócenia się o pomoc do państwa członkowskiego, które nie uczestniczy w dochodzeniu w sprawie bezpieczeństwa, państwa członkowskie powinny porozumieć się w sprawie zwrotu poniesionych kosztów.

(17)  Na mocy prawidła V/20 SOLAS 74 statki pasażerskie oraz statki inne niż pasażerskie o wyporności brutto równej lub przekraczającej 3 000 ton, zbudowane w dniu 1 lipca 2002 r. lub później, muszą mieć na pokładzie rejestratory danych z podróży pomocne w dochodzeniach w sprawie wypadków. Mając na uwadze znaczenie takiego sprzętu przy określaniupolityki zapobiegania wypadkom w żegludze morskiej, należy systematycznie domagać się jego instalacji na pokładach statków odbywających rejsy krajowe lub międzynarodowe, które zawijają do portów Wspólnoty.

(18)  Dane z rejestratorów danych z podróży oraz innych urządzeń elektronicznych mogą być wykorzystane zarówno po wypadku lub incydencie morskim do zbadania jego przyczyn, jak i zapobiegawczo w celu poznania okoliczności, które mogą prowadzić do takich zdarzeń. Państwa członkowskie powinny zapewnić, aby takie dane, jeżeli są dostępne, były właściwie wykorzystywane w obu celach.

(19)  Należy przeprowadzić dochodzenie lub w inny sposób zbadać alarmy o niebezpieczeństwie nadane ze statków lub informacje pochodzące z innych źródeł, a mówiące o zagrożeniu statku lub osób przebywających w danym momencie lub wcześniej na jego pokładzie lub o poważnym potencjalnym ryzyku, na jakie w wyniku zdarzenia mającego związek z eksploatacją statku narażeni są ludzie, konstrukcja statku lub środowisko naturalne.

(20)  Rozporządzenie (WE) nr 1406/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady(9) nakłada na Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa na Morzu (║'Agencja") obowiązek współpracy z państwami członkowskimi na rzecz opracowania rozwiązań technicznych i zapewnienia pomocy technicznej w związku z wdrażaniem prawodawstwa wspólnotowego. W zakresie dochodzeń w sprawie bezpieczeństwa Agencja ma szczególny obowiązek ułatwiania współpracy między państwami członkowskimi a Komisją w zakresie opracowywania, z należytym uwzględnieniem różnych systemów prawnych poszczególnych państw członkowskich, wspólnych metod prowadzenia dochodzeń w sprawie wypadków morskich zgodnie z ustalonymi zasadami międzynarodowymi.

(21)  Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1406/2002 Agencja ułatwia współpracę w zakresie udzielania pomocy państwom członkowskim w działaniach związanych z dochodzeniami oraz w analizowaniu istniejących sprawozdań z dochodzeń w sprawie wypadków morskich.

(22)  Przy opracowywaniu lub zmianie wspólnej metodologii dochodzenia w sprawie wypadków należy uwzględnić wszelkie wnioski wyciągnięte z analiz dotychczasowych sprawozdań z wypadków morskich, które to wnioski mogą być przydatne w zapobieganiu przyszłych katastrof oraz poprawie bezpieczeństwa na morzu w Unii Europejskiej.

(23)  Państwa członkowskie i Wspólnota powinny należycie uwzględniać zalecenia dotyczące bezpieczeństwa sformułowane w wyniku postępowania w sprawie bezpieczeństwa.

(24)  Celem dochodzenia w sprawie bezpieczeństwa technicznego jest zapobieganie wypadkom i incydentom morskim, zatem jego wnioski oraz zalecenia dotyczące bezpieczeństwa w żadnym wypadku nie służą ustaleniu odpowiedzialności ani przypisaniu winy.

(25)  W związku z tym, że cel niniejszej dyrektywy, mianowicie zwiększenie bezpieczeństwa morskiego we Wspólnocie i ograniczenie w ten sposób ryzyka wypadków morskich w przyszłości, nie może zostać osiągnięty w wystarczający sposób przez państwa członkowskie, natomiast z uwagi na rozmiary lub skutki niniejszej dyrektywy możliwe jest jego osiągnięcie w lepszy sposób na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.

(26)  Środki konieczne do wprowadzenia w życie niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji(10).

(27)  W szczególności należy przyznać Komisji uprawnienia do zmiany niniejszej dyrektywy w celu zastosowania kolejnych zmian do międzynarodowych konwencji, protokołów, kodów i rezolucji z nią związanych oraz do przyjęcia lub zmiany wspólnej metodologii dotyczącej dochodzenia w sprawie wypadków i incydentów morskich. Ponieważ środki te mają zasięg ogólny i mają na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszej dyrektywy, między innymi poprzez jej uzupełnienie nowymi elementami innymi niż istotne, muszą zostać przyjęte zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą określoną w art. 5a decyzji 1999/468/WE,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

Przedmiot

1.  Celem niniejszej dyrektywy jest poprawa bezpieczeństwa morskiego oraz zapobieganie zanieczyszczeniom przez statki, a co za tym idzie – ograniczenie ryzyka wypadków morskich w przyszłości poprzez:

   a) ułatwienie szybkiego przeprowadzania dochodzeń w sprawie bezpieczeństwa oraz właściwej analizy wypadków i incydentów morskich w celu określenia ich przyczyn oraz
   b) zapewnienie terminowego i szczegółowego przedstawiania sprawozdań z dochodzeń w sprawie bezpieczeństwa oraz propozycji działań naprawczych.

2.  Dochodzenia w sprawie bezpieczeństwa wszczynane na mocy niniejszej dyrektywy nie zmierzają do ustalenia odpowiedzialności ani do przypisania winy. Państwa członkowskie zapewniają jednak, aby organ lub podmiot dochodzeniowy (║"organ dochodzeniowy") nie powstrzymywał się od pełnego relacjonowania przyczyn wypadku lub incydentu ze względu na ewentualną możliwość określenia odpowiedzialności lub do przypisania winy na podstawie jego ustaleń.

Artykuł 2

Zakres zastosowania

1.  Niniejsza dyrektywa stosuje się do wypadków i incydentów morskich oraz alarmów o niebezpieczeństwie na morzu, które:

   a) dotyczą statków pływających pod banderą jednego z państw członkowskich;
   b) mają miejsce na morzu terytorialnym lub wodach wewnętrznych państw członkowskich zgodnie z definicją zawartą w UNCLOS; lub
   c) dotyczą innych żywotnych interesów państw członkowskich.

2.  Niniejsza dyrektywa nie stosuje się do wypadków i incydentów morskich ani do alarmów o niebezpieczeństwie na morzu, które dotyczą wyłącznie:

   a) okrętów wojennych i transportowców lub innych statków będących własnością państwa członkowskiego lub użytkowanych przez to państwo, używanych wyłącznie w specjalnej służbie państwowej;
   b) statków nienapędzanych mechanicznie, statków drewnianych o prostej konstrukcji, jachtów i łodzi rekreacyjnych niewykorzystywanych do celów handlowych, o ile nie są lub nie będą obsadzone załogą i nie przewożą lub nie będą przewozić w celach handlowych więcej niż 12 pasażerów;
   c) jednostek żeglugi śródlądowej pływających po wodach śródlądowych;
   d) statków rybackich o długości nieprzekraczającej 15 metrów;
   e) zakotwiczonych przybrzeżnych jednostek wiertniczych.

Artykuł 3

Definicje

Do celów niniejszej dyrektywy:

   1) "Kodeks dochodzeń w sprawach wypadków i incydentów morskich IMO" oznacza Kodeks dochodzeń w sprawach wypadków morskich i incydentów, stanowiący załącznik do rezolucji A.849(20) zgromadzenia ogólnego IMO z dnia 27 listopada 1997 r. w aktualnym brzmieniu.

2)  Następujące terminy mają znaczenie zgodne z definicjami podanymi w kodeksie dochodzeń w sprawach wypadków i incydentów morskich IMO:

   a) "wypadek morski";
   b) "bardzo poważny wypadek morski";
   c) "incydent morski";
   d) "dochodzenie w sprawie bezpieczeństwa przy wypadku lub incydencie morskim";
   e) "państwo kierujące dochodzeniem";

f)   "państwo żywotnie zainteresowane".

3)  Terminy "poważny wypadek" oraz "mniej poważny wypadek" mają znaczenie zgodne ze zaktualizowanymi definicjami podanymi w Okólniku 953 Komitetu Bezpieczeństwa Morskiego IMO.

4)  Terminy "prom typu ro-ro" oraz "szybki statek pasażerski" należy rozumieć zgodnie z definicjami zawartymi w art. 2 dyrektywy 1999/35/WE.

5)  "Rejestrator danych z podróży" (║'VDR") należy rozumieć zgodnie z definicją zawartą w rezolucji A.861(20) zgromadzenia ogólnego IMO oraz rezolucji MSC.163(78) Komitetu Bezpieczeństwa Morskiego IMO.

6)  "Alarm o niebezpieczeństwie" oznacza sygnał nadany ze statku lub informacje pochodzące z dowolnego źródła, powiadamiające o tym, że statkowi lub osobom znajdującym się w danym momencie lub wcześniej na jego pokładzie zagraża niebezpieczeństwo na morzu;

7)  "Zalecenia dotyczące bezpieczeństwa" oznaczają propozycje wystosowane, również do celów rejestracji i kontroli:

   a) przez organ dochodzeniowy państwa prowadzącego dochodzenie w sprawie bezpieczeństwa lub kierującego takim dochodzeniem, w oparciu o informacje uzyskane w tym postępowaniu; lub, w stosownych przypadkach,
   b) przez Komisję, działającą we współpracy z Agencją i stanowiącą na podstawie analizy danych zbiorczych oraz wyników przeprowadzonych dochodzeń w sprawie bezpieczeństwa.

Artykuł 4

Status dochodzeń w sprawie bezpieczeństwa

1.  Państwa członkowskie określają, zgodnie ze swoimi systemami prawnymi, status prawny dochodzeń w sprawie bezpieczeństwa w sposób pozwalający na jak najszybsze i jak najskuteczniejsze ich prowadzenie║.

Państwa członkowskie zapewniają, zgodnie ze swoimi przepisami prawa i – w odpowiednich przypadkach – we współpracy z organami odpowiedzialnymi za prowadzenie dochodzeń sądowych, aby dochodzenia w sprawie bezpieczeństwa:

   a) były niezależne od dochodzeń w sprawach karnych lub innych prowadzonych równolegle w celu ustalenia odpowiedzialności lub przypisania winy, przy czym w dochodzeniach sądowych mogą być wykorzystywane jedynie wnioski lub zalecenia wynikające z dochodzeń w sprawie bezpieczeństwa wszczętych na mocy niniejszej dyrektywy; oraz
   b) nie były w nieuzasadniony sposób uniemożliwiane, zawieszane ani opóźniane z powodu takich dochodzeń.

2.  Zasady ustanawiane przez państwa członkowskie zgodnie z ramami stałej współpracy, o których mowa w art. 10, obejmują przepisy zezwalające na:

   a) współpracę i wzajemną pomoc w zakresie dochodzeń w sprawie bezpieczeństwa prowadzonych przez inne państwa członkowskie lub powierzenie innemu państwu członkowskiemu zadania kierowania takim dochodzeniem zgodnie z art. 7; oraz
   b) koordynację działań ich odpowiednich organów dochodzeniowych w zakresie koniecznym do osiągnięcia celu niniejszej dyrektywy.

Artykuł 5

Obowiązek przeprowadzenia dochodzenia

1.  Każde państwo członkowskie zapewnia przeprowadzenie dochodzenia w sprawie bezpieczeństwa przez organ dochodzeniowy, o którym mowa w art. 8, w przypadku poważnego lub bardzo poważnego wypadku morskiego,

   a) w którym uczestniczył statek pływający pod jego banderą, niezależnie od miejsca wypadku;
   b) który nastąpił na jego morzu terytorialnym lub wodach wewnętrznych, zgodnie z ich definicją zawartą w UNCLOS, niezależnie od bandery statku lub statków uczestniczących w wypadku; lub
   c) który dotyczy żywotnego interesu tego państwa członkowskiego, niezależnie od miejsca wypadku oraz bandery statku lub statków uczestniczących w zdarzeniu.

2.  Oprócz przeprowadzenia dochodzenia w sprawie poważnych lub bardzo poważnych wypadków, organ dochodzeniowy, o którym mowa w art. 8, po ustaleniu wstępnych faktów w sprawie decyduje o ewentualnym wszczęciu dochodzenia dotyczącego bezpieczeństwa w sprawie mniej poważnego wypadku, incydentu morskiego lub alarmu o niebezpieczeństwie.

Podejmując decyzję w tej sprawie organ dochodzeniowy uwzględnia powagę wypadku lub incydentu, typ statku lub ładunku, których dotyczy alarm o niebezpieczeństwie, lub wszelkie wnioski ze strony służb poszukiwawczych i ratunkowych

3.  Zakres prowadzenia dochodzeń w sprawie bezpieczeństwa i praktyczne przygotowania do nich określa organ dochodzeniowy państwa członkowskiego kierującego dochodzeniem we współpracy z odpowiednimi organami innych żywotnie zainteresowanych państw, w sposób najbardziej sprzyjający, zdaniem organu dochodzeniowego, realizacji celu niniejszej dyrektywy i z zamiarem zapobieżenia wypadkom i incydentom w przyszłoci.

4.  Dochodzenia dotyczące bezpieczeństwa odbywają się zgodnie ze wspólną metodologią dochodzeń w sprawie wypadków i incydentów morskich opracowaną zgodnie z przepisami art. 2 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 1406/2002. Komisja przyjmuje lub zmienia tę metodologię do celów niniejszej dyrektywy.

Środek ten mający na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszej dyrektywy, między innymi poprzez jej uzupełnienie, przyjmowany jest zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 19 ust. 3.

Zmieniając wspólną metodologię, Komisja uwzględnia wnioski ze sprawozdań z dochodzenia w sprawie wypadku oraz zawarte w nich zalecenia w sprawie bezpieczeństwa..

5.  Dochodzenie w sprawie bezpieczeństwa rozpoczyna się w najkrótszym możliwym terminie po wystąpieniu wypadku lub incydentu morskiego, a w każdym razie nie później niż dwa miesiące po jego wystąpieniu.

Artykuł 6

Obowiązek powiadamiania

Państwo członkowskie wymaga, w ramach swojego systemu prawnego, niezwłocznego powiadamiania swojego organu dochodzeniowego przez odpowiedzialne organy lub zaangażowane strony o wystąpieniu wszystkich wypadków, incydentów i alarmów o niebezpieczeństwie objętych zakresem zastosowania niniejszej dyrektywy.

Artykuł 7

Kierowanie dochodzeniami w sprawie bezpieczeństwa i uczestnictwo w nich

1.  ▌W przypadku poważnych lub bardzo poważnych wypadków obejmujących istotny interes co najmniej dwóch państw członkowskich, państwa te uzgadniają w trybie pilnym, które z nich będzie kierować dochodzeniem. Jeżeli nie dojdą one do porozumienia co do tego które z nich ma kierować dochodzeniem, Komisja, na podstawie opinii wydanej przez Agencję, podejmuje w tej sprawie decyzję, która zostaje niezwłocznie wdrożona.

2.  Niezależnie od ust. 1 każde państwo członkowskie jest odpowiedzialne za dochodzenie w sprawie bezpieczeństwa oraz koordynację współpracy z innymi żywotnie zainteresowanymi państwami członkowskimi do czasu, aż uzgodnią one albo Komisja zdecyduje, które z nich ma być państwem kierującym dochodzeniem.

3.  Bez uszczerbku dla zobowiązań wynikających z niniejszej dyrektywy oraz z prawa międzynarodowego państwo członkowskie może, w rozpatrywanych indywidualnie przypadkach, za obustronną zgodą zlecić innemu państwu członkowskiemu prowadzenie dochodzenia w sprawie bezpieczeństwa lub konkretnych zadań wchodzących w skład tego dochodzenia.

4.  W razie wypadku, incydentu morskiego lub alarmu o niebezpieczeństwie, w którym uczestniczył prom typu ro-ro lub szybki statek pasażerski, ║dochodzenie w sprawie bezpieczeństwa wszczyna państwo członkowskie, na którego wodach terytorialnych lub wodach wewnętrznych, zgodnie z definicją UNCLOS, miał miejsce ten wypadek, incydent lub alarm o niebezpieczeństwie, natomiast gdy zdarzenie miało miejsce na wodach innych, ostatnie państwo członkowskie, przez którego terytorium przepływał ten prom lub statek. To państwo członkowskie jest odpowiedzialne za dochodzenie w sprawie bezpieczeństwa oraz koordynację współpracy z innymi żywotnie zainteresowanymi państwami członkowskimi do czasu, aż uzgodnią one albo gdy Komisja zdecyduje, które z nich ma być państwem kierującym dochodzeniem.

Artykuł 8

Organy dochodzeniowe

1.  Państwa członkowskie zapewniają prowadzenie dochodzeń w sprawie bezpieczeństwa pod nadzorem bezstronnego stałego organu dochodzeniowego lub podmiotu wyposażonego w konieczne uprawnienia, złożonego z inspektorów, którzy posiadają odpowiednie kwalifikacje w zakresie wypadków i incydentów morskich.

Organ dochodzeniowy jest funkcjonalnie niezależny, w szczególności od władz krajowych odpowiedzialnych za zdolność do żeglugi, certyfikację, inspekcje, zatrudnienie, bezpieczną nawigację, konserwację, kontrolę ruchu morskiego, kontrolę służb portu i działanie portów morskich, od organów prowadzących dochodzenia w celu ustalenia odpowiedzialności lub egzekwowania prawa oraz w ogólności od wszystkich innych stron, których interesy mogłyby stać w sprzeczności z powierzonym temu organowi zadaniem.

Państwa członkowskie nieposiadające dostępu do morza, które nie mają statków ani jednostek pływających pod ich banderą, określają niezależny punkt kontaktowy współpracujący w dochodzeniu w sprawie bezpieczeństwa zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. c).

2.  Organ dochodzeniowy zapewnia, aby poszczególni inspektorzy posiadali praktyczną wiedzę i doświadczenie w dziedzinach, w których pełnią swoje zwykłe obowiązki dochodzeniowe. Ponadto organ dochodzeniowy zapewnia, w razie konieczności, dostęp do odpowiedniej wiedzy fachowej.

3.  Działania powierzone organowi dochodzeniowemu można rozszerzyć na zbieranie i analizę danych związanych z bezpieczeństwem morskim, w szczególności do celów prewencyjnych, w zakresie, w jakim działania te nie wpływają na jego niezależność ani nie nakładają na niego odpowiedzialności w sprawach regulacyjnych, administracyjnych lub związanych z normalizacją.

4.  Państwa członkowskie, działając w ramach swoich systemów prawnych, zapewniają, aby inspektorzy ich organów dochodzeniowych lub każdego innegoorganu dochodzeniowego, któremu powierzono zadanie prowadzenia dochodzenia w sprawie bezpieczeństwa, w uzasadnionych przypadkach we współpracy z organami odpowiedzialnymi za dochodzenie sądowe, posiadali uprawnienia do:

   a) swobodnego dostępu do wszystkich istotnych dla sprawy obszarów lub miejsca wypadku oraz do wszystkich statków, wraków lub konstrukcji, łącznie z ładunkiem, wyposażeniem lub szczątkami;
   b) bezzwłocznego zapewnienia wykazu dowodów i kontrolowanego przeszukania wraków, szczątków lub innych elementów lub substancji w celu ich zbadania lub analizy;
   c) żądania badania lub analizy elementów, o których mowa w lit. b), oraz swobodnego dostępu do wyników tych badań lub analiz;
   d) swobodnego dostępu, kopiowania i wykorzystania wszystkich odnośnych informacji i zarejestrowanych danych, łącznie z danymi pochodzącymi z VDR, dotyczących statku, rejsu, ładunku, załogi i wszystkich pozostałych osób, obiektów, warunków lub okoliczności;
   e) swobodnego dostępu do wyników badań ciał ofiar lub do wyników badań próbek pobranych z ich ciał;
   f) żądania przeprowadzenia badań osób zaangażowanych w działania statku lub wszelkich innych istotnych dla sprawy osób oraz swobodnego dostępu do wyników tych badań lub do przeprowadzenia badań próbek pobranych od takich osób i swobodnego dostępu do wyników tych badań;
   g) przesłuchania świadków bez udziału osób, których interesy mogłyby zostać uznane za utrudniające prowadzenie dochodzenia w sprawie bezpieczeństwa;
   h) dostępu do rejestrów przeglądów i odnośnych informacji przechowywanych przez państwo bandery, właścicieli, towarzystwa klasyfikacyjne lub inne odpowiednie strony, jeżeli strony te lub ich przedstawiciele posiadają siedzibę na terenie państwa członkowskiego;
   i) zwrócenia się o pomoc do właściwych organów danych państw, łącznie z inspektorami państwa bandery i państwa portu, funkcjonariuszami straży przybrzeżnej, pracownikami obsługi ruchu statków, zespołami poszukiwawczymi i ratowniczymi, pilotami i innym personelem portu lub morskim.

5.  Organ dochodzeniowy posiadają zdolność do niezwłocznego reagowania na powiadomienia o wypadkach oraz otrzymania środków koniecznych do niezależnego pełnienia swojej funkcji. Jego inspektorzy mają przyznany status zapewniający im niezbędne gwarancje niezależności.

6.  Organ dochodzeniowy może połączyć zadania, które wykonuje w ramach niniejszej dyrektywy, z pracą dochodzeniową w sprawie zdarzeń innych niż wypadki morskie, pod warunkiem że takie dochodzenia nie zagrażają jego niezależności.

Artykuł 9

Nieujawnianie informacji

Państwa członkowskie, działając w ramach swoich systemów prawnych dopilnowują, aby niżej wymienione informacje nie były dostępne do innych celów niż dochodzenie w sprawie bezpieczeństwa▌:

   a) wszystkie dowody z zeznań świadków oraz pozostałe oświadczenia, wyjaśnienia i notatki sporządzone lub otrzymane przez organ dochodzeniowy w toku prowadzenia dochodzenia w sprawie bezpieczeństwa;
   b) zapisy ujawniające tożsamość osób, które składały zeznania w ramach dochodzenia w sprawie bezpieczeństwa;
   c) informacje medyczne lub dotyczące życia osobistego osób, które uczestniczyły w wypadku lub incydencie.

Ponadto państwa członkowskie zapewniają, że oświadczenia świadków lub inne informacje dostarczone przez nich w trakcie prowadzenia dochodzeń w sprawie bezpieczeństwa nie dostaną się w ręce władz państw trzecich, aby w ten sposób zapobiec wykorzystaniu takich oświadczeń i informacji w dochodzeniach karnych prowadzonych w tych państwach.

Artykuł 10

Ramy stałej współpracy

1.  Państwa członkowskie, w ścisłej współpracy z Komisją, ustanawiają ramy stałej współpracy umożliwiające współpracę ich właściwych organów dochodzeniowych w stopniu koniecznym do osiągnięcia celu niniejszej dyrektywy.

2.  Regulamin ram stałej współpracy oraz wymagane dla niej ustalenia organizacyjne przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną, o której mowa w art. 19 ust. 2.

3.  W ramach stałej współpracy organy dochodzeniowe w państwach członkowskich uzgadniają w szczególności najlepsze formy współpracy w celu:

   a) umożliwienia organom dochodzeniowym współużytkowanie instalacji, urządzeń i sprzętu do technicznego badania wraków i wyposażenia statku oraz innych obiektów mających znaczenie dla dochodzenia w sprawie bezpieczeństwa, łącznie z pozyskaniem i oceną informacji pochodzących z VDR i innych urządzeń elektronicznych;
   b) zapewnienia współpracy technicznej oraz wzajemnego dostępu do wiedzy fachowej koniecznej do wykonania konkretnych zadań;
   c) pozyskiwania i wzajemnego udostępniania informacji potrzebnych do analizowania danych o wypadku oraz przygotowywania stosownych zaleceń dotyczących bezpieczeństwa na poziomie wspólnotowym;
   d) przygotowywania wspólnych zasad realizacji zaleceń dotyczących bezpieczeństwa oraz przystosowywania metod dochodzeniowych do zmian wynikających z postępu technicznego i naukowego;
   e) wprowadzenie środków szybkiego ostrzegania w razie wypadku lub incydentu morskiego;
   f) opracowywania zasad poufności w zakresie udostępniania – z poszanowaniem przepisów krajowych – zeznań świadków i przetwarzania danych oraz innych zapisów, o których mowa w art. 9▌;
   g) organizowania, w miarę potrzeb, stosownych zajęć szkoleniowych dla poszczególnych inspektorów;
   h) wspierania współpracy w dziedzinach wchodzących w zakres niniejszej dyrektywy z organami dochodzeniowymi państw trzecich oraz z międzynarodowymi organizacjami prowadzącymi dochodzenia w sprawie wypadków morskich.
  

4.  Każde państwo członkowskie, z którego urządzeń lub usług korzystał lub skorzystałby w zwykłych okolicznościach statek przed nastąpieniem wypadku lub incydentu, a które posiada informacje istotne dla dochodzenia w sprawie bezpieczeństwa, dostarcza tych informacji prowadzącemu to dochodzenie organowi dochodzeniowemu.

Artykuł 11

Koszty

1.  W przypadkach dochodzeń w sprawie bezpieczeństwa, w których uczestniczą co najmniej dwa państwa członkowskie, ich odnośne działania realizowane są bezpłatnie.

2.  W przypadku zwrócenia się o pomoc do państwa członkowskiego, które nie uczestniczy w dochodzeniu w sprawie bezpieczeństwa, państwa członkowskie uzgadniają zwrot poniesionych kosztów.

Artykuł 12

Współpraca z żywotnie zainteresowanymi państwami trzecimi

1.  Państwa członkowskie współpracują w możliwie największym zakresie z innymi żywotnie zainteresowanymi państwami trzecimi w dochodzeniu w sprawie bezpieczeństwa.

2.  Na mocy wzajemnego porozumienia żywotnie zainteresowane państwa trzecie mogą włączyć się w dochodzenie w sprawie bezpieczeństwa prowadzone przez państwo członkowskie zgodnie z niniejszą dyrektywą na każdym etapie tego dochodzenia.

3.  Współpraca państwa członkowskiego w dochodzeniu w sprawie bezpieczeństwa prowadzonym przez żywotnie zainteresowane państwo trzecie odbywa się bez uszczerbku dla wymagań związanych z prowadzeniem dochodzeń w sprawie bezpieczeństwa oraz wymagań dotyczących sprawozdawczości z tych dochodzeń określonych w niniejszej dyrektywie. W przypadku gdy żywotnie zainteresowane państwo trzecie prowadzi dochodzenie w sprawie bezpieczeństwa obejmujące co najmniej jedno państwo członkowskie, państwa członkowskie mogą zdecydować, że nie będą prowadzić równoległego dochodzenia w sprawie bezpieczeństwa, pod warunkiem że to państwo trzecie prowadzi dochodzenie w sprawie bezpieczeństwa zgodnie z kodeksem dochodzeń w sprawach wypadków i incydentów morskich IMO.

Artykuł 13

Przechowywanie dowodów

Państwa członkowskie przyjmują środki w celu zapewnienia, aby strony, których dotyczą wypadki i incydenty objęte zakresem zastosowania niniejszej dyrektywy dołożyły wszelkich starań dla:

   a) zachowania wszystkich informacji pochodzących z map, rejestrów pokładowych, zapisów elektronicznych i magnetycznych oraz taśm wideo, łącznie z informacjami pochodzącymi z VDR i innych urządzeń elektronicznych, dotyczących okresu przed wypadkiem, w trakcie wypadku i po nim;
   b) zapobieżenia nadpisaniu lub innym zmianom takich informacji;
   c) zapobieżenia zakłóceniom powodowanym przez inny sprzęt, który mógłby zostać zasadnie uznany za mający związek z dochodzeniem w sprawie bezpieczeństwa przy wypadku;
   d) szybkiego zebrania i przechowywania wszystkich dowodów do celów dochodzeń w sprawie bezpieczeństwa.

Artykuł 14

Sprawozdania dotyczące wypadków

1.  Dochodzenia w sprawie bezpieczeństwa prowadzone zgodnie z niniejszą dyrektywą są zakończone sprawozdaniem opublikowanym w formacie określonym przez właściwy organ dochodzeniowy zgodnie z właściwymi sekcjami załącznika I.

Organy dochodzeniowe mogą zadecydować, że dochodzenie w sprawie bezpieczeństwa, które nie dotyczy poważnego lub bardzo poważnego wypadku morskiego i którego wyniki potencjalnie nie doprowadzą do skuteczniejszego zapobiegania wypadkom i incydentom w przyszłości, zostanie zakończone publikacją uproszczonego sprawozdania.

2.  Organy dochodzeniowe dokładają wszelkich starań, aby udostępnić sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, do wiadomości publicznej, a zwłaszcza całemu sektorowi morskiemu, który w razie potrzeby otrzymuje specjalne wnioski i zalecenia, w ciągu 12 miesięcy od daty wypadku. Jeżeli przygotowanie sprawozdania końcowego w tym terminie jest niemożliwe, w ciągu 12 miesięcy od daty wypadku lub incydentu publikuje się sprawozdanie tymczasowe.

3.  Organ dochodzeniowy państwa członkowskiego kierującego dochodzeniem przesyła Komisji kopię sprawozdania końcowego, uproszczonego lub tymczasowego. W celu poprawy jakości sprawozdania w sposób najbardziej sprzyjający realizacji celu niniejszej dyrektywy organ dochodzeniowy uwzględnia w nim ewentualne spostrzeżenia Komisji.

4.  Co trzy lata Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu sprawozdanie zawierające informacje podające stopień realizacji przepisów niniejszej dyrektywy oraz stopień zgodności z nimi, a także ewentualne dalsze kroki uznane za niezbędne w świetle zaleceń podanych w tym sprawozdaniu.

Artykuł 15

Zalecenia dotyczące bezpieczeństwa

1.  Państwa członkowskie zapewniają, aby zalecenia dotyczące bezpieczeństwa wydawane przez organy dochodzeniowe były należycie uwzględniane przez ich adresatów oraz aby, w stosownych przypadkach, właściwe działania realizowane w ich następstwie były zgodne z przepisami prawa wspólnotowego i międzynarodowego.

2.  W stosownych przypadkach organ dochodzeniowy lub Komisja, działając we współpracy z Agencją, wydają zalecenia dotyczące bezpieczeństwa na podstawie analizy danych zbiorczych oraz wyników przeprowadzonych dochodzeń w sprawie bezpieczeństwa.

3.  Zalecenia dotyczące bezpieczeństwa w żadnym przypadku nie przypisują winy lub odpowiedzialności za wypadek.

Artykuł 16

System wczesnego ostrzegania

Jeżeli na dowolnym etapie dochodzenia w sprawie bezpieczeństwa organ dochodzeniowy państwa członkowskiego uzna, że w celu zapobieżenia ryzyku kolejnych wypadków konieczne jest pilne podjęcie działania na poziomie wspólnotowym, niezwłocznie powiadamia Komisję o konieczności wystosowania wczesnego ostrzeżenia, bez uszczerbku dla prawa tego organu do wystosowania wczesnego ostrzeżenia.

W razie potrzeby Komisja wystosowuje notę ostrzegawczą do wiadomości odpowiedzialnych organów we wszystkich pozostałych państwach członkowskich, do przedsiębiorstw żeglugowych i innych właściwych stron.

Artykuł 17

Europejska baza danych o wypadkach morskich

1.  Dane dotyczące wypadków i incydentów morskich są przechowywane i analizowane za pomocą europejskiej elektronicznej bazy danych, która zostanie utworzona przez Komisję, zwanej europejską platformą informacyjną w sprawie wypadków morskich (EMCIP).

2.  Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o ║organach upoważnionych do dostępu do tej bazy danych.

3.  Organy dochodzeniowe państw członkowskich powiadamiają Komisję o wypadkach i incydentach morskich zgodnie z wzorem zamieszczonym w załączniku II. Organy te dostarczają Komisji także dane z postępowań w sprawie bezpieczeństwa zgodnie ze schematem bazy danych EMCIP.

4.  Komisja i państwa członkowskie opracowują według właściwego harmonogramu schemat bazy danych i sposób powiadamiania o nich.

Artykuł 18

Sprawiedliwe traktowanie marynarzy

Zgodnie z przepisami swego prawa krajowego państwa członkowskie przestrzegają odpowiednich postanowień wytycznych IMO w sprawie sprawiedliwego traktowania marynarzy w razie wypadku morskiego.

Artykuł 19

Komitet

1.  Komisja jest wspierana przez Komitet ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczeniom Morza przez Statki (COSS) ustanowiony na mocy rozporządzenia (WE) nr 2099/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady.(11)

2.  W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów jej art. 8.

Okres ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE wynosi dwa miesiące.

3.  W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5a ust. 1-4 i art. 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów jej art. 8.

Artykuł 20

Uprawnienia do wprowadzania zmian

Komisja może aktualizować definicje zawarte w niniejszej dyrektywie oraz odesłania do aktów Wspólnoty i instrumentów IMO w celu dostosowania ich do środków Wspólnoty lub IMO, które weszły w życie, i pod warunkiem przestrzegania ograniczeń nałożonych niniejszą dyrektywą.

Środki te, mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszej dyrektywy, między innymi poprzez jej uzupełnienie, przyjmowane są zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 19 ust. 3.

Stanowiąc zgodnie z tą samą procedurą Komisja może również wprowadzać zmiany w załącznikach.

Zmiany w kodeksie dochodzeń w sprawach wypadków i incydentów morskich IMO mogą być wyłączone z zakresu zastosowania niniejszej dyrektywy zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2099/2002.

Artykuł 21

Środki dodatkowe

Żaden z przepisów niniejszej dyrektywy nie uniemożliwia państwu członkowskiemu podejmowania dodatkowych środków w sprawie bezpieczeństwa morskiego, które nie są ujęte w niniejszej dyrektywie, pod warunkiem że takie środki nie naruszają niniejszej dyrektywy lub w inny sposób nie wpływają niekorzystnie na osiągnięcie jej celu, jak również celów Unii.

Artykuł 22

Sankcje

Państwa członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące sankcji za naruszenia przepisów krajowych przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą i przyjmują wszelkie niezbędne środki w celu ich wdrożenia. Sankcje te muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.

Artykuł 23

Zmiany w obowiązujących aktach

1.  Niniejszym skreśla się art. 12 dyrektywy 1999/35/WE.

2.  Niniejszym skreśla się art. 11 dyrektywy 2002/59/WE.

Artykuł 24

Transpozycja

1.  Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do …(12) Państwa członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych środków oraz tablicę korelacji pomiędzy tymi nimi a niniejszą dyrektywą.

Środki przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Sposób dokonania takiego odesłania ustalany jest przez państwa członkowskie.

2.  Państwa członkowskie przekazują Komisji tekst głównych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 25

Wejście w życie

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 26

Adresaci

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK I

Treść sprawozdania z dochodzenia w sprawie bezpieczeństwa

Wprowadzenie

Cechą charakterystyczną dochodzenia w sprawie bezpieczeństwa jest to, że zalecenie dotyczące bezpieczeństwa w żadnym wypadku nie służy ustaleniu odpowiedzialności lub winy, a sprawozdanie z takiego postępowania nie jest sporządzane pod względem treści i stylu z zamiarem jego wykorzystania w postępowaniu sądowym.

(Sprawozdanie nie powinno zawierać żadnych odesłań do zeznań świadków ani łączyć osób wspomnianych w nim z osobami, które składały zeznania w toku dochodzenia w sprawie bezpieczeństwa).

1.  Streszczenie

W tej części przedstawia się podstawowe fakty dotyczące wypadku lub incydentu morskiego: co , kiedy, gdzie i w jaki sposób miało miejsce, a także informacje na temat skutków: ofiar śmiertelnych, rannych, uszkodzenia statku, ładunku, strat odniesionych przez strony trzecie lub zanieczyszczenia środowiska.

2.  Fakty

Ta część zawiera wyraźnie wyodrębnione rozdziały, w których podana jest wystarczająca ilość informacji interpretowanych przez organ dochodzeniowy jako fakty, potwierdzających analizę i ułatwiających zrozumienie zdarzenia.

Rozdziały te zawierają w szczególności następujące informacje:

2.1  Dane statku

Bandera/rejestr statku;

Tożsamość statku;

Główne cechy statku;

Dane dotyczące właściciela i armatora;

Informacje na temat konstrukcji;

Minimalna obsada załogowa konieczna do bezpiecznej obsługi statku;

Dopuszczalny ładunek.

2.2.  Dane o rejsie

Porty zawinięcia;

Rodzaj rejsu;

Informacje na temat ładunku;

Załoga.

2.3.  Informacje dotyczące wypadku lub incydentu morskiego

Typ wypadku lub incydentu morskiego;

Data i godzina zdarzenia;

Pozycja i miejsce wypadku lub incydentu morskiego;

Środowisko zewnętrzne i wewnętrzne;

Eksploatacja statku i etap rejsu;

Miejsce na pokładzie;

Dane dotyczące czynnika ludzkiego;

Skutki (dla ludzi, statku, ładunku, środowiska, inne).

2.  4 . Zaangażowanie organów nabrzeżnych i reakcja na alarm

Kto brał udział;

Zastosowane środki;

Szybkość reakcji;

Podjęte działania;

Osiągnięte wyniki.

3.  Opis

W tej części następuje rekonstrukcja wypadku lub incydentu morskiego, będąca chronologicznym opisem kolejnych zdarzeń prowadzących do wypadku lub incydentu morskiego, odbywających się w jego trakcie i po nim z uwzględnieniem udziału wszystkich czynników (tj. ludzi, materiałów, środowiska, wyposażenia lub czynników zewnętrznych). Długość opisywanego okresu zależy od czasu nastąpienia konkretnych zdarzeń związanych z wypadkiem lub incydentem morskim, które bezpośrednio przyczyniły się do jego wystąpienia. Ta część obejmuje również wszelkie istotne szczegóły przeprowadzonego dochodzenia w sprawie bezpieczeństwa, w tym wyniki badań.

4.  Analiza

Ta część zawiera kilka wyraźnie wyodrębnionych rozdziałów, w których zawarta jest analiza każdego zdarzenia związanego z wypadkiem oraz uwagi dotyczące wyników wszystkich stosownych badań wykonanych w trakcie dochodzenia w sprawie bezpieczeństwa oraz wszystkich działań w zakresie bezpieczeństwa, które mogły już zostać podjęte w celu zapobieżenia wypadkom morskim.

W rozdziałach tych powinny znaleźć się informacje dotyczące:

   - kontekstu i środowiska, w którym nastąpiło zdarzenie związane z wypadkiem;
   - błędnych działań ludzkich oraz zaniedbań, zdarzeń z udziałem materiałów niebezpiecznych, wpływu na środowisko, awarii wyposażenia i czynników zewnętrznych;
   - czynników dodatkowych, obejmujących działania ludzkie, prace na pokładzie, zarządzanie na lądzie lub wpływ przepisów prawnych.

Analiza i uwagi umożliwiają wyciągnięcie w sprawozdaniu logicznych wniosków uwzględniających wszystkie czynniki dodatkowe, także te niosące ryzyko, względem których istniejące środki zaradcze mające na celu zapobieżenie zdarzeniu wypadkowemu lub wyeliminowanie czy ograniczenie skutków takiego zdarzenia, uznano za niewystarczające lub niepodjęte.

5.  Wnioski

W tej części podsumowuje się ustalone czynniki dodatkowe oraz środki zaradcze (materialne, funkcjonalne, symboliczne lub proceduralne), które okazały się niewystarczające lub których nie podjęto, a względem których należy opracować działania związane z bezpieczeństwem, aby uniknąć wypadków morskich.

6.  Zalecenia dotyczące bezpieczeństwa

W stosownych przypadkach ta część sprawozdania zawiera zalecenia dotyczące bezpieczeństwa, które opracowano na podstawie analizy i wniosków, a które dotyczą konkretnych dziedzin tematycznych, takich jak prawodawstwa, konstrukcji, procedur, inspekcji, zarządzania, bezpieczeństwa i higieny pracy, szkoleń, prac naprawczych, konserwacji, pomocy służb nabrzeżnych oraz działań ratowniczych w przypadku alarmu.

Zalecenia dotyczące bezpieczeństwa mają na celu zapobieżenie wypadkom morskim i skierowane są do podmiotów posiadających uprawnienia, aby wprowadzić je w życie, takich jak właściciele statków, armatorzy, uznane organizacje, organy administracji morskiej, służby kontroli ruchu statków, służby ratunkowe, międzynarodowe organizacje morskie i instytucje europejskie.

W tej części podane są także tymczasowe zalecenia dotyczące bezpieczeństwa, które mogły zostać wydane lub działania w zakresie bezpieczeństwa podjęte w trakcie dochodzenia w sprawie bezpieczeństwa.

7.  Dodatki

W odpowiednich przypadkach do sprawozdania można załączyć w formie papierowej lub elektronicznej między innymi następujące informacje:

   - zdjęcia, filmy, nagrania dźwiękowe, wykresy, rysunki;
   - stosowne normy;
   - wykaz stosowanych terminów i skrótów technicznych;
   - szczególne opracowania na temat bezpieczeństwa;
   - inne informacje.

ZAŁĄCZNIK II

DANE ZAWARTE W POWIADOMIENIU O WYPADKU LUB INCYDENCIE MORSKIM

(Część europejskiej platformy informacyjnej w sprawie wypadków morskich)

Uwaga: Podkreślone numery oznaczają dane, które należy przedstawić dla każdego statku, jeżeli w wypadku lub incydencie morskim uczestniczy więcej niż jeden statek.

01.  Odpowiedzialne państwo członkowskie / osoba kontaktowa

02.  Inspektor państwa członkowskiego

03.  Rola państwa członkowskiego

04.  Państwo nadbrzeżne, które ucierpiało w zdarzeniu

05.  Liczba żywotnie zainteresowanych państw

06.  Żywotnie zainteresowane państwa

07.  Organ powiadamiający

08.  Godzina powiadomienia

09.  Data powiadomienia

10.  Nazwa statku

11.  Numer / oznaczenie identyfikacyjne IMO

12.  Bandera statku

13.  Rodzaj wypadku lub incydentu morskiego

14.  Rodzaj statku

15.  Data wypadku lub incydentu morskiego

16.  Godzina wypadku lub incydentu morskiego

17.  Pozycja – szerokość geograficzna

18.  Pozycja – długość geograficzna

19.  Miejsce wypadku lub incydentu morskiego

20.  Port wyjścia

21.  Port przeznaczenia

22.  System rozgraniczenia ruchu

23.  Etap rejsu

24.  Eksploatacja statku

25.  Miejsce na pokładzie

26.  Ofiary śmiertelne:

– załoga

– pasażerowie

– pozostali

27.  Poważnie ranni:

– załoga

– pasażerowie

– pozostali

28.  Zanieczyszczenie

29.  Uszkodzenie statku

30.  Uszkodzenie ładunku

31.  Inne uszkodzenia

32.  Krótki opis wypadku lub incydentu morskiego

(1) Dz.U. C 184 E z 22.7.2008, s. 23.
(2) Dz.U. C 74 E z 20.3.2008, s. 546.
(3) Dz.U. C 318 z 23.12.2006, s. 195.
(4) Dz.U. C 229 z 22.9.2006, s. 38.
(5) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 25 kwietnia 2007 r. (Dz.U. C 74 E z 20.3.2008, s. 546), wspólne stanowisko Rady z dnia 6 czerwca 2008 r. (Dz.U. C 184 E z 22.7.2008, s. 23) oraz stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 24 września 2008 r.
(6) Dz.U. C 104 E z 30.4.2004, s. 730.
(7) Dz.U. L 138 z 1.6.1999, s. 1. ║
(8) Dz.U. L 208 z 5.8.2002, s. 10.
(9) Dz.U. L 208 z 5.8.2002, s. 1. ║
(10) Dz.U. L 184 z 17.7.1999, s. 23. ║
(11) Dz.U. L 324 z 29.11.2002, s. 1. ║
(12)* Dz.U.: 24 miesiące od wejścia w życie niniejszej dyrektywy.


Odpowiedzialność przewoźników pasażerskich na morzu z tytułu wypadków ***II
PDF 557kWORD 250k
Rezolucja
Tekst skonsolidowany
Załącznik
Załącznik
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 24 września 2008 r. dotyczące wspólnego stanowiska Rady mającego na celu przyjęcie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącego odpowiedzialności przewoźników pasażerskich na morzu z tytułu wypadków (6389/2/2008 – C6-0227/2008 – 2005/0241(COD))
P6_TA(2008)0445A6-0333/2008

(Procedura współdecyzji: drugie czytanie)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wspólne stanowisko Rady (6389/2/2008 – C6-0227/2008)(1),

–   uwzględniając stanowisko zajęte w pierwszym czytaniu(2) dotyczące wniosku Komisji przedstawionego Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2005)0592),

–   uwzględniając zmieniony wniosek Komisji (COM(2007)0645),

–   uwzględniając art. 251 ust. 2 traktatu WE,

–   uwzględniając art. 62 Regulaminu,

–   uwzględniając zalecenia do drugiego czytania przedstawione przez Komisję Transportu i Turystyki (A6-0333/2008),

1.   zatwierdza wspólne stanowisko po poprawkach;

2.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w drugim czytaniu w dniu 24 września 2008 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr .../2008 dotyczącego odpowiedzialności przewoźników pasażerskich na morzu z tytułu wypadków

P6_TC2-COD(2005)0241


(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2,

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(3),

uwzględniając opinię Komitetu Regionów(4),

stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu(5),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  W ramach wspólnej polityki transportowej należy przyjąć dodatkowe środki w celu zwiększenia bezpieczeństwa transportu morskiego. Środki te obejmują zasady odpowiedzialności za szkody wyrządzone pasażerom, ponieważ istotne jest zapewnienie odpowiedniego poziomu odszkodowań pasażerom, którzy ulegli wypadkom na morzu.

(2)  W dniu 1 listopada 2002 r. pod auspicjami Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) przyjęty został protokół z 2002 r. do Konwencji ateńskiej w sprawie przewozu morzem pasażerów i ich bagażu z 1974 r. . Wspólnota i państwa członkowskie są w trakcie podejmowania decyzji w sprawie przystąpienia do tego protokołu lub ratyfikowania go.

(3)  Konwencja ateńska w sprawie przewozu morzem pasażerów i ich bagażu z 1974 r., zmieniona protokołem z 2002 r. (║"konwencja ateńska"), ma zastosowanie tylko do transportu międzynarodowego. Na wewnętrznym rynku morskim zlikwidowano rozróżnienie między krajowym a międzynarodowym rynkiem usług transportowych i dlatego celowe jest, by zapewnić taki sam poziom i charakter odpowiedzialności na obszarze Wspólnoty, zarówno w transporcie międzynarodowym, jak i krajowym.

(4)  Ubezpieczenie wymagane w ramach konwencji ateńskiej musi być dostosowane do środków finansowych armatorów i towarzystw ubezpieczeniowych. Armatorzy muszą być w stanie dotrzymać warunków ubezpieczenia w rozsądny z ekonomicznego punktu widzenia sposób. W szczególności w przypadku niewielkich towarzystw żeglugowych wykonujących krajowe usługi transportowe należy wziąć pod uwagę sezonowy charakter ich działalności. Okres przejściowy na stosowanie niniejszego rozporządzenia powinien być dostatecznie długi, aby zapewnić wprowadzenie obowiązkowych ubezpieczeń przewidzianych w konwencji ateńskiej bez uszczerbku dla obowiązujących systemów ubezpieczeń.

(5)  Uznaje się za właściwe zobowiązanie przewoźnika do wypłacenia zaliczki w przypadku śmierci lub szkody na osobie pasażera, przy czym zaliczka nie oznacza uznania odpowiedzialności.

(6)  Stosowne, wyczerpujące i zrozumiałe informacje na temat nowych praw przyznanych pasażerom powinny być im dostarczane przed podróżą.

(7)  Wszystkie zmiany konwencji ateńskiej będą włączane do prawodawstwa wspólnotowego, chyba że zmiana zostanie wykluczona w procedurze określonej w art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2099/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. ustanawiającego Komitet ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczeniu Morza przez Statki (COSS)(6).

(8)  Komitet Prawny IMO przyjął w dniu 19 października 2006 r. zastrzeżenie i wytyczne IMO dotyczące wdrożenia konwencji ateńskiej (║"wytyczne IMO"), by odnieść się do niektórych kwestii wchodzących w zakres konwencji ateńskiej, a zwłaszcza odszkodowań za szkody związane z aktami terrorystycznymi. Jako takie, wytyczne IMO mogą być uznawane za lex specialis.

(9)  Niniejsze rozporządzenie obejmuje część wytycznych IMO i nadaje im moc wiążącą. W tym celu w postanowieniach wytycznych IMO – w szczególności – czasownik "powinien" należy rozumieć jako "należy".

(10)  Postanowienia konwencji ateńskiej (załącznik I) i wytycznych IMO (załącznik II) należy interpretować odpowiednio w kontekście prawodawstwa wspólnotowego.

(11)  Kwestie objęte art. 17 i art. 17a konwencji ateńskiej należą do wyłącznych kompetencji Wspólnoty ║ w zakresie, w jakim artykuły te mają wpływ na przepisy ustanowione rozporządzeniem Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych(7). W tym zakresie, te artykuły staną się częścią porządku prawnego Wspólnoty w momencie przystąpienia Wspólnoty do konwencji ateńskiej.

(12)  Do celów niniejszego rozporządzenia sformułowanie "lub został w nim zarejestrowany w państwie członkowskim" należy rozumieć w ten sposób, że państwo bandery do celów rejestracji czarteru bare-boat jest albo państwem członkowskim, albo państwem-stroną konwencji ateńskiej. Państwa członkowskie i Komisja powinny podjąć niezbędne kroki, by zachęcić IMO do opracowania wytycznych dotyczących rejestracji statków w czarterze bare-boat.

(13)  Do celów niniejszego rozporządzenia wyrażenie "sprzęt do poruszania się" nie obejmuje bagażu ani pojazdów w rozumieniu art. 8 konwencji ateńskiej.

(14)  Środki niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji(8).

(15)  W szczególności należy przyznać Komisji uprawnienia do wprowadzania zmian w niniejszym rozporządzeniu, tak by możliwe było wprowadzanie przyszłych zmian do konwencji międzynarodowych, związanych z nimi protokołach, kodeksach i rezolucjach. Ponieważ środki te mają zasięg ogólny i ich celem jest zmiana innych niż istotne elementów niniejszego rozporządzenia i, między innymi, przez dodanie nowych, innych niż istotne elementów, należy je przyjmować zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, przewidzianą w art. 5a decyzji 1999/468/WE.

(16)  Europejska Agencja Bezpieczeństwa Morskiego ("Agencja") ustanowiona rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1406/2002 z dnia 27 czerwca 2002 r.(9) powinna wspomagać Komisję w przygotowaniu i sporządzeniu sprawozdania z postępów w stosowaniu nowych zasad.

(17)  Z uwagi na konieczność szerszych konsultacji między państwami członkowskimi w kwestiach dotyczących bezpieczeństwa na morzu konieczna jest ponowna ocena uprawnień Agencji i ewentualne rozważenie ich rozszerzenia.

(18)  Władze krajowe, a w szczególności portowe, odgrywają zasadniczą rolę w identyfikacji różnego rodzaju zagrożeń dla bezpieczeństwa na morzu i w reagowaniu na nie.

(19)  Ponieważ cel niniejszego rozporządzenia, mianowicie stworzenie jednolitego zbioru zasad regulujących prawa przewoźników na morzu i ich pasażerów w razie wypadku, nie może być zrealizowany w wystarczającym stopniu przez państwa członkowskie, lecz – ze względu na konieczność zapewnienia identycznych granic odpowiedzialności w razie wypadku we wszystkich państwach członkowskich – może zostać lepiej zrealizowany na szczeblu Wspólnoty, Wspólnota może przyjąć środki zgodne z zasadą pomocniczości, określoną w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tego celu,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Przedmiot

Niniejsze rozporządzenie ustanawia wspólnotowy system związany z odpowiedzialnością i ubezpieczeniem z tytułu przewozu pasażerów morzem, zgodny ze stosownymi przepisami:

   a) Konwencji ateńskiej w sprawie przewozu morzem pasażerów i ich bagażu z 1974 r. zmienionej protokołem z 2002 r. (║"konwencja ateńska"), zamieszczonymi w załączniku I do niniejszego rozporządzenia; oraz
   b) zastrzeżenia i wytycznych IMO dotyczących wdrożenia konwencji ateńskiej przyjętych przez Komitet Prawny IMO dnia 19 października 2006 r., ( ║"wytyczne IMO"), zamieszczonymi w załączniku II.

Ponadto, niniejsze rozporządzenie rozszerza zakres stosowania tych przepisów na przewóz morzem w obrębie jednego państwa członkowskiego ▌ i określa pewne dodatkowe wymogi.

Artykuł 2

Zakres zastosowania

Niniejsze rozporządzenie stosuje się do każdego przewozu międzynarodowego w rozumieniu art. 1 ust. 9 konwencji ateńskiej lub do przewozu morzem w obrębie jednego państwa członkowskiego ▌ jeżeli:

   a) statek podnosi banderę państwa członkowskiego lub został w nim zarejestrowany; ║
   b) umowa przewozu została zawarta w państwie członkowskim; lub
   c) miejsce wyjazdu lub przeznaczenia zgodnie z umowa przewozu znajduje się w państwie członkowskim.
  

Artykuł 3

Odpowiedzialność i ubezpieczenie

1.  System odpowiedzialności w odniesieniu do pasażerów, ich bagażu i ║ pojazdów oraz zasady ubezpieczenia lub innego zabezpieczenia finansowego podlegają przepisom niniejszego rozporządzenia, postanowieniom art. 1 i 1a, art. 2 ust. 2, art. 3 - 16, za wyjątkiem art. 7 ust. 2, oraz art. 18, 20 i 21 konwencji ateńskiej zamieszczonymi w załączniku I oraz wytycznym IMO zamieszczonym w załączniku II.

Artykuł 7 ust. 2 konwencji ateńskiej nie ma zastosowania w odniesieniu do przewozu pasażerów podlegającego zakresowi niniejszego rozporządzenia, chyba że Parlament Europejski i Rada, działając zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 251 Traktatu, wprowadzi w tym celu odpowiednie zmiany do niniejszego rozporządzenia.

2.  Wytyczne IMO zamieszczone w załączniku II uznaje się za prawnie wiążące.

Artykuł 4

Rekompensata za sprzęt osób o ograniczonej sprawności ruchowej lub inny szczególny sprzęt

W przypadku utraty lub uszkodzenia sprzętu umożliwiającego poruszanie się lub innego szczególnego sprzętu używanego przez pasażera o ograniczonej sprawności ruchowej, odpowiedzialność przewoźnika podlega art. 3 ust. 3 konwencji ateńskiej. Wysokość odszkodowania odpowiada kwocie koniecznej do zastąpienia tego sprzętu lub, w odpowiednich przypadkach, kosztom jego naprawy.

Artykuł 5

Wypłata zaliczki

W przypadku, gdy śmierć lub szkoda na osobie pasażera nastąpiły wskutek wypadku statku ▌, przewoźnik, który faktycznie wykonał w całości lub w części przewóz, podczas którego doszło do wypadku, wypłaca zaliczkę wystarczającą na pokrycie niecierpiących zwłoki potrzeb finansowych proporcjonalnie do odniesionej szkody, w terminie 15 dni od ustalenia tożsamości osoby uprawnionej do odszkodowania. W razie śmierci lub całkowitej i trwałej niepełnosprawności pasażera, lub uszkodzeń ciała pasażera w 75% lub więcej, uznanych klinicznie za bardzo poważne kwota ta wynosi co najmniej 21 000 EUR.

Artykuł ten ma zastosowanie również w sytuacji, gdy przewoźnik ma siedzibę na terenie Wspólnoty.

Wypłata zaliczki nie stanowi uznania odpowiedzialności. Może ona zostać zaliczona na poczet wszelkich późniejszych kwot wypłaconych na podstawie niniejszego rozporządzenia i nie podlega zwrotowi, z wyjątkiem przypadku określonego w art. 3 ust. 1 i art. 6 konwencji ateńskiej oraz w dodatku A do wytycznych IMO, lub gdy osoba, której wypłacono zaliczkę, nie jest osobą uprawnioną do odszkodowania.

Wpłacenie lub otrzymanie zaliczki, zależnie od sytuacji, umożliwia przewoźnikowi wykonującemu przewóz lub pasażerowi wszczęcie postępowania sądowego w celu ustalenia odpowiedzialności i winy.

Artykuł 6

Informowanie pasażerów

Przewoźnik lub wykonujący przewóz zapewniają, aby pasażerowie otrzymali stosowne, wyczerpujące i zrozumiałe informacje dotyczące ich praw gwarantowanych niniejszym rozporządzeniem przed wyjazdem. O ile przewoźnik lub wykonujący przewóz wypełnił wynikające z niniejszego artykułu obowiązki dotyczące udzielania informacji, drugi z tych podmiotów nie jest już do tego zobowiązany. Informacje te są dostarczane we właściwej, wyczerpującej i zrozumiałej formie i, w przypadku informacji dostarczanych przez organizatorów wycieczek, są zgodne z art. 4 dyrektywy Rady 90/314/EWG z dnia 13 czerwca 1990 r. w sprawie zorganizowanych podróży, wakacji i wycieczek(10).

Aby spełnić wymóg informowania pasażerów, przewoźnik lub wykonujący przewóz mogą wykorzystać streszczenie przepisów niniejszego rozporządzenia przygotowane przez Komisję i udostępnione publicznie.

Artykuł 7

Sprawozdanie

Do ...(11)Nie później niż w ciągu 3 lat od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, Komisja sporządza sprawozdanie z jego stosowania, w którym uwzględnia między innymi rozwój sytuacji ekonomicznej oraz wydarzenia na forach międzynarodowych.

Do niniejszego sprawozdania może zostać dołączona propozycja wprowadzenia zmian do przedmiotowego rozporządzenia lub wniosek, który Komisja powinna przedstawić na stosownych forach międzynarodowych.

Artykuł 8

Procedura

Środki mające na celu zmianę innych niż istotne elementów niniejszego rozporządzenia, związane z przyjęciem zmian granic odpowiedzialności ustalonych w art. 3 ust. 1, art. 4a ust. 1, art. 7 ust. 1 i art. 8 konwencji ateńskiej w celu uwzględnienia decyzji podjętych na mocy art. 23 konwencji ateńskiej i odpowiadających im aktualizacji załącznika I, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 9 ust. 2.

Środki mające na celu zmianę innych niż istotne elementów niniejszego rozporządzenia, związane z przyjęciem zmian do wytycznych IMO określonych w załączniku II, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 9 ust. 2.

Artykuł 9

Procedura Komitetu

1.  Komisję wspiera Komitet ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczeniom Morza przez Statki (COSS), ustanowiony na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 2099/2002 z dnia 5 listopada 2002 r.║

2.  W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się przepisy art. 5a ust.1–4 oraz art. 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem art. 8 tej decyzji.

Artykuł 10

Przepis przejściowy

W odniesieniu do przewozu morzem w obrębie jednego państwa członkowskiego ▌państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o odroczeniu jego stosowania w terminie do dwóch lat od daty jego wejścia w życie w przypadku przewozu regularnymi liniami promowymi oraz w terminie do 4 lat od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do przewozu regularnymi liniami promowymi w regionach objętych art. 299 ust. 2 Traktatu.

Artykuł 11

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia wejścia w życie w stosunku do Wspólnoty konwencji ateńskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w,

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK I

POSTANOWIENIA KONWENCJI ATEŃSKIEJ W SPRAWIE PRZEWOZU MORZEM PASAŻERÓW I ICH BAGAŻU ISTOTNE DLA STOSOWANIA NINIEJSZEGO ROZPORZĄDZENIA.

(tekst ujednolicony Konwencji ateńskiej w sprawie przewozu morzem pasażerów i ich bagażu z 1974 r. oraz protokołu z 2002 r. do tej konwencji)

Artykuł 1

Definicje

W niniejszej konwencji następujące wyrażenia mają znaczenie określone niżej:

1.  a) "przewoźnik" – oznacza osobę, która zawarła umowę przewozu lub w której imieniu została zawarta taka umowa, bez względu na to, czy przewóz jest faktycznie wykonywany przez nią, czy przez wykonującego przewóz;

   b) "wykonujący przewóz" – oznacza osobę inną niż przewoźnik, będącą właścicielem, czarterującym lub armatorem statku, która faktycznie wykonuje całość lub część przewozu; oraz
   c) "przewoźnik, który faktycznie wykonuje całość lub część przewozu" – oznacza wykonującego przewóz lub jeżeli przewoźnik faktycznie wykonuje przewóz, przewoźnika;
   2. "umowa przewozu" – oznacza umowę zawartą przez przewoźnika lub w jego imieniu na przewóz morzem pasażera lub pasażera i jego bagażu, w zależności od sytuacji;
   3. "statek" – oznacza jedynie statek morski, z wyłączeniem poduszkowca;
   4. "pasażer" – oznacza każdą osobę przewożoną statkiem:
   a) na mocy umowy przewozu, albo
   b) która za zgodą przewoźnika towarzyszy pojazdowi lub żywym zwierzętom, objętym umową przewozu ładunku nie podlegającą postanowieniom niniejszej konwencji;
  5. "bagaż" - oznacza każdą rzecz lub pojazd przewożony przez przewoźnika na mocy umowy przewozu, z wyłączeniem:
   a) rzeczy i pojazdów przewożonych na podstawie czarteru, konosamentu lub innej umowy, przede wszystkim dotyczącej przewozu ładunku, i
   b) żywych zwierząt;
   6. "bagaż kabinowy" – oznacza bagaż, który pasażer ma w swojej kabinie lub który w inny sposób znajduje się w jego posiadaniu, pod jego opieką lub kontrolą; z wyłączeniem stosowania pkt 8 niniejszego artykułu i artykułu 8, bagaż kabinowy obejmuje bagaż, który pasażer ma w pojeździe lub na nim;
   7. "utrata lub uszkodzenie bagażu" – obejmuje również straty pieniężne wynikające z niedostarczenia pasażerowi bagażu w rozsądnym czasie po przybyciu statku, na którym bagaż był lub powinien być przewieziony; nie obejmuje jednak opóźnień wynikających ze sporów ze stosunku pracy;
  8. "przewóz" – obejmuje następujące okresy:
   a) w odniesieniu do pasażera i jego bagażu kabinowego – czas, w którym pasażer i (lub) jego bagaż kabinowy znajdują się na pokładzie statku lub w trakcie załadunku albo wyładunku, oraz czas, w którym pasażer i jego bagaż kabinowy przewożone są drogą wodną z lądu na statek lub odwrotnie, jeżeli koszt takiego przewozu jest włączony do opłaty za przewóz lub jeżeli środek transportu używany do przewozu pomocniczego został przez przewoźnika postawiony do dyspozycji pasażera; jednakże w odniesieniu do pasażera przewóz nie obejmuje czasu, w którym pasażer znajduje się na terminalu morskim lub stacji, na nabrzeżu lub w jakimkolwiek innym pomieszczeniu portowym;
   b) w odniesieniu do bagażu kabinowego – również czas, w którym pasażer znajduje się na terminalu morskim, na stacji, na nabrzeżu lub w jakimkolwiek innym pomieszczeniu portowym, jeżeli bagaż ten został przejęty przez przewoźnika lub jego pracownika albo agenta i nie został przekazany pasażerowi;
   c) w odniesieniu do innego bagażu, który nie jest bagażem kabinowym – czas od momentu przejęcia bagażu przez przewoźnika lub jego pracownika albo agenta na lądzie lub na pokładzie aż do momentu ponownego jego przekazania pasażerowi przez przewoźnika lub jego pracownika albo agenta;
   9. "przewóz międzynarodowy" – oznacza każdy przewóz, w którym zgodnie z umową przewozu miejsce wyjazdu i miejsce przeznaczenia znajdują się w dwóch różnych państwach lub w jednym państwie, jeżeli zgodnie z umową przewozu lub planowaną trasą następuje zawinięcie do portu pośredniego w innym państwie;

10.  "Organizacja" oznacza Międzynarodową Organizację Morską (IMO);

11.  "Sekretarz Generalny" oznacza Sekretarza Generalnego Organizacji.

Artykuł 1a

Załącznik

Załącznik do niniejszej konwencji stanowi jej integralną część.

Artykuł 2

Zastosowanie

   1. (…)(12)

2.  Niezależnie od postanowień ust. 1, niniejszej konwencji nie stosuje się, gdy przewóz podlega jakiejkolwiek innej międzynarodowej konwencji dotyczącej przewozu pasażerów lub bagażu innym środkiem transportu lub przepisom o odpowiedzialności cywilnej, wynikającym z postanowień takiej konwencji, jeśli istnieje obowiązek stosowania tych postanowień do przewozu morzem.

Artykuł 3

Odpowiedzialność przewoźnika

1.  W razie strat wynikających ze śmierci pasażera lub szkody na jego osobie, spowodowanych wypadkiem morskim granica odpowiedzialności przewoźnika wobec jednego pasażera w każdym odrębnym przypadku nie przekracza 250 000 jednostek obliczeniowych, chyba że przewoźnik udowodni, że wypadek ten:

   a) nastąpił na skutek działań wojennych lub wrogich, wojny domowej, powstania albo na skutek zjawiska przyrodniczego w swej naturze wyjątkowego, nieuniknionego i niemożliwego do opanowania; lub
   b) był w całości wynikiem działania lub zaniechania, jakiego dopuściła się strona trzecia z zamiarem spowodowania wypadku.

Jeżeli straty przekraczają powyższą granicę, przewoźnik ponosi również odpowiedzialność w zakresie, w jakim ją przekroczą, chyba że udowodni, że do wypadku, który spowodował straty, nie doszło z winy ani przez niedbalstwo przewoźnika.

2.  Przewoźnik ponosi odpowiedzialność za straty wynikające ze śmierci pasażera lub szkody na jego osobie, niespowodowane wypadkiem morskim, jeżeli do wypadku, który spowodował straty, doszło z winy lub przez niedbalstwo przewoźnika. Ciężar udowodnienia winy lub niedbalstwa spoczywa na powodzie.

3.  Przewoźnik ponosi odpowiedzialność za straty wynikające z utraty lub uszkodzenia bagażu kabinowego, jeżeli do wypadku, który spowodowało straty, doszło z winy lub przez niedbalstwo przewoźnika. W razie strat spowodowanych wypadkiem morskim wina lub niedbalstwo przewoźnika są domniemane.

4.  Przewoźnik ponosi odpowiedzialność za straty wynikające z utraty lub uszkodzenia bagażu innego niż kabinowy, chyba że udowodni, że do wypadku, który spowodował straty, nie doszło z winy ani przez niedbalstwo przewoźnika.

5.  Do celów niniejszego artykułu:

   a) "wypadek morski" oznacza rozbicie statku, jego wywrócenie, zderzenie lub jego wejście na mieliznę, wybuch lub pożar na statku albo uszkodzenie statku;
   b) "wina lub niedbalstwo przewoźnika" obejmują winę lub niedbalstwo załogi przewoźnika podczas wykonywania obowiązków służbowych;
   c) "uszkodzenie statku" oznacza jakąkolwiek dysfunkcję, awarię lub niezgodność z obowiązującymi przepisami bezpieczeństwa dotyczącą jakichkolwiek części statku lub jego wyposażenia, które wykorzystywane są jako drogi ucieczki lub drogi ewakuacyjne, w celu umożliwienia pasażerom wejścia na statek i opuszczenie go; do zapewnienia napędu, sterowności i bezpieczeństwa żeglugi, do cumowania, kotwiczenia, przybijania do lub odbijania od nabrzeża lub kotwicowiska, do opanowywania szkód po zatopieniu; lub do uruchamiania środków ratunkowych; oraz
   d) "strata" nie obejmuje odszkodowań o charakterze karnym.

6.  Odpowiedzialność przewoźnika na mocy niniejszego artykułu obejmuje wyłącznie straty poniesione w następstwie zdarzeń, do których doszło w trakcie przewozu. Ciężar udowodnienia, że do zdarzenia, które spowodowało straty, doszło w trakcie przewozu, oraz ciężar udowodnienia zakresu strat spoczywają na powodzie.

7.  Żadne z postanowień niniejszej konwencji nie narusza prawa przewoźnika do roszczeń regresowych wobec strony trzeciej ani jego prawa do wykazania niedbalstwa pasażera zgodnie z art. 6 niniejszej konwencji. Żadne z postanowień niniejszego artykułu nie narusza praw wynikających z granic odpowiedzialności określonych w art. 7 lub 8 niniejszej konwencji.

8.  Domniemanie winy lub niedbalstwa którejś ze stron lub przeniesienie ciężaru dowodu na którąś ze stron nie wyklucza rozpatrzenia dowodów świadczących na korzyść tej strony.

Artykuł 4

Wykonujący przewóz

1.  Jeżeli wykonanie przewozu lub jego części zostało powierzone wykonującemu przewóz, przewoźnik jest nadal odpowiedzialny za całość przewozu zgodnie z postanowieniami niniejszej konwencji. Ponadto wykonujący przewóz będzie podlegał postanowieniom niniejszej konwencji oraz będzie uprawniony do korzystania z postanowień tej konwencji w zakresie części przewozu wykonanej przez niego.

2.  W odniesieniu do przewozu wykonanego przez wykonującego przewóz, przewoźnik jest odpowiedzialny za działania i zaniechania wykonującego przewóz, jego pracowników i agentów działających w ramach ich zatrudnienia.

3.  Każde specjalne porozumienie, na którego mocy przewoźnik podejmie zobowiązanie nienałożone niniejszą konwencją, lub też jakiekolwiek zrzeczenie się uprawnień wynikających z niniejszej konwencji będzie obowiązywało wykonującego przewóz, jeżeli wyrazi na nie zgodę wyraźnie i na piśmie.

4.  W razie gdy zarówno przewoźnik, jak i wykonujący przewóz ponoszą odpowiedzialność, ich odpowiedzialność jest solidarna.

5.  Nic w niniejszym artykule nie uszczupla jakichkolwiek praw do roszczeń regresowych między przewoźnikiem a wykonującym przewóz.

Artykuł 4a

Obowiązkowe ubezpieczenie

1.  Gdy pasażerowie przewożeni są na pokładzie statku, który zarejestrowany jest w Państwie-Stronie i który posiada zezwolenie na przewóz ponad dwunastu pasażerów, a niniejsza konwencja ma zastosowanie, to każdy przewoźnik, który faktycznie wykonuje całość lub część przewozu, będzie posiadać ubezpieczenie lub inne zabezpieczenie finansowe, takie jak gwarancja banku lub podobnej instytucji finansowej, od, wynikającej z niniejszej konwencji, odpowiedzialności za śmierć pasażera lub szkodę na jego osobie. Granica ubezpieczenia obowiązkowego lub innego zabezpieczenia finansowego wynosi co najmniej 250 000 jednostek obliczeniowych na jednego pasażera w każdym odrębnym przypadku.

2.  Certyfikat potwierdzający, że ubezpieczenie lub inne zabezpieczenie finansowe są zawarte zgodnie z postanowieniami niniejszej konwencji, zostanie wydany każdemu statkowi po stwierdzeniu przez właściwe władze Państwa-Strony, że zostały spełnione wymogi określone w ust. 1. W przypadku statku zarejestrowanego w Państwie-Stronie taki certyfikat zostanie wydany lub poświadczony przez właściwe władze państwa, w którym jest on zarejestrowany; w przypadku statku niezarejestrowanego w Państwie-Stronie może on zostać wydany lub poświadczony przez właściwe władze któregokolwiek z Państw-Stron. Certyfikat ten będzie miał formę określoną w załączniku do niniejszej konwencji i będzie zawierać następujące dane:

   a) nazwę statku, wyróżniający numer lub litery oraz nazwę portu macierzystego;
   b) nazwę i główną siedzibę przewoźnika, który faktycznie wykonuje całość lub część przewozu;
   c) numer identyfikacyjny statku nadany przez Międzynarodową Organizację Morską;
   d) rodzaj i okres ważności zabezpieczania;
   e) nazwę i główną siedzibę ubezpieczyciela lub innej osoby wystawiającej zabezpieczenie finansowe oraz w stosownych przypadkach siedzibę, w której ubezpieczenie lub inne zabezpieczenie finansowe zostały ustanowione; oraz
   f) okres ważności certyfikatu, który nie może przekraczać okresu ważności ubezpieczenia lub innego zabezpieczenia finansowego.

3.  a) Państwo-Strona może upoważnić uznaną przez siebie instytucję lub organizację do wydania certyfikatu. Taka instytucja lub organizacja będzie każdorazowo informować to państwo o wydaniu certyfikatu. W każdym przypadku Państwo-Strona ponosi całkowitą odpowiedzialność za kompletność wydanego w ten sposób certyfikatu i jego zgodność ze stanem faktycznym oraz zobowiązuje się przeprowadzić niezbędne działania zapewniające spełnienie tego obowiązku.

b)  Państwo-Strona powiadomi Sekretarza Generalnego o:

   i) szczegółowym zakresie oraz warunkach upoważnienia nadanego uznawanej przez siebie instytucji lub organizacji;
   ii) cofnięciu takiego upoważnienia; oraz
   iii) dniu, w którym takie upoważnienie lub jego cofnięcie staje się skuteczne.

Nadane upoważnienie staje się skuteczne najwcześniej po 3 miesiącach od dnia powiadomienia o nim Sekretarza Generalnego.

c)  Instytucja lub organizacja upoważniona do wydawania certyfikatu zgodnie z postanowieniami niniejszego ustępu będzie co najmniej uprawniona do cofania tych certyfikatów, jeżeli warunki, pod jakimi zostały one wydane, nie będą spełniane. W każdym przypadku instytucja lub organizacja będzie powiadamiać o cofnięciu certyfikatu państwo, w którego imieniu został on wydany.

4.  Certyfikaty sporządzane są w języku urzędowym lub językach urzędowych państwa wydającego. Jeżeli jest to język inny niż angielski, francuski lub hiszpański, tekst zawierać będzie tłumaczenie na jeden z tych języków, przy czym tekst w języku urzędowym danego państwa może zostać pominięty, jeżeli państwo to tak zadecyduje.

5.  Certyfikat będzie znajdować się na statku, a jego odpis zostanie złożony władzom, które prowadzą rejestr statków, lub jeżeli statek nie jest zarejestrowany w Państwie-Stronie – władzom państwa wydającego lub poświadczającego certyfikat.

6.  Ubezpieczenie lub inne zabezpieczenie finansowe nie spełnia wymogów niniejszego artykułu, jeżeli z przyczyn innych niż upłynięcie terminu ważności ubezpieczenia lub zabezpieczenia określonego w certyfikacie może ono stracić skuteczność przed upływem trzech miesięcy od dnia, w którym jego wygaśnięcie zapowiedziano zostało władzom określonym w ust. 5, chyba że w okresie tym certyfikat został tym władzom zwrócony lub wydany został nowy certyfikat. Powyższe postanowienia mają analogicznie zastosowanie do każdej zmiany powodującej, że ubezpieczenie lub inne zabezpieczenie finansowe przestają spełniać wymogi niniejszego artykułu.

7.  Państwo, w którym zarejestrowany jest statek, określa warunki wydawania oraz ważności certyfikatu, uwzględniając postanowienia niniejszego artykułu.

8.  Żadne z postanowień niniejszej konwencji nie może być interpretowane w sposób uniemożliwiający Państwu-Stronie opieranie się na informacjach o sytuacji finansowej wystawcy ubezpieczenia lub innego zabezpieczenia finansowego, uzyskanych na użytek niniejszej konwencji od innych państw lub od Organizacji lub od innych organizacji międzynarodowych. Opieranie się na takich informacjach nie zwalnia jednak Państwa-Strony z odpowiedzialności jako państwa wydającego certyfikat.

9.  Certyfikaty wydane lub poświadczone z upoważnienia Państwa-Strony będą na użytek niniejszej konwencji uznawane przez inne Państwa-Strony oraz będą traktowane przez te państwa tak, jakby posiadały tę samą skuteczność, co certyfikaty wydawane lub poświadczane przez nie same, nawet gdy certyfikaty te zostały wydane lub poświadczone w odniesieniu do statków niezarejestrowanych w Państwie-Stronie. W każdej chwili Państwo-Strona może się zwrócić do państwa wydającego lub poświadczającego certyfikat z prośbą o konsultację, jeżeli uzna, że ubezpieczyciel lub poręczyciel określony z nazwy na certyfikacie ubezpieczenia nie posiada środków finansowych pozwalających na spełnienie zobowiązań nałożonych przez niniejszą konwencję.

10.  Z każdym roszczeniem o odszkodowanie z tytułu ubezpieczenia lub innego zabezpieczenia finansowego wydanego zgodnie z niniejszym artykułem można wystąpić bezpośrednio do ubezpieczyciela lub innej osoby wystawiającej zabezpieczenie finansowe. W takim przypadku kwota określona w ust. 1 stanowi granicę odpowiedzialności ubezpieczyciela lub innej osoby wystawiającej zabezpieczenie finansowe, nawet jeżeli przewoźnikowi lub wykonującemu przewóz nie przysługuje ograniczenie odpowiedzialności. Pozwany może następnie stosować środki obrony (ale bez powoływania się na upadłość lub zakończenie działalności), do których zgodnie z niniejszą konwencją byłby uprawniony przewoźnik, o którym mowa w ust. 1. Ponadto pozwany może w ramach obrony powołać się na to, że szkoda powstała w wyniku umyślnego działania ubezpieczonego; pozwany nie będzie jednak stosował żadnych środków obrony innych niż te, do których byłby uprawniony w postępowaniu wszczętym na żądanie ubezpieczonego przeciwko pozwanemu. W każdym wypadku pozwany będzie miał prawo wnosić, by do postępowania zostali włączeni przewoźnik i wykonujący przewóz.

