Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 21 października 2008 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady w sprawie podpisania i zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej umowy o współpracy naukowo-technicznej między Wspólnotą Europejską z jednej strony, a Nową Zelandią z drugiej strony. (COM(2008)0170 – C6-0292/2008 – 2008/0066(CNS))

P6_TA(2008)0478 A6-0367/2008

(Procedura konsultacji)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek dotyczący decyzji Rady (COM(2008)0170),

–   uwzględniając decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1982/2006/WE z dnia 18 grudnia 2006 r. dotyczącą siódmego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007-2013)(1),

–   uwzględniając art. 170 oraz art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze Traktatu WE,

–   uwzględniając art. 300 ust. 3 akapit pierwszy Traktatu WE, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C6-0292/2008),

–   uwzględniając art. 51 oraz art. 83 ust. 7 i art. 43 ust. 1 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii (A6-0367/2008),

1.   zatwierdza zawarcie umowy;

2.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich i Nowej Zelandii.

(1) Dz.U. L 412 z 30.12.2006, s. 1.

Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 21 października 2008 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady w sprawie zawarcia porozumienia o współpracy między Organizacją Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego i Wspólnotą Europejską w zakresie kontroli/inspekcji w dziedzinie ochrony lotnictwa i spraw powiązanych (COM(2008)0335 – C6-0320/2008 – 2008/0111(CNS))

P6_TA(2008)0479 A6-0374/2008

(Procedura konsultacji)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek dotyczący decyzji Rady (COM(2008)0335),

–   uwzględniając art. 80 ust. 2 oraz art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze Traktatu WE,

–   uwzględniając art. 300 ust. 3 akapit pierwszy Traktatu WE, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C6-0320/2008),

–   uwzględniając art. 51, art. 83 ust. 7 oraz art. 43 ust. 1 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Transportu i Turystyki (A6-0374/2008),

1.   zatwierdza zawarcie porozumienia o współpracy;

2.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego.

Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 21 października 2008 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (wersja ujednolicona) (COM(2008)0098 – C6-0144/2008 – 2008/0049(COD))

P6_TA(2008)0480 A6-0380/2008

(Procedura współdecyzji – kodyfikacja)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedłożony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2008)0098),

–   uwzględniając art. 251 ust. 2 oraz art. 95 ust. 1 Traktatu WE, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony przez Komisję (C6-0144/2008),

–   uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 20 grudnia 1994 r. w sprawie szybszej metody pracy nad urzędową kodyfikacją tekstów prawnych(1),

–   uwzględniając art. 80 i art. 51 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A6-0380/2008),

A.   mając na uwadze opinię grupy konsultacyjnej złożonej ze służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, zgodnie z którą przedmiotowy wniosek ogranicza się do prostej kodyfikacji istniejących przepisów bez zmian co do istoty,

1.   zatwierdza wniosek Komisji w wersji uwzględniającej zalecenia grupy konsultacyjnej służb prawnych Parlamentu, Rady i Komisji;

2.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

(1) Dz.U. C 102 z 4.4.1996, s. 2.

Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 21 października 2008 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady odnoszącej się do prostych zbiorników ciśnieniowych (wersja ujednolicona) (COM(2008)0202 – C6-0172/2008 – 2008/0076(COD))

P6_TA(2008)0481 A6-0381/2008

(Procedura współdecyzji – kodyfikacja)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedłożony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2008)0202),

–   uwzględniając art. 251 ust. 2 oraz art. 95 Traktatu WE, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony przez Komisję (C6-0172/2008),

–   uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 20 grudnia 1994 r. w sprawie szybszej metody pracy nad urzędową kodyfikacją tekstów prawnych(1),

–   uwzględniając art. 80 i art. 51 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A6-0381/2008),

A.   mając na uwadze, że zdaniem grupy konsultacyjnej, złożonej z odpowiednich służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, wniosek ogranicza się do prostej kodyfikacji istniejących przepisów bez zmian co do istoty,

1.   zatwierdza wniosek Komisji w wersji uwzględniającej zalecenia grupy konsultacyjnej służb prawnych Parlamentu, Rady i Komisji;

2.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

(1) Dz.U. C 102 z 4.4.1996, s. 2.

Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 21 października 2008 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (wersja ujednolicona) (COM(2008)0369 – C6-0244/2008 – 2008/0126(COD))

P6_TA(2008)0482 A6-0385/2008

(Procedura współdecyzji – ujednolicenie)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedłożony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2008)0369),

–   uwzględniając art. 251 ust. 2 oraz art. 95 Traktatu WE, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony przez Komisję (C6-0244/2008),

–   uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 20 grudnia 1994 r. w sprawie szybszej metody pracy nad urzędową kodyfikacją tekstów prawnych(1),

–   uwzględniając art. 80 i art. 51 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A6-0385/2008),

A.   mając na uwadze, że zdaniem grupy konsultacyjnej, złożonej z odpowiednich służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, wniosek ogranicza się do prostej kodyfikacji istniejących przepisów bez zmian co do istoty,

1.   zatwierdza wniosek Komisji w wersji uwzględniającej zalecenia grupy konsultacyjnej służb prawnych Parlamentu, Rady i Komisji;

2.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

(1) Dz.U. C 102 z 4.4.1996, s. 2.

Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 21 października 2008 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady o stosowaniu Protokołu w sprawie procedury dotyczącej nadmiernego deficytu załączonego do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (wersja ujednolicona) (COM(2008)0073 – C6-0147/2008 – 2008/0053(CNS))

P6_TA(2008)0483 A6-0386/2008

(Procedura konsultacji –ujednolicenie)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedłożony Radzie (COM(2008)0073),

–   uwzględniając art. 104 ust. 14 akapit trzeci Traktatu WE, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C6-0147/2008),

–   uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 20 grudnia 1994 r. w sprawie szybszej metody pracy nad urzędową kodyfikacją tekstów prawnych(1),

–   uwzględniając art. 80 i art. 51 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A6-0386/2008),

A.   mając na uwadze opinię grupy konsultacyjnej złożonej ze służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, zgodnie z którą przedmiotowy wniosek ogranicza się do prostej kodyfikacji istniejących przepisów bez zmian co do istoty,

1.   zatwierdza wniosek Komisji w wersji uwzględniającej zalecenia grupy konsultacyjnej służb prawnych Parlamentu, Rady i Komisji;

2.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

(1) Dz.U. C 102 z 4.4.1996, s. 2.

Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 21 października 2008 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 Traktatu do pewnych kategorii porozumień i praktyk uzgodnionych w sektorze transportu lotniczego (wersja ujednolicona) (COM(2008)0367 – C6-0272/2008 – 2008/0124(CNS))

P6_TA(2008)0484 A6-0379/2008

(Procedura konsultacji – ujednolicenie)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedłożony Radzie (COM(2008)0367),

–   uwzględniając art. 83 Traktatu WE, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C6-0272/2008),

–   uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 20 grudnia 1994 r. w sprawie szybszej metody pracy nad urzędową kodyfikacją tekstów prawnych(1),

–   uwzględniając art. 80 i art. 51 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A6-0379/2008),

A.   mając na uwadze, że zdaniem grupy konsultacyjnej, złożonej z odpowiednich służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, wniosek ogranicza się do prostej kodyfikacji istniejących przepisów bez zmian co do istoty,

1.   zatwierdza wniosek Komisji w wersji uwzględniającej zalecenia grupy konsultacyjnej służb prawnych Parlamentu, Rady i Komisji;

2.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

(1) Dz.U. C 102 z 4.4.1996, s. 2.

Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 21 października 2008 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady zmieniającego rozporządzenie (WE, Euratom) nr 1150/2000 wykonujące decyzję 2000/597/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (COM(2008)0223 – C6-0197/2008 – 2008/0089(CNS))

P6_TA(2008)0485 A6-0342/2008

(Procedura konsultacji)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Radzie (COM(2008)0223),

–   uwzględniając art. 279 ust. 2 Traktatu WE oraz art. 183 Traktatu Euratom, na mocy których Rada skonsultowała się z Parlamentem (C6-0197/2008),

–   uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami(1), w szczególności deklarację nr 3 w sprawie przeglądu ram finansowych, dołączoną do powyższego porozumienia,

–   uwzględniając art. 51 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej (A6-0342/2008),

1.   zatwierdza po poprawkach wniosek Komisji;

2.   zwraca się do Komisji o odpowiednią zmianę jej wniosku, zgodnie z art. 250 ust. 2 Traktatu WE oraz art. 119 drugi akapit Traktatu Euratom;

3.   zwraca się do Rady o poinformowanie go w przypadku uznania za stosowne odejścia od tekstu zatwierdzonego przez Parlament;

4.   zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem w przypadku uznania za stosowne wprowadzenia znaczących zmian do wniosku Komisji;

5.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

Tekst proponowany przez Komisję   Poprawka Poprawka 1 Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający Punkt 1 preambuły (1)  Na szczycie w Brukseli w dniach 15 i 16 grudnia 2005 r. Rada Europejska przedstawiła liczne konkluzje odnoszące się do systemu zasobów własnych Wspólnot, w wyniku których przyjęto decyzję 2007/436/WE, Euratom. (1)  Na szczycie w Brukseli w dniach 15 i 16 grudnia 2005 r. Rada Europejska przedstawiła liczne konkluzje odnoszące się do systemu zasobów własnych Wspólnot, w wyniku których przyjęto decyzję 2007/436/WE, Euratom; Rada wezwała także Komisję do dokonania pełnego, szeroko zakrojonego przeglądu obejmującego wszystkie aspekty wydatków i zasobów UE, a także do sporządzenia sprawozdania w latach 2008/2009. Poprawka 2 Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający Punkt 1 a preambuły (nowy) (1a)  Komisja dokona zatem ogólnego przeglądu funkcjonowania systemu zasobów własnych, któremu towarzyszyć będą odpowiednie wnioski w pełni uwzględniające prace i zalecenia Parlamentu Europejskiego, z zachowaniem warunków określonych w deklaracji nr 3 w sprawie przeglądu wieloletnich ram finansowych, stanowiącej załącznik do Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami1 _______________ 1 Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1..

(1) Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.

Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 21 października 2008 r. w sprawie projektu dotyczącego decyzji ramowej Rady w sprawie europejskiego nakazu dowodowego dotyczącego przedmiotów, dokumentów i danych, które mają zostać wykorzystane w postępowaniach w sprawach karnych (13076/2007 – C6-0293/2008 – 2003/0270(CNS))

P6_TA(2008)0486 A6-0408/2008

(Procedura konsultacji – ponowna konsultacja)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając projekt Rady (13076/2007),

–   uwzględniając wniosek Komisji skierowany do Rady (COM(2003)0688),

–   uwzględniając swoje stanowisko z dnia 31 marca 2004 r.(1),

–   uwzględniając art. 34 ust. 2 lit. b) traktatu UE,

–   uwzględniając art. 39 ust. 1 traktatu UE, na mocy którego Rada skonsultowała się ponownie z Parlamentem (C6-0293/2008),

–   uwzględniając art. 93, 51 oraz art. 55 ust. 3 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A6-0408/2008),

1.   zatwierdza po poprawkach projekt Rady;

2.   zwraca się do Komisji o zmianę jej wniosku, zgodnie z art. 250 ust. 2 traktatu WE;

3.   zwraca się do Rady o poinformowanie go w przypadku uznania za stosowne odejścia od tekstu przyjętego przez Parlament;

4.   zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem w przypadku uznania za stosowne wprowadzenia znaczących zmian do projektu lub zastąpienia go innym tekstem;

5.   deklaruje swoją determinację, aby w przypadku, gdyby przedmiotowy tekst nie został przyjęty przed wejściem w życie traktatu lizbońskiego, rozpatrzyć wszelkie kolejne wnioski w trybie pilnym, w ścisłej współpracy z parlamentami krajowymi;

6.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

Projekt Rady   Poprawka Poprawka 1 Projekt Rady Punkt 8 preambuły (8)  Zasada wzajemnego uznawania jest oparta na wysokim poziomie zaufania między państwami członkowskimi. W celu zwiększenia tego zaufania, niniejsza decyzja ramowa ustanawia niektóre środki zabezpieczające w celu ochrony praw podstawowych. Europejski nakaz dowodowy powinien zatem być wydawany jedynie przez sędziów, sądy, sędziów śledczych, prokuratorów oraz niektóre inne organy sądowe określone przez państwa członkowskie zgodnie z niniejszą decyzją ramową. 8)  Zasada wzajemnego uznawania jest oparta na wysokim poziomie zaufania między państwami członkowskimi. W celu zwiększenia tego zaufania, niniejsza decyzja ramowa ustanawia niektóre środki zabezpieczające w celu ochrony praw podstawowych. Europejski nakaz dowodowy powinien zatem być wydawany jedynie przez sędziów, sędziów śledczych lub prokuratorów. Poprawka 2 Projekt Rady Punkt 9 preambuły (9)  Niniejszą decyzję ramową przyjmuje się na mocy art. 31 Traktatu, w związku z czym dotyczy ona współpracy sądowej w rozumieniu tego przepisu, w celu ułatwiania gromadzenia dowodów w postępowaniach zdefiniowanych w art. 5 niniejszej decyzji ramowej. Mimo że w gromadzeniu takich dowodów zgodnie z art. 2 lit. c) pkt (ii) niniejszej decyzji ramowej mogą odegrać rolę organy inne niż sędziowie, sądy, sędziowie śledczy i prokuratorzy, zakres zastosowania niniejszego instrumentu nie obejmuje współpracy policyjnej, celnej, transgranicznej i administracyjnej, która jest uregulowana innymi postanowieniami traktatów. 9)  Niniejszą decyzję ramową przyjmuje się na mocy art. 31 Traktatu, w związku z czym dotyczy ona współpracy sądowej w rozumieniu tego przepisu, w celu ułatwiania gromadzenia dowodów w postępowaniach zdefiniowanych w art. 5 niniejszej decyzji ramowej. Zakres zastosowania niniejszego instrumentu nie obejmuje współpracy policyjnej, celnej, transgranicznej i administracyjnej, która jest uregulowana innymi postanowieniami traktatów. Poprawka 3 Projekt Rady Punkt 24 a preambuły (nowy) 24a)   Nadrzędne znaczenie ma jak najszybsze przyjęcie decyzji ramowej Rady 2008/.../WSiSW w sprawie ochrony danych osobowych przetwarzanych w ramach współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych, która zapewniałaby odpowiedni poziom ochrony danych i uwzględniałaby przetwarzanie danych osobowych na szczeblu krajowym. Poprawka 4 Projekt Rady Punkt 25 preambuły (25)  Europejski nakaz dowodowy powinien współistnieć z obecnie obowiązującymi procedurami pomocy wzajemnej, lecz współistnienie to powinno być traktowane jako przejściowe do czasu, gdy zgodnie z programem haskim sposoby gromadzenia materiału dowodowego wyłączone z zakresu stosowania niniejszej decyzji ramowej staną się również przedmiotem instrumentu wzajemnego uznawania, którego przyjęcie zapewniłoby kompletny system wzajemnego uznawania zastępujący procedury wzajemnej pomocy. 25)  Europejski nakaz dowodowy powinien współistnieć z obecnie obowiązującymi procedurami pomocy wzajemnej, lecz współistnienie to powinno być traktowane jako przejściowe do czasu, gdy zgodnie z programem haskim sposoby gromadzenia materiału dowodowego wyłączone z zakresu stosowania niniejszej decyzji ramowej staną się również przedmiotem instrumentu wzajemnego uznawania, którego przyjęcie zapewniłoby kompletny system wzajemnego uznawania zastępujący procedury wzajemnej pomocy. Komisja powinna jak najszybciej przedstawić wnioski mające na celu uzupełnienie ram uznawania dowodów w sprawach karnych, konsolidując jednocześnie prawodawstwo dotychczas przyjęte. Komisja jest ponadto proszona o zainicjowanie starań prowadzących do harmonizacji systemów pozyskiwania dowodów w państwach członkowskich. Harmonizacja stanowi bowiem najlepszą podstawę dla zapewnienia współpracy w sprawach karnych. Poprawka 5 Projekt Rady Punkt 25 a preambuły (nowy) (25a)  Komisja powinna jak najszybciej przedstawić wniosek w sprawie instrumentu prawnego dotyczącego gwarancji proceduralnych w postępowaniu karnym. Poprawka 6 Projekt Rady Artykuł 2 – litera c c) "organ wydający" oznacza: c) "organ wydający" oznacza: sędziego, sędziego śledczego lub prokuratora posiadającego zgodnie z prawem krajowym uprawnienia w zakresie wydawania europejskiego nakazu dowodowego; i) sędziego, sąd, sędziego śledczego, prokuratora lub ii) wszelkie inne organy sądowe określone przez państwo wydające oraz, w danym przypadku, działające jako organy śledcze w postępowaniach karnych, posiadające uprawnienia do wydania nakazu uzyskania materiału dowodowego w sprawach transgranicznych zgodnie z prawem krajowym; Poprawka 7 Projekt Rady Artykuł 4 – ustęp 1 a (nowy) 1 a.  Europejski nakaz dowodowy jest instrumentem, z którego może korzystać zarówno obrona, jak i oskarżenie. W związku z tym zarówno obrona, jak i oskarżenie mogą zwrócić się do właściwego organu sądowego o wydanie europejskiego nakazu dowodowego. Poprawka 8 Projekt Rady Artykuł 4 – ustęp 6 6.  Niezależnie od ust. 2, na wniosek organu wydającego, europejski nakaz dowodowy obejmuje również uzyskiwanie oświadczeń od osób obecnych w trakcie wykonywania europejskiego nakazu dowodowego i mających bezpośredni związek z przedmiotem europejskiego nakazu dowodowego. Odpowiednie zasady stosowane przez państwo wykonujące w przypadku spraw krajowych stosowane są również w odniesieniu do uzyskiwania takich oświadczeń. skreślony Poprawka 9 Projekt Rady Artykuł 7 – akapit pierwszy – litera b a (nowa) ba) przedmioty, dokumenty i dane mogą być dopuszczone w postępowaniu, na potrzeby którego są gromadzone. Poprawka 10 Projekt Rady Artykuł 7 – akapit pierwszy a (nowy) Organ wydający potwierdza w nakazie, że warunki wskazane w pierwszym akapicie zostały spełnione. Poprawka 11 Projekt Rady Artykuł 8 - ustęp 2 2.  Każde państwo członkowskie może wyznaczyć organ centralny lub, gdy przewiduje to jego system prawny, organy centralne w celu wspierania właściwych organów. Państwo członkowskie może, jeśli jest to konieczne z uwagi na organizację jego wewnętrznego systemu sądownictwa, przenieść na organ lub organy centralne odpowiedzialność za administracyjne przekazywanie i odbiór europejskiego nakazu dowodowego, jak również za wszelką inną związaną z tym korespondencję urzędową. 2.  Każde państwo członkowskie może wyznaczyć organ centralny lub, gdy przewiduje to jego system prawny, organy centralne w celu wspierania właściwych organów sądowych i prokuratury. Poprawka 12 Projekt Rady Artykuł 10 – ustęp 3 a (nowy) 3a)  Każda osoba, której dotyczy wymiana danych dokonywana zgodnie z przepisami niniejszej decyzji ramowej, może zażądać skorzystania z prawa do ochrony danych, w tym do zablokowania, wprowadzenia zmian, usunięcia i częściowego dostępu do informacji jej dotyczących, a także ze środków odwoławczych, z których może skorzystać na mocy ustawodawstwa państwa wydającego lub państwa wykonującego. Poprawka 13 Projekt Rady Artykuł 11 – ustęp 4 4.  Jeżeli organem wydającym nie jest sędzia, sąd, sędzia śledczy lub prokurator i europejski nakaz dowodowy nie został zatwierdzony przez jeden ze wspomnianych organów w państwie wydającym, organ wykonujący może w danym przypadku postanowić, że nie można przeprowadzić przeszukania lub zajęcia w celu wykonania europejskiego nakazu dowodowego. Przed podjęciem takiej decyzji organ wykonujący zasięga opinii właściwego organu państwa wydającego. skreślony Poprawka 14 Projekt Rady Artykuł 11 – ustęp 5 5.  W chwili przyjęcia niniejszej decyzji ramowej państwo członkowskie może złożyć oświadczenie lub w terminie późniejszym powiadomić Sekretariat Generalny Rady, domagając się takiego zatwierdzenia we wszystkich przypadkach, gdy organem wydającym nie jest sędzia, sąd, sędzia śledczy ani prokurator, a w których na mocy prawa państwa wykonującego w podobnych przypadkach krajowych środki niezbędne do wykonania END musiałyby zostać nakazane lub nadzorowane przez sędziego, sąd, sędziego śledczego lub prokuratora. skreślony Poprawka 15 Projekt Rady Artykuł 11 a (nowy) Artykuł 11a Gwarancje związane z wykonaniem Każde państwo członkowskie wydaje niezbędne przepisy, aby europejski nakaz dowodowy był wykonywany przy poszanowaniu następujących warunków minimalnych: a) organ wykonujący odwołuje się do najmniej dolegliwych niezbędnych środków w celu uzyskania przedmiotów, dokumentów lub danych; b) osoba fizyczna nie jest zobowiązana do przedstawienia przedmiotów, dokumentów lub danych, które mogą przyczynić się do jej oskarżenia na mocy prawa państwa wydającego lub państwa wykonującego; c) organ wydający jest niezwłocznie informowany, jeśli organ wykonujący odkryje, że nakaz został wykonany z naruszeniem przepisów prawa państwa wykonującego. 2.  Każde państwo członkowskie ustanawia odpowiednie środki, aby w przypadku konieczności dokonania przeszukania i zajęcia w celu uzyskania przedmiotów, dokumentów czy danych, przestrzegane były następujące gwarancje minimalne: a) przeszukania nie mogą rozpoczynać się w nocy, chyba że wyjątkowo uzasadnione jest to szczególnymi okolicznościami sprawy; b) osoba, u której ma miejsce przeszukanie, ma prawo otrzymać w tej sprawie pisemne zawiadomienie; zawiadomienie musi informować co najmniej o przyczynie przeszukania, o zajętych przedmiotach, dokumentach lub danych, a także o środkach odwoławczych, z których osoba ta może skorzystać; c) w przypadku nieobecności osoby, u której ma miejsce przeszukanie, osoba ta jest informowana o przeszukaniu za pomocą zawiadomienia, o którym mowa w lit. b), pozostawionego w miejscu przeszukania, lub też za pomocą innego stosownego środka. Poprawka 16 Projekt Rady Artykuł 12 Organ wykonujący dopełnia formalności i przestrzega procedur wyraźnie wskazanych przez organ wydający, chyba że niniejsza decyzja ramowa stanowi inaczej i pod warunkiem, że takie formalności i procedury nie są sprzeczne z podstawowymi zasadami prawa państwa wykonującego. Niniejszy artykuł nie rodzi obowiązku stosowania środków przymusu. Z zastrzeżeniem art. 11a, organ wykonujący dopełnia formalności i przestrzega procedur wyraźnie wskazanych przez organ wydający, chyba że niniejsza decyzja ramowa stanowi inaczej i pod warunkiem, że takie formalności i procedury nie są sprzeczne z podstawowymi zasadami prawa państwa wykonującego. Poprawka 17 Projekt Rady Artykuł 12 – akapit pierwszy a (nowy) Organ wydający może ponadto wymagać od organu wykonującego: a) aby ten zachował poufność śledztwa i jego przebiegu, z wyjątkiem przypadku, gdy odtajnienie jest konieczne dla wykonania nakazu; b) aby zezwolił właściwemu organowi państwa wydającego lub innej zainteresowanej stronie wyznaczonej przez organ wydający na uczestniczenie w wykonywaniu nakazu i na dostęp na tych samych warunkach, co organ wykonujący, do wszelkich przedmiotów, dokumentów lub danych uzyskanych przy tej okazji; c) aby przekazał nazwiska osób, które były w posiadaniu dowodów od chwili wykonania nakazu do chwili przekazania ich do państwa wydającego. Poprawka 18 Projekt Rady Artykuł 13 – ustęp 1 – litera a a (nowa) aa) jeżeli przestępstwo będące podstawą nakazu jest objęte amnestią w wykonującym państwie członkowskim, jeśli to państwo członkowskie jest właściwe do ścigania przedmiotowego przestępstwa na mocy własnego prawa karnego; Poprawka 19 Projekt Rady Artykuł 13 – ustęp 1 – litera a b (nowa) a b) jeżeli w świetle prawa wykonującego państwa członkowskiego osoba podlegająca europejskiemu nakazowi dowodowemu, z uwagi na jej wiek, nie może być pociągnięta do odpowiedzialności karnej za czyny stanowiące podstawę wydania nakazu dowodowego; Poprawka 20 Projekt Rady Artykuł 13 – ustęp 1 – litera e e) w jednym z przypadków, o których mowa w art. 11 ust. 4 lub 5, europejski nakaz dowodowy nie został zatwierdzony; skreślona Poprawka 21 Projekt Rady Artykuł 13 – ustęp 1 – litera f f) europejski nakaz dowodowy dotyczy przestępstw, które: skreślona i) na mocy prawa państwa wykonania uznawane są za popełnione w całości lub w dużej lub zasadniczej części na jego terytorium lub w miejscu, które jest uznawane za jego terytorium. ii) zostały popełnione poza terytorium państwa wydającego, a prawo państwa wykonującego nie dopuszcza wszczęcia postępowania w odniesieniu do takich przestępstw w przypadku, gdy popełniono je poza jego terytorium; Poprawka 22 Projekt Rady Artykuł 13 – ustęp 2 2.  Decyzja o odmowie wykonania lub uznania END zgodnie z ust. 1 jest podejmowana w państwie wykonującym przez sędziego, sąd, sędziego śledczego lub prokuratora. Jeżeli europejski nakaz dowodowy został wydany przez organ sądowy, o którym mowa w art. 2 lit. c) pkt. (ii), i nie został zatwierdzony przez sędziego, sąd, sędziego śledczego lub prokuratora w państwie wydającym, decyzja może zostać również podjęta przez jakikolwiek inny organ sądowy właściwy zgodnie z prawem państwa wykonującego, o ile jest to w nim przewidziane. 2.  Decyzja o odmowie wykonania lub uznania END zgodnie z ust. 1 jest podejmowana w państwie wykonującym przez sędziego, sąd, sędziego śledczego lub prokuratora. Poprawka 23 Projekt Rady Artykuł 13 – ustęp 3 3.  Każda decyzja na mocy ust. 1 lit. f) pkt (i) dotycząca przestępstw popełnionych częściowo na terytorium państwa wykonującego lub w miejscu traktowanym jak jego terytorium podejmowana jest przez właściwe organy, o których mowa w ust. 2 w wyjątkowych okolicznościach i indywidualnie dla każdego przypadku, z uwzględnieniem szczególnych okoliczności danego przypadku, a w szczególności to, czy czyn został popełniony w znacznej lub istotnej części w państwie wydającym, czy europejski nakaz dowodowy odnosi się do czynu, który nie jest przestępstwem zgodnie z prawem państwa wykonującego oraz czy do wykonania europejskiego nakazu dowodowego konieczne byłoby dokonanie przeszukania i zajęcia. skreślony Poprawka 24 Projekt Rady Artykuł 13 – ustęp 4 4.  