11.  Wszelkie kwoty należne z tytułu ubezpieczenia lub innego zabezpieczenia finansowego ważnego zgodnie z ust. 1 będą służyć wyłącznie do pokrycia roszczeń powstałych na podstawie niniejszej konwencji, a każda wypłata takich kwot będzie zmniejszać wszelką odpowiedzialność wynikającą z niniejszej konwencji o wysokość wypłaconych kwot.

12.  Państwo-Strona w żadnym wypadku nie zezwoli na działalność statku podnoszącego jego banderę, do którego stosuje się niniejszy artykuł, jeżeli nie został wydany certyfikat zgodnie z ust. 2 lub 15.

13.  Z zastrzeżeniem postanowień niniejszego artykułu, każde Państwo-Strona zapewnia w swoich przepisach krajowych, aby każdy statek, który posiada zezwolenie na przewóz ponad dwunastu pasażerów niezależnie od miejsca jego rejestracji i który wchodzi do lub wychodzi z portu na jego terytorium i to w takim zakresie, w jakim ma zastosowanie niniejsza konwencja – posiadał ubezpieczenia lub inne zabezpieczenia finansowe o zakresie określonym w ust. 1.

14.  Niezależnie od postanowień ust. 5, Państwo-Strona może powiadomić Sekretarza Generalnego, że do celów ust. 13 certyfikat wymagany na podstawie ust. 2 nie musi być przewożony na pokładzie ani okazywany przy wejściu do lub wyjściu z portu na jego terytorium, pod warunkiem że Państwo-Strona wydając taki certyfikat powiadomiło Sekretarza Generalnego o prowadzeniu rejestru w formie elektronicznej – dostępnego dla wszystkich Państw-Stron, potwierdzającego istnienie certyfikatu i pozwalającego Państwom-Stronom wywiązywać się z ich obowiązków określonych w ust. 13.

15.  Jeżeli statek będący własnością Państwa-Strony nie posiada ubezpieczenia lub innego zabezpieczenia finansowego, odnośne postanowienia niniejszego artykułu nie mają zastosowania do takiego statku, lecz statek taki powinien posiadać certyfikat wydany przez stosowne władze państwa, w którym jest on zarejestrowany, i stanowiące, że statek ten jest własnością tego państwa, a odpowiedzialność ponoszona jest do kwoty określonej w ust. 1. Certyfikat taki powinien tak dalece jak to możliwe odpowiadać wzorowi określonemu w ust. 2.

Artykuł 5

Kosztowności

Przewoźnik nie odpowiada za utratę lub uszkodzenie pieniędzy, papierów wartościowych, złota, wyrobów ze srebra, biżuterii, ozdób, dzieł sztuki lub innych kosztowności, z wyjątkiem sytuacji, gdy te kosztowności zostały przekazane przewoźnikowi do depozytu w celu przechowania, przy czym odpowiada on do wysokości przewidzianej w art. 8 ust. 3, jeżeli nie zostanie ustalona wyższa granica odpowiedzialności zgodnie z art. 10 ust. 1.

Artykuł 6

Przyczynienie się

Sąd rozpatrujący sprawę może uwolnić przewoźnika całkowicie lub częściowo od odpowiedzialności zgodnie z prawem tego sądu, jeżeli przewoźnik udowodni, że do śmierci pasażera lub szkody na jego osobie albo do utraty lub uszkodzenia jego bagażu przyczyniły się lub je spowodowały wina albo niedbalstwo pasażera.

Artykuł 7

Granica odpowiedzialności z tytułu śmierci lub szkody na osobie

1.  Odpowiedzialność przewoźnika na mocy art. 3 z tytułu śmierci pasażera lub szkody na jego osobie w żadnym wypadku nie przekracza 400 000 jednostek obliczeniowych na jednego pasażera w każdym odrębnym przypadku. Jeżeli zgodnie z prawem sądu rozpatrującego sprawę odszkodowanie jest przyznane w formie okresowych wypłat, równoważnik kwotowy tych wypłat nie może przekroczyć tej granicy.

2.  Państwo-Strona może w drodze szczegółowych przepisów prawa krajowego regulować granicę odpowiedzialności określoną w ust. 1, pod warunkiem że krajowa górna granica odpowiedzialności, jeżeli istnieje, nie jest niższa od granicy określonej w ust.1. Państwo-Strona, które skorzysta z możliwości wskazanej w niniejszym ustępie, poinformuje Sekretarza Generalnego o przyjętej granicy odpowiedzialności lub o jej braku.

Artykuł 8

Granica odpowiedzialności z tytułu utraty lub uszkodzenia bagażu i pojazdów

1.  Odpowiedzialność przewoźnika z tytułu utraty lub uszkodzenia bagażu kabinowego nie może w żadnym wypadku przekroczyć 2 250 jednostek obliczeniowych na pasażera za przewóz.

2.  Odpowiedzialność przewoźnika z tytułu utraty lub uszkodzenia pojazdów łącznie z całym bagażem w nich lub na nich przewożonym, w żadnym wypadku nie przekracza 12 700 jednostek obliczeniowych na pojazd za przewóz.

3.  Odpowiedzialność przewoźnika z tytułu utraty lub uszkodzenia bagażu innego niż wymieniony w ust. 1 i 2 w żadnym wypadku nie przekracza 3 375 jednostek obliczeniowych na pasażera za przewóz.

4.  Przewoźnik i pasażer mogą uzgodnić, że odpowiedzialność przewoźnika będzie podlegać potrąceniu (franszyzie redukcyjnej) nieprzekraczającemu 330 jednostek obliczeniowych w razie uszkodzenia pojazdu i nieprzekraczającemu 149 jednostek obliczeniowych na pasażera w razie utraty lub uszkodzenia innego bagażu, które to kwoty te będą potrącane od należności za utratę lub uszkodzenie.

Artykuł 9

Jednostka obliczeniowa i przeliczenie

1 Jednostką obliczeniową wymienioną w niniejszej konwencji jest specjalne prawo ciągnienia określone przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy. Kwoty, wymienione w art. 3 ust. 1, art. 4a ust. 1, art. 7 ust. 1 oraz art. 8 będą przeliczane na walutę krajową państwa, w którym znajduje się sąd rozpatrujący sprawę, według kursu tej waluty wyrażonego w stosunku do specjalnego prawa ciągnienia i obowiązującego w dniu wydania orzeczenia lub w dniu uzgodnionym przez strony. Kurs waluty krajowej Państwa-Strony, które jest członkiem Międzynarodowego Funduszu Walutowego, jest ustalany w stosunku do specjalnego prawa ciągnienia zgodnie z metodą wyceny stosowaną przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy w danym dniu w swoich operacjach i transakcjach. Kurs waluty krajowej Państwa-Strony, które nie jest członkiem Międzynarodowego Funduszu Walutowego, ustalany będzie w stosunku do specjalnego prawa ciągnienia w sposób określony przez to Państwo-Stronę.

2.  Państwo, które nie jest członkiem Międzynarodowego Funduszu Walutowego i którego prawo nie zezwala na stosowanie postanowień ust. 1, może jednak w momencie ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia niniejszej konwencji lub przystąpienia do niej albo w dowolnym późniejszym terminie oświadczyć, że jednostka obliczeniowa wymieniona w ust. 1 będzie równa 15 frankom w złocie. Frank w złocie, o którym mowa w niniejszym ustępie, odpowiada sześćdziesięciu pięciu i pół miligrama złota próby dziewięćset. Przeliczanie franka w złocie na walutę krajową odbywa się zgodnie z prawem danego państwa.

3.  Operacja, o której mowa w ust. 1 zdanie ostatnie, i przeliczanie, o którym mowa w ust. 2, będą przeprowadzone w taki sposób, aby w walucie krajowej Państw-Stron możliwie dokładnie wyrazić taką samą realną wartość kwot wymienionych w art. 3 ust. 1, art. 4a ust. 1, art. 7 ust. 1 oraz art. 8, jaka wynikałaby z zastosowania ust. 1 trzy pierwsze zdania. Zależnie od stosowanej metody państwa powiadomią Sekretarza Generalnego o sposobie dokonywania operacji określonej w ust. 1 lub o wyniku przeliczenia określonego w ust. 2 podczas składania dokumentu potwierdzającego ratyfikację, przyjęcie, zatwierdzenie niniejszej konwencji lub przystąpienie do niej, a także każdorazowo o dokonywanych zmianach.

Artykuł 10

Dodatkowe postanowienia dotyczące granicy odpowiedzialności

1.  Przewoźnik i pasażer mogą uzgodnić, wyraźnie i w formie pisemnej, wyższą granicę odpowiedzialności niż przewidziana w art. 7 i 8.

2.  Odsetki od odszkodowania i koszty sądowe nie będą wliczane do granicy odpowiedzialności przewidzianej w art. 7 i 8.

Artykuł 11

Środki obrony i granice przewidziane dla pracowników przewoźnika

Jeżeli przeciwko pracownikowi lub agentowi przewoźnika albo wykonującemu przewóz zostanie wytoczone powództwo w związku ze szkodą przewidzianą w niniejszej konwencji, pracownik ten lub agent, gdy udowodni, że działał w ramach zakresu swego zatrudnienia, będzie uprawniony do skorzystania ze środków obrony i ograniczenia odpowiedzialności, do jakich jest uprawniony przewoźnik lub wykonujący przewóz na podstawie niniejszej konwencji.

Artykuł 12

Zbieg roszczeń

1.  Przewidziane w art. 7 i 8 granice odpowiedzialności będą miały zastosowanie do zbiegu kwot należnych z tytułu wszystkich roszczeń wynikających ze śmierci każdego pasażera lub szkody na jego osobie albo utraty lub uszkodzenia jego bagażu.

2.  Odnośnie do przewozu wykonanego przez wykonującego przewóz zbieg kwot należnych od przewoźnika i wykonującego przewóz oraz ich pracowników i agentów działających w ramach zakresu ich zatrudnienia nie przekracza najwyższej kwoty, która mogłaby być zasądzona od przewoźnika lub wykonującego przewóz na mocy niniejszej konwencji, ale żadna z wymienionych osób nie będzie odpowiadać powyżej kwoty stanowiącej granicę ponoszonej przez nią odpowiedzialności.

3.  W każdym wypadku, gdy pracownik albo agent przewoźnika lub wykonującego przewóz jest uprawniony zgodnie z art. 11 niniejszej konwencji do skorzystania z granic odpowiedzialności przewidzianych w art. 7 i 8, zbieg kwot należnych od przewoźnika lub wykonującego przewóz, w zależności od sytuacji, oraz od tego pracownika lub agenta nie może przekroczyć tych granic.

Artykuł 13

Utrata prawa do ograniczonej odpowiedzialności

1.  Przewoźnik nie jest uprawniony do korzystania z prawa do ograniczenia odpowiedzialności przewidzianej w art. 7 i 8 i art. 10 ust. 1, jeśli zostanie udowodnione, że szkoda powstała wskutek działania lub zaniechania przewoźnika, dokonanych z zamiarem spowodowania takiej szkody, lub przez lekkomyślność i ze świadomością, że szkoda taka prawdopodobnie nastąpi.

2.  Pracownik lub agent przewoźnika lub wykonującego przewóz nie są uprawnieni do korzystania z uprawnień wynikających z tych granic, jeśli zostanie udowodnione, że szkoda powstała wskutek działania lub zaniechania tego pracownika albo agenta, dokonanych z zamiarem spowodowania takiej szkody, lub przez lekkomyślność i ze świadomością, że szkoda taka prawdopodobnie nastąpi.

Artykuł 14

Podstawa roszczeń

Powództwo o odszkodowanie z tytułu śmierci pasażera lub szkody na jego osobie albo utraty lub uszkodzenia bagażu nie może być wniesione przeciwko przewoźnikowi lub wykonującemu przewóz inaczej niż zgodnie z niniejszą konwencją.

Artykuł 15

Zawiadomienie o utracie lub uszkodzeniu bagażu

1.  Pasażer powinien zawiadomić w formie pisemnej przewoźnika lub jego agenta:

  a) w razie widocznego uszkodzenia bagażu:
   i) w odniesieniu do bagażu kabinowego – przed opuszczeniem statku przez pasażera lub w trakcie tej czynności;
   ii) w odniesieniu do każdego innego bagażu – przed jego odbiorem lub w trakcie;
   b) w razie uszkodzenia bagażu, które nie jest widoczne, lub utraty bagażu – w ciągu piętnastu dni od dnia opuszczenia statku lub odbioru bagażu albo od dnia, w którym taki odbiór bagażu powinien był nastąpić.

2.  W razie gdy pasażer nie zastosuje się do postanowień niniejszego artykułu, domniemywa się, że otrzymał swój bagaż nieuszkodzony, jeśli nie zostanie udowodnione inaczej.

3.  Zawiadomienie w formie pisemnej nie jest konieczne, gdy stan bagażu w czasie jego przyjmowania był przedmiotem wspólnych oględzin lub inspekcji.

Artykuł 16

Przedawnienie roszczeń

1.  Każde powództwo o odszkodowanie z tytułu śmierci pasażera lub szkody na jego osobie albo utraty lub uszkodzenia bagażu ulega przedawnieniu z upływem dwóch lat.

2.  Termin przedawnienia jest liczony w następujący sposób:

   a) w razie szkody na osobie – od dnia opuszczenia statku przez pasażera;
   b) w razie śmierci pasażera, która nastąpiła w czasie przewozu – od dnia, w którym pasażer powinien był opuścić statek, a w razie odniesienia w czasie przewozu szkód na osobie powodujących śmierć pasażera po opuszczeniu statku – od dnia śmierci, z tym że okres ten nie może przekroczyć trzech lat od daty opuszczenia statku;
   c) w razie utraty lub uszkodzenia bagażu – od dnia opuszczenia statku lub od dnia, w którym powinno było ono nastąpić, w zależności od tego, który z nich jest późniejszy.

3.  Prawo sądu rozpatrującego sprawę będzie decydować o podstawie zawieszenia i przerwania biegu przedawnienia, ale w żadnym wypadku powództwo nie może być wniesione, zgodnie z niniejszą konwencją, po upływie któregokolwiek z poniższych terminów:

   a) terminu pięciu lat od dnia opuszczenia statku przez pasażera lub od dnia, w którym pasażer powinien był opuścić statek, zależnie od tego, która z tych dat będzie późniejsza, lub, o ile nastąpi wcześniej –
   b) terminu trzech lat od dnia, w którym powód dowiedział się lub powinien był się dowiedzieć się o szkodzie na osobie, o utracie lub szkodzie spowodowanej danym zdarzeniem.

4.  Niezależnie od ust. 1, 2 i 3 termin przedawnienia może być przedłużony w drodze oświadczenia złożonego przez przewoźnika lub przez porozumienie stron, po powstaniu przyczyny powodującej możliwość powództwa. Oświadczenie lub porozumienie powinno mieć formę pisemną.

Artykuł 17

Właściwa jurysdykcja(13)

Artykuł 17a

Uznanie i wykonanie*

Artykuł 18

Nieważność postanowień umownych

Żadne z postanowień umowy zawartej przed wypadkiem, który spowodował śmierć pasażera lub szkodę na jego osobie albo utratę lub uszkodzenie jego bagażu, stanowiące o zwolnieniu jakiejkolwiek osoby z przewidzianej niniejszą konwencją odpowiedzialności wobec pasażera lub ustalające niższą granicę odpowiedzialności niż określona w niniejszej konwencji, chyba, że zgodnie z ust. 4 art. 8, ani żadne postanowienie zmierzające do zdjęcia ciężaru dowodu z przewoźnika lub wykonującego przewóz lub skutkujące ograniczeniem opcji określonych w art. 17 ust. 1 lub 2 nie mają mocy prawnej, jednak nieważność takiego postanowienia nie pociąga za sobą nieważności umowy przewozu, która nadal podlega postanowieniom niniejszej konwencji.

Artykuł 20

Szkody nuklearne

Niniejsza konwencja nie przewiduje odpowiedzialności za szkody powstałe w wyniku wypadku jądrowego:

   a) jeżeli osoba eksploatująca urządzenie jądrowe ponosi odpowiedzialność za takie szkody na mocy konwencji paryskiej o odpowiedzialności osób trzecich w dziedzinie energii jądrowej z dnia 29 lipca 1960 r. zmienionej protokołem dodatkowym z dnia 28 stycznia 1964 r. lub na mocy konwencji wiedeńskiej o odpowiedzialności cywilnej za szkodę jądrową z dnia 21 maja 1963 r. lub na mocy jakiejkolwiek obowiązującej zmiany w nich lub jakiegokolwiek obowiązującego protokołu do nich; lub
   b) jeżeli osoba eksploatująca urządzenie jądrowe ponosi odpowiedzialność za taką szkodę na podstawie prawa krajowego regulującego zasady odpowiedzialności za takie szkody, pod warunkiem że prawo to jest pod każdym względem tak samo korzystne dla osób, które mogą ponieść szkody, jak konwencja paryska lub wiedeńska lub jakakolwiek obowiązująca zmiana w nich lub jakikolwiek obowiązujący protokół do nich.

Artykuł 21

Przewóz handlowy przez instytucje rządowe

Niniejsza konwencja ma zastosowanie do przewozu handlowego podejmowanego przez państwa lub instytucje rządowe na podstawie umów przewozu w rozumieniu art. 1.

22 i 13 Protokołu z 2002 r. do Konwencji ateńskiej w sprawie przewozu morzem pasażerów i ich bagażu z 1974 r.)

Artykuł 21

Rewizja i zmiany(14)

Artykuł 23

Zmiana ograniczeń

1.  Nie naruszając postanowień art. 22, specjalna procedura ustalona w niniejszym artykule będzie miała zastosowanie wyłącznie w celu zmiany granic określonych w art. 3 ust. 1, art. 4a ust. 1, art. 7 ust. 1 oraz art. 8 konwencji zmienionej niniejszym protokołem.

2.  Na wniosek co najmniej połowy, lecz w żadnym wypadku nie mniej niż sześciu Państw-Stron niniejszego protokołu każda propozycja zmiany granic, w tym potrąceń (franszyz redukcyjnych), określonych w art. 3 ust. 1, art. 4a ust. 1, art. 7 ust. 1 oraz art. 8 konwencji zmienionej niniejszym protokołem, zostanie rozesłana przez Sekretarza Generalnego do wszystkich członków Organizacji oraz do wszystkich Państw-Stron.

3.  Każda zmiana zaproponowana i rozesłana w powyższy sposób zostaje przedłożona Komitetowi Prawnemu Organizacji (zwanemu dalej "Komitetem Prawnym") do rozpatrzenia co najmniej sześć miesięcy po dacie jej rozesłania.

4.  Wszystkie Państwa-Strony konwencji zmienionej niniejszym protokołem, niezależnie od tego, czy są one członkami Organizacji, mają prawo uczestniczyć w pracach komitetu Prawnego przy rozpatrywaniu i przyjmowaniu zmian.

5.  Zmiany będą przyjmowane większością dwóch trzecich głosów Państw-Stron konwencji zmienionej niniejszym protokołem obecnych i biorących udział w głosowaniu na posiedzeniu Komitetu Prawnego rozszerzonego zgodnie z ust. 4, pod warunkiem, że co najmniej połowa Państw-Stron konwencji zmienionej niniejszym protokołem będzie obecna w czasie głosowania.

6.  Rozpatrując propozycję zmiany granic, Komitet Prawny bierze pod uwagę przeszłe zdarzenia, a w szczególności wielkość wynikających z nich szkód, zmiany wartości pieniężnej oraz wpływ proponowanej zmiany na koszt ubezpieczenia.

7.  a) Zmiany granic na mocy niniejszego artykułu nie można rozpatrywać przed upływem pięciu lat od otwarcia niniejszego protokołu wyłożono do podpisu, ani też przed upływem pięciu lat od dnia wejścia poprzedniej zmiany w życie na mocy niniejszego artykułu.

b)  Granice nie mogą być zwiększone do poziomu przekraczającego kwotę, która odpowiada granicom określonym w konwencji zmienionej niniejszym protokołem powiększonym o sześć procent rocznie kumulowanych od dnia otwarcia niniejszego protokołu do podpisu.

c)  Granice nie mogą być zwiększone do poziomu przekraczającego kwotę, która odpowiada granicom określonym w konwencji zmienionej niniejszym protokołem pomnożonemu przez trzy.

8.  O wszelkich zmianach przyjętych zgodnie z ust. 5 Organizacja powiadamia wszystkie Państwa-Strony. Uznaje się, że zmiana została zaakceptowana, po upływie osiemnastu miesięcy od daty powiadomienia, chyba że w tym czasie co najmniej jedna czwarta państw, które w chwili przyjęcia zmiany były Państwami-Stronami, powiadomi Sekretarza Generalnego, że zmiany nie akceptuje; w takim przypadku zmiana zostaje odrzucona i nie ma skutków prawnych.

9.  Zmiana uznana za zaakceptowaną zgodnie z ust. 8 wchodzi w życie po upływie osiemnastu miesięcy od jej akceptacji.

10.  Zmiana jest wiążąca dla wszystkich Państw-Strony, chyba że wypowiedzą one niniejszy protokół zgodnie z art. 21 ust. 1 i 2, co najmniej sześć miesięcy przed wejściem zmiany w życie. Takie wypowiedzenie staje się skuteczne z chwilą wejścia zmiany w życie.

11.  Jeżeli zmiana została przyjęta, ale nie upłynął jeszcze osiemnastomiesięczny okres przeznaczony na jej akceptację, państwo, które podczas tego okresu staje się Państwem-Stroną, jest związane zmianą, o ile wejdzie ona w życie. Państwo, które staje się Państwem-Stroną po tym okresie, jest związane zmianą, która została zaakceptowana zgodnie z ust. 8. W przypadkach, o których mowa w niniejszym ustępie, państwo zostaje związane zmianą z chwilą jej wejścia w życie lub z chwilą wejścia niniejszego protokołu w życie w odniesieniu do tego państwa, jeżeli ta druga data jest późniejsza.

ZAŁĄCZNIK DO KONWENCJI ATEŃSKIEJ

CERTYFIKAT UBEZPIECZENIA LUB INNEGO ZABEZPIECZENIA FINANSOWEGO

W ODNIESIENIU DO ODPOWIEDZIALNOŚCI Z TYTUŁU ŚMIERCI LUB SZKODY NA OSOBIE PASAŻERA

Wydane zgodnie z postanowieniami art. 4a Konwencji ateńskiej w sprawie przewozu morzem pasażerów i ich bagażu z 2002 r.

Nazwa statku

Wyróżniający numer lub litery

Numer identyfikacyjny statku nadany przez IMO

Port macierzysty

Nazwa oraz pełny adres głównej siedziby przewoźnika, który faktycznie wykonuje przewóz

Niniejszym zaświadcza się, że wyżej wymieniony statek posiada polisę ubezpieczeniową lub inne zabezpieczenie finansowe, które spełniają wymogi art. 4a Konwencji ateńskiej w sprawie przewozu morzem pasażerów i ich bagażu z 2002 r.

Rodzaj zabezpieczenia

Okres ważności zabezpieczenia

Nazwa i adres ubezpieczyciela(-i) lub poręczyciela(-i)

Nazwa

Adres

Niniejszy certyfikat zachowuje ważność do

Wydano lub poświadczono przez rząd

(pełna nazwa państwa)

LUB

Jeżeli Państwo-Strona korzysta z możliwości określonych w art. 4a ust. 3, należy zamieścić następujący tekst:

Niniejszy certyfikat został wydane z upoważnienia rządu

(pełna nazwa państwa) przez ................................................................. (nazwa instytucji lub organizacji)

Sporządzono w .............................................. w dniu ...............................................

(miejsce)  (data)

..........................................................................................

(podpis i stanowisko wydającego lub poświadczającego urzędnika)

Objaśnienia:

1.  1 Jeżeli zachodzi taka potrzeba, określenie państwa może zawierać przywołanie stosownych organów publicznych w kraju, gdzie certyfikat jest wydawany.

2.  2 Jeżeli pełna kwota zabezpieczenia pochodzi z więcej niż jednego źródła, należy wskazać kwotę otrzymaną z każdego z tych źródeł.

3.  3 Jeżeli zabezpieczenie zapewniono w kilku formach, należy je wymienić.

4.  4 Pozycja "Okres ważności zabezpieczenia" musi określać datę, od której zabezpieczenie zaczyna obowiązywać.

5.  5 Pozycja "Adres" ubezpieczyciela(-i) lub poręczyciela(-i) musi wskazywać główne miejsce prowadzenia działalności przez ubezpieczyciela(-i) lub poręczyciela(-i). We właściwym przypadku należy podać miejsce zapewnienia ubezpieczenia lub innego zabezpieczenia.

ZAŁĄCZNIK II

WYJĄTKI Z ZASTRZEŻENIA I WYTYCZNYCH DOTYCZĄCYCH WDROŻENIA KONWENCJI ATEŃSKIEJ Z 2002 R. PRZYJĘTYCH PRZEZ KOMITET PRAWNY MIĘDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI MORSKIEJ W DNIU 19 PAŹDZIERNIKA 2006 R.

ZASTRZEŻENIE I WYTYCZNE IMO DOTYCZĄCE WDROŻENIA KONWENCJI ATEŃSKIEJ

Zastrzeżenie

1.  1 Należy ratyfikować konwencję ateńską z następującym zastrzeżeniem lub wraz z równoważnym mu oświadczeniem:"

[1.1] Zastrzeżenie w związku z ratyfikacją przez Rząd … Konwencji ateńskiej w sprawie przewozu morzem pasażerów i ich bagażu z 2002 r. (zwanej dalej "konwencją")

Ograniczenie odpowiedzialności przewoźników itd.

[1.2] Rząd … zastrzega sobie prawo do ograniczenia odpowiedzialności i ogranicza tę odpowiedzialność określoną na mocy art. 3 ust. 1 lub ust. 2 konwencji – o ile w ogóle ograniczenie jest stosowane – z tytułu śmierci lub szkody na osobie pasażera spowodowanych którymkolwiek z zagrożeń, o których mowa w pkt 2.2 wytycznych IMO dotyczących wdrożenia konwencji ateńskiej, do niższej z następujących kwot:

-  250 000 jednostek obliczeniowych na pasażera w każdym przypadku

lub

-  340 000 000 jednostek obliczeniowych na statek w każdym przypadku.

[1.3] Ponadto Rząd … zastrzega sobie prawo do stosowania i stosuje do tej odpowiedzialności, mutatis mutandis, pkt 2.1.1 i 2.2.2 wytycznych IMO dotyczących wdrożenia konwencji ateńskiej.

[1.4] Odpowiedzialność wykonującego przewóz zgodnie z art. 4 konwencji, odpowiedzialność pracowników i agentów przewoźnika lub wykonującego przewóz zgodnie z art. 11 konwencji oraz granica najwyższej łącznej kwoty, która mogłaby być zasądzona, zgodnie z art. 12 konwencji ogranicza się w ten sam sposób.

[1.5] Zastrzeżenie i zastosowanie środków określonych w pkt 1.2 będzie miało zastosowanie niezależnie od podstawy odpowiedzialności zgodnie z art. 3 ust. 1 lub ust. 2 i niezależnie od wszelkich postanowień art. 4 lub art. 7 konwencji, które mogłyby stanowić inaczej; niniejsze zastrzeżenie i zastosowanie środków nie wpływa jednak na stosowanie art. 10 i art. 13.

Obowiązkowe ubezpieczenie i ograniczenie odpowiedzialności ubezpieczycieli

[1.6] Rząd … zastrzega sobie prawo do ograniczenia wymagań i ogranicza wymagania nałożone na mocy art. 4a ust. 1, by utrzymywać ubezpieczenie lub inne zabezpieczenie finansowe na wypadek śmierci lub szkody na osobie pasażera spowodowanych którymkolwiek z zagrożeń, o których mowa w pkt 2.2 wytycznych IMO dotyczących wdrożenia konwencji ateńskiej, do niższej z następujących kwot:

-  250 000 jednostek obliczeniowych na pasażera w każdym przypadku

lub

-  340 000 000 jednostek obliczeniowych na statek w każdym przypadku.

[1.7] Rząd … zastrzega sobie prawo do ograniczenia odpowiedzialności i ogranicza odpowiedzialność ubezpieczyciela lub innej osoby udzielającej zabezpieczenia finansowego na mocy art. 4a ust. 10 z tytułu śmierci lub szkody na osobie pasażera spowodowanych którymkolwiek z zagrożeń, o których mowa w pkt 2.2 wytycznych IMO dotyczących wdrożenia konwencji ateńskiej, do maksymalnej granicy równoważnej kwocie ubezpieczenia lub innego zabezpieczenia finansowego, które przewoźnik jest zobowiązany utrzymać na mocy pkt 1.6 niniejszego zastrzeżenia.

[1.8] Ponadto Rząd … zastrzega sobie prawo do stosowania i stosuje wytyczne IMO dotyczące wdrożenia konwencji ateńskiej, w tym klauzule, o których mowa w pkt 2.1 i 2.2 tych wytycznych, do wszystkich obowiązkowych na mocy konwencji ubezpieczeń.

[1.9] Rząd … zastrzega sobie prawo do zwolnienia i zwalnia ubezpieczyciela lub inną osobę udzielającą zabezpieczenia finansowego na mocy art. 4a ust. 1 z wszelkiej odpowiedzialności, do której ubezpieczyciel lub inna osoba udzielająca zabezpieczenia finansowego się nie zobowiązali.

Certyfikaty

[1.10] Rząd … zastrzega sobie prawo do wydawania i wydaje certyfikaty ubezpieczenia na mocy art. 4a ust. 2 konwencji w celu:

   - odzwierciedlenia ograniczeń odpowiedzialności i wymogów ubezpieczenia, o których mowa w pkt 1.2, 1.6, 1.7 i 1.9 oraz
   - włączenia innych takich ograniczeń, wymogów i zwolnień zgodnie z warunkami na rynku ubezpieczeń w chwili wydawania certyfikaty.
  

[1.11] Rząd … zastrzega sobie prawo do akceptowania i akceptuje certyfikaty ubezpieczenia wydawane przez inne Państwa-Strony na mocy podobnych zastrzeżeń.

  

[1.12] Wszystkie takie ograniczenia, wymogi i zwolnienia zostaną jasno wskazane w certyfikacie wydanym lub poświadczonym na mocy art. 4a ust. 2 konwencji.

Związek niniejszego zastrzeżenia z wytycznymi IMO dotyczącymi wdrożenia konwencji ateńskiej

[1.13] Prawa utrzymane w związku z niniejszym zastrzeżeniem będą wykonywane z należytym uwzględnieniem wytycznych IMO dotyczących wdrożenia konwencji ateńskiej lub wszelkich zmian tych wytycznych, by zagwarantować jednolite podejście. Jeżeli wniosek o zmianę wytycznych IMO dotyczących wdrożenia konwencji ateńskiej, w tym o zmianę ograniczeń, zostanie zatwierdzony przez Komitet Prawny IMO, zmiany te będą stosowane od daty określonej przez ten Komitet. Nie narusza to przepisów prawa międzynarodowego w zakresie prawa państwa do wycofania lub zmiany zgłoszonego przez nie zastrzeżenia.

"

Wytyczne

2.  2 W obecnej sytuacji na rynku ubezpieczeń Państwa-Strony powinny wydawać certyfikaty ubezpieczenia na podstawie polisy wystawionej przez jednego ubezpieczyciela i obejmującej ryzyka wojenne oraz polisy wystawionej przez innego ubezpieczyciela obejmującej ryzyka niezwiązane z wojną. Każdy z ubezpieczycieli jest odpowiedzialny wyłącznie za stosowną część ubezpieczenia. Należy stosować następujące zasady (przywoływane klauzule zostały przedstawione w dodatku A):

2.1  Zarówno ubezpieczenie na wypadek wojny, jak i ubezpieczenie niezwiązane z wojną może podlegać następującym klauzulom:

2.1.1  Klauzula instytutowa wyłączająca ryzyko skażenia radioaktywnego oraz działania broni chemicznej, biologicznej, biochemicznej i elektromagnetycznej (klauzula instytutowa nr 370);

2.1.2  Klauzula instytutowa wyłączająca atak informatyczny (klauzula instytutowa nr 380);

2.1.3  Wyłączenia i ograniczenia odpowiedzialności podmiotu zapewniającego obowiązkowe zabezpieczenie finansowe na mocy konwencji z uwzględnieniem zmian wprowadzonych niniejszymi wytycznymi, w szczególności granicę 250 000 jednostek obliczeniowych na pasażera w każdym przypadku;

2.1.4  Warunek, że ubezpieczenie pokrywa wyłącznie zobowiązania objęte konwencją z uwzględnieniem zmian wprowadzonych niniejszymi wytycznymi; oraz

2.1.5  Warunek, że wszelkie kwoty wypłacone na mocy konwencji służą zmniejszeniu pozostałej części zobowiązania przewoźnika lub jego ubezpieczyciela na mocy art. 4a konwencji, nawet jeżeli nie zostały wypłacone przez stosownych ubezpieczycieli na wypadek wojny oraz ryzyk niezwiązanych z wojną ani nie były od nich wymagane.

2.2  Ubezpieczenie na wypadek wojny obejmuje ewentualne zobowiązania za straty poniesione w wyniku śmierci lub uszkodzenia ciała pasażera, spowodowanych:

   - wojną, wojną domową, rewolucją, rebelią, powstaniem bądź wynikającymi z nich zamieszkami społecznymi lub jakimkolwiek wrogim działaniem ze strony państwa prowadzącego wojnę lub przeciwko temu państwu,
   - zaborem, zajęciem, zatrzymaniem, ograniczeniem swobody lub przetrzymaniem oraz skutkami tych aktów bądź jakichkolwiek usiłowań ich dokonania,
   - porzuconymi minami, torpedami, bombami lub inną porzuconą bronią wojenną,
   - przez jakiegokolwiek terrorystę lub jakąkolwiek osobę działającą z pobudek politycznych lub jakimkolwiek działaniem podjętym w celu zapobieżenia lub zaradzenia takiemu ryzyku,
   - konfis katą i wywłaszczeniem,
  

i może podlegać następującym wyłączeniom, ograniczeniom i wymogom:

2.2.1  Klauzula automatycznego zakończenia i wyłączenia wojny

2.2.2  Jeżeli roszczenia poszczególnych pasażerów przekraczają ogólną kwotę 340 000 000 jednostek obliczeniowych na statek w każdym przypadku, przewoźnik jest uprawniony do powołania się na ograniczenie swojej odpowiedzialności do kwoty 340 000 000 jednostek obliczeniowych, pod warunkiem że:

   - ta kwota zostanie rozdzielona pomiędzy strony roszczące proporcjonalnie do ich ustalonych roszczeń,
   - podział tej kwoty pomiędzy strony roszczące znane w chwili dokonywania podziału może być jedno- lub wieloetapowy, oraz
   - podziału tej kwoty może dokonać ubezpieczyciel, sąd lub inny właściwy organ, do którego zwróci się ubezpieczyciel w jakimkolwiek państwie członkowskim, w którym rozpoczęto postępowanie prawne odnośnie do roszczeń, które uważa się za objęte ubezpieczeniem.

2.2.3  Klauzula o powiadomieniu z 30-dniowym wyprzedzeniem w przypadkach nieobjętych pkt 2.2.1.

2.3  Ubezpieczenie niezwiązane z wojną powinno obejmować wszystkie ryzyka podlegające obowiązkowemu ubezpieczeniu inne niż ryzyka wymienione w pkt 2.2, niezależnie od tego, czy podlegają one wyłączeniom, ograniczeniom lub wymogom określonym w pkt 2.1 i 2.2.

3.  3 Przykładowy zestaw polis ubezpieczeniowych (Blue Cards) oraz wzór certyfikatu ubezpieczenia, przygotowane na podstawie niniejszych wytycznych, określone zostały w dodatku B.

DODATEK A

KLAUZULE, O KTÓRYCH MOWA W WYTYCZNYCH 2.1.1, 2.1.2 ORAZ 2.2.1

Klauzula instytutowa wyłączająca ryzyko skażenia radioaktywnego oraz działanie broni chemicznej, biologicznej, biochemicznej i elektromagnetycznej (klauzula instytutowa nr 370 z 10.11.2003 r.)

Niniejsza klauzula ma pierwszeństwo i unieważnia wszystkie niezgodne z nią postanowienia niniejszej umowy ubezpieczenia.

1.  1 W żadnym wypadku niniejsze ubezpieczenie nie pokrywa strat, uszkodzeń, odpowiedzialności ani wydatków bezpośrednio lub pośrednio spowodowanych przez albo w całości lub w części wynikających z:

   1. 1 promieniowania jonizującego lub skażenia radioaktywnego pochodzącego z jakiegokolwiek paliwa jądrowego lub jakichkolwiek odpadów radioaktywnych, lub ze spalania paliwa jądrowego;
   1. 2 radioaktywnych, toksycznych, wybuchowych lub innych niebezpiecznych lub wywołujących skażenia właściwości jakiejkolwiek instalacji nuklearnej, reaktora albo innego zestawu jądrowego lub ich nuklearnego składnika;
   1. 3 jakiejkolwiek broni lub urządzenia o działaniu opartym na rozszczepieniu atomowym lub jądrowym lub fuzji albo innej podobnej reakcji albo sile lub substancji radioaktywnej;
   1. 4 radioaktywnych, toksycznych, wybuchowych lub w inny sposób niebezpiecznych lub wywołujących skażenia właściwości jakiejkolwiek substancji radioaktywnej. Wyłączenie to nie obejmuje radioaktywnych izotopów, innych niż paliwo jądrowe, podczas gdy izotopy te są przygotowywane, przewożone, składowane lub używane w celach handlowych, rolniczych, medycznych, naukowych lub temu podobnych celach pokojowych;
   1. 5 jakiejkolwiek broni chemicznej, biologicznej, biochemicznej lub elektromagnetycznej.

Klauzula instytutowa wyłączająca atak informatyczny (klauzula instytutowa nr 380 z 10.11.2003 r.)

1.  1 Wyłącznie z zastrzeżeniem klauzuli zamieszczonej poniżej w ust. 2 niniejsze ubezpieczenie w żadnym wypadku nie obejmuje odpowiedzialności za szkody lub uszkodzenia lub wydatków bezpośrednio lub pośrednio spowodowanych przez albo w całości lub w części wynikających z użycia lub eksploatacji – jako środka powodującego szkodę – jakiegokolwiek komputera, systemu komputerowego, programu komputerowego, złośliwego kodu źródłowego, wirusa komputerowego, procesu lub jakiegokolwiek innego systemu elektronicznego.

2.  2 W przypadkach gdy niniejsza klauzula dotyczy polis obejmujących ryzyko wojny, wojny domowej, rewolucji, rebelii, powstania bądź wynikających z nich zamieszek społecznych lub jakichkolwiek wrogich działań ze strony państwa prowadzącego wojnę lub przeciwko temu państwu, lub też terroryzmu lub aktów jakiejkolwiek osoby działającej z pobudek politycznych, klauzula zamieszczona w ust. 1 nie wyłącza strat (które w przeciwnym wypadku byłyby objęte ubezpieczeniem) wynikających z użycia jakiegokolwiek komputera, systemu komputerowego, programu komputerowego lub jakiegokolwiek innego systemu elektronicznego stanowiącego element wyrzutni lub systemu naprowadzania lub systemu odpalania jakiejkolwiek broni lub pocisku.

Klauzula automatycznego zakończenia i wyłączenia wojny

1.1  Automatyczne zakończenie ubezpieczenia

Niezależnie od tego, czy wystosowano powiadomienie o unieważnieniu, ubezpieczenie ZAKOŃCZY SIĘ AUTOMATYCZNIE:

   1.1. 1 wraz z wybuchem wojny (wypowiedzianej lub nie) pomiędzy którymkolwiek z następujących państw: Zjednoczone Królestwo, Stany Zjednoczone Ameryki, Francja, Federacja Rosyjska, Chińska Republika Ludowa;
   1.1. 2 w odniesieniu do każdego statku, którego dotyczy to ubezpieczenie, w przypadku jego zajęcia, w tym do faktycznego użytku.

1.2  Wojna pięciu mocarstw

Niniejsze ubezpieczenie wyłącza:

   1.2. 1 odpowiedzialność za szkody lub uszkodzenia lub wydatki wynikające z wybuchu wojny (wypowiedzianej lub nie) pomiędzy którymkolwiek z następujących państw: Zjednoczone Królestwo, Stany Zjednoczone Ameryki, Francja, Federacja Rosyjska, Chińska Republika Ludowa;
   1.2. 2 zajęcie, w tym do faktycznego użytku.

DODATEK B

I.  Przykłady polis ubezpieczeniowych (Blue Cards), o których mowa w wytycznej nr 3

Certyfikat Blue Card wydany przez ubezpieczyciela na wypadek wojny

Certyfikat wydany jako dowód ubezpieczenia zgodnie z postanowieniami art. 4a Konwencji ateńskiej w sprawie przewozu morzem pasażerów i ich bagażu z 2002 r.

Nazwa statku:

Numer identyfikacyjny statku nadany przez IMO:

Port macierzysty:

Nazwisko (nazwa) i adres właściciela:

Niniejszym zaświadcza się, że wyżej wymieniony statek, o ile nie nastąpi zmiana właściciela, posiada polisę ubezpieczeniową spełniającą wymogi art. 4a Konwencji ateńskiej w sprawie przewozu morzem pasażerów i ich bagażu z 2002 r. z zastrzeżeniem wszystkich wyłączeń i ograniczeń dozwolonych w przypadku obowiązkowego ubezpieczenia na wypadek wojny na mocy wspomnianej konwencji i wytycznych dotyczących jej wdrożenia przyjętych przez Komitet Prawny IMO w październiku 2006 r., obejmujących w szczególności następujące klauzule: [Tu można wstawić tekst konwencji i wytycznych wraz z dodatkami w zakresie uznanym za stosowny]

Okres ubezpieczenia od: 20 lutego 2007 r.

do: 20 lutego 2008 r.

Ubezpieczyciel ma prawo unieważnić niniejsze certyfikaty z zachowaniem trzydziestodniowego okresu od powiadomienia wyżej wspomnianego urzędu, zaś odpowiedzialność ubezpieczyciela z tytułu tego ubezpieczenia wygasa z dniem upłynięcia wspomnianego okresu od daty powiadomienia wyłącznie w tym, co się tyczy wypadków mających miejsce po tym terminie.

Data:

Certyfikat wydany przez:

War Risks, Inc.,

...........................................................................

Podpis ubezpieczyciela

[Adres]

Jako wyłączny agent War Risks, Inc.

Certyfikat Blue Card wydany przez ubezpieczyciela niezwiązanego z wojną

Certyfikat wydany jako dowód ubezpieczenia zgodnie z postanowieniami art. 4a Konwencji ateńskiej w sprawie przewozu morzem pasażerów i ich bagażu z 2002 r.

Nazwa statku:

Numer identyfikacyjny statku nadany przez IMO:

Port macierzysty:

Nazwisko (nazwa) i adres właściciela:

Niniejszym zaświadcza się, że wyżej wymieniony statek, o ile nie nastąpi zmiana właściciela, posiada polisę ubezpieczeniową spełniającą wymogi art. 4a Konwencji ateńskiej w sprawie przewozu morzem pasażerów i ich bagażu z 2002 r. z zastrzeżeniem wszystkich wyłączeń i ograniczeń dozwolonych ubezpieczycielom niezwiązanym z wojną na mocy wspomnianej konwencji i wytycznych dotyczących jej wdrożenia przyjętych przez Komitet Prawny IMO w październiku 2006 r., obejmujących w szczególności następujące klauzule: [Tu można wstawić tekst konwencji i wytycznych wraz z dodatkami w zakresie uznanym za stosowny]

Okres ubezpieczenia od: 20 lutego 2007 r.

do: 20 lutego 2008 r.

Ubezpieczyciel ma prawo unieważnić niniejszy certyfikat z zachowaniem trzymiesięcznego okresu od powiadomienia wyżej wspomnianego urzędu, zaś odpowiedzialność ubezpieczyciela z tytułu tego ubezpieczenia wygasa z dniem upłynięcia wspomnianego okresu od daty powiadomienia wyłącznie w tym, co się tyczy wypadków mających miejsce po tym terminie.

Data:

Certyfikat wydany przez:

PANDI P&I

...........................................................................

Podpis ubezpieczyciela

[Adres]

Jako wyłączny agent PANDI P&I

II.Wzór certyfikatu ubezpieczenia, o którym mowa w wytycznej nr 3

CERTYFIKAT UBEZPIECZENIA LUB INNEGO ZABEZPIECZENIA FINANSOWEGO

W ODNIESIENIU DO ODPOWIEDZIALNOŚCI Z TYTUŁU ŚMIERCI LUB SZKODY NA OSOBIE PASAŻERA

Wydane zgodnie z postanowieniami art. 4a Konwencji ateńskiej w sprawie przewozu morzem pasażerów i ich bagażu z 2002 r.

Nazwa statku

Wyróżniający numer lub litery

Numer identyfikacyjny statku nadany przez IMO

Port macierzysty

Nazwa oraz pełny adres głównej siedziby przewoźnika, który faktycznie wykonuje przewóz

Niniejszym zaświadcza się, że wyżej wymieniony statek posiada polisę ubezpieczeniową lub inne zabezpieczenie finansowe, które spełniają wymogi art. 4a Konwencji ateńskiej w sprawie przewozu morzem pasażerów i ich bagażu z 2002 r.

Rodzaj zabezpieczenia

Okres ważności zabezpieczenia

Nazwa i adres ubezpieczyciela(i) lub poręczyciela(i)

Ubezpieczenie, którego dotyczy niniejszy certyfikat, zostało podzielone na ubezpieczenie na wypadek wojny oraz ubezpieczenie niezwiązane z wojną, zgodnie z wytycznymi dotyczącymi wdrożenia konwencji przyjętymi przez Komitet Prawny IMO w październiku 2006 r. Do obydwu tych części ubezpieczenia stosują się wszystkie wyłączenia i ograniczenia dozwolone na mocy konwencji i wytycznych dotyczących jej wdrożenia. Ubezpieczyciele nie ponoszą odpowiedzialności solidarnie. Ubezpieczycielami są:

Dla ryzyk na wypadek wojny: War Risks, Inc., [adres]

Dla ryzyk niezwiązanych z wojną: Pandi P&I, [adres]

Niniejszy certyfikat zachowuje ważność do …………………………………………………..

Wydano lub poświadczono przez rząd ………………………………………………………..

(Pełna nazwa państwa)

LUB

Jeżeli Państwo-Strona korzysta z możliwości określonych w art. 4a ust. 3, należy zamieścić następujący tekst:

Niniejszy certfikat został wydane z upoważnienia rządu ………………………………………... (pełna nazwa państwa) przez .................................................................... (nazwa instytucji lub organizacji)

Sporządzono w .............................................. w dniu ..............................................

(data)

...................................................................................

(podpis i stanowisko wydającego lub poświadczającego urzędnika)

Objaśnienia:

1.  Jeżeli zachodzi taka potrzeba, określenie państwa może zawierać wskazanie stosownych organów publicznych w kraju, gdzie świadectwo jest wydawane.

2.  Jeżeli pełna kwota zabezpieczenia pochodzi z więcej niż jednego źródła, należy wskazać kwotę otrzymaną z każdego z tych źródeł.

3.  Jeżeli zabezpieczenie zapewniono w kilku formach, należy je wymienić.

4.  Pozycja "Okres ważności zabezpieczenia" musi określać datę, od której zaczyna ono obowiązywać.

5.  Pozycja "Adres" ubezpieczyciela(-i) lub poręczyciela(-i) musi wskazywać główne miejsce prowadzenia działalności przez ubezpieczyciela(-i) lub poręczyciela(-i). We właściwym przypadku należy podać miejsce zapewnienia ubezpieczenia lub innego zabezpieczenia.

(1) Dz.U. C 190 E z 29.7.2008, s. 17.
(2) Dz.U. C 74 E z 20.3.2008, s. 562.
(3) Dz.U. C 318 z 23.12.2006, s. 195
(4) Dz.U. C 229 z 22.9. 2006, s. 38
(5) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 25 kwietnia 2007 r. (Dz.U. C 74 E z 20.3.2008, s. 562), wspólne stanowisko Rady z dnia 6 czerwca 2008 r. (Dz.U. C 190 E z 29.7.2008, s. 17) oraz stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 24 września 2008 r.
(6) Dz.U. L 324 z 29.11.2002, s. 1.
(7) Dz.U. L 12 z 16. 1.2001, str. 1. ║
(8) Dz.U. L 184 z 17.7.1999, s. 23. ║
(9) Dz.U. L 208 z 5.8.2002, s. 1. ║
(10) Dz.U. L 158 z 23.6.1990, s. 59.
(11)* Trzy lata od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
(12)* Niezamieszczony.
(13)* Niezamieszczony
(14)* Niezamieszczony


Kontrola państwa portu (przekształcenie) ***II
PDF 827kWORD 636k
Rezolucja
Tekst skonsolidowany
Załącznik
Załącznik
Załącznik
Załącznik
Załącznik
Załącznik
Załącznik
Załącznik
Załącznik
Załącznik
Załącznik
Załącznik
Załącznik
Załącznik
Załącznik
Załącznik
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 24 września 2008 r. w sprawie wspólnego stanowiska Rady dotyczącego przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie kontroli państwa portu (przekształcenie) (5722/3/2008 – C6-0224/2008 – 2005/0238(COD))
P6_TA(2008)0446A6-0335/2008

(Procedura współdecyzji: drugie czytanie)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wspólne stanowisko Rady (5722/3/2008 – C6-0224/2008)(1),

–   uwzględniając stanowisko zajęte w pierwszym czytaniu(2) dotyczące wniosku Komisji przedstawionego Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2005)0588),

–   uwzględniając zmieniony wniosek Komisji (COM(2008)0208),

–   uwzględniając art. 251 ust. 2 Traktatu WE,

–   uwzględniając art. 62 Regulaminu,

–   uwzględniając zalecenia do drugiego czytania przedstawione przez Komisję Transportu i Turystyki (A6-0335/2008),

1.   zatwierdza wspólne stanowisko po poprawkach;

2.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w drugim czytaniu w dniu 24 września 2008 r. w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/.../WE w sprawie kontroli państwa portu (przekształcenie)

P6_TC2-COD(2005)0238


(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2 ,

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(3),

uwzględniając opinię Komitetu Regionów(4),

stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu(5),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Dyrektywa Rady 95/21/WE z dnia 19 czerwca 1995 r. w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu w odniesieniu do żeglugi morskiej(6) była kilkakrotnie zasadniczo zmieniana. Z uwagi na to, że mają zostać wprowadzone dalsze zmiany, dyrektywę należy przekształcić w celu większej przejrzystości.

(2)  Wspólnota wyraża głęboką troskę z powodu katastrof morskich oraz zanieczyszczenia mórz i wybrzeży państw członkowskich.

(3)  Wspólnota wyraża nie mniejszą troskę o warunki życia i pracy na pokładach statków.

(4)  Poziom bezpieczeństwa, zapobiegania zanieczyszczeniom oraz warunków życia i pracy na statku można skutecznie podnieść poprzez radykalne zmniejszenie liczby statków nieodpowiadających normom, poruszających się po wodach Wspólnoty, dzięki skrupulatnemu przestrzeganiu konwencji, międzynarodowych kodeksów i rezolucji.

(5)  W tym celu państwa członkowskie powinny starać się przyjąć środki konieczne do ratyfikacji Konwencji z 2006 r. Międzynarodowej Organizacji Pracy o pracy na morzu, która w artykule 5.2.1 zawiera postanowienia dotyczące obowiązków państwa portu;

(6)  Państwa członkowskie podejmą środki niezbędne dla dostosowania prawa krajowego do przepisów dotyczących ograniczenia odpowiedzialności zawartych w tekście podsumowującym konwencji z 1976 r. Międzynarodowej Organizacji Morza w sprawie ograniczenia odpowiedzialności w zakresie roszczeń morskich, zmienionej protokołem z 1996 r. (konwencja z 1996 r.) Uwzględniając orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w sprawie C-188/07(7), stwierdzić należy, że odszkodowanie z tytułu szkód wyrządzonych osobom trzecim z powodu odpadów wynika z zasady "zanieczyszczający płaci", zgodnie z dyrektywą Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów(8) i dyrektywą 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu(9), a także otwiera prawo do odszkodowania za całkowitą wyrządzoną szkodę, w tym w przypadku szkód niepokrytych w całości i wykraczających poza zakres przepisów krajowych wynikających z transpozycji konwencji.

(7)  Odpowiedzialność za monitorowanie zgodności statków z międzynarodowymi z normami bezpieczeństwa, zapobiegania zanieczyszczeniom oraz warunków życia i pracy na statku należy w pierwszej kolejności do państwa bandery. Polegając, w odpowiednich przypadkach, na opinii uznanych organizacji, państwo bandery w pełni gwarantuje kompletność i skuteczność inspekcji i przeglądów przeprowadzanych w celu wydania odpowiednich certyfikatów. Odpowiedzialność za utrzymanie stanu statku i jego wyposażenia, po przeglądzie mającym na celu zachowanie zgodności z obowiązującymi wymogami dotyczącymi statku zawartymi w konwencjach należy do przedsiębiorstwa będącego właścicielem statku. Jednakże niektóre państwa bandery poważnie zaniedbują obowiązek wprowadzania i stosowania międzynarodowych norm. Odtąd, jako drugi sposób ochrony przeciwko żegludze niespełniającej norm, monitorowania zgodności z międzynarodowymi normami bezpieczeństwa, zapobiegania zanieczyszczeniom oraz monitorowania warunków życia i pracy na statku, powinno być również zapewnienie przez państwo portu, że kontrola przeprowadzana przez państwo portu nie stanowi przeglądu, a właściwe formularze inspekcyjne nie stanowią świadectw zdolności żeglugowej.

(8)  Ujednolicone podejście do efektywnego wprowadzenia międzynarodowych norm, przez państwa członkowskie, w stosunku do statków żeglujących na wodach, które pozostają pod ich jurysdykcją, i korzystających z ich portów pozwoli uniknąć zniekształceń konkurencji.

(9)  Branża żeglugi morskiej jest narażona na akty terroryzmu. Państwa członkowskie powinny skutecznie wdrażać środki z zakresu ochrony transportu oraz aktywnie monitorować zgodność z zasadami dotyczącymi ochrony poprzez przeprowadzanie kontroli ochrony.

(10)  Należy skorzystać z doświadczeń zdobytych podczas funkcjonowania memorandum paryskiego w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu (Paryż MOU) podpisanego w Paryżu w dniu 26 stycznia 1982 r.

(11)  Europejska Agencja ds. Bezpieczeństwa na Morzu (EMSA) ustanowiona rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1406/2002(10) z dnia 27 czerwca 2002 r. powinna zapewnić wsparcie konieczne do jednolitego i skutecznego wprowadzenia w życie systemu kontroli przeprowadzanej przez państwo portu. EMSA powinna, w szczególności, przyczynić się do tego, by państwa członkowskie opracowały i wdrożyły bazę danych wyników inspekcji, utworzoną zgodnie z niniejszą dyrektywą oraz jednolity wspólnotowy system szkolenia i oceny kompetencji inspektorów dokonujących kontroli przeprowadzanej przez państwo portu.

(12)  Efektywny system kontroli przeprowadzanej przez państwo portu powinien mieć na celu zagwarantowanie, że wszystkie statki wpływające do portów w Unii Europejskiej są regularnie poddawane inspekcji . Inspekcje powinny skupiać się na statkach nieodpowiadających normom, podczas gdy statki spełniające normy, czyli te, które pomyślnie przechodziły wcześniejsze inspekcje lub które pływają pod banderą państwa spełniającego wymagania Dobrowolnego Audytu Państw Członkowskich Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO), powinny być nagradzane przez rzadsze poddawanie inspekcjom. Nowe ustalenia dotyczące inspekcji powinny zostać włączone do wspólnotowego systemu kontroli przeprowadzanej przez państwo portu, gdy tylko zostaną określone różne jego aspekty, oraz opierać się na systemie podziału inspekcji między państwami członkowskimi, tak aby każde państwo członkowskie sprawiedliwie wnosiło wkład w osiągnięcie wspólnotowego celu, jakim jest całościowy system inspekcji. Ponadto państwa członkowskie powinny zatrudniać i utrzymywać niezbędną liczbę pracowników, w tym wykwalifikowanych inspektorów, przy uwzględnieniu wielkości i charakteru ruchu statków w każdym porcie.

(13)  System inspekcji ustanowiony niniejszą dyrektywą uwzględnia prace przeprowadzone w ramach Paryż MOU. Jako że wszelkie działania wynikające z Paryż MOU powinny zostać uzgodnione na szczeblu Wspólnoty przed ich zastosowaniem w obrębie UE, należy ustanowić i utrzymywać ścisłą koordynację pomiędzy Wspólnotą a Paryż MOU w celu zachowania spójności. 

(14)  Komisja powinna, w ścisłej współpracy z Paryż MOU, zarządzać bazą danych wyników inspekcji i ją aktualizować. Baza danych wyników inspekcji powinna obejmować dane dotyczące inspekcji pochodzące z państw członkowskich i wszystkich państw, które są stronami Paryż MOU. Państwa członkowskie powinny przekazywać Komisji informacje konieczne do zapewnienia właściwego monitorowania wykonania dyrektywy, w szczególności co do ruchu statków, do czasu, gdy wspólnotowy system informacji morskiej, SafeSeaNet, nie będzie w pełni operacyjny i umożliwi automatyczne zachowywanie danych dotyczących zawinięć statków w bazie danych wyników inspekcji. Na podstawie danych dotyczących inspekcji przekazanych przez państwa członkowskie Komisja powinna wyszukać, w bazie danych wyników inspekcji, dane dotyczące profilu ryzyka statków i statków kwalifikujących się do inspekcji , a także o ruchu statków oraz powinna obliczyć zobowiązanie inspekcyjne dla każdego państwa członkowskiego. Powinna istnieć możliwość łączenia się bazy danych wyników inspekcji z innymi wspólnotowymi bazami danych dotyczących bezpieczeństwa morskiego. 

(15)  Państwa członkowskie powinny dążyć do przeprowadzenia przeglądu metody sporządzania "białej", "szarej" i "czarnej" listy państw bandery w ramach Paryż MOU , aby zagwarantować, że metoda ta jest sprawiedliwa, w szczególności, w odniesieniu do sposobu traktowania państwa bandery posiadającego niewielką flotę. 

(16)  Zasady i procedury inspekcji przeprowadzanej przez państwo portu, łącznie z kryteriami dotyczącymi zatrzymania statku, powinny być ujednolicone dla zapewnienia jednakowej skuteczności we wszystkich portach, co pozwoliłoby również radykalnie zmniejszyć selektywne korzystanie z niektórych portów w celu uniknięcia sieci stosownej kontroli.

(17)  Inspekcje okresowe i dodatkowe powinny obejmować badanie obszarów wstępnie określonych dla każdego statku, różniących się w zależności od rodzaju statku, rodzaju inspekcji oraz wyników poprzednich inspekcji kontrolnych, przeprowadzanych przez państwo portu. Baza danych wyników inspekcji wskazuje elementy służące do określenia obszarów ryzyka, które należy sprawdzić przy każdej inspekcji.

(18)  Niektóre kategorie statków po osiągnięciu pewnego wieku stanowią poważne zagrożenie wypadkowe lub zagrożenie zanieczyszczenia środowiska i powinny być poddawane rozszerzonej inspekcji. Konieczne jest szczegółowe określenie zasad takich rozszerzonych inspekcji.

(19)  Zgodnie z systemem inspekcji ustanowionym niniejszą dyrektywą odstępy czasu między okresowymi inspekcjami statków są określane w zależności od profilu ryzyka ustalanego na podstawie pewnych parametrów ogólnych i historycznych. Odstęp czasu między inspekcjami okresowymi statków o wysokim ryzyku nie powinien przekraczać 6 miesięcy.

(20)  Niektóre statki stwarzają wyraźne zagrożenie dla bezpieczeństwa na morzu oraz dla środowiska morskiego ze względu na swój zły stan, państwo bandery i historię. Dlatego należy odmawiać im dostępu do portów Wspólnoty i kotwicowisk, chyba że może zostać wykazane, iż mogą one poruszać się bezpiecznie po wodach Wspólnoty. Należy sformułować wytyczne określające procedury mające zastosowanie w przypadku nałożenia takiego zakazu dostępu oraz cofnięcia tegoż zakazu. W celu zapewnienia przejrzystości wykaz statków, którym odmówiono dostępu do portów i kotwicowisk we Wspólnocie, powinien zostać opublikowany.

(21)  Mając na względzie zmniejszenie obciążenia niektórych administracji oraz przedsiębiorstw, które jest związane z powtarzającymi się inspekcjami, przeglądami przeprowadzanymi przez państwo przyjmujące, na podstawie dyrektywy Rady 1999/35/WE z dnia 29 kwietnia 1999 r. w sprawie systemu obowiązkowych przeglądów dla bezpiecznej, regularnej żeglugi promów typu ro-ro i szybkich statków pasażerskich(11), które nie jest państwem bandery statku, na promach typu ro-ro lub na szybkim statku pasażerskim, obejmujące co najmniej wszystkie elementy rozszerzonej inspekcji, powinny być brane pod uwagę podczas wyznaczania profilu ryzyka statku, okresów pomiędzy inspekcjami i stopnia wypełnienia zobowiązania inspekcyjnego każdego państwa członkowskiego. Ponadto Komisja powinna przeanalizować, czy właściwe jest zaproponowanie zmiany dyrektywy 1999/35/WE w przyszłości, mając na uwadze podwyższenie poziomu bezpieczeństwa wymaganego dla żeglugi promów typu ro-ro i szybkich statków pasażerskich z i do portów państw członkowskich.

(22)  Niezgodności z przepisami określonymi w stosownych konwencjach powinny być usunięte. Statki, które powinny podjąć działania naprawcze, w przypadkach gdy odnotowany brak zgodności stwarza poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa, zdrowia lub środowiska, powinny być zatrzymane do czasu usunięcia uchybień.

(23)  Należy wprowadzić prawo do odwołania od decyzji o zatrzymaniu, podejmowanych przez właściwe organy, w celu zapobiegania nieuzasadnionym decyzjom, które mogłyby spowodować bezpodstawne zatrzymania i opóźnienia.

(24)  Organy i inspektorzy zaangażowani w działania kontrolne przeprowadzane przez państwo portu nie powinni znajdować się w konflikcie interesów z portem inspekcji lub poddawanymi inspekcji statkami ani nie powinny między nimi istnieć inne interesy związane z tą działalnością. Inspektorzy powinni być odpowiednio wykwalifikowani i przeszkoleni, tak aby utrzymywali i podnosili swoje kwalifikacje w zakresie przeprowadzania inspekcji. Państwa członkowskie powinny współpracować przy opracowywaniu i rozpowszechnianiu jednolitego wspólnotowego systemu szkolenia i oceny kompetencji inspektorów.

(25)  Piloci i władze lub organy portowe powinni mieć możliwość udostępniania użytecznych informacji dotyczących widocznych anomalii odnotowanych na statkach.

(26)  Skargi składane przez osoby posiadające uzasadniony interes dotyczące warunków życia i pracy na statku powinny być badane. Każda osoba składająca skargę powinna zostać poinformowana o działaniach podjętych w następstwie jej złożenia.

(27)  Współpraca między właściwymi organami państw członkowskich oraz innymi organami i organizacjami jest konieczna do zapewnienia skutecznego egzekwowania norm w stosunku do statków niespełniających wymogów, którym udzielono zezwolenia na dalszą żeglugę, a także do celów wymiany informacji o statkach przebywających w portach.

(28)  Ponieważ baza danych wyników inspekcji jest istotną częścią kontroli przeprowadzanej przez państwo portu, państwa członkowskie powinny zapewnić jej aktualizację w świetle wymagań Wspólnoty.

(29)  Publikowanie informacji dotyczących statków oraz ich armatorów lub przedsiębiorstw żeglugowych niespełniających międzynarodowych norm bezpieczeństwa, zdrowia i ochrony środowiska morskiego może być skutecznym środkiem odstraszającym dysponentów ładunku od korzystania z takich statków oraz bodźcem dla ich właścicieli do podejmowania działań naprawczych. Odnośnie do informacji, które mają być udostępnione, Komisja powinna nawiązać ścisłą współpracę z Paryż MOU i mieć na uwadze wszelkie publikowane informacje w celu uniknięcia zbędnego ich powielania. Państwa członkowskie powinny być zobowiązane do przekazania właściwych informacji tylko raz.

(30)  Wszystkie koszty inspekcji statków, w wyniku których ujawniono podstawy do zatrzymania statku, oraz koszty poniesione podczas zniesienia decyzji o odmowie dostępu powinny być ponoszone przez właściciela lub armatora statku.

(31)  Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji(12).

(32)  W szczególności należy przyznać Komisji uprawnienia do zmiany niniejszej dyrektywy w celu zastosowania zmian do międzynarodowych konwencji, międzynarodowych kodeksów i rezolucji i ustanawiania przepisów wykonawczych dla art. 7 i 9. Ponieważ środki te mają zasięg ogólny i mają na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszej dyrektywy, między innymi poprzez jej uzupełnienie poprzez dodanie nowych elementów innych niż istotne, środki te powinny zostać przyjęte zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, określoną w art. 5a decyzji 1999/468/WE.

(33)  Ponieważ cele niniejszej dyerktywy, a mianowicie zmniejszenie liczby statków nieodpowiadających normom, poruszających się po wodach objętych jurysdykcją państw członkowskich, poprzez poprawę wspólnotowego systemu inspekcji statków oraz opracowanie środków zapobiegających zanieczyszczaniu środowiska morskiego, nie mogą być w wystarczający sposób osiągnięte przez państwa członkowskie a, ze względu na ich skalę i efekty, mogą zostaćlepiej osiągnięte na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może przyjmować środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.

(34)  Obowiązek dokonania transpozycji niniejszej dyrektywy do prawa krajowego powinien ograniczać się do tych przepisów, które stanowią zasadniczą zmianę w stosunku do dyrektywy 95/21/WE. Obowiązek dokonania transpozycji przepisów, które nie zostały zmienione, wynika z tej dyrektywy.

(35)  Niniejsza dyrektywa nie powinna naruszać zobowiązań państw członkowskich dotyczących terminów transpozycji do prawa krajowego dyrektyw określonych w sekcji B załącznika XV.

(36)  Zgodnie z pkt 34 Porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa(13) zachęca się państwa członkowskie do sporządzania ‐ zarówno w interesie swoim, jak i Wspólnoty – i publikowania własnych tabel możliwie dokładnie ilustrujących korelacje pomiędzy niniejszą dyrektywą a środkami transpozycji.

(37)  Aby nie nakładać nieproporcjonalnego obciążenia administracyjnego na państwa członkowskie nie posiadające dostępu do morza, zasada de minimis powinna umożliwić takim państwom odstępstwo od przepisów niniejszej dyrektywy, co oznacza, że takie państwa członkowskie, dopóki spełniają pewne kryteria, nie są zobowiązane do transpozycji niniejszej dyrektywy do swojego prawa krajowego.

(38)  Aby uwzględnić fakt, że francuskie departamenty zamorskie, należące do innego obszaru geograficznego, są często stronami innych niż Paryż MOU regionalnych memorandów dotyczących kontroli przeprowadzanej przez państwo portu i charakteryzują się bardzo niewielkim ruchem statków pochodzących z Europy kontynentalnej, zainteresowanym państwom członkowskim powinno umożliwić się wyłączenie tych portów z systemu kontroli przeprowadzanej przez państwo portu stosowanego w obrębie Wspólnoty. 

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

Cel

Celem niniejszej dyrektywy jest przyczynienie się do radykalnego zmniejszenia liczby statków nieodpowiadających normom, poruszających się po wodach pozostających pod jurysdykcją państw członkowskich, poprzez:

   a) podniesienie poziomu zgodności z międzynarodowym i właściwym prawem wspólnotowym dotyczącym bezpieczeństwa morskiego, ochrony żeglugi morskiej, ochrony środowiska morskiego oraz warunków życia i pracy na statkach wszystkich bander;
   b) ustanowienie wspólnych kryteriów kontroli statków przez państwo portu oraz harmonizację procedur kontroli i zatrzymywania statków na podstawie wiedzy specjalistycznej i doświadczeń zgromadzonych w ramach Paryż MOU.
   c) wdrożenie w obrębie Wspólnoty systemu kontroli przeprowadzanej przez państwo portu, opartego na inspekcjach przeprowadzanych w obrębie Wspólnoty i w regionie podlegającym memorandum paryskiemu, mając na celu inspekcję wszystkich statków z częstotliwością uzależnioną od ich profilu ryzyka, przy czym statki o wysokim ryzyku podlegają bardziej dogłębnej inspekcji przeprowadzanej w krótszych odstępach czasu.

Artykuł 2

Definicje

Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje :

  1. "konwencje" oznaczają następujące konwencje wraz z odnoszącymi się do nich protokołami i zmianami, a także odnośnymi kodeksami o statusie obowiązkowym w ich aktualnym brzmieniu:
   a) Międzynarodowa konwencja o liniach ładunkowych, 1966 (LL 66);
   b) Międzynarodowa konwencja o bezpieczeństwie życia na morzu, 1974 (SOLAS 74);
   c) Międzynarodowa konwencja o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki, 1973, wraz z protokołem z 1978 r. (MARPOL 73/78);
   d) Międzynarodowa konwencja o wymaganiach w zakresie wyszkolenia marynarzy, wydawania im świadectw oraz pełnienia wacht, 1978 (STCW 78);
   e) Konwencja w sprawie międzynarodowych przepisów o zapobieganiu zderzeniom na morzu, 1972 (Colreg 72);
   f) Międzynarodowa konwencja o pomierzaniu pojemności statków, 1969 (ITC 69);
   g) Konwencja dotycząca minimalnych norm na statkach handlowych, 1976 (MOP nr 147);
   h) Międzynarodowa konwencja o odpowiedzialności cywilnej za szkody spowodowane zanieczyszczeniem olejami, 1992 (CLC 92);
   2. "memorandum paryskie " (Paryż MOU) oznacza protokół ustaleń w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu, podpisany w Paryżu dnia 26 stycznia 1982 r., w aktualnym brzmieniu;
   3. "ramy i procedury dla dobrowolnego systemu audytu państw członkowskich przez IMO" oznaczają rezolucję A.974 (24) zgromadzenia IMO;
   4. "region podlegający memorandum paryskiemu" oznacza obszar geograficzny, na którym państwa strony memorandum paryskiego przeprowadzają inspekcje w kontekście tego memorandum; 
   5) 5. "port" oznacza obszar lądu i wody, na którym znajdują się takie obiekty i urządzenia, które pozwalają głównie na przyjmowanie statków, ich załadunek i rozładunek, magazynowanie towarów, odbiór i dostawę tych towarów oraz zaokrętowanie i wyokrętowanie;
   6) 6. "statek" oznacza każdy statek morski, podnoszący banderę państaw portu, do którego ma zastosowanie co najmniej jedna z powyższych konwencji;
   7) 7. "bezpośrednie działania w płaszczyźnie statek/port" oznaczają interakcje, jakie mają miejsce, kiedy działania obejmujące przepływ osób lub towarów lub świadczenie usług portowych na rzecz statku lub ze statku, wywierają bezpośredni i natychmiastowy wpływ na statek;
   8) 8. "statek na kotwicy" oznacza statek w porcie lub na innym obszarze w obrębie jurysdykcji portu, ale nie na miejscu postoju, przeprowadzający bezpośrednie działania w płaszczyźnie statek/port; 
   9) 9. "inspektor" oznacza pracownika sektora publicznego lub inną osobę odpowiednio upoważnioną przez właściwe organy państwa członkowskiego do prowadzenia inspekcji w ramach kontroli przeprowadzanej przez państwo portu i odpowiedzialną przed tymi organami;
   10) 10. "właściwy organ" oznacza organ administracji morskiej odpowiedzialny za sprawowanie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu zgodnie z niniejszą dyrektywą;
   11) 11. "organ właściwy ds. ochrony na morzu" oznacza organ właściwy ds. ochrony na morzu zgodnie z definicją określoną w art. 2 pkt 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 725/2004 z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie podniesienia ochrony statków i obiektów portowych(14);
  

   12. "inspekcja wstępna" oznacza wizytację na pokładzie statku przeprowadzaną przez inspektora w celu sprawdzenia zgodności z odpowiednimi konwencjami i przepisami, w tym przynajmniej kontrole wymagane zgodnie z art. 13 ust. 1; .
   13. "bardziej szczegółowa inspekcja" oznacza inspekcję, w której statek, jego wyposażenie i załoga jako całość lub też odpowiednio jeden z tych elementów są poddane, w okolicznościach określonych szczegółowo w art. 13 ust. 3, dogłębnemu badaniu obejmującemu konstrukcję statku, wyposażenie, załogę, warunki życia i pracy oraz zastosowanie się do procedur postępowania na pokładzie;
   14. "rozszerzona inspekcja" oznacza inspekcję , której zakres obejmuje przynajmniej pozycje wymienione w załączniku VII. Rozszerzona inspekcja może obejmować bardziej szczegółową inspekcję w przypadku, gdy istnieją ku temu wyraźne powody zgodnie z art. 13 ust. 3.
   15. "skarga" oznacza każdą informację lub sprawozdanie przedstawione przez osobę fizyczną lub prawną, która jest w uzasadniony sposób zainteresowana bezpieczeństwem statku, w tym bezpieczeństwem lub zagrożeniem zdrowia jego załogi, warunkami życia i pracy na statku i zapobieganiem zanieczyszczeniom;
   16. "zatrzymanie" oznacza oficjalny zakaz wypływania statku na morze ze względu na wykryte braki, które pojedynczo lub razem czynią statek niezdatnym do żeglugi morskiej;
   17. "decyzja o odmowie dostępu" oznacza decyzję wydaną kapitanowi statku, przedsiębiorstwu odpowiedzialnemu za statek oraz państwu bandery zawiadamiającą ich o tym, że statkowi będzie odmówiony dostęp do wszystkich portów i kotwicowisk we Wspólnocie;
   18. "zawieszenie pracy" oznacza oficjalny zakaz kontynuowania pracy statku ze względu na wykazane braki, które pojedynczo lub razem mogłyby uczynić dalszą pracę statku niebezpieczną;
   19. "przedsiębiorstwo" oznacza właściciela statku lub jakąkolwiek inną organizację, lub osobę taką jak zarządzający lub czarterujący statek bez załogi, która przejęła odpowiedzialność za eksploatację statku od właściciela statku i która przyjmując taką odpowiedzialność, zgodziła się przejąć wszystkie obowiązki i zobowiązania nałożone przez Międzynarodowy kodeks zarządzania bezpieczeństwem (ISM);
   20. "uznana organizacja" oznacza przedsiębiorstwo klasyfikacyjne lub inną jednostkę prywatną, która w imieniu administracji państwa bandery przeprowadza zadania ustawowe;
   21. "świadectwo ustawowe" oznacza świadectwo wystawione przez państwo bandery lub w jego imieniu, zgodnie z konwencjami;
   22. "świadectwo klasy" oznacza dokument wydany przez uznaną organizację w celu potwierdzenia zgodności z konwencją SOLAS 74, rozdział II-1, część A-1, prawidło 3-1; 
   23. "baza danych wyników inspekcji" oznacza system informacyjny przyczyniający się do wdrażania systemu kontroli przeprowadzanej przez państwo portu w obrębie Wspólnoty i obejmujący dane związane z inspekcjami przeprowadzonymi w regionie podlegającym memorandum paryskiemu.
   24. "Konwencja z 1996 r." oznacza ujednolicony tekst konwencji z 1976 r. o ograniczeniu odpowiedzialności w dziedzinie wierzytelności w transporcie morskim, przyjętej przez Międzynarodową Organizację Morską, zmieniony protokołem z 1996 r.;

Artykuł 3

Zakres zastosowania

1.  Niniejszą dyrektywę stosuje się do każdego statku - i jego załogi -zawijającego do portu lub kotwicowiska w państwie członkowskim, w celu przeprowadzenia bezpośrednich działań w płaszczyźnie statek/port.

Francja może zadecydować, że ,niniejszy ustęp nie ma zastosowania do portów znajdujących się w jej departamentach zamorskich, o których mowa w art. 299 ust. 2 Traktatu.:

W przypadku gdy państwo członkowskie przeprowadza inspekcję na statku znajdującym się na jego wodach terytorialnych, lecz poza portem, procedurę taką uznaje się za inspekcję, zgodnie z niniejszą dyrektywą.

Przepisy niniejszego artykułu nie naruszają prawa interwencji, które państwa członkowskie posiadają na mocy stosownych konwencji międzynarodowych.

Państwa członkowskie, które nie posiadają portów morskich, mogą pod pewnymi warunkami zastosować odstępstwo od przepisów niniejszej dyrektywy. Komisja przyjmuje zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 31 ust. 3, środki w celu wdrożenia mechanizmu stosowania odstępstw.

2.  W przypadku statków o tonażu brutto poniżej 500 ton państwa członkowskie stosują wymagania odpowiedniej konwencji oraz podejmują, w zakresie nieobjętym konwencją, działania konieczne do zagwarantowania, że statki te nie stwarzają wyraźnego zagrożenia dla bezpieczeństwa, zdrowia lub środowiska. W stosowaniu niniejszego ustępu państwa członkowskie kierują się załącznikiem I do memorandum paryskiego.