Jeżeli właściwy organ zamierza skorzystać z podstawy odmowy określonej w ust. 1 lit. f) pkt (i), przed podjęciem tej decyzji zasięga opinii Eurojustu. skreślony Jeżeli właściwy organ nie zgadza się z opinią Eurojustu, państwa członkowskie zapewniają, by organ ten uzasadnił swoją decyzję oraz by została powiadomiona Rada. Poprawka 25 Projekt Rady Artykuł 13 – ustęp 5 5.  W przypadkach określonych w ust. 1 lit. a), g) i h) przed podjęciem decyzji o odmowie uznania lub wykonania europejskiego nakazu dowodowego w całości lub w części, właściwy organ w państwie wykonującym zasięga opinii właściwego organu w państwie wydającym, z wykorzystaniem wszelkich odpowiednich środków, a w stosownych przypadkach zwraca się z prośbą o niezwłoczne dostarczenie wszelkich niezbędnych informacji. 5.  W przypadkach określonych w ust. 1 lit. a), aa), ab), g) i h) przed podjęciem decyzji o odmowie uznania lub wykonania europejskiego nakazu dowodowego w całości lub w części, właściwy organ w państwie wykonującym zasięga opinii właściwego organu w państwie wydającym, z wykorzystaniem wszelkich odpowiednich środków, a w stosownych przypadkach zwraca się z prośbą o niezwłoczne dostarczenie wszelkich niezbędnych informacji. Poprawka 26 Projekt Rady Artykuł 14 – ustęp 2 – część wprowadzająca 2.  Jeżeli do celów wykonania europejskiego nakazu dowodowego konieczne jest dokonanie przeszukania lub zajęcia, przedmiotem weryfikacji podwójnej karalności czynu w żadnych przypadku nie są następujące przestępstwa, jeżeli w państwie wydającym zagrożone są one karą pozbawienia wolności lub zastosowaniem innego środka polegającego na pozbawieniu wolności w maksymalnym wymiarze co najmniej trzech lat i zgodnie z definicją tych przestępstw w systemie prawnym tego państwa: 2.  Jeżeli do celów wykonania europejskiego nakazu dowodowego konieczne jest dokonanie przeszukania lub zajęcia, przedmiotem weryfikacji podwójnej karalności czynu w żadnych przypadku nie są następujące przestępstwa, zgodnie z definicją tych przestępstw w systemie prawnym państwa wydającego: Poprawka 27 Projekt Rady Artykuł 15 – ustęp 3 3.  Jeżeli nie występuje podstawa do odroczenia zgodnie z art. 16, lub poszukiwane przedmioty, dokumenty lub dane znajdują się już w posiadaniu organu wykonującego, organ wykonujący dokonuje zajęcia przedmiotów, dokumentów lub danych niezwłocznie i, bez uszczerbku dla przepisów ust. 4, nie później niż w terminie 60 dni od otrzymania europejskiego nakazu dowodowego przez właściwy organ wykonujący. 3.  Jeśli nie występuje jedna z podstaw do odroczenia zgodnie z art. 16 lub poszukiwane przedmioty, dokumenty lub dane znajdują się już w posiadaniu organu wykonującego, organ wykonujący dokonuje zajęcia przedmiotów, dokumentów lub danych tak szybko, jak to możliwe, jednak nie później niż w terminie 60 dni po otrzymaniu europejskiego nakazu dowodowego przez właściwy organ wykonujący, bez uszczerbku dla przepisów ust. 4. Poprawka 28 Projekt Rady Artykuł 15 – ustęp 3 a (nowy) 3a)  O ile nie toczy się żadne postępowanie odwoławcze zgodnie z art. 18 i o ile nie uzasadnia tego jeden z powodów odroczenia zgodnie z art. 16, państwo wykonujące bezzwłocznie przekazuje państwu wydającemu przedmioty, dokumenty lub dane otrzymane na mocy europejskiego nakazu dowodowego, jeżeli te przedmioty, dokumenty lub dane znajdują się już pod kontrolą organu wykonującego lub – w przeciwnym razie – tak szybko, jak to możliwe, jednak nie później niż w terminie 30 dni od wejścia w posiadanie tych dowodów przez organ wykonujący. Przy przekazywaniu uzyskanych przedmiotów, dokumentów lub danych organ wykonujący zaznacza, czy wymaga ich zwrotu do państwa wykonującego, gdy przestaną one być potrzebne państwu wydającemu. Poprawka 29 Projekt Rady Artykuł 15 – ustęp 4 4.  Gdy w określonym przypadku właściwy organ wykonujący nie ma praktycznej możliwości zachowania terminu określonego odpowiednio w ust. 2 lub 3, informuje o tym niezwłocznie w dowolny sposób właściwy organ państwa wydającego, podając przyczyny opóźnienia i szacunkowy okres potrzebny do podjęcia działania. 4.  Gdy w wyjątkowych okolicznościach właściwy organ wykonujący nie ma praktycznej możliwości zachowania terminu określonego w niniejszym artykule, informuje o tym niezwłocznie na piśmie Eurojust i właściwy organ państwa wydającego, podając przyczyny opóźnienia i szacunkowy okres potrzebny do podjęcia działania. Poprawka 30 Projekt Rady Artykuł 15 – ustęp 5 5.  O ile nie jest zawisły żaden środek odwoławczy zgodnie z art. 18 lub nie istnieją podstawy do odroczenia zgodne z art. 16, państwo wykonujące przekazuje bezzwłocznie państwu wydającemu przedmioty, dokumenty lub dane uzyskane na mocy europejskiego nakazu dowodowego. skreślony Poprawka 31 Projekt Rady Artykuł 15 – ustęp 6 6.  Przy przekazywaniu uzyskanych przedmiotów, dokumentów lub danych organ wykonujący zaznacza, czy wymaga ich zwrotu do państwa wykonującego, gdy przestaną one być potrzebne państwu wydającemu. skreślony Poprawka 32 Projekt Rady Artykuł 17 a (nowy) Artykuł 17a Późniejsze wykorzystanie dowodów Wykorzystanie w ramach późniejszych procedur karnych dowodów otrzymanych zgodnie z niniejszą decyzją ramową nie może w żadnym wypadku naruszać prawa do obrony. Prawo to musi być w pełni przestrzegane, szczególnie w zakresie dopuszczalności dowodów, obowiązku dostarczenia dowodów obronie i prawa obrony do ich zakwestionowania. Poprawka 33 Projekt Rady Artykuł 18 – ustęp 1 1.  Państwa członkowskie podejmują niezbędne działania służące zapewnieniu możliwości skorzystania ze środków odwoławczych przeciwko uznaniu i wykonaniu europejskiego nakazu dowodowego na mocy art. 11 przez wszystkie zainteresowane strony - w tym strony trzecie będące w dobrej wierze - w celu ochrony ich praw. Państwa członkowskie mogą ograniczyć środki odwoławcze przewidziane w niniejszym ustępie do spraw, w których europejski nakaz dowodowy jest wykonywany przy zastosowaniu środków przymusu. Środek odwoławczy jest wnoszony do sądu w państwie wykonującym zgodnie z prawem tego państwa. 1.  Państwa członkowskie podejmują niezbędne działania służące zapewnieniu możliwości skorzystania ze środków odwoławczych przeciwko uznaniu i wykonaniu europejskiego nakazu dowodowego na mocy art. 11 przez wszystkie zainteresowane strony - w tym strony trzecie będące w dobrej wierze - w celu ochrony ich praw. Środek odwoławczy jest wnoszony do sądu w państwie wykonującym zgodnie z prawem tego państwa. Poprawka 34 Projekt Rady Artykuł 23 – ustęp 1 1.  Państwa członkowskie podejmują do dnia … niezbędne środki w celu wykonania niniejszej decyzji ramowej. 1.  Państwa członkowskie podejmują do dnia … niezbędne środki w celu wykonania niniejszej decyzji ramowej *i starają się przyjąć do tego czasu decyzję ramową dotyczącą praw proceduralnych przyznawanych w ramach postępowania w sprawach karnych w Unii Europejskiej z uwzględnieniem opinii Parlamentu Europejskiego. Poprawka 35 Projekt Rady Artykuł 23 – ustęp 1 a (nowy) 1a)  Państwa członkowskie wskazują w deklaracji złożonej w Sekretariacie Generalnym Rady krajowe organy wyznaczone do pełnienia funkcji organu wydającego i organu wykonującego. Poprawka 36 Projekt Rady Artykuł 23 – ustęp 3 3.  Każde państwo członkowskie, które zamierza dokonać transpozycji do swojego prawa krajowego podstawy odmowy określonej w art. 13 ust. 1 lit. f), powiadamia o tym Sekretarza Generalnego Rady oraz Komisję w momencie przyjęcia niniejszej decyzji ramowej poprzez złożenie oświadczenia. skreślony Poprawka 37 Projekt Rady Artykuł 23 – ustęp 4 4.  Niemcy mogą poprzez złożenie oświadczenia zapewnić sobie prawo poddania wykonania europejskiego nakazu dowodowego weryfikacji podwójnej karalności w przypadkach wymienionych w art. 14 ust. 2 odnoszących się do terroryzmu, przestępstw komputerowych, rasizmu i ksenofobii, sabotażu, wymuszenia rozbójniczego lub oszustwa, jeśli dla wykonania europejskiego nakazu dowodowego konieczne jest przeszukanie lub zajęcie, z wyjątkiem przypadków, w których organ wydający oświadczył, że dane przestępstwo zgodnie z prawem państwa wydającego spełnia kryteria określone w oświadczeniu. skreślony Jeśli Niemcy pragną skorzystać z przepisów niniejszego ustępu, składają w tym celu oświadczenie do sekretarza generalnego Rady w momencie przyjęcia niniejszej decyzji ramowej. Oświadczenie jest publikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Poprawka 38 Projekt Rady Artykuł 23 – ustęp 5 a (nowy) 5a)  Rokrocznie Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie dotyczące stosowania niniejszej decyzji ramowej ze szczególnym uwzględnieniem stosowania zabezpieczeń proceduralnych. Poprawka 39 Projekt Rady Artykuł 24 – ustęp 2 2.  Na początku każdego roku kalendarzowego Niemcy informują Radę i Komisję o liczbie przypadków, w których w poprzednim roku zastosowano podstawy odmowy uznania lub wykonania określone w art. 23 ust. 4. skreślony Poprawka 40 Projekt Rady Załącznik – sekcja B – punkt ii a (nowy) ii a) przedmioty, dokumenty lub dane wymagane niniejszym europejskim nakazem dowodowym mogą być dopuszczalne w ramach postępowania w którym mają zostać wykorzystane. Poprawka 41 Projekt Rady Załącznik – sekcja C – litera d d) wszelkie inne organy sądowe określone przez państwo wydające, działające w danym przypadku jako organy śledcze w postępowaniach karnych, posiadające uprawnienia do nakazywania uzyskania materiału dowodowego w sprawach transgranicznych zgodnie z prawem krajowym. skreślona Niniejszy europejski nakaz dowodowy został zatwierdzony przez sędziego lub sąd, urzędnika prowadzącego dochodzenie lub prokuratora (patrz sekcje D i O). Poprawka 42 Projekt Rady Załącznik – sekcja D D)  ORGAN SĄDOWY ZATWIERDZAJĄCY EUROPEJSKI NAKAZ DOWODOWY (W STOSOWNYCH PRZYPADKACH) skreślona Jeżeli zaznaczony został punkt d) w sekcji C i europejski nakaz dowodowy został zatwierdzony, proszę zaznaczyć rodzaj organu sądowego, który zatwierdził europejski nakaz dowodowy: □ a) sędzia lub sąd □ b) urzędnik prowadzący dochodzenie □ c) prokurator Oficjalna nazwa organu zatwierdzającego: ......................................................................................................................................................... Imię i nazwisko jego przedstawiciela ……………………………………………………………………………………………............. Funkcja (stanowisko/stopień służbowy): ......................................................................................................................................................... Sygnatura akt (…) ......................................................................................................................................................... Adres: .................................................................................................................................................................................................................................................................................................................... Nr tel.: (numer kierunkowy kraju) (numer kierunkowy strefy/miasta):.................................................. Nr faksu: (numer kierunkowy kraju) (numer kierunkowy strefy/miasta):……………………………… Adres e-mail:… Poprawka 43 Projekt Rady Załącznik – sekcja E E)  W PRZYPADKU, GDY ZA ADMINISTRACYJNE PRZEKAZYWANIE I ODBIÓR EUROPEJSKIEGO NAKAZU DOWODOWEGO ORAZ W STOSOWNYCH PRZYPADKACH, ZA POZOSTAŁĄ KORESPONDENCJĘ SŁUŻBOWĄ Z TYM ZWIĄZANĄ ODPOWIADA ORGAN CENTRALNY skreślona Nazwa organu centralnego: ...................... Osoba kontaktowa (jeśli dotyczy) (tytuł/stopień i nazwisko): ........................ Adres:……………………………………………………………………………...... Nr referencyjny akt sprawy:…............. Nr tel.: (numer kierunkowy kraju) (numer kierunkowy strefy/miasta) ……………….… Nr faksu: (numer kierunkowy kraju) (numer kierunkowy strefy/miasta) …..…….……… Adres e-mail:….... Poprawka 44 Projekt Rady Załącznik – sekcja F F)  ORGAN LUB ORGANY, Z KTÓRYMI MOŻNA SIĘ KONTAKTOWAĆ (W PRZYPADKU GDY WYPEŁNIONO SEKCJĘ D LUB E): skreślona □ Z organem, o którym mowa w sekcji C, można kontaktować się w razie pytań dotyczących ............................................. □ Z organem, o którym mowa w sekcji D, można kontaktować się w razie pytań dotyczących ............................................. □ Z organem, o którym mowa w sekcji E, można kontaktować się w razie pytań dotyczących ............................................. Poprawka 45 Projekt Rady Załącznik – sekcja I – przypis dolny W przypadku gdy END jest skierowany do Niemiec, zgodnie z deklaracją Niemiec na podstawie art. 23 ust. 4 decyzji ramowej Rady 2007/.../WSiSW z dnia ... * w sprawie europejskiego nakazu dowodowego dotyczącego przedmiotów, dokumentów i danych, które mają zostać wykorzystane w postępowaniach w sprawach karnych, organ wydający może dodatkowo zaznaczyć pole N.1 by potwierdzić, że przestępstwo lub przestępstwa spełniają kryteria wskazane przez Niemcy dla tych typów przestępstw. skreślony *Dz. U. proszę wstawić numer i datę przyjęcia decyzji ramowej. Poprawka 46 Projekt Rady Załącznik – sekcja N – punkt 1 Fakultatywne informacje podawane jedynie wobec Niemiec. skreślony □ Niniejszym zaświadcza się, że odnośne przestępstwo(-a) zgodnie z prawem państwa wydającego spełnia(-ją) kryteria podane przez Niemcy w oświadczeniu złożonym na mocy art. 23 ust. 4 decyzji ramowej …