3.  Podczas inspekcji statku podnoszącego banderę państwa, nie będącego stroną jednej z konwencji, państwa członkowskie gwarantują, że ten statek i jego załoga nie są traktowane bardziej przychylnie niż statki podnoszące banderę państwa, które jest stroną danej konwencji.

4.  Statki rybackie, okręty wojenne, okręty pomocnicze, statki drewniane o prostej konstrukcji, statki rządowe używane do celów niekomercyjnych oraz jachty turystyczne niezajmujące się handlem są wyłączone z zakresu zastosowania niniejszej dyrektywy.

Artykuł 4

Uprawnienia dotyczące inspekcji

1.  Zgodnie z prawem międzynarodowym, panstwa członkowskie podejmują wszystkie konieczne działania, o których mowa w niniejszej dyrektywie, w celu upoważnienia do przeprowadzenia inspekcji na pokładzie obcych statków.

2.  Państwa członkowskie wyznaczają odpowiednie organy, którym jest przydzielana niezbędna liczba pracowników, także poprzez rekrutację, w szczególności wykwalifikowanych inspektorów, przeprowadzających inspekcje statków oraz gwarantują, że powierzone im zadania są wykonywane zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, a w szczególności, że są w stanie przeprowadzić inspekcje wymagane zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy.

Artykuł 5

Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu dostosowania prawa krajowego do przepisów konwencji z 1996 r. dotyczących ograniczenia odpowiedzialności.

Odszkodowanie z tytułu szkód wyrządzonych osobom trzecim z powodu odpadów, wynikające z zasady "zanieczyszczający płaci", zgodnie z dyrektywą 75/442/EWG i dyrektywą 2004/35/WE, otwiera prawo do odszkodowania za całkowitą wyrządzoną szkodę, w tym w przypadku szkód niepokrytych w całości i wykraczających poza zakres przepisów krajowych wynikających z transpozycji konwencji.

Państwa członkowskie mogą utrzymać lub wprowadzić bardziej rygorystyczne przepisy niż przepisy ustanowione w niniejszym artykule.

Artykuł 6

System inspekcji i roczne zobowiązania inspekcyjne

1.  Państwa członkowskie przeprowadzają inspekcje zgodnie z systemem wyboru określonym w art. 12 i przepisami załącznika I.

2.  Aby wypełnić swoje roczne zobowiązanie inspekcyjne, każde państwo członkowskie:

   a) przeprowadza inspekcje wszystkich statków o priorytecie I, o których mowa w art. 12 lit. a), zawijających do jego portów lub kotwicowisk oraz
   b) przeprowadza rocznie łączną liczbę inspekcji statków o priorytecie I i II, o których mowa w art. 12 lit. a) i b), odpowiadającą co najmniej jego udziałowi w łącznej liczbie inspekcji przeprowadzanych corocznie w obrębie Wspólnoty i w regionie podlegającym memorandum paryskiemu. Udział każdego państwa członkowskiego w łącznej liczbie inspekcji jest określany w oparciu o liczbę statków zawijających do portów lub kotwicowisk danego państwa członkowskiego w stosunku do ogólnej liczby statków zawijających do portów lub kotwicowisk poszczególnych państw w obrębie Wspólnoty i w regionie podlegającym memorandum paryskiemu.

3.  Mając na uwadze sposób obliczania udziału w łącznej liczbie inspekcji, które należy przeprowadzać corocznie w obrębie Wspólnoty i w regionie podlegającym memorandum paryskiemu, o których mowa w ust. 2 lit. b), statki na kotwicy nie są wliczane, o ile dane państwo członkowskie nie postanowi inaczej.

Artykuł 7

Zgodność ze wspólnotowym systemem inspekcji

Zgodnie z art. 5 każde państwo członkowskie:

   a) przeprowadza inspekcje wszystkich statków o priorytecie I, o których mowa w art. 12 (a), zawijających do jego portów i kotwicowisk, oraz
   b) przeprowadza rocznie łączną liczbę inspekcji statków o priorytecie I i priorytecie II, o których mowa w art. 12 (a) i (b), która odpowiada co najmniej jego rocznym zobowiązaniom inspekcyjnym.
  

Artykuł 8

Okoliczności, w których statki nie są poddawane inspekcji

1.  W następujących okolicznościach państwo członkowskie może podjąć decyzję o odroczeniu inspekcji statku o priorytecie I ▌:

   i) jeżeli inspekcja może zostać przeprowadzona podczas następnego zawinięcia tego statku do portu, w tym samym państwie członkowskim, o ile w międzyczasie statek ten nie zawija do żadnego innego portu lub kotwicowiska w obrębie Wspólnoty i w regionie podlegającym memorandum paryskiemu, a odroczenie nie przekracza 15 dni, lub
   ii) jeżeli inspekcja może zostać przeprowadzona w innym porcie w obrębie Wspólnoty i w regionie podlegającym memorandum paryskiemu, do którego statek ten zawija w terminie do 15 dni, o ile państwo, w którym znajduje się ten port, zgodzi się na przeprowadzenie inspekcji.

Jeżeli inspekcja została odroczona, ale nie przeprowadzona zgodnie z pkt. i) i ii) i nie została wprowadzona do bazy danych wyników inspekcji, należy traktować jako inspekcję nieprzeprowadzoną w stosunku do państwa członkowskiego, które dokonało odroczenia.

2.  Jeżeli zachodzą następujące okoliczności, inspekcje statków o priorytecie I, nieprzeprowadzone z przyczyn operacyjnych, nie są liczone jako nieprzeprowadzone, pod warunkiem że przyczyna nieprzeprowadzenia inspekcji została wprowadzona do bazy danych wyników inspekcji, oraz jeżeli w opinii właściwego organu przeprowadzenie inspekcji stanowiłoby ryzyko dla bezpieczeństwa inspektorów, statku, jego załogi lub portu, lub też środowiska morskiego.

3.  Jeżeli nie przeprowadzono inspekcji statku na kotwicy, nie liczy się ona jako inspekcja nieprzeprowadzona, pod warunkiem że - jeśli zastosowanie ma pkt (ii) - przyczyna nieprzeprowadzenia inspekcji została wprowadzona do bazy danych wyników inspekcji, oraz w przypadku gdy:

   i) statek zostanie poddany inspekcji w innym porcie w obrębie Wspólnoty lub w regionie podlegającym memorandum paryskiemu zgodnie z załącznikiem Iw terminie do 15 dni, lub
  

   ii) w opinii właściwego organu przeprowadzenie inspekcji stanowiłoby ryzyko dla bezpieczeństwa inspektorów, statku, jego załogi lub portu, lub też środowiska morskiego ▌.

4.  Środki mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszej dyrektywy poprzez uzupełnienie jej, związane z przepisami wykonawczymi do niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączona z kontrolą, o której mowa w art. 31 ust. 3.

Artykuł 9

Zgłoszenie przybycia statku

1.  Armator, agent lub kapitan statku kwalifikującego się zgodnie z art. 14 do rozszerzonej inspekcji i który zmierza do portu lub kotwicowiska w państwie członkowskim, zgłasza swoje przybycie w pierwszym porcie lub kotwicowisku we Wspólnocie, zgodnie z przepisami załącznika III.

2.  Po otrzymaniu zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu oraz w art. 4 dyrektywy 2002/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2002 r. ustanawiającej wspólnotowy system monitorowania i informacji o ruchu statków(15), właściwe władze portu przekazują te informacje właściwemu organowi, a także właściwym władzom portów lub kotwicowisk, do których kolejno zawinie statek we Wspólnocie.

3.  Wszelkie informacje, o których mowa w niniejszym artykule, przekazuje się drogą elektroniczną. Innych środków komunikacji używa się tylko w przypadku, gdy zastosowanie drogi elektronicznej jest niemożliwe.

4.  Procedury i formaty opracowane przez państwa członkowskie do celów wdrożenia załącznika III są zgodne z ▌dyrektywą 2002/59/WE ▌.

Artykuł 10

Profil ryzyka statku

1.  Wszystkim statkom, zawijającym do portu lub kotwicowiska państwa członkowskiego, należy w bazie danych wyników inspekcji przypisać profil ryzyka statku, który określa priorytet danego statku odnośnie do przeprowadzenia na nim inspekcji, częstotliwość inspekcji i ich zakres.

2.  O profilu ryzyka statku decyduje kombinacja następujących ogólnych i historycznych parametrów:

   a) parametry ogólne
  

Parametry ogólne odnoszą się do rodzaju, wieku i bandery statku, uznanych organizacji zainteresowanych i działalności przedsiębiorstwa, zgodnie z załącznikiem I część I sekcja 1 oraz załącznikiem II.

   b) parametry historyczne
  

Parametry historyczne opierają się na liczbie nieprawidłowości i zatrzymań w określonym czasie, zgodnie z załącznikiem I część I sekcja 2 oraz załącznikiem II.

3.  Komisja przyjmuje, zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 31 ust. 3, przepisy wykonawcze do niniejszej dyrektywy określające w szczególności:

   - wartości przypisane każdemu parametrowi ryzyka
   - zestaw parametrów ryzyka odpowiadający każdemu poziomowi profilu ryzyka statku,
   - warunki wdrażania kryteriów państwa bandery, o których mowa w załączniku I części I.1 lit. c) pkt iii), dotyczących udowodnienia zgodności z odpowiednimi instrumentami.
  

Artykuł 11

Częstotliwość inspekcji

║ Statki zawijające do wspólnotowych portów lub kotwicowisk podlegają następującym inspekcjom okresowym lub dodatkowym:

   a) statki podlegają inspekcjom okresowym z uprzednio ustaloną częstotliwością uzależnioną od ich profilu ryzyka zgodnie z załącznikiem I część I. Okres pomiędzy kolejnymi inspekcjami okresowymi statków wysokiego ryzyka nie przekracza sześciu miesięcy;
  b) statki podlegają inspekcjom dodatkowym niezależnie od okresu, jaki upłynął od ich ostatniej inspekcji okresowej w następujących przypadkach:
   właściwy organ zapewnia przeprowadzenie inspekcji statków, do których mają zastosowanie czynniki nadrzędne wymienione w załączniku I część II sekcja 2A;
   może zostać przeprowadzona inspekcja statków, do których mają zastosowanie nieprzewidziane okoliczności wymienione w załączniku I część II sekcja 2B. O konieczności przeprowadzenia dodatkowej inspekcji decyduje właściwy organ na podstawie swojej fachowej oceny.

Artykuł 12

Wybór statków do inspekcji

Właściwy organ zapewnia wybór statków do inspekcji na podstawie ich profilu ryzyka określonego zgodnie z załącznikiem I część I oraz gdy mają zastosowanie czynniki nadrzędne lub nieprzewidziane okoliczności określone w załączniku I część II sekcja 2A i 2B.

Mając na uwadze inspekcję statków, właściwy organ:

   a) wybiera statki, których inspekcja jest obowiązkowa, określone jako "statki o priorytecie I" zgodnie ze schematem wyboru określonym w załączniku I część II sekcja 3A;
   b) może wybrać statki, które mogą podlegać inspekcji, określone jako "statki o priorytecie II" zgodnie ze schematem wyboru określonym w załączniku I część II sekcja 3B. 

Artykuł 13

Inspekcje wstępne i inspekcje bardziej szczegółowe

Państwa członkowskie gwarantują, że statki, które zostały wybrane do inspekcji zgodnie z art. 12, zostają poddane inspekcji wstępnej lub inspekcji bardziej szczegółowej zgodnie z następującymi przepisami: 

1.  Podczas każdej wstępnej inspekcji statku właściwy organ gwarantuje, że inspektor co najmniej:

   a) sprawdzi świadectwa i dokumenty wymienione w załączniku IV , które zgodnie z wspólnotowym prawem morskim oraz konwencjami odnoszącymi się do bezpieczeństwa i ochrony powinny znajdować się na pokładzie;
   b) sprawdzi w odpowiednich przypadkach, czy usunięte zostały braki wykryte podczas poprzedniej inspekcji przeprowadzonej przez państwo członkowskie lub państwo -sygnatariusza memorandum paryskiego;
   c) zweryfikuje ogólny stan statku, w tym warunki higieniczne, także w maszynowni oraz pomieszczeniach mieszkalnych .

2.  W przypadku gdy po inspekcji, o której mowa w ust. 1, braki, które mają zostać usunięte w kolejnym porcie, zostały wpisane do bazy danych wyników inspekcji, właściwy organ tego portu może zadecydować o nieprzeprowadzeniu weryfikacji, o których mowa w ust. 1 lit. a) i c).

3.  Bardziej szczegółowa inspekcja obejmująca dokładniejsze sprawdzenie zgodności z pokładowymi wymaganiami eksploatacyjnymi przeprowadzana jest w każdym przypadku, gdy po inspekcji, o której mowa w ust. 1, występują wyraźne powody, aby sądzić, że stan statku, jego wyposażenia lub załogi w znacznym stopniu nie spełnia stosownych wymagań określonych w jednej z konwencji.

"Wyraźne powody" istnieją wówczas, gdy inspektor stwierdza istnienie oznak, które w jego fachowej ocenie dają podstawy do przeprowadzenia bardziej szczegółowej inspekcji statku, jego wyposażenia lub załogi.

Przykłady "wyraźnych powodów" są podane w załączniku V .

Artykuł 14

Rozszerzone inspekcje

1.  Następujące kategorie statków podlegają rozszerzonej inspekcji zgodnie z załącznikiem II część I sekcja 3A i 3B:

   statki o wysokim profilu ryzyka;
   statki pasażerskie, tankowce, gazowce, chemikaliowce lub masowce, starsze niż 12 lat;
   statki o wysokim profilu ryzyka lub statki pasażerskie, tankowce, gazowce, chemikaliowce lub masowce, starsze niż 12 lat, w przypadkach wystąpienia czynników nadrzędnych lub nieprzewidzianych okoliczności;
   statki podlegające reinspekcji po wydaniu nakazu odmowy dostępu, zgodnie z art. 16.

2.  Armator lub kapitan takiego statku gwarantują, że w harmonogramie eksploatacyjnym statku jest przewidziany wystarczający czas na przeprowadzenie rozszerzonej inspekcji.

Bez uszczerbku dla środków kontroli wymaganych do celów ochrony statek taki pozostaje w porcie do czasu zakończenia inspekcji.

3.  Po otrzymaniu wstępnego zgłoszenia statku, który kwalifikuje się do okresowej rozszerzonej inspekcji, właściwy organ przekazuje statkowi informację, jeżeli rozszerzona inspekcja nie zostanie przeprowadzona.

4.  Zakres rozszerzonej inspekcji, obejmujący wymagane obszary ryzyka, został określony w załączniku VII. Zgodnie z procedurami, o których mowa w art. 31 ust. 2 Komisja przyjmuje środki niezbędne do wdrożenia załącznika VII.

Artykuł 15

Wytyczne i procedury dotyczące bezpieczeństwa i ochrony

1.  Państwa członkowskie gwarantują, że ich inspektorzy przestrzegają procedur i wytycznych określonych w załączniku VI. 

2.  W odniesieniu do kontroli ochrony państwa członkowskie stosują procedury określone w załączniku VI niniejszej dyrektywy do wszystkich statków, o których mowa w art. 3 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 725/2004, zawijających do ich portów, chyba że podnoszą banderę państwa portu przeprowadzającego inspekcję.

3.  Przepisy art. 14 niniejszej dyrektywy dotyczące rozszerzonych inspekcji mają zastosowanie do promów typu ro-ro i szybkich statków pasażerskich, o których mowa w art. 2 lit. a) i b) dyrektywy 1999/35/WE.

Jeżeli państwo przyjmujące, które nie jest państwem bandery statku, dokonało na statku przeglądu zgodnie z art. 6 i 8 dyrektywy 1999/35/WE, wówczas przegląd specjalny może zostać zapisany w bazie danych wyników inspekcji odpowiednio jako bardziej szczegółowa lub rozszerzona inspekcja i uwzględniony do celów art. 10, 11 i 12 niniejszej dyrektywy oraz do wyznaczania stopnia wykonania zobowiązania inspekcyjnego każdego państwa członkowskiego na tyle, na ile spełnione zostały wszystkie punkty, o których mowa w załączniku VII.

Nie naruszając zakazu użytkowania promów typu ro-ro i szybkich statków pasażerskich wydanego zgodnie z art. 10 dyrektywy 1999/35/WE mają zastosowanie odpowiednio przepisy niniejszej dyrektywy dotyczące usuwania braków, zatrzymania, decyzji o odmowie dostępu, działań podejmowanych w konsekwencji inspekcji, zatrzymań i decyzji o odmowie dostępu.

4.  W razie konieczności Komisja może, zgodnie z procedurą określoną w art. 31 ust. 2, przyjąć zasady ujednoliconego wdrażania ust. 1 i 2 niniejszego artykułu. 

Artykuł 16

Środki odmowy dostępu dotyczące określonych statków

1.  Państwo członkowskie odmawia dostępu do swoich portów i kotwicowisk każdemu statkowi spełniającemu kryteria określone w tym ustępie, z wyjątkiem sytuacji opisanych w art. 21 ust. 6, jeżeli statek:

   - podnosi banderę państwa, które jest wpisane na czarną lub szarą listę ustanowioną w memorandum paryskim na podstawie informacji zapisanych w bazie danych wyników inspekcji i publikowaną corocznie przez Komisję, oraz
  

   - w okresie ostatnich 36 miesięcy więcej niż dwukrotnie został zatrzymany lub wydano mu – na mocy dyrektywy 1999/35/WE – zakaz prowadzenia działalności w porcie państwa członkowskiego lub państwa – sygnatariusza memorandum paryskiego.

Dla celów niniejszego ustępu listy określone przez memorandum paryskie wchodzą w życie dnia 1 lipca każdego roku.

Decyzja o odmowie dostępu zostaje cofnięta dopiero po upłynięciu okresu trzech miesięcy od daty jej wydania, jeżeli spełnione zostały warunki, o których mowa w pkt 4-10 załącznika IX.

Jeżeli statek jest przedmiotem drugiej decyzji o odmowie dostępu, okres ten ulega przedłużeniu do 12 miesięcy. Każde kolejne zatrzymanie w porcie wspólnotowym prowadzi do trwałej odmowy statkowi dostępu do jakiegokolwiek portu lub kotwicowiska w obrębie Wspólnoty.

2.  Do celów niniejszego artykułu państwa członkowskie stosują się do procedur ustanowionych w załączniku VIII.

Artykuł 17

Protokół z inspekcji dla kapitana statku

Po zakończeniu inspekcji, bardziej szczegółowej inspekcji lub rozszerzonej inspekcji, inspektor opracowuje protokół, zgodnie z załącznikiem IX. Kopia protokołu z inspekcji zostaje dostarczona kapitanowi statku.

Artykuł 18

Skargi

Wszystkie skargi są przedmiotem bezzwłocznej wstępnej oceny, dokonywanej w krótkim terminie przez właściwy organ.

Ocena ta umożliwia określenie, czy skarga jest uzasadniona, właściwa i w oczywisty sposób zasadna.Jeżeli tak jest, właściwy organ nadaje skardze odpowiedni dalszy bieg. W szczególności przewiduje on możliwość przedstawienia opinii przez kapitana, właściciela statku i jakąkolwiek inną osobę bezpośrednio zainteresowaną skargą, w tym samego skarżącego.

Tożsamość osoby składającej skargę nie jest ujawniana kapitanowi ani właścicielowi statku, którego to dotyczy.

Inspektor zapewnia poufność podczas wszystkich rozmów z członkami załogi.

Państwa członkowskie informują administrację państwa bandery o skargach, które nie zostały uznane za wyraźne nieuzasadnione, i o działaniach podjętych w ich następstwie, oraz, w stosownych przypadkach, przekazują kopię tych informacji Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP).

Artykuł 19

Naprawa i zatrzymanie

1.  Właściwy organ zapewni, że wszelkie braki potwierdzone lub wykryte w drodze inspekcji są lub będą naprawione tak, aby odpowiadały normom określonym w konwencjach.

2.  W przypadku braków, które stwarzają wyraźne zagrożenie bezpieczeństwa, zdrowia lub środowiska, właściwy organ państwa portu, w którym statek jest poddawany inspekcji, gwarantuje, że statek zostanie zatrzymany lub też zawieszona zostanie praca, podczas której braki zostały wykryte. Nakaz zatrzymania statku lub zawieszenia pracy zostanie zniesiony dopiero, gdy zagrożenie zostanie usunięte lub też gdy organ ten stwierdzi, że statek może, przy spełnieniu wszystkich niezbędnych warunków, wypłynąć na morze lub że działalność można kontynuować bez zagrożenia bezpieczeństwa i zdrowia pasażerów lub załogi, lub zagrożenia innych statków oraz bez nadmiernego zagrożenia skażeniem środowiska morskiego.

3.  Podejmując decyzję o zatrzymaniu statku, inspektor stosuje kryteria określone w załączniku X.

4.  Właściwy organ wydaje decyzję o zatrzymaniu statku, jeśli inspekcja wykaże, że statek nie jest wyposażony w sprawny rejestrator danych z podróży , wymagany zgodnie z dyrektywą 2002/59/WE.

Jeśli taki brak nie może zostać z łatwością usunięty w porcie zatrzymania, właściwy organ może zezwolić, aby statek udał się do odpowiedniej stoczni remontowej, leżącej najbliżej portu zatrzymania, gdzie brak może zostać sprawnie usunięty, lub może nakazać, aby brak został usunięty w terminie maksymalnie 30 dni, przewidzianym w wytycznych opracowanych w memorandum paryskim. Do tych celów stosuje się procedury określone w art. 20.

5.  W wyjątkowych okolicznościach, kiedy ogólny stan statku w oczywisty sposób nie odpowiada normom, właściwy organ może wstrzymać inspekcję do czasu, kiedy odpowiedzialne strony podejmą kroki niezbędne dla zagwarantowania , że statek odpowiada stosownym wymaganiom określonym w konwencjach.

6.  W przypadku zatrzymania statku, właściwy organ niezwłocznie powiadamia pisemnie, załączając protokół z inspekcji, administrację państwa bandery lub, gdy nie jest to możliwe, konsula lub w przypadku jego nieobecności najbliższe przedstawicielstwo dyplomatyczne tego państwa, o wszystkich okolicznościach, w których interwencja została uznana za konieczną. Ponadto w razie konieczności powiadamia się również wyznaczonych kontrolerów lub uznane organizacje, odpowiedzialne za wydawanie świadectw klasy lub świadectw ustawowych zgodnie z konwencjami.

7.  Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla dodatkowych wymogów określonych w konwencjach dotyczących zawiadamiania i procedur sprawozdawczych związanych z kontrolą przeprowadzaną przez państwo portu.

8.  Podczas wykonywania kontroli przeprowadzanej przez państwo portu na mocy niniejszej dyrektywy dokłada się wszelkich starań, aby żaden statek nie został bezpodstawnie zatrzymany lub opóźniony. Jeśli statek zostanie bezpodstawnie zatrzymany lub opóźniony, jego właściciel lub armator jest uprawniony do rekompensaty wszelkich poniesionych strat lub zniszczeń. W każdym przypadku podejrzenia bezpodstawnego zatrzymania lub opóźnienia odpowiedzialność za wyjaśnienie sprawy spoczywa na właścicielu lub armatorze statku.

9.  W celu zmniejszenia zatorów w porcie właściwy organ może zezwolić na przestawienie zatrzymanego statku do innej części portu, jeżeli nie stwarza to zagrożenia. Ryzyko związane z zatorem w porcie nie może być jednak brane pod uwagę przy podejmowaniu decyzji o zatrzymaniu lub wypuszczeniu statku.

Właściwy organ informuje władze lub organy portu przy najbliższej sposobności o wydaniu decyzji o zatrzymaniu.

Władze lub organy portu współpracują z właściwym organem w celu ułatwienia rozlokowania zatrzymanych statków.

Artykuł 20

Prawo do odwołania

1.  Właściciel lub armator statku, lub też jego przedstawiciel w państwie członkowskim posiada prawo do odwołania się od decyzji o zatrzymaniu lub od odmowy dostępu podjętej przez właściwy organ. Złożenie odwołania nie powoduje zawieszenia decyzji o zatrzymaniu statku lub o odmowie dostępu .

2.  Państwa członkowskie ustanawiają i stosują w tym celu odpowiednie procedury zgodnie z ustawodawstwem krajowym i współpracują w szczególności w celu zapewnienia rozpatrywania odwołań w rozsądnym terminie.

3.  Właściwy organ odpowiednio informuje kapitana statku, o którym mowa w ust. 1, o prawie do odwołania i o kwestiach praktycznych związanych z jego składaniem.

4.  Jeżeli w wyniku odwołania lub wniosku złożonego przez właściciela lub armatora statku, lub też jego przedstawiciela nakaz zatrzymania lub decyzja o odmowie dostępu zostanie cofnięta lub zmieniona, to:

   a) państwa członkowskie zapewniają niezwłoczne wprowadzenie odpowiedniej zmiany do bazy danych dotyczących inspekcji;
   b) państwo członkowskie, w którym wydano nakaz zatrzymania lub decyzję o odmowie dostępu, w terminie 24 godzin od takiej decyzji, zapewnia publikację sprostowanej informacji, zgodnie z art. 26.

Artykuł 21

Działania podejmowane w konsekwencji inspekcji i zatrzymań

1.  Jeśli braki, o których mowa w art. 19 ust. 2, nie mogą zostać usunięte w porcie, w którym dokonano inspekcji, właściwy organ tego państwa członkowskiego może zezwolić danemu statkowi na bezpośrednie przepłynięcie do odpowiedniej stoczni remontowej, leżącej najbliżej portu zatrzymania, w której mogą zostać podjęte odpowiednie działania, zgodnie z wyborem kapitana i zainteresowanych organów, przy zastrzeżeniu, że spełnione są warunki określone przez właściwy organ państwa bandery i zaakceptowane przez to państwo członkowskie. Warunki te gwarantują, że statek może płynąć bez zagrożenia bezpieczeństwa i zdrowia pasażerów lub załogi, lub też zagrożenia innych statków ani bez nadmiernego zagrożenia skażeniem środowiska morskiego.

2.  Jeżeli decyzja o wysłaniu statku do stoczni remontowej wynika z braku zgodności z rezolucją IMO A. 744(18) w sprawie wytycznych dotyczących wzmocnionego programu inspekcji podczas kontroli drobnicowców i tankowców, w odniesieniu do dokumentacji statku lub w odniesieniu do braków i uszkodzeń konstrukcyjnych, właściwy organ może zażądać przeprowadzenia koniecznych pomiarów grubości w porcie zatrzymania, zanim statek uzyska zgodę na wypłynięcie.

3.  W okolicznościach, o których mowa w ust. 1, właściwy organ państwa członkowskiego w porcie inspekcji powiadamia właściwy organ państwa, w którym mieści się stocznia remontowa, strony wymienione w art. 19 ust. 6 oraz – w stosownych przypadkach – wszelkie inne organy o wszystkich warunkach rejsu.

Właściwy organ państwa członkowskiego otrzymującego takie powiadomienie informuje organ powiadamiający o podejmowanych działaniach.

4.  Państwa członkowskie podejmują działania w celu zagwarantowania, że we wszystkich portach lub kotwicowiskach na terytorium Wspólnoty odmawia się dostępu statkom, o których mowa w ust. 1, wypływającym na morze, które:

   a) nie zastosowały się do warunków określonych przez właściwy organ któregokolwiek państwa członkowskiego w porcie inspekcji; lub
   b) nie zgadzają się na spełnienie obowiązujących wymagań określonych w konwencjach poprzez niestawienie się w wyznaczonej stoczni remontowej.

Taka odmowa dostępu zostaje utrzymana do czasu, kiedy właściciel lub armator statku dostarczy dowodów przekonujących właściwy organ państwa członkowskiego, w którym statek uznano za wadliwy, o tym, że statek całkowicie spełnia wszystkie obowiązujące wymagania określone w konwencjach.

5.  W okolicznościach, o których mowa w ust. 4 lit. a) właściwy organ państwa członkowskiego, w którym uznano statek za wadliwy, natychmiast powiadamia właściwe organy wszystkich pozostałych państw członkowskich.

W okolicznościach, o których mowa w ust. 4 lit. b) , właściwy organ państwa członkowskiego, w którym znajduje się stocznia remontowa, natychmiast powiadamia właściwe organy wszystkich pozostałych państw członkowskich.

Przed wydaniem odmowy wpuszczenia statku państwo członkowskie może prosić o konsultację z administracją państwa bandery danego statku.

6.  W drodze wyjątku od postanowień ust. 4 stosowny organ portu może zezwolić na dostęp do danego portu lub kotwicowiska wobec konieczności spowodowanej siłą wyższą lub nadrzędnymi względami bezpieczeństwa, lub też w celu zmniejszenia lub zminimalizowania zagrożenia zanieczyszczeniem, lub w celu usunięcia braków, pod warunkiem że właściciel, armator lub kapitan statku podjął odpowiednie środki zapewniające bezpieczeństwo, uznane za zadowalające przez właściwy organ tego państwa członkowskiego.

Artykuł 22

Kompetencje zawodowe inspektorów

1.  Inspekcje są przeprowadzane tylko przez inspektorów spełniających kryteria kwalifikacyjne określone w załączniku XI , którzy zostali upoważnieni przez właściwy organ do dokonywania kontroli przeprowadzanej przez państwo portu .

2.  Jeśli właściwy organ państwa portu nie jest w stanie zapewnić wymaganej wiedzy fachowej, inspektorowi tego organu może pomagać osoba o wiedzy wymaganej w tym zakresie.

3.  Właściwy organ, inspektorzy dokonujący kontroli przeprowadzanej przez państwo portu oraz osoby pomagające im nie mogą być gospodarczo związane ani z portem, gdzie dokonywana jest inspekcja, ani ze statkiem, który jest poddawany inspekcji, jak również inspektorzy nie mogą być pracownikami lub wykonywać pracy w imieniu organizacji pozarządowych wydających świadectwa ustawowe i świadectwa klasy lub wykonujących przeglądy konieczne do wydania takich świadectw statkom.

4.  Każdy inspektor posiada przy sobie osobisty dokument w formie dowodu tożsamości, wydany przez właściwy organ zgodnie z dyrektywą Komisji 96/40/WE z dnia 25 czerwca 1996 r. ustanawiająca wspólny wzór dowodu tożsamości dla inspektorów przeprowadzających kontrolę państwa portu(16).

5.  Państwa członkowskie gwarantują, że kompetencje inspektorów oraz spełnienie przez nich kryteriów minimalnych, o których mowa w załączniku XI, zostały zweryfikowane przed upoważnieniem ich do przeprowadzania inspekcji oraz że są one następnie sprawdzane okresowo, zgodnie z systemem szkolenia, o którym mowa w ust. 7.

6.  Państwa członkowskie zapewniają odpowiednie przeszkolenie inspektorów w odniesieniu do zmian w stosowanym we Wspólnocie systemie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu określonym w niniejszej dyrektywie oraz zmian w konwencjach.

7.  We współpracy z państwami członkowskimi Komisja opracowuje i rozpowszechnia jednolity wspólnotowy system przeprowadzanego przez państwa członkowskie szkolenia i oceny kompetencji inspektorów kontroli przeprowadzanej przez państwo portu.

Artykuł 23

Sprawozdania od pilotów i władz portowych

1.  Państwa członkowskie podejmują stosowne działania w celu zagwarantowania, że ich piloci, zatrudnieni przy doprowadzaniu lub odprowadzaniu statków z miejsca postoju lub zatrudnieni na statkach zdążających do portu na terytorium państwa członkowskiego lub przepływających przez jego terytorium, natychmiast informują właściwy organ państwa portu lub państwa wybrzeża, za każdym razem, kiedy podczas pełnienia rutynowych obowiązków stwierdzą, że na statku istnieją widoczne anomalie , które mogłyby utrudnić bezpieczną żeglugę statku lub które mogłyby stanowić zagrożenie skażeniem środowiska morskiego.

2.  Jeśli podczas wykonywania rutynowych obowiązków władze lub organy portowe stwierdzą, że na statku przebywającym w ich porcie istnieją widoczne anomalie , które mogą narazić bezpieczeństwo statku lub stwarzają nadmierne zagrożenie skażeniem środowiska morskiego, powiadamiają one natychmiast właściwy organ danego państwa portu.

3.  Państwa członkowskie wymagają od pilotów oraz od władz lub organów portowych zgłaszania co najmniej następujących informacji w miarę możliwości w formacie elektronicznym:

   informacje o statku (nazwa, numer identyfikacyjny nadany przez IMO, sygnał wywoławczy, bandera);
   informacje o rejsie (ostatni port zawinięcia , port docelowy);
   opis widocznych anomalii stwierdzonych na pokładzie.

4.  Państwa członkowskie zapewniają podjęcie stosownych działań w następstwie złożenia przez pilotów i władze lub organy portowe zawiadomienia o widocznych anomaliach i zachowują szczegółowe informacje dotyczące podjętych działań.

5.  Komisja, zgodnie z procedurą regulacyjną, o której mowa w art. 31 ust. 2 może przyjąć przepisy służące wdrożeniu niniejszego artykułu, w tym ujednolicony formularz elektroniczny oraz procedury dotyczące zgłaszania widocznych anomalii przez pilotów i władze lub organy portowe oraz zgłaszania działań podjętych przez państwa członkowskie w ich następstwie.

Artykuł 24

Baza danych wyników inspekcji

1.  Komisja opracowuje, utrzymuje i aktualizuje bazę danych wyników inspekcji, opierając się na wiedzy fachowej i doświadczeniu zgromadzonych w ramach memorandum paryskiego.

Baza danych wyników inspekcji zawiera wszystkie informacje wymagane do wdrożenia systemu inspekcji ustanowionego na mocy niniejszej dyrektywy i obejmuje funkcje określone w załączniku XII.

2.  Państwa członkowskie przyjmują właściwe środki w celu zagwarantowania, że informacje dotyczące aktualnego czasu przybycia i wypłynięcia każdego statku zawijającego do jego portów są przekazywane do bazy danych dotyczących inspekcji poprzez krajowe systemy zarządzania informacjami morskimi, o których mowa w art. 25 ust. 4 dyrektywy 2002/59/WE, odpowiednio w ciągu godziny od przybycia statku i trzech godzin od jego wypłynięcia.

3.  Państwa członkowskie gwarantują, że informacje dotyczące inspekcji przeprowadzonych zgodnie z niniejszą dyrektywą są przekazywane do bazy danych wyników inspekcji, natychmiast po zakończeniu protokołu z inspekcji lub wycofaniu nakazu zatrzymania.

Państwa członkowskie gwarantują, że informacje przekazane do bazy danych wyników inspekcji są w terminie 72 godzin potwierdzane do celów ich publikacji.

4.  Na podstawie danych dotyczących inspekcji przekazanych przez państwa członkowskie Komisja jest w stanie wyszukać w bazie danych wyników inspekcji wszelkie stosowne dane dotyczące wdrożenia niniejszej dyrektywy, w szczególności dotyczące profilu ryzyka statków, statków kwalifikujących się do inspekcji, ruchu statków oraz zobowiązań inspekcyjnych dla każdego państwa członkowskiego.

Państwa członkowskie mają dostęp do wszelkich informacji zachowanych w bazie danych wyników inspekcji istotnych dla wdrożenia procedur inspekcji przewidzianych niniejszą dyrektywą.

Państwa członkowskie i państwa trzecie będące sygnatariuszami memorandum paryskiego otrzymują dostęp do wszelkich danych wprowadzonych przez nie do bazy danych wyników inspekcji oraz do danych dotyczących statków pływających pod ich banderą.

Artykuł 25

Wymiana informacji i współpraca

Każde państwo członkowskie gwarantuje, że jego władze lub organy portowe oraz inne stosowne władze lub organy dostarczają właściwemu organowi kontroli przeprowadzanej przez państwo portu następujące rodzaje informacji, które znajdują się w ich posiadaniu:

   informacje przekazane zgodnie z art. 9 oraz załącznikiem III;
   informacje dotyczące statków, które nie wywiązały się z obowiązku zgłoszenia wszelkich informacji wymaganych niniejszą dyrektywą oraz dyrektywą 2000/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 listopada 2000 r. w sprawie portowych urządzeń do odbioru odpadów wytwarzanych przez statki i pozostałości ładunku(17) i dyrektywą 2002/59/WE, a także, w stosownym przypadku, z rozporządzeniem (WE) nr 725/2004;
   informacje dotyczące statków, które wypłynęły na morze, nie spełniwszy warunków art. 7 lub 10 dyrektywy 2000/59/WE; 
   informacje dotyczące statków, którym ze względów bezpieczeństwa odmówiono wejścia do portu lub z niego wydalono.
   informacje dotyczące widocznych anomalii zgodnie z art. 23.

Artykuł 26

Publikacja informacji

Komisja udostępnia i utrzymuje na publicznie dostępnej stronie internetowej informacje związane z inspekcjami, zatrzymaniami i odmowami dostępu zgodnie z załącznikiem XIII, opierając się na wiedzy fachowej i doświadczeniu zgromadzonych w ramach memorandum paryskiego.

Artykuł 27

Publikacja listy przedsiębiorstw o niskim i bardzo niskim poziomie działalności

Komisja ustanawia i publikuje regularnie na publicznie dostępnej stronie internetowej informacje o przedsiębiorstwach, których poziom działalności, z punktu widzenia profilu ryzyka statku, o którym mowa w załączniku I część 1, uznano w okresie co najmniej 3 miesięcy za niski i bardzo niski.

Komisja przyjmuje, zgodnie z procedurą regulacyjną, o której mowa w art. 31 ust. 2, zasady wdrożenia niniejszego artykułu, dopilnowując, aby uwzględniały one wielkość floty użytkowanej przez przedsiębiorstwa żeglugowe, oraz określając w szczególności sposoby publikacji.

Artykuł 28

Zwrot kosztów

1.  Jeśli inspekcje, o których mowa w art. 13 i 14, potwierdzą lub wykryją braki w stosunku do wymagań określonych w konwencji nakazujących zatrzymanie statku, wszystkie koszty związane z inspekcjami w każdym normalnym okresie obrachunkowym są pokrywane przez właściciela lub armatora statku, lub też ich przedstawiciela w państwie portu.

2.  Wszystkimi kosztami związanymi z inspekcjami przeprowadzonymi przez właściwy organ państwa członkowskiego na mocy przepisów art. 16 i art. 21 ust. 4 obciążany jest właściciel lub armator statku.

3.  W przypadku zatrzymania statku wszystkie koszty odnoszące się do zatrzymania w porcie ponosi właściciel lub armator statku.

4.  Zatrzymanie nie jest uchylane do czasu, kiedy zostanie wniesiona pełna opłata lub zapewniona zostanie wystarczająca gwarancja zwrotu kosztów.

Artykuł 29

Dane do monitorowania realizacji

Państwa członkowskie dostarczają Komisji informacje wymienione w załączniku XIV w odstępach czasu określonych w tym załączniku.

Artykuł 30

Monitorowanie zgodności i działalności państw członkowskich

W celu zapewnienia skutecznego wdrożenia niniejszej dyrektywy oraz w celu monitorowania ogólnego funkcjonowania wspólnotowego systemu kontroli przeprowadzanej przez państwo portu zgodnie z art. 2 lit. b) ppkt (i) rozporządzenia (WE) nr 1406/2002 Komisja gromadzi konieczne informacje i przeprowadza wizytacje w państwach członkowskich.

Artykuł 31

Procedura Komitetu

1.  Komisja wspierana jest przez Komitet ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczeniom Morza przez Statki (COSS) utworzony na mocy art. 3 rozporządzenia (WE) nr 2099/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r.(18)

2.  W przypadku odesłań do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.

Okres wskazany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.

3.  W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu, mają zastosowanie art. 5a ust. 1-4 i art. 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów jej art. 8

Artykuł 32

Procedura wprowadzania zmian

Komisja:

   a) dostosowuje załączniki, z wyjątkiem załącznika I, tak aby uwzględnić zmiany do wspólnotowego prawodawstwa dotyczącego bezpieczeństwa morskiego i ochrony żeglugi morskiej, które weszły oraz do konwencji, międzynarodowych kodeksów i rezolucji odpowiednich organizacji międzynarodowych i do memorandum paryskiego ;
   b) wprowadza zmiany do definicji odnoszących się do konwencji, międzynarodowych kodeksów i rezolucji oraz prawodawstwa wspólnotowego, które są istotne do celów niniejszej dyrektywy.

Środki mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszej przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 31 ust. 2.

Zmiany w międzynarodowych instrumentach, o których mowa w art. 2, mogą zostać wyłączone z zakresu zastosowania niniejszej dyrektywy zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2099/2002.

Artykuł 33

Przepisy wykonawcze

Podczas ustanawiania przepisów wykonawczych, o których mowa w art. 8 ust. 4, art. 10 ust. 3, art. 14 ust. 3,art. 15 ust. 4, art. 23 ust. 5 i art. 27 zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 31 ust. 2 i 3, Komisja dokłada szczególnych starań, by przepisy te uwzględniały wiedzę specjalistyczną i doświadczenia zdobyte dzięki systemowi inspekcji we Wspólnocie i w ramach memorandum paryskiego. 

Artykuł 34

Kary

Państwa członkowskie ustanawiają system kar za naruszenie krajowych przepisów przyjętych na mocy niniejszej dyrektywy oraz podejmują wszystkie środki niezbędne do zagwarantowania, że takie kary są stosowane. Kary zapewnione w ten sposób są skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.

Artykuł 35

Przegląd

Komisja dokonuje przeglądu wykonywania niniejszej dyrektywy, w szczególności w celu ujednolicenia stosowania wspólnotowego systemu inspekcji, nie później niż 18 miesięcy od dnia ...(19) Przegląd obejmuje, między innymi, wypełnienie całkowitego wspólnotowego zobowiązania inspekcyjnego określonego w art. 5, zbadanie liczby inspektorów kontroli przeprowadzanej przez państwo portu w każdym państwie członkowskim, liczbę przeprowadzonych inspekcji oraz zgodność z rocznym zobowiązaniem inspekcyjnym każdego państwa członkowskiego i wdrożenie art. 7 i 8

Komisja przekazuje wyniki przeglądu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie oraz ustala na podstawie przeglądu, czy należy zaproponować dyrektywę zmieniającą lub dalsze prawodawstwo w tej dziedzinie.

Artykuł 36

Wykonanie i powiadomienie

1.  Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania przepisów artykułów ... i punktów ... załączników ... [jego artykułów lub akapitów oraz punktów załączników, których treść została zmieniona w porównaniu z poprzednią dyrektywą] nie później niż 18 miesięcy po dacie określonej w art. 38. Niezwłocznie przedkładają one Komisji tekst tych przepisów i tabelę korelacji pomiędzy tymi przepisami a przepisami niniejszej dyrektywy.

2.  Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Zawierają one również zapis, że odesłania w istniejących przepisach ustawowych, wykonawczych i administracyjnych do dyrektyw uchylonych przez niniejszą dyrektywę są traktowane jak odesłania do niniejszej dyrektywy. Państwa członkowskie określają sposób dokonania takiego odesłania i sformułowania tego zapisu.

3.  Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty głównych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

4.  Ponadto Komisja na bieżąco powiadamia Parlament Europejski i Radę o postępach w wykonywaniu niniejszej dyrektywy w państwach członkowskich.

Artykuł 37

Uchylenie

Dyrektywa 95/21/WE zmieniona dyrektywami wymienionymi w części A załącznika XV traci moc z dniem….(20) , bez uszczerbku dla zobowiązań państw członkowskich dotyczących terminów transpozycji do prawa krajowego dyrektyw określonych w części B załącznika XV.

Odesłania do uchylonej dyrektywy są traktowane jako odesłania do niniejszej dyrektywy i odczytywane zgodnie z tabelą korelacji zawartą w załączniku XVI.

Artykuł 38

Wejście w życie

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuły ... i punkty ... załączników ... [jego artykuły i akapity oraz punkty załączników, których treść nie została zmieniona w porównaniu z poprzednią dyrektywą] wchodzą w życie dnia ...(21).

Artykuł 39

Adresaci

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK I

ELEMENTY WSPÓLNOTOWEGO SYSTEMU INSPEKCJI PRZEPROWADZANEJ PRZEZ PAŃSTWO PORTU

(o którym mowa w art. 6)

Wspólnotowy system inspekcji przeprowadzanej przez państwo portu zawiera następujące elementy:

I.  I Profil ryzyka statku

O profilu ryzyka statku decyduje kombinacja następujących ogólnych i historycznych parametrów:

1.  Parametry ogólne 

a)  Rodzaj statku

Statki pasażerskie, zbiornikowce do przewozu ropy naftowej i substancji chemicznych, zbiornikowce do przewozu gazów skroplonych oraz masowce są uważane za stwarzające większe ryzyko.

b)  Wiek statku

Statki starsze niż dwanaście lat są uważane za stwarzające większe zagrożenie.

c)  Działalność państwa bandery

(i)  Statki podnoszące banderę państwa z wysokim wskaźnikiem zatrzymań w UE i regionie podlegającym memorandum paryskiemu są uważane za stwarzające większe zagrożenie.

(ii)  Statki podnoszące banderę państwa z niskim wskaźnikiem zatrzymań w UE i regionie podlegającym memorandum paryskiemu są uważane za stwarzające mniejsze zagrożenie.

(iii)  Statki podnoszące banderę państwa, w którym, zgodnie z ramami i procedurami dla dobrowolnego systemu audytu państw członkowskich przez IMO zakończono audyt i, w odpowiednich przypadkach, przedstawiono plan działań naprawczych, są uważane za stwarzające mniejsze zagrożenie. Zaraz po przyjęciu przepisów, o których mowa w art. 10 ust. 3, państwo bandery takiego statku musi udowodnić zgodność z Kodeksem zasad wprowadzania obowiązkowych instrumentów IMO.

d)  Uznane organizacje

(i)  Statki, którym świadectwa wydały uznane organizacje, posiadające niski lub bardzo niski poziom działalności w stosunku do ich wskaźników zatrzymań w UE i regionie podlegającym memorandum paryskiemu, są uważane za stwarzające większe zagrożenie.

(ii)  Statki, którym świadectwa wydały uznane organizacje posiadające wysoki poziom działalności w stosunku do ich wskaźników zatrzymań w UE i regionie podlegającym memorandum paryskiemu, są uważane za stwarzające mniejsze zagrożenie.

(iii)  Statki posiadające świadectwa wydane przez uznane organizacje zgodnie z dyrektywą 94/57/WE są uważane za stwarzające mniejsze zagrożenie.

e)  Działalność przedsiębiorstwa

(i)  Statki należące do przedsiębiorstwa o niskim lub bardzo niskim poziomie działalności, określonym na podstawie wskaźnika wykazanych braków i zatrzymań w UE oraz w regionie podlegającym memorandum paryskiemu, są uważane za stwarzające większe zagrożenie.

(ii)  Statki należące do przedsiębiorstwa o wysokim poziomie działalności, określonym na podstawie wskaźnika wykazanych braków i zatrzymań w UE oraz w regionie podlegającym memorandum paryskiemu, są uważane za stwarzające mniejsze zagrożenie.

2.  Parametry historyczne 

(i)  Statki, które zostały zatrzymane więcej niż jeden raz, są uważane za stwarzające większe zagrożenie.

(ii)  Statki, które podczas inspekcji przeprowadzanych w okresie, o którym mowa w załączniku IIa, wykazały mniej braków, niż liczba, o której mowa w załączniku II, są uważane za stwarzające mniejsze zagrożenie

(iii)  Statki, które nie zostały zatrzymane w okresie, o którym mowa w załączniku II, są uważane za stwarzające mniejsze zagrożenie.

Parametry ryzyka, uwzględnia się łącznie, stosując ważenie odzwierciedlające relatywny wpływ każdego parametru na całkowite ryzyko prezentowane przez statek, w taki sposób, aby określić następujące profile ryzyka statku:

   wysokie ryzyko;
   normalne ryzyko;
   niskie ryzyko.

Przy określaniu wymienionych profili ryzyka większy nacisk kładzie się na parametry rodzaju statku , działalność państwa bandery, uznanych organizacji i działalność przedsiębiorstwa.

II.  II Inspekcja statków

1.  Inspekcje okresowe

Inspekcje okresowe są przeprowadzane z uprzednio określoną częstotliwością. Ich częstotliwość jest określana w zależności od profilu ryzyka statku. Odstęp czasu między inspekcjami okresowymi statków o wysokim ryzyku nie przekracza 6 miesięcy. Odstęp czasu między inspekcjami okresowymi statków o innych profilach ryzyka zwiększa się w miarę zmniejszania się ryzyka.

Państwa członkowskie przeprowadzają okresową inspekcję:

   każdego statku o wysokim profilu ryzyka, który nie został poddany inspekcji w porcie UE lub regionu podlegającego memorandum paryskiemu w ciągu ostatnich 6 miesięcy. Statki o wysokim ryzyku kwalifikują się do inspekcji od 5 miesiąca;
   każdego statku o normalnym profilu ryzyka, który nie został poddany inspekcji w porcie UE lub regionu podlegającego memorandum paryskiemu w ciągu ostatnich 12 miesięcy. Statki o normalnym ryzyku kwalifikują się do inspekcji od 10 miesiąca;
   każdego statku o niskim profilu ryzyka, który nie został poddany inspekcji w porcie UE lub regionu podlegającego memorandum paryskiemu w ciągu ostatnich 30 miesięcy. Statki o niskim ryzyku kwalifikują się do inspekcji od 24 miesiąca.

2.  Inspekcje dodatkowe

Statki, w odniesieniu do których zaistniały następujące czynniki nadrzędne lub nieoczekiwane okoliczności, są poddawane inspekcji niezależnie od czasu, który upłynął od ostatniej inspekcji okresowej. O konieczności przeprowadzenia dodatkowej inspekcji ze względu na nieoczekiwane okoliczności decyduje jednak inspektor na podstawie swojej wiedzy specjalistycznej. 

2.A.  2A. Czynniki nadrzędne

Statki, do których odnoszą się następujące czynniki nadrzędne, są poddawane inspekcji niezależnie od czasu, jaki upłynął od ich ostatniej inspekcji okresowej: 

–  Statki, które od czasu ostatniej inspekcji w UE lub regionie podlegającym memorandum paryskiemu zostały zawieszone lub wycofane ze swojej klasy ze względów bezpieczeństwa.

–  Statki będące przedmiotem sprawozdania lub powiadomienia od innego państwa członkowskiego.

–  Statki, których nie można zidentyfikować w bazie danych wyników inspekcji.

–  Statki, które nie wywiązały się z odpowiedniego obowiązku zgłoszenia, o którym mowa w art. 9 niniejszej dyrektywy, w dyrektywie 2000/59/WE, dyrektywie 2002/59/WE i, w stosownych przypadkach, w rozporządzeniu (WE) nr 725/2004.

–  Statki, które zostały zgłoszone jako posiadające nieusunięte braki, z wyjątkiem statków, których braki musiały zostać usunięte przed wypłynięciem.

–  Statki, które:

   uczestniczyły w kolizji, osiadły na mieliźnie lub zostały wyrzucone na brzeg w drodze do portu;
   zostały oskarżone o domniemane złamanie przepisów o wyładowywaniu szkodliwych substancji lub wycieków, lub
   manewrowały w sposób niekonsekwentny lub niebezpieczny bez zachowania środków wyznaczania dróg morskich przyjętych przez IMO lub praktyk i procedur bezpiecznej żeglugi.

2.B.  2B. Nieoczekiwane okoliczności

Statki, do których odnoszą się następujące nieprzewidziane okoliczności, mogą być poddane inspekcji niezależnie od czasu, jaki upłynął od ich ostatniej inspekcji okresowej. Decyzję o przeprowadzeniu dodatkowej inspekcji podejmuje właściwy organ na podstawie swojej wiedzy specjalistycznej.

–  Statki, które:

   były eksploatowane w sposób stanowiący zagrożenie dla ludzi, mienia lub środowiska naturalnego, lub
   nie przestrzegały zalecenia dla żeglugi przy wejściu na Morze Bałtyckie zawartego w załącznikach do rezolucji IMO MSC.138(76) .

–  Statki posiadające świadectwa wydane przez byłą uznaną organizację, której od czasu ostatniej inspekcji w Unii Europejskiej lub regionie podlegającym memorandum paryskiemu, wycofano uznanie.

–  Statki zgłoszone przez pilotów lub władze lub organy portowe jako prezentujące widoczne anomalie, które mogą zagrozić bezpiecznej żegludze lub które mogłyby stanowić zagrożenie skażeniem środowiska morskiego zgodnie z art. 23 niniejszej dyrektywy.

–  Statki, które nie wywiązały się z odpowiedniego obowiązku zgłoszenia, o którym mowa w art. 9 niniejszej dyrektywy, w dyrektywie 2000/59/WE, dyrektywie 2002/59/WE i, w stosownych przypadkach, w rozporządzeniu (WE) 725/2004.

–  Statki będące przedmiotem sprawozdania lub skargi zgłoszonych przez kapitana, członka załogi lub inną osobę lub organizację, która jest w uzasadniony sposób zainteresowana bezpieczną eksploatacją statku, warunkami życia i pracy na statku lub zapobieganiem zanieczyszczeniom, o ile dane państwo członkowskie nie uzna sprawozdania za wyraźnie nieuzasadnione.

–  Statki, które zostały zatrzymane więcej niż 3 miesiące temu.

–  Statki, które zostały zgłoszone jako posiadające nieusunięte braki, z wyjątkiem statków, których braki musiały zostać usunięte w terminie 14 dni od wypłynięcia oraz których braki musiały zostać usunięte przed wypłynięciem.

–  Statki, które zostały zgłoszone jako mające problemy z ładunkiem, w szczególności ładunkiem niebezpiecznym lub szkodliwym.

–  Statki, które były eksploatowane w sposób stanowiący zagrożenie dla ludzi, mienia lub środowiska naturalnego.

–  Statki, co do których otrzymano z wiarygodnego źródła informacje, że ich parametry ryzyka różnią się od tych zarejestrowanych, a przez to ich poziom ryzyka jest wyższy.

3.  Schemat wyboru

3.A.  3A. Statki o priorytecie I są poddawane inspekcji w następujący sposób:

a)   rozszerzoną inspekcję przeprowadza się na:

   wszystkich statkach o wysokim profilu ryzyka, które nie były poddane inspekcji w ciągu ostatnich 6 miesięcy;
   wszystkich statkach pasażerskich, tankowcach, gazowcach, chemikaliowcach lub masowcach starszych niż 12 lat, o normalnym profilu ryzyka, które nie były poddane inspekcji w ciągu ostatnich 12 miesięcy;

b)   inspekcję wstępną lub bardziej szczegółową, zależnie od przypadku, przeprowadza się na:

   wszystkich statkach pasażerskich, tankowcach, gazowcach, chemikaliowcach lub masowcach starszych niż 12 lat, o normalnym profilu ryzyka, które nie były poddane inspekcji w ciągu ostatnich 12 miesięcy;

c)   w przypadku zajścia czynnika nadrzędnego:

   bardziej szczegółową lub rozszerzoną inspekcję, zgodnie z fachową opinią inspektora, przeprowadza się na wszystkich statkach o wysokim profilu ryzyka i na wszystkich statkach pasażerskich, tankowcach, gazowcach, chemikaliowcach lub masowcach starszych niż 12 lat;
   bardziej szczegółową inspekcję przeprowadza się na wszystkich statkach starszych niż 12 lat, innych niż statki pasażerskie, tankowce, gazowce, chemikaliowce lub masowce.

3.B.  3B. Jeśli właściwy organ wybiera statek o priorytecie II do inspekcji, zastosowanie znajduje następujący system wyboru:

a)   rozszerzoną inspekcję przeprowadza się na:

   wszystkich statkach o wysokim profilu ryzyka, które nie były poddane inspekcji w ciągu ostatnich 5 miesięcy;
   wszystkich statkach pasażerskich, tankowcach, gazowcach, chemikaliowcach lub masowcach starszych niż 12 lat, o normalnym profilu ryzyka, które nie były poddane inspekcji w ciągu ostatnich 10 miesięcy; lub
   wszystkich statkach pasażerskich, tankowcach, gazowcach, chemikaliowcach lub masowcach starszych niż 12 lat, o niskim profilu ryzyka, które nie były poddane inspekcji w ciągu ostatnich 24 miesięcy.

b)   inspekcję wstępną lub bardziej szczegółową, zależnie od przypadku, przeprowadza się na:

   wszystkich statkach starszych niż 12 lat, innych niż statki pasażerskie, tankowce, gazowce, chemikaliowce lub masowce, o normalnym profilu ryzyka, które nie były poddane inspekcji w ciągu ostatnich 10 miesięcy; lub
   wszystkich statkach statkach starszych niż 12 lat, innych niż statki pasażerskie, tankowce, gazowce, chemikaliowce lub masowce, o niskim profilu ryzyka, które nie były poddane inspekcji w ciągu ostatnich 24 miesięcy.

c)   w przypadku zajścia nieprzewidzianych okoliczności:

   bardziej szczegółową lub rozszerzoną inspekcję, zgodnie z fachową opinią inspektora, przeprowadza się na wszystkich statkach o wysokim profilu ryzyka lub wszystkich statkach pasażerskich, tankowcach, gazowcach, chemikaliowcach lub masowcach starszych niż 12 lat;
   bardziej szczegółową inspekcję przeprowadza się na wszystkich statkach starszych niż 12 lat, innych niż statki pasażerskie, tankowce, gazowce, chemikaliowce lub masowce.

ZAŁĄCZNIK II

ELEMENTY PROFILU RYZYKA STATKU

(o których mowa w art. 10 ust. 2)

Profil

Statki o wysokim poziomie ryzyka

Statki o normalnym poziomie ryzyka

Statki o niskim poziomie ryzyka

Parametry ogólne

Kryteria

Punkty ważone

Kryteria

Kryteria

1

Rodzaj statku

Chemikaliowiec

Gazowiec

Tankowiec

Masowiec

Statek pasażerski

2

Statek o poziomie ryzyka, które nie jest wysokie ani niskie

Wszystkie rodzaje

2

Wiek statku

Wszystkie rodzaje starsze niż 12 lat

1

W każdym wieku

3a

Bandera

Czarna, szara i biała lista

Czarna lista - bardzo wysokie ryzyko, wysokie ryzyko, ryzyko średnie do wysokiego

2

Biała lista

Czarna lista - średnie ryzyko

1

3b

Audyt IMO

-

-

Tak

4a

Uznana organizacja

Działalność

W

-

-

Wysoki poziom

Ś

-

-

-

N

Niski poziom

1

-

BN

Bardzo niski poziom

-

4b

Uznana przez UE

-

-

Tak

5

Przedsię-biorstwo

Działalność

W

-

-

Wysoki poziom

Ś

-

-

-

N

Niski poziom

2

-

BN

Bardzo niski poziom

-

Parametry historyczne

6

Liczba braków zapisanych podczas każdej inspekcji podczas ostatnich 36 miesięcy

Braki

Nie kwalifikuje się

-

Co najwyżej 5 (i co najmniej jedna inspekcja przeprowadzona podczas ostatnich 36 miesięcy)

7

Liczba zatrzymań podczas ostatnich 36 miesięcy

Zatrzymania

Co najmniej 2 zatrzymania

1

Nie był zatrzymany

Statki o wysokim poziomie ryzyka to statki, które spełniają kryteria pozwalające na osiągnięcie co najmniej 5 punktów ważonych

Statki o niskim poziomie ryzyka spełniają wszystkie kryteria związane z parametrami niskiego ryzyka.

Statki o normalnym poziomie ryzyka nie są statkami o wysokim ani o niskim poziomie ryzyka.

ZAŁĄCZNIK III

ZGŁOSZENIE

(o którym mowa w art. 9 ust. 1)

Dane, które należy przedstawić zgodnie z art. 9 ust. 1:

Informacje wymienione poniżej przekazuje się władzy lub organowi portowemu lub władzy lub organowi wyznaczonemu do tego celu, przynajmniej na trzy dni przed przewidywanym przybyciem do portu lub kotwicowiska lub przed wypłynięciem z poprzedniego portu, w przypadku gdy przewidywany czas rejsu wynosi mniej niż trzy dni:

   a) identyfikacja statku (nazwa, sygnał wywoławczy, numer identyfikacyjny IMO lub numer MMSI);
   b) planowany okres zawinięcia i lista portów wspólnotowych odwiedzonych kolejno podczas danego rejsu;
  c) w odniesieniu do zbiornikowców:
   i) budowa: jednokadłubowa, jednokadłubowa z oddzielnymi zbiornikami balastowymi (SBT), dwukadłubowa,
   ii) stan zbiorników ładunkowych i balastowych: pełne, puste, nieczynne,
   iii) ilość i charakter ładunku;
   d) planowane operacje w porcie lub kotwicowisku docelowym (ładunek, rozładunek, inne);
   e) wspólnotowe porty lub kotwicowiska, do których statek kolejno zawija podczas danego rejsu;
   f) planowane ustawowe inspekcje przeglądowe oraz istotne prace konserwacyjne i naprawcze, które należy przeprowadzić w porcie docelowym ;
   g) data ostatniej rozszerzonej inspekcji przeprowadzonej zgodnie z memorandum paryskim.

ZAŁĄCZNIK IV

LISTA ŚWIADECTW I DOKUMENTÓW

(o których mowa w art. 13 ust. 1)

1.  Międzynarodowy certyfikat pomiarowy (1969).

2.  – Certyfikat bezpieczeństwa statku pasażerskiego,

–  Certyfikat bezpieczeństwa konstrukcji statku towarowego,

–  Certyfikat bezpieczeństwa wyposażenia statku towarowego,

–  Certyfikat bezpieczeństwa urządzeń radiowych statku towarowego,

–  Certyfikat zwolnienia wraz z, w odpowiednich przypadkach, wykazem ładunków,

–  Certyfikat bezpieczeństwa statku towarowego.

3.  Międzynarodowy certyfikat ochrony statku (ISSC).

4.  Zapis historii statku (CSR).

5.  Międzynarodowy certyfikat zgodności dla przewożenia skroplonych gazów luzem;

Certyfikat zgodności dla przewożenia skroplonych gazów luzem.

6.  Międzynarodowy certyfikat zgodności dla przewożenia niebezpiecznych substancji chemicznych luzem;

Certyfikat zgodności dla przewożenia niebezpiecznych substancji chemicznych luzem.

7.  Międzynarodowy certyfikat o zapobieganiu zanieczyszczeniom olejami.

8.  Międzynarodowy certyfikat o zapobieganiu zanieczyszczeniu morza przez statki przewożące luzem szkodliwe substancje ciekłe.

9.  Międzynarodowy certyfikat wolnej burty (1966);

Międzynarodowy certyfikat zwolnienia od wymagań wolnej burty.

10.  Książka zapisów olejowych, sekcja I i II.

11.  Książka zapisów ładunkowych.

12.  Dokument minimalnej bezpiecznej obsady .

13.  Świadectwa lub wszelkie inne dokumenty wymagane zgodnie z przepisami konwencji STCW.

14.  Świadectwa lekarskie (patrz konwencja MOP nr 73 o badaniu medycznym marynarzy).

15.  Wykaz zawierający regulamin pracy na pokładzie statku (konwencja MOP nr 180 i STCW 95).

16.  Zapisy godzin pracy i odpoczynku marynarzy (konwencja MOP nr 180).

17.  Informacje o stateczności.

18.  Kopia dokumentu zgodności i certyfikatu zarządzania bezpieczeństwem wydanych zgodnie z Międzynarodowym kodeksem zarządzania bezpieczną eksploatacją statków i zapobieganiem zanieczyszczaniu (SOLAS 74, rozdział IX).

19.  Świadectwa dotyczące wytrzymałości kadłuba statku i urządzeń maszynowych wydane przez stosowną uznaną organizację (wymagane tylko w przypadkach, kiedy statek utrzymuje klasę w uznanej organizacji ).

20.  Dokument zgodności ze specjalnymi wymaganiami dla statków przewożących towary niebezpieczne.

21.  Certyfikat bezpieczeństwa jednostek szybkich oraz pozwolenie na ich eksploatację.

22.  Manifest towarów niebezpiecznych lub wykaz ładunku, lub szczegółowy plan ładunku.

23.  Dziennik okrętowy zawierający zapisy testów i ćwiczeń, w tym ćwiczeń związanych z ochroną , oraz dziennik inspekcji i konserwacji środków ratunkowych i przeciwpożarowych oraz ich rozmieszczenia.

24.  Certyfikat bezpieczeństwa statku specjalnego.

25.  Certyfikat bezpieczeństwa morskiej ruchomej platformy wiertniczej.

26.  Dla zbiornikowców do przewozu ropy naftowej ‐ zapis systemu monitorowania i kontroli postępowania z olejami podczas ostatniego rejsu w stanie balastowym.

27.  Rozkład alarmów, plan kontroli przeciwpożarowej, a dla statków pasażerskich plan kontroli uszkodzeń statku.

28.  Plan zapobiegania rozlewom olejowym.

29.  Dokumentacja przeglądów (w przypadku masowców i zbiornikowców do przewozu ropy naftowej ).

30.  Protokoły z poprzednich inspekcji w ramach kontroli przeprowadzonej przez państwo portu.

31.  Dla statków pasażerskich typu ro-ro ‐ informacja o maksymalnym stosunku A/A.

32.  Dokument uprawniający do przewozu ziarna luzem .

33.  Poradnik mocowania ładunków.

34.  Plan postępowania ze śmieciami i książka zapisów śmieciowych.

35.  System wspomagania decyzji kapitana dla statków pasażerskich.

36.  Plan współpracy w poszukiwaniach i ratownictwie dla statków pasażerskich prowadzących żeglugę liniową.

37.  Wykaz ograniczeń eksploatacyjnych dla statków pasażerskich.

38.  Instrukcje operacji ładunkowych na masowcu.

39.  Plan załadunku i rozładunku dla masowców.

40.  Certyfikat ubezpieczenia lub inny dokument zabezpieczenia finansowego od odpowiedzialności cywilnej za szkody spowodowane zanieczyszczaniem olejami (Międzynarodowa konwencja o odpowiedzialności cywilnej za szkody spowodowane zanieczyszczeniem olejami, 1992).

41.  Świadectwa wymagane zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiegi i Rady 2008/XX/WE z dnia ... dotyczące odpowiedzialności cywilnej i zabezpieczeń finansowych właścicieli statków.

42.  Świadectwa wymagane dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/XX/WE z dnia …[zmieniającą dyrektywę 2002/59/WE ustanawiającą wspólnotowy system monitorowania i informacji o ruchu statków oraz system odpowiedzialności cywilnej i gwarancji finansowych właścicieli statków].

43.  Świadectwo wymagane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr XXXX/2008 [w sprawie odpowiedzialności przewoźników pasażerskich na morzu i wodach śródlądowych z tytułu wypadków(22).

44.  Międzynarodowy certyfikat o zapobieganiu zanieczyszczaniu powietrza przez silnik. 

45.  Międzynarodowe świadectwo zapobiegania zanieczyszczeniom ściekami.

ZAŁĄCZNIK V

PRZYKŁADY "WYRAŹNYCH POWODÓW' 

(o których mowa w art. 13 ust. 3 )

A.  Przykłady wyraźnych powodów dla przeprowadzenia bardziej szczegółowej inspekcji 

1.  Statki wymienione w załączniku I część II sekcja 2A i 2B

2.  Książka zapisów olejowych nie jest prowadzona właściwie.

3.  Podczas sprawdzania świadectw i innych dokumentów zostały wykryte nieścisłości.

4.  Oznaki wskazujące na to, że członkowie załogi nie są w stanie spełniać wymagań związanych z komunikacją pokładową określonych w art. 17 dyrektywy 2001/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 kwietnia 2001 r. w sprawie minimalnego poziomu wyszkolenia marynarzy (23).

5.  Świadectwo zostało uzyskane w drodze oszustwa lub posiadaczem świadectwa nie jest osoba, której pierwotnie je wystawiono.

6.  Kapitan, oficer lub marynarz na statku posiadają świadectwo wystawione przez państwo, które nie ratyfikowało konwencji STCW.

7.  Dowody wskazujące na to, że prace ładunkowe i inne nie są wykonywane bezpiecznie lub zgodnie z wytycznymi IMO, np. zawartość tlenu w przewodach zasilających zbiorniki ładunkowe gazami obojętnymi przekracza maksymalny dozwolony poziom.

8.  Nieprzedstawienie przez kapitana zbiornikowca do przewozu ropy naftowej zapisów systemu monitorowania i kontroli postępowania z olejami podczas ostatniego rejsu w stanie balastowym.

9.  Brak aktualnego rozkładu alarmów lub fakt, że członkowie załogi nie są świadomi swoich obowiązków w wypadku pożaru lub rozkazu opuszczenia statku.

10.  Wysyłanie fałszywych alarmów o zagrożeniu bez ich właściwego odwołania.

11.  Brak podstawowego wyposażenia lub jego rozmieszczenia wymaganego przez konwencje.

12.  Wysoce niehigieniczne warunki na pokładzie statku.

13.  Dowody uzyskane na podstawie ogólnego wrażenia inspektora i jego spostrzeżeń, że stan kadłuba statku lub jego konstrukcji uległ pogorszeniu lub istnieją poważne braki, które mogą zagrażać integralności konstrukcyjnej statku, jego wodoszczelności lub odporności na czynniki atmosferyczne.

14.  Informacja o tym lub dowód na to, że kapitan lub załoga nie są zaznajomieni z podstawowymi czynnościami dotyczącymi bezpieczeństwa statku lub zapobiegania zanieczyszczeniu, lub że takie czynności nie zostały podjęte.

15.  Brak wykazu zawierającego regulamin pracy na pokładzie statku lub zapisów godzin pracy lub odpoczynku marynarzy.

B.  Przykłady wyraźnych powodów kontroli statku pod względem ochrony

1.  Podczas wstępnej inspekcji w ramach kontroli przeprowadzanej przez państwo portu inspektor może zadecydować, że istnieją następujące wyraźne powody dla podjęcia dalszych środków kontroli dotyczących ochrony statku:

   1.1. Certyfikat ISSC jest nieważny lub upłynął jego okres ważności
  

Poziom ochrony statku jest niższy niż poziom ochrony portu

   1.3. Nie zostały przeprowadzone ćwiczenia związane z ochroną statku
   1.4. Zapisy z ostatnich 10 przypadków współpracy statku z portem lub statku z innym statkiem są niekompletne
   1.5. Spostrzeżenie lub dowód świadczący o tym, że główni członkowie załogi statku nie potrafią się ze sobą porozumieć
   1.6. Uzyskane na podstawie spostrzeżeń dowody, że istnieją poważne braki w ustaleniach dotyczących ochrony
   1.7. Informacje uzyskane od stron trzecich, takie jak sprawozdanie dotyczące kwestii ochrony statku lub odnośna skarga
   1.8. Statek posiada wydany po raz kolejny z rzędu tymczasowy ║ ISSC ║ i według fachowej oceny inspektora jednym z celów, jaki mają statek lub przedsiębiorstwo, występując z wnioskiem o wydanie takiego certyfikatu, jest uniknięcie spełnienia wszystkich wymagań rozdziału XI-2 konwencji SOLAS 74 i części A kodeksu ISPS w czasie przekraczającym okres ważności pierwotnego certyfikatu tymczasowego. W części A kodeksu ISPS są określone okoliczności, w których może zostać wydany certyfikat tymczasowy.

2.  Jeżeli inspektor zadecyduje o zaistnieniu wyraźnych powodów opisanych powyżej, natychmiast powiadamia on właściwy organ ds. ochrony (chyba że inspektor jest jednocześnie odpowiednio upoważnionym oficerem ds. ochrony). Właściwy organ ds. ochrony podejmuje wtedy decyzję o dalszych koniecznych środkach kontroli, biorąc pod uwagę poziom ochrony zgodnie z konwencją SOLAS 74 rozdział XI prawidło 9.

3.  Wyraźnie powody, inne niż te określone powyżej, należą do kompetencji odpowiednio upoważnionego oficera ds. ochrony.

ZAŁĄCZNIK VI

PROCEDURY KONTROLI STATKÓW

(o których mowa w art. 15 ust. 1)

Załącznik 1 do memorandum paryskiego "Procedury kontroli przeprowadzanej przez państwo portu" (PSCO) i odpowiednie instrukcje wydane przez memorandum paryskie w ich zaktualizowanej wersji: 

–  Instruction 33/2000/02 Operational Control on Ferry and Passenger ships (Instrukcja 33/2000/02 Kontrola operacyjna na promach i statkach pasażerskich),

–  Instruction 35/2002/02 Guidelines for the PSCO on Electronic Charts (Instrukcja 35/2002/02 Wytyczne dla oficera kontroli państwa portu dotyczące map elektronicznych),

–  Instruction 36/2003/08 Guidance for inspection on Working and Living conditions (Instrukcja 36/2003/08 Wskazówki dotyczące inspekcji warunków pracy i życia),

–  Instruction 37/2004/02 Guidelines in Compliance STCW 78/95 convention as amended (Instrukcja 37/2004/02 Wytyczne dla oficera kontroli państwa portu dotyczące konwencji STCW 78/95 wraz ze zmianami),

–  Instruction 37/2004/05 Guidelines the inspection of hours of work/rest (Instrukcja 37/2004/05 Wytyczne dotyczące inspekcji godzin pracy/odpoczynku),

–  Instruction 37/2004/10 Guidelines for Port State Control Officers on Security Aspects (Instrukcja 37/2004/10 Wytyczne dla oficera kontroli państwa portu dotyczące aspektów związanych z bezpieczeństwem),

–  Instruction 38/2005/02 Guidelines for PSCO's checking a Voyage Data recorder (VDR) (Instrukcja 38/2005/02 Wytyczne dla oficera kontroli państwa portu dotyczące kontroli rejestratora danych z podróży (VDR)),

–  Instruction 38/2005/05 Guidelines on MARPOL 73/78 Annex I (Instrukcja 38/2005/05 Wytyczne dotyczące MARPOL, załącznik I),

–  Instruction 38/2005/07 Guidelines on the control of the Condition assessment scheme (CAS) of single hull oil tankers (Instrukcja 38/2005/07 Wytyczne dotyczące kontroli schematu oceny stanu technicznego (CAS) tankowców jednoposzyciowych),

–  Instruction 39/2006/01 Guidelines for the Port State Control Officer on on the ISM Code (Instrukcja 39/2006/01 Wytyczne dla oficera kontroli państwa portu dotyczące kodeksu ISM),

–  Instruction 39/2006/02 Guidelines for Port State Control Officers on control of GMDSS (Instrukcja 39/2006/02 Wytyczne dla oficerów kontroli państwa portu dotyczące kontroli systemu GMDSS),

–  Instruction 39/2006/03 Optimisation of Banning and Notification checklist (Instrukcja 39/2006/03 Optymalizacja listy kontrolnej dotyczącej zakazów i powiadomień),

–  Instruction 39/2006/10 Guidelines for PSCOs for the examination of ballast tanks and main power failure simulation (black-out test) (Instrukcja 39/2006/10 Wytyczne dla oficerów kontroli państwa portu dotyczące sprawdzania zbiorników balastowych i symulacji awarii głównego zasilania),

–  Instruction 39/2006/11 Guidance for checking the structure of Bulk Carriers (Instrukcja 39/2006/11 Wskazówki dotyczące sprawdzania struktury masowców),

–  Instruction 39/2006/12 Code of Good Practice for Port State Control Officers (Instrukcja 39/2006/12 Kodeks wzorców postępowania dla oficerów kontroli państwa portu).

–  Instruction 40/2007/04 Criteria for the responsibility assessment of Recognized Organisations (RO's) (Instrukcja 40/2007/04 Kryteria oceny odpowiedzialności uznanych organizacji),

–  Instruction 40/2007/09 Interim Guidelines for Port State Control inspectors for compliance with Annex VI of MARPOL 73/78 (Instrukcja 40/2007/09 Tymczasowe wytyczne dla inspektorów kontroli państwa portu dotyczące zgodności z załącznikiem VI do konwencji MARPOL 73/78),

ZAŁĄCZNIK VII

ROZSZERZONA INSPEKCJA STATKÓW

(o której mowa w art. 14)

Rozszerzona inspekcja dotyczy w szczególności ogólnego stanu następujących obszarów ryzyka:

   dokumentacji
   stanu struktury statku
   stopnia wodoszczelności
   systemów awaryjnych
   łączności radiowej
   obsługi ładunku
   ochrony przeciwpożarowej
   alarmów
   warunków pracy i życia
   sprzętu nawigacyjnego
   urządzeń ratunkowych
   ładunków niebezpiecznych
   urządzeń napędowych i wspomagających
   zapobiegania zanieczyszczeniom.

Ponadto, z zastrzeżeniem praktycznej wykonalności lub jakichkolwiek ograniczeń związanych z bezpieczeństwem ludzi, statku lub portu elementami rozszerzonej inspekcji, rozszerzona inspekcja obejmuje sprawdzenie konkretnych elementów obszarów ryzyka w zależności od rodzaju statku, na którym przeprowadza się inspekcję, zgodnie z art. 14 ust. 3.

ZAŁĄCZNIK VIII

PRZEPISY DOTYCZĄCE ODMOWY DOSTĘPU DO PORTÓW W OBRĘBIE WSPÓLNOTY 

(o których mowa w art. 16)

1.  Jeżeli warunki opisane w art. 16 ust. 1 są spełnione, właściwy organ portu, w którym statek zostaje zatrzymany po raz trzeci, informuje na piśmie kapitana statku , że zostanie wydana decyzja o odmowie dostępu, która stanie się skuteczna od momentu opuszczenia portu przez statek, po usunięciu wszystkich braków, które doprowadziły do zatrzymania statku.

2.  Właściwy organ przekazuje również kopię decyzji o odmowie dostępu administracji państwa bandery, zainteresowanej uznanej organizacji, innym państwom członkowskim oraz innym sygnatariuszom memorandum paryskiego, Komisji oraz Sekretariatowi memorandum paryskiego. Właściwy organ aktualizuje również bezzwłocznie bazę danych dotyczących inspekcji, wprowadzając informacje dotyczące odmowy dostępu. 

3.  W celu cofnięcia decyzji o odmowie dostępu właściciel lub armator musi zwrócić się z formalnym wnioskiem do właściwego organu państwa członkowskiego, które wydało decyzję o odmowie dostępu. Do wniosku musi zostać załączony dokument wydany przez administrację państwa bandery, po przeprowadzeniu wizytacji na pokładzie statku przez kontrolera odpowiednio upoważnionego przez administrację państwa bandery, potwierdzający, że statek całkowicie spełnia stosowane postanowienia konwencji. Administracja państwa bandery dostarcza właściwemu organowi dowód na to, że wizytacja na pokładzie statku została przeprowadzona. 

4.  Po przeprowadzeniu wizytacji na pokładzie statku kontrolera towarzystwa klasyfikacyjnego do wniosku o zniesienie nakazu odmowy dostępu musi również zostać załączony, w odpowiednich przypadkach, dokument wydany przez towarzystwo klasyfikacyjne, które sklasyfikowało statek, potwierdzający zgodność statku z normami danej klasy zastrzeżonymi przez to towarzystwo. Towarzystwo klasyfikacyjne dostarcza właściwemu organowi dowód na to, że wizytacja na pokładzie statku została przeprowadzona.

5.  Decyzja o odmowie dostępu może zostać cofnięta wyłącznie po upływie okresu, o którym mowa w art. 16 niniejszej dyrektywy, oraz po reinspekcji statku w uzgodnionym porcie. Jeżeli uzgodniony port znajduje się w państwie członkowskim, właściwy organ tego państwa może, na wniosek organu, który wydał decyzję o odmowie dostępu, upoważnić statek do wpłynięcia do uzgodnionego portu w celu przeprowadzenia reinspekcji. W takich przypadkach do czasu cofnięcia decyzji o odmowie dostępu w porcie nie powinny odbywać się żadne prace związane z obsługą ładunku.

6.  Jeżeli zatrzymanie, które doprowadziło do wydania decyzji o odmowie dostępu, było związane również z brakami w konstrukcji statku organ, który wydał decyzję o odmowie dostępu, może zażądać udostępnienia podczas reinspekcji określonych pomieszczeń, w tym ładowni oraz zbiorników, w celu ich kontroli.

7.  Reinspekcja jest przeprowadzana przez organ państwa członkowskiego, który wydał decyzję o odmowie dostępu, lub – za zgodą organu państwa członkowskiego, który wydał decyzję o odmowie dostępu – przez właściwy organ portu przeznaczenia. Właściwy organ może wymagać powiadomienia o reinspekcji na 14 dni przed jej terminem. Państwu członkowskiemu, które wydało decyzję o odmowie dostępu, muszą zostać dostarczone zadowalające dowody, iż statek całkowicie spełnia stosowne wymagania konwencji.

8.  Reinspekcja ma zakres inspekcji rozszerzonej i obejmuje co najmniej właściwe pozycje załącznika VII.

9.  Wszelkie koszty tej rozszerzonej inspekcji ponosi właściciel lub armator.

10.  Jeżeli wyniki rozszerzonej inspekcji zadowalają państwo członkowskie zgodnie z załącznikiem VII, decyzja o odmowie dostępu musi zostać cofnięta , a przedsiębiorstwo, do którego należy statek, musi zostać o tym poinformowane na piśmie.

11.  Właściwy organ powiadamia również na piśmie o swojej decyzji administrację państwa bandery, zainteresowane towarzystwo klasyfikacyjne, inne państwa członkowskie, innych sygnatariuszy memorandum paryskiego , Komisję oraz Sekretariat memorandum paryskiego. Właściwy organ aktualizuje również bezzwłocznie bazę danych wyników inspekcji, wprowadzając informacje dotyczące zniesienia nakazu odmowy dostępu. 

12.  Informacje dotyczące statków, którym odmówiono dostępu do portów w obrębie Wspólnoty, muszą zostać udostępnione w bazie danych wyników inspekcji oraz opublikowane zgodnie z przepisami art. 26 i załącznika XIII.

ZAŁĄCZNIK IX

PROTOKÓŁ Z INSPEKCJI

(o którym mowa w art. 17)

Protokół z inspekcji musi zawierać przynajmniej następujące pozycje.

I.  Informacje ogólne

1.  Właściwy organ, który sporządził protokół

2.  Data i miejsce inspekcji

3.  Nazwa statku poddanego inspekcji

4.  Bandera

5.  Rodzaj statku (zgodnie ze wskazaniem w certyfikacie zarządzania bezpieczeństwem) 

6.  Numer identyfikacyjny IMO

7.  Sygnał wywoławczy

8.  Tonaż (gt)

9.  Nośność (o ile dotyczy)

10.  Rok budowy ustalony na podstawie daty budowy statku podanej na świadectwach bezpieczeństwa statku

11.  Towarzystwo lub towarzystwa klasyfikacyjne, a także jakakolwiek inna organizacja , która(-e) wydała(-y) świadectwa klasy statkowi, jeżeli statek takie posiada

12.  Uznana organizacja lub uznane organizacje lub jakakolwiek strona, która(-e) wydała statkowi świadectwa w imieniu państwa bandery zgodnie ze stosowanymi konwencjami.

13.  Nazwa i adres przedsiębiorstwa, do którego należy statek, lub armatora statku

14.  W przypadku statków przewożących płynne lub stałe ładunki masowe nazwisko i adres czarterującego odpowiedzialnego za wybór statku i rodzaj czarteru

15.  Ostateczny termin sporządzenia protokołu z inspekcji

16.  Wskazanie, że szczegółowe informacje na temat inspekcji lub zatrzymania mogą zostać opublikowane.

II.  Informacje dotyczące inspekcji

1.  Świadectwa wydane w zastosowaniu właściwych konwencji, organ lub organizacja, które wydały dane świadectwo(-a), z podaniem daty wydania i utraty ważności

2.  Części lub elementy statku, które zostały poddane inspekcji (w przypadku bardziej szczegółowej lub rozszerzonej inspekcji)

3.  Port i data ostatniego przeglądu pośredniego lub rocznego lub przeglądu w celu odnowienia świadectwa oraz nazwa organizacji, która przeprowadziła przegląd

4.  Rodzaj inspekcji (inspekcja, bardziej szczegółowa inspekcja, rozszerzona inspekcja)

5.  Charakter braków

6.  Podjęte środki.

III.  Dodatkowe informacje w przypadku zatrzymania

1.  Data wydania nakazu zatrzymania

2.  Data zniesienia nakazu zatrzymania

3.  Charakter braków uzasadniających nakaz zatrzymania (z odniesieniami do konwencji, o ile dotyczy)

4.  Wskazanie, o ile dotyczy, czy uznana organizacja lub jakikolwiek inny organ prywatny, który dokonał odpowiedniego przeglądu, ponosi odpowiedzialność w związku z brakami, które same lub w połączeniu z innymi, doprowadziły do zatrzymania

5.  Podjęte środki.

ZAŁĄCZNIK X

KRYTERIA UZASADNIAJĄCE ZATRZYMANIE STATKU

(o których mowa w art. 19 ust. 3)

WPROWADZENIE

Przed podjęciem decyzji o tym, czy braki wykryte podczas inspekcji uzasadniają zatrzymanie danego statku, inspektor musi zastosować kryteria podane poniżej w pkt 1 i 2.

W pkt 3 podane są przykłady braków, które same w sobie mogą stanowić uzasadnienie decyzji o zatrzymaniu statku (patrz art. 19 ust. 4).

W przypadku gdy podstawą do zatrzymania jest uszkodzenie statku powstałe w rezultacie wypadku podczas rejsu statku do portu, nie wydaje się nakazu zatrzymania, pod warunkiem że:

   a) należycie wypełniono zobowiązania zawarte w prawidle I/1l lit. c) konwencji SOLAS 74 dotyczące powiadomienia administracji państwa bandery, wyznaczonego kontrolera lub uznanej organizacji odpowiedzialnej za wydanie stosownego świadectwa;
   b) przed wejściem do portu kapitan lub właściciel statku przedłożył organowi kontroli przeprowadzanej przez państwo portu szczegółowe informacje o okolicznościach wypadku i zaistniałych uszkodzeniach oraz informację o wymaganym powiadomieniu administracji państwa bandery;
   c) na statku przeprowadzana jest właściwa czynność naprawcza, odpowiadająca wymaganiom organu , oraz
   d) po otrzymaniu informacji o zakończeniu czynności naprawczych organ upewnił się, że braki, które stanowiły zagrożenie bezpieczeństwa, zdrowia lub środowiska naturalnego, zostały usunięte .

1.  GŁÓWNE KRYTERIA

Przy wydawaniu fachowej opinii co do tego, czy statek powinien zostać zatrzymany, inspektor musi zastosować następujące kryteria:

Przedział czasowy:

Statki, które nie są wystarczająco bezpieczne, aby wypływać na morze, muszą być zatrzymane przy pierwszej inspekcji bez względu na to, ile czasu statek będzie przebywał w porcie.

Kryterium:

Statek zostaje zatrzymany, jeśli jego braki są wystarczająco poważne, aby konieczna była ponowna wizytacja inspektora w celu upewnienia się, że zostały one usunięte przed ponownym wypłynięciem statku na morze.

Konieczność kolejnej wizytacji inspektora jest miernikiem znaczenia braków. Nie nakłada ona jednak na inspektora takiego zobowiązania w każdym przypadku . Wynika z niej obowiązek sprawdzenia przez upoważniony organ, w taki czy w inny sposób, w miarę możliwości w drodze kolejnej wizytacji, czy braki zostały usunięte przed wypłynięciem z portu.

2.  STOSOWANIE GŁÓWNYCH KRYTERIÓW

Przy podejmowaniu decyzji, czy braki wykryte na statku są wystarczająco poważne, aby konieczne było jego zatrzymanie, inspektor musi ocenić, czy:

   1. statek posiada stosowne i ważne dokumenty;
   2. statek ma załogę wymaganą zgodnie z określeniem w dokumencie o bezpiecznej obsadzie załogowej .

Podczas inspekcji inspektor musi ponadto ocenić, czy statek lub jego załoga są w stanie:

   3. bezpiecznie żeglować podczas najbliższego rejsu;
   4. bezpiecznie obsługiwać, przewozić i monitorować stan ładunku podczas najbliższego rejsu;
   5. bezpiecznie obsługiwać maszynownię podczas najbliższego rejsu;
   6. utrzymać prawidłowy napęd i sterowanie podczas najbliższego rejsu;
   7. skutecznie ugasić pożar w każdej części statku, jeśli zaszłaby taka potrzeba podczas najbliższego rejsu;
   8. szybko i bezpiecznie opuścić statek oraz przeprowadzić akcję ratowniczą , jeśli zaszłaby taka potrzeba podczas najbliższego rejsu;
   9. nie dopuścić do zanieczyszczenia środowiska podczas najbliższego rejsu;
   10. utrzymać właściwą stabilność podczas najbliższego rejsu;
   11. zachować odpowiednią wodoszczelność na całym statku podczas najbliższego rejsu;
   12. nawiązać łączność w sytuacjach alarmowych, jeśli zajdzie taka potrzeba, podczas najbliższego rejsu;
   13. zapewnić bezpieczne i zdrowe warunki na pokładzie podczas najbliższego rejsu;
   14. dostarczyć wszelkich informacji w razie wypadku.

Jeśli odpowiedź na przynajmniej jedno z powyższych pytań jest negatywna przy uwzględnieniu wszystkich wykrytych braków, należy uznać zatrzymanie statku za konieczne. Połączenie braków o mniejszym znaczeniu może również stanowić powód zatrzymania statku.

3.  Aby pomóc inspektorom korzystać z podanych wytycznych, poniżej przedstawiono wykaz przykładów braków – pogrupowanych według konwencji lub kodeksów – których charakter jest uznawany za wystarczająco poważny, aby uzasadniać zastosowanie zatrzymania w stosunku do statku. Poniższy wykaz nie jest wyczerpujący.

3.1.  Informacje ogólne

Brak ważnych świadectw i dokumentów zgodnie z wymaganiami stosownych aktów . Statki pływające pod banderą państwa, które nie jest stroną odpowiedniej konwencji lub które nie wprowadziło w życie innego stosownego aktu , nie są jednak upoważnione do posiadania świadectw przewidzianych przepisami określonymi w danej konwencji lub innym stosownym akcie . W związku z tym brak wymaganych świadectw nie może sam w sobie stanowić powodu do zatrzymania takiego statku; jednakże stosując klauzulę o "zaprzestaniu bardziej przychylnego traktowania", należy upewnić się o merytorycznej zgodności z wymaganiami przed wypłynięciem statku.

3.2.  Zagadnienia związane z SOLAS 74

1.  Defekt uniemożliwiający właściwą pracę lub dotyczący napędu lub innych istotnych urządzeń mechanicznych, jak również instalacji elektrycznych.

2.  Niedostateczna czystość w maszynowni, nadmierne ilości mieszanek wody oleistej w zęzach, izolacja instalacji rurowej – łącznie z rurami wydechowymi w maszynowni zanieczyszczoną ropą naftową, nieprawidłowa praca zęzowych urządzeń pompujących.

3.  Nieprawidłowości w pracy generatora awaryjnego, oświetlenia, akumulatorów i przełączników.

4.  Nieprawidłowości w pracy głównego i pomocniczego urządzenia sterującego.

5.  Brak, niewystarczająca liczba lub bardzo zły stan osobistych urządzeń ratunkowych, łodzi ratunkowych i urządzeń do wodowania.

6.  Brak, niezgodność z normą lub bardzo zły stan: systemu wykrywania ognia, alarmów pożarowych, sprzętu przeciwpożarowego, stałych urządzeń gaśniczych, zaworów wentylacyjnych, zwilżaczy ognia, urządzeń szybko zamykających – w stopniu uniemożliwiającym ich użycie zgodnie z przeznaczeniem.

7.  Brak, bardzo zły stan lub nieprawidłowości w działaniu ochrony przeciwpożarowej na pokładzie zbiornikowców.

8.  Brak, niezgodność z normą lub bardzo zły stan świateł, kształtów urządzeń sterowniczych lub sygnalizacji dźwiękowej.

9.  Brak lub nieprawidłowości w działaniu sprzętu radiowego do celów porozumiewania się w sytuacjach bezpiecznych oraz w niebezpieczeństwie.

10.  Brak lub nieprawidłowości w działaniu sprzętu nawigacyjnego, przy uwzględnieniu przepisów prawidła V/16.2 SOLAS 74.

11.  Brak uaktualnionych map nawigacyjnych lub innych istotnych stosownych publikacji nautycznych koniecznych podczas zamierzonego rejsu, biorąc pod uwagę, że zatwierdzony system obrazowania elektronicznych map i informacji nawigacyjnych (ECDIS) wykorzystujący urzędowe dane może być stosowany w zastępstwie map.

12.  Brak iskrobezpiecznej wentylacji wyciągowej w pompowni ładunkowej

13.  Poważne braki w wymaganiach operacyjnych, jak określono w pkt 5.5 załącznika 1 do memorandum paryskiego.

14.  Liczba, skład lub świadectwa załogi nieodpowiadające dokumentowi o bezpiecznej obsadzie załogowej.

15.  Nieprzeprowadzenie programu rozszerzonych badań zgodnie z konwencją SOLAS 74, rozdział XI, prawidło 2.

3.3.  Zagadnienia związane z kodeksem IBC

1.  Transport materiału niewymienionego w świadectwie zdatności lub brakujące informacje dotyczące ładunku.

2.  Brak lub uszkodzenie wysokociśnieniowych urządzeń zabezpieczających.

3.  Instalacje elektryczne nie są samoistnie bezpieczne lub są niezgodne z wymaganiami kodeksu.

4.  Źródła zapłonu w niebezpiecznych miejscach.

5.  Niedopełnienie wymagań specjalnych.

6.  Przekroczenie maksymalnej dozwolonej ilości ładunku na jeden zbiornik.

7.  Niewystarczające zabezpieczenie materiałów wrażliwych przed wysokimi temperaturami.

3.4.  Zagadnienia związane z kodeksem IGC

1.  Transport materiału niewymienionego w świadectwie zdatności lub brakujące informacje dotyczące ładunku.

2.  Brakujące urządzenia zamykające dla pomieszczeń mieszkalnych lub pomieszczeń usługowych.

3.  Niegazoszczelna gródź.

4.  Uszkodzone śluzy powietrzne.

5.  Brakujące lub uszkodzone zawory szybko zamykające.

6.  Brakujące lub uszkodzone zawory bezpieczeństwa.

7.  Instalacje elektryczne nie są  samoistnie bezpieczne lub są niezgodne z wymaganiami kodeksu.

8.  Niedziałające wentylatory w części ładunkowej.

9.  Niedziałające alarmowe wskaźniki ciśnienia na zbiornikach ładunkowych.

10.  Uszkodzone urządzenie do wykrywania gazów lub urządzenie do wykrywania gazów toksycznych.

11.  Transport substancji podlegających zatrzymaniu bez ważnego świadectwa inhibicyjnego.

3.5.  Zagadnienia związane z konwencją o liniach ładunkowych

1.  Znaczne obszary zniszczenia lub skorodowania lub wżery korozyjne w poszyciu stalowym i związanych z nim usztywnieniach na pokładach i w kadłubie, wywierające wpływ na zdatność żeglugową lub zdolność zabierania ładunków lokalnych, o ile nie zostały przeprowadzone prawidłowe naprawy tymczasowe na potrzeby rejsu do portu napraw stałych.

2.  Zarejestrowany przypadek niewystarczającej stabilności.

3.  Brak wystarczających i solidnych informacji w zatwierdzonej formie, które pozwalałyby kapitanowi w sposób szybki i prosty zorganizować ładowanie i balastowanie statku w taki sposób, że na wszystkich etapach rejsu i w różnych warunkach zostaje zachowany bezpieczny margines stabilności oraz że nie dochodzi do żadnych niedopuszczalnych obciążeń konstrukcji statku.

4.  Brak, bardzo zły stan lub uszkodzenie urządzeń zamykających, urządzeń zamykających luk i drzwi wodoszczelnych.

5.  Przeciążenie.

6.  Brak znaku zanurzenia lub znak zanurzenia niemożliwy do odczytania.

3.6.  Zagadnienia związane z konwencją Marpol, załącznik I

1.  Brak, bardzo zły stan lub nieprawidłowości działania sprzętu filtrującego wody zaolejone, systemów monitorowania i kontroli wyładowania ropy lub sygnalizacji przekroczenia 15 ppm zaolejenia.

2.  Pozostająca objętość zbiornika resztkowego lub odstojnika błota defekosaturacyjnego niewystarczająca na zamierzony odcinek rejsu.

3.  Niedostępna książka zapisów olejowych.

4.  Wstawiona bez zezwolenia przegroda wyładowania.

5.  Brak dokumentu sprawozdania z przeglądu lub jego niezgodność z prawidłem 13G ust. 3 lit. b) Konwencji Marpol 73/78.

3.7.  Zagadnienia związane z konwencją Marpol 73/78, załącznik II

1.  Brak podręcznika P&A.

2.  Ładunek nie jest określony według kategorii.

3.  Nie można uzyskać księgi rejestracji ładunku.

4.  Transport substancji olejopodobnych bez dopełnienia wymogów lub bez odpowiednio poprawionego świadectwa.

5.  Wstawiona bez zezwolenia przegroda wyładowania.

3.8.  Zagadnienia związane z konwencją Marpol 73/78, załącznik V

1.  Brak planu gospodarowania odpadami.

2.  Nie można uzyskać książki zapisów odpadów powstających na statku.

3.  Załoga statku nie zna wymagań planu gospodarowania odpadami dotyczących usuwania i wyładowywania odpadów.

3.9.  Zagadnienia związane z konwencją STCW i dyrektywą 2001/25/WE

1.  Nieprzedstawienie przez marynarzy świadectwa, dowodu posiadania właściwego świadectwa, posiadania ważnego zezwolenia lub przedstawienia udokumentowanego dowodu, że do administracji państwa bandery złożono wniosek o potwierdzenie.

2.  Dowód, że świadectwo zostało uzyskane w drodze oszustwa lub posiadaczem świadectwa nie jest osoba, której pierwotnie je wystawiono. 

3.  Niespełnienie stosownych wymagań administracji państwa bandery w odniesieniu do bezpiecznej obsady załogowej .

4.  Brak organizacji wachty nawigacyjnej lub maszynowej spełniającej wymagania wyznaczone dla danego statku przez administrację państwa bandery.

5.  Nieobecność na wachcie osoby wykwalifikowanej do obsługi sprzętu niezbędnego do bezpiecznej żeglugi, łączności radiowej lub zapobiegania zanieczyszczeniom środowiska morskiego.

6.  Nieprzedstawienie dowodu biegłości zawodowej w obowiązkach powierzonych marynarzom dla bezpieczeństwa statku i zapobiegania zanieczyszczeniom.

7.  Niezdolność do wystawienia na pierwszej wachcie na początku rejsu oraz na następnych wachtach osób, które są dostatecznie wypoczęte oraz zdolne do wykonywania obowiązków.

3.10.  Zagadnienia związane z konwencjami MOP

1.  Niewystarczające zapasy żywnościowe na odcinek rejsu do następnego portu.

2.  Niewystarczające zapasy wody pitnej na odcinek rejsu do następnego portu.

3.  Wysoce niehigieniczne warunki na pokładzie.

4.  Brak ogrzewania w pomieszczeniach mieszkalnych na statku pływającym w rejonach, gdzie mogą występować bardzo niskie temperatury.

5.  5 Niedostateczna wentylacja w pomieszczeniach mieszkalnych na statku. 

6.  Znaczne nagromadzenie odpadów, zablokowanie sprzętem lub ładunkiem lub inna niebezpieczna sytuacja w korytarzach i pomieszczeniach mieszkalnych.

7.  Wyraźne dowody wskazujące na to, że zmęczenie wpływa na efektywność pracy personelu wachtowego i innych osób pełniących obowiązki na pierwszej wachcie lub na następnych wachtach. 

3.11.  Zagadnienia, które nie stanowią podstawy zatrzymania, ale przy których należy np. wstrzymać prace związane z obsługą ładunku

Nieprawidłowości pracy (lub utrzymania) systemu gazu obojętnego lub urządzeń związanych z ładunkiem są uznawane za wystarczające powody dla wstrzymania prac związanych z obsługą ładunku.

ZAŁĄCZNIK XI

MINIMALNE KRYTERIA DLA INSPEKTORÓW

(o których mowa w art. 22 ust. 1 i 5

1.  Inspektorzy muszą posiadać odpowiednią wiedzę teoretyczną oraz doświadczenie praktyczne dotyczące statków i ich obsługi. Muszą być w stanie wykonywać przepisy konwencji oraz stosowne procedury dotyczące kontroli przeprowadzanej przez państwo portu. Wiedza ta oraz kompetencje w zakresie wykonywania międzynarodowych oraz wspólnotowych przepisów muszą zostać uzyskane w drodze udokumentowanych programów szkoleniowych .

2.  Inspektorzy muszą spełniać przynajmniej jeden z poniższych warunków:

   a) mieć odpowiednie kwalifikacje uzyskane w instytucji morskiej lub żeglugowej oraz stosowne doświadczenie zdobyte na morzu jako dyplomowany oficer na statku posiadający obecnie lub w przeszłości ważne świadectwo kwalifikacyjne zgodnie z konwencją STCW II/2 lub III/2; bez ograniczeń dotyczących obszaru działania, mocy napędowej lub tonażu lub
   b) uprzednio zdać uznany przez właściwy organ egzamin na inżyniera budowy okrętów, inżyniera mechanika lub inżyniera w dziedzinach związanych z żeglugą morską i mieć przynajmniej 5 lat doświadczenia zawodowego w tym zakresie, lub
   c) posiadać odpowiedni dyplom ukończenia studiów wyższych lub inny równoważny dyplom oraz odbyć odpowiednie szkolenie i uzyskać kwalifikacje jako inspektor ds. bezpieczeństwa statku.

3.  Inspektor musi:

   uprzednio przepracować przynajmniej jeden rok jako inspektor państwa bandery zajmujący się badaniem i wydawaniem świadectw zgodnie z konwencjami lub zaangażowany w monitorowanie działalności uznanych organizacji, którym powierzono zadania ustawowe lub
   uzyskać równoważny poziom kompetencji dzięki ukończeniu przynajmniej rocznego szkolenia w terenie polegającego na obserwowaniu kontroli przeprowadzanych przez państwo portu pod kierunkiem doświadczonych oficerów kontroli państwa portu.

4.  Inspektorzy wymienieni w pkt 2 lit. a) muszą mieć przynajmniej pięcioletnie doświadczenie w służbie morskiej obejmujące okresy służby morskiej jako oficerowie, odpowiednio, w części pokładowej lub maszynowej, lub jako inspektorzy państwa bandery, lub jako asystenci inspektora państwa portu. Takie doświadczenie obejmuje co najmniej dwuletni okres służby morskiej w charakterze oficera pokładowego lub maszynowego. 

5.  Inspektorzy muszą posiadać umiejętność porozumiewania się ustnego i pisemnego z marynarzami w języku powszechnie używanym podczas żeglugi.

6.  Inspektorzy niespełniający powyższych kryteriów są również akceptowani, jeśli są zatrudnieni przez właściwy organ państwa członkowskiego przy kontroli przeprowadzanej przez państwo portu w dniu przyjęcia niniejszej dyrektywy.

7.  W przypadku gdy w państwie członkowskim inspekcje, o których mowa w art. 15 ust. 1 i ust. 2, są przeprowadzane przez inspektorów kontroli przeprowadzanej przez państwo portu, inspektorzy ci muszą posiadać odpowiednie kwalifikacje obejmujące wystarczającą teoretyczną i praktyczną wiedzę z zakresu ochrony morskiej. Na odpowiednie kwalifikacje składają się:

   a) dobra znajomość zagadnień związanych z ochroną żeglugi i portów oraz ich zastosowania w odniesieniu do badanych działań;
   b) dobra wiedza praktyczna w zakresie technologii i technik związanych z ochroną;
   c) wiedza na temat zasad, procedur i technik prowadzenia inspekcji;
   d) wiedza praktyczna w zakresie badanych czynności.

ZAŁĄCZNIK XII

FUNKCJE BAZY DANYCH WYNIKÓW INSPEKCJI

(o których mowa w art. 24 ust.1)

1.  Baza danych wyników inspekcji umożliwia co najmniej:

   dodawanie danych dotyczących inspekcji pochodzących z państw członkowskich i wszystkich państw będących stronami memorandum paryskiego;
   zapewnianie danych dotyczących profilu ryzyka statków oraz statków kwalifikujących się do inspekcji;
   wyznaczanie zobowiązań inspekcyjnych każdego państwa członkowskiego;
   ustalenie białej oraz szarej i czarnej listy państw bandery, o których mowa w art. 16 ust. 1;
   zapewnianie danych dotyczących działalności przedsiębiorstw;
   określanie elementów obszarów ryzyka, które należy sprawdzać podczas każdej inspekcji.

2.  Baza danych wyników inspekcji może być dostosowywana zgodnie z postępem technicznym oraz w celu połączenia z innymi wspólnotowymi bazami danych dotyczących bezpieczeństwa morskiego, w tym SafeSeaNet, która zapewnia dane dotyczące rzeczywistych zawinięć statków do portów państw członkowskich, oraz w odpowiednich przypadkach ze stosownymi krajowymi systemami informacyjnymi.

3.  Należy utworzyć hiperłącze z bazą danych wyników inspekcji do systemu informacyjnego Equasis. Państwa członkowskie zachęcają inspektorów do korzystania z publicznych i prywatnych baz danych dotyczących inspekcji statków, dostępnych za pośrednictwem systemu informacyjnego Equasis.

ZAŁĄCZNIK XIII

PUBLIKOWANIE INFORMACJI DOTYCZĄCYCH INSPEKCJI, ZATRZYMAŃ ORAZ ODMÓW DOSTĘPU W PORTACH PAŃSTW CZŁONKOWSKICH

(o którym mowa w art. 26)

1.  Informacje publikowane zgodnie z art. 26 muszą zawierać:

   a) nazwę statku,
   b) numer identyfikacyjny nadany przez IMO ,
   c) rodzaj statku,
   d) tonaż (gt),
   e) rok budowy ustalony na podstawie daty budowy statku podanej na świadectwach bezpieczeństwa statku,
   f) nazwę i adres przedsiębiorstwa, do którego statek należy ,
   g) w przypadku statków przewożących płynne lub stałe ładunki masowe nazwę i adres przedsiębiorstwa czarterującego odpowiedzialnego za wybór statku i rodzaj czarteru,
   h) państwo bandery,
   i) świadectwa klasy i świadectwa ustawowe, wydane zgodnie z odpowiednimi konwencjami, oraz organ lub organizację, które wydały każde z tych świadectw, łącznie z datą wydania i datą utraty ważności,
   j) port i datę ostatniego przeglądu pośredniego lub rocznego w przypadku świadectw wymienionych w lit. i) oraz nazwę organu, który przeprowadził przegląd, lub organizacji, która go przeprowadziła ,
   k) datę, państwo, port zatrzymania,

2.  2 W odniesieniu do statków, które zatrzymano, informacje opublikowane zgodnie z art. 26, muszą również zawierać 

   a) liczbę zatrzymań w ciągu ostatnich 36 miesięcy,
   b) datę zniesienia zatrzymania,
   c) czas trwania zatrzymania, w dniach,
   d) przyczyny zatrzymania, przedstawione w sposób jasny i jednoznaczny,
   e) wskazanie, we właściwym przypadku, czy uznana organizacja, która dokonała przeglądu, ponosi odpowiedzialność w związku z brakami, które – same lub w połączeniu z innymi – doprowadziły do zatrzymania,
   f) opis podjętych środków, w przypadku gdy statek dostał pozwolenie na udanie się do najbliższej właściwej stoczni remontowej,
   g) jeżeli statkowi odmówiono dostępu do któregokolwiek z portów we Wspólnocie, przyczyny takiego działania przedstawione w sposób jasny i jednoznaczny.

ZAŁĄCZNIK XIV

DANE DOSTARCZANE W KONTEKŚCIE MONITOROWANIA REALIZACJI

(o których mowa w art. 29)

1.  Każdego roku państwa członkowskie muszą dostarczyć Komisji następujące dane dotyczące poprzedniego roku najpóźniej do dnia 1 kwietnia .

1.1.  Liczba inspektorów działających w ich imieniu w ramach kontroli przeprowadzanej przez państwo portu .

Informacje te muszą być przekazywane Komisji przy użyciu następującej tabeli wzorcowej (1) (2).

Port/obszar

Liczba inspektorów zatrudnionych w pełnym wymiarze godzin

(A)

Liczba inspektorów zatrudnionych w niepełnym wymiarze godzin

(B)

Przeliczenie (B) na pełny wymiar godzin

(C)

Ogółem

(A+C)

Port X /lub Obszar X ….

Port Y /lub Obszar Y ….

OGÓŁEM

(1) W przypadku gdy inspekcje przeprowadzone w kontekście kontroli przeprowadzanej przez państwo portu stanowią jedynie część pracy inspektorów, całkowita liczba inspektorów musi zostać przeliczona na liczbę odpowiadającą inspektorom pracującym w pełnym wymiarze godzin. W przypadku gdy ten sam inspektor pracuje w więcej niż jednym porcie lub obszarze geograficznym, obowiązujący ekwiwalent czasowy musi zostać obliczony w każdym porcie.

(2) Niniejsze informacje muszą być dostarczane na szczeblu krajowym oraz dla każdego portu zainteresowanego państwa członkowskiego. Do celów niniejszego załącznika port oznacza pojedynczy port lub obszar geograficzny obsługiwany przez inspektora lub grupę inspektorów, obejmujący kilka pojedynczych portów, we właściwych przypadkach.

1.2.  Całkowita liczba pojedynczych statków, które wpłynęły do ich portów na szczeblu krajowym. Liczba ta odpowiada liczbie statków objętych dyrektywą, które wpłynęły do ich portów na szczeblu krajowym, policzonych tylko jeden raz.

2.  Państwa członkowskie muszą:

   a) dostarczać Komisji raz na sześć miesięcy wykaz zawinięć do portu pojedynczych statków innych niż regularne pasażerskie i towarowe połączenia promowe, które wpłynęły do ich portów lub które zgłosiły władzom lub organom portu swoje przybycie na kotwicowisko, wraz z numerem identyfikacyjnym statku nadanym przez IMO, datą przybycia oraz portem dla każdego ruchu statku. Wykaz ten jest przekazywany w formie arkusza kalkulacyjnego umożliwiającego automatyczne wyszukiwanie i przetwarzanie wyżej wymienionych informacji. Wykaz ten jest dostarczany w terminie czterech miesięcy od końca okresu, do którego odnosiły się dane,
  

oraz

   b) dostarczać Komisji oddzielne wykazy regularnych pasażerskich połączeń promowych oraz regularnych towarowych usług promowych, o których mowa w lit. a), nie później niż sześć miesięcy po wdrożeniu niniejszej dyrektywy, a następnie za każdym razem, gdy następują zmiany w takich połączeniach. Wykaz taki zawiera, w odniesieniu do każdego statku, numer identyfikacyjny statku nadany przez IMO, jego nazwę oraz trasę, na której pływa. Wykaz ten jest przekazywany w formie arkusza kalkulacyjnego umożliwiającego automatyczne wyszukiwanie i przetwarzanie wyżej wymienionych informacji.

ZAŁĄCZNIK XV

Sekcja A

UCHYLONA DYREKTYWA ORAZ JEJ KOLEJNE ZMIANY

(o których mowa w art. 37

Dyrektywa Rady 95/21/WE

(Dz.U. L 157 z 7.7.1995, str. 1)

Dyrektywa Rady 98/25/WE

(Dz.U. L 133 z 7.5.1998, str. 19)

Dyrektywa Komisji 98/42/WE

(Dz.U. L 184 z 27.6.1998, str. 40)

Dyrektywa Komisji 1999/97/WE

(Dz.U. L 331 z 23.12.1999, str. 67)

Dyrektywa 2001/106/WE Parlamentu Europejskiego i Rady

(Dz.U. L 19 z 22.1.2002, str. 17)

Dyrektywa 2002/84/WE Parlamentu Europejskiego i Rady

(Dz.U. L 324 z 29.11.2002, str. 53)

Tylko art. 4

Sekcja B

WYKAZ TERMINÓW TRANSPOZYCJI DO PRAWA KRAJOWEGO

(o których mowa w art. 37)

Dyrektywa

Termin transpozycji

Dyrektywa 95/21/WE

30 czerwca 1996 r.

Dyrektywa 98/25/WE

30 czerwca 1998 r.

Dyrektywa 98/42/WE

30 września 1998 r.

Dyrektywa 1999/97/WE

13 grudnia 2000 r.

Dyrektywa 2001/106/WE

22 lipca 2003 r.

Dyrektywa 2002/84/WE

23 listopada 2003 r.

ZAŁĄCZNIK XVI

TABELA KORELACJI

(o której mowa w art. 37)

Dyrektywa 95/21/WE

Niniejsza dyrektywa

Artykuł 1 część wprowadzająca

Artykuł 1 część wprowadzająca

Artykuł 1 tiret pierwsze

Artykuł 1 lit. a)

Artykuł 1 tiret drugie

Artykuł 1 lit. b)

-

Artykuł 1 lit. c)

Artykuł 2 część wprowadzająca

Artykuł 2 część wprowadzająca

Artykuł 2 ust. 1 część wprowadzająca

Artykuł 2 ust. 1 część wprowadzająca

Artykuł 2 ust. 1 tiret pierwsze

Artykuł 2 ust. 1 lit. a)

Artykuł 2 ust. 1 tiret drugie

Artykuł 2 ust. 1 lit. b)

Artykuł 2 ust. 1 tiret trzecie

Artykuł 2 ust. 1 lit. c)

Artykuł 2 ust. 1 tiret czwarte

Artykuł 2 ust. 1 lit. d)

Artykuł 2 ust. 1 tiret piąte

Artykuł 2 ust. 1 lit. e)

Artykuł 2 ust. 1 tiret szóste

Artykuł 2 ust. 1 lit. f)

Artykuł 2 ust. 1 tiret siódme

Artykuł 2 ust. 1 lit. g)

Artykuł 2 ust. 1 ostatnie zdanie

Artykuł 2 ust. 2

Artykuł 2 ust. 2

-

Artykuł 2 ust. 3

-

Artykuł 2 ust. 4

Artykuł 2 ust. 5

Artykuł 2 ust. 3

Artykuł 2 ust. 6

Artykuł 2 ust. 4

-

-

Artykuł 2 ust. 7

-

Artykuł 2 ust. 8

Artykuł 2 ust. 5

Artykuł 2 ust. 9

-

-

Artykuł 2 ust. 10

-

Artykuł 2 ust. 11

Artykuł 2 ust. 6

Artykuł 2 ust. 12

Artykuł 2 ust. 7

Artykuł 2 ust. 13

Artykuł 2 ust. 8

Artykuł 2 ust. 14

-

Artykuł 2 ust. 15

Artykuł 2 ust. 9

Artykuł 2 ust. 16

-

Artykuł 2 ust. 17

Artykuł 2 ust. 10

Artykuł 2 ust. 18

-

Artykuł 2 ust. 19

-

Artykuł 2 ust. 20

-

Artykuł 2 ust. 21

-

Artykuł 2 ust. 22

-

Artykuł 2 ust. 23

Artykuł 2 ust. 24

Artykuł 3 ust. 1 akapit pierwszy, tiret pierwsze

Artykuł 3 ust. 1 akapit pierwszy,

-

Artykuł 3 ust. 1 akapit pierwszy, tiret drugie

Artykuł 3 ust. 1 akapit drugi

-

Artykuł 3 ust. 1 akapit trzeci

Artykuł 3 ust. 1 akapit drugi

Artykuł 3 ust. 1 akapit czwarty

-

Artykuł 3 ust. 1 akapit piąty

-

Artykuł 3 ust. 2 do 4

Artykuł 3 ust. 2 do 4

-

Artykuł 4 ust. 1

Artykuł 4

Artykuł 4 ust. 2

Artykuł 5

-

-

Artykuł 6

-

Artykuł 7

-

Artykuł 8

-

Artykuł 9

-

Artykuł 10

-

Artykuł 11

-

Artykuł 12

Artykuł 6 ust. 1 część wprowadzająca

-

-

Artykuł 13 ust. 1, część wprowadzająca

Artykuł 6 ust. 1 lit. a)

Artykuł 13 ust. 1 lit. a)

-

Artykuł 13 ust. 1 lit. b)

Artykuł 6 ust. 1 lit. b)

Artykuł 13 ust. 1 lit. c)

Artykuł 6 ust. 2

-

-

Artykuł 13 ust. 2

Artykuł 6 ust. 3

Artykuł 13 ust. 3

Artykuł 6 ust. 4

-

Artykuł 7

-

Artykuł 7a

-

Artykuł 7b

-

-

Artykuł 14

-

Artykuł 15

-

Artykuł 16

Artykuł 8

Artykuł 17

-

Artykuł 18

Artykuł 9 ust. 1 i 2

Artykuł 19 ust. 1 i 2

Artykuł 9 ust. 3, zdanie pierwsze

Artykuł 19 ust. 3

Artykuł 9 ust. 3 zdania od 2 do 4

Artykuł 19 ust. 4

- Artykuł 9 ust. 4 do 7

Artykuł 19 ust. 5 do 8

-

Artykuł 19 ust. 9

Artykuł 9a

-

Artykuł 10 ust. 1 do 3

Artykuł 20 ust. 1 do 3

-

Artykuł 20 ust. 4

Artykuł 11 ust. 1

Artykuł 21 ust. 1

-

Artykuł 21 ust. 2

Artykuł 11 ust. 2

Artykuł 21 ust. 3 akapit pierwszy

Artykuł 11 ust. 3 akapit pierwszy

-

Artykuł 11 ust. 3 akapit drugi

Artykuł 21 ust. 3 akapit drugi

Artykuł 11 ust. 4 do 6

Artykuł 21 ust. 4 do 6

Artykuł 12 ust. 1 do 3

Artykuł 22 ust. 1 do 3

Artykuł 12 ust. 4

Artykuł 22 ust. 4

-

Artykuł 22 ust. 5 do 7

Artykuł 13 ust. 1 do 2

Artykuł 23 ust. 1 do 2

-

Artykuł 23 ust. 3 do 5

Artykuł 14

-

Artykuł 15

-

-

Artykuł 24

-

Artykuł 25

-

Artykuł 26

-

Artykuł 27

Artykuł 16 ust. 1 i 2

Artykuł 28 ust. 1 i 2

Artykuł 16 ust. 2a

Artykuł 28 ust. 3

Artykuł 16 ust. 3

Artykuł 28 ust. 4

Artykuł 17

Artykuł 29

-

Artykuł 30

Artykuł 18

Artykuł 31

Artykuł 19

Artykuł 32

-

Artykuł 33

Artykuł 19a

Artykuł 34

-

Artykuł 35

Artykuł 20

Artykuł 36

-

Artykuł 37

Artykuł 21

Artykuł 38

Artykuł 22

Artykuł 39

Załącznik I

-

-

Załącznik I

-

Załącznik II

-

Załącznik III

Załącznik II

Załącznik IV

Załącznik III

Załącznik V

Załącznik IV

Załącznik VI

Załącznik V

Załącznik VII

Załącznik VI

Załącznik X

Załącznik VII

Załącznik XI

-

Załącznik XII

Załącznik VIII

Załącznik XIII

Załącznik IX

Załącznik IX

Załącznik X

Załącznik XIV

Załącznik XI

Załącznik VIII

Załącznik XII

-

-

Załącznik XV

-

Załącznik XV

(1) Dz.U. C 184 E z 22.7.2008, s. 11.
(2) Dz.U. C 74 E z 20.3.2008, s. 584.
(3) Dz.U. C 318 z 23.12.2006, s. 195
(4) Dz.U. C 229 z 22.9.2006, s. 38.
(5) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 25 kwietnia 2007 r. (Dz.U. C 74 E z 20.3.2008, s. 584), wspólne stanowisko Rady z dnia 6 czerwca 2008 r. (Dz.U. C 198 E z 5.8.2008, s. 1) i stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 24 września 2008 r.
(6) Dz.U. L 157 z 7.7.1995, s. 1. ║
(7) Orzeczenie z dnia 24 czerwca 2008 r. (Commune de Mesquer), dotychczas nieopublikowane w zbiorze orzeczeń.
(8) Dz.U. L 194 z 25.7.1975, s. 39.
(9) Dz.U. L 143 z 30.4.2004, s. 56.
(10) Dz.U. L 208 z 5.8.2002, s. 1.
(11) Dz.U. L 138 z 1.6.1999, s. 1. ║
(12) Dz.U. L 184 z 17.7.1999, s. 23. ║
(13) Dz.U. C 321 z 31.12.2003, s. 1.
(14) Dz.U. L 129 z 29.4.2004, s. 6.
(15) Dz.U. L 208 z 5.8.2002, s. 10.
(16) Dz.U. L 196 z 7.8.1996, s. 8.
(17) Dz.U. L 332 z 28.12.2000, s. 81. ║
(18) Dz.U. L 324 z 29.11.2002, s. 1. ║
(19)* Data, o której mowa 36 ust. 1.
(20)* Data wejścia w życie niniejszej dyrektywy
(21)* Data wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
(22) Dodanie pkt 41, 42 i 43 uzależnione jest od przyjęcia odpowiednich aktów prawnych zawartych w trzecim pakiecie morskim.
(23) Dz.U. L 136 z 18.5.2001, s. 17. ║


Organizacje dokonujące inspekcji i przeglądów na statkach (przekształcenie) ***II
PDF 511kWORD 251k
Rezolucja
Tekst skonsolidowany
Załącznik
Załącznik
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 24 września 2008 r. w sprawie wspólnego stanowiska Rady mającego na celu przyjęcie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów na statkach oraz odpowiednich działań administracji morskich (przekształcenie) (5724/2/2008 – C6-0222/2008 – 2005/0237A(COD))
P6_TA(2008)0447A6-0331/2008

(Procedura współdecyzji: drugie czytanie)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wspólne stanowisko Rady (5724/2/2008 - C6-0222/2008)(1),

–   uwzględniając stanowisko zajęte w pierwszym czytaniu(2) dotyczące wniosku Komisji przedstawionego Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2005)0587),

–   uwzględniając art. 251 ust. 2 traktatu WE,

–   uwzględniając art. 62 Regulaminu,

–   uwzględniając zalecenia do drugiego czytania przedstawione przez Komisję Transportu i Turystyki (A6-0331/2008),

1.   zatwierdza wspólne stanowisko po poprawkach;

2.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w drugim czytaniu w dniu 24 września 2008 r. w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/.../WE w sprawie zgodności z wymaganiami państwa bandery oraz w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów na statkach oraz odpowiednich działań administracji morskich (przekształcenie)

P6_TC2-COD(2005)0237A


(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2,

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(3),

uwzględniając opinię Komitetu Regionów(4),

stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu(5),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Dyrektywa Rady 94/57/WE z dnia 22 listopada 1994 r. w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów na statkach oraz odpowiednich działań administracji morskich(6) została kilkakrotnie zasadniczo zmieniona. Z uwagi na to, że mają zostać wprowadzone dalsze zmiany, należy dokonać przekształcenia dyrektywy w celu zwiększenia jej przejrzystości.

(2)  Ze względu na charakter przepisów dyrektywy 94/57/WE właściwym wydaje się przekształcenie jej przepisów w dwa różne wspólnotowe instrumenty prawne, a mianowicie dyrektywę i rozporządzenie.

(3)  W swojej rezolucji z dnia 8 czerwca 1993 r. w sprawie wspólnej polityki bezpieczeństwa na morzu(7) Rada wyznaczyła jako cel usunięcie z wód terytorialnych Wspólnoty wszystkich statków niespełniających odpowiednich wymogów, a także przyznała pierwszeństwo wspólnotowemu działaniu zmierzającemu do zapewnienia skutecznego i jednolitego wprowadzania w życie przepisów prawa międzynarodowego poprzez opracowanie wspólnych norm dotyczących towarzystw klasyfikacyjnych, określonych jako organizacje dokonujące inspekcji i przeglądów na statkach (zwane dalej "uznanymi organizacjami").

(4)  Do zwiększania bezpieczeństwa na morzu i zapobiegania zanieczyszczaniu mórz może skutecznie przyczynić się ścisłe stosowanie się do międzynarodowych konwencji, kodeksów i rezolucji, w połączeniu ze wspieraniem swobody świadczenia usług.

(5)  Za kontrolę zgodności statków z jednolitymi międzynarodowymi normami w zakresie bezpieczeństwa i zapobiegania zanieczyszczaniu mórz odpowiedzialne są państwa bandery i portu.

(6)  Państwa członkowskie są odpowiedzialne za wydawanie międzynarodowych certyfikatów w zakresie bezpieczeństwa i zapobiegania zanieczyszczaniu mórz na mocy takich konwencji jak Międzynarodowa konwencja o bezpieczeństwie życia na morzu (Konwencja SOLAS 74) z dnia 1 listopada 1974 r., Międzynarodowa konwencja o liniach ładunkowych z 5 kwietnia1966 r. oraz Międzynarodowa konwencja o zapobieganiu zanieczyszczeniu morza przez statki z 2 listopada 1973 r. (Konwencja MARPOL), a także za wprowadzenie w życie tych konwencji.

(7)  Zgodnie z tymi konwencjami wszystkie państwa członkowskie mogą, w różnym zakresie, upoważniać uznane organizacje do poświadczania takiej zgodności i mogą zlecić wydawanie określonych certyfikatów w zakresie bezpieczeństwa i zapobiegania zanieczyszczeniom.

(8)  W skali światowej wiele uznanych organizacji nie zapewnia właściwej realizacji przepisów dotyczących bezpieczeństwa na morzu ani odpowiedniej wiarygodności, gdy działają w imieniu administracji krajowych, ponieważ nie dysponują odpowiednimi strukturami, ani doświadczeniem gwarantującym ich wiarygodność i zdolność do wykonywania swoich zadań w sposób wysoce profesjonalny.

(9)  Ponadto te uznane organizacje określają i wdrażają reguły dotyczące projektowania, budowy, utrzymywania i inspekcji statków oraz spoczywa na nich obowiązek przeprowadzania inspekcji statków w imieniu państw bandery i poświadczania, że statki te spełniają wymogi międzynarodowych konwencji w zakresie wydawania odpowiednich certyfikatów. Aby mogły one w zadawalający sposób wypełniać ten obowiązek, muszą to być organizacje całkowicie niezależne posiadające wysoce wyspecjalizowane kompetencje techniczne i rygorystyczne systemy zarządzania jakością.

(10)  Uznane organizacje dokonujące inspekcji i przeglądów na statkach powinny mieć możliwość oferowania swoich usług w całej Wspólnocie i konkurowania ze sobą, oferując równoważne poziomy bezpieczeństwa i ochrony środowiska. Należy zatem ║ w jednolity sposób wprowadzić i stosować konieczne standardy zawodowe w całej Wspólnocie.

(11)  Wydanie certyfikatu bezpieczeństwa radiowego statku towarowego można powierzyć organizacjom prywatnym dysponującym dostateczną wiedzą fachową i wykwalifikowanym personelem.

(12)  Państwo członkowskie może ograniczyć liczbę uznanych organizacji, którym udziela upoważnienia w zależności od jego potrzeb, w oparciu o obiektywne i przejrzyste przesłanki, które są przedmiotem kontroli ze strony Komisji zgodnie z procedurą komitetową.

(13)  Niniejsza dyrektywa powinna zapewnić swobodę świadczenia usług we Wspólnocie; stosownie do tego Komisja powinna być uprawniona do wynegocjowania z tymi państwami trzecimi, w których są zlokalizowane niektóre z uznanych organizacji ▌ równości traktowania uznanych organizacji mających siedzibę na terytorium Wspólnoty.

(14)  Głębokie zaangażowanie krajowych administracji w przeglądy statków i wydawanie odpowiednich certyfikatów jest niezbędne dla zapewnienia pełnej zgodności z międzynarodowymi regułami bezpieczeństwa, nawet jeżeli państwa członkowskie powierzają wypełnianie obowiązków ustawowych uznanym organizacjom, które nie są częścią ich struktury administracyjnej. Wskazane jest zatem ustanowienie ścisłych relacji roboczych między organami administracji a uznanymi organizacjami upoważnionymi przez nie, co może się wiązać z koniecznością posiadania przez dane uznane organizacje lokalnych przedstawicielstw na terytorium państwa członkowskiego, w imieniu którego pełnią one swoje obowiązki.

(15)  Rozbieżność w systemach odpowiedzialności finansowej między uznanymi organizacjami działającymi w imieniu państw członkowskich utrudniałaby prawidłowe wykonywanie niniejszej dyrektywy. W celu przyczynienia się do rozwiązania tego problemu należy zapewnić pewien stopień harmonizacji na poziomie wspólnotowym w zakresie odpowiedzialności wynikającej z wszelkich szkód spowodowanych przez uznaną organizację, zgodnie z decyzją sądu, łącznie z rozstrzygnięciem sporu na drodze procedur arbitrażowych.

(16)  Środki konieczne do wykonania niniejszej dyrektywy powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji(8).

(17)  W szczególności należy przyznać Komisji uprawnienia wykonawcze do zmiany niniejszej dyrektywy, tak by wprowadzić dalsze zmiany w związanych z nią międzynarodowych konwencjach, protokołach, kodeksach i rezolucjach,. Ponieważ środki te mają ogólny zakres i mają na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszej dyrektywy, między innymi poprzez jej uzupełnienie o nowe elementy inne niż istotne, muszą one zostać przyjęte zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą określoną w art. 5a decyzji 1999/468/WE. 

(18)  Państwa członkowskie powinny  jednak zachować możliwość zawieszania ▌uprawnień udzielonych uznanej organizacji ze względu na poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa i środowiska naturalnego. Komisja powinna bezzwłocznie podjąć decyzję, zgodnie z procedurą komitetu, odnośnie do tego, czy należy odwołać taki środek krajowy.

(19)  Państwa członkowskie powinny dokonywać okresowej oceny działania uznanych organizacji działających w ich imieniu i przekazywać Komisji oraz wszystkim pozostałym państwom członkowskim dokładne informacje dotyczące takich działań.

(20)  Państwa członkowskie jako władze portu są zobowiązane do zapewnienia większego bezpieczeństwa i sprawniejszego zapobiegania zanieczyszczaniu na wodach Wspólnoty poprzez objęcie kontrolą w pierwszej kolejności tych statków, których certyfikaty wydane zostały przez organizacje niespełniające wspólnych kryteriów, zapewniając tym samym, aby statki te, pływające pod banderą państwa trzeciego, nie korzystały z bardziej korzystnego traktowania.

(21)  W chwili obecnej nie istnieją ujednolicone normy międzynarodowe, którym musiałyby odpowiadać wszystkie statki na etapie ich budowy i podczas całego okresu ich eksploatacji, dotyczące kadłuba, maszyn, instalacji elektrycznej i sterująco-kontrolnej. Takie normy można ustalić odwołując się do zasad uznanych organizacji lub równoważnych norm, o których decydują administracje krajowe, zgodnie z procedurą przewidzianą w dyrektywie 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych(9).

(22)  Ponieważ cel niniejszej dyrektywy, a mianowicie ustanowienie środków, którymi mają kierować się państwa członkowskie w ich stosunkach z organizacjami dokonującymi inspekcji i przeglądów oraz wydającymi świadectwa zgodności działającymi we Wspólnocie, nie może być w wystarczający sposób osiągnięty przez państwa członkowskie i może zostać, ze względu na skalę działania, lepiej osiągnięty na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może przyjmować środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wychodzi poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.

(23)  Obowiązek dokonania transpozycji niniejszej dyrektywy do prawa krajowego powinien ograniczać się do tych przepisów, które stanowią zasadniczą zmianę w stosunku do dyrektywy 94/57/WE. Obowiązek dokonania transpozycji przepisów, które nie zostały zmienione, wynika z tej dyrektywy.

(24)  Niniejsza dyrektywa nie powinna mieć wpływu na zobowiązania państw członkowskich dotyczące terminów transpozycji dyrektyw określonych w załączniku I część B.

(25)  Zgodnie z pkt 34 Porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa(10) zachęca się państwa członkowskie do sporządzania, do ich własnych celów i w interesie Wspólnoty, własnych tabel, które w możliwie najszerszym zakresie odzwierciedlają korelację między niniejszą dyrektywą a środkami transpozycji, oraz do podawania ich do wiadomości publicznej.

(26)  Środki, które powinny być stosowane przez uznane organizacje określone w rozporządzeniu (WE) nr …/… Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia…..(11) [w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów na statkach](12)║,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

Celem niniejszej dyrektywy jest:

   a) zagwarantowanie skutecznego i spójnego wywiązywania się z obowiązków państwa bandery przez państwa członkowskie zgodnie z konwencjami międzynarodowymi;
   b) ustanowienie środków, jakie mają być stosowane przez państwa członkowskie w ich stosunkach z uznanymi organizacjami , którym zlecają dokonanie inspekcji i przeglądu statków oraz wydającymi certyfikaty zgodności z konwencjami międzynarodowymi w zakresie bezpieczeństwa na morzu i zapobiegania zanieczyszczaniu mórz, przy jednoczesnym poparciu celu, którym jest swoboda świadczenia usług. Proces ten obejmuje rozwój i realizację wymogów bezpieczeństwa w odniesieniu do kadłuba, maszyn, instalacji elektrycznej, radiotelefonicznej i sterująco-kontrolnej statków objętych zakresem wymienionych międzynarodowych konwencji.

Artykuł 2

Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:

   a) "statek' oznacza statek objęty zakresem międzynarodowych konwencji;
   b) "statek pływający pod banderą państwa członkowskiego " oznacza statek zarejestrowany i pływający pod banderą państwa członkowskiego zgodnie z jego prawodawstwem. Statki nieodpowiadające tej definicji traktuje się jak statki pływające pod banderą państwa trzeciego;
   c) "inspekcje i przeglądy" oznacza inspekcje i przeglądy, które są obowiązkowe na podstawie konwencji międzynarodowych, a także na podstawie niniejszej dyrektywy i pozostałych przepisów wspólnotowych dotyczących bezpieczeństwa na morzu;
   d) "międzynarodowe konwencje" oznacza Międzynarodową konwencję o bezpieczeństwie życia na morzu (SOLAS 74), z 1 listopada 1974 r. ▌, Międzynarodową konwencję o liniach ładunkowych z dnia 5 kwietnia1966 r. oraz Międzynarodową konwencję o zapobieganiu zanieczyszczeniu morza przez statki (MARPOL) z dnia 2 listopada 1973 r., Międzynarodową konwencję o pomierzaniu pojemności statków z 1969 r. (Tonnage 69), Międzynarodową konwencję o wymaganiach w zakresie wyszkolenia marynarzy, wydawania im świadectw oraz pełnienia wacht z 1978 r. (STCW 78), Konwencję o międzynarodowych przepisach w sprawie zapobiegania zderzeniom na morzu z 1972 r. (COLREG 72), wraz z odnoszącymi się do nich protokołami i zmianami, a także odpowiednimi kodeksami o statusie obowiązkowym we wszystkich państwach członkowskich w zaktualizowanej wersji;
   e) "kodeks państwa bandery" oznacza część 1 i 2 Kodeksu zasad wprowadzania obowiązkowych instrumentów IMO, przyjętego przez IMO dnia 29 listopada 2007 r. rezolucją Zgromadzenia A.996(25), w jego zaktualizowanej wersji;
   f) "administracja" oznacza właściwe organy państwa członkowskiego, pod którego banderą statek pływa, wraz z wydziałami, agencjami i organizacjami mającymi za zadanie wdrażanie przepisów konwencji IMO dotyczących państwa bandery;
   g) "organizacja' oznacza podmiot prawny, jego filie i wszelkie inne podmioty znajdujące się pod jego kontrolą, które wspólnie lub oddzielnie wykonują zadania objęte zakresem niniejszej dyrektywy;
   h) "kontrola'  oznacza, do celów definicji w lit. g), prawa, umowy lub wszelkie inne środki, prawne lub faktyczne, które oddzielnie lub łącznie dają możliwość wywierania decydującego wpływu na podmiot prawny lub umożliwiają temu podmiotowi prawnemu wykonywanie zadań objętych zakresem niniejszej dyrektywy; 
   i) "uznana organizacja' oznacza organizację uznaną zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr …/…(13) [w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów na statkach];
   j) "upoważnienie' oznacza akt udzielenia przez państwo członkowskie upoważnienia lub przekazania kompetencji uznanej organizacji;
   k) "ustawowy certyfikat' oznacza certyfikat wydany w imieniu państwa bandery , zgodnie z konwencjami międzynarodowymi;
   l) "reguły i procedury "  oznacza wymogi uznanej organizacji w zakresie projektowania, budowy, wyposażenia, utrzymania i przeglądu statków; 
   m) "świadectwo klasy" oznacza dokument wydany przez uznaną organizację, poświadczający zdatność statku do określonego użytku lub świadczenia określonych usług, zgodnie z regułami i przepisami ustanowionymi i opublikowanymi przez tę uznaną organizację;
   n) "certyfikat bezpieczeństwa radiowego statku towarowego' oznacza certyfikat wprowadzony przez zmieniony protokół z 1988 r. zmieniający Konwencję SOLAS, przyjęty przez Międzynarodową Organizację Morską (IMO).

Artykuł 3

1.  Przyjmując na siebie obowiązki i zobowiązania wynikające z międzynarodowych konwencji, państwa członkowskie gwarantują, że ich właściwe administracje mogą zapewnić odpowiednie ich stosowanie zgodnie z ust. 2 - 4.

2.  Państwa członkowskie stosują przepisy Kodeksu państwa bandery.

3.  Co najmniej raz na pięć lat państwa członkowskie podejmują niezbędne działania mające na celu przeprowadzenie niezależnego audytu ich administracji zgodnie z przepisami rezolucji A.974 (24) przyjętej przez Zgromadzenie IMO dnia 1 grudnia 2005 r. W oparciu o wyniki audytu państwa członkowskie zapewniają w stosownych przypadkach opracowanie planu działań naprawczych zgodnie z częścią II sekcją 8 załącznika do wspomnianej rezolucji oraz zapewniają jego skuteczne i terminowe wdrożenie.

4.  Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki odnośnie do inspekcji i przeglądu statków oraz wydawania ustawowych świadectw i certyfikatów zwolnienia zgodnie z przepisami międzynarodowych konwencji.

5.  Jeżeli do celów ust. 1 państwo członkowskie podejmie w odniesieniu do statków pływających pod jego banderą decyzję o:

   i) upoważnieniu organizacji do dokonywania pełnych lub częściowych inspekcji i przeglądów związanych z wydawaniem ustawowych certyfikatów, łącznie z tymi, które mają na celu ocenę zgodności z zasadami określonymi w art. 15 ust. 2 i, w stosownych przypadkach , do wydawania lub odnawiania tych certyfikatów; lub
   ii) powierzeniu uznanym organizacjom zadania przeprowadzenia wszystkich lub części inspekcji i przeglądów, o których mowa w ppkt  i);
  

obowiązki te może powierzyć wyłącznie uznanym organizacjom.

Właściwa administracja zatwierdza we wszystkich przypadkach pierwsze wydanie świadectw zwolnienia.

Jednakże w przypadku certyfikatu bezpieczeństwa radiowego statku towarowego obowiązki te mogą zostać powierzone organowi prywatnemu uznanemu przez właściwą administrację i posiadającemu wystarczającą wiedzę fachową oraz wykwalifikowany personel do prowadzenia w jej imieniu prac w zakresie oceny bezpieczeństwa łączności radiowej.

6.  Artykuł ten nie dotyczy certyfikacji poszczególnych pozycji wyposażenia statku.

Artykuł 4

Wymagania państwa bandery

1.   Przed udzieleniem zezwolenia na użytkowanie statku, który uprawniono do pływania pod banderą danego państwa, dane państwo członkowskie podejmuje odpowiednie działania w celu zapewnienia zgodności tego statku ze stosownymi zasadami i przepisami międzynarodowymi. W szczególności sprawdza ono za pomocą wszelkich rozsądnych środków zgromadzone dotychczas dane dotyczące bezpieczeństwa statku. W razie potrzeby państwo członkowskie konsultuje się z administracją poprzedniego państwa bandery w celu ustalenia, czy nieprawidłowości lub nierozwiązane kwestie dotyczące bezpieczeństwa, stwierdzone przez tę administrację, pozostają nieusunięte.

2.   Jeżeli państwo bandery wystąpi o informacje o statku, który uprzednio pływał pod banderą państwa członkowskiego, to państwo członkowskie, do którego się zwrócono, niezwłocznie przedstawia występującemu o informację państwu bandery szczegółowe informacje na temat nieprawidłowości oraz inne informacje dotyczące bezpieczeństwa.

3.   W przypadku powiadomienia administracji o zatrzymaniu statku pływającego pod banderą państwa członkowskiego przez państwo portu, państwo członkowskie powinno dopilnować podjęcia właściwych środków korygujących w celu dostosowania tego statku do stosownych przepisów i konwencji IMO. W tym celu administracja ustanawia stosowne procedury.

Artykuł 5

Państwa członkowskie zapewniają bezpośrednią kontrolę organu publicznego nad co najmniej następującymi danymi dotyczącymi statków pływających pod ich banderą oraz stały dostęp administracji do tych danych za pomocą właściwych środków technologii komunikacyjnej:

   a) dane statku (nazwa, numer IMO itp.);
   b) daty przeglądów, w tym przeglądów dodatkowych i uzupełniających, jeśli takie były, oraz audytów;
   c) dane identyfikacyjne uznanych organizacji uczestniczących w certyfikacji i klasyfikacji statku;
   d) dane identyfikacyjne organu, który dokonał inspekcji statku zgodnie z przepisami dotyczącymi kontroli państwa portu oraz daty inspekcji;
   e) wyniki inspekcji przeprowadzonej przez kontrolę państwa portu (niezgodności: tak lub nie; zatrzymania: tak lub nie);
   f) informacje dotyczące szkód;
   g) dane identyfikacyjne statków, które przestały pływać pod banderą danego państwa członkowskiego w ciągu ostatnich 12 miesięcy.

Na żądanie Komisji państwa członkowskie dostarczają jej wyżej wymienione dane.

Artykuł 6

1.   W ramach systemu zarządzania jakością każde państwo członkowskie stale poddaje ocenie i rewiduje swoje wyniki działania jako państwo bandery. Te oceny obejmujące okres [36] miesięcy dotyczą wszelkich aspektów systemu zarządzania jakością w odniesieniu do operacyjnych części administracji.

Ocena powinna zawierać przynajmniej następujące wskaźniki wyników działania:

   - wskaźnik zatrzymań w wyniku kontroli przeprowadzonej przez państwo portu,
   - wyniki inspekcji dokonywanych przez państwo bandery oraz
   - ewentualnie wskaźniki wyników działania w celu ustalenia, czy personel, zasoby i procedury administracyjne są odpowiednie dla wywiązywania się ze zobowiązań państwa bandery.

2.   Państwa członkowskie, które przeprowadziły oceny zgodnie z ust. 1 akapit drugi i figurują na czarnej [lub szarej] liście publikowanej w sprawozdaniu rocznym Paryskiego Protokołu Ustaleń (MOU) dotyczącego kontroli państwa portu w dniu 1 lipca roku ukończenia ocen, dostarczają Komisji do dnia 1 listopada roku ukończenia oceny sprawozdanie z wyników działalności jako państwo bandery.

W sprawozdaniu określa się i analizuje podstawowe przyczyny niewywiązywania się ze zobowiązań. Sprawozdanie zawiera także plan działań naprawczych – łącznie z przeglądami uzupełniającymi, jeśli są konieczne – który zostaje wprowadzone w życie w możliwie jak najkrótszym terminie.

3.   System zarządzania jakością zostanie opracowany i certyfikowany w ciągu ...(14).

Artykuł 7

Przed końcem [2010] r. Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z wykonalności ustanowienia Protokołu Ustaleń w sprawie obowiązków kontrolnych państw bandery, mającego na celu zapewnienie równych warunków konkurencji między państwami bandery, które zobowiązały się do obowiązkowego wprowadzenia Kodeksu państw bandery i wyraziły zgodę na poddanie się audytowi zgodnie z postanowieniami rezolucji IMO A.974(24) przyjętej przez Zgromadzenie IMO dnia 1 grudnia 2005 r.

Artykuł 8

Stosunki z uznanymi organizacjami

1.  Stosując art. 3 ust. 5, państwa członkowskie co do zasady nie odmawiają udzielenia upoważnienia wszelkim uznanym organizacjom do podejmowania takiej działalności, z zastrzeżeniem przepisów ust. 2 niniejszego artykułu i art. 9 i 13. Mogą jednak ograniczyć liczbę organizacji, którym udzielą upoważnienia, stosownie do swoich potrzeb, o ile istnieją ku temu przejrzyste i obiektywne przesłanki.

Na wniosek państwa członkowskiego, zgodnie z procedurą regulacyjną, o której mowa w art. 10 ust. 2, Komisja przyjmuje właściwe środki.

2.  W celu udzielenia zgody przez państwo członkowskie na wypełnianie w jego imieniu obowiązków wymienionych w art. 3 lub ich części przez uznaną organizację z siedzibą w państwie trzecim, może ono żądać od wymienionego państwa trzeciego wzajemnego uznania tych uznanych organizacji, które mają siedzibę we Wspólnocie.

Dodatkowo Wspólnota może wystąpić do państwa trzeciego, w którym uznana organizacja ma swoją siedzibę, o przyznanie traktowania na zasadach wzajemności tym uznanym organizacjom , które mają siedzibę we Wspólnocie.

Artykuł 9

1.  Państwa członkowskie, które podejmują decyzję jak opisano w art. 3 ust. 5, określają stosunki robocze między ich właściwą administracją a organizacjami działającymi w ich imieniu.

2.  Stosunki robocze regulowane są sformalizowaną i sporządzoną na piśmie niedyskryminacyjną umową lub równoważnymi rozwiązaniami prawnymi ustalającymi szczególne obowiązki i funkcje przyjęte przez organizacje i obejmujące przynajmniej:

   a) przepisy określone w dodatku II do rezolucji IMO A.739(18) w sprawie wytycznych do upoważniania organizacji działających w imieniu administracji, czerpiąc inspirację z załącznika, dodatków i uzupełnień do okólnika 710 IMO MSC i okólnika 307 MEPC w sprawie wzoru umowy dotyczącej upoważniania uznanych organizacji działających w imieniu administracji.

  b) następujące przepisy dotyczące odpowiedzialności finansowej:
   i) jeżeli odpowiedzialność wynikająca z jakiegoś wypadku morskiego zostaje ostatecznie i nieodwołalnie nałożona na administrację przez sąd lub jako element rozstrzygnięcia sporu na drodze postępowania arbitrażowego, łącznie z wymogiem wypłacenia odszkodowań stronom poszkodowanym z tytułu straty lub uszkodzenia mienia lub uszkodzenia ciała czy śmierci, które, jak udowodnił to sąd, zostały spowodowane umyślnie lub przez zaniechanie bądź rażące zaniedbanie uznanej organizacji, jej organów, pracowników, agentów lub innych osób , które działają w imieniu uznanej organizacji, administracja będzie miała prawo do finansowej rekompensaty od uznanej organizacji w stopniu, w jakim ta strata, uszkodzenie lub śmierć według decyzji sądu zostały spowodowane przez uznaną organizację;
   ii) jeżeli odpowiedzialność wynikająca z jakiejś szkody zostaje ostatecznie i nieodwołalnie nałożona na administrację przez sąd lub jako część rozstrzygnięcia sporu na drodze postępowania arbitrażowego, łącznie z wymogiem wypłacenia odszkodowań stronom poszkodowanym z tytułu uszkodzenia ciała nieprowadzącego do śmierci, które, jak dowiedziono przed sądem, zostało spowodowane jakimkolwiek zaniedbaniem, lekkomyślnością lub zaniechaniem ze strony uznanej organizacji, jej organów, pracowników, agentów lub innych osób, które działają w imieniu uznanej organizacji, administracja będzie miała prawo do żądania finansowej rekompensaty ze strony uznanej organizacji, jeżeli wymienione uszkodzenie ciała nieprowadzące do śmierci zostało spowodowane, według orzeczenia sądu, przez uznaną organizację; państwa członkowskie mogą ograniczyć maksymalną  kwotę do zapłacenia przez uznaną organizację, która jednakże musi być co najmniej równa kwocie 4 milionów EUR, chyba że w wyroku sądu lub orzeczeniu arbitrażowym wyznaczono niższą kwotę - w takim przypadku odszkodowanie będzie równe wyznaczonej kwocie;
   iii) jeżeli odpowiedzialność wynikająca z jakiejś szkody zostaje ostatecznie i nieodwołalnie nałożona na administrację przez sąd lub jako element rozstrzygnięcia sporu na drodze postępowania arbitrażowego, łącznie z wymogiem wypłacenia odszkodowań stronom poszkodowanym z tytułu straty lub uszkodzenia mienia, które, jak udowodnił to sąd, zostały spowodowane jakimkolwiek zaniedbaniem, lekkomyślnością lub zaniechaniem ze strony uznanej organizacji, jej organów, pracowników, agentów lub innych osób, które działają w imieniu uznanej organizacji, administracja będzie miała prawo do żądania finansowej rekompensaty ze strony uznanej organizacji w stopniu, w jakim ta strata lub uszkodzenie według decyzji sądu zostały spowodowane przez uznaną organizację; państwa członkowskie mogą ograniczyć maksymalną kwotę do zapłacenia przez uznaną organizację, która jednakże musi być co najmniej równa kwocie 2 milionów EUR, chyba że w wyroku sądu lub orzeczeniu arbitrażowym wyznaczono niższą kwotę – w takim przypadku odszkodowanie będzie równe wyznaczonej kwocie;
   c) przepisy dotyczące okresowych audytów przeprowadzanych przez administrację lub bezstronny organ zewnętrzny wyznaczony przez administrację, dotyczące obowiązków podejmowanych przez organizacje w imieniu administracji, stosownie do postanowień art. 13 ust. 1;
   d) możliwość wyrywkowych i szczegółowych inspekcji statków;
   e) przepisy dotyczące obowiązkowego zgłaszania informacji na temat ich sklasyfikowanej floty, zmian, zawieszeń i wycofań z klas.

3.  Umowa bądź równoważne porozumienie prawne mogą nakładać wymóg posiadania przez uznaną organizację lokalnego przedstawicielstwa na terytorium państwa członkowskiego, w imieniu którego pełni ona obowiązki określone w art. 3. Wymóg taki może spełniać lokalne przedstawicielstwo posiadające osobowość prawną zgodnie z prawem państwa członkowskiego oraz podlegające jurysdykcji krajowych sądów.

4.  Każde państwo członkowskie przekazuje Komisji szczegółowe informacje na temat stosunków roboczych określonych zgodnie z niniejszym artykułem. Komisja następnie informuje o tym pozostałe państwa członkowskie.

Artykuł 10

1.  Komisja wspierana jest przez Komitet ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczeniom Morza przez Statki (COSS) utworzony na mocy rozporządzenia (WE) nr 2099/2002(15).

2.  W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.

Okres wskazany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.

3.  W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5a ust. 1–4 i art. 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8. 

Artykuł 11

1.  Niniejsza dyrektywa może, bez poszerzania zakresu jej stosowania, zostać zmieniona w celu:

   a) wprowadzenia, do celów niniejszej dyrektywy, kolejnych zmian do międzynarodowych konwencji i związanych z nimi protokołów, kodeksów i rezolucji, o których mowa w art. 2 lit. d), art. 3 ust. 1 i art. 9 ust. 2, które weszły w życie;
   b) zmiany kwot wymienionych w art. 9 ust. 2 lit. b) ppkt (ii) oraz (iii).

Te środki mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszej dyrektywy są przyjmowane zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 10 ust. 3.

2.  Po przyjęciu nowych instrumentów lub protokołów do międzynarodowych konwencji wymienionych w art. 2 lit. d) Rada, stanowiąc na wniosek Komisji, decyduje, uwzględniając procedury parlamentarne państw członkowskich oraz stosowne procedury wewnętrzne IMO, w sprawie szczegółowych regulacji dotyczących ratyfikacji tych nowych instrumentów lub protokołów, zapewniając jednocześnie ich jednolite i równoczesne stosowanie w państwach członkowskich.

Zmiany w międzynarodowych instrumentach określonych w art. 2 lit. d) i art. 9 mogą zostać wyłączone z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy, zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2099/2002.

Artykuł 12

Bez względu na ▌kryteria określone w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr …/……..(16) [w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów na statkach], jeśli państwo członkowskie uznaje, iż uznana organizacja nie może dłużej być upoważniona do wykonywania w jego imieniu zadań określonych w art. 3, może zawiesić ▌takie upoważnienie zgodnie z następującą procedurą:

   a) państwo członkowskie niezwłocznie powiadamia Komisję i pozostałe państwa członkowskie o swojej decyzji, należycie ją uzasadniając;
   b) Komisja analizuje, z punktu widzenia bezpieczeństwa i zapobiegania zanieczyszczeniom, uzasadnienie zawieszenia upoważnienia dla uznanej organizacji podane przez dane państwo członkowskie;
   c) działając zgodnie z procedurą regulacyjną określoną w art. 10 ust. 2, Komisja powiadamia państwo członkowskie o tym, czy jego decyzja o zawieszeniu upoważnienia jest lub nie jest, jej zdaniem, wystarczająco uzasadniona przyczynami poważnego zagrożenia dla bezpieczeństwa lub środowiska. Jeżeli decyzja ta nie jest uzasadniona, Komisja występuje do państwa członkowskiego o wycofanie zawieszenia. Jeżeli decyzja jest uzasadniona, a państwo członkowskie, zgodnie z art. 8 ust. 1, ograniczyło liczbę organizacji działających w jego imieniu, Komisja zwraca się do danego państwa członkowskiego o wydanie nowego upoważnienia innej uznanej organizacji w celu zastąpienia zawieszonej organizacji.

Artykuł 13

1.  Każde państwo członkowskie sprawdza, czy uznana organizacja działająca w jego imieniu do celów art. 3 ust. 5 skutecznie pełni funkcje określone w tym artykule zgodnie z wymaganiami jego właściwej administracji.

2.  Każde państwo członkowskie dokonuje kontroli każdej organizacji działającej w jego imieniu co najmniej raz na dwa lata i dostarcza innym państwom członkowskim i Komisji sprawozdanie z wyników takich działań kontrolnych najpóźniej dnia 31 marca każdego roku następującego po latach, w których zostały one przeprowadzone.