(1) Dz.U C 103 E z 29.4.2004, s. 659.

Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 21 października 2008 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 423/2004 w odniesieniu do odnowienia zasobów dorsza oraz zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr 2847/93 (COM(2008)0162 – C6-0183/2008 – 2008/0063(CNS))

P6_TA(2008)0487 A6-0340/2008

(Procedura konsultacji)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Radzie (COM(2008)0162),

–   uwzględniając art. 37 Traktatu WE, zgodnie z którym Rada przeprowadziła konsultacje z Parlamentem (C6-0183/2008),

–   uwzględniając art. 51 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Rybołówstwa (A6-0340/2008),

1.   zatwierdza po poprawkach wniosek Komisji;

2.   zwraca się do Komisji o odpowiednią zmianę jej wniosku, zgodnie z art. 250 ust. 2 traktatu WE;

3.   zwraca się do Rady, jeśli ta uzna za stosowne odejść od przyjętego przez Parlament tekstu, o poinformowanie go o tym fakcie;

4.   zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem w przypadku uznania za stosowne wprowadzenia znaczących zmian do wniosku Komisji;

5.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

Tekst proponowany przez Komisję   Poprawka Poprawka 1 Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający Punkt 1 preambuły (1)  Najnowsza opinia naukowa Międzynarodowej Rady Badań Morza (ICES) wskazuje na to, że ograniczenia połowów dorsza wynikające z łącznego skutku całkowitych dopuszczalnych połowów (TAC), środków technicznych oraz uzupełniających środków zarządzania nakładem połowowym są zdecydowanie niewystarczające, aby ograniczyć śmiertelność połowową do poziomu pozwalającego na odnowienie zasobów dorsza i żadne z czterech stad dorsza objętych rozporządzeniem (WE) nr 423/2004 nie wykazało wyraźnych oznak poprawy sytuacji. (1)  Najnowsza opinia naukowa Międzynarodowej Rady Badań Morza (ICES) wskazuje na to, że ograniczenia połowów dorsza wynikające z łącznego skutku całkowitych dopuszczalnych połowów (TAC), środków technicznych oraz uzupełniających środków zarządzania nakładem połowowym (w tym monitorowania i kontroli mających na celu zapobieganie połowom i wyładunkowi dorsza pochodzącego z nielegalnych, niezgłaszanych i nieuregulowanych połowów) są zdecydowanie niewystarczające, aby ograniczyć śmiertelność połowową do poziomu pozwalającego na odnowienie zasobów dorsza i żadne z czterech stad dorsza objętych rozporządzeniem (WE) nr 423/2004 nie wykazało wyraźnych oznak poprawy sytuacji, chociaż stada w Morzu Północnym i w Morzu Celtyckim wykazują pewne oznaki poprawy. Poprawka 2 Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający Punkt 4 a preambuły (nowy) (4a)  Należy rozwijać skuteczne mechanizmy zarządzania połowami we współpracy z przemysłem rybackim. W związku z tym w ocenie i podejmowaniu decyzji powinny uczestniczyć właściwe regionalne komitety doradcze oraz państwa członkowskie. Poprawka 3 Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający Punkt 5 preambuły (5)  Należy wprowadzić nowe mechanizmy zachęcające rybaków do uczestnictwa w programach unikania połowów dorsza. (5)  Należy wprowadzić nowe mechanizmy zachęcające rybaków i państwa członkowskie do uczestnictwa w programach unikania połowów dorsza. Złowiony dorsz powinien nie powinien być odrzucany, lecz zawsze wyładowywany na ląd, w celu umożliwienia odpowiedniej naukowej oceny zasobów. Poprawka 4 Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający Punkt 5 a preambuły (nowy) (5a)  Wszelkie takie programy unikania połowów dorsza mają większe szanse na powodzenie, jeżeli są opracowywane we współpracy z przemysłem rybackim; w związku z tym należy uznać programy unikania połowów dorsza opracowywane w państwach członkowskich za skuteczny środek promocji zrównoważonego rybołówstwa i zachęcać do opracowywania takich programów równolegle ze stosowaniem odpowiedniego prawodawstwa wspólnotowego. Poprawka 5 Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający Punkt 5 b preambuły (nowy) (5b)  Państwa członkowskie powinny korzystać ze swoich uprawnień do udzielania dostępu do połowów dorsza, aby zachęcić rybaków do stosowania metod połowowych, które umożliwiają bardziej selektywne połowy oraz są mniej szkodliwe dla środowiska. Poprawka 6 Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający Artykuł 1 – punkt 1 Rozporządzenie (WE) nr 423/2004 Artykuł 2b - litera b a (nowa) ba) jeżeli stan zasobów dorsza znacząco się poprawi, Komisja powinna dokonać przeglądu systemu regulowania nakładu połowowego. Poprawka 7 Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający Artykuł 1 – punkt 3 Rozporządzenie (WE) nr 423/2004 Artykuł 6 – ustęp 4 4.  Niezależnie od przepisów ust. 1 lit. b) i c) oraz ust. 2 Rada nie ustala TAC na poziomie o 15 % wyższym lub niższym od TAC ustalonego na poprzedni rok. 4.  Niezależnie od przepisów ust. 1 oraz ust. 2 Rada nie ustala TAC na poziomie o 15 % wyższym lub niższym od TAC ustalonego na poprzedni rok. Poprawka 8 Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający Artykuł 1 – punkt 3 Rozporządzenie (WE) nr 423/2004 Artykuł 6 - ustęp 5 - litera b) b) jeżeli stosowne, ilości odpowiadającej innym źródłom śmiertelności dorsza, które ustala się na podstawie wniosku Komisji b) odpowiedniej ilości sugerowanej przez inne źródła dotyczące śmiertelności dorsza, takie jak analizy naukowe szacujące ilość dorsza zabijanego przez foki oraz ocena oddziaływania zmian klimatycznych na odnawianie się stad dorsza, które to źródła ustala się na podstawie wniosku Komisji Poprawka 9 Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający Artykuł 1 – punkt 3 Rozporządzenie (WE) nr 423/2004 Artykuł 7 - ustęp 1 1.  Co trzy lata od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia Komisja zwraca się do STECF o ocenę postępu w odnawianiu się każdego uszczuplonego stada dorsza. 1.  Co trzy lata od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia Komisja zwraca się do STECF o ocenę postępu w odnawianiu się każdego uszczuplonego stada dorsza. Ponadto Komisja konsultuje się z właściwymi regionalnymi komitetami doradczymi oraz państwami członkowskimi w sprawie skutecznego zarządzania stadami dorsza. Poprawka 10 Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający Artykuł 1 – punkt 4 Rozporządzenie (WE) nr 423/2004 Rozdział IV ‐ tytuł Ograniczenia nakładu połowowego Ustalanie nakładu połowowego Poprawka 11 Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający Artykuł 1 – punkt 4 Rozporządzenie (WE) nr 423/2004 Artykuł 8a – ustęp 2 – litera a) a) w pierwszym roku stosowania niniejszego rozporządzenia podstawę ustanawia się jako średnią nakładu połowowego w kilowatodniach z lat 2005, 2006 i 2007, w oparciu o zalecenie STECF; a) w pierwszym roku stosowania niniejszego rozporządzenia podstawę ustanawia się jako średnią nakładu połowowego w kilowatodniach z lat 2004, 2005 i 2006, w oparciu o zalecenie STECF; Poprawka 12 Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający Artykuł 1 – punkt 4 Rozporządzenie (WE) nr 423/2004 Artykuł 8a – ustęp 3 – część wprowadzająca 3.  W odniesieniu do grup nakładu połowowego, które na podstawie rocznej oceny danych dotyczących zarządzania nakładem połowowym przedłożonych zgodnie z art. 18, 19 i 20 rozporządzenia (WE) nr xxx/2008 przyczyniły się najbardziej do całkowitych połowów dorsza, i dla których dorsz stanowi zgodnie z wymienioną oceną co najmniej 80 % całkowitych połowów, maksymalny dopuszczalny nakład połowowy oblicza się w następujący sposób: 3.  W odniesieniu do grup nakładu połowowego, które na podstawie rocznej oceny danych dotyczących zarządzania nakładem połowowym przedłożonych zgodnie z art. 18, 19 i 20 rozporządzenia (WE) nr xxx/2008 przyczyniły się najbardziej do całkowitych połowów dorsza ogółem, i dla których dorsz stanowi zgodnie z wymienioną oceną co najmniej 80 % łącznych połowów, maksymalny dopuszczalny nakład połowowy oblicza się w następujący sposób: Poprawka 13 Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający Artykuł 1 – punkt 4 Rozporządzenie (WE) nr 423/2004 Artykuł 8a – ustęp 3 – litera a) a) jeżeli stosuje się art. 6, do podstawy stosuje się taki sam odsetek redukcji jak ustanowiony w art. 6 w odniesieniu do śmiertelności połowowej; a) jeżeli stosuje się art. 6, do podstawy stosuje się taki sam odsetek zmiany jak ustanowiony w art. 6 w odniesieniu do śmiertelności połowowej; Poprawka 14 Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający Artykuł 1 – punkt 4 Rozporządzenie (WE) nr 423/2004 Artykuł 8 b – ustęp 1 – część wprowadzająca 1.  W odniesieniu do statków pływających pod jego banderą każde państwo członkowskie ustala swoją metodę przydzielania maksymalnego dopuszczalnego nakładu połowowego poszczególnym jednostkom w oparciu o następujące kryteria: 1.  W odniesieniu do statków pływających pod jego banderą każde państwo członkowskie ustala swoją metodę przydzielania maksymalnego dopuszczalnego nakładu połowowego poszczególnym jednostkom na podstawie pewnej liczby kryteriów, w tym takich jak na przykład: Poprawka 15 Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający Artykuł 1 – punkt 4 Rozporządzenie (WE) nr 423/2004 Artykuł 8 b – ustęp 3 3.  W odniesieniu do każdej grupy nakładu połowowego, całkowita zdolność połowowa wyrażona w GT i kW statków posiadających specjalne zezwolenie połowowe wydane zgodnie z ust. 2 nie może przekraczać zdolności połowowej statków, które rozpoczęły połowy danym narzędziem w 2007 r. i dokonują ich w danym obszarze geograficznym. skreślony Poprawka 16 Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający Artykuł 1 – punkt 4 Rozporządzenie (WE) nr 423/2004 Artykuł 8 d – część wprowadzająca Zainteresowane państwa członkowskie dostosowują maksymalny dopuszczalny nakład połowowy ustanowiony zgodnie z art. 8a w celu: Zainteresowane państwa członkowskie mogą dostosować maksymalny dopuszczalny nakład połowowy ustanowiony zgodnie z art. 8a w celu: Poprawka 17 Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający Artykuł 1 – punkt 4 Rozporządzenie (WE) nr 423/2004 Artykuł 8 e – ustęp 3 3.  Dopuszcza się przeniesienie jedynie z grupy narzędzi połowowych, która wykazała w odniesieniu do dorsza większy połów na jednostkę nakładu niż grupa narzędzi, która ma przedmiotowy nakład przyjąć. Państwo członkowskie ubiegające się o przeniesienie nakładu dostarcza niezbędnych informacji na temat połowu na jednostkę nakładu. 3.  Dopuszcza się w zasadzie przeniesienie jedynie z grupy narzędzi połowowych, która wykazała w odniesieniu do dorsza większy połów na jednostkę nakładu niż grupa narzędzi, która ma przedmiotowy nakład przyjąć. Jeżeli ma miejsce przeniesienie z grupy narzędzi połowowych do innej grupy narzędzi połowowych o wyższej jednostce nakładu, przeniesiony nakład podlega ograniczeniu za pomocą konkretniej określonego współczynnika korygującego. Państwo członkowskie ubiegające się o przeniesienie nakładu dostarcza niezbędnych informacji na temat połowu na jednostkę nakładu. Poprawka 18 Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający Artykuł 1 – punkt 6 Rozporządzenie (WE) nr 423/2004 Artykuł 17 Artykuł 17 Procedura podejmowania decyzji skreślony Jeżeli niniejsze rozporządzenie stanowi, że decyzję podejmuje Rada, Rada podejmuje decyzję większością kwalifikowaną głosów na podstawie wniosku Komisji.