Artykuł 14

Wykonując swoje prawa i obowiązki jako państwa portu, państwa członkowskie zgłaszają Komisji i innym państwom członkowskim i powiadamiają państwo bandery, którego to dotyczy, jeśli stwierdzą wydanie ważnego ustawowego certyfikatu przez uznaną organizację działającą w imieniu państwa bandery statkowi, który nie spełnia odpowiednich wymogów międzynarodowych konwencji, lub o jakimkolwiek uchybieniu statku posiadającego ważne świadectwo klasy, a związanym z pozycjami objętymi tym świadectwem. Tylko przypadki statków stanowiących poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa i środowiska lub przypadki, w których widoczne są dowody szczególnie niedbałego zachowania uznanej organizacji, zostają zgłoszone do celów niniejszego artykułu. Uznana organizacja, której to dotyczy, zostaje powiadomiona o takim przypadku w momencie inspekcji wstępnej, tak aby mogła niezwłocznie podjąć właściwe działania w tej sprawie.

Artykuł 15

1.  Każde państwo członkowskie zapewnia, aby statki pływające pod jego banderą były projektowane, budowane, wyposażane i utrzymywane zgodnie z regułami i procedurami związanymi z wymogami uznanych organizacji dotyczącymi kadłuba, maszyn oraz instalacji elektrycznej i sterująco-kontrolnej.

2.  Państwo członkowskie może podjąć decyzję o stosowaniu reguł, które uznaje za równoważne regułom i procedurom uznanych organizacji, wyłącznie pod warunkiem, że niezwłocznie powiadomi o nich Komisję zgodnie z procedurą ustanowioną na mocy dyrektywy 98/34/WE i inne państwa członkowskie, oraz że żadne z państw członkowskich ani Komisja nie zgłoszą wobec nich sprzeciwu i nie uznają ich za nierównoważne w trybie procedury regulacyjnej, o której mowa w art. 10 ust. 2 niniejszej dyrektywy.

3.  Państwa członkowskie współpracują z uznanymi organizacjami, którym udzielają upoważnienia, w opracowywaniu ich reguł i procedur. Państwa członkowskie konsultują się z uznanymi organizacjami, aby zapewnić jednolitą interpretację konwencji międzynarodowych.

Artykuł 16

Przepisy końcowe

Komisja co dwa lata powiadamia Parlament Europejski i Radę o postępach w wykonywaniu niniejszej dyrektywy w państwach członkowskich.

Artykuł 17

1.  Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wdrożenia art. […] i pkt […] załącznika I [artykuły lub ich części oraz punktu załącznika I, które zostały merytorycznie zmienione w porównaniu do dyrektywy 94/57/WE] w terminie ...(17) Niezwłocznie przedstawiają one Komisji teksty tych przepisów oraz tabelę korelacji między tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.

Przy przyjmowaniu ich przez państwa Członkowskie, przepisy te zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Zawierają one również zapis, że odesłania w istniejących przepisach ustawowych, wykonawczych i administracyjnych do dyrektyw uchylonych przez niniejszą dyrektywę są traktowane jak odniesienia do niniejszej dyrektywy. Państwa członkowskie określają sposób dokonania takiego odniesienia.

2.  Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty głównych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.

Artykuł 18

Dyrektywa 94/57/WE zmieniona dyrektywami wymienionymi załączniku I część A zostaje uchylona z dniem …(18), bez uszczerbku dla zobowiązań państw członkowskich dotyczących terminów transpozycji do prawa krajowego dyrektyw określonych w załączniku I część B.

Odniesienia do uchylonych dyrektyw są traktowane jako odniesienia do niniejszej dyrektywy i odczytywane zgodnie z tabelą korelacji w załączniku II.

Artykuł 19

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 20

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK I

Część A

Uchylona dyrektywa z jej kolejnymi zmianami

(o której mowa w art. 18)

Dyrektywa Rady 94/57/WE

Dz.U. L 319 z 12.12.1994, s. 20

Dyrektywa Komisji 97/58/WE

Dz.U. L 274 z 7.10.1997, s. 8

Dyrektywa 2001/105/WE

Parlamentu Europejskiego i Rady

Dz.U. L 19 z 22.1.2002, s. 9

Dyrektywa 2002/84/WE

Parlamentu Europejskiego i Rady

Dz.U. L 324 z 29.11.2002, s. 53

Część B

Wykaz terminów transpozycji do prawa krajowego

(o którym mowa w art. 18)

Dyrektywa

Termin transpozycji

94/57/WE

31 grudnia 1995 r.

97/58/WE

30 września 1998 r.

2001/105/WE

22 lipca 2003 r.

2002/84/WE

23 listopada 2003 r.

ZAŁĄCZNIK II

TABELA KORELACJI

Dyrektywa 94/57/WE

Niniejsza dyrektywa

Rozporządzenie (WE) nr .../...(19) [w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów na statkach]

art. 1

art. 1

art. 1

art. 2 lit. a)

art. 2 lit. a)

art. 2 lit. a)

art. 2 lit. b)

art. 2 lit. b)

-

art. 2 lit. c)

art. 2 lit. c)

-

art. 2 lit. d)

art. 2 lit. d)

art. 2 lit. b)

art. 2 lit. e)

art. 2 lit. e)

art. 2 lit. c)

-

art. 2 lit. f)

art. 2 lit. d)

art. 2 lit. f)

art. 2 lit. g)

art. 2 lit. e)

art. 2 lit. g)

art. 2 lit. h)

art. 2 lit. f)

art. 2 lit. h)

art. 2 lit.i)

art. 2 lit. g)

art. 2 lit.i)

art. 2 lit. k)

art. 2 lit.i)

-

art. 2 lit. j)

art. 2 lit. h)

art. 2 lit. j)

art. 2 lit. l)

-

art. 2 lit. k)

-

art. 2 lit. j)

art. 3

art. 3

art. 4 ust. 1 zdanie pierwsze

-

art. 3 ust. 1

art. 4 ust. 1 zdanie drugie

art. 3 ust. 2

art. 4 ust. 1 zdanie trzecie

-

art. 4 ust. 1 zdanie czwarte

art. 4 ust. 1

-

art. 3 ust. 3

-

art. 4 ust. 2, 3, 4

art. 5

art. 6

art. 7

art. 5 ust. 1

art. 4 ust. 1

art. 5 ust. 3

art. 4 ust. 2

art. 6 ust. 1, 2, 3, 4

art. 5 ust. 1, 2, 3, 4

art. 6 ust. 5

-

art. 7

art. 6

art. 12

art. 8 ust. 1 tiret pierwsze

art. 7 ust. 1 akapit pierwszy lit. a)

art. 8 ust. 1 tiret drugie

-

art. 13 ust. 1

art. 8 ust. 1 tiret trzecie

art. 7 ust. 1 akapit pierwszy lit. b)

-

art. 7 ust. 1 akapit drugi

art. 13 ust. 1 akapit drugi

art. 8 ust. 2

art. 7 ust. 2

art. 8 ust. 2 akapit drugi

-

art. 13 ust. 2

art. 9 ust. 1

-

-

art. 9 ust. 2

-

-

art. 10 ust. 1 zdanie wprowadzające

art. 8

-

art. 10 ust. 1 lit. a), b), c), ust. 2, 3, 4

-

-

art. 11 ust. 1,(2)

art. 9 ust. 1, 2

-

art. 11 ust. 3, 4

-

art. 8 ust. 1, 2

art. 12

art. 10

art. 13

-

-

art. 14

art. 11 ust. 1, 2

-

art. 11 ust. 3

-

art. 12

-

-

art. 9

art. 15 ust. 1

-

-

art. 10 ust. 1, 2

art. 15 ust. 2

-

art. 10 ust. 3

art. 15 ust. 3

-

art. 10 ust. 4

art. 15 ust. 4

-

art. 10 ust. 5

art. 15 ust. 5

-

art. 10 ust. 6 akapit pierwszy, drugi, trzeci, piąty

-

art. 10 ust. 6 akapit czwarty

art. 16

art. 13

-

art. 17

art. 16

-

-

art. 14

-

-

art. 15

-

-

-

art. 11

-

-

art. 14

-

-

art. 15

-

-

art. 16

-

-

art. 17

-

-

art. 18

-

-

art. 19

załącznik

-

załącznik I

-

załącznik I

-

-

załącznik II

załącznik II

(1) Dz.U. C 184 E z 22.7.2008, s. 11.
(2) Dz.U. C 74 E z 20.3.2008, s. 632.
(3) Dz.U. C 318 z 23.12.2006, s. 195.
(4) Dz.U. C 229 z 22.9.2006, s. 38
(5) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 25 kwietnia 2007 r. (Dz.U. C 74 E z 20.3.2008, s. 632), wspólne stanowisko Rady z dnia 6 czerwca 2008 r. (Dz.U. C 184 E z 22.7.2008, s. 11) i stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 24 września 2008 r.
(6) Dz.U. L 319 z 12.12.1994, s. 20. ║
(7) Dz.U. C 271 z 7.10.1993, s. 1.
(8) Dz.U. L 184 z 17.7.1999, s. 23. ║
(9) Dz.U. L 204 z 21.7.1998, s. 37. ║
(10) Dz.U. C 321 z 31.12.2003, s. 1.
(11)+ Dz.U. Należy wstawić numer i datę. ║
(12) Dz.U. L
(13)+ Dz.U.: Należy wstawić numer. ║
(14)* Trzy lata od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
(15) Rozporządzenie (WE) nr 2099/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. ustanawiające Komitet ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczeniu Morza przez Statki (COSS) (Dz.U. L 324 z 29.11.2002, s. 1). ║
(16)+ Dz.U. Należy wstawić numer. ║
(17)* 18 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
(18)* ║ Data wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
(19)+ Dz.U.: Należy wstawić numer. ║


Organizacje dokonujące inspekcji i przeglądów na statkach (przekształcenie) ***II
PDF 523kWORD 262k
Rezolucja
Tekst skonsolidowany
Załącznik
Załącznik
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 24 września 2008 r. w sprawie wspólnego stanowiska przyjętego przez Radę w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów na statkach (przekształcenie) (5726/2/2008 – C6-0223/2008 – 2005/0237B(COD))
P6_TA(2008)0448A6-0330/2008

(Procedura współdecyzji: drugie czytanie)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wspólne stanowisko Rady (5726/2/2008 – C6-0223/2008)(1),

–   uwzględniając stanowisko zajęte w pierwszym czytaniu(2) dotyczące wniosku Komisji przedstawionego Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2005)0587),

–   uwzględniając art. 251 ust. 2 traktatu WE,

–   uwzględniając art. 62 Regulaminu,

–   uwzględniając zalecenia do drugiego czytania przedstawione przez Komisję Transportu i Turystyki (A6-0330/2008),

1.   zatwierdza wspólne stanowisko po poprawkach;

2.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w drugim czytaniu w dniu 24 września 2008 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady(WE) nr .../2008 w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów na statkach (przekształcenie)

P6_TC2-COD(2005)0237B


(tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 80 ust. 2,

uwzględniając wniosek Komisji,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(3),

uwzględniając opinię Komitetu Regionów(4),

stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu(5),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Dyrektywa Rady 94/57/WE z dnia 22 listopada 1994 r. w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów na statkach oraz odpowiednich działań administracji morskich(6) została istotnie i wielokrotnie zmieniona. W związku z dalszymi zmianami, należy ją przekształcić w celu zachowania jasności.

(2)  Ze względu na charakter przepisów dyrektywy 94/57/WE właściwym wydaje się przekształcenie jej przepisów w dwa różne wspólnotowe instrumenty prawne, a mianowicie dyrektywę i rozporządzenie.

(3)  Organizacje dokonujące inspekcji i przeglądów na statkach powinny mieć możliwość oferowania swoich usług w całej Wspólnocie i konkurowania ze sobą, oferując równoważne poziomy zapewnienia bezpieczeństwa i ochrony środowiska. Należy zatem w całej Wspólnocie w jednolity sposób wprowadzić i stosować konieczne standardy zawodowe.

(4)  Do celu tego należy dążyć przy pomocy środków odpowiednio powiązanych z pracami i działaniami Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO), a w odpowiednim przypadku rozwijającymi je i uzupełniającymi. ▌

(5)  Należy ustanowić minimalne kryteria uznawania organizacji w celu zwiększenia bezpieczeństwa statków i zapobiegania powodowanym przez nie zanieczyszczeniom. Należy zatem obostrzyć minimalne kryteria określone w dyrektywie 94/57/WE.

(6)  W celu udzielenia wstępnego uznania organizacjom, które chcą uzyskać upoważnienie do działania w imieniu państw członkowskich, zgodność z minimalnymi kryteriami, określonymi w niniejszym rozporządzeniu, mogłaby być skuteczniej oceniana w zharmonizowany i scentralizowany sposób przez Komisję wspólnie z państwami członkowskimi występującymi o uznanie.

(7)  Uznanie powinno być udzielane wyłącznie na podstawie wyników działalności danej organizacji w zakresie jakości i bezpieczeństwa. Należy zapewnić, aby zakres tego uznania był zawsze zgodny z faktycznymi możliwościami ▌organizacji. Uznanie powinno ponadto uwzględniać różnorodny status prawny i strukturę organizacyjną uznanych organizacji przy jednoczesnym zapewnieniu jednolitego stosowania minimalnych kryteriów wymienionych powyżej oraz skuteczności kontroli wspólnotowych. ▌

(8)  Środki konieczne do wykonania niniejszego rozporządzenia powinny zostać przyjęte zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji(7).

(9)  W szczególności należy przyznać Komisji uprawnienia wykonawcze do zmiany niniejszego rozporządzenia , tak by wprowadzić dalsze zmiany w związanych z nią międzynarodowych konwencjach, protokołach, kodeksach i rezolucjach, aktualizować minimalne kryteria określone w załączniku I i przyjmować kryteria oceny skuteczności reguł i procedur oraz działań uznanych organizacji w zakresie bezpieczeństwa sklasyfikowanych przez nie statków i zapobiegania zanieczyszczeniu powodowanemu przez te statki. Ponieważ środki te mają ogólny zakres i mają na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszego rozporządzenia, między innymi, poprzez jego uzupełnienie o nowe elementy inne niż istotne, muszą one zostać przyjęte zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą określoną w art. 5a decyzji 1999/468/WE.

(10)  Sprawą najwyższej wagi jest zapewnienie możliwości reagowania na niewypełnienie przez uznaną organizację swoich obowiązków w sposób szybki, skuteczny i proporcjonalny. Podstawowym celem powinno być uzupełnienie wszelkich braków tak, aby wszelkie potencjalne zagrożenia dla bezpieczeństwa lub dla środowiska zostały usunięte na wczesnym etapie. Należy zatem przyznać Komisji uprawnienia niezbędne do tego, aby mogła ona wymagać od uznanych organizacji podjęcia koniecznych działań zapobiegawczych i naprawczych oraz stosować środki przymusu w postaci grzywien i okresowych kar pieniężnych. Przy wykonywaniu tych uprawnień Komisja powinna postępować w sposób zgodny z prawami podstawowymi i zapewnić, aby organizacja mogła przedstawiać swoje stanowisko w trakcie całego postępowania.

(11)  Zgodnie z podejściem wspólnotowym decyzja o wycofaniu uznania organizacji, która nie wypełnia zobowiązań określonych w niniejszym rozporządzeniu jeżeli wyżej wymienione środki okażą się nieskuteczne lub jeżeli organizacja w inny sposób stanowi niedopuszczalne zagrożenie dla bezpieczeństwa i środowiska, musi zostać podjęta na poziomie wspólnotowym , a zatem – przez Komisję, na podstawie procedury komitetowej.

(12)  Ciągłe monitorowanie uznanych organizacji po fakcie w celu oceny zgodności ich działalności z niniejszym rozporządzeniem może być wykonane skuteczniej w sposób zharmonizowany i scentralizowany. Dlatego wykonywanie tego zadania w imieniu Wspólnoty należy powierzyć Komisji wraz z państwem członkowskim występującym o uznanie.

(13)  W ramach monitoringu działalności uznanych organizacji inspektorzy Komisji powinni mieć dostęp do statku i jego dokumentów niezależnie od jego bandery tak, aby możliwe było stwierdzenie, czy uznane organizacje stosują się do minimalnych kryteriów określonych w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do wszystkich statków w poszczególnych klasach.

(14)  Zdolność uznanych organizacji do szybkiego wskazania i poprawienia niedociągnięć w zakresie stosowanych przez siebie reguł, procesów i wewnętrznych kontroli jest sprawą zasadniczą dla zapewnienia bezpieczeństwa statków, na których organizacje te przeprowadzają inspekcje i którym wydają certyfikaty. Zdolność tę należy zwiększyć poprzez działalność niezależnego komitetu oceniającego, dysponującego swobodą działania w celu proponowania działań mających na celu trwałą poprawę wszystkich uznanych organizacji oraz zapewniającego produktywne współdziałanie z Komisją.

(15)  Reguły i procedury uznanych organizacji stanowią kluczowy czynnik zwiększania bezpieczeństwa oraz zapobiegania wypadkom i zanieczyszczeniom. Dlatego też uznane organizacje zapoczątkowały proces, który powinien doprowadzić do harmonizacji ich reguł i procedur. Należy wspierać ten proces za pomocą prawodawstwa wspólnotowego, gdyż wywrze on pozytywny wpływ na bezpieczeństwo morskie, a także na konkurencyjność europejskiego przemysłu stoczniowego.

(16)  Uznane organizacje powinny być zobowiązane do uaktualniania swoich norm technicznych i ich konsekwentnego stosowania w celu harmonizacji reguł bezpieczeństwa i zapewnienia jednolitego wprowadzania w życie reguł międzynarodowych we Wspólnocie. W przypadku gdy normy techniczne uznanych organizacji są identyczne lub bardzo podobne, należy wziąć pod uwagę , w stosownych przypadkach, wzajemne uznawanie certyfikatów dla materiałów, wyposażenia i komponentów, przyjmując jako punkt odniesienia najsurowsze normy.

(17)  Ponieważ przejrzystość i wymiana informacji między zainteresowanymi stronami, jak również powszechne prawo dostępu do informacji, są podstawowymi narzędziami zapobiegania wypadkom na morzu, uznane organizacje powinny dostarczać wszelkie istotne informacje ustawowe dotyczące stanu statków danej klasy organom kontroli państwa portu i podać je do publicznej wiadomości.

(18)  Aby zapobiec zmianie klasy przez statki w celu uniknięcia przeprowadzenia ▌napraw, których wymagałaby od nich uznana organizacja po przeprowadzeniu danej inspekcji, należy wprowadzić przepis, że uznane organizacje powinny uprzednio wymieniać między sobą wszelkie istotne informacje dotyczące stanu statków, które czynią starania o zmianę klasy, i w razie potrzeby informować o tym państwo bandery.

(19)  Europejska Agencja Bezpieczeństwa Morskiego (EMSA) ustanowiona rozporządzeniem (WE) nr 1406/2002(8) powinna dostarczyć wsparcie konieczne dla zapewnienia stosowania niniejszego rozporządzenia.

(20)  Ponieważ cel niniejszego rozporządzenia, a mianowicie przyjęcie środków, które mają być stosowane przez działające we Wspólnocie organizacje dokonujące inspekcji i przeglądów statków oraz wydające certyfikaty, nie może być w wystarczający sposób osiągnięty przez państwa członkowskie i może zostać, ze względu na skalę działania, lepiej osiągnięty na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może przyjmować środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wychodzi poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.

(21)  Środki, jakie powinny być stosowane przez państwa członkowskie w odniesieniu do organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów statków, określono w dyrektywie nr …/…/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia(9) [w sprawie zgodności z wymaganiami państwa bandery oraz w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów statków oraz odpowiednich działań administracji morskich].(10)║,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Niniejsze rozporządzenie ustanawia środki, jakie mają być stosowane przez organizacje zajmujące się inspekcją i przeglądem statków oraz wydawaniem certyfikatów zgodności z konwencjami międzynarodowymi dotyczącymi bezpieczeństwa na morzu i zapobieganiu zanieczyszczaniu mórz, wspierając jednocześnie cel, którym jest swoboda świadczenia usług. Proces ten obejmuje rozwój i realizację wymogów bezpieczeństwa w odniesieniu do kadłuba, maszyn, instalacji elektrycznej i sterująco-kontrolnej statków objętych zakresem międzynarodowych konwencji.

Artykuł 2

Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

   a) "statek' oznacza statek objęty zakresem międzynarodowych konwencji;
   b) "międzynarodowe konwencje' oznacza Międzynarodową konwencję o bezpieczeństwie życia na morzu (SOLAS 74) z dnia 1 listopada1974 r., z wyjątkiem rozdziału XI-2 załącznika do niej, Międzynarodową konwencję o liniach ładunkowych z dnia 5 kwietnia 1966 r. oraz Międzynarodową konwencję o zapobieganiu zanieczyszczeniu morza przez statki (MARPOL) z dnia 2 listopada 1973, wraz z odnoszącymi się do nich protokołami i zmianami, a także odnośnymi kodeksami o statusie obowiązkowym we wszystkich państwach członkowskich w zaktualizowanej wersji;
   c) "organizacja' oznacza podmiot prawny, jego filie i wszelkie inne podmioty znajdujące się pod jego kontrolą, które wspólnie lub oddzielnie wykonują zadania objęte zakresem niniejszego rozporządzenia;
   d) "kontrola'  oznacza, do celów definicji w lit. c), prawa, umowy lub wszelkie inne środki, prawne lub faktyczne, które oddzielnie lub łącznie dają możliwość wywierania decydującego wpływu na podmiot prawny lub umożliwiają temu podmiotowi prawnemu wykonywanie zadań objętych zakresem niniejszego rozporządzenia; 
   e) "uznana organizacja' oznacza organizację uznaną zgodnie z niniejszym rozporządzeniem;
   f) "upoważnienie' oznacza akt udzielenia przez państwo członkowskie upoważnienia lub przekazania kompetencji uznanej organizacji;
   g) "ustawowy certyfikat' oznacza certyfikat wydany w imieniu państwa bandery, zgodnie z konwencjami międzynarodowymi;
   h) "przepisy klasyfikacyjne'  oznacza wymogi uznanej organizacji w zakresie projektowania, budowy, wyposażenia, utrzymania i przeglądu statków;
   i) "świadectwo klasy" oznacza dokument wydany przez uznaną organizację, poświadczający zdatność statku do określonego użytku lub świadczenia określonych usług, zgodnie z regułami i przepisami ustanowionymi i opublikowanymi przez tę uznaną organizację;
   j) "kraj siedziby" oznacza państwo, w którym znajduje się siedziba statutowa, zarząd lub miejsce prowadzenia głównej działalności uznanej organizacji.

Artykuł 3

1.  Państwa członkowskie , które pragną przyznać upoważnienie jakiejś organizacji, która nie została jeszcze uznana, przedstawiają Komisji wniosek o uznanie, łącznie z kompletnymi informacjami i dowodami zgodności organizacji z minimalnymi kryteriami wymienionymi w załączniku I i informacjami w sprawie wymogu i zobowiązania się przez nią do przestrzegania zgodności z przepisami art. 8 ust. 4, art. 9, 10 i 11 .

2.  Komisja, wspólnie z państwami członkowskimi składającymi wniosek, dokonuje oceny organizacji, w odniesieniu do których otrzymała wniosek o uznanie, w celu sprawdzenia, czy organizacje spełniają wymogi określone w ust. 1 i zobowiązują się ich przestrzegać.

3.  Komisja , zgodnie z procedurą regulacyjną, o której mowa w art. 12 ust. 3, odmawia uznania organizacji, które nie spełniają wymogów, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu lub których działalność uważana jest za stanowiącą niedopuszczalne zagrożenie dla bezpieczeństwa i środowiska na podstawie kryteriów określonych zgodnie z art. 14.

Artykuł 4

1.  Uznanie przyznawane jest przez Komisję zgodnie z procedurą regulacyjną określoną w art. 12 ust. 3.

2.  Uznanie przyznawane jest właściwemu podmiotowi prawnemu, który jest macierzystym podmiotem wszystkich podmiotów prawnych tworzących uznaną organizację. Uznanie obejmuje wszystkie podmioty prawne przyczyniające się do tego, że ta organizacja uzyskuje możliwość świadczenia usług w skali globalnej.

3.  Działając zgodnie z procedurą regulacyjną określoną w art. 12 ust. 3 Komisja może ograniczyć uznanie w odniesieniu do określonych rodzajów statków, statków o określonej wielkości, statków określonych branż lub kombinacji tych kryteriów, zgodnie z potwierdzonymi możliwościami danej organizacji i wiedzą fachową, którą dysponuje. W takim przypadku Komisja podaje przyczyny takiego ograniczenia oraz warunki, po spełnieniu których ograniczenie może zostać cofnięte lub zmniejszone. Ograniczenie to może zostać w każdej chwili poddane przeglądowi.

4.  Komisja opracowuje i regularnie uaktualnia wykaz organizacji uznanych zgodnie z niniejszym artykułem. Wykaz ten zostaje opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 5

Jeżeli Komisja uzna, że uznana organizacja nie spełnia minimalnych kryteriów określonych w załączniku I lub obowiązków wynikających z niniejszego rozporządzenia, lub że dotychczasowa działalność uznanej organizacji w zakresie bezpieczeństwa i zapobiegania zanieczyszczeniu znacznie się pogorszyła, jednakże nie stwarza ona niedopuszczalnego zagrożenia dla bezpieczeństwa i środowiska, Komisja wymaga od uznanej organizacji, której to dotyczy, podjęcia w określonym terminie koniecznych działań zapobiegawczych i naprawczych w celu zapewnienia pełnej zgodności ze wspomnianymi minimalnymi kryteriami i obowiązkami i, w szczególności, wyeliminowania potencjalnego zagrożenia bezpieczeństwa lub środowiska, lub zaradzenia przyczynom pogarszającej się działalności w inny sposób.

Działania zapobiegawcze i naprawcze mogą obejmować tymczasowe środki ochronne, jeżeli potencjalne zagrożenie bezpieczeństwa i środowiska naturalnego ma charakter bezpośredni.

Bez uszczerbku dla niezwłocznego wdrożenia tych środków Komisja powiadamia jednak o zamiarze ich podjęcia wszystkie państwa członkowskie, które przyznały uprawnienia danej uznanej organizacji.

Artykuł 6

1.  Poza środkami podjętymi zgodnie z art. 5 Komisja może – zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 12 ust. 2 – nakładać grzywny na uznaną organizację, jeżeli:

   a) poważne lub wielokrotne niespełnienie przez nią minimalnych kryteriów określonych w załączniku I lub obowiązków wynikających z art. 8 ust. 4, art. 9, 10 i 11 wskazuje na poważne uchybienia w jej strukturze, systemach, procedurach lub wewnętrznych kontrolach, lub
   b) podczas oceny zgodnie z art. 8 ust. 1 uznana organizacja rozmyślnie podała Komisji błędne, niepełne lub wprowadzające w błąd informacje lub w inny sposób utrudniała tę ocenę.

2.  Bez uszczerbku dla ust. 1, jeżeli uznana organizacja nie podejmie wymaganych przez Komisję działań zapobiegawczych i naprawczych lub nastąpią nieuzasadnione opóźnienia, Komisja może nałożyć okresowe kary pieniężne na wspomnianą organizację do czasu pełnego przeprowadzenia wymaganych działań.

3.  Grzywny i okresowe kary pieniężne, o których mowa w ust. 1 i 2, są odstraszające i proporcjonalne do powagi danego przypadku oraz do zdolności ekonomicznej uznanej organizacji, której to dotyczy, i uwzględniają w szczególności stopień naruszenia warunków bezpieczeństwa lub ochrony środowiska.

Są one nakładane dopiero po umożliwieniu uznanej organizacji i państwom członkowskim przedłożenia swoich uwag.

Łączna kwota nałożonych grzywien i okresowych kar pieniężnych nie przekracza 5 % całkowitych średnich obrotów uznanej organizacji w poprzednich trzech latach gospodarczych w odniesieniu do działalności objętej zakresem niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 7

1.  Komisja wycofuje uznanie organizacji, jeżeli:

   a) powtarzające się i rażące niespełnianie przez nią minimalnych kryteriów określonych w załączniku I lub obowiązków wynikających z niniejszego rozporządzenia stwarza niedopuszczalne zagrożenie dla bezpieczeństwa i środowiska;
   b) powtarzające się i rażące uchybienia w działalności tej organizacji w zakresie bezpieczeństwa i zapobiegania zanieczyszczeniu stwarzają niedopuszczalne zagrożenie dla bezpieczeństwa lub środowiska;
   c) organizacja uniemożliwia lub wielokrotnie utrudnia przeprowadzenie oceny organizacji przez Komisję, lub
   d) organizacja nie uiszcza grzywien lub okresowych kar pieniężnych, o których mowa w art. 6 ust. 1 i 2. ║
  

2.  Do celów ust. 1 lit. a) i b) Komisja podejmuje decyzję w oparciu o wszystkie dostępne informacje, w tym:

   a) wyniki własnej oceny uznanej organizacji, której to dotyczy, zgodnie z art. 8 ust. 1;
   b) sprawozdania przedstawione przez państwa członkowskie zgodnie z art. 10 dyrektywy …/…/WE(11) [w sprawie zgodności z wymaganiami państwa bandery oraz w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów statków oraz odpowiednich działań administracji morskich];
   c) analizy nieszczęśliwych wypadków dotyczących statków sklasyfikowanych przez te uznane organizacje;
   d) powtarzanie się uchybień, o których mowa w art. 6 ust. 1 lit. a);
   e) stopień, w jakim wpływa to na flotę sklasyfikowaną przez uznaną organizację, oraz
   f) nieskuteczność środków, o których mowa w art. 6 ust. 2.

3.  O wycofaniu uznania decyduje Komisja z własnej inicjatywy lub na wniosek państwa członkowskiego, zgodnie z procedurą regulacyjną określoną w art. 12 ust. 3 i po umożliwieniu zainteresowanej uznanej organizacji przedłożenia swoich uwag.

Artykuł 8

1.  Wszystkie uznane organizacje oceniane są przez Komisję wspólnie z państwem członkowskim, które przedstawiło stosowny wniosek o uznanie, w sposób regularny i co najmniej co dwa lata, w celu potwierdzenia, że spełniają one obowiązki wynikające z niniejszego rozporządzenia oraz minimalne kryteria określone w załączniku I. Ocena jest ograniczona do tych rodzajów działalności uznanych organizacji, które wchodzą w zakres zastosowania niniejszego rozporządzenia.

2.  Wybierając uznane organizacje do oceny, Komisja przykłada szczególną wagę do działania uznanych organizacji w zakresie bezpieczeństwa i zapobiegania zanieczyszczeniu, rejestrów nieszczęśliwych wypadków i do sprawozdań przedłożonych przez państwa członkowskie zgodnie z art. 14 dyrektywy …/…/WE(12) [w sprawie zgodności z wymaganiami państwa bandery oraz w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów statków oraz odpowiednich działań administracji morskich].

3.  Ocena może obejmować wizytacje oddziałów regionalnych uznanej organizacji, jak również wyrywkową inspekcję statków, zarówno eksploatowanych, jak i tych w budowie, do celów kontrolowania działalności uznanej organizacji. W tym przypadku Komisja, w stosownych przypadkach, powiadamia państwa członkowskie, w których ma swoją siedzibę oddział regionalny. Komisja dostarcza państwom członkowskim sprawozdanie z wynikami oceny.

4.  Każda uznana organizacja udostępnia corocznie wyniki swojego przeglądu systemu zarządzania jakością komitetowi powołanemu na mocy art. 12 ust. 1.

Artykuł 9

1.  Nie jest możliwe powoływanie się na żadne klauzule z umów zawartych przez uznane organizacje ze stronami trzecimi ani umów dotyczących upoważnienia zawartych z państwem bandery, ograniczające dostęp Komisji do informacji koniecznych do celów przeprowadzenia oceny, o której mowa w art. 8 ust. 1. ▌

2.  Uznane organizacje zapewniają umieszczenie w umowach ze stronami trzecimi w sprawie wydawania statkom świadectw obowiązkowych lub świadectw klasy zapisu, że warunkiem wydania tych świadectw jest zgoda tych stron na wstęp inspektorów wspólnotowych na pokład statku do celów art. 8 ust. 1.

Artykuł 10

1.  Uznane organizacje prowadzą okresowe konsultacje wzajemne w celu zachowania równoważności i osiągnięcia harmonizacji swoich reguł i przepisów oraz ich wykonywania. Współpracują ze sobą w celu zapewnienia jednolitej interpretacji konwencji międzynarodowych, bez uszczerbku dla uprawnień państw bandery. Uznane organizacje w stosownych przypadkach uzgadniają techniczne i proceduralne warunki wzajemnego uznawania odpowiednich świadectw klasy opartych na równoważnych normach, przyjmując jako punkt odniesienia najsurowsze i najbardziej rygorystyczne wzory i biorąc w szczególności pod uwagę elementy wyposażenia statków posiadające znak zgodności z dyrektywą Rady 96/98/WE z dnia 20 grudnia 1996 w sprawie wyposażenia statków(13).

Uznane organizacje uznają za wystarczające, do celów klasyfikacji świadectwa wyposażenia statków posiadające znak zgodności z dyrektywą 96/98/WE ║.

Dostarczają one Komisji i państwom członkowskim okresowych sprawozdań w sprawie istotnego postępu w normach i we wzajemnym uznawaniu świadectw dla materiałów, wyposażenia i komponentów.

2.  Po upływie ...(14) Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie ▌sporządzone na podstawie niezależnych badań sprawozdanie dotyczące osiągniętego poziomu harmonizacji reguł i przepisów oraz wzajemnego uznawania. W razie niespełnienia przepisów niniejszego artykułu przez uznane organizacje Komisja proponuje Parlamentowi Europejskiemu i Radzie niezbędne środki.

3.  Uznane organizacje współpracują z administracją kontroli państwa portu, jeśli chodzi o statek ich klasy, szczególnie w celu ułatwienia usunięcia zgłoszonych braków lub innych niezgodności.

4.  Uznane organizacje dostarczają wszystkim administracjom państw członkowskich, które udzieliły upoważnień przewidzianych w art. 3 dyrektywy …/…/WE(15) [w sprawie zgodności z wymaganiami państwa bandery oraz w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów statków oraz odpowiednich działań administracji morskich] i Komisji wszelkie istotne informacje o ich sklasyfikowanej flocie, przeniesieniach, zmianach, zawieszeniach i wycofaniach klasy, niezależnie od bandery, pod jaką te statki pływają.

Informacje o przeniesieniach, zmianach, zawieszeniach i wycofaniach klasy, łącznie z informacjami o zaległych przeglądach, zaległych zaleceniach, warunkach klasy, warunkach działalności lub ograniczeniach operacyjnych wydanych na niekorzyść ich sklasyfikowanych statków ‐ niezależnie od bandery, pod jaką te statki pływają ‐ są również wprowadzane elektronicznie do wspólnej bazy danych z inspekcji, która jest wykorzystywana przez państwa członkowskie do wykonania dyrektywy …/…/WE+ [w sprawie zgodności z wymaganiami państwa bandery oraz w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów statków oraz odpowiednich działań administracji morskich] oraz jednocześnie rejestrowane we własnych systemach uznanych organizacji, w żadnym przypadku nie później niż 72 godziny od zdarzenia, które spowodowało obowiązek przekazania informacji. Informacje te, z wyjątkiem zaleceń i warunków klasy, które nie są zaległe, są publikowane na stronach internetowych tych uznanych organizacji.

5.  Uznane organizacje nie wydają ustawowych certyfikatów statkowi, niezależnie od jego bandery, któremu została obniżona klasa lub który zmienia klasę z powodów bezpieczeństwa, zanim nie dadzą właściwej administracji państwa bandery możliwości wydania w rozsądnym czasie opinii, aby ustalić, czy konieczna jest pełna inspekcja.

6.  W przypadkach przeniesienia klasy z jednej uznanej organizacji do drugiej, organizacja, która przenosi klasę bez nieuzasadnionego opóźnienia, przekazuje organizacji, która otrzymuje klasę pełną dokumentację statku, a w szczególności informuje ją o:

   a) wszelkich zaległych przeglądach;
   b) wszelkich zaległych zaleceniach i warunkach klasy;
   c) warunkach działalności wydanych na niekorzyść statku, oraz
   d) ograniczeniach operacyjnych wydanych na niekorzyść statku.

Nowe świadectwa statku mogą być wydane przez organizację, która otrzymuje klasę po pomyślnym zakończeniu wszelkich zaległych przeglądów i po wykonaniu, zgodnie ze wskazaniami organizacji, która przenosi klasę, wszystkich zaległych zaleceń lub warunków klasy wydanych uprzednio w odniesieniu do statku.

Przed wystawieniem nowych świadectw organizacja przyjmująca musi powiadomić organizację przekazującą o dacie ich wysłania ▌i potwierdzić ║ dla każdego z zaległych przeglądów, ║zaleceń i ║warunków klasy – podjęte czynności, jak również miejsce i datę ich rozpoczęcia i pomyślnego zakończenia.

Uznane organizacje ustanawiają i realizują odpowiednie wspólne wymogi dotyczące przypadków przeniesienia klasy, w których konieczne są specjalne środki ostrożności. Przypadki te obejmują przynajmniej przypadki przeniesienia klasy statków 15-letnich i starszych oraz przeniesienia z organizacji nieuznanej do organizacji uznanej.

Uznane organizacje współpracują ze sobą przy prawidłowym wykonywaniu przepisów niniejszego ustępu.

Artykuł 11

1.  Państwa członkowskie wraz z uznanymi organizacjami ustanawiają w terminie ...(16) komitet oceniający zgodność z normą jakości EN 45012. W jego pracach mogą uczestniczyć z głosem doradczym stosowne stowarzyszenia branżowe z sektora stoczniowego.

2.  Komitet oceniający wykonuje następujące zadania:

   a) regulację i ciągłą ocenę systemów zarządzania jakością uznanych organizacji, zgodnie z kryteriami norm jakości ISO 9001;
   b) certyfikację systemów jakości uznanych organizacji ▌;
   c) wydawanie wiążących interpretacji uznanych międzynarodowo norm zarządzania jakością, w szczególności w celu uwzględnienia specyfiki charakteru i obowiązków uznanych organizacji, oraz
   d) przyjęcie indywidualnych i zbiorowych zaleceń mających na celu poprawę reguł, procesów i mechanizmów kontroli wewnętrznej uznanych organizacji.

3.  Komitet oceniający jest niezależny, posiada uprawnienia niezbędne do działania niezależnego od uznanych organizacji i dysponuje środkami koniecznymi do wypełniania swoich obowiązków w sposób skuteczny i na najwyższym poziomie profesjonalizmu. Komitet oceniający określa swoje metody pracy i regulamin.

4.  Komitet oceniający udostępnia zainteresowanym stronom, w tym ▌Komisji, pełne informacje na temat swojego rocznego planu pracy oraz na temat swoich ustaleń i zaleceń, w szczególności w odniesieniu do sytuacji, w których naruszone zostały warunki bezpieczeństwa.

5.  Komitet oceniający jest poddawany okresowej kontroli przez Komisję, która działając zgodnie z procedurą regulacyjną, o której mowa w art. 12 ust. 3, wnioskuje do komitetu oceniającego o przyjęcie środków, które Komisja uważa za konieczne dla zapewnienia pełnej zgodności z ust. 1.

6.  Komisja zdaje państwom członkowskim sprawozdanie z wyników oceny oraz działań podjętych w jej następstwie.

Artykuł 12

1.  Komisja wspierana jest przez Komitet ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczeniom Morza przez Statki (COSS) utworzony na mocy rozporządzenia (WE) nr 2099/2002(17).

2.  W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 3 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.

3.  W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8.

Okres wskazany w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.

4.  W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5a ust. 1–4 i art. 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy jej art. 8. 

Artykuł 13

1.  Niniejsze rozporządzenie może, bez poszerzania zakresu jego stosowania, zostać zmienione, zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 12 ust. 4, w celu uaktualniania minimalnych kryteriów określonych w załączniku I, ze szczególnym uwzględnieniem stosownych decyzji IMO.

Te środki mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszego rozporządzenia są przyjmowane zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 12 ust. 4.

2.  Zmiany w międzynarodowych konwencjach określonych w art. 2 lit. b) niniejszego rozporządzenia mogą zostać wyłączone z zakresu stosowania niniejszego rozporządzenia, zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 2099/2002.

Artykuł 14

1.  Komisja przyjmuje i podaje do wiadomości publicznej:

   a) kryteria służące do pomiaru skuteczności reguł i procedur oraz działalności uznanych organizacji w zakresie bezpieczeństwa sklasyfikowanych przez nią statków i zapobiegania zanieczyszczaniu powodowanemu przez te statki , przy szczególnym uwzględnieniu danych ustanowionych przez memorandum paryskie w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu (MOU) lub przez inne podobne systemy; oraz
   b) kryteria służące do określenia, kiedy działalność taką należy uznać za stanowiącą niedopuszczalne zagrożenie dla bezpieczeństwa lub środowiska , które to kryteria mogą uwzględniać szczególne okoliczności mające wpływ na organizacje mniejszej wielkości lub organizacje wysoko wyspecjalizowane.

Środki mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszego rozporządzenia przez jego uzupełnienie są przyjmowane zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 12 ust. 4.

2.  Środki mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszego rozporządzenia przez jego uzupełnienie związane z wykonaniem art. 6 i, jeśli to stosowne, art. 7, są przyjmowane zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 12 ust. 4. 

3.  Bez uszczerbku dla natychmiastowego stosowania minimalnych kryteriów zamieszczonych w załączniku I Komisja może – zgodnie z procedurą regulacyjną, o której mowa w art. 12 ust. 3 – przyjąć zasady dotyczące wykładni tych kryteriów oraz może rozważyć ustanowienie celów dla ogólnych minimalnych kryteriów, o których mowa w załączniku I część A pkt 3.

Artykuł 15

1.  Organizacje, którym w momencie wejścia w życie niniejszego rozporządzenia zostało przyznane uznanie zgodnie z dyrektywą 94/57/WE, zachowują swoje uznanie z zastrzeżeniem przepisów ust. 2 .

2.  Bez uszczerbku dla art. 5 i 7, do dnia…(18) Komisja ponownie bada wszystkie ograniczone uznania przyznane zgodnie z dyrektywą 94/57/WE w świetle art. 4 ust. 2 niniejszego rozporządzenia w celu podjęcia decyzji zgodnie z procedurą regulacyjną określoną w art. 12 ust. 3, czy ograniczenia powinny zostać zastąpione innymi czy usunięte. Ograniczenia mają w dalszym ciągu zastosowanie do czasu podjęcia decyzji przez Komisję.

Artykuł 16

W trakcie przeprowadzania oceny zgodnie z art. 8 ust. 1 Komisja sprawdza, czy posiadacz uznania jest właściwym podmiotem prawnym należącym do organizacji, objętej przepisami niniejszego rozporządzenia. Jeżeli tak nie jest, Komisja podejmuje decyzję o zmianie dokumentu uznania.

W przypadku, gdy Komisja wprowadza zmiany w dokumencie uznania, państwa członkowskie dostosowują umowy zawarte z uznaną organizacją w celu uwzględnienia tych zmian.

Artykuł 17

Komisja co dwa lata powiadamia Parlament Europejski i Radę o stosowaniu niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 18

Odniesienia do dyrektywy 94/57/WE w prawie wspólnotowym i krajowym są odpowiednio traktowane jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia i odczytywane zgodnie z tabelą korelacji w załączniku II. 

Artykuł 19

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK I

MINIMALNE KRYTERIA DLA ORGANIZACJI O

KTÓRYCH MOWA W ART. 3

A.  OGÓLNE KRYTERIA MINIMALNE

1.  Organizacja, która chce uzyskać lub zachować uznanie wspólnotowe, musi posiadać osobowość prawną w państwie, w którym ma siedzibę. Jej rozliczenia są poświadczane przez niezależnych audytorów.

2.  Uznana organizacja musi być w stanie udokumentować bogate doświadczenie w ocenie projektu i budowy statków handlowych.

3.  Uznana organizacja musi w każdej chwili dysponować personelem zarządzającym, technicznym, pomocniczym i badawczym w liczbie odpowiedniej do wielkości floty, dla której przeprowadza inspekcje i wydaje świadectwa, jej składu oraz zaangażowania organizacji w budowę i przebudowę statków. Uznana organizacja musi być w stanie przydzielić każdemu miejscu pracy – w miarę potrzeb i odpowiednio do nich – środki i personel odpowiednie do zadań, które mają zostać wykonane , zgodnie z ogólnymi kryteriami minimalnymi z punktu 6 i 7 i szczegółowymi kryteriami minimalnymi z części B.

4.  Uznana organizacja musi posiadać i stosować zestaw własnych wyczerpujących reguł i procedur lub wykazać się zdolnościami w zakresie projektowania, budowy oraz okresowych przeglądów statków handlowych, których jakość odpowiada uznanym międzynarodowo normom. Muszą one być publikowane i stale ulepszane dzięki programom badawczym i rozwojowym.

5.  Uznana organizacja musi posiadać własny rejestr statków publikowany corocznie i utrzymywany w publicznie dostępnej ║bazie danych.

6.  Uznana organizacja nie może być kontrolowana przez właścicieli statków lub stoczniowców, lub inne osoby komercyjnie zaangażowane w produkcję, wyposażanie, naprawę lub eksploatację statków. Przychody uznanej organizacji nie są w znacznym stopniu uzależnione od jednego przedsiębiorstwa handlowego. Uznana organizacja nie prowadzi działalności klasyfikacyjnej ani ustawowej w przypadku, gdy jest tożsama lub ma powiązania biznesowe, osobiste lub rodzinne z właścicielem lub armatorem statku. Niezgodność ta ma również zastosowanie w odniesieniu do inspektorów zatrudnionych przez uznaną organizację.

7.  Uznana organizacja musi działać zgodnie z przepisami określonymi w załączniku do rezolucji IMO A.789(19) w sprawie specyfikacji funkcji kontrolnych i certyfikacyjnych uznanych organizacji działających w imieniu administracji, jeżeli przepisy te obejmują sprawy wchodzące w zakres zastosowania niniejszego rozporządzenia.

B.  B SZCZEGÓŁOWE KRYTERIA MINIMALNE

1.  Uznana organizacja zapewnia ogólnoświatowy zasięg dzięki pracującemu wyłącznie dla niej personelowi technicznemu lub – we ▌właściwie uzasadnionych przypadkach – personelowi technicznemu pracującemu wyłącznie dla innych ▌organizacji.

2.  Uznana organizacja musi kierować się w swoim działaniu kodeksem etyki.

3.  Uznana organizacja musi być zarządzana i administrowana w sposób zapewniający poufność informacji wymaganych przez administrację.

4.  Uznana organizacja musi dostarczać istotnych informacji administracji, Komisji i zainteresowanym stronom.

5.  Uznana organizacja, a także jej inspektorzy i personel techniczny wykonują swoje zadania bez uszczerbku dla praw własności intelektualnej stoczni, dostawców wyposażenia i właścicieli statków, w tym patentów, licencji, wiedzy specjalistycznej lub wiedzy jakiegokolwiek rodzaju, której wykorzystanie jest prawnie chronione na szczeblu wspólnotowym lub krajowym. Bez uszczerbku dla uprawnień państw członkowskich i Komisji do oceny, zwłaszcza na mocy art. 9, uznana organizacja ani inspektorzy i personel techniczny nie mogą w żadnym przypadku przekazywać ani upowszechniać danych istotnych z handlowego punktu widzenia uzyskanych w czasie działań dotyczących inspekcji, weryfikacji i nadzoru budowy i napraw statków. 

6.  Zarząd uznanej organizacji musi określić i udokumentować swoją politykę, cele i zobowiązanie do jakości oraz zapewnić, że ta polityka jest zrozumiała, realizowana i utrzymywana na wszystkich poziomach w uznanej organizacji. Polityka uznanej organizacji musi odnosić się do celów i wskaźników działalności w zakresie bezpieczeństwa i zapobiegania zanieczyszczeniu.

7.  Uznana organizacja musi zapewniać:

   a) systematyczne ustanawianie i utrzymywanie reguł i procedur;
   b) przestrzeganie jej reguł i procedur i wprowadzenie wewnętrznego systemu do pomiaru jakości usług w odniesieniu do tych reguł i procedur;
   c) spełnianie wymogów działań statutowych, do których uznana organizacja jest upoważniona, i wprowadzenie wewnętrznego systemu pomiaru jakości usług w odniesieniu do zgodności z międzynarodowymi konwencjami;
   d) określenie i udokumentowanie obowiązków, uprawnień i wzajemnych powiązań personelu, którego praca ma wpływ na jakość usług uznanej organizacji;
   e) wykonywanie całości pracy w kontrolowanych warunkach;
   f) system nadzoru, który monitoruje działania i prace wykonywane przez inspektorów oraz personel techniczny i administracyjny zatrudniony przez uznaną organizację;
   g) posiadanie przez inspektorów rozległej wiedzy na temat szczególnego typu statku, na którym wykonują swoje czynności , jako istotne dla danego przeglądu, jaki ma być przeprowadzony, i istotnych stosowanych wymogów;
   h) wprowadzenie w życie systemu podnoszenia kwalifikacji inspektorów i ciągłej aktualizacji ich wiedzy;
   i) utrzymywanie się wyników wskazujących na osiągnięcie wymaganych norm w pozycjach objętych świadczonymi usługami, jak również skuteczne działanie systemu jakości;
   j) utrzymywanie we wszystkich siedzibach powszechnego systemu zaplanowanych i udokumentowanych wewnętrznych audytów działań związanych z jakością;
   k) przeprowadzanie ustawowych przeglądów i inspekcji wymaganych przez zharmonizowany system przeglądu i certyfikacji, do których uznana organizacja jest upoważniona, zgodnie z przepisem wymienionym w załączniku i dodatku do rezolucji IMO A.948(23) w sprawie wytycznych dla przeglądu w ramach zharmonizowanego systemu przeglądu i certyfikacji;
   l) ustalenie jasnych i bezpośrednich powiązań między centralnymi i regionalnymi siedzibami uznanej organizacji i między uznanymi organizacjami i ich inspektorami w zakresie odpowiedzialności i kontroli.

8.  Organizacja musi opracować, wprowadzić w życie i utrzymać skuteczny wewnętrzny system jakości oparty na odpowiednich elementach uznanych międzynarodowo norm jakości i zgodny normami z EN ISO/IEC 17020:2004 (organy inspekcji) oraz EN ISO 9001:2000 ▌, zinterpretowanymi i poświadczonymi przez komitet oceniający, o którym mowa w art. 11 ust.1.

Komitet oceniający działa niezależnie, dysponując w tym celu wszelkimi środkami niezbędnymi do prawidłowego funkcjonowania i prowadzenia rzetelnej i nieprzerwanej pracy. Komitet posiada bardzo specjalistyczną i zaawansowaną wiedzę techniczną oraz kodeks postępowania gwarantujący niezależne działanie audytorów.

9.  Reguły i przepisy organizacji muszą być wprowadzane w życie w sposób umożliwiający organizacji sporządzanie w oparciu o własną, bezpośrednią wiedzę i ocenę wiarygodnych i obiektywnych deklaracji na temat bezpieczeństwa danych statków, przy pomocy świadectw klasy, na podstawie których mogą być wydawane odpowiednie świadectwa obowiązkowe.

10.  Uznana organizacja musi dysponować środkami niezbędnymi do oceny ‐ za pośrednictwem wykwalifikowanego profesjonalnego personelu oraz zgodnie z przepisami określonymi w załączniku do rezolucji IMO A.913 (22) w sprawie wytycznych dotyczących wykonywania przez administracje Międzynarodowego Kodeksu Zarządzania Bezpieczeństwem (ISM) ‐ stosowania i utrzymywania systemu zarządzania bezpieczeństwem, zarówno na lądzie, jak i na statkach, przewidzianego do objęcia certyfikacją.

11.  Uznana organizacja musi zezwolić na udział przedstawicieli administracji oraz innych zainteresowanych stron w opracowaniu jej reguł i procedur.

ZAŁĄCZNIK II

TABELA KORELACJI

Dyrektywa 94/57/WE

Dyrektywa (WE) nr .../...(19) [w sprawie zgodności z wymaganiami państwa bandery oraz w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów statków oraz odpowiednich działań administracji morskich]

Niniejsze rozporządzenie

art. 1

art. 1

art. 1

art. 2 lit. a)

art. 2 lit. a)

art. 2 lit. a)

art. 2 lit. b)

art. 2 lit. b)

-

art. 2 lit. c)

art. 2 lit. c)

-

art. 2 lit. d)

art. 2 lit. d)

art. 2 lit. b)

art. 2 lit. e)

art. 2 lit. e)

art. 2 lit. c)

-

art. 2 lit. f)

art. 2 lit. d)

art. 2 lit. f)

art. 2 lit. g)

art. 2 lit. e)

art. 2 lit. g)

art. 2 lit. h)

art. 2 lit. f)

art. 2 lit. h)

art. 2 lit.i)

art. 2 lit. g)

art. 2 lit.i)

art. 2 lit. k)

art. 2 lit.i)

-

art. 2 lit. j)

art. 2 lit. h)

art. 2 lit. j)

art. 2 lit. l)

-

art. 2 lit. k)

-

art. 2 lit. j)

art. 3

art. 3

-

art. 4 ust. 1 zdanie pierwsze

-

art. 3 ust. 1

art. 4 ust. 1 zdanie drugie

-

art. 3 ust. 2

art. 4 ust. 1 zdanie trzecie

-

-

art. 4 ust. 1 zdanie czwarte

-

art. 4 ust. 1

-

-

art. 3 ust. 3

-

-

art. 4 ust. 2, 3, 4

-

-

art. 5

-

-

art. 6

-

-

art. 7

art. 5 ust. 1

art. 4 ust. 1

-

art. 5 ust. 3

art. 4 ust. 2

-

art. 6 ust. 1, 2, 3, 4

art. 5 ust. 1, 2, 3, 4

-

art. 6 ust. 5

-

-

art. 7

art. 6

art. 12

art. 8 ust. 1 tiret pierwsze

art. 7 ust. 1 akapit pierwszy lit. a)

-

art. 8 ust. 1 tiret drugie

-

art. 13 ust. 1

art. 8 ust. 1 tiret trzecie

art. 7 ust. 1 akapit pierwszy lit. b)

-

-

art. 7 ust. 1 akapit drugi

art. 13 ust. 1 akapit drugi

art. 8 ust. 2

art. 7 ust. 2

-

art. 8 ust. 2 akapit drugi

-

art. 13 ust. 2

art. 9 ust. 1

-

-

art. 9 ust. 2

-

-

art. 10 ust. 1 zdanie wprowadzające

art. 8

-

art. 10 ust. 1 lit. a), b), c), ust. 2, 3, 4

-

-

art. 11 ust. 1,(2)

art. 9 ust. 1, 2

-

art. 11 ust. 3, 4

-

art. 8 ust. 1, 2

art. 12

art. 10

art. 13

-

-

art. 14

art. 11 ust. 1 i 2

-

-

art. 11 ust. 3

-

-

art. 12

-

-

-

art. 9

art. 15 ust. 1

-

-

-

-

art. 10 ust. 1, 2

art. 15 ust. 2

-

art. 10 ust. 3

art. 15 ust. 3

-

art. 10 ust. 4

art. 15 ust. 4

-

art. 10 ust. 5

art. 15 ust. 5

-

art. 10 ust. 6 akapit pierwszy, drugi, trzeci, piąty

-

-

art. 10 ust. 6 akapit czwarty

art. 16

art. 13

-

art. 17

art. 16

-

-

art. 14

-

-

art. 15

-

art. 11

art. 14

art. 15

art. 16

art. 17

art. 18

art. 19

załącznik

załącznik I

załącznik I

załącznik II

załącznik II

(1) Dz.U. C 190 E z 29.7.2008, s. 1.
(2) Dz.U. C 74 E z 20.3.2008, s. 632.
(3) Dz.U. C 318 z 23.12.2006, s. 195.
(4) Dz.U. C 229 z 22.9.2006, s. 38.
(5) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 25 kwietnia 2007 r. (Dz.U. C 74 E z 20.3.2008, s. 632), wspólne stanowisko Rady z dnia 6 czerwca 2008 r. (Dz.U. C 190 E z 29.7.2008, s. 1) i stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 24 września 2008 r.
(6) Dz.U. L 319 z 12.12.1994, s. 20. ║
(7) Dz.U. L 184 z 17.7.1999, s. 23. ║
(8) Dz.U. L 208 z 5.8.2002, s. 1. ║
(9)+ Dz.U.: Należy wstawić numer i datę. ║
(10) Dz.U. L […] z […], s. […].
(11)+ Dz.U.: Należy wstawić numer. ║
(12)+ Dz.U.: Należy wstawić numer. ║
(13) Dz.U. L 46 z 17.2.1997, s. 25.
(14)* Trzech lat od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
(15)+ Dz.U.: Należy wstawić numer. ║
(16)* 18 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
(17) Dz.U. L 324 z 29.11.2002, s. 1. ║
(18)* ║ Dwanaście miesięcy od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
(19)+ Dz.U.: Należy wstawić numer. ║


Sieci i usług łączności elektronicznej ***I
PDF 792kWORD 472k
Rezolucja
Tekst skonsolidowany
Załącznik
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 24 września 2008 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywy 2002/21/WE w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej, 2002/19/WE w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej oraz wzajemnych połączeń i 2002/20/WE w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (COM(2007)0697 – C6-0427/2007 – 2007/0247(COD))
P6_TA(2008)0449A6-0321/2008

(Procedura współdecyzji: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2007)0697),

–   uwzględniając art. 251 ust. 2 oraz art. 95 Traktatu WE, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony przez Komisję (C6-0427/2007),

–   uwzględniając art. 51 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii oraz opinie Komisji Gospodarczej i Monetarnej, Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów, Komisji Kultury i Edukacji, Komisji Prawnej oraz Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A6-0321/2008),

1.   zatwierdza po poprawkach wniosek Komisji;

2.   zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego wniosku lub zastąpienie go innym tekstem;

3.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 24 września 2008 r. w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/.../WE zmieniającej dyrektywy 2002/21/WE w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej, 2002/19/WE w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej oraz wzajemnych połączeń i 2002/20/WE w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej

P6_TC1-COD(2007)0247


(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,

uwzględniając wniosek Komisji║,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(1),

uwzględniając opinię Komitetu Regionów(2),

stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu(3),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Funkcjonowanie pięciu dyrektyw obejmujących istniejące ramy regulacyjne sieci i usług łączności elektronicznej – dyrektywa 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa)(4), dyrektywa 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywa o dostępie)(5), dyrektywa 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach)(6), dyrektywa 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej)(7) oraz dyrektywa 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotycząca przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej)(8) (określanych wspólnie jako "Dyrektywa ramowa i dyrektywy szczegółowe") – podlega okresowemu przeglądowi przez Komisję, w szczególności w celu ustalenia potrzeby ich zmian w świetle rozwoju rynku i technologii.

(2)  W 2007 r. dokonano przeglądu dyrektywy Rady 89/552/EWG z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej (dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych)(9) mającego na celu zapewnienie optymalnych warunków konkurencyjności i pewności prawnej w sektorach przemysłu i usług w zakresie technologii informacyjnych i mediów w Unii Europejskiej oraz poszanowania różnorodności kulturowej i językowej. W tym świetle sprawiedliwe i zrównoważone ramy regulacyjne dotyczące elektronicznych sieci i usług komunikacyjnych stanowią główny filar sektora audiowizualnego UE.

(3)  W związku z powyższym Komisja przedstawiła wstępne wyniki przeglądu w komunikacie do Rady, Parlamentu Europejskiego, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów z dnia 29 czerwca 2006 r. w sprawie przeglądu ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej UE. Na podstawie tych wstępnych wyników odbyły się konsultacje publiczne, w ramach których uznano ciągły brak rynku wewnętrznego łączności elektronicznej za najważniejszy aspekt wymagający poruszenia. Stwierdzono w szczególności, że fragmentacja uregulowań i niespójność pomiędzy działaniami krajowych organów regulacyjnych mogą zagrażają nie tylko konkurencyjności sektora, ale także istotnym korzyściom dla konsumentów, które można by uzyskać z transgranicznej konkurencji.

(4)  W związku z tym konieczne jest zreformowanie ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej UE w celu ostatecznego utworzenia rynku wewnętrznego łączności elektronicznej poprzez wzmocnienie wspólnotowego mechanizmu służącego do regulacji operatorów ze znaczącą pozycją rynkową na kluczowych rynkach. Reforma obejmuje również zdefiniowanie efektywnej i skoordynowanej strategii zarządzania widmem w celu uzyskania jednolitej europejskiej przestrzeni informacyjnej oraz wzmocnienie przepisów dotyczących niepełnosprawnych użytkowników w celu uzyskania zintegrowanego społeczeństwa informacyjnego.

(5)  Głównym celem ram regulacyjnych UE w zakresie sieci i usług łączności elektronicznej jest stworzenie trwałego "ekosystemu" dla łączności elektronicznej w oparciu o podaż, poprzez skuteczne i konkurencyjne rynki infrastruktury i usług, oraz o popyt, poprzez rozwój społeczeństwa informacyjnego.

(6)  Dalszym celem unijnych ram prawnych w zakresie sieci i usług łączności elektronicznej jest stopniowe ograniczanie sektorowych uregulowań ex ante w miarę rozwoju konkurencji na rynkach łączności elektronicznej, tak aby łączność elektroniczna ostatecznie podlegała wyłącznie prawu konkurencji. Jako że rynki łączności elektronicznej wykazują w ostatnich latach silną dynamikę konkurencyjności, istotnym jest, by ustanowione uprzednio obowiązki regulacyjne były nakładane jedynie w razie braku skutecznej i zrównoważonej konkurencji. Konieczność dalszego stosowania uregulowań ex ante powinna zostać poddana przeglądowi w celu określenia konieczności dalszego ich stosowania nie później niż pięć lat od daty transpozycji niniejszej dyrektywy.

(7)  W celu zapewnienia proporcjonalnego i właściwego podejścia, dostosowanego do zmieniających się warunków konkurencji, krajowe organy regulacyjne powinny mieć możliwość zdefiniowania rynków na poziomie niższym niż krajowy oraz zniesienia obowiązków regulacyjnych na rynkach lub na obszarach geograficznych, gdzie istnieje skuteczna konkurencja w zakresie infrastruktury. Powinno to mieć zastosowanie nawet tam, gdzie obszary geograficzne nie są zdefiniowane jako odrębne rynki.

(8)  W celu osiągnięcia celów agendy lizbońskiej koniecznym jest stworzenie odpowiednich zachęt dla inwestycji w szybkie sieci, które będą wspierały innowacje w zakresie bogatych w treści usług internetowych i umocnią międzynarodową konkurencyjność Unii Europejskiej. Takie sieci mają ogromny potencjał w zakresie zapewniania korzyści konsumentom i przedsiębiorstwom w całej Unii Europejskiej. W związku z tym istotne jest wspieranie trwałych inwestycji w zakresie rozwoju tych sieci, a jednocześnie należy utrzymać konkurencję i zwiększać wybór konsumenta poprzez przewidywalność i spójność środowiska regulacyjnego.

(9)  W swoim komunikacie z dnia 20 marca 2006 r. "Niwelowanie różnic w dostępie do łączy szerokopasmowych"(10) Komisja przyznała, że w Unii Europejskiej istnieje terytorialny podział pod względem dostępu do szybkich usług szerokopasmowych. Pomimo ogólnego wzrostu liczby łączy szerokopasmowych dostęp do nich w niektórych regionach jest ograniczony ze względu na wysokie koszty będące skutkiem niskiej gęstości zaludnienia i dużego oddalenia. Ekonomiczne zachęty do inwestowania w budowę sieci szerokopasmowej na tych obszarach okazują się często niewystarczające. Jednakże postęp techniczny obniża koszty rozbudowy sieci. Dla zapewnienia mniej rozwiniętym regionom inwestycji w nowe technologie, regulacje prawne dotyczące łączności elektronicznej powinny być spójne z innymi środkami politycznymi, takimi jak polityka pomocy państwa, fundusze strukturalne czy też cele szersze polityki przemysłowej.

(10)  Inwestycje w badania i rozwój mają kluczowe znaczenie dla rozwoju sieci światłowodowych nowej generacji i osiągnięcia elastycznego i wydajnego dostępu do sieci radiowej, sprzyjając większej konkurencji i innowacyjnym rozwiązaniom i usługom z korzyścią dla konsumentów. Wyzwanie polega na zapewnieniu powszechnej i spójnej infrastruktury nowej generacji dla sieci i usług łączności elektronicznej.

(11)  Polityka państwa powinna uzupełniać skuteczne funkcjonowanie rynków łączności elektronicznej, dotykając zarówno kwestii podaży, jak i popytu, tak aby pobudzać zdrowy mechanizm, w którym rozwój lepszej treści i usług zależy od dostępności infrastruktury i vice versa. Interwencje organów publicznych powinny być współmierne i nie powinny ani zakłócać konkurencji, ani hamować prywatnych inwestycji, powinny natomiast zwiększyć zachęty do inwestowania i zmniejszyć bariery przy wchodzeniu na rynek. W związku z tym organy publiczne mogą poprzeć wprowadzenie infrastruktury o wysokiej wydajności, która będzie funkcjonować przez długi czas. Należy przy tym przyznawać środki publiczne w oparciu o otwarte, przejrzyste i konkurencyjne procedury, nie faworyzując z góry żadnej konkretnej technologii i zapewniając sprawiedliwy dostęp do infrastruktury.

(12)  Unijne ramy regulacyjne w zakresie sieci i usług łączności elektronicznej powinny również promować ochronę konsumentów w sektorze łączności elektronicznej poprzez dostarczanie wszelkimi możliwymi sposobami właściwych i kompleksowych informacji, poprzez zapewnianie przejrzystości taryfowej oraz wysokiej jakości w świadczeniu usług. Powinny one w pełni uznawać rolę stowarzyszeń konsumenckich w publicznych konsultacjach oraz zapewnić, aby właściwe organy posiadały instrumenty niezbędne do zapobiegania ewentualnym manipulacjom i do działania z konieczną skutecznością przy karaniu wszelkich oszustw.

(13)  Przy podejmowaniu działań na mocy niniejszej dyrektywy Komisja powinna uwzględnić stanowiska krajowych organów regulacyjnych i zainteresowanych stron z sektora, korzystając z efektywnych konsultacji zapewniających przejrzystość i współmierność. Komisja powinna opublikować szczegółowe dokumenty konsultacyjne, wyjaśniające różne rozważane sposoby działania, a stronom zainteresowanym z sektora należałoby udzielić rozsądnego terminu na udzielenie odpowiedzi. Po przeprowadzeniu konsultacji i rozważeniu odpowiedzi Komisja powinna podać powody podjętej decyzji w oświadczeniu, które powinno zawierać opis sposobu uwzględnienia stanowisk respondentów.

(14)  Aby umożliwić krajowym organom regulacyjnym osiągnięcie celów określonych w dyrektywie ramowej i w dyrektywach szczegółowych, w szczególności dotyczących interoperacyjność typu koniec-koniec, zakres dyrektywy ramowej należy rozszerzyć w taki sposób, aby obejmował urządzenia radiowe i końcowe urządzenia telekomunikacyjne zdefiniowane w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 1999/5/WE z dnia 9 marca 1999 r. w sprawie urządzeń radiowych i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych oraz wzajemnego uznawania ich zgodności(11) oraz sprzęt konsumencki wykorzystywany w telewizji cyfrowej.

(15)  Bez uszczerbku dla dyrektywy 1999/5/WE, konieczne jest wyjaśnienie pewnych aspektów dotyczących stosowania niektórych funkcji urządzeń końcowych, które dotyczą dostępu niepełnosprawnych użytkowników końcowych, tak aby zapewnić interoperacyjność między urządzeniami końcowymi i sieciami i usługami łączności elektronicznej.

(16)  Niektóre definicje należy sformułować bardziej przejrzyście lub zmienić w taki sposób, aby uwzględniały rozwój rynku oraz technologii i aby wyeliminować niejednoznaczności zidentyfikowane podczas wdrażania ram regulacyjnych.

(17)  Działania krajowych organów regulacyjnych i Komisji w kontekście unijnych ram regulacyjnych w zakresie sieci i usług łączności elektronicznej przyczyniają się do realizacji obszerniejszych celów państwowych strategii politycznych w zakresie kultury, zatrudnienia, ochrony środowiska, spójności społecznej, rozwoju regionalnego oraz zagospodarowania przestrzennego.

(18)  Krajowe rynki łączności elektronicznej będą nadal różnić się między sobą w ramach UE. Dlatego ważne jest, by krajowe ograny regulacyjne oraz Organ Europejskich Regulatorów w Telekomunikacji (BERT) posiadały uprawnienia i wiedzę niezbędne do stworzenia konkurencyjnego "ekosystemu" UE na rynkach i w usługach łączności elektronicznej, wykazując jednocześnie zrozumienie dla różnic krajowych i regionalnych i respektując zasadę pomocniczości.

(19)  Należy podkreślić niezależność krajowych organów regulacyjnych, tak aby zapewnić skuteczniejsze stosowanie przez nie ram regulacyjnych i zwiększenie ich uprawnień oraz przewidywalności ich decyzji. W tym celu konieczne jest wprowadzenie do prawa krajowego wyraźnych przepisów zapewniających ochronę krajowego organu regulacyjnego podczas wykonywania jego zadań przed interwencją zewnętrzną lub naciskami politycznymi, które mogłyby zagrozić niezależności dokonywanej przez niego oceny rozpatrywanych spraw. Takie zewnętrzne wpływy sprawiają, że krajowy organ legislacyjny nie nadaje się do pełnienia roli krajowego organu regulacyjnego na podstawie ram regulacyjnych. W tym celu konieczne jest ustalenie z góry zasad dotyczących podstaw dla zwalniania szefa krajowego organu regulacyjnego w celu usunięcia wszelkich uzasadnionych wątpliwości co do neutralności tego organu i jego odporności na wpływy zewnętrzne. Ważne jest, aby krajowe organy regulacyjne miały swój własny budżet, tak aby mogły w szczególności dokonać rekrutacji wystarczającej liczby wykwalifikowanych pracowników. W celu zapewnienia przejrzystości powinny go publikować co roku.

(20)  Istniały znaczne rozbieżności co do sposobu stosowania przez organy odwoławcze środków przejściowych mających na celu zawieszenie decyzji krajowych organów regulacyjnych. W celu uzyskania większej spójności podejścia konieczne jest stosowanie wspólnego standardu zgodnego z orzecznictwem wspólnotowym. Ze względu na znaczenie odwołań dla ogólnego funkcjonowania ram regulacyjnych, konieczne jest ustanowienie mechanizmu zbierania informacji na temat odwołań i decyzji o zawieszeniu decyzji podjętych przez organy regulacyjne we wszystkich państwach członkowskich oraz przekazywaniu sprawozdań dotyczących takich informacji Komisji.

(21)  Aby krajowe organy regulacyjne skutecznie wykonywały zadania regulacyjne, zbierane przez nie dane powinny obejmować dane księgowe dotyczące rynków detalicznych związanych z rynkami hurtowymi, na których jeden operator ma znaczącą pozycję rynkową i które są regulowane przez krajowy organ regulacyjny. Powinny one również obejmować dane umożliwiające krajowemu organowi regulacyjnemu ocenę potencjalnego wpływu planowanych aktualizacji lub zmian topologii sieci na rozwój konkurencji lub na produkty hurtowe udostępniane innym stronom.

(22)  Konsultacje krajowe przewidziane w art. 6 dyrektywy ramowej powinny zostać przeprowadzone przed konsultacjami wspólnotowymi przewidzianymi w art. 7 tej dyrektywy tak, aby umożliwić odzwierciedlenie w konsultacjach wspólnotowych poglądów zainteresowanych stron. Pozwoliłoby to również uniknąć konieczności przeprowadzenia drugich konsultacji wspólnotowych w przypadku zmian planowanego środka wynikających z konsultacji krajowych.

(23)  Swoboda krajowych organów regulacyjnych powinna zostać dostosowana do opracowywania spójnych praktyk regulacyjnych i spójnego stosowania ram regulacyjnych, aby mogła skutecznie przyczyniać się do rozwoju i zakończenia budowy rynku wewnętrznego. Dlatego krajowe organy regulacyjne powinny wspierać działania Komisji dotyczące rynku wewnętrznego oraz działania BERT, który powinien stanowić wyłączne forum współpracy pomiędzy krajowymi organami regulacyjnymi przy wykonywaniu zadań wynikających z ram regulacyjnych.

(24)  Mechanizm wspólnotowy umożliwiający Komisji wymaganie od krajowych organów regulacyjnych wycofania się z planowanych środków dotyczących definiowania rynku i wyznaczania operatorów o znaczącej pozycji rynkowej przyczynił się znacznie do uzyskania spójnego podejścia przy identyfikowaniu okoliczności, w których można stosować uregulowania ex ante, i w których operatorzy podlegają takim uregulowaniom. Jednak nie istnieje równoważny mechanizm do stosowania w odniesieniu do środków naprawczych. Monitorowanie rynku realizowane przez Komisję, a w szczególności doświadczenie związane z art. 7 dyrektywy ramowej, wykazało, że niezgodności w stosowaniu środków naprawczych przez krajowe organy regulacyjne, nawet w podobnych warunkach rynkowych, osłabiają rynek wewnętrzny łączności elektronicznej, nie zapewniają równych warunków operatorom prowadzącym działalność w różnych państwach członkowskich i uniemożliwiają uzyskanie korzyści przez konsumentów, wynikających z transgranicznej konkurencyjności i usług. Komisja powinna uzyskać uprawnienia do wymagania od krajowych organów regulacyjnych, aby wycofały projektowane środki dotyczące środków naprawczych wybranych przez krajowe organy regulacyjne. Aby zapewnić spójne stosowanie ram regulacyjnych we Wspólnocie, Komisja powinna skonsultować się z BERT przed podjęciem decyzji.

(25)  Ważne jest wdrażanie ram regulacyjnych w terminie. Gdy Komisja podejmuje decyzję wymagającą od krajowego organu regulacyjnego wycofania planowanego środka, krajowe organy regulacyjne powinny przedłożyć Komisji zmieniony środek. Konieczne jest ustanowienie terminu zgłoszenia zmienionego środka Komisji zgodnie z art. 7 dyrektywy ramowej, tak aby uczestnicy rynku mogli znać czas trwania przeglądu rynku i aby zwiększyć stopień pewności prawnej.

(26)  Podobnie, ze względu na konieczność uniknięcia próżni regulacyjnej w sektorze charakteryzującym się szybkimi zmianami, gdyby przyjęcie ponownie zgłoszonego projektowanego środka dalej tworzyło barierę dla jednolitego rynku lub było niezgodne z prawem wspólnotowym, Komisja powinna mieć uprawnienia do nakazania właściwemu krajowemu organowi regulacyjnemu, po konsultacji z BERT, nałożenia określonego środka naprawczego w wyznaczonym terminie.

(27)  Ze względu na krótkie terminy, kompetencje dotyczące mechanizmu konsultacji wspólnotowych należy przyznać Komisji, aby mogła ona podjąć środki wykonawcze prowadzące do uproszczenia procedur wymiany informacji pomiędzy Komisją a krajowymi organami regulacyjnymi, na przykład w przypadkach dotyczących stabilnych rynków lub obejmujących jedynie niewielkie zmiany wcześniej zgłaszanych środków bądź też w celu umożliwienia wprowadzenia zwolnienia z obowiązku zgłaszania w związku z dążeniem do uproszczenia procedur w niektórych przypadkach.

(28)  Zgodnie z celami Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej i konwencji Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych, ramy regulacyjne powinny zapewniać wszystkim użytkownikom, w tym niepełnosprawnym użytkownikom końcowym, osobom w podeszłym wieku i użytkownikom ze szczególnymi potrzebami społecznymi, łatwy dostęp do przystępnych cenowo usług wysokiej jakości. Deklaracja 22 załączona do aktu końcowego z Amsterdamu stanowi, że instytucje Wspólnoty będą brały pod uwagę potrzeby osób niepełnosprawnych przy projektowaniu środków podlegających art. 95 Traktatu.

(29)  Częstotliwości radiowe należy uznać za ograniczony zasób publiczny o istotnej wartości publicznej i rynkowej. W interesie publicznym leży jak najskuteczniejsze i jak najefektywniejsze zarządzanie widmem z perspektywy ekonomicznej, społecznej i środowiskowej, przy uwzględnieniu celów kulturalnych i celów pluralizmu mediów, oraz stopniowe usuwanie przeszkód na drodze do jego efektywnego wykorzystania.

(30)  Mimo że zarządzanie widmem pozostaje w zakresie uprawnień państw członkowskich, jedynie koordynacja i, w stosownych przypadkach, harmonizacja na szczeblu wspólnotowym może zapewnić czerpanie przez użytkowników widma pełnych korzyści z rynku wewnętrznego i skuteczną ochronę interesów UE na całym świecie.

(31)  Przepisy niniejszej dyrektywy dotyczące zarządzania widmem powinny być zgodne z pracami organizacji międzynarodowych i regionalnych zajmujących się zarządzaniem widmem radiowym, takich jak Międzynarodowy Związek Telekomunikacyjny (International Telecommunications Union - ITU) i Europejska Konferencja Administracji Pocztowych i Telekomunikacyjnych (European Conference of Postal and Telecommunications Administrations - CEPT), aby zapewnić skuteczne zarządzanie wykorzystywaniem widma w całej Wspólnocie i na świecie oraz jego harmonizację.