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 21 października 2008 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uruchomienia Funduszu Solidarności Unii Europejskiej zgodnie z pkt 26 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (COM(2008)0557 – C6-0318/2008 – 2008/2253(ACI))

P6_TA(2008)0488 A6-0399/2008

Parlament Europejski,

–   uwzgledniając wniosek Komisji przedłożony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2008)0557 – C6-0318/2008),

–   uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami(1), w szczególności jego pkt 26,

–   uwzględniając wspólną deklarację Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, przyjętą podczas posiedzenia pojednawczego z dnia 17 lipca 2008 r. dotyczącą Funduszu Solidarności UE,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej oraz opinię Komisji Rozwoju Regionalnego (A6-0399/2008),

1.   zatwierdza decyzję załączoną do niniejszej rezolucji;

2.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do podpisania wraz z przewodniczącym Rady niniejszej decyzji i zapewnienia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

3.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wraz z załącznikiem Radzie i Komisji.

ZAŁĄCZNIK: DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie uruchomienia Funduszu Solidarności UE zgodnie z pkt 26 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. zawartego pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami(2), w szczególności jego pkt 26,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2012/2002 z dnia 11 listopada 2002 r. ustanawiające Fundusz Solidarności Unii Europejskiej(3),

uwzględniając wniosek Komisji,

mając na uwadze, co następuje:

(1)  Unia Europejska ustanowiła Fundusz Solidarności Unii Europejskiej ("fundusz") w celu okazania solidarności z ludnością zamieszkującą regiony dotknięte klęskami.

(2)  Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. dopuszcza możliwość uruchomienia funduszu w granicach rocznego pułapu wynoszącego 1 mld EUR.

(3)  Rozporządzenie (WE) nr 2012/2002 zawiera przepisy umożliwiające uruchomienie funduszu.

(4)  Francja złożyła wniosek o uruchomienie funduszu w związku z katastrofą naturalną spowodowaną przez huragan Dean w sierpniu 2007 r.

STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:

Artykuł 1

W ramach budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2008 uruchamia się Fundusz Solidarności Unii Europejskiej w celu udostępnienia kwoty 12 780 000 EUR w środkach na zobowiązania i środkach na płatności.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Sporządzono w Strasburgu, ... października 2008 r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

(1) Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1. (2) Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1. (3) Dz.U. L 311 z 14.11.2002, s. 3.

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 21 października 2008 r. w sprawie projektu budżetu korygującego nr 7/2008 Unii Europejskiej na rok budżetowy 2008, Sekcja III - Komisja (14359/2008 – C6-0375/2008 – 2008/2252(BUD))

P6_TA(2008)0489 A6-0412/2008

Parlament Europejski,

–   uwzględniając art. 272 Traktatu WE oraz art. 177 Traktatu Euratom,

–   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich(1), a w szczególności jego art. 37 i 38,

–   uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2008, w formie przyjętej ostatecznie w dniu 13 grudnia 2007 r.(2),

–   uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami(3),

–   uwzględniając wstępny projekt budżetu korygującego Unii Europejskiej nr 7/2008 na rok budżetowy 2008 przedstawiony przez Komisję dnia 15 września 2008 r. (COM(2008)0556),

–   uwzględniając projekt budżetu korygującego nr  7/2008 sporządzony przez Radę dnia 20 października 2008 r. (14359/2008 – C6-0375/2008)

–   uwzględniając art. 69 Regulaminu i załącznik IV do niego,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej (A6-0412/2008),

A.   mając na uwadze, że projekt budżetu korygującego nr 7 do budżetu ogólnego na rok 2008 obejmuje:

B.   mając na uwadze, że celem projektu budżetu korygującego nr 7/2008 jest formalne wpisanie tych korekt budżetowych do budżetu na rok 2008,

1.   odnotowuje projekt budżetu korygującego nr 7/2008, który jest pierwszym budżetem korygującym poświęconym wyłącznie Funduszowi Solidarności UE;

2.   zatwierdza projekt budżetu korygującego nr 7/2008 bez poprawek;

3.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji.

(1) Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1. (2) Dz.U. L 71 z 14.3.2008. (3) Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 21 października 2008 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami z 17 maja 2006 r. (COM(2008)0547 – C6-0312/2008 – 2008/2251(ACI))

P6_TA(2008)0490 A6-0405/2008

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji skierowany do Parlamentu Europejskiego i Rady (COM(2008)0547 - C6-0312/2008),

–   uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami(1) z dnia 17 maja 2006 r., a w szczególności jego pkt 28,

–   uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1927/2006 z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji(2),

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej oraz opinię Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych (A6-0405/2008),

A.   mając na uwadze, że Unia Europejska opracowała odpowiednie instrumenty legislacyjne i budżetowe w celu udzielenia dodatkowego wsparcia pracownikom dotkniętym konsekwencjami wynikającymi z najważniejszych zmian strukturalnych w handlu światowym oraz z myślą o ułatwieniu im ponownej integracji na rynku pracy,

B.   mając na uwadze, że pomoc finansowa Unii dla zwalnianych pracowników powinna być dynamiczna i powinno się jej udzielać tak szybko i efektywnie, jak to tylko możliwe, zgodnie ze wspólną deklaracją Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, przyjętą na posiedzeniu pojednawczym w dniu 17 lipca 2008 r., a także należycie uwzględniając postanowienia porozumienia międzyinstytucjonalnego dotyczące przyjęcia decyzji o uruchomieniu funduszu,

C.   mając na uwadze, że w pismach z dnia 6 lutego i 8 maja 2008 r.(3) Hiszpania i Litwa zwróciły się o pomoc w związku z dwoma przypadkami zwolnień, mianowicie w przemyśle samochodowym w Hiszpanii oraz w sektorze tekstylnym na Litwie,

1.   zwraca się do zainteresowanych instytucji o podjęcie niezbędnych kroków mających na celu przyspieszenie uruchomienia funduszu;

2.   zatwierdza decyzję w załączniku;

3.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do podpisania decyzji wraz z przewodniczącym Rady oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

4.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wraz z załącznikiem Radzie i Komisji.

ZAŁĄCZNIK: DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami z dnia 17 maja 2006 r.

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami(4) z dnia 17 maja 2006 r., a w szczególności jego pkt 28,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1927/2006 z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji(5), a w szczególności jego art. 12 ust. 3,

uwzględniając wniosek Komisji,

mając na uwadze, co następuje:

(1)  Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji ("fundusz") utworzono w celu udzielenia dodatkowego wsparcia pracownikom dotkniętym konsekwencjami wynikającymi z najważniejszych zmian strukturalnych w handlu światowym oraz z myślą o ułatwieniu im ponownej integracji na rynku pracy.

(2)  Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. umożliwia uruchomienie funduszu na kwotę 500 mln EUR rocznie.

(3)  W dniu 6 lutego 2008 r. Hiszpania złożyła wniosek o uruchomienie funduszu w związku ze zwolnieniami w sektorze motoryzacyjnym, w szczególności pracowników przedsiębiorstwa Delphi Automotive Systems España, S.L.U. Wniosek przedstawiono w zgodzie z wymogami dotyczącymi określania wkładów finansowych, określonymi w art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1927/2006.

(4)  W dniu 8 maja 2008 r. Litwa złożyła wniosek o uruchomienie funduszu w związku ze zwolnieniami w sektorze tekstylnym, w szczególności dla pracowników zwolnionych przez przedsiębiorstwo Alytaus Tekstile. Wniosek przedstawiono w zgodzie z wymogami dotyczącymi określania wkładów finansowych, określonymi w art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1927/2006.

(5)  W związku z tym należy uruchomić fundusz, aby zapewnić wkład finansowy dla powyższych wniosków.

STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:

Artykuł 1

W ogólnym budżecie Unii Europejskiej na rok budżetowy 2008 należy uruchomić środki Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, aby udostępnić kwotę 10 770 772 EUR w formie środków na zobowiązania i środków na płatności.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Sporządzono w Strasburgu,

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

(1) Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1. (2) Dz.U. L 406 z 30.12.2006, s. 1. (3) Wnioski EGF/2008/002/ES/Delphi oraz EGF/2008/003/LT/Alytaus Tekstile. (4) Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1. (5) Dz.U. L 406 z 30.12.2006, s. 1.

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 21 października 2008 r. w sprawie stworzenia światowego sojuszu na rzecz przeciwdziałania zmianom klimatycznym pomiędzy Unią Europejską a ubogimi krajami rozwijającymi się, najbardziej narażonymi na skutki zmian klimatycznych (2008/2131(INI))

P6_TA(2008)0491 A6-0366/2008

Parlament Europejski,

–   uwzględniając komunikat Komisji z dnia 18 września 2007 r. zatytułowany "Stworzenie światowego sojuszu na rzecz przeciwdziałania zmianom klimatycznym pomiędzy Unią Europejską a ubogimi krajami rozwijającymi się, najbardziej narażonymi na skutki zmian klimatycznych" (COM(2007)0540),

–   uwzględniając konkluzje Rady z dnia 20 listopada 2007 r. w sprawie światowego sojuszu na rzecz przeciwdziałania zmianom klimatycznym zawartego między Unią Europejską a ubogimi krajami rozwijającymi się, najbardziej narażonymi na skutki zmian klimatycznych,

–   uwzględniając komunikat Komisji z dnia 11 marca 2003 r. zatytułowany "Zmiany klimatyczne w kontekście współpracy na rzecz rozwoju – plan działania na lata 2004–2008" (COM(2003)0085),

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji z 2007 r. (lata 2004–2006) z postępów w realizacji w zakresie planu działania UE w zakresie zmian klimatycznych i rozwoju,

–   uwzględniając dokument z dnia 14 marca 2008 r. wysokiego przedstawiciela i Komisji Europejskiej skierowany do Rady Europejskiej zatytułowany "Zmiany klimatu a bezpieczeństwo międzynarodowe",

–   uwzględniając zieloną księgę Komisji z dnia 29 czerwca 2007 r. pt. "Adaptacja do zmian klimatycznych w Europie – warianty działań na szczeblu UE" (COM(2007)0354),

–   uwzględniając wspólne oświadczenie Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich zebranych w ramach Rady, Parlamentu Europejskiego i Komisji w sprawie polityki rozwojowej Unii Europejskiej: "konsensus europejski"(1),

–   uwzględniając deklarację paryską w sprawie skuteczności pomocy przyjętą na forum wysokiego szczebla w sprawie skuteczności pomocy w dniu 2 marca 2005 r. ("deklaracja paryska"),

–   uwzględniając wspólne oświadczenie Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich zebranych w Radzie, Parlamencie Europejskim i Komisji zatytułowane "Konsensus europejski w sprawie pomocy humanitarnej"(2),

–   uwzględniając ramową konwencję Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (UNFCCC) z 1992 r.,

–   uwzględniając sprawozdanie Programu Narodów Zjednoczonych ds. Rozwoju za lata 2007–2008 w sprawie rozwoju społecznego zatytułowany "Przeciwdziałanie zmianom klimatycznym – solidarność w podzielonym świecie",

–   uwzględniając deklarację z Male" w sprawie społecznego wymiaru globalnych zmian klimatycznych przyjętą na Male" (Republika Malediwów) dnia 14 listopada 2007 r.,

–   uwzględniając mapę drogową z Bali przyjętą na konferencji Narodów Zjednoczonych na temat zmian klimatycznych na wyspie Bali (Indonezja) w grudniu 2007 r.,

–   uwzględniając czwarte sprawozdanie z oceny zatytułowany "Zmiany klimatyczne 2007 – skutki, adaptacja i wrażliwość przygotowane przez grupę roboczą II Międzyrządowego Zespołu ds. Zmian Klimatu (IPCC)",