(32)  W dążeniu do realizacji celów ustanowionych w art. 8 a dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywa ramowa), szczyt dotyczący widma radiowego powinien zostać zwołany w 2010 r. z inicjatywy państw członkowskich i z udziałem Parlamentu Europejskiego, Komisji Europejskiej i wszystkich zainteresowanych stron. Powinien on przyczynić się w szczególności do zapewnienia większej spójności w unijnych strategiach politycznych dotyczących widma radiowego, dostarczenia wytycznych w zakresie przejścia z telewizji analogowej na cyfrową telewizję naziemną oraz uwolnienia widma dla nowych usług komunikacyjnych po przejściu na nadawanie cyfrowe.

(33)  Przejście z telewizji analogicznej na cyfrową telewizję naziemną powinno, jako wynik doskonałej skuteczności technologii cyfrowych, uwolnić znaczną ilość pasm widm w UE, tzw. dywidendę cyfrową. Państwa członkowskie powinny jak najszybciej uwolnić dywidendę cyfrową, co pozwoli obywatelom europejskim na czerpanie korzyści płynących z wprowadzenia nowych, innowacyjnych i konkurencyjnych usług. W tym celu należy usunąć istniejące na poziomie krajowym przeszkody w skutecznym rozdzieleniu lub ponownym rozdzieleniu dywidendy cyfrowej oraz zastosować spójniejsze i bardziej zintegrowane podejście do rozdzielania dywidendy cyfrowej we Wspólnocie.

(34)  Częstotliwościami radiowymi należy zarządzać w taki sposób, aby zapewnić uniknięcie szkodliwych zakłóceń. Dlatego konieczne jest właściwe zdefiniowanie podstawowej koncepcji szkodliwych zakłóceń, odnosząc się do istniejących tablic przeznaczeń częstotliwości uzgodnionych na szczeblu międzynarodowym, aby zapewnić ograniczenie interwencji regulacyjnej w zakresie niezbędnym do zapobieżenia takim zakłóceniom.

(35)  Aktualny system zarządzania i dystrybucji widma opiera się zasadniczo na decyzjach administracyjnych, które są niewystarczająco elastyczne, aby dotrzymywać kroku zmianom technologicznym i gospodarczym, w tym w szczególności szybkiemu rozwojowi technologii bezprzewodowej i zwiększającemu się zapotrzebowaniu na pasma częstotliwości. Nadmierna fragmentacja polityki w poszczególnych krajach prowadzi do zwiększenia kosztów i utraty szans rynkowych dla użytkowników widma, a ponadto powoduje spowolnienie tempa innowacji ze szkodą dla rynku wewnętrznego, konsumentów i ogółu gospodarki. Ponadto, warunki dostępu do częstotliwości radiowych i ich użytkowania mogą być różne w zależności od rodzaju operatora, podczas gdy usługi elektroniczne świadczone przez tych operatorów w znacznej mierze się pokrywają, co stwarza napięcia pomiędzy posiadaczami praw, rozbieżności pod względem kosztów dostępu do widma i potencjalne zakłócenia funkcjonowania rynku wewnętrznego.

(36)  Granice krajowe mają coraz mniejsze znaczenie dla określania optymalnego wykorzystania widma radiowego. Fragmentacja zarządzania prawami dostępu do spektrum ogranicza inwestycje i innowacje i nie pozwala operatorom i producentom urządzeń na uzyskiwanie korzyści z ekonomii skali, utrudniając w ten sposób rozwój rynku wewnętrznego sieci i usług łączności elektronicznej z wykorzystaniem widma radiowego.

(37)  Konieczne jest zwiększenie elastyczności zarządzania widmem i dostępu do widma za pośrednictwem zezwoleń neutralnych pod względem technologii i usług, tak aby umożliwić jego użytkownikom wybór najlepszych technologii i usług do stosowania w pasmach częstotliwości dostępnych dla usług łączności elektronicznej, określonych w krajowych planach przeznaczeń częstotliwości i w przepisach ITU dotyczących łączności radiowej ("zasady neutralności technologii i usług"). Administracyjne określanie technologii i usług powinno mieć zastosowanie zawsze wtedy, gdy w grę wchodzą cele interesu ogólnego.

(38)  Ograniczenia zasady neutralności technologii powinny być odpowiednie i uzasadnione potrzebą unikania szkodliwych zakłóceń, na przykład poprzez nakazy stosowania masek emisji i poziomów mocy, lub potrzebą zapewnienia ochrony zdrowia publicznego poprzez ograniczenie narażenia ogółu społeczeństwa na działanie pól magnetycznych lub zapewnienia właściwego współużytkowania widma, w szczególności gdy jego użytkowanie podlega jedynie ogólnym zezwoleniom lub zapewnienia zgodności z celem interesu ogólnego w myśl prawa wspólnotowego.

(39)  Użytkownicy widma powinni również mieć możliwość swobodnego wyboru usług, które chcą oferować w danej częstotliwości, z uwzględnieniem środków przejściowych dotyczących wcześniej nabytych praw, krajowych planów przeznaczeń częstotliwości oraz przepisów ITU dotyczących łączności radiowej. Wyjątki od zasady neutralności usług, które wymagają świadczenia określonej usługi w celu uwzględnienia krajowych spraw publicznych lub realizacji jasno zdefiniowanych celów interesu ogólnego, takich jak bezpieczeństwo życia, konieczność wspierania społecznej, regionalnej i terytorialnej spójności, wydajne wykorzystanie częstotliwości radiowych oraz efektywne zarządzanie widmem, należy dopuszczać w uzasadnionym i proporcjonalnym zakresie. Cele te powinny obejmować: promowanie krajowych strategii polityki audiowizualnej i medialnej, różnorodności kulturowej i językowej oraz pluralizmu mediów, zgodnie z definicjami zawartymi w ustawodawstwie krajowym, dostosowanymi do prawa wspólnotowego. O ile nie będzie to konieczne dla ochrony bezpieczeństwa życia lub zagwarantowania osiągnięcia tych celów, wyjątki nie powinny prowadzić do wyłącznego użytkowania w celu świadczenia pewnych usług, tylko raczej polegać na przyznaniu pierwszeństwa, tak aby w tym samym paśmie mogły współistnieć inne usługi lub technologie, w największym możliwym zakresie. Aby posiadacz zezwolenia mógł swobodnie wybrać najbardziej efektywny środek przenoszący zawartość usług świadczonych za pośrednictwem częstotliwości radiowych, zawartość nie powinna być regulowana w zezwoleniach na użytkowanie częstotliwości radiowych.

(40)  Do kompetencji państw członkowskich należy określanie zakresu i charakteru każdego wyjątku dotyczącego wspierania różnorodności kulturowej i językowej, krajowej polityki audiowizualnej i medialnej oraz pluralizmu mediów, zgodnie ze swoimi prawami krajowymi.

(41)  Ponieważ przyznanie widma określonym technologiom lub usługom jest wyjątkiem od zasad neutralności technologii i usług oraz zmniejsza swobodę wyboru świadczonych usług lub stosowanej technologii, wszelkie wnioski w sprawie takiego przyznania powinny być przejrzyste i podlegać konsultacjom publicznym.

(42)  W celu zapewnienia elastyczności i skuteczności krajowe organy regulacyjne powinny również umożliwić użytkownikom widma swobodny transfer lub dzierżawienie ich praw użytkowania na rzecz osób trzecich, w pasmach, które zostaną zidentyfikowane na zharmonizowanej podstawie, co pozwoliłoby na wycenę spektrum przez rynek. Z uwagi na uprawnienia do zapewnienia efektywnego użytkowania spektrum, krajowe organy regulacyjne powinny podejmować działania zapewniające, aby obrót nie prowadził do zakłócenia konkurencji, gdy widmo pozostaje niewykorzystane.

(43)  Do celów związanych z rynkiem wewnętrznym, konieczne może być również zharmonizowanie na poziomie wspólnotowym identyfikacji pasm częstotliwości podlegających obrotowi, warunków odsprzedaży lub przejścia na prawa podlegające odsprzedaży w określonych pasmach, minimalnego formatu praw podlegających odsprzedaży, wymagań niezbędnych do spełnienia w celu zapewnienia ogólnej dostępności oraz rzetelności informacji niezbędnych do odsprzedaży widma i wymagań mających na celu ochronę konkurencji i zapobieżenie przetrzymywania widma. Komisja powinna w związku z tym uzyskać uprawnienia do przyjmowania środków wykonawczych dla takiej harmonizacji. Takie środki wykonawcze powinny właściwie uwzględniać kwestię przyznania indywidualnych praw użytkowania na zasadach komercyjnych lub niekomercyjnych.

(44)  Wprowadzenie neutralności technologii i usług oraz odsprzedaży istniejących praw użytkowania widma może wymagać ustanowienia zasad przejściowych, w tym środków mających na celu zapewnienie uczciwej konkurencji, ponieważ nowy system może upoważniać niektórych użytkowników widma do rozpoczęcia konkurowania z użytkownikami widma, którzy nabyli swoje prawa do widma na bardziej uciążliwych zasadach i warunkach. Z drugiej strony, gdy prawa zostały przyznane w ramach odstępstwa od zasad ogólnych lub zgodnie z kryteriami o innym charakterze niż obiektywny, przejrzysty, proporcjonalny i niedyskryminacyjny, dla osiągnięcia celów interesu ogólnego, sytuacja posiadaczy takich praw nie powinna ulec poprawie ze szkodą dla ich nowych konkurentów poza zakresem niezbędnym do osiągnięcia takich celów interesu ogólnego. Każde widmo, które stało się zbędne do osiągnięcia celów interesu ogólnego, powinno zostać odzyskane i przydzielone ponownie zgodnie z dyrektywą o zezwoleniach.

(45)  W celu promowania funkcjonowania rynku wewnętrznego oraz wspierania rozwoju usług transgranicznych, Komisja powinna mieć możliwość konsultacji z BERT w dziedzinie numeracji. Co więcej, aby umożliwić obywatelom państw członkowskich, w tym osobom podróżującym i użytkownikom niepełnosprawnym, dostęp do pewnych usług przy użyciu tych samych, rozpoznawalnych numerów, po podobnych cenach, we wszystkich państwach członkowskich, uprawnienia Komisji do podejmowania technicznych środków wykonawczych powinny obejmować również w razie potrzeby właściwą zasadę taryfową lub właściwy mechanizm taryfowy, jak również ustanowienie jednolitego, unijnego tymczasowego numeru telefonu zapewniającego przyjazny dla użytkownika dostęp do tych usług.

(46)  Zezwolenia dostępu do własności publicznej lub prywatnej wydane dla przedsiębiorstw zapewniających sieci i usługi łączności elektronicznej są niezbędne do ustanowienia sieci łączności elektronicznej lub nowych elementów sieci. Dlatego zbędna złożoność i opóźnienia procedur przyznawania praw drogi mogą stanowić istotne przeszkody dla rozwoju konkurencji. W związku z tym konieczne jest uproszczenie nabywania praw drogi przez upoważnione przedsiębiorstwa. Krajowe organy regulacyjne powinny mieć możliwość koordynacji nabywania praw drogi, udostępniając odpowiednie informacje na swoich stronach internetowych.

(47)  Konieczne jest wzmocnienie uprawnień państw członkowskich wobec posiadaczy praw drogi, aby zapewnić wprowadzanie lub rozwijanie nowych sieci w sposób uczciwy, skuteczny i odpowiedzialny wobec środowiska naturalnego, niezależnie od zobowiązania jakiegokolwiek operatora o znaczącej pozycji rynkowej do zapewnienia dostępu do jego sieci łączności elektronicznej. Krajowe organy regulacyjne powinny mieć możliwość indywidualnego nakładania wymogów współużytkowania elementów sieci oraz do urządzeń towarzyszących, takich jak przewody, maszty, anteny i wejścia do budynków oraz lepszej koordynacji przeprowadzanych prac. Poprawa współużytkowania urządzeń może doprowadzić do istotnej poprawy konkurencji i obniżenia ogólnego kosztu finansowego i środowiskowego rozmieszczania infrastruktury łączności elektronicznej dla przedsiębiorstw, zwłaszcza rozmieszczania nowych światłowodowych sieci dostępu. Krajowe organy regulacyjne powinny w szczególności mieć możliwość nakładania na operatorów liczących się na rynku obowiązku dostarczania oferty referencyjnej w celu zagwarantowania dostępu do swoich przewodów w uczciwy i niedyskryminacyjny sposób.

(48)  Wiarygodne i bezpieczne przekazywanie informacji przez sieci łączności elektronicznej odgrywa coraz ważniejszą rolę w całej gospodarce i społeczeństwie. Złożoność systemów, awarie techniczne lub błędy ludzkie, wypadki lub ataki mogą wpływać na funkcjonowanie i dostępność infrastruktur fizycznych dostarczających ważne usługi obywatelom UE, w tym usługi e-Rządu. Dlatego krajowe organy regulacyjne powinny zapewnić utrzymanie integralności i bezpieczeństwa publicznych sieci łączności. Europejska Agencja ds. Bezpieczeństwa Sieci Informacji (ENISA)(12) powinna przyczyniać się do zwiększania poziomu bezpieczeństwa łączności elektronicznej, na przykład poprzez dostarczanie wiedzy i doświadczeń, oraz promować wymianę najlepszych praktyk. Zarówno ENISA, jak i krajowe organy regulacyjne powinny mieć niezbędne środki do wykonywania swoich obowiązków, w tym uprawnienia do uzyskiwania wystarczających informacji dla oceny poziomu bezpieczeństwa sieci lub usług oraz kompleksowych i wiarygodnych danych na temat przypadków rzeczywistych zagrożeń bezpieczeństwa, które wywarły istotny wpływ na działanie sieci lub usług. Biorąc pod uwagę, że właściwe stosowanie odpowiednich zasad bezpieczeństwa nie jest działaniem jednorazowym, tylko ciągłym procesem wdrażania, przeglądu i aktualizacji, od podmiotów zapewniających dostęp do sieci i świadczących usługi w zakresie łączności elektronicznej powinno się wymagać podejmowania środków mających na celu ochronę ich integralności i bezpieczeństwa odpowiednio do oceny ryzyka, z uwzględnieniem stopnia rozwoju takich środków.

(49)  W przypadku istnienia konieczności uzgodnienia wspólnego zestawu wymagań związanych z bezpieczeństwem, Komisja powinna uzyskać uprawnienia do przyjmowania technicznych środków wykonawczych pozwalających na uzyskanie odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa sieci i usług łączności elektronicznej na rynku wewnętrznym. ENISA powinna przyczyniać się do harmonizacji odpowiednich technicznych i organizacyjnych środków bezpieczeństwa poprzez zapewnienie porad ekspertów. Krajowe organy regulacyjne powinny mieć uprawnienia do wydawania wiążących instrukcji dotyczących technicznych środków wykonawczych przyjętych zgodnie z dyrektywą ramową. Aby wykonywać swoje obowiązki, powinny one mieć prawo do prowadzenia dochodzeń i nakładania kar w przypadku stwierdzenia nieprzestrzegania wymagań.

(50)  Doświadczenie we wdrażaniu ram regulacyjnych wskazuje na to, że rynek, na który rozszerza się znaczącą pozycję rynkową, nie stanowi źródła problemu, tylko raczej przedmiot oddziaływania jego skutków. Dlatego znacząca pozycja rynkowa na jednym rynku powinna być poddana działaniom krajowych organów regulacyjnych u źródła, a nie na rynkach sąsiednich, na których są odczuwane jej skutki.

(51)  W przypadku rynków, które zostaną zidentyfikowane jako ponadnarodowe, procedurę analizy rynku należy uprościć i zwiększyć jej skuteczność poprzez umożliwienie Komisji, przy uwzględnieniu opinii BERT, wyznaczenia jednego lub większej liczby przedsiębiorstw posiadających znaczącą pozycję rynkową i nałożenia na nie jednego lub większej liczby szczegółowych obowiązków, co pozwoli na rozwiązywanie problemów regulacyjnych o charakterze ponadnarodowym bezpośrednio na poziomie wspólnotowym.

(52)  W celu zapewnienia uczestnikom rynku pewności w odniesieniu do obowiązujących warunków regulacyjnych, konieczne jest ustalenie terminów dokonywania analiz rynku. Ważne jest, aby analiza rynku była prowadzona regularnie, w racjonalnych i właściwych ramach czasowych. Ramy czasowe należy ustalić z uwzględnieniem faktu, czy określony rynek był już wcześniej przedmiotem analizy i czy został prawidłowo zgłoszony. Niedokonanie przez krajowy organ regulacyjny analizy rynku w wyznaczonym terminie może zagrozić rynkowi wewnętrznemu i zwykłe postępowanie w sprawie naruszenia przepisów może nie doprowadzić do uzyskania pożądanego skutku na czas. Komisja powinna mieć w związku z tym możliwość poproszenia BERT o pomoc w wykonywaniu zadań danego krajowego organu regulacyjnego, w szczególności o wydanie opinii obejmującej projektowany środek, analizę odnośnego rynku i odpowiednich obowiązków, które Komisja mogłaby wówczas nałożyć.

(53)  Ze względu na wysoki poziom innowacyjności technologicznej i wysoce dynamiczne rynki w sektorze łączności elektronicznej istnieje konieczność zapewnienia możliwości szybkiego dostosowywania przepisów, w sposób skoordynowany i zharmonizowany na poziomie europejskim, ponieważ doświadczenie wskazuje na to, że rozbieżności pomiędzy krajowymi organami regulacyjnymi we wdrażaniu ram regulacyjnych mogą stworzyć barierę utrudniającą rozwój rynku wewnętrznego. Dlatego Komisja powinna uzyskać uprawnienia do przyjmowania środków wykonawczych w takich obszarach, jak uregulowania nowych usług, numeracji, nazywania i adresowania, spraw konsumenckich łącznie z eDostępnością i środków regulacyjnych z zakresu rachunkowości.

(54)  Jednym z ważnych zadań nałożonych na BERT jest wydawanie opinii związanych ze sporami transgranicznymi, o ile jest to właściwe. Krajowe organy regulacyjne powinny w związku z tym uwzględniać w takich przypadkach wszelkie opinie BERT.

(55)  Doświadczenie we wdrażaniu ram regulacyjnych wskazuje, że istniejące przepisy uprawniające krajowe organy regulacyjne do nakładania grzywien okazały się nieskuteczne, jeżeli chodzi o zapewnienie właściwych zachęt do spełniania wymagań regulacyjnych. Odpowiednie uprawnienia wykonawcze mogą się przyczynić do terminowego wdrażania ram regulacyjnych, sprzyjając pewności prawnej, która jest ważnym motorem inwestycji. Brak skutecznych uprawnień w przypadku nieprzestrzegania przepisów występuje w przypadku wszystkich unormowań zawartych w ramach regulacyjnych. Dlatego wprowadzenie do dyrektywy ramowej nowego przepisu dotyczącego uchybienia obowiązkom wynikającym z dyrektywy ramowej i dyrektyw szczegółowych powinno zapewnić stosowanie spójnych i koherentnych zasad egzekwowania przestrzegania wszystkich unormowań zawartych w ramach regulacyjnych i związanych z nimi kar.

(56)  Należy wspierać zarówno inwestycje, jak i konkurencję, w celu zapewnienia konsumentowi możliwości wyboru.

(57)  Istniejące ramy regulacyjne zawierały pewne przepisy ułatwiające przechodzenie ze starych ram regulacyjnych z 1998 r. na nowe ramy z 2002 r. Przejście to zostało zakończone we wszystkich państwach członkowskich i środki te powinny zostać uchylone, ponieważ są obecnie zbędne.

(58)  W załączniku I do dyrektywy ramowej znajdował się wykaz rynków, które miały zostać objęte zaleceniem w sprawie odnośnych rynków produktów i usług, które mogą wymagać uregulowań ex ante. Załącznik ten powinien zostać uchylony, ponieważ spełnił już swój cel zapewnienia podstawy do opracowania pierwotnej wersji zalecenia(13).

(59)  W załączniku II do dyrektywy ramowej wymieniono kryteria, które powinny być stosowane przez krajowe organy regulacyjne podczas oceny wspólnej pozycji dominującej zgodnie z drugim akapitem art. 14 ust. 2 tej dyrektywy. Załącznik ten może wprowadzać w błąd krajowe organy regulacyjne przeprowadzające analizę rynku. Co więcej, koncepcja wspólnej pozycji dominującej zależy również od orzecznictwa ║Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich. Dlatego załącznik II należy zmienić.

(60)  Celem rozdziału funkcjonalnego, na mocy którego od zintegrowanego wertykalnie operatora wymaga się ustanowienie rozdzielonych operacyjnie jednostek organizacyjnych, jest zapewnienie świadczenia w pełni równoważnych produktów dostępu wszystkim operatorom detalicznym, w tym własnym jednostkom detalicznym zintegrowanego wertykalnie operatora. Rozdział funkcjonalny może doprowadzić do poprawy konkurencji na szeregu istotnych rynków poprzez istotne ograniczenie zachęt do dyskryminacji i poprzez ułatwienie weryfikacji i egzekwowania przestrzegania zasady niedyskryminacji. W celu uniknięcia zakłócenia konkurencji na rynku wewnętrznym, wnioski w sprawie rozdziału funkcjonalnego powinny być z góry zatwierdzane przez Komisję.

(61)  Wdrożenie rozdziału funkcjonalnego nie powinno uniemożliwiać stosowania odpowiednich mechanizmów koordynacji pomiędzy poszczególnymi, oddzielnymi jednostkami organizacyjnymi w celu zapewnienia ochrony praw nadzoru nad zarządem i działalnością gospodarczą przysługujących spółce macierzystej.

(62)  Dalsza integracja rynku wewnętrznego sieci i usług łączności elektronicznej wymaga ściślejszej koordynacji stosowania instrumentów regulacyjnych ex ante przewidzianych w unijnych ramach prawnych w zakresie sieci i usług łączności elektronicznej.

(63)  Gdy zintegrowane wertykalnie przedsiębiorstwo zdecyduje się na przekazanie znacznej części lub całości aktywów lokalnej sieci dostępu oddzielnej jednostce organizacyjnej mającej innych właścicieli lub przez ustanowienie oddzielnej jednostki organizacyjnej, która będzie się zajmowała produktami dostępu, krajowy organ regulacyjny powinien ocenić wpływ zamierzonej transakcji na wszystkie istniejące obowiązki regulacyjne nałożone na zintegrowanego wertykalnie operatora, aby zapewnić zgodność wszelkich nowych ustaleń z dyrektywą 2002/19/WE (dyrektywa o dostępie) i dyrektywą 2002/22/WE (dyrektywa o usłudze powszechnej). Dany krajowy organ regulacyjny powinien dokonać nowej analizy rynków, na których prowadzi działalność oddzielona jednostka, i powinien odpowiednio nałożyć, utrzymać, zmienić lub wycofać nałożone obowiązki. W tym celu krajowy organ regulacyjny powinien mieć możliwość zażądania informacji od przedsiębiorstwa.

(64)  Mimo, że w niektórych okolicznościach jest właściwe, aby krajowy organ regulacyjny nakładał obowiązki na operatorów, którzy nie mają znaczącej pozycji rynkowej, aby osiągnąć takie cele, jak możliwość podłączenia typu koniec-koniec lub interoperacyjność usług, lub aby wspierać skuteczność i trwałą konkurencję oraz zapewnić maksymalne korzyści dla użytkowników końcowych, niezbędne jest zapewnienie, aby takie obowiązki były nakładane zgodnie z ramami regulacyjnymi, a w szczególności z procedurami notyfikacji obowiązującymi dany organ.

(65)  Komisja ma prawo do przyjmowania środków wykonawczych mających na celu dostosowanie warunków dostępu do telewizji cyfrowej i usług radiowych określonych w załączniku I do rozwoju rynku oraz technologii. To samo dotyczy minimalnego wykazu pozycji w załączniku II, które muszą zostać udostępnione do wiadomości publicznej, aby spełniały wymóg przejrzystości.

(66)  Komisja powinna przedstawić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie wniosek legislacyjny w celu przyjęcia tych środków harmonizacyjnych dotyczących wdrożenia wspólnotowej polityki w zakresie łączności elektronicznej, które wykraczają poza techniczne środki wykonawcze.

(67)  Ułatwienie dostępu do zasobów częstotliwości radiowych uczestnikom rynku przyczyni się do usunięcia barier wejścia na rynek. Co więcej, postęp technologiczny zmniejsza ryzyko szkodliwych zakłóceń w niektórych pasmach częstotliwości i dlatego zmniejsza zapotrzebowanie na indywidualne prawa użytkowania. Dlatego warunki użytkowania widma w celu świadczenia usług łączności elektronicznej powinny być na ogół określone w ogólnych zezwoleniach, chyba że indywidualne prawa będą potrzebne, biorąc pod uwagę wykorzystanie widma, do ochrony przed szkodliwymi zakłóceniami lub spełnienia określonego celu interesu ogólnego. Decyzje o potrzebie istnienia indywidualnych praw powinny być podejmowane w sposób przejrzysty i proporcjonalny.

(68)  Wprowadzenie wymogu neutralności usług i technologii w decyzjach o przydziale i rozdzielaniu, wraz ze zwiększoną możliwością przekazywania praw pomiędzy przedsiębiorstwami, powinno zwiększyć swobodę i dostępne środki zapewniania łączności elektronicznej i usług mediów audiowizualnych na rzecz ogółu społeczeństwa, ułatwiając przez to również osiągnięcie celów interesu ogólnego. Niemniej pewne obowiązki interesu ogólnego nakładane na nadawców w odniesieniu do dostarczania usług z zakresu mediów audiowizualnych mogą wymagać stosowania określonych kryteriów przyznawania widma, w przypadku gdy wydaje się to niezbędne do spełnienia określonego celu interesu ogólnego ustalonego w prawie krajowym. Procedury związane z realizacją celów interesu ogólnego powinny być we wszystkich okolicznościach przejrzyste, obiektywne, proporcjonalne i niedyskryminacyjne.

(69)  Wszelkie całkowite lub częściowe zwolnienie z obowiązku uiszczania opłat ustalonych za użytkowanie widma powinno być obiektywne i przejrzyste i wynikać z innych obowiązków interesu ogólnego określonych w prawie krajowym.

(70)  Biorąc pod uwagę ograniczony wpływ indywidualnych praw użytkowania, które nie podlegają obrotowi, na wolny dostęp do częstotliwości radiowych, ich ważność powinna być ograniczona w czasie. W przypadkach, gdy prawa użytkowania zawierają postanowienia o odnawianiu ich ważności, państwa członkowskie powinny najpierw przeprowadzić przegląd, obejmujący konsultacje publiczne, biorąc pod uwagę zmiany na rynku, odnośnie zasięgu i technologii. Ze względu na ograniczoną dostępność widma konieczne jest dokonywanie regularnych przeglądów indywidualnych praw przyznanych przedsiębiorstwom. W trakcie wykonywania takiego przeglądu państwa członkowskie powinny równoważyć interesy posiadaczy praw z potrzebą wprowadzenia odsprzedaży widma oraz bardziej elastycznego jego użytkowania za pośrednictwem ogólnych zezwoleń, tam gdzie jest to możliwe.

(71)  Krajowe organy regulacyjne powinny być uprawnione do zapewniania skutecznego użytkowania spektrum i numerów oraz, w przypadku istnienia niewykorzystanego widma lub zasobów numeracyjnych, do podejmowania działań zapobiegających ich antykonkurencyjnemu gromadzeniu, które może utrudnić wchodzenie na rynek nowych przedsiębiorców.

(72)  Usunięcie barier prawnych i administracyjnych w odniesieniu do ogólnych zezwoleń lub praw użytkowania widma i numerów z implikacjami ogólnoeuropejskimi powinno sprzyjać rozwojowi technologii i usług oraz powinno przyczyniać się do poprawy konkurencji. Chociaż koordynacja warunków technicznych dostępności i skutecznego użytkowania częstotliwości radiowych jest zorganizowana zgodnie z decyzją Parlamentu Europejskiego i Rady nr 676/2002/WE z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie ram regulacyjnych dotyczących polityki spektrum radiowego we Wspólnocie Europejskiej (decyzja o spektrum radiowym)(14), do osiągnięcia celów rynku wewnętrznego może być również niezbędne koordynowanie lub zharmonizowanie procedur selekcji oraz warunków dotyczących praw i zezwoleń w odniesieniu do pewnych pasm, praw użytkowania numerów i ogólnych zezwoleń. Dotyczy to w szczególności usług łączności elektronicznej takich jak usługi satelitarne, które ze swojej natury mogą być dostępne na rynku wewnętrznym lub mają potencjał transgraniczny, których rozwój zostałby utrudniony w wyniku rozbieżności w przydziale widma pomiędzy państwami członkowskimi lub między UE i krajami trzecimi, z uwzględnieniem decyzji ITU i CEPT. Dlatego Komisja, z pomocą Komitetu ds. Łączności i mając przede wszystkim na uwadze opinię BERT, powinna mieć możliwość przyjęcia technicznych środków wykonawczych, pozwalających na osiągnięcie takich celów. Środki wykonawcze przyjęte przez Komisję mogą wymagać od państw członkowskich udostępnienia praw użytkowania widma lub numerów na całym swoim terytorium, a w razie potrzeby wycofania wszelkich innych istniejących krajowych praw użytkowania. W takich przypadkach państwa członkowskie nie powinny przyznawać żadnych nowych praw użytkowania dotyczących odpowiedniego pasma widma lub zakresu numerów zgodnie z procedurami krajowymi.

(73)  Rozwój rynku i technologii umożliwił rozmieszczanie usług łączności elektronicznej poza granice geograficzne państw członkowskich. W art. 16 dyrektywy o zezwoleniach wymaga się od Komisji, aby dokonywała przeglądu funkcjonowania krajowych systemów ogólnych zezwoleń i rozwoju transgranicznego świadczenia usług wewnątrz Wspólnoty. Stwierdzono, że przepisy art. 8 dyrektywy o zezwoleniach, dotyczące zharmonizowanego przydzielania częstotliwości radiowych, są nieskuteczne pod względem zaspokajania potrzeb przedsiębiorstw pragnących świadczyć usługi w całej Wspólnocie, w związku z czym wymagają one nowelizacji.

(74)  Mimo, że przyznawanie zezwoleń i monitorowanie zgodności z warunkami użytkowania powinno pozostać zadaniem każdego państwa członkowskiego, państwa członkowskie powinny powstrzymać się od nakładania wszelkich dalszych warunków, kryteriów lub procedur, które ograniczyłyby, zmieniły lub opóźniły prawidłowe wdrażanie zharmonizowanej lub skoordynowanej procedury selekcji lub przyznawania zezwoleń. Takie środki koordynacji lub harmonizacji mogłyby obejmować przejściowe odstępstwa lub, w przypadku widma, mechanizmy przejściowego współużytkowania widma, które zwolniłyby państwo członkowskie ze stosowania takich środków, gdy jest to uzasadnione w celu ułatwiania ich wdrażania i o ile nie stworzy to nadmiernych różnic w regulacjach i warunkach konkurencyjności między państwami członkowskimi.

(75)  Krajowe organy regulacyjne powinny mieć możliwość podejmowania skutecznych działań w zakresie monitorowania i zapewniania przestrzegania warunków ogólnych zezwoleń lub praw użytkowania, w tym uprawnień do nakładania skutecznych kar finansowych lub sankcji administracyjnych w przypadku naruszenia tych warunków.

(76)  Warunki, które mogą być dołączane do zezwoleń, powinny obejmować szczególne warunki regulujące dostępność dla użytkowników niepełnosprawnych i konieczność przekazywania informacji przez władze publiczne i służby ratownicze sobie nawzajem oraz ogółowi społeczeństwa przed wystąpieniem, w trakcie i po zakończeniu poważniejszych kataklizmów. Również biorąc pod uwagę znaczenie innowacji technicznej, państwa członkowskie powinny mieć możliwość wydawania zezwoleń na wykorzystywanie widma do celów doświadczalnych, z określonymi ograniczeniami i warunkami ściśle uzasadnionymi doświadczalnym charakterem takich praw.

(77)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 2887/2000 z dnia 18 grudnia 2000 r. w sprawie uwolnionego dostępu do pętli lokalnej(15) okazało się skuteczne na początkowym etapie otwierania rynku. W dyrektywie ramowej wzywa się Komisję do monitorowania przechodzenia z ram regulacyjnych z 1998 r. na te z 2002 r. i do przedstawienia wniosku w sprawie uchylenia tego rozporządzenia we właściwym czasie. Zgodnie z ramami regulacyjnymi z 2002 r. krajowe organy regulacyjne są zobowiązane do analizy rynku hurtowego uwolnionego dostępu do pętli i podpętli metalowych w celu świadczenia usług szerokopasmowych i głosowych zdefiniowanych w zaleceniu w sprawie odnośnych rynków produktów i usług. Ponieważ wszystkie państwa członkowskie przeanalizowały ten rynek co najmniej jednokrotnie i istnieją odpowiednie obowiązki oparte na ramach regulacyjnych z 2002 r., rozporządzenie (WE) nr 2887/2000 stało się zbędne, w związku z czym powinno zostać uchylone.

(78)  Powinny zostać przyjęte środki niezbędne do wdrożenia dyrektywy ramowej, dyrektywy o dostępie i dyrektywy o zezwoleniach, zgodnie z decyzją Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji(16).

(79)  W szczególności Komisji należy przyznać uprawnienia do przyjmowania środków wykonawczych w odniesieniu do zgłoszeń z art. 7 dyrektywy ramowej, do harmonizacji w dziedzinie widma i numeracji oraz w sprawach związanych z bezpieczeństwem sieci i usług, do identyfikacji rynków transgranicznych, do wdrażania standardów i do ujednoliconego stosowania przepisów ram regulacyjnych. Konieczne jest również przyznanie uprawnień do podejmowania środków wykonawczych mających na celu dostosowanie do rozwoju rynku i technologii załącznika I oraz II do dyrektywy o dostępie oraz do podejmowania środków wykonawczych w celu zharmonizowania zasad dotyczących zezwoleń oraz procedur i warunków zatwierdzania sieci i usługi łączności elektronicznej. Ponieważ środki te mają zakres ogólny i mają na celu zmianę innych niż istotne elementów tych dyrektyw poprzez ich uzupełnienie, muszą zostać przyjęte zgodnie z procedurą regulacyjna połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 5a decyzji 1999/468/WE. Biorąc pod uwagę, że przeprowadzenie procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą w terminach zwykle stosowanych mogłoby, w pewnych wyjątkowych sytuacjach, hamować przyjęcie środków wykonawczych we właściwym czasie, Parlament Europejski, Rada i Komisja powinny działać szybko w celu zapewnienia przyjęcia tych środków we właściwym czasie,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

Zmiany do dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej)

W dyrektywie 2002/21/WE wprowadza się następujące zmiany:

1)  Artykuł 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie:"

1.  Niniejsza dyrektywa ustanawia zharmonizowane ramy prawne dla świadczenia usług łączności elektronicznej, sieci łączności elektronicznej, urządzeń towarzyszących i usług towarzyszących oraz niektórych aspektów dotyczących urządzeń końcowych w celu ułatwienia dostępu dla niepełnosprawnych użytkowników oraz zachęcenia do korzystania z usług telekomunikacji elektronicznej użytkowników w mniej korzystnym położeniu. Określa ona zadania krajowych organów regulacyjnych oraz procedury zmierzające do zapewnienia zharmonizowanego stosowania uregulowań prawnych w obrębie Wspólnoty.

"

2)  W art. 2 wprowadza się następujące zmiany:

a)  Litera b) otrzymuje brzmienie:"

   b) "rynki ponadnarodowe" oznaczają rynki obejmujące swoim zakresem Wspólnotę lub znaczną jej część, mieszczące się w więcej niż jednym państwie członkowskim;
"

b)  Litera d) otrzymuje brzmienie:"

   d) "publiczna sieć łączności" oznacza sieć łączności elektronicznej wykorzystywaną całkowicie lub częściowo do świadczenia publicznie dostępnych usług łączności elektronicznej, które umożliwiają/wspierają przekazywanie informacji pomiędzy punktami końcowymi sieci, w tym elementy sieci, które nie są aktywne;
"

   c) Litera e) otrzymuje następujące brzmienie:"
   e) "urządzenia towarzyszące" oznaczają takie urządzenia, które są związane z siecią łączności elektronicznej lub z usługami łączności elektronicznej i umożliwiają lub wspierają świadczenie usług za pośrednictwem powyższych sieci lub usług albo które mogą je umożliwiać lub wspierać, i obejmują systemy translacji numerów lub adresów, systemy dostępu warunkowego i przewodniki po programach elektronicznych, a także infrastrukturę fizyczną, taką jak wejścia do budynków, okablowanie budynków, wieże i inne konstrukcje wspierające, przewody, kanały kablowe, maszty, anteny, studzienki i szafki uliczne i wszelkie inne nieaktywne elementy;
"
   d) Litera l) otrzymuje brzmienie:"
____________________
* Dz.U. L 201 z 31.7.2002, s. 37
   l) "dyrektywy szczegółowe" oznaczają dyrektywę 2002/20/WE (dyrektywa o zezwoleniach), dyrektywę 2002/19/WE (dyrektywa o dostępie), dyrektywę 2002/22/WE (dyrektywa o usłudze powszechnej) i dyrektywę 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotycząca przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (║dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej)*;
"

e)  Dodaje się następujące litery q), r) i s):"

   q) "rozdzielanie" oznacza wyznaczenie danego pasma częstotliwości lub zakresu numerów do wykorzystywania w celu świadczenia jednego lub kilku rodzajów usług, o ile jest to właściwe, zgodnie z określonymi warunkami;
   r) "przydział" oznacza zezwolenie udzielone przez krajowy organ regulacyjny osobie prawnej albo osobie fizycznej na użytkowanie częstotliwości radiowej albo kanału częstotliwości radiowej, numeru albo bloku lub bloków numerów;
   s) "szkodliwe zakłócenia" oznaczają zakłócenia, które zagrażają funkcjonowaniu usług radionawigacyjnych albo innych usług związanych z bezpieczeństwem albo które w inny sposób poważnie pogarszają, utrudniają lub wielokrotnie przerywają usługę radiokomunikacyjną funkcjonującą zgodnie z właściwymi przepisami międzynarodowymi, wspólnotowymi lub krajowymi.
"

3)  Artykuł 3 ust. 3 otrzymuje brzmienie:"

3.  Państwa członkowskie zapewniają wykonywanie uprawnień przez krajowe organy regulacyjne w sposób niezależny, bezstronny i jawny oraz terminowy. Krajowe organy regulacyjne nie występują o instrukcje ani nie przyjmują instrukcji od jakiegokolwiek innego organu w związku z codziennym wykonywaniem zadań przydzielanych im zgodnie z przepisami krajowymi wdrażającymi prawo wspólnotowe. Wyłącznie organy odwoławcze ustanowione zgodnie z art. 4 albo sądy krajowe są uprawnione do zawieszania lub uchylania decyzji krajowych organów regulacyjnych.

Państwa członkowskie zapewniają, by zwolnienie szefów krajowych organów regulacyjnych lub ich zastępców było możliwe wyłącznie wówczas, gdy nie będą oni spełniać warunków wymaganych do wykonywania ich obowiązków określonych wcześniej w prawie krajowym lub jeżeli dopuszczą się poważnego uchybienia. Decyzja o zwolnieniu szefa krajowego organu regulacyjnego zawiera uzasadnienie i jest opublikowana w chwili tego zwolnienia.

Państwa członkowskie zapewniają posiadanie wystarczających zasobów finansowych i ludzkich przez krajowe organy regulacyjne do wykonania przydzielonych im zadań, a także oddzielnych budżetów rocznych. Budżety te są opublikowane.

3 bis.  Państwa członkowskie dokładają wszelkich starań, by cele Organu Europejskich Regulatorów Telekomunikacji (BERT) w zakresie promowania lepszej współpracy regulacyjnej i spójności były aktywnie wspierane przez krajowe organy regulacyjne.

Państwa członkowskie zapewniają krajowym organom regulacyjnym wystarczające zasoby finansowe i ludzkie do wykonywania przydzielonych im zadań oraz umożliwienia im aktywnego uczestnictwa i wkładu w BERT. Krajowe organy regulacyjne powinny mieć oddzielne budżety roczne, a budżety te powinny być podawane do wiadomości publicznej.

5.  Państwa członkowskie dopilnują, by przy przyjmowaniu decyzji dotyczących ich rynków krajowych krajowe organy regulacyjne uwzględniały w jak największym stopniu wspólne stanowiska wydane przez BERT.

"

4)  W art. 4 wprowadza się następujące zmiany:

a)  Ustęp 1 otrzymuje brzmienie:"

1.  Państwa członkowskie zapewniają, by na szczeblu krajowym istniały skuteczne mechanizmy, które umożliwią użytkownikom oraz przedsiębiorstwom udostępniającym sieci lub usługi łączności elektronicznej, których dotyczy dana decyzja wydana przez krajowy organ regulacyjny, korzystanie z prawa odwołania się od takiej decyzji do organu odwoławczego niezależnego od stron zaangażowanych w spór. Taki organ, który może być sądem, posiada odpowiednią wiedzę specjalistyczną umożliwiającą mu właściwe i efektywne wypełnianie jego funkcji. Państwa członkowskie zapewniają właściwe rozpatrzenie każdej sprawy, gwarantują istnienie skutecznych środków odwoławczych oraz rozpatrzenie sprawy przed organem odwoławczym w rozsądnych granicach czasowych. Państwa członkowskie wyznaczają terminy rozpatrywania takich odwołań.

Do czasu rozpatrzenia odwołania decyzja krajowego organu regulacyjnego pozostaje w mocy, chyba że zostaną przyznane środki przejściowe. Środki przejściowe mogą zostać przyznane, zgodnie z odpowiednimi przepisami prawa krajowego, ze względu na istnienie pilnej potrzeby zawieszenia skutków decyzji w celu zapobieżenia poważnej i nieodwracalnej szkodzie dla strony wnioskującej o takie środki i gdy wymaga tego równowaga interesów.

"

b)  Dodaje się ustęp w brzmieniu:"

3.  Organy odwoławcze uprawnione są do występowania z wnioskiem o opinię BERT przed podjęciem decyzji w trakcie postępowania odwoławczego.

4.  Państwa członkowskie zbierają informacje na temat przedmiotów odwołań, liczby wniosków odwoławczych, czasu trwania postępowań odwoławczych, liczby decyzji o przyznaniu środków przejściowych podjętych zgodnie z ust. 1 i powodów takich decyzji. Państwa członkowskie udostępniają co roku takie informacje Komisji i BERT.

"

5)  Artykuł 5 ust. 1 otrzymuje brzmienie:"

1.  Państwa członkowskie zapewniają, by przedsiębiorstwa udostępniające sieci i usługi łączności elektronicznej dostarczały wszystkie informacje, w tym informacje o charakterze finansowym, niezbędne krajowym organom regulacyjnym dla zapewnienia zgodności z przepisami niniejszej dyrektywy i dyrektyw szczegółowych lub decyzji wydanych na ich podstawie. Przedsiębiorstwa dostarczają niezwłocznie takie informacje na żądanie krajowego organu regulacyjnego w terminie i w zakresie przez niego wskazanym. Informacja, której żąda krajowy organ regulacyjny, powinna być proporcjonalna do celu, jakiemu ma służyć. Krajowy organ regulacyjny przedstawia uzasadnienie żądania danej informacji i przestrzega prawa wspólnotowego i krajowego o tajemnicy przedsiębiorstwa.

"

6)  Artykuły 6 i 7 otrzymują brzmienie:"

Artykuł 6

Mechanizm konsultacji oraz zapewniania przejrzystości

Z wyjątkiem sytuacji objętych zakresem art. 7 ust. 10, art. 20, lub art. 21 i o ile nie przewidziano inaczej w ramach środka wykonawczego przyjętego zgodnie z art. 9c, państwa członkowskie zapewniają, by krajowe organy regulacyjne, zamierzające podjąć środki, zgodnie z postanowieniami niniejszej dyrektywy lub dyrektyw szczegółowych, albo zamierzające wprowadzić ograniczenia zgodnie z art. 9 ust. 3 i art. 9 ust. 4, mogące mieć znaczący wpływ na odnośny rynek, umożliwiły zainteresowanym stronom wypowiedzenie się w rozsądnym terminie w kwestii proponowanych środków.

Krajowe organy regulacyjne ogłaszają przeprowadzenie procedur konsultacyjnych.

Państwa członkowskie zapewniają ustanowienie jednego punktu informacyjnego, za pośrednictwem którego będą dostępne wszystkie bieżące konsultacje.

Krajowy organ regulacyjny udostępnia wyniki procedur konsultacyjnych, chyba że dotyczą one informacji poufnych, zgodnie z przepisami prawa wspólnotowego i krajowego o tajemnicy przedsiębiorstwa. W razie nieuzasadnionego ujawnienia informacji poufnych krajowe organy regulacyjne na wniosek zainteresowanych przedsiębiorstw dbają o jak najszybsze przyjęcie odpowiednich środków.

Artykuł 7

Konsolidacja rynku wewnętrznego w zakresie łączności elektronicznej

1.  Realizując swoje zadania wynikające z przepisów niniejszej dyrektywy lub dyrektyw szczegółowych, krajowe organy regulacyjne biorą przede wszystkim pod uwagę cele określone w art. 8, zwłaszcza w zakresie, w jakim odnoszą się one do funkcjonowania rynku wewnętrznego.

2.  Krajowe organy regulacyjne przyczyniają się do rozwoju rynku wewnętrznego poprzez przejrzystą współpracę z Komisją i BERT celem zapewnienia jednolitego wdrażania we wszystkich państwach członkowskich przepisów niniejszej dyrektywy i dyrektyw szczegółowych. W tym celu organy współpracują w szczególności z Komisją i BERT przy identyfikacji rodzajów instrumentów i środków naprawczych najlepiej nadających się do zastosowania w określonych sytuacjach rynkowych.

3.  O ile przepisy wykonawcze przyjęte zgodnie z art. 7b nie stanowią inaczej, z chwilą zakończenia konsultacji, o których mowa w art. 6, jeżeli krajowy organ regulacyjny zamierza podjąć środek, który:

   a) jest objęty zakresem art. 15 lub art. 16 niniejszej dyrektywy, art. 5 lub art. 8 dyrektywy 2002/19/WE (dyrektywy o dostępie) oraz
   b) może oddziaływać na wymianę handlową pomiędzy państwami członkowskimi,
  

zapewnia on udostępnienie projektowanego środka jednocześnie Komisji, BERT i krajowym organom regulacyjnym w innych państwach członkowskich, łącznie z uzasadnieniem tego środka, zgodnie z art. 5 ust. 3, i informuje Komisję, BERT oraz inne krajowe organy regulacyjne o takim środku. Krajowe organy regulacyjne, BERT oraz Komisja mogą przedstawić swoje uwagi danemu krajowemu organowi regulacyjnemu wyłącznie w terminie jednego miesiąca. Termin jednomiesięczny nie może zostać przedłużony.

4.  Jeżeli proponowany środek, o którym mowa w ust. 3, zmierza do:

   a) oznaczenia odnośnego rynku w sposób odbiegający od sposobu określonego w zaleceniu przyjętym zgodnie z art. 15 ust. 1; albo
   b) podjęcia decyzji o wskazaniu lub niewskazaniu przedsiębiorstwa jako posiadającego, samodzielnie bądź łącznie z innymi, znaczącą pozycją rynkową, zgodnie z art. 16 ust. 3, 4 albo 5; ║
  

  

oraz oddziaływałby na wymianę handlową pomiędzy państwami członkowskimi, a Komisja poinformowała krajowy organ regulacyjny o swojej opinii, zgodnie z którą proponowany środek stanowiłby przeszkodę w funkcjonowaniu rynku jednolitego, lub o swoich poważnych wątpliwościach co do zgodności tego środka z przepisami prawa wspólnotowego, a w szczególności z celami wskazanymi w art. 8, wówczas proponowany środek nie może być stosowany dłużej niż przez okres dwóch miesięcy. Okres ten nie może zostać przedłużony.

5.  W ciągu dwumiesięcznego okresu, o którym mowa w ust. 4, Komisja może podjąć decyzję wymagającą od właściwego krajowego organu regulacyjnego wycofania projektowanego środka. Przed wydaniem decyzji Komisja uwzględnia w jak największym stopniu opinię BERT przekazaną zgodnie z art. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr .../2008 z dnia ... [ustanawiającego Organ Europejskich Regulatorów w Telekomunikacji (BERT)]*. Decyzji towarzyszy szczegółowa i obiektywna analiza, dlaczego Komisja uznaje, że projektowany środek nie powinien zostać przyjęty, łącznie ze szczegółowymi propozycjami w sprawie zmiany projektowanego środka.

6.  W okresie trzech miesięcy od wydania przez Komisję decyzji zgodnie z ust. 5, wymagającej od krajowego organu regulacyjnego wycofania projektowanego środka, krajowy organ regulacyjny zmienia lub cofa projektowany środek. Jeżeli projektowany środek zostanie zmieniony, krajowy organ regulacyjny przystępuje do konsultacji publicznych zgodnie z procedurami, o których mowa w art. 6, i ponownie zgłasza zmieniony projektowany środek Komisji zgodnie z przepisami ust. 3.

7.  Dany krajowy organ regulacyjny weźmie przede wszystkim pod uwagę opinie innych krajowych organów regulacyjnych, BERT oraz Komisji i będzie mógł, z wyjątkiem sytuacji określonych w ustępie 4, podjąć proponowany odpowiedni środek, zaś w przypadku podjęcia tego środka - powiadomić o tym Komisję. Każdy inny organ krajowy wykonujący funkcje zgodnie z niniejszą dyrektywą lub dyrektywami szczegółowymi uwzględnia także przede wszystkim uwagi Komisji.

8.  W szczególnych okolicznościach, jeżeli krajowy organ regulacyjny uzna, że istnieje pilna potrzeba podjęcia działania w celu ochrony konkurencji i interesów użytkowników, na zasadzie odstępstwa od procedur określonych w ust. 3 i 4, może on niezwłocznie przyjąć proporcjonalne i tymczasowe środki. O przyjęciu tychże środków zawiadamia niezwłocznie Komisję, inne krajowe organy regulacyjne i BERT, przedstawiając odpowiednie uzasadnienie. Decyzja krajowego organu regulacyjnego w przedmiocie nadania tym środkom charakteru trwałego lub przedłużeniu terminu ich stosowania powinna zostać podjęta zgodnie z postanowieniami ustępu 3 i 4.

______________

* Dz.U. L ...

"

7)  Dodaje się artykuły w brzmieniu:"

Artykuł 7a

Procedura dotycząca spójnego stosowania środków naprawczych

1.  W przypadku, gdy krajowy organ regulacyjny zamierza przyjąć środek w celu nałożenia, zmiany lub wycofania obowiązku operatora na podstawie art. 16 w związku z art. 5 i art. od 9 do 13 a dyrektywy 2002/19/WE (dyrektywa o dostępie) i art. 17 dyrektywy 2002/22/WE (dyrektywa o usłudze powszechnej), Komisja i krajowe władze regulacyjne w innych państwach członkowskich w terminie jednego miesiąca od zgłoszenia projektowanego środka przedstawiają właściwemu krajowemu organowi regulacyjnemu uwagi.

2.  Jeśli projektowany środek dotyczy nałożenia, zmiany lub wycofania obowiązku innego niż obowiązki przewidziane w art. 13a dyrektywy 2002/19/WE (dyrektywa o dostępie), Komisja może w tym samym terminie zgłosić właściwemu krajowemu organowi regulacyjnemu i BERT powody, dla których uważa, że projektowany środek stworzyłoby ograniczenie dla jednolitego rynku, lub dla których żywi poważne wątpliwości co do jego zgodności z prawem wspólnotowym. W takim przypadku projektowany środek nie jest przyjmowany w kolejnych dwóch miesiącach następujących po zgłoszeniu dokonanym przez Komisję.

W przypadku braku takiego zgłoszenia właściwy krajowy organ regulacyjny może przyjąć projektowany środek, uwzględniając w jak największym stopniu wszelkie uwagi Komisji lub każdego innego krajowego organu regulacyjnego.

3.  W terminie dwóch miesięcy, o którym mowa w ust. 2, Komisja, BERT i właściwy krajowy organ regulacyjny ściśle współpracują w celu określenia najwłaściwszego i najskuteczniejszego środka w świetle celów ustanowionych w art. 8, biorąc jednocześnie pod uwagę opinie uczestników rynku i konieczność zapewnienia rozwoju spójnej praktyki regulacyjnej.

W tym samym dwumiesięcznym terminie BERT, podejmując decyzję bezwzględną większością głosów, przyjmuje opinię potwierdzającą stosowność i skuteczność projektowanego środka lub wskazującą, że projektowany środek powinien być zmieniony, i przedstawiającą określone propozycje realizacji tego celu. Opinia ta jest uzasadniana i podawana do publicznej wiadomości.

W przypadku, gdy BERT potwierdza stosowność i skuteczność projektowanego środka, właściwy krajowy organ regulacyjny może przyjąć projektowany środek, uwzględniając w jak największym stopniu wszelkie uwagi Komisji i BERT. Krajowy organ regulacyjny podaje do publicznej wiadomości sposób, w jaki uwzględnił te uwagi.

W przypadku, gdy BERT wskazał, że projektowany środek powinien być zmieniony, Komisja może, biorąc przede wszystkim pod uwagę opinię BERT, podjąć decyzję, w której żąda od właściwego krajowego organu regulacyjnego zmiany projektowanego środka i przedstawia powody i szczegółowe propozycje realizacji tego celu.

4.  Jeśli projektowany środek dotyczy nałożenia, zmiany lub wycofania obowiązku ustanowionego w art. 13a dyrektywy 2002/19/WE (dyrektywa o dostępie), projektowany środek nie jest przyjmowany przez kolejne dwa miesiące po upływie terminu jednego miesiąca określonego w ust. 1.

W terminie dwóch miesięcy, o którym mowa w akapicie pierwszym, Komisja, BERT oraz właściwy krajowy organ regulacyjny ściśle współpracują w celu ustalenia, czy przedstawiony projekt środka jest zgodny z art. 13a dyrektywy 2002/19/WE (dyrektywa o dostępie), oraz w szczególności czy jest to środek najbardziej stosowny i skuteczny. W tym celu należy odpowiednio uwzględnić opinie uczestników rynku oraz potrzebę zapewnienia rozwoju jednolitej praktyki regulacyjnej. Na uzasadnione żądanie BERT lub Komisji okres dwumiesięczny zostaje przedłużony na dalsze dwa miesiące.

W terminie nieprzekraczającym okresu ustanowionego w akapicie drugim, BERT, podejmując decyzję bezwzględną większością głosów, wydaje uzasadnioną opinię potwierdzającą stosowność i skuteczność projektowanego środka lub wskazującą, że projektowany środek nie powinien być przyjęty. Ta opinia jest uzasadniana i podawana do wiadomości publicznej.

Tylko w przypadku, gdy Komisja i BERT potwierdzą stosowność i skuteczność projektowanego środka, właściwy krajowy organ regulacyjny może przyjąć projektowany środek, biorąc pod uwagę przede wszystkim wszelkie uwagi Komisji i BERT. Krajowy organ regulacyjny podaje do publicznej wiadomości sposób, w jaki uwzględnił te uwagi.

5.  W terminie trzech miesięcy od przyjęcia przez Komisję, zgodnie z ust. 3 akapit czwarty, uzasadnionej decyzji żądającej od krajowego organu regulacyjnego zmiany projektowanego środka, krajowy organ regulacyjny zmienia lub wycofuje projektowany środek. Jeżeli projektowany środek zostanie zmieniony, krajowy organ regulacyjny przystępuje do konsultacji publicznych zgodnie z procedurą konsultacji i przejrzystości, o których mowa w art. 6, i ponownie zgłasza zmieniony projektowany środek Komisji zgodnie z przepisami ust. 7.

6.  Krajowy organ regulacyjny może wycofać proponowany projekt danego środka w dowolnym momencie procedury.

Artykuł 7b

Przepisy wykonawcze

║ Komisja może, uwzględniając w jak największym stopniu opinię BERT, ustanowić zalecenia lub wytyczne w odniesieniu do art. 7, definiujące formę, treść i stopień szczegółowości zgłoszeń zgodnych z art. 7 ust. 3, okoliczności, w których zgłoszenia nie będą wymagane, oraz obliczanie terminów.

▌"

"

8)   W art. 8 wprowadza się następujące zmiany:

a)  W ust. 1 drugi akapit otrzymuje brzmienie:"

O ile art. 9 w odniesieniu do częstotliwości radiowych nie stanowi inaczej i o ile co innego nie jest wymagane, aby osiągnąć cele ustanowione w ust. od 2 do 4, państwa członkowskie uwzględniają potrzebę zagwarantowania neutralności technologicznej regulacji i zapewniają, że przy wykonywaniu zadań prawnych określonych w niniejszej dyrektywie i w dyrektywach szczegółowych, w szczególności tych związanych z zapewnieniem skutecznej konkurencji, krajowe organy regulacyjne postępują analogicznie.

"

b)  W ust. 2 litery a) i b) oraz c) otrzymują brzmienie:"

   a) zapewniając, by użytkownicy, w tym użytkownicy niepełnosprawni, użytkownicy w podeszłym wieku, i użytkownicy ze szczególnymi potrzebami społecznymi niezależnie od kosztów czerpali maksymalne korzyści z różnorodności, ceny i jakość usług oraz by dostawcy uzyskiwali rekompensatę za ewentualne dodatkowe koszty netto, które mogą udokumentować, powstałe w wyniku nałożenia obowiązku świadczenia odnośnych usług użyteczności publicznej;
   b) zapewniając, że nie występuje zniekształcenie czy ograniczenie konkurencji w sektorze łączności elektronicznej, w szczególności w odniesieniu do dostarczania treści i usług oraz dostępu do nich we wszystkich sieciach
   c) wspierając i ułatwiając uzależnione od rynku efektywne inwestowanie w dziedzinie infrastruktury, oraz promując technologie innowacyjne; oraz;
"

c)  W ust. 3 wprowadza się następujące zmiany:

(i ) Skreśla się lit. c);

Litera d) otrzymuje brzmienie:"

   d) współpracując z Komisją i BERT w celu rozwoju spójnych praktyk regulacyjnych i spójnego stosowania niniejszej dyrektywy oraz dyrektyw szczegółowych.
"

d)  W ust. 4 wprowadza się następujące zmiany:

   (i) Litera e) otrzymuje brzmienie:"
   e) uwzględniając potrzeby określonych grup społecznych, w szczególności użytkowników niepełnosprawnych, użytkowników w podeszłym wieku i użytkowników ze szczególnymi potrzebami społecznymi;
"
   (ii) Dodaje się literę g) oraz h) w brzmieniu:"
   g) stosując zasadę, że użytkownicy końcowi powinni mieć możliwość uzyskania dostępu i rozpowszechniania wszelkich zgodnych z prawem treści oraz użytkowania wszelkich zgodnych z prawem, wybranych przez siebie aplikacji lub usług i w tym celu przyczyniając się do promowania zgodnych z prawem treści, zgodnie z art. 33 dyrektywy 2002/22/WE (dyrektywa o usłudze powszechnej).
   h) stosując zasadę, że nie można ograniczać podstawowych praw i wolności użytkowników końcowych bez uprzedniego orzeczenia organu sądowego, w szczególności zgodnie z art. 11 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej dotyczącym wolności wypowiedzi i prawa do informacji, z wyjątkiem przypadków zagrożenia bezpieczeństwa publicznego, w których orzeczenie może zostać wydane później.
"

e)  Dodaje się ust. 1 a w następującym brzmieniu:"

5.  Krajowe organy regulacyjne, dążąc do realizacji celów polityki, o których mowa w ust. 2, 3 i 4, stosują obiektywne, przejrzyste, niedyskryminacyjne i proporcjonalne zasady regulacyjne, między innymi poprzez:

   a) propagowanie przewidywalności regulacyjnej poprzez zapewnienie ciągłości środków zaradczych w drodze dokonywania w miarę potrzeby analiz rynku;
   b) zapewnienie niedyskryminacyjnego traktowania, w podobnych okolicznościach, przedsiębiorstw dostarczających sieci i usługi łączności elektronicznej;
   c) zapewnienie konkurencji z korzyścią dla konsumentów i promowanie w miarę możliwości konkurencji w zakresie infrastruktury;
   d) promowanie inwestycji i innowacji uwarunkowanych potrzebami rynku w nowej i udoskonalonej infrastrukturze, w tym poprzez zapewnienie współużytkowania inwestycji i zapewnienie właściwego podziału ryzyka pomiędzy inwestora i przedsiębiorstwa korzystające z dostępu do nowych urządzeń;
   e) uwzględnianie różnorodności warunków dotyczących konkurencji i konsumentów, które istnieją w poszczególnych obszarach geograficznych wewnątrz państw członkowskich;
   f) nakładanie ex ante obowiązków regulacyjnych tylko w przypadku braku skutecznej oraz zrównoważonej konkurencji, a także łagodzenie lub znoszenie takich obowiązków, kiedy tylko warunek ten zostanie spełniony.

"

9)  Dodaje się artykuły w następującym brzmieniu:"

Artykuł 8a

Komitet ds. polityki w zakresie widma radiowego

1.  Niniejszym ustanawia się Komitet ds. polityki w zakresie widma radiowego (RSPC), jako wkład w realizację celów ustanowionych w art. 8b ust. 1, 3 i 5.

Komitet ten doradza Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji w kwestiach polityki w zakresie widma radiowego.

Komitet składa się z przedstawicieli wysokiego szczebla z każdego krajowego organu regulacyjnego odpowiedzialnego za politykę w zakresie widma radiowego w każdym państwie członkowskim. Każde państwo członkowskie ma jeden głos, a Komisja nie ma prawa głosu.

2.  Na wniosek Parlamentu Europejskiego, Rady, Komisji lub z własnej inicjatywy Komitet ds. polityki w zakresie widma radiowego przyjmuje opinie, podejmując decyzję bezwzględną większością głosów.

3.  RSPC przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie roczne sprawozdanie ze swojej działalności.

Artykuł 8b

Strategiczne planowanie i koordynacja polityki w zakresie widma radiowego w Unii Europejskiej

1.  Państwa członkowskie współpracują między sobą i z Komisją w zakresie planowania strategicznego, koordynacji i harmonizacji wykorzystywania widma radiowego we Wspólnocie. W tym celu biorą one pod uwagę między innymi aspekty gospodarcze, aspekty w zakresie bezpieczeństwa, zdrowia, użyteczności publicznej, wolności wypowiedzi, aspekty kulturowe, naukowe, społeczne i techniczne polityki UE, jak również różne interesy użytkowników widma radiowego, w celu optymalizacji wykorzystania widma radiowego i uniknięcia szkodliwych zakłóceń.

2.  Polityka UE w zakresie widma radiowego jest prowadzona bez uszczerbku dla:

   a) środków przyjmowanych na szczeblu wspólnotowym lub krajowym, zgodnie z przepisami prawa wspólnotowego, służących realizacji celów ogólnego interesu, w szczególności związanych z uregulowaniami dotyczącymi treści i polityką audiowizualną i medialną;
   b) przepisów dyrektywy 1999/5/WE; oraz
   c) prawa państw członkowskich do organizowania i korzystania z ich widma radiowego do celów zapewnienia porządku publicznego oraz publicznego bezpieczeństwa i obrony.

3.  Państwa członkowskie zapewniają koordynację podejść w zakresie polityki widma radiowego w Unii Europejskiej i, w stosownych przypadkach, zharmonizowane warunki w odniesieniu do dostępności i skutecznego wykorzystania widma radiowego, konieczne do ustanowienia i funkcjonowania rynku wewnętrznego w takich obszarach polityki UE, jak łączność elektroniczna, transport, badania naukowe i rozwój.

4.  Komisja, należycie uwzględniając opinię RSPC, może przedstawić wniosek legislacyjny ustanawiający program działania w zakresie widma radiowego, z uwzględnieniem strategicznego planowania i harmonizacji wykorzystania widma radiowego w Unii Europejskiej lub inne środki legislacyjne służące optymalizacji wykorzystania widma radiowego i uniknięciu szkodliwych zakłóceń.

5.  Państwa członkowskie zapewniają skuteczną koordynację interesów Unii Europejskiej w organizacjach międzynarodowych posiadających kompetencje w zakresie widma radiowego. W razie konieczności zapewnienia takiej skutecznej koordynacji, Komisja, należycie uwzględniając opinię RSPC, może zaproponować Parlamentowi Europejskiemu i Radzie cele wspólnej polityki obejmujące w razie konieczności mandat negocjacyjny.

"

10)  Artykuł 9 otrzymuje brzmienie:"

Artykuł 9

Zarządzanie częstotliwościami radiowymi do celów świadczenia usług łączności elektronicznej

1.  Uwzględniając fakt, że częstotliwości radiowe stanowią dobro publiczne o istotnej wartości społecznej, kulturowej i ekonomicznej, państwa członkowskie zapewniają skuteczne zarządzanie częstotliwościami radiowymi do celów świadczenia usług łączności elektronicznej na swoim terytorium, zgodnie z przepisami art. 8 i 8b. Zapewniają także, by rozdzielanie i przyznawanie takich częstotliwości radiowych przez krajowe organy regulacyjne odbywało się według obiektywnych, jawnych, niedyskryminacyjnych i proporcjonalnych kryteriów. Państwa członkowskie działają przy tym w zgodzie z porozumieniami międzynarodowymi i mogą wziąć pod uwagę kwestie związane z polityką publiczną.

2.  Państwa członkowskie wspierają proces harmonizacji użytkowania częstotliwości radiowych w obrębie Wspólnoty, mając na uwadze potrzebę zapewnienia skutecznego i wydajnego ich wykorzystania i korzyści dla konsumentów, takich jak ekonomia skali i interoperacyjność usług. W ten sposób działają one zgodnie z art. 8b i 9c niniejszej dyrektywy oraz z postanowieniami decyzji 676/2002/WE (decyzji o spektrum radiowym).

3.  O ile nie przewidziano inaczej w drugim akapicie lub w ramach środków przyjętych zgodnie z art. 9c, państwa członkowskie zapewniają możliwość świadczenia wszystkich rodzajów usług łączności elektronicznej w pasmach częstotliwości radiowej dostępnych dla usług łączności elektronicznej, zgodnie z przepisami ITU dotyczącymi łączności radiowej.

Państwa członkowskie mogą jednak ustanowić proporcjonalne i niedyskryminacyjne ograniczenia określonych rodzajów technologii wykorzystywanych w usługach łączności elektronicznej, gdy jest to uzasadnione koniecznością:

   a) uniknięcia ewentualnych szkodliwych zakłóceń,
   b) ochrony zdrowia publicznego przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych,
   c) zagwarantowania technicznej jakości usług,
   d) zapewnienia maksymalizacji współużytkowania częstotliwości radiowych ▌,
   e) zapewnienia efektywnego wykorzystania częstotliwości radiowych,
   f) realizacji celu interesu ogólnego zgodnie z ust. 4.

4.  O ile nie przewidziano inaczej w drugim akapicie, państwa członkowskie zapewniają możliwość świadczenia wszystkich rodzajów usług łączności elektronicznej w pasmach częstotliwości radiowej dostępnych dla usług łączności elektronicznej, zgodnie z krajowymi tabelami przeznaczenia częstotliwości i przepisami ITU dotyczącymi łączności radiowej. Państwa członkowskie mogą jednak ustanowić proporcjonalne i niedyskryminacyjne ograniczenia rodzajów świadczonych usług łączności elektronicznej.

Środki, które wymagają świadczenia usług w zakresie łączności elektronicznej w określonym paśmie dostępnym dla usług łączności elektronicznej, są uzasadnione w przypadku konieczności zapewnienia realizacji zgodnego z prawem wspólnotowym celu interesu ogólnego określonego w prawodawstwie krajowym, takiego jak bezpieczeństwo życia, wspieranie społecznej, regionalnej albo terytorialnej spójności albo unikanie nieskutecznego wykorzystywania częstotliwości radiowych lub promowanie celów polityki kulturalnej i medialnej, takich jak różnorodność kulturowa i językowa oraz pluralizm mediów.

Środek zakazujący świadczenia jakiejkolwiek innej usługi łączności elektronicznej w określonym paśmie może być stosowane wyłącznie wówczas, gdy będzie to uzasadnione koniecznością ochrony usług związanych z bezpieczeństwem życia.

5.  Państwa członkowskie poddają regularnemu przeglądowi konieczność istnienia ograniczeń i środków, o których mowa w ust. 3 i 4 oraz podają do publicznej wiadomości wyniki tych przeglądów.

6.  Ustępy 3 i 4 dotyczą rozdzielania i przydziału częstotliwości radiowych od dnia ...*.

______________

* Data transpozycji niniejszej dyrektywy.

"

11)  Dodaje się art. 9a, 9b i 9c w brzmieniu:"

Artykuł 9a

Przegląd ograniczeń istniejących praw

1.  Przez okres pięciu lat od ...* państwa członkowskie mogą zapewniać posiadaczom praw użytkowania częstotliwości radiowych przyznanych przed tą datą i ważnych przez okres co najmniej pięciu lat od tej daty możliwość złożenia wniosku do właściwego krajowego organu regulacyjnego o ponowną ocenę ograniczeń ich praw zgodnie z art. 9 ust. 3 i ust. 4.

Przed podjęciem decyzji właściwy krajowy organ zawiadamia posiadacza prawa o swojej ocenie ograniczeń, wskazując zakres prawa po ponownej ocenie, zapewniając przy tym odpowiednią ilość czasu na wycofanie wniosku.

Jeżeli posiadacz prawa wycofa swój wniosek, jego prawo pozostanie niezmienione do chwili wygaśnięcia lub do końca okresu 5 lat, jeżeli nastąpi on wcześniej.

2.  W przypadku, gdy posiadacz prawa, o którym mowa w ust. 1, świadczy usługi w zakresie nadawania audycji radiowych lub telewizyjnych i prawo użytkowania częstotliwości radiowych zostało mu przyznane w celu wypełnienia określonego celu interesu ogólnego, w tym świadczenia usług nadawania, prawo użytkowania części częstotliwości radiowych, które są niezbędne do wypełnienia tego celu nie ulega zmianie. Część częstotliwości radiowych, która staje się niepotrzebna do wypełnienia tego celu, podlega procedurze nowego przydziału praw, zgodnie z art. 9 ust. 3 i ust. 4 niniejszej dyrektywy oraz art. 7 ust. 2 dyrektywy o zezwoleniach.

"

3.  Po pięcioletnim okresie, o którym mowa w ust. 1, państwa członkowskie podejmują wszelkie właściwe środki, aby zapewnić obowiązywanie art. 9 ust. 3 i ust. 4 w stosunku do wszelkich pozostałych rozdzieleń i przydziałów częstotliwości radiowych, które istniały w dniu wejścia w życie niniejszej dyrektywy.

4.  W ramach wdrażania postanowień niniejszego artykułu państwa członkowskie podejmują właściwe środki w celu zagwarantowania uczciwej konkurencji.

Artykuł 9b

Przeniesienie indywidualnych praw użytkowania częstotliwości radiowych

1.  Państwa członkowskie zapewniają możliwość przekazania lub dzierżawienia przez przedsiębiorstwa na rzecz innych przedsiębiorstw indywidualnych praw użytkowania częstotliwości radiowych w pasmach, wobec których przewidziano to w ramach środków wykonawczych przyjętych zgodnie z art. 9c, pod warunkiem, że takie przekazanie lub dzierżawienie jest zgodne z procedurami krajowymi i krajowymi planami przeznaczenia częstotliwości.

W przypadku innych pasm państwa członkowskie mogą również ustanowić możliwość przekazania lub dzierżawienia przez przedsiębiorstwa na rzecz innych przedsiębiorstw indywidualnych praw użytkowania częstotliwości radiowych, zgodnie z procedurami krajowymi.

2.  Państwa członkowskie zapewniają, by zamiar przedsiębiorstw przekazania praw użytkowania częstotliwości radiowych oraz fakt takiego przekazania był zgłaszany właściwym krajowym organom odpowiedzialnym za przyznawanie indywidualnego prawa użytkowania częstotliwości radiowych, a także by był on upubliczniony. Jeżeli użytkowanie częstotliwości radiowych zostało zharmonizowane w wyniku wdrożenia art. 9c i decyzji o spektrum radiowym lub innych środków przyjętych na szczeblu Wspólnoty, każde takie przekazanie powinno spełniać wymagania takiego zharmonizowanego użytkowania.

Artykuł 9c

Środki harmonizacji zarządzania częstotliwością radiową

Aby przyczynić się do rozwoju rynku wewnętrznego, w celu realizacji zasad określonych w art. 8b, 9, 9a i 9b, Komisja może przyjąć właściwe techniczne środki wykonawcze, w celu:

   a) wdrożenia planu działania w zakresie widma radiowego ustanowionego w myśl art. 8b ust. 4;
   b) identyfikacji pasm, których prawa użytkowania mogą być przekazywane lub dzierżawione pomiędzy przedsiębiorstwami;
   c) zharmonizowania warunków dołączonych do takich praw;▌
   d) identyfikacji pasm, dla których stosuje się zasadę neutralności usług;

Te środki, mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszej dyrektywy poprzez jej uzupełnienie, zostaną przyjęte zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 22 ust. 3. ▌

____________

* Data transpozycji niniejszej dyrektywy.

12)  W art. 10 wprowadza się następujące zmiany:

a)  Ustęp 2 otrzymuje brzmienie:"

2.  Krajowe organy regulacyjne zapewniają, by plany numeracyjne oraz procedury były stosowane w sposób zapewniający równe traktowanie wszystkich usługodawców i użytkowników numerów w Unii Europejskiej. W szczególności państwa członkowskie zapewniają, by przedsiębiorstwa, którym przydzielono dany zakres numerów, nie dyskryminowały innych usługodawców i użytkowników w odniesieniu do ciągów numerów używanych przy zapewnianiu dostępu do ich usług.

"

b)  Ustęp 4 otrzymuje brzmienie:"

4.  Państwa członkowskie wspierają proces harmonizacji określonych numerów lub zakresów numerów w obrębie Wspólnoty, jeżeli będzie to sprzyjać funkcjonowaniu rynku wewnętrznego albo rozwojowi usług ogólnoeuropejskich. Komisja może podjąć odpowiednie techniczne środki wykonawcze w tym zakresie, w tym zapewnienie ponadgranicznego dostępu do krajowych zasobów numeracyjnych wykorzystywanych w przypadku podstawowych usług, takich jak biura numerów. Środki wykonawcze mogą nakładać na BERT określone obowiązki związane z ich stosowaniem.

Środki mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszej dyrektywy poprzez jej uzupełnienie, są przyjmowane zgodnie z procedurą regulacyjną połączona z kontrolą, o której mowa w art. 22 ust. 3. ▌

"

13)  W art. 11 ust. 1, słowa "działa na podstawie przejrzystych i ogólnie dostępnych procedur, bez dyskryminacji i bez zwłoki, " otrzymują brzmienie:"

działa na podstawie prostych, przejrzystych i ogólnie dostępnych procedur, stosowanych bez dyskryminacji i bez zwłoki, przy czym w każdym przypadku podejmuje decyzję w ciągu czterech miesięcy od daty złożenia wniosku, oraz

"

14)  Artykuł 12 otrzymuje brzmienie:"

Artykuł 12

Kolokacja oraz współużytkowanie części składowych sieci i urządzeń towarzyszących przez przedsiębiorstwa udostępniające sieci łączności elektronicznej

1.  Jeżeli na podstawie przepisów prawa krajowego przedsiębiorstwo udostępniające sieci łączności elektronicznej ma prawo instalowania urządzeń na, nad albo pod własnością prywatną albo państwową lub jeżeli może ono korzystać z procedury wywłaszczenia lub użytkowania nieruchomości, krajowe organy regulacyjne w pełnym poszanowaniu zasady proporcjonalności, mogą nakazać współużytkowanie tych urządzeń lub nieruchomości, w tym z wejść do budynków, okablowania budynków, masztów, anten, wież i innych konstrukcji wspierających, przewodów, kanałów kablowych, studzienek i szafek oraz wszelkich innych nieaktywnych elementów.

2.  Państwa członkowskie mogą nakazać, aby posiadacze praw, o których mowa w ust. 1, współużytkowali urządzenia lub nieruchomości (w tym fizyczną kolokację), albo przyjąć środki zmierzające do ułatwienia koordynacji robót publicznych w celu ochrony środowiska, zdrowia publicznego, bezpieczeństwa publicznego albo dla osiągnięcia celów planowania przestrzennego, wyłącznie po upływie odpowiedniego terminu wyznaczonego dla przeprowadzenia konsultacji publicznych, podczas których wszystkie zainteresowane strony będą mogły wyrazić swoje stanowisko. Takie wspólne korzystanie albo działania koordynacyjne mogą wiązać się z ustanowieniem reguł dotyczących podziału kosztów współużytkowania urządzeń lub nieruchomości.

3.  Państwa członkowskie zapewniają krajowym organom regulacyjnym uprawnienia umożliwiające im nakazanie posiadaczom praw, o których mowa w ust. 1, współużytkowania urządzeń lub nieruchomości (w tym fizyczną kolokację) w celu pobudzania skutecznych inwestycji w zakresie infrastruktury oraz wspierania innowacji, po upływie odpowiedniego terminu wyznaczonego dla przeprowadzenia konsultacji publicznych, podczas których osoby bezpośrednio zainteresowane powinny mieć prawo do wyrażenia swego stanowiska. Takie wspólne korzystanie albo działania koordynacyjne mogą wiązać się z ustanowieniem reguł dotyczących podziału kosztów współużytkowania urządzeń lub nieruchomości oraz wiążą się z zapewnieniem właściwego podziału ryzyka między zainteresowanymi przedsiębiorstwami.