–   uwzględniając sprawozdanie Nicholasa Sterna z 2006 r. zatytułowane "Ekonomika zmian klimatycznych. Przegląd Sterna",

–   uwzględniając deklarację w sprawie włączenia kwestii adaptacji do zmian klimatycznych do współpracy na rzecz rozwoju, przyjętą przez ministrów rozwoju i środowiska krajów członkowskich Organizacji współpracy gospodarczej i rozwoju (OECD) w dniu 4 kwietnia 2006 r.,

–   uwzględniając sprawozdanie OECD z 2007 r. zatytułowane "Podsumowanie postępów w zakresie włączania kwestii adaptacji do zmian klimatycznych do współpracy na rzecz rozwoju",

–   uwzględniając dokument zatytułowany "Ramy działania z Hyogo na lata 2005–2015 – wzmocnienie odporności narodów i wspólnot na klęski żywiołowe" przyjęty przez światową konferencję w sprawie ograniczania skutków klęsk żywiołowych, która odbyła się w styczniu 2005 r. w Hyogo (Japonia),

–   uwzględniając dwuletnie sprawozdanie Organizacji do Spraw Wyżywienia i Rolnictwa ONZ (FAO) "Stan lasów na świecie, 2007",

–   uwzględniając art. 45 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Rozwoju oraz opinie Komisji Spraw Zagranicznych, Komisji Budżetowej i Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii (A6-0366/2008),

A.   mając na uwadze, że zmiany klimatyczne w poważnym stopniu zagrażają osiągnięciu celu, jakim jest zmniejszenie ubóstwa, prawom człowieka, pokojowi i bezpieczeństwu, dostępności wody i żywności oraz osiągnięciu milenijnych celów rozwoju w wielu krajach rozwijających się,

B.   mając na uwadze, że w niektórych krajach rozwijających się lasy wycinane są w celu uprawiania roślin z przeznaczeniem na biopaliwa,

C.   mając na uwadze, że z perspektywy historycznej za zmiany klimatyczne odpowiadają kraje uprzemysłowione, które mają moralny obowiązek pomóc krajom rozwijającym się w wysiłkach na rzecz przystosowania się do ich skutków,

D.   mając na uwadze, że kraje rozwijające się w najmniejszym stopniu przyczyniły się do zmian klimatycznych, ale zostaną najbardziej dotknięte ich skutkami, w tym niepewnością w zakresie dostępności wody i żywności w związku z suszami i pustynnieniem, podnoszeniem się poziomu mórz, nowymi wyzwaniami dla rolnictwa, nowymi zagrożeniami dla zdrowia, ekstremalnymi warunkami pogodowymi oraz natężeniem migracji; mając na uwadze, że kraje rozwijające się mają także najmniejszą zdolność do poradzenia sobie z tymi skutkami,

E.   mając na uwadze, że w wielu krajach uprzemysłowionych poświęca się ostatnio dużo uwagi środkom służącym dostosowaniu do zmian klimatycznych oraz obniżeniu ryzyka i mając na uwadze, że te same pilne potrzeby były w dużym stopniu pomijane w kontekście krajów o niskich dochodach,

F.   mając na uwadze, że import drewna pochodzącego z nielegalnego i niezrównoważonego wyrębu lasu do UE w znacznym stopniu napędza wylesianie i jak się ocenia, kosztuje ubogie kraje miliardy euro rocznie,

G.   mając na uwadze, że wylesianie przyczynia się do 20% całkowitych emisji gazów cieplarnianych, powodując, jak się szacuje, stratę wynoszącą 13 milionów hektarów lasów tropikalnych rocznie; oraz mając na uwadze, że wylesianie na obszarach tropikalnych stanowi poważne zagrożenie dla różnorodności biologicznej oraz warunków życia ponad miliarda ubogich osób mieszkających w takich lasach oraz czerpiących z nich źródło utrzymania,

H.   mając na uwadze, że problemy będące konkretnymi skutkami zmian klimatu często muszą być rozwiązywane na szczeblu lokalnym przez lokalne władze; mając na uwadze, że należyte łączenie poziomu międzynarodowego, krajowego i lokalnego w podejmowaniu decyzji politycznych stanowi zatem kluczowe wyzwanie w opracowywaniu skutecznych strategii w zakresie dostosowania do zmian klimatycznych i łagodzenia ich efektów; a także mając na uwadze, że należy osiągnąć wielkoskalowe zmiany strukturalne, bez poświęcania podejścia ukierunkowanego na daną społeczność i korzystnego dla osób ubogich,

I.   mając na uwadze, że coraz bardziej uznawane są zagrożenia dla bezpieczeństwa powodowane przez zmiany klimatu, łącznie z konfliktami wynikającymi z niedostatku zasobów naturalnych, klęskami żywiołowymi związanymi z klimatem oraz przepływami migracyjnymi na dużą skalę; a także mając na uwadze, że opracowanie strategii odpowiadających na wspólne wyzwania w zakresie zmian klimatu/bezpieczeństwa będzie kluczowe dla zapewnienia skutecznych działań dostosowawczych w krajach rozwijających się,

J.   mając na uwadze, że wysiłki międzynarodowe w dziedzinie adaptacji do zmian klimatycznych i zmniejszania ryzyka klęsk żywiołowych były jak dotąd ograniczone, fragmentaryczne, niewłaściwie koordynowane i w wielu przypadkach krajom rozwijającym trudno było się do nich przyłączyć, co pozostaje w wyraźnej sprzeczności wobec celów przedstawionych w konsensusie europejskim i deklaracji paryskiej,

K.   mając na uwadze, że działania dostosowawcze do zmian klimatu, ograniczanie ryzyka klęsk żywiołowych oraz budowanie potencjału w zakresie rozwoju powinny być wzajemnie ściśle powiązane, lecz dotychczas elementy te były w niewielkim stopniu włączone w prace agencji ds. współpracy na rzecz rozwoju oraz instytucji międzynarodowych; a także mając na uwadze, że wspólne oraz spójne podejście byłoby kluczowe dla skutecznego wdrożenia światowego sojuszu na rzecz przeciwdziałania zmianom klimatycznym (GCCA),

L.   mając na uwadze potrzebę powołania multidyscyplinarnych zespołów specjalistów ds. zarządzania katastrofami, specjalistów ds. rozwoju, planistów oraz ekspertów z dziedziny dostosowania/zmian klimatu, którzy powinni przyjąć najlepsze praktyki w zakresie rozwoju regionalnego,

M.   mając na uwadze, że szybkie działanie w zakresie adaptacji do zmian klimatycznych i ograniczania ryzyka klęsk żywiołowych jest niewątpliwie rozwiązaniem opłacalnym; mając na uwadze, że według szacunków jeden dolar przeznaczony na ograniczenie ryzyka klęsk żywiołowych może powodować oszczędności w kwocie nawet siedmiu dolarów, którą trzeba byłoby przeznaczyć na działanie w reakcji na klęskę żywiołową, co jest także silnym argumentem przemawiającym za przyspieszeniem wydatkowania środków na pomoc,

N.   mając w związku z tym na uwadze, że należy odrzucić wszelkie próby podwójnego naliczania środków UE przeznaczonych na rzecz osiągnięcia milenijnych celów rozwoju oraz na obietnice złożone w ramach UNFCCC;

O.   mając na uwadze, że wszelka zwłoka w podejmowaniu pewnych decyzji w sprawie środków koniecznych do ograniczania skutków i przyczyn zmian klimatu przyczyni się do powstania o wiele wyższych kosztów,

P.   mając na uwadze, że większość problemów ekologicznych, łącznie z tymi wypływającymi ze zmian klimatu, pogłębianych jest zazwyczaj przez przyrost naturalny i wzrost liczby ludności, podczas gdy rozwój populacji, w odniesieniu do wzrostu, rozmieszczenia i składu stanowi nieodłączną część procesu rozwojowego, jako że oba te czynniki oddziałują na zmiany klimatu i są uzależnione od tych zmian; oraz mając na uwadze, że podczas Międzynarodowej Konferencji w sprawie Ludności i Rozwoju, która odbyła się w Kairze w 1994 r., wyraźnie podkreślono liczne korzyści płynące z oddanej sprawie, zorientowanej lokalnie i niestosującej środków przymusu polityki demograficznej, a jednak kwestie demograficzne pozostały dotychczas w dużym stopniu niewłączone w planowanie w zakresie rozwoju czy dostosowania,

Q.   mając na uwadze, że w celu skutecznego włączenia kwestii adaptacji do zmian klimatycznych i łagodzenia ich skutków do głównego nurtu polityki rozwoju należy uwzględnić politykę rolną, politykę dotyczącą zasobów wodnych, zarządzania zasobami leśnymi, ochronę zdrowia, politykę dotyczącą infrastruktury i edukacji oraz politykę demograficzną,

R.   mając na uwadze, że ograniczenie korupcji podniosłoby skuteczność starań na rzecz dostosowania do zmian klimatu i łagodzenia ich skutków,

S.   mając na uwadze, że wyżej wymieniony i dokonany w 2007 r. przegląd planu działania UE w zakresie zmian klimatycznych i rozwoju pokazuje, że postępy we włączaniu kwestii zmian klimatycznych do głównego nurtu polityk rozwoju UE, zwłaszcza w krajowych dokumentach strategicznych i regionalnych dokumentach strategicznych, były niedostateczne i następowały zbyt wolno,

T.   mając na uwadze obecną ogromną lukę w finansowaniu adaptacji w krajach rozwijających się; mając na uwadze, że chociaż szacunkowe roczne koszty adaptacji wynoszą od 50 do 80 mld USD rocznie, łączna kwota środków finansowych przeznaczonych na ten cel w ramach wielostronnych mechanizmów finansowania w połowie 2007 r. wyniosła mniej niż 0,5% tej kwoty,

U.   mając na uwadze, że mimo iż UE obrała za cel objęcie przewodnictwa w dziedzinie zwalczania zmian klimatu, budżet UE nie odzwierciedla priorytetowości polityki i środków przyjętych przez Unię Europejską na rzecz zwalczania zmian klimatu,

V.   mając na uwadze, że część środków finansowych przeznaczonych na światowy sojusz na rzecz przeciwdziałania zmianom klimatycznym będzie pochodzić z Europejskiego Funduszu Rozwoju (ERF) oraz programu tematycznego "Środowisko i zasoby naturalne" (zgodnie z art. 13 wspólnotowego instrumentu finansowania współpracy na rzecz rozwoju(3)),

W.   mając na uwadze, że EFR wykorzystywano głównie do finansowania nowych inicjatyw; mając na uwadze, że Komisja winna przestrzegać swoich zobowiązań w zakresie poszukiwania nowych źródeł finansowania, aby zachować EFR; mając na uwadze, że Komisja Rozwoju wielokrotnie wyrażała opinię, że EFR powinien zostać włączony w budżet UE w celu zapewnienia demokratycznej kontroli nad sposobem jego wykorzystywania,

X.   mając na uwadze, że zgodnie z art. 21, który dotyczy przyjmowania dokumentów strategicznych i wieloletnich programów indykatywnych i art. 35 ust. 2 instrumentu finansowania współpracy na rzecz rozwoju (DCI), Parlament ma prawo kontroli nad działaniami Komisji, jak stanowi art. 5 i 8 decyzji 1999/468/WE,

Y.   mając na uwadze, że mechanizm czystego rozwoju (CDM) nie był jak dotąd wystarczająco odpowiedni, aby sprostać zapotrzebowaniu krajów najuboższych na inwestycje w ekologiczne technologie, przy czym w Afryce realizowanych jest mniej niż 3% wszystkich projektów CDM, a niemal 90% poświadczonych redukcji emisji (CER) przyznawanych jest projektom realizowanym w Chinach, Indiach, Korei i Brazylii,

1.   z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Komisji dotyczącą stworzenia światowego sojuszu na rzecz przeciwdziałania zmianom klimatycznym, która jest istotnym wyrazem uznania, że zmiany klimatyczne wywierają skutki na rozwój; wzywa jednak Komisję do dodatkowego uściślenia, jaka będzie szczególna wartość dodana światowego sojuszu; w tym kontekście podkreśla, że koordynacja i współpraca z innymi głównymi podmiotami musi stanowić integralną część programu działania światowego sojuszu, aby zapewnić optymalne wzajemne uzupełnianie się inicjatyw;

2.   uważa, że GCCA to istotny filar działań zewnętrznych UE w zakresie zmian klimatycznych stanowiący uzupełniającą platformę wsparcia trwającego obecnie procesu w kontekście ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (UNFCCC) oraz protokołu z Kioto, mającą przyspieszyć ich wdrożenie oraz wdrożenie związanych z nimi umów;

3.   ponownie zwraca uwagę na alarmujące wnioski zawarte w wyżej wymienionej księdze zatytułowanej "Zmiany klimatyczne i bezpieczeństwo międzynarodowe", ostrzegającej przed tym, że zmiany klimatyczne zwiększają ryzyko dla bezpieczeństwa UE, zagrażając zbytnim obciążeniem dla państw i regionów świata, które już teraz są narażone i podatne na konflikty, a także że podkopuje to dążenia do osiągnięcia milenijnych celów rozwoju;

4.   zauważa, że wysiłki na rzecz zwalczania zmian klimatycznych muszą być oparte nie tylko na impulsie politycznym, lecz również na społeczeństwie obywatelskim, zarówno w krajach rozwijających się, jak i rozwiniętych; uważa, że konieczne jest przeprowadzenie publicznych kampanii informacyjnych i programów edukacyjnych w szkołach i na uniwersytetach, przyjętych zarówno w celu zapewnienia obywatelom dostępu do analiz i ocen sytuacji dotyczącej zmian klimatycznych, jak i zaproponowania odpowiednich rozwiązań, zwłaszcza w zakresie zmiany stylu życia w celu zmniejszenia emisji;

5.   podkreśla, że wzmocniona koordynacja i ściślejsza współpraca między Komisją i państwami członkowskimi ma istotne znaczenie w obszarze polityki UE dotyczącej zmian klimatycznych i rozwoju; światowy sojusz jest wyjątkową szansą na wykazanie się przestrzeganiem zasad leżących u podstaw konsensusu europejskiego i deklaracji paryskiej, jak również programu działań przyjętego podczas Międzynarodowej Konferencji w sprawie Ludności i Rozwoju (ICPD), która odbyła się w Kairze w 1994 r.; ponadto jest przekonany, że jedną z głównych ról światowego sojuszu powinno być zapewnienie systemu wymiany informacji o inicjatywach państw członkowskich;

6.   wzywa UE do umieszczenia kwestii zmian klimatycznych w centrum swojej polityki współpracy na rzecz rozwoju; ponadto uważa, że zwalczanie zmian klimatycznych musi odnosić się do przyczyn strukturalnych i wzywa do systematycznej oceny ryzyka związanego ze zmianami klimatu obejmującej wszystkie aspekty planowania polityki i podejmowania decyzji politycznych zarówno w UE, jak i w krajach rozwijających się, łącznie z handlem, rolnictwem i bezpieczeństwem żywności;

7.   podkreśla, że światowy sojusz na rzecz przeciwdziałania zmianom klimatycznym powinien podjąć konkretne środki w zakresie spójności pomiędzy wpływem zmian klimatu na rozwój, łącznie z unijną polityką w dziedzinie rolnictwa, handlu i rybołówstwa z jednej strony, a problemami związanymi z subsydiami wywozowymi, takimi jak pomoc wiązana, obciążenie długami, kredyty wywozowe oraz wykorzystanie na cele handlowe pomocy żywnościowej, wymuszonej prywatyzacji oraz liberalizacji kluczowych sektorów gospodarczych z drugiej strony;

8.   zwraca uwagę, że ponieważ światowy sojusz na rzecz przeciwdziałania zmianom klimatycznym, dysponujący środkami w wysokości 60 mln euro na okres 2008–2010, stanowi uzupełnienie działań prowadzonych w ramach UNFCCC, należy unikać zbieżności podejmowanych kroków, a fundusze przeznaczać na działania przynoszące najwyższą wartość dodaną; wyraża przekonanie, że po osiągnięciu porozumienia w sprawie zmian klimatycznych na okres po 2012 r. cele i środki światowego sojuszu powinny zostać poddane przeglądowi w świetle osiągniętych rezultatów;

9.   jest zdania, że fundusze spoza UNFCCC nie mogą być traktowane jako część realizacji wynikających z konwencji zobowiązań krajów rozwijających się;

10.   uważa, że dotychczasowa kwota 60 mln EUR przeznaczona na światowy sojusz jest żałośnie niska; wzywa Komisję do ustalenia długoterminowego celu finansowania światowego sojuszu, przewidującego roczną kwotę w wysokości co najmniej 2 mld EUR do 2010 r. oraz 5–10 mld EUR do 2020 r.;

11.   wzywa Komisję do udzielenia szczegółowych informacji na temat istniejących mechanizmów finansowych dotyczących zmian klimatycznych i rozwoju na szczeblu krajowym i międzynarodowym; wzywa Komisję, aby w oparciu o te informacje niezwłocznie zaproponowała środki pozwalające na zwiększenie wsparcia finansowego UE w zakresie zmian klimatycznych i rozwoju, zapewniając najlepszą koordynację i uzupełniając istniejące inicjatywy;

12.   podkreśla, że jeżeli kwestia zmian klimatu ma zostać potraktowana poważnie, w odpowiedzi na katastrofy związane z klimatem udostępnić należy nowe środki finansowe z różnych linii budżetowych oraz nowych źródeł finansowania, takich jak fundusze pomocy humanitarnej, fundusze w ramach Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa (WPZiB) oraz instrument stabilności w kontekście prewencyjnej polityki bezpieczeństwa lub jako reakcja na zagrożenia bezpieczeństwa lub konflikty związane z klimatem, inne fundusze na działania zewnętrzne, kiedy to właściwe, jak również podatki ekologiczne, partnerstwa publiczno-prywatne oraz inne innowacyjne mechanizmy finansowania przewidziane na ten cel;

13.   odnotowuje z zainteresowaniem konkluzje prezydencji Rady Europejskiej z dni 19 i 20 czerwca 2008 r. oraz ich konsekwencje dla budżetu; uważa, że tymi wymogami budżetowymi można się zająć jedynie poprzez zastosowanie środków uwzględnionych w porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami(4); ponownie podkreśla, że należy przeznaczyć nowe środki na nowe zadania;

14.   w tym kontekście zauważa, że oficjalna pomoc rozwojowa UE nadal nie realizuje wyznaczonego celu w wysokości 0,56% dochodu narodowego brutto (DNB) UE do roku 2010 oraz że trudne będzie wypełnienie wszystkich zobowiązań UE bez skorzystania z nowych innowacyjnych zasobów;

15.   wzywa Komisję do podwyższenia kwoty bezpośredniego finansowania przeznaczonego na światowy sojusz, co można by początkowo osiągnąć, jako że jest to nagląca kwestia, w ramach tematycznego programu na rzecz środowiska i zrównoważonego gospodarowania zasobami naturalnymi, w tym energią oraz dziesiątego EFR; podkreśla jednocześnie, że na adaptację i opracowanie w tym celu innowacyjnych mechanizmów finansowania pilnie potrzebne są dodatkowe fundusze w ramach nieoficjalnej pomocy rozwojowej;

16.   przypomina Komisji, że jeżeli fundusze przeznaczone na światowy sojusz na rzecz przeciwdziałania zmianom klimatycznym mają być czerpane z tematycznego programu na rzecz środowiska i zrównoważonego gospodarowania zasobami naturalnymi, w tym energią lub z EFR, to jako fundusze na rzecz rozwoju powinny one być wykorzystywane jedynie na działania zgodne z pomocą na rzecz rozwoju określoną przez Komitet ds. Pomocy na rzecz Rozwoju OECD; nalega, aby było to jednorazowe źródło finansowania, a dalsze uzupełnienia w finansowaniu muszą pochodzić ze źródeł alternatywnych;

17.   wzywa Komisję do zapewnienia, że finansowanie światowego sojuszu na rzecz przeciwdziałania zmianom klimatycznym poprzez tematyczny program na rzecz środowiska i zrównoważonego gospodarowania zasobami naturalnymi, w tym energią, oraz Europejski Fundusz Rozwoju nie będzie odbywać się kosztem innych ważnych celów związanych ze współpracą na rzecz rozwoju, takich jak edukacja, ochrona zdrowia, równouprawnienie płci czy dostęp do zasobów wodnych;

18.   podkreśla, że państwa członkowskie muszą przyjąć na siebie znacznie większą odpowiedzialność za finansowanie i dostosowanie swoich działań w zakresie rozwoju do działań światowego sojuszu;

19.   wzywa Komisję i państwa członkowskie, aby zobowiązały się do przeznaczenia co najmniej 25% spodziewanych dochodów z licytacji, które będą w następnym okresie prowadzone w ramach wspólnotowego systemu handlu uprawnieniami do emisji (EU ETS), na finansowanie światowego sojuszu i innych środków przeciwdziałania zmianom klimatycznym w krajach rozwijających się, w tym na starania zmierzające do ochrony lasów oraz zmniejszania emisji spowodowanych wylesianiem i degradacją lasów;

20.   wzywa Komisję do wykorzystania mającego wkrótce nastąpić przeglądu budżetu UE jako okazji do ponownej oceny ogólnych priorytetów UE w zakresie wydatków oraz ukierunkowania dodatkowych funduszy na działania związane ze zmianami klimatycznymi i na ogólny rozwój, a w szczególności na światowy sojusz na rzecz przeciwdziałania zmianom klimatycznym, łącznie z ponownym przydzieleniem funduszy w ramach wspólnej polityki rolnej;

21.   wzywa Komisję i państwa członkowskie do bezzwłocznego zastosowania koncepcji globalnego mechanizmu finansowania dotyczącego przeciwdziałania zmianom klimatycznym, opartej na modelu Międzynarodowego Mechanizmu Finansowania Szczepień (IFF) i koncepcji wcześniejszego dostarczania środków pomocowych, aby zagwarantować przeznaczenie wysokich kwot na działalność światowego sojuszu w stosunkowo krótkim okresie;

22.   wzywa Komisję do zachęcenia sektora prywatnego do ściślejszego partnerstwa ze światowym sojuszem, uznając, że publiczne pieniądze mogłyby odegrać rolę katalizatora poprzez zachęcanie do inwestowania oraz zapewnianie dostępu do rynku i technologii; w szczególności zachęca Komisję do inwestycji w rozwój modeli partnerstw publiczno-prywatnych w takich kluczowych dziedzinach jak zapewnienie bezpieczeństwa związanego z zasobami wodnymi oraz infrastruktury w obszarach najbardziej narażonych na skutki zmian klimatycznych, w których obecnie istnieją znaczne luki w finansowaniu, biorąc pod uwagę, że zmiany klimatu dotykają wiele dziedzin polityki (dostępność zasobów wodnych, ochrona zdrowia publicznego, dostawy energii itd.), wymagających interwencji państwa oraz władz lokalnych; przypomina, że priorytetem UE powinno być zwiększenie możliwości prowadzenia działań publicznych w tych obszarach;

23.   wzywa Komisję do nawiązania partnerstwa z prywatnym sektorem ubezpieczeń i przeanalizowania metod proporcjonalnego zwiększenia rozmiarów pilotażowych programów ubezpieczeń w celu finansowania adaptacji lub ograniczania ryzyka klęsk żywiołowych, co dotyczy ubezpieczeń na szczeblu krajowym i regionalnym oraz ubezpieczeń indywidualnych;

24.   z ubolewaniem stwierdza, że ogólne zaangażowanie rządów, społeczeństwa obywatelskiego i władz lokalnych krajów rozwijających się pozostawało niewystarczające na przestrzeni całego procesu programowania światowego sojuszu; wzywa Komisję do dopilnowania, aby podejmowanie decyzji w ramach procesów opracowywania, wdrażania, podziału funduszy oraz oceny odbywało się na zasadzie partnerstwa z zainteresowanymi stronami;

25.   wzywa Komisję do wykorzystania światowego sojuszu w celu wsparcia oraz zwiększania możliwości, jakimi kraje partnerskie dysponują w odniesieniu do zagrożenia dla bezpieczeństwa powodowanego przez zmiany klimatu oraz zachęca Komisję do przeznaczenia na ten cel dodatkowych środków finansowych; wzywa dalej Komisję do zapewnienia, by jej Dyrekcja Generalna ds. Polityk Zewnętrznych w pełni uczestniczyła w całym procesie programowania i wdrażania światowego sojuszu, do zapewnienia optymalnej spójności pomiędzy współpracą na rzecz rozwoju, działaniami w zakresie zmian klimatu oraz polityką zagraniczną i bezpieczeństwa;

26.   wzywa Komisję do wykorzystania światowego sojuszu celem zainicjowania zarówno ze społecznością ofiarującą pomoc, jak i z krajami partnerskimi, rozmów na temat wzmocnienia przygotowania oraz planowania awaryjnego w odniesieniu do migracji na dużą skalę w razie, gdyby pewne regiony stały się niezdatne do zamieszkiwania w związku ze zmianami klimatu;

27.   zdecydowanie uważa, że skuteczne mechanizmy sprawozdawcze, w tym szczegółowe wskaźniki postępów i systemy podejmowania działań następczych, muszą być zgodne z założeniami światowego sojuszu;

28.   jest zdania, że szczególna wartość dodana i kompetencja światowego sojuszu mogłaby wzmacniać powiązanie pomiędzy lokalnymi działaniami w zakresie dostosowania a światowymi ramami polityki w dziedzinie klimatu i rozwoju; z zadowoleniem przyjmuje w tym kontekście wymiar światowego sojuszu, jakim jest dialog polityczny, jako ważny krok w łączeniu programu dotyczącego zmniejszania ubóstwa oraz milenijnych celów rozwoju z programem działań w zakresie zmian klimatu; podkreśla jednak, że światowy sojusz odniesie sukces tylko wtedy, gdy będzie stanowił część ogólnej strategii UE dotyczącej negocjacji po 2012 r., gdzie najwyższy priorytet stanowić będzie silne wspieranie środków łagodzących, jak również działania przystosowawcze w krajach rozwijających się;