4.  Państwa członkowskie dopilnują, by krajowe organy regulacyjne, w oparciu o informacje dostarczone przez posiadaczy praw, o których mowa w ust. 1, ustanowiły szczegółowy spis charakterystyki, dostępności i położenia geograficznego urządzeń, o których mowa w tym ustępie, oraz udostępniły go zainteresowanym stronom.

5.  Państwa członkowskie dopilnują, by właściwe organy ustanowiły odpowiednie procedury koordynacji we współpracy z krajowymi organami regulacyjnymi, w odniesieniu do robót publicznych, o których mowa w ust. 2 oraz innych odpowiednich publicznych urządzeń lub nieruchomości Procedury te mogą obejmować procedury mające na celu zapewnienie zainteresowanym stronom informacji dotyczących odpowiednich urządzeń lub nieruchomości publicznych oraz bieżących i planowanych robót publicznych, oraz że informacje te docierają do nich na czas, a współużytkowanie jest ułatwione w jak największej mierze.

6.  Środki przyjęte przez krajowy organ regulacyjny zgodnie z niniejszym artykułem powinny być obiektywne, przejrzyste, niedyskryminacyjne i proporcjonalne.

"

15)  Dodaje się rozdział IIIa w brzmieniu:"

Rozdział IIIa

BEZPIECZEŃSTWO I INTEGRALNOŚĆ SIECI I USŁUG

Artykuł 13a

Bezpieczeństwo i integralność

1.  Państwa członkowskie zapewniają, by przedsiębiorstwa udostępniające publiczne sieci łączności lub świadczące publicznie dostępne usługi łączności elektronicznej podejmowały właściwe środki techniczne i organizacyjne w celu ochrony bezpieczeństwa swoich sieci lub usług. Biorąc pod uwagę aktualny stan wiedzy i technologii, środki te zapewniają poziom bezpieczeństwa proporcjonalny do istniejącego ryzyka. W szczególności należy podjąć środki zapobiegające wpływowi i minimalizujące wpływ wypadków stwarzających zagrożenie bezpieczeństwa na użytkowników i wzajemnie połączone sieci.

2.  Państwa członkowskie zapewniają, by przedsiębiorstwa udostępniające publiczne sieci łączności przyjmowały odpowiednie środki w celu zapewnienia integralności swoich sieci, tak aby zapewnić ciągłość świadczenia usług za pośrednictwem tych sieci. Właściwe organy krajowe przeprowadzają konsultacje ze wszystkimi podmiotami świadczącymi usługi łączności elektronicznej przed przyjęciem szczegółowych środków mających na celu bezpieczeństwo i integralność sieci łączności elektronicznej.

3.  Państwa członkowskie zapewniają zawiadamianie właściwego krajowego organu przez przedsiębiorstwa udostępniające publiczne sieci łączności lub świadczące publicznie dostępne usługi łączności elektronicznej o każdym naruszeniu bezpieczeństwa lub utracie integralności, które miało istotny wpływ na działanie sieci lub usług.

W razie potrzeby, właściwy krajowy organ, którego sprawa dotyczy, zawiadamia właściwe organy regulacyjne w innych państwach członkowskich oraz Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji (ENISA). W przypadku, gdy ujawnienie naruszenia leży w interesie publicznym, właściwy krajowy organ może o nim poinformować opinię publiczną.

Raz do roku właściwy krajowy organ przekazuje Komisji sprawozdanie podsumowujące otrzymane zgłoszenia i działania podjęte zgodnie z niniejszym ustępem.

4.  Uwzględniając przede wszystkim opinię ENISA, Komisja może przyjąć właściwe techniczne środki wykonawcze mające na celu harmonizację środków, o których mowa w ust. 1, 2 oraz 3, w tym środki określające okoliczności, format i procedury stosowane wobec wymogów dotyczących zgłoszenia. Przyjęcie takich technicznych środków wykonawczych nie powinno stanowić dla państw członkowskich przeszkody w przyjmowaniu dodatkowych wymogów w celu realizacji celów określonych w ust. 1 i 2.

Techniczne środki wykonawcze dotyczące powiadomień są zgodne z przepisami dyrektywy 2002/58/WE.

Te środki wykonawcze, mające na celu zmianę innych niż istotne elementów niniejszej dyrektywy poprzez jej uzupełnienie nowymi innymi niż istotne elementami, są przyjmowane zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 22 ust. 3.║

Artykuł 13b

Wdrożenie i egzekwowanie

1.  Państwa członkowskie zapewniają posiadanie przez właściwe organy krajowe uprawnień do wydawania wiążących instrukcji dla przedsiębiorstw udostępniających publiczne sieci łączności lub świadczących publicznie dostępne usługi łączności elektronicznej, w celu wdrożenia przepisów art. 13a. Te wiążące instrukcje są proporcjonalne, ekonomicznie i technicznie wyważone oraz wdrażane w rozsądnych ramach czasowych.

2.  Państwa członkowskie zapewniają posiadanie przez właściwe organy krajowe uprawnień do wymagania od przedsiębiorstw udostępniających publiczne sieci łączności lub świadczących publicznie dostępne usługi łączności elektronicznej:

   a) dostarczania informacji potrzebnych do oceny bezpieczeństwa i integralności ich usług i sieci, w tym do oceny udokumentowanych polityk bezpieczeństwa; oraz
   b) polecenia wykwalifikowanemu, niezależnemu organowi przeprowadzenia audytu bezpieczeństwa i udostępnienia wyników takiego audytu krajowemu organowi regulacyjnemu.

3.  Państwa członkowskie zapewniają posiadanie przez właściwe organy krajowe wszelkich uprawnień niezbędnych do badania przypadków nieprzestrzegania wymogów, a także ich wpływu na bezpieczeństwo i integralność sieci.

4.  Niniejsze przepisy nie naruszają art. 3 niniejszej dyrektywy.

"

16)  Artykuł 14 ust. 3 otrzymuje brzmienie:"

"Jeżeli przedsiębiorstwo posiada znaczącą pozycję na określonym rynku oraz w sytuacji, gdy powiązania między obydwoma rynkami pozwalają na przeniesienie pozycji rynkowej z jednego rynku na drugi rynek, tym samym zwiększając pozycję rynkową danego przedsiębiorstwa, można nałożyć środki zaradcze mające na celu zapobieganie takiemu działaniu na rynku powiązanym, zgodnie z art. 9, 10, 11 i 13 dyrektywy 2002/19/WE (dyrektywa o dostępie). W przypadku, gdy środki te okażą się niewystarczające, można zastosować środki zaradcze w myśl art. 17 dyrektywy 2002/22/WE (dyrektywa w sprawie usługi powszechnej)."

"

17)  W art. 15 wprowadza się następujące zmiany:

a)  Nagłówek otrzymuje brzmienie:"

Procedura identyfikacji i definiowania rynków

"

b)  W ust. 1 pierwszy akapit otrzymuje brzmienie:"

1.  Po przeprowadzeniu publicznych konsultacji oraz konsultacji z BERT-em Komisja przyjmuje zalecenie w sprawie odnośnych rynków produktów i usług (zwane dalej "zaleceniem"). Zalecenie określa takie rynki produktów i usług sektora łączności elektronicznej, których cechy mogą usprawiedliwiać nałożenie wymogów prawnych określonych w dyrektywach szczegółowych, bez uszczerbku dla rynków, które mogą być zdefiniowane w szczególnych przypadkach na podstawie przepisów prawa konkurencji. Komisja definiuje rynki zgodnie z zasadami prawa konkurencji.

"

c)  Dodaje się ustęp w następującym brzmieniu:"

2a.  Do dnia ... * Komisja publikuje dla krajowych organów regulacyjnych wytyczne dotyczące decyzji mających na celu nałożenie, zmianę lub wycofanie obowiązków w odniesieniu do przedsiębiorstw o znaczącej pozycji rynkowej.

_____________

* Data wejścia w życie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/…/WE [zmieniającej dyrektywę 2002/21/WE].

"

d)  Ustęp 3 otrzymuje brzmienie:"

3.  Uwzględniając przede wszystkim treść zalecenia oraz wytycznych, krajowe organy regulacyjne definiują odnośne rynki stosownie do okoliczności krajowych, a w szczególności odnośne rynki geograficzne na ich terytorium, zgodnie z zasadami prawa konkurencji. Krajowe organy regulacyjne postępują zgodnie z procedurami, o których mowa w art. 6 oraz 7, zanim zdefiniują rynki różne od tych, które zostały zdefiniowane w zaleceniu.

"

e)  Ustęp 4 otrzymuje brzmienie:"

4.  Uwzględniając przede wszystkim opinię BERT przekazaną zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr .../2008 [ustanawiającego Organ Europejskich Regulatorów w Telekomunikacji (BERT)], Komisja może podjąć decyzję określającą rynki ponadpaństwowe.

Ta decyzja, mająca na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszej dyrektywy poprzez jej uzupełnienie, jest podejmowana zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 22 ust. 3. ▌

"

18)  W art. 16 wprowadza się następujące zmiany:

a)  Ustępy 1 i 2 otrzymują brzmienie:"

1.  Krajowe organy regulacyjne przeprowadzają analizę odnośnych rynków uwzględniając rynki wymienione w zaleceniu i uwzględniając w jak największym stopniu treść wytycznych. Państwa członkowskie zapewniają, by taka analiza została przeprowadzona w miarę potrzeby we współpracy z krajowymi organami odpowiedzialnymi za ochronę konkurencji.

2.  Jeżeli na podstawie przepisów ust. 3 lub 4, art. 17 dyrektywy 2002/22/WE (dyrektywy o usłudze powszechnej) albo art. 8 dyrektywy 2002/19/WE (dyrektywy o dostępie) krajowy organ regulacyjny zobowiązany jest podjąć decyzję w sprawie nałożenia, utrzymania, zmiany lub cofnięcia obowiązków w odniesieniu do przedsiębiorstw, stwierdza on na podstawie dokonanej analizy rynku, o której mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, czy na danym odnośnym rynku występuje skuteczna konkurencja.

"

b)  Ustępy 5 i 6 otrzymują brzmienie:"

5.  W przypadku rynków ponadpaństwowych określonych w decyzji, o której mowa w art. 15 ust. 4, Komisja wnioskuje do BERT o przeprowadzenie analizy rynku, uwzględniając przede wszystkim treści wytycznych, i o przekazanie opinii w przedmiocie nałożenia, utrzymania, zmiany lub cofnięcia obowiązków regulacyjnych, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu.

Komisja, uwzględniając przede wszystkim opinię BERT, może wydać decyzję uznającą jedno lub więcej przedsiębiorstw za posiadające znaczącą pozycję rynkową na takim rynku, i nakładającą na nie jeden lub więcej szczegółowych obowiązków zgodnie z art. 9‐13a dyrektywy 2002/19/WE (dyrektywy o dostępie) i art. 17 dyrektywy 2002/22/WE (dyrektywy o usłudze powszechnej). Komisja dąży wówczas do realizacji celów polityki określonych w art. 8.

6.  Środki podjęte zgodnie z przepisami ust. 3, 4 oraz 5 niniejszego artykułu, podlegają procedurom, o których mowa w art. 6 i 7. Krajowe organy regulacyjne przeprowadzają analizę odnośnego rynku:

   a) w ciągu dwóch lat od wcześniejszego zgłoszenia projektowanego środka odnoszącego się do takiego rynku;
   b) w przypadku rynków niezgłoszonych wcześniej Komisji, w ciągu jednego roku od przyjęcia zmienionego zalecenia w sprawie odnośnych rynków, albo;
   c) w przypadku państw członkowskich, które niedawno wstąpiły do Unii, w ciągu roku od ich przystąpienia.

"

c)  Dodaje się ustęp 7 w brzmieniu:"

7.  Jeżeli krajowy organ regulacyjny nie zakończy swojej analizy odnośnego rynku wskazanego w zaleceniu w terminie określonym w art. 16 ust. 6, Komisja może zażądać od BERT wydania opinii, w tym projektu środka, w sprawie analizy danego rynku i szczegółowych obowiązków, które mają zostać nałożone. BERT przeprowadza konsultacje publiczne dotyczące danego projektowanego środka.

"

19)  W art. 17 wprowadza się następujące zmiany:

a)  W pierwszym zdaniu ust. 1 słowa "art. 22 ust. 2" zastępuje się słowami "art. 22 ust. 3"; w drugim zdaniu ust. 1 słowa "działając zgodnie z procedurą określoną w art. 22 ust. 2" zastępuje się słowami "║ podejmuje właściwe środki wykonawcze i".

b)  Ustęp 2 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:"

"W przypadku braku takich norm i/lub specyfikacji, państwa członkowskie będą zachęcały do wdrożenia norm lub zaleceń przyjętych przez Międzynarodową Unię Telekomunikacyjną (ITU), Europejską Konferencję Administracji Poczty i Telekomunikacji (CEPT), Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO) lub Międzynarodową Komisję Elektrotechniczną (IEC)."

"

c)  W ust. 6 słowa "usunie je z wykazu norm i/lub specyfikacji, o których mowa w ust. 1, działając zgodnie z procedurą określoną w art. 22 ust. 3" zastępuje się słowami "podejmuje właściwe środki wykonawcze i usuwa te normy lub specyfikacje z wykazu norm lub specyfikacji, o których mowa w ust. 1."

d)  Dodaje się ust. 6a w brzmieniu:"

6a.  Środki wykonawcze, o których mowa w ust. 1, 4 i 6, mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszej dyrektywy przez jej uzupełnienie są przyjmowane zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 22 ust. 3. ▌

"

20)  W art. 18 wprowadza się następujące zmiany:

a)  W ust. 1 dodaje się literę c) w brzmieniu:"

   c) podmioty świadczące usługi telewizji cyfrowej i dostarczające sprzęt – do współpracy przy świadczeniu interaktywnych usług telewizyjnych dla niepełnosprawnych użytkowników końcowych.
"

b)  Skreśla się ustęp 3.

21)  Artykuł 19 otrzymuje brzmienie:"

Artykuł 19

Procedury harmonizacji

1.  Bez uszczerbku dla art. 9 niniejszej dyrektywy oraz art. 6 i 8 dyrektywy 2002/20/WE (dyrektywy o zezwoleniach), jeżeli Komisja stwierdzi, że rozbieżności we wdrażaniu przez krajowe organy regulacyjne zadań regulacyjnych określonych w niniejszej dyrektywie i dyrektywach szczegółowych tworzą barierę wejścia na rynek wewnętrzny, może ona wydać decyzję odnośnie do zharmonizowanego stosowania przepisów niniejszej dyrektywy i dyrektyw szczegółowych dla lepszej realizacji celów określonych w art. 8, uwzględniając przede wszystkim opinię BERT, o ile zostanie wydana.

2.  Decyzja, o której mowa w ust. 1, mająca na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszej dyrektywy poprzez jej uzupełnienie, jest podejmowana zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 22 ust. 3. ▌

3.  Środki podjęte zgodnie z ust. 1 mogą obejmować wskazanie zharmonizowanego lub skoordynowanego podejścia w odniesieniu do następujących zagadnień:

   a) spójnego wdrażania podejść regulacyjnych, w tym uregulowań dotyczących nowych usług oraz rynków lokalnych i transgranicznych usług łączności elektronicznej dla przedsiębiorstw;
   b) numerowania, nazywania i adresowania, w tym zakresów numerów, przenoszenia numerów i identyfikatorów, systemów translacji numerów i adresów oraz dostępu do służb ratowniczych pod numerem 112;
   c) spraw konsumenckich, nieobjętych dyrektywą 2002/22/WE (dyrektywa o usłudze powszechnej), w tym w szczególności dostępu usług i sprzętu łączności elektronicznej dla niepełnosprawnych użytkowników końcowych;
   d) regulacji z zakresu rachunkowości, w tym kalkulacji ryzyka inwestycyjnego
  

"

22)  Artykuł 20 ust. 1 otrzymuje brzmienie:"

1.  W przypadku sporu pomiędzy usługodawcami powstałego w związku z obowiązkami wynikającymi z niniejszej dyrektywy i dyrektyw szczegółowych, jeżeli jedna ze stron jest przedsiębiorcą udostępniającym sieci lub świadczącym usługi łączności elektronicznej w danym państwie członkowskim, dany krajowy organ regulacyjny, na wniosek którejkolwiek ze stron i bez uszczerbku dla przepisów ust. 2, wydaje wiążącą decyzję celem rozstrzygnięcia sporu w możliwie najkrótszym terminie, a w każdym razie w terminie nieprzekraczającym czterech miesięcy, chyba że zachodzą wyjątkowe okoliczności. Dane państwo członkowskie wymaga, by wszystkie strony sporu w pełni współpracowały z krajowym organem regulacyjnym.

"

23)  Artykuł 21 otrzymuje brzmienie:"

Artykuł 21

Rozstrzyganie sporów transgranicznych

1.  W przypadku transgranicznego sporu powstałego w związku ze stosowaniem niniejszej dyrektywy i dyrektyw szczegółowych pomiędzy stronami z różnych państw członkowskich, jeżeli rozstrzygnięcie sporu należy do zakresu kompetencji krajowych organów regulacyjnych więcej niż jednego państwa członkowskiego, stosuje się przepisy ust. 2, 3 oraz 4.

2.  Każda ze stron może przekazać spór danemu krajowemu organowi regulacyjnemu. Krajowe organy regulacyjne koordynują swoje wysiłki w ramach BERT celem rozstrzygnięcia sporu, w miarę możliwości poprzez przyjęcie wspólnej decyzji, zgodnie z celami określonymi w art. 8. Jakiekolwiek obowiązki nałożone na przedsiębiorstwa przez krajowe organy regulacyjne w związku z rozstrzyganiem sporu są zgodne z postanowieniami niniejszej dyrektywy lub dyrektyw szczegółowych.

Każdy krajowy organ regulacyjny uprawniony do rozstrzygania takiego sporu może zwrócić się z wnioskiem do BERT o wydanie zalecenia zgodnego z art. 18 rozporządzenia (WE) nr .../2008 [ustanawiającego Organ Europejskich Regulatorów w Telekomunikacji (BERT)], dotyczącego działań, które należy podjąć zgodnie z przepisami dyrektywy ramowej lub dyrektyw szczegółowych w celu rozstrzygnięcia sporu.

W przypadku złożenia takiego wniosku do BERT, każdy krajowy organ regulacyjny uprawniony do rozstrzygania jakiegokolwiek aspektu sporu czeka z podjęciem działań rozstrzygających spór do chwili uzyskania zalecenia BERT zgodnie z art. 18 rozporządzenia (WE) nr .../2008 [ustanawiającego Organ Europejskich Regulatorów w Telekomunikacji (BERT)], bez uszczerbku dla możliwości przyjęcia w razie potrzeby pilnych środków przez krajowe organy regulacyjne.

Każdy obowiązek nałożony na przedsiębiorstwo przez krajowy organ regulacyjny w ramach rozstrzygania sporu powinien być zgodny z przepisami niniejszej dyrektywy lub dyrektyw szczegółowych i uwzględnia przede wszystkim zalecenie wydane przez BERT zgodnie z art. 18 rozporządzenia (WE) nr .../2008 [ustanawiającego Organ Europejskich Regulatorów w Telekomunikacji (BERT)].

3.  Państwa członkowskie mogą przyjąć przepisy umożliwiające właściwym krajowym organom regulacyjnym wspólne odstąpienie od rozstrzygnięcia sporu, jeżeli istnieją inne mechanizmy, w tym mediacja, mogące lepiej i w odpowiednim czasie przyczynić się do rozstrzygnięcia sporu, zgodnie z przepisami art. 8.

Krajowe organy regulacyjne niezwłocznie informują strony. Jeżeli po upływie czterech miesięcy spór nie zostanie rozstrzygnięty, a strona, której prawa zostały naruszone, nie wszczęła postępowania przed sądem i jeżeli zażąda tego dowolna ze stron, krajowe organy regulacyjne koordynują swoje wysiłki celem rozstrzygnięcia sporu, w miarę możliwości poprzez przyjęcie wspólnej decyzji, zgodnie z przepisami art. 8, uwzględniając w jak największym stopniu zalecenie BERT wydane zgodnie z art. 18 rozporządzenia (WE) nr .../2008 [ustanawiającego Organ Europejskich Regulatorów w Telekomunikacji (BERT)].

4.  Procedura, o której mowa w ust. 2, nie stanowi przeszkody dla żadnej ze stron w skierowaniu sporu na drogę sądową.

"

24)  Dodaje się art. 21a w brzmieniu:"

Artykuł 21a

Kary

"Państwa członkowskie ustanawiają zasady dotyczące kar mających zastosowanie do naruszeń krajowych przepisów przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą i dyrektywami szczegółowymi oraz zapewniają wdrożenie tych kar. Przewidziane sankcje muszą być odpowiednie, skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Państwa członkowskie zgłaszają te przepisy Komisji najpóźniej do dnia...(17) i dokonują bezzwłocznego zgłoszenia wszelkich późniejszych dotyczących ich zmian.

"

25)  W art. 22 wprowadza się następujące zmiany:

a)  Dodaje się ustęp w brzmieniu:"

1a.  W drodze odstępstwa od postanowień ust. 1 przy przyjmowaniu środków w myśl art. 9c Komisję powinien wspierać Komitet ds. widma radiowego ustanowiony na mocy art. 3 ust. 1 decyzji nr 676/2002/WE.

"

b)  Ustęp 3 otrzymuje brzmienie:"

3.  W razie odwołania do niniejszego ustępu, stosuje się przepisy art. 5a ust. 1–4 oraz art. 7 decyzji 1999/468/WE przy uwzględnieniu przepisów art. 8 tej decyzji.

"

c)  Ustęp 4 otrzymuje brzmienie:"

4.  W razie odwołania do niniejszego ustępu, stosuje się przepisy art. 5a ust. 1, 2, 4 oraz 6 i art. 7 decyzji 1999/468/WE przy uwzględnieniu postanowień art. 8 tej decyzji.

"

26)  Skreśla się art. 27.

27)  Skreśla się załącznik I, a załącznik II otrzymuje brzmienie zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.

Artykuł 2

Zmiany do dyrektywy 2002/19/WE (dyrektywa o dostępie)

W dyrektywie 2002/19/WE wprowadza się następujące zmiany:

1)  Do art. 2 wprowadza się następujące zmiany:

   a) Lit. a) otrzymuje następujące brzmienie:"
   a) "dostęp" oznacza udostępnianie urządzeń lub usług innemu przedsiębiorstwu, na ściśle określonych warunkach, na zasadzie wyłączności albo braku wyłączności, w celu świadczenia usług łączności elektronicznej, w tym dostarczania usług społeczeństwa informacyjnego lub usług nadawania treści. Obejmuje to m.in.: dostęp do elementów sieci i urządzeń towarzyszących, co może się wiązać z podłączeniem urządzeń za pomocą stacjonarnych albo niestacjonarnych środków (w szczególności obejmuje to dostęp do pętli lokalnej oraz urządzeń i usług niezbędnych do obsługi pętli lokalnej); dostęp do fizycznej infrastruktury, w tym budynków, przewodów i masztów; dostęp do odpowiednich systemów oprogramowania, w tym do systemów operacyjnego wspierania; dostęp do translacji numerów albo systemów zapewniających ekwiwalentną funkcjonalność; dostęp do koniecznych dla abonenta informacji i mechanizmów zwrotu kwot pobranych od użytkowników końcowych dostawcom usług biura numerów; dostęp do sieci stacjonarnych i ruchomych, a w szczególności dla roamingu; dostęp do systemów warunkowego dostępu do usług telewizji cyfrowej; oraz dostęp do sieciowych usług wirtualnych.
"
   b) Lit. e) otrzymuje następujące brzmienie:"
   e) "pętla lokalna" oznacza fizyczny obwód łączący punkt zakończenia sieci ramą dystrybucyjną albo równorzędnym urządzeniem w stacjonarnej publicznej sieci łączności elektronicznej.
"

2)  Artykuł 4 ust. 1 otrzymuje brzmienie:"

1.  Operatorzy publicznych sieci łączności mają prawo, a na wniosek innego uprawnionego przedsiębiorstwa, zgodnie z art. 4 dyrektywy 2002/20/WE (dyrektywy o zezwoleniach), obowiązek negocjowania wzajemnych połączeń celem świadczenia publicznie dostępnych usług łączności elektronicznej, w sposób zapewniający świadczenie tych usług oraz ich interoperacyjność w obrębie całej Wspólnoty. Operatorzy zapewnią dostęp i wzajemne połączenia innym przedsiębiorstwom na zasadach i warunkach zgodnych z wymogami nałożonymi przez krajowy organ regulacyjny zgodnie z art. 5, 6, 7 oraz 8. Zasady i warunki dotyczące wzajemnych połączeń nie wprowadzają jednak nieuzasadnionych przeszkód dla interoperacyjności.

"

3)  W art. 5 wprowadza się następujące zmiany:

a)  Ustępy 1 i 2 otrzymują brzmienie:"

Dla realizacji celów określonych w art. 8 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywa ramowa), krajowe organy regulacyjne wspierają i w razie potrzeby zapewniają, zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, odpowiedni dostęp oraz wzajemne połączenia, jak również interoperacyjność usług, oraz wykonują swoje zadania w taki sposób, by promować wydajność, zrównoważoną konkurencję, inwestycje i innowacje oraz zapewnić maksymalne korzyści dla użytkowników końcowych.

W szczególności i niezależnie od środków, które mogłyby zostać podjęte w stosunku do przedsiębiorstw dysponujących znaczącą pozycją rynkową zgodnie z art. 8, krajowe organy regulacyjne mogą nakładać:

   a) w zakresie niezbędnym do zapewnienia bezpośredniego podłączenia użytkowników końcowych oraz uczciwego i racjonalnego dostępu do usług strony trzeciej, takich jak usługi biura numerów, obowiązki na przedsiębiorstwa, które kontrolują dostęp do użytkowników końcowych, w tym, w uzasadnionych przypadkach, obowiązek wzajemnych połączeń ich sieci lub interoperacyjności ich sieci w sytuacji, kiedy nie zostało to jeszcze zrealizowane i zapewnienia interoperacyjności ich usług, w tym poprzez mechanizmy zwrotu dostawcom usług kwot pobranych od użytkowników końcowych, na sprawiedliwych, przejrzystych i rozsądnych warunkach.
   b) na operatorów, w granicach tego, co jest niezbędne dla zapewnienia użytkownikom końcowym dostępu do cyfrowych usług radiowych i telewizyjnych, określonych przez państwa członkowskie ‐ obowiązek zapewnienia dostępu do innych urządzeń, o których mowa w załączniku I, część II, na sprawiedliwych, rozsądnych i niedyskryminujących warunkach.

2.  "2. Obowiązki i wymogi nałożone na podstawie ust. 1 są obiektywne, przejrzyste, proporcjonalne i niedyskryminacyjne i są realizowane zgodnie z procedurami przewidzianymi w art. 6, 7 i 7a dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej).

Przy ocenie współmierności zobowiązań i warunków, które mają zostać wprowadzone, krajowe organy regulacyjne biorą pod uwagę różnice w warunkach konkurencji na różnych obszarach w ich państwach członkowskich.

"

b)  Skreśla się ustęp 3 i 4.

4)  Artykuł 6 ust. 2 otrzymuje brzmienie:"

2.  W związku z rozwojem rynku oraz technologii, Komisja może przyjąć środki wykonawcze zmieniające załącznik I. Środki, mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszej dyrektywy poprzez jej uzupełnienie, są przyjmowane zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 14 ust. 3. ▌

W przygotowywaniu przepisów, o których mowa w niniejszym ustępie, Komisji może pomagać Organ Europejskich Regulatorów w Telekomunikacji (BERT).

"

5)  Skreśla się art. 7.

6)  W art. 8 wprowadza się następujące zmiany:

a)  W ust. 1 wyrazy "art. 9–13" zastępuje się wyrazami "art. 9–13a"

b)  Ustęp 2 otrzymuje brzmienie:"

2.  Jeżeli, w wyniku analizy rynku przeprowadzonej zgodnie z art. 16 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywa ramowa), dany operator został wskazany jako posiadający znaczącą pozycję na danym rynku, stosownie do okoliczności, krajowe organy regulacyjne, w razie potrzeby, nałożą na niego obowiązki wymienione w art. 9–13 niniejszej dyrektywy, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 7a dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywa ramowa).

"

c)  W ust. 3 wprowadza się następujące zmiany:

i)  W pierwszym akapicie wprowadza się następujące zmiany:

   - w pierwszym tiret wyrazy "art. 5 ust. 1 oraz ust. 2 i art. 6" zastępuje się wyrazami "art. 5 ust. 1 oraz art. 6".
   - w drugim tiret wyrazy "dyrektywy 97/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. dotyczącej przetwarzania danych osobowych oraz ochrony prywatności w sektorze telekomunikacyjnym*" zastępuje się wyrazami "dyrektywy 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotyczącej przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywy o prywatności i łączności elektronicznej**)
  

______________

  

* Dz.U. L 24 z 30.1.1998, s.1.

  

** Dz.U. L 201 z 31.7.2002, s. 37. ║"

ii)  Następujące zdanie dodaje się jako drugie zdanie drugiego akapitu:"

Komisja uwzględnia przede wszystkim opinię BERT przekazaną zgodnie z art. 4 ust. 3 lit. m) rozporządzenia (WE) nr .../2008 [ustanawiającego Organ Europejskich Regulatorów w Telekomunikacji (BERT)].

"

7)  Artykuł 9 otrzymuje następujące brzmienie:

Ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:"

1.  Krajowe organy regulacyjne mogą, zgodnie z art. 8, nałożyć w odniesieniu do wzajemnych połączeń lub dostępu obowiązek przejrzystości, zgodnie z którym operatorzy muszą udostępniać publicznie określone informacje, takie jak dane księgowe, specyfikacje techniczne, dane dotyczące sieci, informacje o ograniczeniach dostępu do usług i aplikacji oraz polityce zarządzania ruchem, zasady i warunki podaży i użytkowania oraz ceny.

"

Ust. 2 otrzymuje następujące brzmienie:"

4.  Niezależnie od ust. 3, jeżeli stwierdzono, zgodnie z art. 14 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywa ramowa), że dany operator posiada znaczącą pozycję rynkową na danym rynku w odniesieniu do lokalnego dostępu stacjonarnego, krajowe organy regulacyjne zapewnią publikację oferty ramowej zawierającej co najmniej elementy wymienione w załączniku II.

"

   c) Ust. 5 otrzymuje brzmienie:"
5.  Komisja może przyjąć niezbędne zmiany załącznika II w celu dostosowania go do rozwoju rynku i technologii. Środki, mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszej dyrektywy poprzez jej uzupełnienie, są przyjmowane zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 14 ust. 3. Z uwagi na szczególnie pilny charakter sprawy Komisja może zastosować tryb pilny określony w art. 14 ust. 4. We wdrażaniu przepisów niniejszego ustępu Komisję może wspierać BERT."

8)  Artykuł 12 otrzymuje brzmienie:"

Artykuł 12

Obowiązek zapewnienia dostępu i użytkowania specyficznych elementów sieci

1.  Krajowe organy regulacyjne mogą nałożyć na operatorów, zgodnie z art. 8, obowiązek uwzględnienia uzasadnionych wniosków o dostęp i użytkowanie specyficznych elementów sieci oraz do urządzeń towarzyszących, w szczególności jeżeli krajowe organy regulacyjne uznają, że odmowa przyznania dostępu lub ustanowienie nierozsądnych zasad i warunków mających podobny skutek uniemożliwiłoby pojawienie się trwale konkurencyjnego rynku detalicznego albo nie byłoby to w interesie użytkowników końcowych.

W szczególności na operatorów są nakładane obowiązki:

   a) przyznania osobom trzecim dostępu do specyficznych elementów lub urządzeń sieciowych, w tym uwolnionego dostępu do pętli lokalnej;
   b) negocjowania w dobrej wierze z przedsiębiorstwami ubiegającymi się o dostęp;
   c) niewycofywania dostępu do urządzeń, jeżeli taki dostęp został już przyznany;
   d) oferowania szczególnych usług hurtowo celem odsprzedaży ich osobom trzecim;
   e) przyznania otwartego dostępu do technicznych interfejsów, protokołów albo innych kluczowych technologii niezbędnych dla zapewnienia interoperacyjności usług albo do wirtualnych usług sieciowych;
   f) zapewnienia kolokacji lub innych form współużytkowania urządzeń, w tym przewodów, budynków lub wejść do budynków, anten, wież i innych konstrukcji wspierających, masztów, studzienek, szafek i innych nieaktywnych elementów sieci;
  

fa) dostarczenia osobom trzecim oferty ramowej dotyczącej przyznawania dostępu do przewodów;

   g) świadczenia specyficznych usług niezbędnych dla zapewnienia użytkownikom końcowym interoperacyjności usług typu koniec-koniec, w szczególności w odniesieniu do usług w inteligentnych sieciach albo usług roaminingu w sieciach ruchomych;
   h) zapewnienia dostępu do systemów pomocy operacyjnej albo podobnych systemów oprogramowania niezbędnych dla powstania uczciwej konkurencji w zakresie świadczenia usług;
   i) zapewnienia wzajemnych połączeń pomiędzy sieciami albo urządzeniami sieciowymi;
   j) zapewnienia dostępu do usług powiązanych takich jak zdolność identyfikowania, lokalizacji i obecności.

Krajowe organy regulacyjne mogą dołączyć do powyższych obowiązków wymogi dotyczące uczciwości, zasadności i terminowości.

2.  Badając, czy zachodzą przesłanki nałożenia obowiązków, o których mowa w ustępie 1, a zwłaszcza oceniając, czy te obowiązki są proporcjonalne w odniesieniu do celów określonych w art. 8 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywa ramowa), krajowe organy regulacyjne wezmą pod uwagę w szczególności następujące elementy:

   a) techniczną i ekonomiczną wiarygodność użytkowania lub wprowadzania konkurencyjnych urządzeń, mając na uwadze tempo ewolucji rynku oraz charakter i rodzaj danych wzajemnych połączeń i dostępu, w tym wiarygodność w zakresie innych rozwiązań dotyczących dostępu do sieci, takich jak przewody;
   b) stopień wykonalności zapewnienia proponowanego dostępu, mając na uwadze dostępną pojemność;
   c) pierwotne inwestycje właściciela urządzeń, mając na uwadze wszelkie publiczne inwestycje i ryzyko związane z inwestycjami, w tym stosowny podział ryzyka między przedsiębiorstwa korzystające z dostępu do nowych urządzeń;
   d) konieczność zapewnienia długoterminowej konkurencji, w szczególności konkurencji w zakresie infrastruktury;
   e) w zależności od okoliczności, ewentualne odpowiednie prawa własności intelektualnej;
   f) świadczenie usług ogólnoeuropejskich.

3.  Nakładając na operatora obowiązek zapewnienia dostępu zgodnie z przepisami niniejszego artykułu, krajowe organy regulacyjne mogą określić wymogi techniczne i operacyjne, które podmiot zapewniający ten dostęp lub osoby korzystające z niego będą musieli spełnić, jeżeli jest to niezbędne dla zapewnienia prawidłowego funkcjonowania sieci. Obowiązki przestrzegania szczegółowych standardów lub specyfikacji technicznych powinny być zgodne ze standardami i specyfikacjami ustanowionymi zgodnie z art. 17 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej).

"

9)  Artykuł 13 ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:

a)  Ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:"

1.  Krajowe organy regulacyjne mogą nałożyć na operatorów, zgodnie z art. 8, obowiązki związane ze zwrotem kosztów oraz kontrolą cen, w tym obowiązki związane z określaniem cen w zależności od ponoszonych kosztów oraz obowiązki dotyczące systemów księgowania kosztów, w odniesieniu do udostępniania szczególnych rodzajów wzajemnych połączeń lub dostępu, jeżeli przeprowadzona analiza rynku wskazuje, że dany operator mógłby, w przypadku braku efektywnej konkurencji, utrzymywać ceny na stosunkowo wysokim poziomie albo wymuszać ze szkodą dla użytkowników końcowych. Krajowe organy regulacyjne mają na uwadze dokonane przez operatora inwestycje oraz umożliwią mu uzyskanie zwrotu stosowanej części użytego kapitału, oraz bez uszczerbku dla art.19 ust. 3 lit. d) dyrektywy 2002/21/WE, uwzględniają poniesione ryzyko oraz stosowny podział ryzyka pomiędzy inwestorów i przedsiębiorstwa korzystające z dostępu lub nowych urządzeń, w tym zróżnicowane krótko- i długoterminowe porozumienia o dzieleniu się ryzykiem.

"

Dodaje się ustęp w brzmieniu:"

5.  Krajowe organy regulacyjne dbają o to, aby regulacja cen dostępu w przypadku długoterminowych umów w sprawie dostępu miała miejsce w oparciu o długoterminowe koszty przyrostowe wydajnie pracującego operatora, a także o to, aby uwzględniała ona stopę penetracji, obliczoną przez operatora dla nowego rynku oraz premię za ryzyko zawartą w krótkoterminowych umowach w sprawie dostępu. Premie za ryzyko są stopniowo eliminowane, gdyż postępuje penetracja rynku. Sprawdzenia ograniczenia marży nie stosuje się do umów krótkoterminowych, jeśli naliczana jest premia za ryzyko.

"

10)  Dodaje się artykuły 13a i 13b w brzmieniu:"

Artykuł 13a

Rozdział funkcjonalny

1.  Krajowy organ regulacyjny może, w ramach nadzwyczajnego środka regulacyjnego, nałożyć, jako środek nadzwyczajny, na zintegrowane wertykalnie przedsiębiorstwa, zgodnie z przepisami art. 8, a w szczególności z drugim akapitem art. 8 ust. 3, obowiązek umieszczenia działalności związanej z hurtowym zapewnianiem stałych produktów dostępu w niezależnie działającej jednostce organizacyjnej przedsiębiorstwa.

Taka jednostka organizacyjna dostarcza produkty i usługi dostępu wszystkim przedsiębiorstwom, w tym innym jednostkom działającym w ramach swojego przedsiębiorstwa, w takich samych terminach i na tych samych warunkach, w tym dotyczących poziomów cen i usług, przy użyciu tych samych systemów i procesów.

2.  W przypadku zamiaru nałożenia przez krajowy organ regulacyjny obowiązku rozdziału funkcjonalnego, organ ten składa do Komisji wniosek obejmujący:

   a) dowody wskazujące na to, że nałożenie i wykonanie w rozsądnych ramach czasowych odpowiednich obowiązków spośród obowiązków wskazanych w art. 9–13, przy należytym uwzględnieniu najlepszych rozwiązań regulacyjnych, w celu zapewnienia skutecznej konkurencji po dokonaniu skoordynowanej analizy odnośnych rynków zgodnie z procedurą analizy rynków określoną w art. 16 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej) nie odniosło skutku i nie odniesie trwałego skutku w postaci zapewnienia skutecznej konkurencji oraz że istnieją ważne i utrzymujące się problemy z konkurencją i zakłócenia rynku zidentyfikowane na szeregu analizowanych hurtowych rynków produktów;
   b) dowody na to, że w rozsądnym terminie istnieją niewielkie szanse lub nie ma żadnych szans na konkurencję w dziedzinie infrastruktury;
   c) analizę oczekiwanego wpływu na organ regulacyjny, na przedsiębiorstwo, a w szczególności na jego pracowników, i na jego zachęty do inwestowania w sieć, jak i na innych zainteresowanych, w tym w szczególności analizę oczekiwanego wpływu na konkurencję w dziedzinie infrastruktury i jakichkolwiek potencjalnych skutków dla konsumentów;
   d) analizę powodów uzasadniających twierdzenie, że to zobowiązanie byłoby najskuteczniejszym sposobem wzmocnienia środków naprawczych mających na celu rozwiązanie zidentyfikowanych problemów łub braków na rynku;
  

3.  Krajowy organ regulacyjny zawiera w swoim wniosku projekt proponowanego środka, który musi obejmować następujące elementy:

   a) dokładny charakter i poziom rozdziału;
   b) identyfikację majątku oddzielnej jednostki organizacyjnej i produktów lub usług dostarczanych przez tą jednostkę;
   c) rozwiązania w zakresie zarządzania zapewniające niezależność personelu zatrudnionego przez oddzielną jednostkę organizacyjną i odpowiednią strukturę zachęt;
   d) zasady zapewniające przestrzeganie obowiązków;
   e) zasady zapewniające przejrzystość procedur operacyjnych, w szczególności w odniesieniu do innych zainteresowanych;
   f) program monitorowania zapewniający przestrzeganie wymagań, obejmujący m.in. publikację corocznego sprawozdania.

4.  Po uzyskaniu decyzji Komisji dotyczącej projektowanego środka przyjętego zgodnie z art. 8 ust. 3, krajowy organ regulacyjny przeprowadza skoordynowaną analizę różnych rynków związanych z siecią dostępu zgodnie z procedurą określoną w art. 16 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej). Na podstawie swojej oceny krajowy organ regulacyjny nakłada, utrzymuje, zmienia lub cofa obowiązki, zgodnie z art. 6 i 7 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej).

5.  Przedsiębiorstwo, któremu nakazano rozdział funkcjonalny, może podlegać każdemu z obowiązków określonych w art. 9–13 na każdym z rynków, na którym uznano, że ma ono znaczącą pozycję rynkową zgodnie z art. 16 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej) lub każdemu innemu obowiązkowi zatwierdzonemu przez Komisję zgodnie z art. 8 ust. 3.

Artykuł 13b

Dobrowolny podział zintegrowanego wertykalnie przedsiębiorstwa

1.  Przedsiębiorstwa, które uznano za posiadające znaczącą pozycję na jednym lub kilku odnośnych rynkach zgodnie z art. 16 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej), informują z wyprzedzeniem krajowy organ regulacyjny o zamiarze przeniesienia środków majątkowych lokalnej sieć dostępu albo ich znacznej części na oddzielną osobę prawną mającą innego właściciela albo o zamiarze ustanowienia oddzielnej jednostki organizacyjnej w celu dostarczania wszystkim usługodawcom detalicznym, w tym własnym jednostkom detalicznym, w pełni równoważnych produktów dostępu.

2.  Krajowy organ regulacyjny ocenia wpływ zamierzonej transakcji na istniejące obowiązki regulacyjne na podstawie dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej).

W tym celu krajowy organ regulacyjny przeprowadza skoordynowaną analizę różnych rynków związanych z siecią dostępu zgodnie z procedurą określoną w art. 16 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej).

Na podstawie swojej oceny krajowy organ regulacyjny nakłada, utrzymuje, zmienia lub cofa obowiązki zgodnie z art. 6 i 7 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej).

3.  Prawnie lub operacyjnie rozdzielona jednostka organizacyjna może podlegać każdemu z obowiązków określonych w art. 9–13 na każdym z rynków, na którym uznano ją za posiadająca znaczącą pozycję rynkową zgodnie z art. 16 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej) lub każdemu innemu obowiązkowi zatwierdzonemu przez Komisję zgodnie z art. 8 ust. 3.

"

11)  W art. 14 ust. 3 otrzymuje brzmienie:"

3.  W razie odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 5a ust. 1-4 i art. 7 decyzji 1999/468/WE, uwzględniając przepisy art. 8 tej decyzji."

"

12)  Załącznik II otrzymuje brzmienie zgodne z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.

Artykuł 3

Zmiany do dyrektywy 2002/20/WE (dyrektywa o zezwoleniach)

W dyrektywie 2002/20/WE wprowadza się następujące zmiany:

1.  Artykuł 2 ust. 2 otrzymuje brzmienie:"

2.  "2. Obowiązuje również następująca definicja:

"ogólne zezwolenie" oznacza ramy prawne, określone przez państwo członkowskie zapewniające prawo świadczenia dostępu do sieci oraz usług łączności elektronicznej oraz określające szczegółowe obowiązki sektorowe, jakie mogą zostać nałożone w odniesieniu do wszystkich lub poszczególnych rodzajów sieci i usług łączności elektronicznej, zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy.

"

2.   ║ Artykuł 3 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

   a) Wyrazy "w artykułach 5, 6 oraz 7" zastępuje się wyrazami "w art. 5, 6, 6a oraz 7";
  

Dodaje się akapit w następującym brzmieniu:"

Przedsiębiorstwa świadczące transgraniczne usługi łączności elektronicznej przedsiębiorstwom mającym swe siedziby w kilku państwach członkowskich są traktowane jednakowo we wszystkich państwach członkowskich i podlegają wyłącznie jednemu uproszczonemu procesowi powiadomienia w każdym zainteresowanym państwie członkowskim.

"

3.  Artykuł 5 otrzymuje brzmienie:"

Artykuł 5

Prawo użytkowania częstotliwości radiowych i numerów

1.  Państwa członkowskie ułatwiają użytkowanie częstotliwości radiowych na mocy ogólnych zezwoleń. Państwa członkowskie mogą przyznać indywidualne prawa użytkowania w celu:

   a) uniknięcia ewentualnych szkodliwych zakłóceń,
   b) zapewnienia wysokiej jakości technicznej usług;
   c) zapewnienia efektywnego wykorzystania widma;
   d) osiągnięcia innych celów interesu ogólnego, określonych w ustawodawstwie krajowym, zgodnie z prawem wspólnotowym; lub
   e) dostosowania się do środków przyjętych zgodnie z art. 6a;

2.  Państwa członkowskie przyznają indywidualne prawa użytkowania każdemu przedsiębiorstwu na jego wniosek, zgodnie z przepisami art. 6, 6a, 7 oraz 11 ust. 1 lit. c) niniejszej dyrektywy, oraz wszelkimi innymi przepisami zapewniającymi skuteczne wykorzystanie tych zasobów zgodnie z przepisami dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywa ramowa).

Bez uszczerbku wobec szczególnych kryteriów i procedur przyjętych przez państwa członkowskie w zakresie przyznania prawa użytkowania częstotliwości radiowych usługodawcom w zakresie nadawania audycji radiowych i telewizyjnych dla osiągnięcia celów interesu ogólnego zgodnie z prawem wspólnotowym, takie prawa użytkowania są przyznawane w oparciu o jawne, obiektywne, przejrzyste, niedyskryminacyjne i proporcjonalne procedury, a w przypadku częstotliwości radiowych zgodnie z przepisami art. 9 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywa ramowa). Wyjątkowo postępowania mogą w drodze wyjątku nie być otwarte w przypadkach, gdy można udowodnić, że przyznanie indywidualnych praw użytkowania częstotliwości radiowych usługodawcom w zakresie nadawania audycji radiowych i telewizyjnych jest niezbędne dla wypełnienia szczegółowego obowiązku, określonego i uzasadnionego z góry przez państwo członkowskie jako niezbędny do osiągnięcia celu interesu ogólnego zgodnie z prawem wspólnotowym.

Przyznając takie prawa, państwa członkowskie określają, czy prawa te mogą być przekazane przez posiadacza prawa, i na jakich warunkach. W przypadku częstotliwości radiowych takie określenie jest zgodne z art. 9 i 9b dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej).

Jeżeli państwo członkowskie przyznaje prawo użytkowania na określony czas, powinien on być odpowiedni dla danej usługi z punktu widzenia zamierzonych celów, przy odpowiednim uwzględnieniu potrzeby umożliwienia właściwego okresu amortyzacji inwestycji.

Jeżeli indywidualne prawa użytkowania częstotliwości są przyznawane na dziesięć lat lub dłużej i nie mogą być przekazywane lub dzierżawione pomiędzy przedsiębiorstwami, zgodnie z art. 9b dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywa ramowa), właściwy krajowy organ zapewnia, aby kryteria przyznania indywidualnych praw użytkowania były stosowane i przestrzegane w okresie obowiązywania licencji. Jeśli te kryteria te przestaną obowiązywać, indywidualne prawo użytkowania zostaje przekształcone w ogólne zezwolenie na użytkowanie częstotliwości radiowych, pod warunkiem wcześniejszego zawiadomienia o takim przekształceniu i po upływie rozsądnego terminu, lub zostaje uznane za możliwe do swobodnego przekazywania lub dzierżawy pomiędzy przedsiębiorstwami.

3.  Decyzje o przyznaniu prawa użytkowania są podejmowane, ogłaszane i udostępniane publicznie jak najszybciej po otrzymaniu całkowitej dokumentacji wniosku przez krajowy organ regulacyjny, w terminie trzech tygodni w przypadku numerów przyznanych do realizacji szczególnych zadań w ramach krajowego planu numeracji oraz w terminie sześciu tygodni w przypadku częstotliwości radiowych, które przyznano usługom łączności elektronicznej w ramach krajowej tabeli przeznaczeń częstotliwości. Termin sześciu tygodni nie powinien w żaden sposób uchybiać postanowieniom obowiązujących umów międzynarodowych dotyczących użytkowania częstotliwości radiowych i pozycji orbitalnych.

4.  Jeżeli, po konsultacji przeprowadzonej z zainteresowanymi stronami zgodnie z art. 6 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej), postanowiono, że prawo użytkowania numeracji o szczególnym znaczeniu gospodarczym ma być przyznane po przeprowadzeniu konkurencyjnej albo porównawczej procedury selekcji, państwa członkowskie mogą przedłużyć maksymalny termin trzech tygodni o maksymalnie kolejne trzy tygodnie.

W odniesieniu do konkurencyjnej albo porównawczej procedury selekcji dla częstotliwości radiowych, stosuje się art. 7.

5.  Państwa członkowskie nie ograniczają liczby praw użytkowania, które mają zostać przyznane, z wyjątkiem sytuacji, gdy jest to niezbędne dla zapewnienia skutecznego wykorzystania częstotliwości radiowych zgodnie z art. 7.

6.  Właściwe organy krajowe zapewniają skuteczne i wydajne użytkowanie częstotliwości radiowych zgodnie z art. 8 ust. 2 i art. 9 ust. 2 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej). Zapewniają również, że nie występuje zakłócenie konkurencji w wyniku przekazania lub gromadzenia praw użytkowania częstotliwości radiowych. ▌

"

4.  W art. 6 wprowadza się następujące zmiany:

a)  Ustęp 1 otrzymuje brzmienie:"

1.  Ogólne zezwolenie na udostępnianie sieci i świadczenie usług łączności elektronicznej oraz prawa użytkowania częstotliwości radiowych i prawa użytkowania numerów mogą być poddane jedynie wymogom określonym w załączniku I. Takie wymogi powinny być niedyskryminacyjne, proporcjonalne i przejrzyste, a w przypadku praw użytkowania częstotliwości radiowych, zgodne z art. 9 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej).

"

b)  W ust. 2, "artykułu 16, 17, 18 oraz 19 dyrektywy 2002/22/WE (dyrektywy o usłudze powszechnej)" zastępuje się wyrazami "artykułu 17 dyrektywy 2002/22/WE (dyrektywy o usłudze powszechnej)".

c)  W ust. 3 wyraz "załącznika" zastępuje się wyrazami "załącznika I".

5.  Dodaje się artykuł 6a ▌ w brzmieniu:"

Artykuł 6a

Środki harmonizacji

1.  Bez uszczerbku dla przepisów art. 5 ust. 1 i 2 niniejszej dyrektywy oraz art. 8b i 9 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywa ramowa), Komisja może przyjąć środki wykonawcze:

   a) w celu zidentyfikowania pasm częstotliwości radiowej, których użytkowanie ma zostać objęte ogólnymi zezwoleniami;
   b) w celu zidentyfikowania zakresów numeracji do harmonizacji na poziomie wspólnotowym;
   c) w celu harmonizacji procedur przyznawania ogólnych zezwoleń lub indywidualnych praw użytkowania częstotliwości radiowych lub numerów przedsiębiorstwom udostępniającym ogólnoeuropejskie sieci lub świadczącym usługi łączności elektronicznej;
   d) w celu harmonizacji warunków określonych w załączniku II, dotyczących udzielania przedsiębiorstwom udostępniającym ogólnoeuropejskie sieci lub świadczącym usługi łączności elektronicznej ogólnych zezwoleń lub indywidualnych praw użytkowania częstotliwości radiowych lub numerów.
  

Te środki, mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszej dyrektywy poprzez jej uzupełnienie, są przyjmowane zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 14a ust. 3.

2.  Środki, o których mowa w ust. 1 mogą║, o ile jest to właściwe, umożliwiać państwom członkowskim złożenie uzasadnionego wniosku o częściowe zwolnienie lub tymczasowe odstępstwo od tych środków.

Komisja ocenia uzasadnienie wniosku, biorąc pod uwagę sytuację w państwie członkowskim, i może przyznać częściowe zwolnienie lub tymczasowe odstępstwo lub oba te środki, o ile nie odsunie to nadmiernie w czasie wdrożenia środków wykonawczych, o których mowa w ust. 1, albo nie stworzy nadmiernych różnic pomiędzy państwami członkowskimi w odniesieniu do sytuacji konkurencyjnej lub regulacyjnej.

"

6)  W art. 7 wprowadza się następujące zmiany:

a)  W ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

i)  Pierwsze zdanie otrzymuje brzmienie:"

1.  Państwo członkowskie rozważające, czy ograniczyć liczbę praw użytkowania, które mają zostać przyznane dla częstotliwości radiowych, albo czy wydłużyć okres obowiązywania istniejących praw inaczej niż zgodnie z określonymi w nich warunkami, powinno między innymi:

"

ii)  Litera c) otrzymuje brzmienie:"

   c) ogłosić każdą decyzję dotyczącą ograniczeń w przyznawaniu praw użytkowania lub odnawianiu praw użytkowania, wraz z jej uzasadnieniem;
"

b)  Ustęp 3 otrzymuje brzmienie:"

3.  Jeżeli przyznawanie praw użytkowania częstotliwości radiowych powinno być ograniczone, państwa członkowskie przyznają takie prawa według kryteriów selekcji, które muszą być obiektywne, przejrzyste, niedyskryminacyjne oraz proporcjonalne. Każde kryterium selekcji musi uwzględniać cele określone w art. 8 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej) i wymagania z art. 9 tej dyrektywy.

"

c)  W ust. 5 wyrazy "art. 9" zastępuje się wyrazami "art. 9b".

7)  W art. 10 wprowadza się następujące zmiany:

a)  Ustępy 1, 2 i 3 otrzymują brzmienie:"

1.  Krajowe organy regulacyjne monitorują i nadzorują zgodność z wymogami określonymi w ogólnym zezwoleniu lub prawach użytkowania oraz w szczegółowych obowiązkach, o których mowa w art. 6 ust. 2, zgodnie z art. 11.

Krajowe organy regulacyjne posiadają uprawnienia do zażądania, aby przedsiębiorstwa udostępniające sieci lub świadczące usługi łączności elektronicznej na podstawie ogólnego zezwolenia lub korzystające z prawa użytkowania częstotliwości radiowych lub numerów dostarczyły wszystkich informacji niezbędnych do sprawdzenia, czy są spełnione wymogi określone w ogólnym zezwoleniu, prawach użytkowania lub szczegółowych obowiązkach, o których mowa w art. 6 ust. 2, zgodnie z art. 11.

2.  Jeżeli krajowy organ regulacyjny stwierdzi, że dane przedsiębiorstwo nie spełnia jednego lub więcej wymogów określonych w ogólnym zezwoleniu, prawach użytkowania lub szczegółowych obowiązkach, o których mowa w art. 6 ust. 2, zawiadamia o tym przedsiębiorstwo i zapewnia mu odpowiednią możliwość wypowiedzenia się w tej kwestii, w rozsądnym terminie.

3.  Właściwy organ posiada uprawnienia do żądania usunięcia naruszeń, o których mowa w ust. 2, albo natychmiast, albo w rozsądnym terminie, a także przyjmuje odpowiednie i proporcjonalne środki zmierzające do zapewnienia zgodności ze stanem prawnym.

W tym celu państwa członkowskie upoważniają właściwe organy do nakładania:

   a) odstraszających kar finansowych, w stosownych przypadkach, które mogą obejmować okresowe kary z mocą wsteczną; oraz
   b) nakazów zaprzestania świadczenia usługi lub pakietu usług, których kontynuowanie prowadziłyby do znaczącej szkody dla konkurencji, do czasu osiągnięcia zgodności ze zobowiązaniami dotyczącymi dostępu nałożonymi po przeprowadzeniu analizy rynku zgodnie z art. 16 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywa ramowa).

"

b)  Ustęp 4 otrzymuje brzmienie:"

4.  Bez uszczerbku dla przepisów ust. 2 i 3, państwa członkowskie upoważniają właściwy organ do nakładania kar finansowych na przedsiębiorstwa, o ile jest to właściwe, z tytułu nieprzekazania informacji zgodnie z obowiązkami nałożonymi na nie na podstawie art. 11 ust. 1 lit. a) albo lit. b) niniejszej dyrektywy lub art. 9 dyrektywy 2002/19/WE (dyrektywy o dostępie) w rozsądnym terminie określonym przez krajowy organ regulacyjny.

"

c)  Ustęp 5 otrzymuje brzmienie:"

5.  W przypadkach poważnego lub powtarzającego się uchybiania wymogom określonym w ogólnym zezwoleniu, prawach użytkowania lub szczegółowych obowiązkach, o których mowa w art. 6 ust. 2, jeżeli środki zmierzające do zapewnienia zgodności ze stanem prawnym, o których mowa w ust. 3 niniejszego artykułu, okażą się nieskuteczne, krajowe organy regulacyjne mogą zakazać przedsiębiorstwu dalszego świadczenia dostępu do sieci lub usług łączności elektronicznej albo zawiesić lub cofnąć prawo użytkowania. Mogą zostać zastosowane sankcje i kary, które są skuteczne, proporcjonalne i odstraszające, w odniesieniu do okresu każdego uchybienia, nawet jeżeli takie uchybienie zostanie później naprawione.

"

d)  Ustęp 6 otrzymuje brzmienie:"

6.  Niezależnie od przepisów ustępów 2, 3 oraz 5, jeżeli właściwy organ dysponuje dowodem uchybienia wymogom określonym w ogólnym zezwoleniu, prawach użytkowania lub szczegółowych obowiązkach, o których mowa w art. 6 ust. 2, które stanowi bezpośrednie i poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa publicznego, obronności lub zdrowia publicznego, albo spowoduje poważne gospodarcze lub operacyjne problemy dla innych usługodawców lub użytkowników korzystających z sieci lub usług łączności elektronicznej lub innych użytkowników widma radiowego, może on podjąć niezwłocznie środki tymczasowe, mające na celu naprawienie sytuacji, zanim zostanie wydana ostateczna decyzja w tej sprawie. Następnie należy zapewnić danemu przedsiębiorstwu odpowiednią możliwość wypowiedzenia się w danej kwestii i zaproponowania środków naprawczych. W razie potrzeby właściwy organ będzie mógł zatwierdzić podjęte środki tymczasowe, które mogą obowiązywać przez maksymalnie 3 miesiące.

"

e)  Dodaje się ustęp w brzmieniu:"

6a.  Państwa członkowskie zgodnie z prawem krajowym gwarantują poddanie kontroli sądowej środków podejmowanych przez ograny krajowe na mocy ust. 5 i 6.

"

8)  Artykuł 11 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

a)   W literach a) i b) wyraz "załącznik" zastępuje się wyrazem "załącznik I".

b)   akapicie pierwszym dodaje się literę w brzmieniu:"

   g) wspieranie wydajnego wykorzystania i zapewnienie skutecznego zarządzania częstotliwościami radiowymi.
"

9)  Artykuł 14 otrzymuje brzmienie:"

Artykuł 14

Zmiana praw i obowiązków

1.  Państwa członkowskie zapewniają, by prawa, wymogi oraz procedury dotyczące ogólnych zezwoleń, praw użytkowania albo praw instalowania urządzeń mogły być zmienione jedynie w obiektywnie uzasadnionych przypadkach oraz w sposób proporcjonalny, uwzględniając, o ile jest to właściwe, szczegółowe warunki dotyczące praw użytkowania częstotliwości radiowych podlegających obrotowi. Zamiar wprowadzenia takich zmian ogłasza się w odpowiedni sposób, a zainteresowanym stronom, w tym użytkownikom i konsumentom, przyznaje się wystarczająco dużo czasu na wypowiedzenie się w kwestii proponowanych zmian, czyli co najmniej cztery tygodnie, z wyjątkiem nadzwyczajnych okoliczności.

2.  Państwa członkowskie nie ograniczają i nie cofają praw instalowania urządzeń lub praw użytkowania częstotliwości radiowych przed upływem okresu, na jaki zostały one przyznane, chyba że jest to uzasadnione i stosowane zgodnie z odpowiednimi przepisami prawa krajowego dotyczącymi odszkodowania w razie cofnięcia praw.

"

10)  Dodaje się art. 14a w brzmieniu:"

Artykuł 14a

Komitet

1.  Komisję wspiera Komitet ds. Łączności.

2.  W drodze odstępstwa od postanowień ust. 1 przy przyjmowaniu środków w myśl art. 6a ust. 1 lit. a), c) i d), Komisję powinien wspierać Komitet ds. widma radiowego ustanowiony na mocy art. 3 ust. 1 decyzji nr 676/2002/WE.

3.  W razie odwołania do niniejszego ustępu, stosuje się postanowienia art. 3 oraz 7 decyzji 1999/468/WE, przy uwzględnieniu przepisów art. 8 tej decyzji.

4.  W razie odwołania do niniejszego ustępu, stosuje się postanowienia art. 5a ust. 1‐4 oraz art. 7 decyzji 1999/468/WE, przy uwzględnieniu przepisów art. 8 tej decyzji.

"

11)  Artykuł 15 ust. 1 otrzymuje brzmienie:"

1.  Państwa członkowskie zapewniają, by wszystkie odpowiednie informacje na temat praw, wymogów, procedur, kosztów, opłat i decyzji związanych z ogólnymi zezwoleniami, prawami użytkowania i prawami instalowania urządzeń były publikowane oraz uaktualniane w odpowiedni sposób, tak aby zapewnić łatwy dostęp do tych informacji dla wszystkich zainteresowanych stron.

"

12)  W art. 17 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:"

1.  Bez uszczerbku dla art. 9a dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej), państwa członkowskie dostosowują zezwolenia obowiązujące w dniu 31 grudnia 2009 r. do art. 5, 6, 7 oraz załącznika I do niniejszej dyrektywy nie później niż do [dnia 31 grudnia 2010 r.]

2.  Jeżeli zastosowanie ustępu 1 pociąga za sobą ograniczenie praw albo zwiększenie obowiązków wynikających z obowiązujących już zezwoleń, państwa członkowskie mogą przedłużyć ważność powyższych praw i obowiązków nie później niż do [dnia 30 września 2011 r.], pod warunkiem, że nie będzie to naruszało praw innych przedsiębiorstw, wynikających z przepisów prawa wspólnotowego. Państwa członkowskie zgłaszają Komisji takie przedłużenie terminu oraz przedstawiają jego uzasadnienie.

"

13)  Treść zmienionego załącznika określono w załączniku do niniejszej dyrektywy.

14)  Dodaje się nowy załącznik II, którego tekst został określony w załączniku do niniejszej dyrektywy.

Artykuł 4

Procedura kontrolna

1.  Komisja dokona okresowego przeglądu funkcjonowania niniejszej dyrektywy i dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywa ramowa), 2002/19/WE (dyrektywa o dostępie) oraz 2002/20/WE (dyrektywa o zezwoleniach) i złoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie przed upływem trzech lat od daty zastosowania, o której mowa w art. 6 ust. 1. W swoim sprawozdaniu Komisja oceni, czy w świetle rozwoju sytuacji na rynku oraz w odniesieniu do konkurencji i ochrony konsumenta zachodzi potrzeba przedłużenia okresu obowiązywania przepisów w odniesieniu do sektorowych uregulowań ex ante, o których mowa w art. 8‐13a dyrektywy 2002/19/WE (dyrektywa o dostępie) oraz art. 17 dyrektywy 2002/22/WE (dyrektywa o usłudze powszechnej) oraz czy powinny one zostać zniesione lub uchylone. W tym celu Komisja może zwrócić się do państw członkowskich oraz krajowych organów regulacyjnych i BERT z wnioskiem o przekazanie informacji, które zostaną jej dostarczone bez zbędnej zwłoki.

2.  W przypadku stwierdzenia przez Komisję konieczności zmian lub uchylenia postanowień, o których mowa w ust.1, przedstawia ona bez zbędnej zwłoki wniosek Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

Artykuł 5

Uchylenie

Uchyla się rozporządzenie (WE) nr 2887/2000.

Artykuł 6

Transpozycja

1.  Państwa członkowskie przyjmują i publikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do zapewnienia zgodności z niniejszą dyrektywą w terminie najpóźniej do [..]. Państwa członkowskie są zobowiązane do przekazywania Komisji tekstu krajowych przepisów oraz tabeli korelacji pomiędzy tymi przepisami a dyrektywą.

Państwa członkowskie stosują powyższe przepisy od [...].

Przyjmując powyższe przepisy, państwa członkowskie zapewniają, by zawierały one odniesienie do niniejszej dyrektywy lub by odniesienie to towarzyszyło ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.

2.  Państwa członkowskie przekazują Komisji tekst przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 7

Wejście w życie

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie […] dnia od daty jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 8

Adresaci

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w ║

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK

1.  Załącznik II do dyrektywy 2002/21/WE otrzymuje następujące brzmienie:"

ZAŁĄCZNIK II

Kryteria stosowane przez krajowe organy regulacyjne przy ocenie występowania wspólnej pozycji dominującej, zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 2

Dwa lub więcej przedsiębiorstw może być uznane za posiadające wspólnie pozycję dominującą w rozumieniu art. 14, jeżeli, nawet w braku strukturalnych czy innych powiązań pomiędzy nimi, działają one na rynku, który charakteryzuje się brakiem rzeczywistej konkurencji i na którym żadne pojedyncze przedsiębiorstwo nie ma znaczącej pozycji rynkowej. Niezależnie od orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich o wspólnej pozycji dominującej, taka sytuacja prawdopodobnie wystąpi, jeżeli rynek będzie skoncentrowany i wykaże określone charakterystyki, z których następujące mogą być najbardziej istotne w kontekście łączności elektronicznej:

   - niska elastyczność podaży
   - podobne udziały w rynku
   - wysokie prawne lub ekonomiczne bariery dostępu
   - integracja pionowa ze zbiorową odmową dostaw
   - brak równoważącej siły nabywczej
   - brak potencjalnej konkurencji

Powyższa lista nie jest wyczerpująca, zaś kryteria nie muszą być spełnione łącznie. Powyższa lista ma raczej za zadanie zilustrować rodzaje dowodów, jakie mogą być użyte na poparcie twierdzeń o istnieniu wspólnej pozycji dominującej.

"

2.   W załączniku II do dyrektywy 2002/19/WE tytuł, definicje, część A i część B, pkt 1 otrzymują brzmienie:"

Załącznik II

Minimalny wykaz elementów, jakie mają zostać zawarte w ofercie referencyjnej dla hurtowego dostępu do infrastruktury sieci, w tym dzielony lub w pełni uwolniony dostęp do sieci stacjonarnej, publikowane przez operatorów o znaczącej pozycji rynkowej (SMP).

Do celów niniejszego załącznika stosuje się następujące definicje:

   a) "podpętla lokalna" oznacza częściową pętlę lokalną łączącą punkt zakończenia sieci [...] z koncentratorem lub określonym pośrednim punktem dostępu do stacjonarnej publicznej sieci łączności elektronicznej;
   b) "uwolniony dostęp do pętli lokalnej" oznacza pełny uwolniony dostęp do pętli lokalnej i współdzielony dostęp do pętli lokalnej; nie oznacza zmiany własności pętli lokalnej;
   c) "pełny uwolniony dostęp do pętli lokalnej" oznacza zapewnienie beneficjentowi dostępu do pętli lokalnej lub podpętli lokalnej operatora SMP upoważniające do pełnego wykorzystania możliwości infrastruktury sieci;
   d) "pełny uwolniony dostęp do pętli lokalnej" oznacza zapewnienie beneficjentowi dostępu do pętli lokalnej lub podpętli lokalnej operatora SMP upoważniające do pełnego wykorzystania możliwości infrastruktury sieci, takich jak część częstotliwości lub ekwiwalent;"

A.  Warunki uwolnionego dostępu

1.  Elementy sieci, do których zapewnia się dostęp, obejmujące w szczególności następujące elementy, wraz ze stosownymi urządzeniami towarzyszącymi:

   a) uwolniony dostęp do pętli lokalnych i podpętli lokalnych;
   b) dostęp w odpowiednich punktach sieci służący zapewnieniu równorzędnej funkcjonalności uwolnionego dostępu w warunkach, w których dostęp ten nie jest możliwy ze względów technicznych lub gospodarczych;
   c) dostęp kablowy umożliwiający instalację sieci dostępu i przesyłu wstecznego;

2.  Informacje dotyczące fizycznych punktów dostępowych, w tym szafek ulicznych i przełącznic, dostępności pętli lokalnych i podpętli, urządzeń przewodzących i do przesyłu wstecznego w określonych częściach sieci dostępu oraz dostępności w przewodach;

3.  Warunki techniczne związane z dostępem i wykorzystaniem pętli lokalnych, podpętli i przewodów, w tym specyfikacje techniczne par skręconych przewodów lub światłowodów lub ekwiwalentów, dystrybutorów kablowych, przewodów i urządzeń towarzyszących;

4.  Procedura zamówień i realizacji, ograniczenia w wykorzystaniu.

B.  Usługi kolokacji

1.  Informacje dotyczące odpowiednich punków dostępowych operatora SMP rynkowej lub lokalizacji sprzętu oraz jego planowanej aktualizacji.

3.  W załączniku do dyrektywy 2002/20/WE (dyrektywy o zezwoleniach) wprowadza się następujące zmiany:

1)  Nagłówek "Załącznik" zastępuje się nagłówkiem "Załącznik I".

"

2)  Pierwszy akapit otrzymuje brzmienie:"

Wymogi wymienione w niniejszym załączniku składają się na maksymalną listę wymogów, które mogą być związane z ogólnym zezwoleniem (część A), prawami użytkowania częstotliwości radiowych (część B) oraz prawami użytkowania numerów (część C), o których mowa w art. 6 ust. 1 oraz art. 11 ust. 1 lit. a, w granicach dozwolonych zgodnie z art. 5, 6, 7, 8 i 9 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej).

"

3)  W części A wprowadza się następujące zmiany:

a)  Punkt 4 otrzymuje następujące brzmienie:"

4.  Dostępność numerów z krajowych planów numeracji państw członkowskich dla użytkowników końcowych, numerów z ETNS i UIFN, w tym wymogi zgodne z przepisami dyrektywy 2002/22/WE (dyrektywy o usłudze powszechnej).

"

b)  Punkt 7 otrzymuje następujące brzmienie:"

7.  Ochrona danych osobowych i prywatności, specyficznych dla sektora łączności elektronicznej, zgodnie z przepisami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/58/WE z dnia 12 lipca 2002 r. dotyczącej przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej)*.

"

____________

* Dz.U. L 201 z 31.7.2002, s. 37.

c)  Punkt 8 otrzymuje brzmienie:"

8.  Reguły dotyczące ochrony konsumenta, specyficzne dla sektora łączności elektronicznej, w tym wymogi zgodne z przepisami dyrektywy 2002/22/WE (dyrektywy o usłudze powszechnej), i warunki dostępu dla użytkowników niepełnosprawnych zgodnie z art. 7 niniejszej dyrektywy.

"

d)  W pkt 11 i 16 wyraz "dyrektywa 97/66/WE" zastępuje się wyrazem "dyrektywa 2002/58/WE".

e)  Dodaje się ustęp 11a w brzmieniu:"

11.  a Warunki użytkowania w odniesieniu do komunikatów kierowanych przez organy publiczne do ogółu ludności, ostrzegających o bezpośrednich zagrożeniach i mających na celu zmniejszenie konsekwencji poważniejszych kataklizmów.

"

f)  W pkt 12 usuwa się wyrazy "oraz nadawcami publicznymi".

g)  Dodaje się literę w brzmieniu"

19.  "19. Obowiązki dotyczące przejrzystości spoczywające na dostawcach w zakresie zapewnienia bezpośredniego podłączenia użytkownika końcowego, w tym nieograniczonego dostępu do treści, usług i aplikacji, zgodnie z celami i zasadami określonymi w art. 8 dyrektywy 2002/21/WE, ujawnianie informacji o ograniczeniach dostępu do usług i aplikacji oraz polityce zarządzania przesyłem, a także, tam gdzie jest to konieczne i proporcjonalne, dostęp krajowych organów regulacyjnych do takich informacji niezbędny w celu zweryfikowania poprawności ujawnionych informacji."

"

4)  W części B wprowadza się następujące zmiany:

a)  Punkt 1 otrzymuje brzmienie:"

1.  Obowiązek świadczenia usługi lub korzystania z rodzaju technologii, dla których prawo użytkowania danej częstotliwości zostało przyznane, w tym, w razie potrzeby, wymagania dotyczące zasięgu.

"

b)  Skreśla się pkt 2.

c)  Punkt 7 otrzymuje brzmienie:"

7.  Dobrowolne zobowiązania, jakie przedsiębiorstwo, któremu przydzielono prawo użytkowania, przyjęło na siebie podczas konkurencyjnej lub porównawczej procedury selekcji. Jeśli takie zobowiązanie odpowiada faktycznie jednemu lub kilku obowiązkom wymienionym w art. 9 - 13a dyrektywy 2002/19/WE (dyrektywa o dostępie), zobowiązanie to uważa się za wygasłe najpóźniej w dniu 1 stycznia 2010 r.

"

d)  Dodaje się następujący pkt 9:"

9.  Szczególne obowiązki związane z doświadczalnym użytkowaniem częstotliwości radiowych.

"

5)  W części C wprowadza się następujące zmiany:

   a) Punkt 1 otrzymuje brzmienie:"
1.  Określenie usługi, dla której numer będzie użytkowany, w tym wszelkie wymogi związane ze świadczeniem tej usługi i, aby uniknąć wątpliwości, zasady taryfowe i maksymalne ceny, które mogą mieć zastosowanie do szczególnych zakresów numerów w celu zapewnienia ochrony konsumenta zgodnie z art. 8 ust. 4 lit. b) dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywa ramowa)."

b)  W części C pkt 8 otrzymuje brzmienie:"

8.  Dobrowolne zobowiązania, jakie przedsiębiorstwo, któremu przydzielono prawo użytkowania, przyjęło na siebie podczas konkurencyjnej lub porównawczej procedury selekcji.

"

4.   Do dyrektywy 2002/20/WE (dyrektywy o zezwoleniach) dodaje się następujący załącznik II:"

ZAŁĄCZNIK II

Warunki, które mogą podlegać harmonizacji zgodnie z art. 6a ust. 1 lit. d)

1)  Warunki związane z prawami użytkowania częstotliwości radiowych:

   a) okres obowiązywania praw użytkowania częstotliwości radiowych;
   b) terytorialny zakres praw;
   c) możliwość przekazywania praw innym użytkownikom częstotliwości radiowych, a także warunki i procedury z nimi związane;
   d) sposób ustalania opłat za korzystanie z prawa użytkowania częstotliwości radiowych, bez uszczerbku dla systemów określonych przez państwa członkowskie, w których obowiązek płacenia opłat związanych z użytkowaniem zastępuje się obowiązkiem osiągnięcia określonych celów interesu ogólnego;
   e) liczba praw użytkowania do przyznania każdemu przedsiębiorstwu;
   f) warunki wymienione w części B załącznika I.

2)  Warunki związane z prawami użytkowania numerów:

   g) okres obowiązywania praw użytkowania danego numeru lub numerów;
   h) terytorium, na którym obowiązują;
   i) wszelkie określone usługi lub zastosowania, dla których mają zostać zarezerwowane numery;
   j) przekazywanie i możliwość przenoszenia praw użytkowania;
   k) sposób ustalania opłat (o ile istnieją) za korzystanie z prawa użytkowania numerów;
   l) warunki wymienione w części C załącznika I.

"

(1) Dz.U. C 224 z 30.8.2008, s. 50.
(2) Opinia z dnia 19 czerwca 2008 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).
(3) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 24 września 2008 r.
(4) Dz.U. L 108 z 24.4.2002, s. 33.
(5) Dz.U. L 108 z 24.4.2002, s. 7.
(6) Dz.U. L 108 z 24.4.2002, s. 21.
(7) Dz.U. L 108 z 24.4.2002, s. 51.
(8) Dz.U. L 201 z 31.7.2002, s. 37.
(9) Dz.U. L 298 z 17.10.1989, s. 23.
(10) Dz.U. C 151 z 29.6.2006, s. 15.
(11) Dz.U. L 91 z 7.4.1999, s. 10.
(12) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 460/2004 (Dz.U. L 77 z 13.3.2004, s. 1).
(13) Zalecenie Komisji z dnia 11 lutego 2003 r. w sprawie odnośnych rynków produktów i usług sektora łączności elektronicznej podlegających regulacji ex ante zgodnie z dyrektywą 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (Dz.U. L 114 z 8.5.2003, s. 45).
(14) Dz.U. L 108 z 24.4.2002, s. 1.
(15) Dz.U. L 336 z 30.12.2000, s. 4.
(16) Dz.U. L 184 z 17.7.1999, s. 23.║
(17)* Termin wdrożenia dyrektywy 2008/.../WE [zmieniającej dyrektywę 2002/21/WE].


Europejski Urząd ds. Rynku Łączności Elektronicznej ***I
PDF 539kWORD 250k
Rezolucja
Tekst skonsolidowany
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 24 września 2008 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego Europejski Urząd ds. Rynku Łączności Elektronicznej (COM(2007)0699 – C6-0428/2007 – 2007/0249(COD))
P6_TA(2008)0450A6-0316/2008

(Procedura współdecyzji: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2007)0699),

–   uwzględniając art. 251 ust. 2 oraz art. 95 Traktatu WE, zgodnie z którymi projekt został przedstawiony przez Komisję Parlamentowi (C6-0428/2007),

–   uwzględniając art. 51 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii oraz opinie Komisji Budżetowej, Komisji Kontroli Budżetowej, KomisjiGospodarczej i Monetarnej, Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów, Komisji Kultury i Edukacji, Komisji Prawnej oraz Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A6-0316/2008),

1.   zatwierdza po poprawkach wniosek Komisji;

2.   zauważa, że Komisja ogłosiła zamiar finansowania nowego Organu Europejskich Regulatorów Telekomunikacji (BERT) w ramach podpozycji 1a obecnych wieloletnich ram finansowych na lata 2007-2013 częściowo dzięki przesunięciom, a częściowo poprzez dodatkową kwotę na okres 2009-2013; wskazuje jednak, że władza budżetowa nie otrzymała do tej pory żadnej informacji dotyczącej szczegółów tego przesunięcia, w chwili obecnej nie jest zatem jasne, jakich programów czy priorytetów ono dotyczy i jakie przyniesie skutki w ciągu okresu finansowego oraz czy w podpozycji 1a pozostanie odpowiedni margines środków;

3.   podkreśla, że zaproponowany organ BERT będzie pełnił również zadania administracyjne i wspomagał Komisję; z tego względu uważa, że należy zbadać wszystkie możliwości finansowania tego organu w ramach wieloletnich ram finansowych na lata 2007-2013, w tym z pozycji 5, która jak się wydaje nadal dysponuje odpowiednim marginesem środków;

4.   podkreśla, że przepisy pkt 47 porozumienia międzyinstytucjonalnego (PMI) z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami(1) powinny mieć zastosowanie przy ustanawianiu BERT; podkreśla, że jeżeli władza ustawodawcza podejmie decyzję o ustanowieniu takiej agencji, Parlament przystąpi do negocjacji z drugim organem władzy budżetowej w celu terminowego uzyskania porozumienia w sprawie finansowania tej agencji zgodnie z odpowiednimi przepisami PMI;

5.   zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego wniosku lub zastąpienie go innym tekstem;

6.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 24 września 2008 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady(WE) nr .../2008 ustanawiającego Organ Europejskich Regulatorów Telekomunikacji (BERT)

P6_TC1-COD(2007)0249


(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 95,

uwzględniając wniosek Komisji║,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(2),

uwzględniając opinię Komitetu Regionów(3),

stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu(4),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Dyrektywa 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa)(5), dyrektywa 2002/19/WE Parlamentu Europejskiej i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywa o dostępie)(6), dyrektywa 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach)(7), dyrektywa 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej)(8) oraz dyrektywa 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. w sprawie przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej)(9) (zwane dalej wspólnie "dyrektywą ramową i dyrektywami szczegółowymi"), a także stanowiska przyjęte przez organy UE, jak również rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 21 czerwca 2007 r. w sprawie zaufania konsumentów do środowiska cyfrowego(10), mają na celu stworzenie we Wspólnocie wewnętrznego rynku łączności elektronicznej przy równoczesnym zapewnieniu wysokiego poziomu inwestycji, innowacji i ochrony konsumenta poprzez zwiększenie konkurencji na rynku.

(2)  Przyjęte w 2002 r. ramy regulacyjne dla łączności elektronicznej ustanowiły system regulacji przez krajowe organy regulacyjne i przewidują współpracę pomiędzy tymi organami oraz współpracę tych organów z Komisją mającą na celu zapewnienie spójnej praktyki regulacyjnej i jednolitego zastosowania ram regulacyjnych na całym obszarze Wspólnoty, pozostawiając jednak miejsce na konkurencję w zakresie uregulowań prawnych między krajowymi organami regulacyjnymi w świetle szczególnych krajowych warunków rynkowych.

(3)  Krajowe organy regulacyjne posiadają dość dużą swobodę decyzyjną we wdrażaniu ram regulacyjnych, odzwierciedlającą ich wiedzę fachową dotyczącą warunków na rynkach lokalnych, jednak aby swoboda ta mogła przyczyniać się do rozwoju i urzeczywistniania rynku wewnętrznego, należy ją pogodzić z koniecznością stworzenia spójnej praktyki regulacyjnej i jednolitego zastosowania ram regulacyjnych.

(4)  Organ Europejskich Regulatorów Telekomunikacji (BERT) należy ustanowić w celu osiągnięcia koordynacji między krajowymi organami regulacyjnymi państw członkowskich bez ujednolicania istniejących koncepcji regulacyjnych w stopniu, który osłabiłby konkurencję w zakresie uregulowań prawnych.

(5)  Ze względu na potrzebę stosowania odpowiednich przepisów w sposób jednolity we wszystkich państwach członkowskich, decyzją 2002/627/WE(11) Komisja ustanowiła Europejską Grupę Regulatorów (ERG), aby pełniła ona rolę doradczą i pomocniczą wobec Komisji w konsolidacji rynku wewnętrznego oraz, bardziej ogólnie, stanowiła pośrednie ogniwo w stosunkach między krajowymi organami regulacyjnymi i Komisją.

(6)  ERG przyczyniła się do osiągnięcia postępów w stworzeniu jednolitej praktyki regulacyjnej na ile to było możliwe. Jednak ze względu na swój charakter ERG stanowi luźną grupę opartą głównie na dobrowolnej współpracy i obecny status ERG nie odpowiada istotnym obowiązkom ciążącym na krajowych organach regulacyjnych w zakresie wdrażania ram regulacyjnych.

(7)  Z tego względu należy stworzyć bardziej solidne podstawy instytucjonalne dla ustanowienia organu, który zgromadzi wiedzę i doświadczenie krajowych organów regulacyjnych i otrzyma wyraźnie określony zakres kompetencji, przy uwzględnieniu konieczności, by organ ten dzięki jakości swojej pracy zyskał ▌ autorytet w oczach jego członków oraz regulowanego sektora.

(8)  Potrzeba wzmocnienia mechanizmów zapewniających jednolitą praktykę regulacyjną w celu urzeczywistnienia wewnętrznego rynku sieci i usług łączności elektronicznej została podkreślona w sprawozdaniach Komisji z dnia 20 lutego 2006 r. oraz z dnia 29 marca 2007 r. dotyczących wdrażania ram regulacyjnych z 2002 r.(12) oraz w trakcie konsultacji publicznych dotyczących komunikatu Komisji z dnia 29 czerwca 2006 do Rady, Parlamentu Europejskiego, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów w sprawie przeglądu ram regulacyjnych UE dotyczących sieci i usług łączności elektronicznej. W sprawozdaniach tych oraz w konsultacjach jako najistotniejszy problem wymagający uwzględnienia w trakcie reformy ram regulacyjnych określono ciągły brak wewnętrznego rynku łączności elektronicznej. Rozdrobnienie przepisów i niespójności wynikające z luźnej koordynacji krajowych organów regulacyjnych stanowią zagrożenie dla konkurencyjności sektora oraz ograniczają korzyści dla konsumentów, wynikające z ponadgranicznej konkurencji oraz z istnienia transgranicznych i ogólnowspólnotowych usług.

(9)  Czynnikami prowadzącymi do nieskutecznych rozwiązań i powstawania przeszkód na drodze do urzeczywistnienia rynku wewnętrznego są w szczególności opóźnienia w przeprowadzaniu analiz na mocy dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej), rozbieżne podejścia krajowych organów regulacyjnych do nakładania obowiązków mających na celu naprawę sytuacji braku konkurencji wykazaną w analizie rynku, niejednorodne warunki towarzyszące prawom użytkowania, zróżnicowane procedury selekcyjne usług ogólnowspólnotowych oraz funkcjonowanie różnej numeracji dla usług obejmujących cały obszar Wspólnoty, a także problemy, jakie stoją przed krajowymi organami regulacyjnymi podczas postępowania w przypadku sporów transgranicznych.

(10)  Obecne podejście polegające na budowaniu większej spójności wśród krajowych organów regulacyjnych poprzez wymianę informacji i wiedzy praktycznej okazało się skuteczne w niedługim okresie, jaki minął od jego wprowadzenia. Potrzebna będzie jednak bardziej intensywna koordynacja wszystkich organów regulacyjnych na szczeblu krajowym i europejskim, aby zrozumieć i dalej rozwijać rynek wewnętrzny usług łączności elektronicznej w celu zwiększenia spójności regulacyjnej.

(11)  Z tego względu wymagane jest ustanowienie nowego ▌organu, BERT. BERT wniesie istotny wkład w postęp w urzeczywistnianiu rynku wewnętrznego przez wspieranie działań Komisji i krajowych organów regulacyjnych. BERT będzie działać jako punkt odniesienia i zwiększy poziom zaufania z racji swej niezależności, jakości oferowanego doradztwa i dostarczanych informacji, przejrzystości procedur i metod działania, a także dbałości w wykonywaniu powierzonych zadań.

(12)  BERT powinien, dzięki zgromadzeniu w jednym miejscu doświadczenia i wiedzy specjalistycznej, poszerzyć możliwości krajowych organów regulacyjnych, bez potrzeby zastępowania ich obecnych funkcji lub powielania prowadzonych już prac, na korzyść wspierania Komisji w wykonywaniu jej obowiązków.

(13)  BERT powinien zastąpić ERG i funkcjonować jako wyłączne forum współpracy krajowych organów regulacyjnych oraz ich władz i Komisji w ramach pełnego zakresu wykonywanych przez nie zadań, zgodnie z ramami regulacyjnymi.

(14)  BERT zostanie ustanowiony w ramach obecnie istniejącej struktury instytucjonalnej i podziału uprawnień we Wspólnocie. Będzie on niezależny w zakresie spraw technicznych i będzie posiadać autonomię prawną, administracyjną i finansową. W tym celu konieczne ▌jest, by BERT był organem Wspólnoty, posiadającym osobowość prawną i wykonującym zadania nałożone nań niniejszym rozporządzeniem.

(15)  BERT będzie opierać się na działaniach prowadzonych na szczeblu krajowym i wspólnotowym i będzie wykonywać swoje zadania w ścisłej współpracy z krajowymi organami regulacyjnymi i Komisją oraz będzie otwarty na kontakty z sektorem, grupami konsumentów, grupami interesu z dziedziny kultury i innymi zainteresowanymi stronami.

(16)  BERT ma do odegrania istotną rolę w przewidzianych mechanizmach mających na celu konsolidację rynku wewnętrznego łączności elektronicznej, a w pewnych okolicznościach służących przeprowadzeniu analiz rynkowych.

(17)  BERT będzie odpowiednio doradzać Komisji i krajowym organom regulacyjnym, a także Parlamentowi Europejskiemu na jego wniosek, zgodnie ze wspólnotowymi ramami regulacyjnymi łączności elektronicznej i w ten sposób wspomagać ich skuteczne wdrażanie.

(18)  ▌Roczny przegląd dokonywany przez BERT określi najlepsze praktyki i nadal istniejące ograniczenia i przyczyni się do podniesienia stopnia korzyści dla obywateli podróżujących po terenie Unii Europejskiej.

(19)  W kontekście celów określonych w decyzji nr 676/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie ram regulacyjnych dotyczących polityki spektrum radiowego we Wspólnocie Europejskiej (decyzji o spektrum radiowym)(13), Komisja może zwrócić się w odpowiednich przypadkach o niezależną opinię ekspercką BERT w sprawach dotyczących wykorzystania częstotliwości radiowych we Wspólnocie. Taka opinia może obejmować przeprowadzenie szczegółowych badań technicznych, jak również ocenę wpływu ekonomicznego i społecznego oraz analizę dotyczącą działań w ramach polityki częstotliwości. Może ona również obejmować sprawy związane z wdrażaniem art. 4 decyzji nr 676/2002/WE, w przypadku kiedy Urząd zostanie poproszony o udzielenie porady Komisji w sprawie rezultatów uzyskanych w ramach upoważnienia Komisji dla Europejskiej Konferencji Administracji Poczty i Telekomunikacji (CEPT).

(20)  Chociaż sektor łączności elektronicznej jest sektorem kluczowym dla przejścia w kierunku bardziej zaawansowanej gospodarki europejskiej opartej na wiedzy, a rozwój technologii i rynków zwiększył potencjał dla wprowadzenia usług łączności elektronicznej ponad granicami poszczególnych państw członkowskich, pojawia się ryzyko, że istnienie różnych krajowych warunków prawnych i regulacyjnych dotyczących wprowadzania tych usług utrudni świadczenie tego rodzaju usług transgranicznych. ▌

(21)  Komisja uznaje globalny i transgraniczny charakter globalnego rynku telekomunikacyjnego, zauważając, że rynek ten różni się od usług telekomunikacyjnych świadczonych jedynie w ramach krajowych oraz że zakłada się istnienie jednolitego rynku wszystkich globalnych usług telekomunikacyjnych (GTS), który należy traktować inaczej niż zwykłe krajowe usługi telekomunikacyjne. Usługi GTS to szczególny przypadek, w którym niezbędne może być ujednolicenie warunków udzielania zezwoleń. Powszechnie uznaje się, że usługi te, obejmujące zarządzanie danymi handlowymi i usługami głosowymi dla przedsiębiorstw wielonarodowych z siedzibami w różnych krajach, a często nawet na różnych kontynentach, są z natury transgraniczne, a w Europie – ogólnoeuropejskie. BERT powinien opracować wspólne podejście regulacyjne, aby wszystkie części Europy mogły czerpać korzyści gospodarcze ze zintegrowanych, działających bez zarzutu usług.

(22)  W przypadku sporów o charakterze transgranicznym pomiędzy przedsiębiorstwami, dotyczących praw lub zobowiązań wynikających z ram regulacyjnych łączności elektronicznej, BERT powinien mieć uprawnienia do zbadania przyczyn sporu i udzielenia porady krajowym organom regulacyjnym w zakresie wyboru stosownych działań, jakie jego zdaniem należy podjąć w celu rozwiązania tego sporu zgodnie z przepisami ram regulacyjnych.

(23)  Inwestycje i innowacje w sektorze łączności elektronicznej są ściśle ze sobą powiązane. BERT powinien przyczyniać się do rozwoju najlepszych praktyk regulacyjnych i jednolitego zastosowania regulacji w sektorze łączności elektronicznej przez ułatwianie wymiany informacji pomiędzy organami krajowymi i publiczne udostępnianie odpowiednich informacji w przystępnej formie. BERT powinien mieć możliwość odnoszenia się do spraw ekonomicznych i technicznych oraz dostępu do najbardziej aktualnych informacji, tak aby miał szansę sprostać wyzwaniom ekonomicznym i technicznym wynikającym z rozwoju społeczeństwa informacyjnego ▌.

(24)  ▌W celu poprawy przejrzystości cen detalicznych za wykonywanie i odbieranie regulowanych połączeń w roamingu na terytorium Wspólnoty oraz aby pomóc klientom korzystającym z roamingu w podejmowaniu decyzji co do korzystania ze swojego telefonu komórkowego podczas pobytu za granicą, BERT zapewni zainteresowanym stronom dostęp do aktualnych informacji dotyczących zastosowania rozporządzenia (WE) nr 717/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2007 r. w sprawie roamingu w publicznych sieciach telefonii ruchomej wewnątrz Wspólnoty ║(14) oraz będzie co roku upubliczniać rezultaty odpowiedniego monitoringu.

(25)  BERT powinien również móc zlecać wykonanie badań koniecznych dla realizacji przypisanych mu zadań, równocześnie dbając o to, by dzięki powiązaniom z Komisją i państwami członkowskimi uniknąć powielania podejmowanych wysiłków.

(26)  Struktura BERT powinna być nierozbudowana i stosowna do wykonywanych zadań. ▌Struktura ta powinna być dostosowana do szczególnych potrzeb wspólnotowego systemu regulacji łączności elektronicznej. Należy zwłaszcza w pełni respektować rolę krajowych organów regulacyjnych oraz ich niezależność, zarówno na szczeblu krajowym, jak i europejskim.

(27)  BERT powinien posiadać wszelkie uprawnienia niezbędne do pełnienia swoich funkcji ▌w sposób skuteczny i przede wszystkim niezależny. Analogicznie do sytuacji na poziomie krajowym, Rada Organów Regulacyjnych powinna więc działać niezależnie od jakichkolwiek interesów rynkowych i nie może zabiegać o instrukcje od żadnego rządu lub innego podmiotu publicznego lub prywatnego ani przyjmować takich instrukcji.

(28)  Aby BERT mógł dobrze funkcjonować, jego dyrektora zarządzającego należy powoływać na podstawie dotychczasowych osiągnięć oraz udokumentowanych umiejętności administracyjnych i kierowniczych, a także kompetencji i doświadczenia w zakresie sieci, usług i rynków łączności elektronicznej, a swoje obowiązki w zakresie organizacji wewnętrznego funkcjonowania BERT powinien on wykonywać w sposób całkowicie niezależny i elastyczny. Dyrektor zarządzający powinien zapewnić sprawne wypełnienie zadań BERT przy zachowaniu niezależności.

(29)  Aby zapewnić skuteczną realizację zadań przez BERT, Dyrektor zarządzającpowinien posiadać odpowiednie uprawnienia do wydawania wszelkich opinii za zgodą Rady Organów Regulacyjnych oraz dopilnowania, by BERT działał zgodnie z ogólnymi zasadami określonym w tym celu.

(30)  BERT powinien nie tylko funkcjonować według zasad operacyjnych opartych na niezależności i przejrzystości, ale również być otwarty na kontakty, między innymi, z przedstawicielami sektora, konsumentami, związkami zawodowymi, podmiotami sektora publicznego, ośrodkami badań i innymi zainteresowanymi stronami. W stosownych przypadkach BERT powinien wspierać Komisję w upowszechnianiu i wymianie najlepszych praktyk wśród przedsiębiorstw.

(31)  Procedury funkcjonowania BERT powinny więc zapewnić mu dostęp do wiedzy fachowej i doświadczenia w sektorze łączności elektronicznej, w szczególności w obszarach skomplikowanych technicznie i podlegających gwałtownym zmianom ▌.

(32)  W celu zapewnienia pełnej autonomii i niezależności BERT, powinien on posiadać autonomiczny budżet. Jedna trzecia środków pochodzić będzie z budżetu ogólnego Unii Europejskiej, natomiast dwie trzecie przychodu pokryją krajowe organy regulacyjne. Państwa członkowskie powinny zapewnić, aby krajowe organy regulacyjne posiadały wystarczające środki na ten cel i zapewniły bezwarunkowe finansowanie. Taka metoda finansowania nie powinna naruszać niezależności BERT zarówno od państw członkowskich, jak i od Komisji.

(33)  BERT powinien w stosownych przypadkach konsultować się z wszystkimi zainteresowanymi stronami i umożliwić im zajęcie w rozsądnym terminie stanowiska w sprawie treści projektowanych środków.

(34)  Komisja powinna być uprawniona do podjęcia niezbędnych środków, w przypadku gdy przedsiębiorstwa nie dostarczą informacji niezbędnych BERT dla skutecznego wykonywania zadań. Ponadto państwa członkowskie powinny zapewnić stosowne ramy dla nakładania skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających kar na przedsiębiorstwa za niespełnienie wymogów określonych w tym rozporządzeniu.

(35)  W ramach swoich uprawnień, dążąc do realizacji celów i wykonując swoje zadania, krajowe organy regulacyjne powinny zapewnić przestrzeganie przez BERT mających zastosowanie do instytucji Wspólnoty przepisów dotyczących traktowania dokumentów poufnych. W stosownych przypadkach należy zapewnić spójną i bezpieczną wymianę informacji w ramach niniejszego rozporządzenia.

(36)  Krajowe organy regulacyjne powinny zapewnić stosowanie przez BERT właściwych przepisów wspólnotowych dotyczących publicznego dostępu do dokumentów, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji(15), oraz dotyczące ochrony osób w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych(16).

(37)  Do dnia 1 stycznia 2014 r. powinien nastąpić przegląd w celu dokonania oceny, czy istnieje konieczność przedłużenia mandatu BERT. W przypadku gdy przedłużenie jest uzasadnione, powinno przeprowadzić się przegląd uregulowań budżetowych i proceduralnych, a także przegląd zasobów ludzkich.

PRZYJMUJĄ NINIEJSZEROZPORZĄDZENIE:

ROZDZIAŁ I

PRZEDMIOT, ZAKRES, DEFINICJE I ZADANIA

Artykuł 1

Przedmiot i zakres

1.  Niniejszym ustanawia się Organ Europejskich Regulatorów Telekomunikacji ("BERT") posiadający zakres obowiązków określony w niniejszym rozporządzeniu. Komisja konsultuje się z BERT przy wypełnianiu swoich funkcji na mocy dyrektywy ramowej i dyrektyw szczegółowych zgodnie z postanowieniami niniejszego rozporządzenia.

2.  BERT działa w ramach zakresu stosowania dyrektywy ramowej i dyrektyw szczegółowych oraz korzysta z wiedzy fachowej, którą dysponują krajowe organy regulacyjne. Poprzez realizację zadań wymienionych w rozdziałach II i III BERT przyczynia się do poprawy uregulowań krajowych w sektorze łączności elektronicznej oraz do lepszego funkcjonowania wewnętrznego rynku sieci i usług łączności elektronicznej, w tym w szczególności do promocji skutecznego i spójnego stosowania ram regulacyjnych łączności elektronicznej oraz do rozwoju łączności elektronicznej obejmującej cały obszar Wspólnoty ▌.

3.  BERT realizuje swoje zadania we współpracy z krajowymi organami regulacyjnymi i Komisją ▌.

BERT pełni rolę płaszczyzny wymiany informacji i podejmowania spójnych decyzji przez krajowe organy regulacyjne. BERT zapewnia bazę organizacyjną procesu decyzyjnego krajowych organów regulacyjnych. Przyjmuje on wspólne stanowiska i uwagi. Ponadto BERT doradza Komisji i wspiera krajowe organy regulacyjne we wszystkich kwestiach pozostających w zakresie zadań powierzonych krajowym organom regulacyjnym na mocy dyrektywy ramowej i dyrektyw szczegółowych.

4.  We wszystkich swoich działaniach, a w szczególności podczas przygotowywania swoich opinii, Urząd realizuje te same cele, które zostały określone w art. 8 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej) w odniesieniu do krajowych organów regulacyjnych.

5.  Zostanie przyjęta decyzja, ustanawiająca biuro zapewniające BERT odpowiednie środki, zawierająca następujące przepisy:

a)   przepis przewidujący, że biuro stanowi część administracji Wspólnoty, jeśli chodzi o warunki zatrudnienia i zobowiązania budżetowe;

b)   szczególny regulamin pracowniczy dla biura, o ile jest to wymagane w celu zapewnienia autonomicznego wypełniania zadań BERT; oraz

c)   zasady pierwszego zgromadzenia i pierwszego przewodnictwa BERT.

Siedzibą biura jest Bruksela.

Artykuł 2

Definicje

Dla potrzeb niniejszego rozporządzenia stosuje się definicje ustalone w art. 2 dyrektywy 2002/21/WE, art. 2 dyrektywy 2002/19/WE, art. 2 dyrektywy 2002/20/WE, art. 2 dyrektywy 2002/22/WE, art. 2 dyrektywy 2002/58/WE oraz art. 2 decyzji nr 676/2002/WE ║.

Artykuł 3

Zadania BERT

Zgodnie z niniejszym rozporządzeniem BERT wykonuje następujące zadania:

   a) wydawanie na wniosek Parlamentu Europejskiego, Komisji lub z własnej inicjatywy opinii oraz wspieranie Parlamentu Europejskiego i Komisji poprzez zapewnianie im dodatkowego wsparcia technicznego we wszystkich kwestiach dotyczących łączności elektronicznej;
   b) opracowywanie wspólnych stanowisk, wytycznych i najlepszych praktyk w celu wprowadzania regulacyjnych środków naprawczych na szczeblu krajowym oraz monitorowanie ich wdrażania w państwach członkowskich;
   c) wspieranie Wspólnoty, państw członkowskich i krajowych organów regulacyjnych w stosunkach, dyskusjach i wymianie z osobami trzecimi;
   d) udzielanie rad uczestnikom rynku (w tym konsumentom i organizacjom konsumentów) i krajowym organom regulacyjnym w sprawach dotyczących regulacji;
   e) wymiana, rozpowszechnianie i gromadzenie informacji oraz przeprowadzanie badań w obszarach związanych z jego działalnością;
   f) wymiana doświadczeń i promowanie innowacji w zakresie komunikacji elektronicznej;
   g) doradzanie krajowym organom regulacyjnym w sporach transgranicznych i, w stosownych przypadkach, w kwestii eDostępności
   h) wypracowywanie wspólnych stanowisk w sprawach ogólnoeuropejskich, takich jak GTS, z myślą o poprawie spójności przepisów oraz wspieraniu ogólnoeuropejskiego rynku i ogólnoeuropejskich przepisów.

ROZDZIAŁ II

ZADANIA BERT W ODNIESIENIU DO UMACNIANIA RYNKU WEWNĘTRZNEGO

Artykuł 4

Rola BERT w zastosowaniu ram regulacyjnych

1.  Na wniosek Komisji BERT wydaje opinie w sprawie wszelkich zagadnień dotyczących łączności elektronicznej zgodnie z postanowieniami niniejszego rozporządzenia. BERT może również przekazywać Komisji lub krajowym organom regulacyjnym opinie w sprawie tych zagadnień z własnej inicjatywy.

2.  W celu propagowania jednolitego stosowania przepisów dyrektywy ramowej i dyrektyw szczegółowych Komisja zwraca się również do BERT o pomoc w przygotowywaniu zaleceń lub decyzji przyjmowanych przez Komisję zgodnie z art. 19 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej). Parlament Europejski może również zwrócić się do BERT o taką pomoc, która może być wymagana w rozsądnym zakresie w odniesieniu do wszelkich pytań lub przepisów pozostających w zakresie działalności BERT.

3.  Zagadnienia, do których odnosi się ustęp 1, są następujące:

   (a) Projekty środków dotyczących definicji rynku, przygotowywane przez krajowe organy regulacyjne, określanie przedsiębiorstw o znaczącej pozycji na rynku oraz nakładanie środków zaradczych zgodnie z art. 7 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej);
  

   b) identyfikację rynków ponadpaństwowych, zgodnie z art. 15 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej);
   c) kwestie dotyczące normalizacji, zgodnie z art. 17 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej);
   d) analizy poszczególnych rynków krajowych, zgodnie z art. 16 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej) oraz w stosownych przypadkach - rynków lokalnych;
   e) przejrzystość i dostęp użytkowników końcowych do informacji, zgodnie z art. 21 dyrektywy 2002/22/WE (dyrektywy o usłudze powszechnej);
   f) jakość usług, zgodnie z art. 22 dyrektywy 2002/22/WE (dyrektywy o usłudze powszechnej);
   g) skuteczne wdrażanie numeru alarmowego "112", zgodnie z art. 26 dyrektywy 2002/22/WE (dyrektywy o usłudze powszechnej);
  

   h) przenoszenie numerów, zgodnie z art. 30 dyrektywy 2002/22/WE (dyrektywy o usłudze powszechnej);
   i) lepszy dostęp niepełnosprawnych użytkowników końcowych do usług i sprzętu łączności elektronicznej, zgodnie z art. 33 dyrektywy 2002/22/WE (dyrektywy o usłudze powszechnej);
   j) środki podjęte przez krajowe organy regulacyjne, zgodnie z art. 5 i art. 8 ust. 3 dyrektywy 2002/19/WE (dyrektywy o dostępie);
   k) środki na rzecz zapewnienia przejrzystości w celu uwolnienia dostępu do pętli lokalnej, zgodnie z art. 9 dyrektywy 2002/19/WE (dyrektywy o dostępie);
   l) warunki dostępu do usług cyfrowej telewizji i radia, zgodnie z art. 6 dyrektywy 2002/19/WE (dyrektywy o dostępie) oraz interoperacyjności usług interaktywnej telewizji cyfrowej, zgodnie z art. 18 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej);
   m) kwestie pozostające w gestii BERT określone w dyrektywie ramowej i dyrektywach szczegółowych, o ile wpływają one na zarządzanie widmem lub zarządzanie to wpływa na nie;
   n) środki zapewniające tworzenie wspólnych ogólnoeuropejskich przepisów i wymogów odnoszących się do dostawców usług GTS.

4.  Ponadto Komisja może zwrócić się do BERT o realizację zadań określonych w art. 5 do 18.

5.  Komisja oraz krajowe organy regulacyjne uwzględniają przede wszystkim opinię BERT. W przypadku gdy BERT proponuje rozwiązania alternatywne, uwzględniając różne warunki rynkowe i logiczną zależność od metod przyjętych w różnych podejściach regulacyjnych, krajowe organy regulacyjne rozważają, które rozwiązanie najlepiej odpowiada ich podejściu regulacyjnemu. Krajowe organy regulacyjne i Komisja podają do wiadomości publicznej sposób, w jaki opinia BERT została uwzględniona.

Artykuł 5

Konsultacje BERT w sprawie definicji i analizy rynków krajowych oraz w sprawie środków naprawczych

1.  Komisja informuje BERT o swoich działaniach podjętych na podstawie art. 7 ust. 4 i ust. 8 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej).

2.  BERT przedstawia Komisji opinię w sprawie proponowanych środków z tym związanych w terminie 4 tygodni od uzyskania o nich informacji. Opinia winna zawierać szczegółową i obiektywną analizę proponowanych środków pod kątem tego, czy będą one stanowiły przeszkodę do stworzenia jednolitego rynku oraz ich zgodności z prawem wspólnotowym, w szczególności z celami, o których mowa w art. 8 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej). W stosownych przypadkach Komisja zwraca się do BERT o wskazanie, jakie zmiany ▌należy wprowadzić do proponowanych środków, aby zapewnić najskuteczniejszy sposób osiągnięcia tych celów.

3.  Na żądanie BERT udostępnia Komisji wszystkie informacje, z których korzysta celem realizacji zadań, o których mowa w ust. 2.

Artykuł 6

Przegląd rynków krajowych dokonywany przez BERT

1.  Jeżeli BERT otrzyma od Komisji, na mocy art. 16 ust. 7 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej), polecenie przeprowadzenia analizy odnośnego rynku w jednym z państw członkowskich, przedstawia on Komisji swoją opinię oraz wszelkie niezbędne informacje, w tym dotyczące rezultatów konsultacji publicznych i analizy rynku. W przypadku stwierdzenia przez BERT braku efektywnej konkurencji na tym rynku, w swojej opinii ujmuje on, po konsultacjach publicznych, proponowane środki i określa, które z przedsiębiorstw należy uznać za przedsiębiorstwa o znaczącej pozycji na tym rynku, oraz odpowiednie wymogi, które należy wprowadzić.

2.  W stosownych przypadkach BERT może, przed przekazaniem swojej opinii Komisji, skonsultować się z odpowiednimi krajowymi organami ds. ochrony konkurencji.

3.  Na żądanie BERT udostępnia Komisji wszystkie informacje, z których korzysta celem realizacji zadań, o których mowa w ust. 1.

Artykuł 7

Definicje i analizy rynków ponadpaństwowych

1.  Na żądanie BERT przekazuje Komisji swoją opinię w sprawie właściwych definicji rynków ponadpaństwowych.

2.  W przypadku, kiedy Komisja zidentyfikuje rynek ponadpaństwowy zgodnie z art. 15 ust. 4 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywa ramowa), BERT może, na żądanie, wspierać przedmiotowe krajowe organy regulacyjne we wspólnej analizie rynku zgodnie z art. 16 ust. 5 tej dyrektywy ▌.

3.  Na żądanie BERT udostępnia Komisji wszystkie informacje, z których korzysta celem realizacji zadań, o których mowa w ust. 1 i 2.

Artykuł 8

Harmonizacja numeracji i przenoszenie numerów

1.  Na wniosek Komisji BERT współpracuje z krajowymi organami regulacyjnymi w kwestiach dotyczących oszustw lub nadużycia zasobów numeracyjnych we Wspólnocie, w szczególności w odniesieniu do usług transgranicznych. BERT może wydać opinię w sprawie możliwych działań na poziomie Wspólnoty lub na poziomie krajowym w odniesieniu do oszustw lub nadużyć oraz innych obaw konsumentów dotyczących numeracji.

2.  Na wniosek Komisji BERT przekazuje jej swoją opinię w sprawie zakresu i parametrów technicznych zobowiązań dotyczących przenoszenia numerów lub identyfikatorów abonenta oraz związanych z nimi informacji pomiędzy sieciami oraz w sprawie stosowności rozszerzenia takich zobowiązań na poziomie Wspólnoty.

Artykuł 9

Wdrażanie europejskiego numeru alarmowego "112"

1.  Na wniosek Komisji BERT przekazuje jej opinię w sprawie kwestii technicznych związanych z wdrażaniem europejskiego numeru alarmowego "112", zgodnie z art. 26 dyrektywy 2002/22/WE (dyrektywa o usłudze powszechnej).

2.  Przed przekazaniem swojej opinii Komisji zgodnie z ust. 1, BERT przeprowadza konsultacje z właściwymi organami krajowymi oraz konsultacje publiczne zgodnie z art. 31.

Artykuł 10

Doradztwo w sprawie kwestii dotyczących częstotliwości radiowych w związku z łącznością elektroniczną

1.  Na żądanie BERT w stosownych przypadkach udziela porad Komisji, Zespołowi ds. Polityki Spektrum Radiowego ("RSPG") lub Komitetowi ds. Spektrum Radiowego ("RSC") w kwestiach objętych zakresem odpowiedzialności BERT związanych z  użytkowaniem częstotliwości radiowych na potrzeby łączności elektronicznej we Wspólnocie. BERT działa w ścisłej współpracy z RSPG i RSC w odpowiednich przypadkach.

2.  Działania, o których mowa w ust. 1, mogą zostać podjęte w związku z wdrażaniem decyzji nr 676/2002/WE (decyzji o spektrum radiowym) i pozostają one bez uszczerbku dla podziału zadań zgodnie z art. 4 tej decyzji.

3.  Komisja może zwrócić się do BERT o udzielenie porad RSPG lub RSC w odniesieniu do porad RSC dla Komisji ▌w sprawie określenia celów wspólnej polityki, o których mowa w art. 6 ust. 3 decyzji nr 676/2002/WE (decyzji o spektrum radiowym), o ile wchodzą one w zakres łączności elektronicznej.

4.  BERT w stosownych przypadkach wnosi wkład w przygotowanie sprawozdań publikowanych przez Komisję, RSPG, RSC lub inny właściwy organ, dotyczących perspektyw rozwoju sytuacji w dziedzinie częstotliwości radiowych w sektorze łączności elektronicznej oraz wytyczne, w których określa potencjalne potrzeby i wyzwania w tym zakresie.

Artykuł 11

Harmonizacja warunków i procedur związanych z ogólnymi zezwoleniami i prawami do użytkowania

1.  Komisja może zwrócić się do BERT o przekazanie Komisji, RSPG lub RSC opinii w sprawie zakresu stosowania i treści wszelkich środków wykonawczych przewidzianych w art. 6a dyrektywy 2002/20/WE (dyrektywy o zezwoleniach). Opinia ta może w szczególności obejmować ocenę przez BERT korzyści, które mogą płynąć dla wspólnego rynku usług i sieci łączności elektronicznej ze środków wykonawczych przyjętych przez Komisję na mocy art. 6a dyrektywy 2002/20/WE (dyrektywy o zezwoleniach), oraz identyfikację usług o potencjale ogólnowspólnotowym, dla których mogą płynąć korzyści z tych środków.

2.  Jeżeli Komisja, RSPG, RSC lub inny właściwy organ zwróci się do Urzędu z wnioskiem o udzielenie wyjaśnień lub uzupełnienie wszelkich opinii wydanych na mocy ust. 1, Urząd udzieli takich wyjaśnień i złoży takie uzupełnienia w terminie określonym w tym wniosku.

Artykuł 12

Wycofanie praw użytkowania częstotliwości radiowych i numerów przyznanych zgodnie z powszechnymi procedurami selekcyjnymi

Komisja może zwrócić się do BERT o przekazanie Komisji, RSPG lub RSC opinii w sprawie wycofania praw użytkowania przyznanych zgodnie z powszechnymi procedurami selekcyjnymi przewidzianymi w art. 6b dyrektywy 2002/20/WE (dyrektywy o zezwoleniach).

Opinia ta stwierdza, czy zaistniały przypadki poważnego i powtarzalnego naruszenia warunków związanych z prawami użytkowania.

Artykuł 13

Inicjatywa własna

Urząd może z własnej inicjatywy przekazać Parlamentowi Europejskiemu i Komisji opinię, w szczególności dotyczącą spraw, o których mowa w art. 4 ust. 2, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 2, art. 10 ust. 1, art. 12, 14, 21 i 22 lub wszelkiej innej sprawy, którą uznaje za istotną.

ROZDZIAŁ III

UZUPEŁNIAJĄCE ZADANIA BERT

Artykuł 14

Spory transgraniczne

1.  W przypadku otrzymania wniosku od krajowego organu regulacyjnego na mocy art. 21 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej) o wydanie zalecenia w sprawie rozwiązania sporu, BERT powiadamia wszystkie strony sporu i wszystkie krajowe organy regulacyjne, których ten spór dotyczy.

2.  BERT przeprowadza dochodzenie w sprawie powodów sporu i zwraca się z prośbą o stosowne informacje do stron oraz do krajowych organów regulacyjnych, których ten spór dotyczy.

3.  BERT wydaje zalecenie w nieprzekraczalnym terminie trzech miesięcy od otrzymania wniosku, chyba że zachodzą wyjątkowe okoliczności. Zalecenie określa wszelkie środki, które zdaniem BERT powinny zostać podjęte przez krajowe organy regulacyjne, których dotyczy spór, zgodnie z przepisami dyrektywy ramowej i/lub dyrektyw szczegółowych.

4.  BERT może odmówić wydania takiego zalecenia, jeżeli według jego opinii istnieją inne mechanizmy, które lepiej przyczyniłyby się do rozwiązania konfliktu w krótszym czasie, zgodnie przepisami art. 8 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej). W takich przypadkach BERT powiadamia bezzwłocznie strony sporu i krajowe organy regulacyjne.

Jeżeli spór nie zostanie rozstrzygnięty w terminie czterech miesięcy lub jeżeli strony sporu nie odwołają się do innych mechanizmów, BERT podejmie działania zgodnie z ust. 2 i 3 na wniosek krajowego organu regulacyjnego.

Artykuł 15

Wymiana, rozpowszechnianie i gromadzenie informacji

1.  Uwzględniając politykę Wspólnoty w dziedzinie łączności elektronicznej BERT działa na rzecz wymiany informacji, zarówno pomiędzy poszczególnymi państwami członkowskimi, jak również pomiędzy państwami członkowskimi, krajowymi organami regulacyjnymi i Komisją, dotyczących sytuacji i rozwoju działalności regulacyjnej w zakresie sieci i usług łączności elektronicznej. Uwzględniając różne warunki rynkowe i zależność od metod obranych w różnych podejściach regulacyjnych, BERT może opracować alternatywne rozwiązania w zharmonizowanych ramach regulacyjnych.

2.  BERT wspiera wymianę informacji, najlepsze praktyki regulacyjne i odpowiedni rozwój techniczny we Wspólnocie i poza nią w szczególności poprzez następujące działania:

   a) gromadzenie, przetwarzanie i upublicznianie informacji dotyczących charakterystyki technicznej, jakości i cen usług łączności elektronicznej oraz informacji dotyczących rynków łączności elektronicznej we Wspólnocie;
   b) zlecanie lub przeprowadzanie badań dotyczących sieci i usług łączności elektronicznej oraz ich regulacji ▌; oraz
   c) organizowanie lub wspieranie szkoleń dla krajowych organów regulacyjnych, dotyczących zagadnień pozostających w zakresie zadań BERT określonych w dyrektywie ramowej i dyrektywach szczegółowych.

3.  BERT udostępnia informacje tego typu w łatwo dostępnej formie. Zasady poufności traktowane są z należytym poszanowaniem.

Artykuł 16

Monitoring i sprawozdawczość dotycząca sektora łączności elektronicznej

1.  Komisja może zwrócić się do BERT o monitorowanie zmian na rynku łączności elektronicznej, a w szczególności ceny detaliczne produktów i usług, z których najczęściej korzystają użytkownicy.

2.  BERT publikuje roczne sprawozdanie dotyczące rozwoju sektora łączności elektronicznej, w tym kwestii konsumenckich, w którym określa bariery pozostałe do usunięcia przed urzeczywistnieniem jednolitego rynku łączności elektronicznej. Sprawozdanie zawiera również przegląd i analizę przekazywanych przez państwa członkowskie na mocy art. 4 ust. 3 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej) informacji dotyczących krajowych procedur odwoławczych oraz informacje na temat zakresu stosowania w państwach członkowskich procedur rozstrzygania sporów inaczej niż na drodze sądowej, o których mowa w art. 34 dyrektywy 2002/22/WE (dyrektywy o usłudze powszechnej). Sprawozdanie przedstawiane jest Parlamentowi Europejskiemu, który może wydać opinię na jego temat.

3.  Komisja może zwrócić się do BERT o wydanie opinii w sprawie środków, które można zastosować w celu rozwiązania problemów zidentyfikowanych w trakcie oceny kwestii, o których mowa w ust. 1, wraz z publikacją rocznego sprawozdania. Opinia ta przedstawiana jest Parlamentowi Europejskiemu.

4.  Komisja może zwrócić się do BERT o okresowe publikowanie sprawozdań dotyczących interoperacyjności usług cyfrowej telewizji interaktywnej, o których mowa w art. 18 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej).

Artykuł 17

Dostępność łączności elektronicznej

1.  Na wniosek Komisji BERT udziela porad Komisji i krajowym organom regulacyjnym w sprawie poprawy interoperacyjności, dostępności oraz wykorzystania usług łączności elektronicznej i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych, a w szczególności uwzględnia przy tym kwestie dotyczące interoperacyjności transgranicznej, analizując szczególne potrzeby niepełnosprawnych użytkowników końcowych i osób w podeszłym wieku.

Artykuł 18

Dodatkowe zadania

Na wniosek Komisji BERT może podjąć realizację określonych dodatkowych zadań, pod warunkiem zgody wszystkich członków.

ROZDZIAŁ IV

ORGANIZACJA BERT

Artykuł 19

Organy BERT

W skład BERT wchodzi:

   (a) Rada Organów Regulacyjnych;
  

   b) dyrektor zarządzający.
  

Artykuł 20

Rada Organów Regulacyjnych

1.  W skład Rady Organów Regulacyjnych wchodzi po jednym członku z każdego państwa członkowskiego, który jest szefem lub nominowanym przedstawicielem wysokiego szczebla niezależnego krajowego organu regulacyjnego, odpowiadającym za bieżące stosowanie ram regulacyjnych w danym państwie członkowskim. Krajowe organy regulacyjne powołują po jednym zastępcy na każde państwo członkowskie. Komisja pełni rolę obserwatora za uprzednią zgodą Rady Organów Regulacyjnych.

2.  Rada Organów Regulacyjnych powołuje spośród swoich członków przewodniczącego i zastępcę przewodniczącego. Jeżeli przewodniczący nie może pełnić swoich obowiązków, zastępuje go automatycznie zastępca przewodniczącego. Kadencja przewodniczącego i zastępcy przewodniczącego trwa dwa i pół roku, zgodnie z procedurami wyborczymi określonymi w regulaminie.

3.  Posiedzenia Rady Organów Regulacyjnych, zwoływane przez przewodniczącego, odbywają się co najmniej cztery razy w roku na sesji zwyczajnej. Może ona również zbierać się w drodze wyjątku z inicjatywy przewodniczącego, na wniosek Komisji lub na wniosek co najmniej jednej trzeciej członków. Rada Organów Regulacyjnych może zaprosić na swoje posiedzenie w charakterze obserwatora dowolną osobę, której opinia może mieć znaczenie. Członkowie Rady Organów Regulacyjnych mogą korzystać z pomocy doradców lub ekspertów, z zastrzeżeniem przepisów regulaminu wewnętrznego ▌.

4.  Rada Organów Regulacyjnych podejmuje decyzje większością dwóch trzecich głosów obecnych członków, o ile niniejsze rozporządzenie, dyrektywa ramowa oraz dyrektywy szczegółowe nie przewidują inaczej. Decyzje przekazywane są Komisji.

Rada Organów Regulacyjnych zatwierdza regulamin wewnętrzny BERT większością dwóch trzecich głosów. Regulamin ten gwarantuje, że członkowie Rady Organów Regulacyjnych przed każdym posiedzeniem zawsze otrzymują pełny porządek obrad i propozycje wniosków, aby umożliwić im złożenie poprawek przed głosowaniem.

5.  Każdy członek ma jeden głos. Szczegółową procedurę głosowania, w szczególności warunki, na jakich jeden z członków może działać w imieniu innego członka, jak również, w odpowiednich przypadkach, zasady dotyczące kworum, określają przepisy regulaminu wewnętrznego.

6.  Podczas wykonywania zadań powierzonych jej na mocy niniejszego rozporządzenia Rada Organów Regulacyjnych działa niezależnie i nie zabiega o instrukcje od żadnego państwa członkowskiego lub innego publicznego lub prywatnego zainteresowanego podmiotu, ani nie przyjmuje takich instrukcji.

7.  Usługi sekretariatu na rzecz Rady Organów Regulacyjnych świadczy BERT.

Artykuł 21

Zadania Rady Organów Regulacyjnych

1.  Rada Organów Regulacyjnych powołuje dyrektora zarządzającego zgodnie z ust. 7. Rada Organów Regulacyjnych podejmuje wszelkie decyzje związane wykonywaniem przez BERT funkcji określonych w art. 3.

2.  Po konsultacji z Komisją Rada Organów Regulacyjnych, w myśl art. 23 ust. 3 oraz w zgodzie z projektem budżetu przyjętym zgodnie z art. 25 przyjmuje do dnia 30 września każdego roku ▌program prac BERT na nadchodzący rok, po czym przekazuje go Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji ▌.

3.  Rada Organów Regulacyjnych sprawuje władzę dyscyplinarną nad dyrektorem zarządzającym.

4.  Rada Organów Regulacyjnych przyjmuje w imieniu BERT szczególne przepisy dotyczące prawa dostępu do dokumentów BERT, zgodnie z art. 36.

5.  Rada Organów Regulacyjnych przyjmuje roczne sprawozdanie z działalności BERT i przesyła je, najpóźniej do dnia 15 czerwca, do Parlamentu Europejskiego, Rady, Komisji, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego oraz Trybunału Obrachunkowego. Parlament Europejski może zwrócić się do przewodniczącego Rady Organów Regulacyjnych lub do dyrektora zarządzającego o przekazanie mu informacji dotyczących odnośnych kwestii związanych z działalnością BERT.

6.  Rada Organów Regulacyjnych udziela dyrektorowi zarządzającemu wskazówek dotyczących wykonywania zadań dyrektora zarządzającego.

7.  Rada Organów Regulacyjnych powołuje dyrektora zarządzającego. Rada Organów Regulacyjnych podejmuje tę decyzję większością trzech czwartych głosów swoich członków. Nowo mianowany dyrektor zarządzający nie bierze udziału w przygotowaniu takiej decyzji ani w głosowaniu nad nią.

8.  Rada Organów Regulacyjnych zatwierdza odrębny rozdział sprawozdania rocznego poświęcony działalności konsultacyjnej przewidziany w ust. 5 niniejszego artykułu i art. 23 ust. 7.

Artykuł 22

Dyrektor zarządzający

1.  BERT zarządzany jest przez dyrektora zarządzającego, który podczas pełnienia swoich obowiązków odpowiada przed Radą Organów Regulacyjnych i działa zgodnie z jej wskazówkami. Dyrektor zarządzający nie zwraca się poza tym o instrukcje do jakiegokolwiek rządu lub innego organu, ani nie przyjmuje takich instrukcji.

2.  Dyrektor zarządzający jest powoływany przez Radę Organów Regulacyjnych na podstawie osiągnięć, umiejętności i doświadczenia istotnych w dziedzinie sieci i usług łączności elektronicznej ▌. Przed mianowaniem odpowiedniość kandydata wybranego przez Radę Organów Regulacyjnych może być przedmiotem niewiążącej opinii Parlamentu Europejskiego oraz Komisji. W tym celu kandydata wzywa się do złożenia oświadczenia przed właściwą komisją Parlamentu Europejskiego i udzielenia odpowiedzi na pytania zadane przez członków tej komisji.

3.  Kadencja dyrektora zarządzającego wynosi pięć lat.▌

4.  ▌Rada Organów Regulacyjnych, uwzględniając sprawozdanie z oceny, może jednokrotnie przedłużyć kadencję dyrektora zarządzającego nie dłużej niż o trzy lata, wyłącznie w przypadkach, gdy jest to uzasadnione zadaniami i zobowiązaniami BERT.

Rada Organów Regulacyjnych informuje Parlament Europejski o swoim zamiarze przedłużenia kadencji dyrektora zarządzającego. W ciągu miesiąca poprzedzającego przedłużenie jego kadencji dyrektor zarządzający może zostać wezwany do złożenia oświadczenia przed właściwym komitetem Parlamentu Europejskiego i do udzielenia odpowiedzi na pytania zadane przez członków tego komitetu.

W przypadku nieprzedłużenia kadencji dyrektor zarządzający pełni swoje funkcje do czasu mianowania następcy.

5.  Dyrektor zarządzający może zostać odwołany ze stanowiska tylko na podstawie decyzji Rady Organów Regulacyjnych, z uwzględnieniem opinii Parlamentu Europejskiego. Rada Organów Regulacyjnych podejmuje tę decyzję większością trzech czwartych głosów swoich członków

6.  Parlament Europejski i Rada mogą zażądać od dyrektora zarządzającego przedstawienia sprawozdania z wykonania przez niego obowiązków. Jeśli okaże się to konieczne, przedmiotowo właściwa komisja Parlamentu Europejskiego może zwrócić się do dyrektora zarządzającego o wystąpienie na jej forum i udzielenie odpowiedzi na pytania jej członków.

Artykuł 23

Zadania Dyrektora zarządzającego

1.  Dyrektor zarządzający jest odpowiedzialny za reprezentowanie BERT i zarządzanie nim.

2.  Dyrektor zarządzający przygotowuje program pracy Rady Organów Regulacyjnych. Uczestniczy on, bez prawa głosu, w jej pracach.

3.  Każdego roku dyrektor zarządzający przygotowuje projekt rocznego programu prac BERT na nadchodzący rok i przedkłada go Radzie Organów Regulacyjnych ▌ do dnia 30 czerwca roku bieżącego. Rada Organów Regulacyjnych zatwierdza projekt rocznego programu prac zgodnie z art. 21 ust. 2. ▌

4.  Dyrektor zarządzający jest odpowiedzialny za nadzór nad realizacją rocznego programu prac BERT według wskazań Rady Organów Regulacyjnych ▌.

5.  Dyrektor zarządzający podejmuje wszelkie niezbędne kroki, w szczególności poprzez przyjmowanie wewnętrznych instrukcji administracyjnych oraz publikowanie komunikatów, w celu zapewnienia funkcjonowania BERT zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

6.  Dyrektor zarządzający sporządza preliminarz przychodów i wydatków BERT zgodnie z art. 25 i wykonuje budżet BERT zgodnie z art. 26.

7.  Każdego roku dyrektor zarządzający przygotowuje projekt sprawozdania rocznego, dotyczącego działań BERT, zawierający rozdział poświęcony działalności konsultacyjnej BERT oraz rozdział dotyczący spraw finansowo-administracyjnych.

8.  Wobec personelu BERT Rada Organów Regulacyjnych może powierzyć dyrektorowi zarządzającemu wykonywanie uprawnień przewidzianych w art. 38 ust. 3.

ROZDZIAŁ V

PRZEPISY FINANSOWE

Artykuł 24

Budżet BERT

1.  Przychody i środki BERT obejmują przede wszystkim:

   a) dotację wspólnotową zapisaną we właściwym dziale budżetu ogólnego Unii Europejskiej (sekcja "Komisja") zgodnie z decyzją władzy budżetowej oraz na mocy pkt. 47 porozumienia międzyinstytucjonalnego pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami(17);
   b) wkład finansowy wszystkich krajowych organów regulacyjnych; każde nowe państwo członkowskie dopilnowuje, aby krajowe organy regulacyjne posiadały odpowiednie środki finansowe wymagane do udziału w pracach BERT;
   c) połowę profesjonalnego personelu stanowią oddelegowani eksperci krajowi (SNE) wywodzący się z organów krajowych;
   d) najpóźniej sześć miesięcy po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia Rada Organów Regulacyjnych uzgadnia wysokość wkładu finansowego, jaki ma wnieść każde państwo członkowskie na mocy lit. (b);
   e) do 1 stycznia 2014 r. dokonany zostanie przegląd stosowności struktury budżetowej oraz spełnienia wymogów przez państwa członkowskie.

2.  Wydatki BERT pokrywają koszty personelu, koszty administracyjne, koszty infrastruktury oraz koszty operacyjne.

3.  Przychody i wydatki równoważą się.

4.  Wszystkie przychody i wydatki ▌są ujmowane w prognozie na każdy rok budżetowy, pokrywający się z rokiem kalendarzowym, i są ujmowane w budżecie ▌.

5.  Do dnia 1 stycznia 2014 r. nastąpi przegląd struktury organizacyjnej i finansowej BERT.

Artykuł 25

Uchwalenie budżetu

1.  Najpóźniej do dnia 15 lutego każdego roku dyrektor zarządzający przedstawia wstępny projekt budżetu dotyczący wydatków operacyjnych i programu prac przewidzianych na nadchodzący rok budżetowy i przekazuje go Radzie Organów Regulacyjnych wraz z wykazem etatów tymczasowych. Na podstawie projektu przygotowanego przez dyrektora zarządzającego Rada Organów Regulacyjnych opracowuje co roku preliminarz przychodów i wydatków BERT na następny rok budżetowy. Preliminarz, w tym projekt planu zatrudnienia, jest przekazywany Komisji przez Radę Organów Regulacyjnych najpóźniej do dnia 31 marca ▌.

2.  Komisja przekazuje preliminarz Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (zwanym dalej "władzą budżetową") wraz ze wstępnym projektem budżetu ogólnego Unii Europejskiej.

3.  Na podstawie preliminarza Komisja wprowadza do wstępnego projektu budżetu ogólnego Unii Europejskiej prognozy, które uważa za konieczne w odniesieniu do planu zatrudnienia oraz kwotę dotacji obciążającej budżet ogólny, zgodnie z art. 272 Traktatu.

4.  Władza budżetowa przyjmuje plan zatrudnienia dla BERT.

5.  Budżet BERT jest sporządzany przez Radę Organów Regulacyjnych. Budżet staje się budżetem ostatecznym po ostatecznym przyjęciu budżetu ogólnego Unii Europejskiej. W razie konieczności budżet jest odpowiednio dostosowywany.

6.  Rada Organów Regulacyjnych niezwłocznie powiadamia władzę budżetową o zamiarze zrealizowania każdego projektu, który może mieć znaczące skutki finansowe dla finansowania jej budżetu, w szczególności o wszelkich projektach dotyczących nieruchomości, takich jak najem lub zakup budynków. Rada Administracyjna powiadamia o tym zamiarze również Komisję. Jeżeli którykolwiek dział władzy budżetowej zamierza wydać opinię, powiadamia BERT o tym zamiarze w terminie dwóch tygodni od otrzymania informacji o projekcie dotyczącym nieruchomości. W przypadku braku odpowiedzi BERT może przystąpić do planowanego działania.

Artykuł 26

Wykonanie i kontrola budżetu

1.  Dyrektor zarządzający działa w charakterze urzędnika zatwierdzającego i wykonuje budżet BERT.

2.  Dyrektor zarządzający sporządza dla BERT roczne sprawozdanie z działalności wraz z poświadczeniem wiarygodności. Dokumenty te są udostępniane do wiadomości publicznej.

3.  Najpóźniej do dnia 1 marca po zamknięciu każdego roku budżetowego księgowy BERT przekazuje tymczasowe sprawozdania finansowe księgowemu Komisji oraz Trybunałowi Obrachunkowemu, wraz ze sprawozdaniem z zarządzania budżetem i finansami za dany rok budżetowy. Księgowy BERT przesyła sprawozdanie z zarządzania budżetem i finansami również do Parlamentu Europejskiego i Rady, najpóźniej do dnia 31 marca następnego roku. Księgowy Komisji konsoliduje następnie tymczasowe sprawozdania finansowe instytucji i organów zdecentralizowanych, zgodnie z art. 128 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002.

4.  Najpóźniej do dnia 31 marca po zamknięciu każdego roku budżetowego księgowy Komisji przekazuje Trybunałowi Obrachunkowemu tymczasowe sprawozdania finansowe BERT, wraz ze sprawozdaniem z zarządzania budżetem i finansami w danym roku budżetowym. Sprawozdanie z zarządzania budżetem i finansami w danym roku budżetowym przesyłane jest także Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

5.  Po otrzymaniu uwag Trybunału Obrachunkowego w sprawie tymczasowych sprawozdań finansowych BERT zgodnie z art. 129 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002, Dyrektor zarządzający, działając na własną odpowiedzialność, sporządza ostateczne sprawozdania finansowe BERT i przekazuje je do zaopiniowania Radzie Organów Regulacyjnych.

6.  Rada Organów Regulacyjnych przedkłada opinię w sprawie ostatecznych sprawozdań finansowych BERT.

7.  Do dnia 1 lipca po zamknięciu roku budżetowego Dyrektor zarządzający przekazuje ostateczne sprawozdania finansowe, wraz z opinią Rady Organów Regulacyjnych, Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu.

8.  Ostateczne sprawozdania finansowe są publikowane.

9.  Dyrektor zarządzający przesyła Trybunałowi Obrachunkowemu odpowiedź na jego uwagi najpóźniej do dnia 15 października. Dyrektor przesyła również tę odpowiedź Radzie Organów Regulacyjnych, Parlamentowi Europejskiemu i Komisji.

10.  Dyrektor zarządzający przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, na jego wniosek oraz zgodnie z art. 146 ust. 3 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002, wszelkie informacje niezbędne do sprawnego zastosowania procedury udzielania absolutorium na dany rok budżetowy.

11.  Parlament Europejski, na zalecenie Rady stanowiącej większością kwalifikowaną, najpóźniej do dnia 15 maja roku N +2 udziela Dyrektorowi zarządzającemu absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy N.

Artykuł 27

Systemy kontroli wewnętrznej

Audytor wewnętrzny Komisji odpowiada za audyt systemów kontroli wewnętrznej BERT.

Artykuł 28

Regulacje finansowe

Przepisy finansowe stosujące się do BERT są ustalane przez Radę Organów Regulacyjnych po konsultacji z Komisją. Przepisy te mogą odbiegać od rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich(18), jeżeli wymagają tego szczególne potrzeby operacyjne BERT i jedynie za uprzednią zgodą Komisji.

Artykuł 29

Środki zwalczania nadużyć finansowych

1.  W celu zwalczania nadużyć finansowych, korupcji i innych nielegalnych działań stosuje się bez żadnych ograniczeń przepisy rozporządzenia (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF)(19).

2.  BERT przystępuje do Porozumienia Międzyinstytucjonalnego z dnia 25 maja 1999 r. między Parlamentem Europejskim, Radą Unii Europejskiej i Komisją Wspólnot Europejskich dotyczącego wewnętrznych dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF)(20) oraz bezzwłocznie przyjmuje właściwe przepisy mające zastosowanie do wszystkich pracowników BERT.

3.  Decyzje dotyczące finansowania oraz wynikające z nich umowy oraz instrumenty wykonawcze muszą wyraźnie stwierdzać, że Trybunał Obrachunkowy i OLAF mogą w razie potrzeby przeprowadzać na miejscu kontrole wśród beneficjentów środków finansowych wydatkowanych przez BERT oraz pracowników odpowiedzialnych za przydzielenie tych środków.

ROZDZIAŁ VI

PRZEPISY OGÓLNE

Artykuł 30

Przekazywanie informacji BERT

1.  Przedsiębiorstwa udostępniające sieci i usługi łączności elektronicznej udzielają wszelkich informacji, w tym informacji o charakterze finansowym, których żąda BERT w celu realizacji zadań ustanowionych niniejszym rozporządzeniem. Na żądanie BERT przedsiębiorstwa przekazują takie informacje niezwłocznie, w terminach i w zakresie wskazanym przez BERT. Komisja może wymagać od BERT podania uzasadnienia żądania danej informacji

2.  Krajowe organy regulacyjne przekazują BERT informacje, które są niezbędne dla realizacji przez Urząd jego zadań wynikających z niniejszego rozporządzenia. Jeżeli udostępniona informacja odnosi się do informacji przekazanej uprzednio przez przedsiębiorstwo na wniosek krajowego organu regulacyjnego, przedsiębiorstwo to jest o tym fakcie informowane.

3.  W stosownych przypadkach gwarantuje się poufność informacji udostępnionej zgodnie z niniejszym artykułem. Zastosowanie ma art. 35.

Artykuł 31

Konsultacje

▌Jeżeli BERT zamierza wydać opinię zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia, w stosownych przypadkach konsultuje się z zainteresowanym stronami oraz umożliwia im wypowiedzenie się w rozsądnym terminie na temat projektu opinii. BERT udostępnia wyniki procedur konsultacyjnych ▌, chyba że dotyczą one informacji poufnych.

Artykuł 32

Nadzór, egzekwowanie przepisów i kary

1.  Krajowe organy regulacyjne we współpracy z BERT odpowiadają za weryfikację stopnia, w jakim przedsiębiorstwa przestrzegają zobowiązań wynikających z przepisów określonych w niniejszym rozporządzeniu.

2.  Komisja zwraca przedsiębiorstwom uwagę, jeśli nie spełnią one żądania udzielenia informacji, o którym mowa w art. 30. W stosownych przypadkach i na wniosek BERT, Komisja może opublikować nazwy tych przedsiębiorstw ▌.

4.  

Artykuł 33

Deklaracja interesów

Personel BERT, członkowie Rady Organów Regulacyjnych oraz dyrektor zarządzający BERT składają coroczną deklarację zobowiązań i deklarację interesów wykazujące wszelkie bezpośrednie lub pośrednie interesy, które mogłyby być uważane za szkodliwe dla ich niezależności. Deklaracje te są składane w formie pisemnej.

Artykuł 34

Przejrzystość

1.  BERT wykonuje swoje działania z zachowaniem wysokiego stopnia przejrzystości.

2.  BERT w przystępnej formie udostępnia opinii publicznej, w tym zainteresowanym stronom, obiektywne i wiarygodne informacje, w stosownych przypadkach również w odniesieniu do wyników pracy BERT. BERT publikuje również deklaracje interesów złożone przez członków Rady Organów Regulacyjnych oraz dyrektora zarządzającego.

3.  Rada Organów Regulacyjnych, działając na wniosek Dyrektora zarządzającego, może upoważnić zainteresowane strony do uczestniczenia w niektórych pracach BERT w charakterze obserwatora.

4.  BERT wprowadza w regulaminie wewnętrznym ustalenia praktyczne dotyczące wdrożenia zasad przejrzystości określonych w ust. 1 i 2.

Artykuł 35

Poufność

1.  BERT nie ujawnia stronom trzecim otrzymywanych i przetwarzanych informacji, których dotyczy wymóg zachowania poufności.

2.  Członkowie ▌Rady Organów Regulacyjnych BERT, dyrektor zarządzający, eksperci zewnętrzni oraz personel BERT podlegają również po zakończeniu pełnienia przez nich obowiązków wymogom dotyczącym poufności określonych w art. 287 Traktatu

3.  BERT wprowadza w regulaminie wewnętrznym ustalenia praktyczne w zakresie wdrożenia zasad poufności określonych w ust. 1 i 2.

4.  Bez uszczerbku dla art. 36, BERT podejmuje odpowiednie środki zgodnie z decyzją Komisji 2001/844/WE, EWWiS, Euratom(21), aby chronić informacje, których dotyczy wymóg zachowania poufności, a do których ma dostęp lub które zostały mu przekazane przez państwa członkowskie lub krajowe organy regulacyjne. Państwa członkowskie podejmują równoważne działania zgodnie z odnośnym ustawodawstwem krajowym. Należy przy tym w odpowiedni sposób uwzględnić wagę możliwego naruszenia istotnych interesów Wspólnoty czy też jednego lub większej liczby państw członkowskich. Państwa członkowskie i Komisja respektują odpowiednią klauzulę poufności nadaną przez autora dokumentu.

Artykuł 36

Dostęp do dokumentów

1.  W przypadku dokumentów będących w posiadaniu BERT stosuje się rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 ║.

2.  Rada Organów Regulacyjnych przyjmuje praktyczne środki dotyczące stosowania rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 w ciągu sześciu miesięcy od daty rzeczywistego rozpoczęcia działalności przez BERT.

Artykuł 37

Status prawny

1.  BERT jest organem Wspólnoty i posiada osobowość prawną.

2.  W każdym państwie członkowskim BERT posiada zdolność prawną o najszerszym zakresie przyznanym przez ustawodawstwo krajowe osobom prawnym. Urząd może w szczególności nabywać lub zbywać majątek ruchomy i nieruchomy oraz być stroną w postępowaniach sądowych.

3.  BERT reprezentuje jego Dyrektor.

4.  Siedziba BERT znajduje się w […]. Do czasu przygotowania jej własnych lokali, Urząd będzie mieścić się w lokalach Komisji.

Artykuł 38

Personel

1.  Do pracowników BERT mają zastosowanie: regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich, warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich oraz zasady przyjęte wspólnie przez instytucje Wspólnot Europejskich w celu stosowania tego regulaminu pracowniczego i warunków zatrudnienia.

2.  Rada Organów Regulacyjnych, w porozumieniu z Komisją, przyjmuje niezbędne przepisy wykonawcze, zgodnie z postanowieniami art. 110 regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich.

3.  Wobec swoich pracowników BERT korzysta z uprawnień przyznanych organowi mianującemu na mocy regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich oraz organowi upoważnionemu do zawierania umów na mocy warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich.

4.  Rada Organów Regulacyjnych może przyjąć postanowienia umożliwiające zatrudnianie przez BERT oddelegowanych ekspertów krajowych z państw członkowskich.

Artykuł 39

Przywileje i immunitety

Do BERT i jego pracowników ma zastosowanie protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej.

Artykuł 40

Odpowiedzialność BERT

1.  W przypadku odpowiedzialności pozaumownej BERT, zgodnie z ogólnymi zasadami wspólnymi dla prawa wszystkich państw członkowskich, naprawia wszelkie szkody wyrządzone przez Urząd lub jego pracowników podczas wykonywania obowiązków. Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich jest organem właściwym do orzekania we wszelkich sporach dotyczących naprawy takich szkód.

2.  Osobistą odpowiedzialność finansową oraz odpowiedzialność dyscyplinarną pracowników BERT wobec BERT regulują odpowiednie przepisy mające zastosowanie do pracowników BERT.

Artykuł 41

Ochrona danych osobowych

Podczas przetwarzania danych osobowych BERT podlega przepisom rozporządzenia (WE) nr 45/2001.

Artykuł 42

Udział krajów trzecich

BERT jest otwarty na udział krajów europejskich niebędących członkami Unii Europejskiej, które zawarły ze Wspólnotą umowy odnośnie do przyjęcia i stosowania przepisów wspólnotowych w dziedzinie, której dotyczy niniejsze rozporządzenie. Zgodnie z odpowiednimi przepisami określonymi w tych umowach należy przyjąć ustalenia określające szczegółowe zasady udziału tych krajów w pracach BERT, a w szczególności charakter i zakres takiego udziału. Zgodnie z decyzją Rady Organów Regulacyjnych ustalenia te ▌ mogą uwzględniać udział w posiedzeniach Rady Organów Regulacyjnych, bez prawa głosu.

Artykuł 43

Komitet ds. Łączności

1.  We wdrażaniu przepisów niniejszego rozporządzenia Komisję wspiera Komitet ds. Łączności, powołany na mocy art. 22 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywa ramowa).

2.  W przypadku odwołania do niniejszego ustępu, stosuje się przepisy art. 3 oraz art. 7 decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiająca warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji(22), z uwzględnieniem przepisów art. 8 tej decyzji.

3.  W przypadku odwołania do niniejszego ustępu, stosuje się przepisy art. 5a ust. 1 do 4 oraz art. 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów art. 8 tej decyzji.

Artykuł 44

Ocena i przegląd

W ciągu trzech lat po rozpoczęciu działalności ▌Komisja publikuje ▌ sprawozdanie oceniające doświadczenia nabyte w wyniku działalności BERT. Ocena ta obejmuje wyniki osiągnięte przez BERT i jego metody pracy, w odniesieniu do celu, mandatu i zadań BERT określonych w niniejszym rozporządzeniu oraz w rocznych programach prac BERT. Sprawozdanie oceniające uwzględnia opinie zainteresowanych stron zarówno na poziomie Wspólnoty, jak i na poziomie krajowym oraz jest przekazywane Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. Parlament Europejski wydaje opinię na temat sprawozdania oceniającego.

Do dnia 1 stycznia 2014 r. nastąpi przegląd w celu dokonania oceny, czy istnieje konieczność przedłużenia mandatu BERT. W przypadku gdy przedłużenie jest uzasadnione, dokonuje się przeglądu uregulowań budżetowych i proceduralnych, a także przeglądu zasobów ludzkich.

Artykuł 45

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dnia [31 grudnia 2009 r.]

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w ║

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

(1) Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.
(2) Dz.U. C 224 z 30.8.2008, s. 50.
(3) Dz.U. C 257 z 9.10.2008, s. 51.
(4) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 24 września 2008 r.
(5) Dz.U. L 108 z 24.4.2002, str. 33.
(6) Dz.U. L 108 z 24.4.2002, str. 7.
(7) Dz.U. L 108 z 24.4.2002, str. 21.
(8) Dz.U. L 108 z 24.4.2002, str. 51.
(9) Dz.U. L 201 z 31.7.2002, str. 37. ║
(10) Dz.U. C 146 E z 12.6.2008, s. 370.
(11) Dz.U. L 200 z 30.7.2002, s. 38.
(12) Dz.U. C 104 z 3.5.2006, s. 19 i Dz.U. C 191 z 17.8.2007, s. 17.
(13) Dz.U. L 108 z 24.4.2002, s. 1.
(14) Dz.U. L 171 z 29.6.2007, str. 32.
(15) Dz.U. L 145 z 31.5.2001, s. 43.
(16) Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1.
(17) Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.
(18) Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72.
(19) Dz.U. L 136 z 31.5.1999, s. 1.
(20) Dz.U. L 136 z 31.5.1999, s. 15.
(21) Dz.U. L 317 z 3.12.2001, str. 1.
(22) Dz.U. L 184 z 17.7.1999, s. 23.


Wspólne podejście do zagospodarowania zakresów częstotliwości zwolnionych w wyniku przejścia na nadawanie cyfrowe
PDF 241kWORD 87k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 24 września 2008 r. w sprawie pełnego wykorzystania potencjału dywidendy cyfrowej w Europie: wspólne podejście do zagospodarowania zakresów częstotliwości zwolnionych w wyniku przejścia na nadawanie cyfrowe (2008/2099(INI))
P6_TA(2008)0451A6-0305/2008

Parlament Europejski,

–   uwzględniając komunikat Komisji z dnia 13 listopada 2007 r. zatytułowany "Pełne wykorzystanie potencjału dywidendy cyfrowej w Europie: wspólne podejście do zagospodarowania zakresów częstotliwości zwolnionych w wyniku przejścia na nadawanie cyfrowe" (COM(2007)0700) (komunikat Komisji w sprawie wspólnego podejścia do zagospodarowania zakresów częstotliwości),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 14 lutego 2007 r. w sprawie europejskiej polityki w zakresie widma radiowego(1),

–   uwzględniając komunikat Komisji z dnia 29 września 2005 r. zatytułowany "Priorytety polityki spektrum radiowego UE w zakresie przejścia na nadawanie cyfrowe w kontekście zbliżającej się Regionalnej Konferencji Radiokomunikacyjnej ITU w roku 2006 (RRC-06)" (COM(2005)0461),

–   uwzględniając opinię zespołu ds. polityki widma radiowego z dnia 14 lutego 2007 r. w sprawie konsekwencji dywidendy cyfrowej dla polityki UE w zakresie widma radiowego,

–   uwzględniając rezolucję z dnia 16 listopada 2005 r. w sprawie przyspieszenia przejścia z nadawania analogowego na nadawanie cyfrowe(2),

–   uwzględniając art. 45 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii oraz opinie Komisji Kultury i Edukacji, Komisji Gospodarczej i Monetarnej oraz Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów (A6-0305/2008),

A.   mając na uwadze, że przejście z analogowej na cyfrową technikę nadawania telewizji naziemnej do końca 2012 r. doprowadzi do zwolnienia widma radiowego w Unii Europejskiej na znaczną skalę dzięki znacznie wyższej efektywności nadawania w technice cyfrowej, oferując tym samym możliwość ponownego rozdzielenia częstotliwości widma oraz przedstawiając nowe perspektywy rozwoju rynku, a także rozszerzenia jakościowych usług i wyboru dla konsumentów,

B.   mając na uwadze, że korzyści płynące z wykorzystania widma radiowego zostaną maksymalnie zwiększone poprzez skoordynowane działanie na szczeblu UE celem zagwarantowania optymalnego wykorzystania pod względem wydajności,

C.   mając na uwadze, że widmo radiowe jest kluczowym czynnikiem w świadczeniu szerokiej gamy usług oraz w rozwoju rynków opartych na technologii, których wartość szacuje się na 2,2% PKB UE, i dlatego ma podstawowe znaczenie dla wzrostu gospodarczego, wydajności i rozwoju przemysłu unijnego zgodnie ze strategią lizbońską,

D.   mając na uwadze, że widmo radiowe jest zarazem rzadkim zasobem naturalnym i dobrem publicznym, a efektywne wykorzystanie widma ma decydujące znaczenie dla zapewnienia dostępu do widma różnym zainteresowanym stronom, pragnącym oferować swoje połączone usługi,

E.   mając na uwadze, że duża część zakresów częstotliwości jest obecnie wykorzystywana do celów wojskowych w oparciu o technologię analogową i w związku z tym znaczny wzrost całkowitych zasobów częstotliwości dostępnych dla publicznej komunikacji elektronicznej obejmie również tę część po przejściu na nadawanie cyfrowe,

F.   mając na uwadze, że państwa członkowskie nie posiadają wspólnego harmonogramu przejścia na nadawanie cyfrowe; mając na uwadze, że w wielu państwach członkowskich plany przejścia na nadawanie cyfrowe są na zaawansowanym etapie, a w kilku innych proces ten już się dokonał,

G.   mając na uwadze, że komunikat Komisji w sprawie wspólnego podejścia do zagospodarowania zakresów częstotliwości stanowi integralną część pakietu z dziedziny usług łączności elektronicznej przyjętego przez Komisję w listopadzie 2007 r. dotyczącego reformy ram prawnych w zakresie łączności elektronicznej,

H.   mając na uwadze, że w wielu państwach członkowskich trwa obecnie proces (ponownego) przyznawania częstotliwości nadawczych nadawcom w technologii cyfrowej, czego konsekwencją będzie przyznanie częstotliwości i ich zablokowanie na wiele lat,

I.  I. mając na uwadze, że neutralność technologiczna ma kluczowe znaczenie dla promowania interoperacyjności i dla bardziej elastycznej i przejrzystej polityki przejścia na nadawanie cyfrowe, uwzględniającej interes ogólny,

J.   mając na uwadze, że Rada zwróciła się do państw członkowskich o przejście na nadawanie cyfrowe w miarę możliwości przed 2012 r.,

K.   mając na uwadze, że wszystkie państwa członkowskie opublikowały swoje propozycje w dziedzinie przejścia na nadawanie cyfrowe,

1.   dostrzega znaczenie inicjatywy i2010, stanowiącej część odnowionej strategii lizbońskiej, i podkreśla, że efektywny dostęp do widma i jego wykorzystywanie są istotne dla osiągnięcia celów lizbońskich; podkreśla w tym kontekście konieczność dostępu do usług szerokopasmowych celem przezwyciężenia "przepaści cyfrowej";

2.   podkreśla potrzebę przejścia na nadawanie cyfrowe, które wraz z rozwojem nowych technologii informacyjnych i komunikacyjnych oraz dywidendą cyfrową pomoże w przezwyciężeniu "przepaści cyfrowej" i przyczyni się do osiągnięcia celów lizbońskich;

3.   zwraca uwagę na rozbieżność między krajowymi systemami odnoszącymi się do przydziału i korzystania z częstotliwości; zauważa, że różnice te mogą stanowić przeszkodę na drodze do realizacji sprawnie funkcjonującego rynku wewnętrznego;

4.   podkreśla, że rozmiar dywidendy cyfrowej będzie się zmieniać w zależności od państwa członkowskiego ze względu na uwarunkowania krajowe i odzwierciedlając politykę audiowizualną oraz politykę dotyczącą mediów w poszczególnych państwach;

5.   uznaje, że zwiększona wydajność częstotliwości widma w przypadku cyfrowej telewizji naziemnej powinna umożliwić ponowne przydzielenie około 100 MHz dywidendy cyfrowej na przenośne usługi szerokopasmowe i inne (takie jak usługi z zakresu bezpieczeństwa publicznego, identyfikacja radiowa i zastosowania związane z bezpieczeństwem na drogach), zapewniając jednocześnie dalszy rozwój usług nadawczych;

6.   zauważa, że większość państw członkows