29.   zachęca Komisję do wykorzystania dialogu politycznego oraz przewidywanej wspólnej deklaracji UE/kraje najsłabiej rozwinięte (LDC)/rozwijające się małe kraje wyspiarskie (SIDS) jako forum dla promowania idei "ogólnoświatowej umowy", gdzie współpraca na rzecz rozwoju oraz działania związane ze zmianami klimatu są ściśle powiązane i poświęca się uwagę problemom społecznym, które stanowią tu wyraźny element, jak zakładała inicjatywa globalnego planu Marshalla;

30.   podkreśla konieczność przyspieszenia starań na rzecz włączenia kwestii adaptacji do zmian klimatycznych, ograniczania ryzyka klęsk żywiołowych oraz działalności w dziedzinie zdrowia ludności i zdrowia reprodukcyjnego do pomocy rozwojowej Komisji i państw członkowskich, zwłaszcza na etapie wdrażania, jako że z punktu widzenia działania systemu obszary te mają absolutnie podstawowe znaczenie; wzywa Komisję do wykorzystania najbliższego śródokresowego przeglądu krajowych dokumentów strategicznych z myślą o osiągnięciu postępów w tym obszarze;

31.   zdecydowanie uważa, że Komisja, równolegle do światowego sojuszu, musi w dalszym ciągu pracować nad ustosunkowaniem się do sprawozdania z postępu z 2007 r. w sprawie przeglądu planu działania UE w zakresie zmian klimatycznych i rozwoju, zawierającego wiele istotnych elementów, które należy zachować, w tym kwestię utworzenia punktów wymiany informacji w terenie w celu usprawnienia koordynacji i poprawy dostępu do informacji;

32.   podkreśla, że w opracowywaniu i realizacji krajowych adaptacyjnych programów działań (NAPA) w ramach Globalnego Funduszu Środowiska wystąpił szereg braków, co było spowodowane niedostatecznym finansowaniem, zaniżeniem kosztów adaptacji, słabym powiązaniem z rozwojem społecznym, nadmierną biurokratyzacją kanałów dostępu i stronniczością w przypadku projektów; wzywa Komisję do uwzględnienia wszystkich tych braków przy dalszym udzielaniu pomocy w realizacji krajowych adaptacyjnych programów działań w krajach najsłabiej rozwiniętych i rozwijających się małych krajach wyspiarskich w ramach światowego sojuszu; w tym kontekście z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Komisja zamierza przeprowadzić analizę możliwości programowego budowania potencjału instytucji rządowych korzystających z pomocy budżetowej;

33.   podkreśla, że efektywne stosowanie wsparcia budżetowego na rzecz adaptacji do zmian klimatycznych zorientowanego na rozwój zależy od szerokiego stosowania wszelkich środków dostępnych w ramach uzgodnień dotyczących wsparcia budżetowego, w tym dyskusji na temat celów polityki, długoterminowego monitorowania oraz pomocy technicznej w tworzeniu i wykonaniu budżetu; podkreśla ponadto konieczność aktywnego zaangażowania społeczeństwa obywatelskiego i społeczności lokalnych; apeluje do Komisji o przygotowanie do korzystania ze środków uzupełniających w przypadkach, gdy wsparcie z budżetu nie jest odpowiednie lub gdy nie korzystają z niego najbardziej ubodzy i najbardziej narażeni;

34.   wzywa Komisję, aby zapewniła, że badania na temat przystosowania w krajach rozwijających się planowane w ramach światowego sojuszu opierać się będą na wyraźnej perspektywie oddolnej i ukierunkowane będą na ludność ubogą i najbardziej narażoną, że przy ich realizacji kierować się będzie potrzebami lokalnych społeczności, i że będą realizowane we współpracy z ludnością, której dotyczy sprawa; podkreśla znaczenie zakomunikowania wyników badań dotyczących przystosowania grupom docelowym poprzez dostępne kanały medialne;

35.   wzywa Komisję do przeznaczenia znacznych środków na badania dotyczące ekonomiki przystosowania w krajach rozwijających się, w tym wzmacnianie powiązania pomiędzy przyszłymi kosztami koniecznej restrukturyzacji polityki w dziedzinie handlu, rolnictwa i polityki bezpieczeństwa i związanych z tym instytucji; uznaje, że braki w zakresie wiedzy z tej dziedziny stanowią przeszkodę dla skutecznych działań dostosowawczych i wydatków zarówno ze strony podmiotów publicznych, jak i prywatnych;

36.   podkreśla znaczenie transferu wiedzy i technologii – z technologią zmniejszania ryzyka katastrof włącznie – do krajów partnerskich sojuszu; w tym celu wzywa Komisję do wsparcia projektu internetowej "biblioteki" gromadzącej właściwe dane dotyczące dostosowania do zmian klimatu oraz do ułatwienia programów wymiany ekspertów z dziedziny dostosowania do zmian klimatu między poszczególnymi krajami;

37.   podkreśla znaczenie spójności polityki i zwraca się do Komisji, aby podjęła kwestię włączenia problematyki zmian klimatycznych do działań na rzecz ograniczenia ubóstwa w trakcie przeglądu budżetu UE oraz śródokresowej rewizji poszczególnych instrumentów na rzecz rozwoju;

38.   wzywa Komisję do poświęcenia większej uwagi wpływowi zmian klimatu na rolnictwo i leśnictwo oraz przystosowaniu rolnictwa i leśnictwa do zmian klimatu; wzywa Komisję do wykorzystania światowego sojuszu do wspierania rozwoju rozsądnych z ekologicznego punktu widzenia strategii rolniczych, nadając priorytetowy charakter zagwarantowaniu dostaw żywności dla ludności; ponadto wzywa Komisję do udzielenia pomocy przy tworzeniu odpowiednich ram instytucjonalnych i finansowych dla ubogiej ludności z obszarów wiejskich, której dochody są uzależnione od rolnictwa;

39.   podkreśla, że na rolnictwo w ubogich krajach rozwijających się bezpośredni i silny wpływ mają zmiany klimatu, które mogą mieć dramatyczne konsekwencje dla bezpieczeństwa żywnościowego; dlatego też wzywa Komisję do wykorzystania światowego sojuszu do opracowania polityki rolnej oraz metod produkcji, które lepiej sprostają potrzebom lokalnej ludności i stanowić będą długoterminowe rozwiązanie problemu rosnących cen żywności; zachęca zwłaszcza Komisję do wsparcia innowacyjnych rozwiązań takich jak stworzenie wokół miast "pasów zieleni", aby odpowiedzieć na podstawowe zapotrzebowanie na żywność ludności miejskiej w krajach rozwijających się;

40.   z zadowoleniem przyjmuje zamiar Komisji, jakim jest zaproponowanie strategii UE na rzecz ograniczania ryzyka klęsk żywiołowych, która jest znaczącym krokiem mającym na celu zlikwidowanie luki między ograniczaniem ryzyka klęsk żywiołowych, rozwojem a wysiłkami na rzecz przystosowania; wzywa w tym kontekście Komisję do wyjaśnienia, w jaki sposób światowy sojusz na rzecz przeciwdziałania zmianom klimatycznym może ułatwić tę integrację na szczeblu praktycznym;

41.   podkreśla, że strategia na rzecz ograniczania ryzyka klęsk żywiołowych nie przyniesie znaczących rezultatów bez konkretnego planu działania oraz istotnego przekierowania przydziałów budżetowych w celu zapewnienia długoterminowego finansowania ograniczania ryzyka klęsk żywiołowych i przystosowania w ramach systematycznej pomocy rozwojowej, a nie, jak ma to miejsce obecnie, w ramach krótkoterminowej i mało znaczącej inicjatywy humanitarnej;

42.   podkreśla, że istnieje ogromne zapotrzebowanie na dodatkowe zasoby ludzkie w ramach EuropeAid i przedstawicielstw UE w celu zapewnienia skutecznego realizowania światowego sojuszu na rzecz przeciwdziałania zmianom klimatycznym; wzywa Komisję do przewidzenia znacznych środków na działania w tym zakresie w budżecie na 2009 r.; w szerszej perspektywie wzywa także Komisję, aby przeznaczyła znacznie większe środki na szkolenie personelu właściwych Dyrekcji Generalnych Komisji i przedstawicielstw UE w zakresie adaptacji do zmian klimatycznych i ograniczania ryzyka klęsk żywiołowych, ze szczególnym naciskiem na zwiększenie wiedzy praktycznej;

43.   w zakresie, w jakim światowy sojusz wiąże się z działaniami mającymi na celu łagodzenie skutków zmian klimatycznych, podkreśla, że kraje najsłabiej rozwinięte i rozwijające się małe kraje wyspiarskie potrzebują wsparcia w zakresie budowania potencjału oraz wsparcia technicznego w celu umożliwienia ich zwiększonego udziału w mechanizmie czystego rozwoju; wzywa również Komisję do aktywnego zaangażowania w międzynarodowe negocjacje dotyczące zmian klimatycznych, którego celem powinno być wzmocnienie mechanizmu czystego rozwoju, tak aby zapewnić zasadę dodatkowości i spójność z celami w zakresie rozwoju i klimatu; ponadto wzywa Komisję, aby nie skupiała się wyłącznie na mechanizmie czystego rozwoju, przypisując mu rolę ostatecznego narzędzia politycznego, lecz także aby zapewniła alternatywne wsparcie dla działalności na rzecz łagodzenia skutków zmian klimatycznych, które byłoby bardziej odpowiednie dla krajów najuboższych, nadając priorytet działalności w zakresie użytkowania gruntów, zmiany użytkowania gruntów i leśnictwa (LULUCF) oraz technologiom niskoemisyjnym;

44.   wzywa Komisję do opracowania w trybie pilnym ambitnych inicjatyw w ramach polityki uzupełniającej, szczególnie w dziedzinie ochrony lasów i mórz, zrównoważonego wykorzystywania zasobów naturalnych i współpracy technologicznej, mającej na celu łagodzenie skutków zmian klimatycznych, w stosunku do której potrzeby finansowe znacznie przekraczają obecne limity przewidziane w ramach światowego sojuszu na rzecz przeciwdziałania zmianom klimatycznym; w szczególności wzywa do zdecydowanych działań ze strony UE w formie wsparcia finansowego i technicznego oraz transferu technologii i współpracy z krajami rozwijającymi się w celu ułatwienia wykorzystania, na możliwie najwcześniejszym etapie, technologii powodujących niewielkie emisje gazów cieplarnianych oraz przyjaznych dla środowiska metod produkcji;

45.   wzywa Komisję do przeglądu wniosku dotyczącego kryteriów zrównoważonego rozwoju w dziedzinie biopaliw, ustanawiając bardziej rygorystyczne wymogi w odniesieniu do korzyści dotyczących klimatu i ekosystemów, biorąc również pod uwagę skutki pośrednich zmian odnoszących się do użytkowania gruntów oraz konsekwencji rozwojowych dla lokalnych społeczności; podkreśla, że kryteria zrównoważonego rozwoju nie mogą stać się nowym środkiem o charakterze protekcjonistycznym, ale powinny być opracowane w ramach dialogu z krajami rozwijającymi się;

46.   uważa, że Globalny Fundusz Efektywności Energetycznej oraz Energii Odnawialnej jest w tym kontekście niezwykłym instrumentem, który mógłby odegrać istotną rolę w projektach na rzecz wydajności energetycznej i w promowaniu energii odnawialnej w krajach rozwijających się;

47.   wzywa Komisję do pilnego opracowania wyczerpującego programu, mającego na celu ograniczenie wylesiania i degradacji obszarów leśnych w krajach rozwijających się, obejmującego promowanie dobrowolnych umów o partnerstwie w ramach programów w zakresie egzekwowania prawa, zarządzania i handlu w dziedzinie leśnictwa (FLEGT) oraz zawierającego konkretne wnioski dotyczące mechanizmów finansowania, które należy przedstawić na konferencji stron konwencji w sprawie zmian klimatu (COP 14), która odbędzie się w grudniu 2008 r. w Poznaniu; podkreśla znaczenie takich mechanizmów, które zapewniają rekompensaty nie tylko z tytułu uniknięcia emisji gazów cieplarnianych, lecz także ze względu na różnorodność biologiczną i korzyści rozwojowe dla lasów;

48.   wyraża ubolewanie w związku z faktem, że Komisja nie przedstawiła jeszcze jasnych, rygorystycznych wniosków zakazujących importu drewna oraz produktów drewnianych pochodzących z nielegalnych wyrębów na rynek UE; wzywa Komisję do przedstawienia takich wniosków bez dalszej zwłoki;

49.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji.

(1) Dz.U. C 46 z 24.2.2006, s. 1. (2) Dz.U. C 25 z 30.1.2008, s. 1. (3) Rozporządzenie (WE) nr 1905/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. ustanawiające instrument finansowania współpracy na rzecz rozwoju (Dz.U. L 378 z 27.12.2006, s. 41). (4) Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 21 października 2008 r. w sprawie zarządzania i partnerstwa na szczeblu krajowym i regionalnym, i podstawy dla projektów w dziedzinie polityki regionalnej (2008/2064(INI))

P6_TA(2008)0492 A6-0356/2008

Parlament Europejski,

–   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 158 i 159,

–   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 15,

–   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego ogólne zasady dla Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu Spójności(1) (zwane dalej "rozporządzeniem w sprawie funduszy strukturalnych"), a szczególnie jego art. 11 zatytułowany "Partnerstwo",

–   uwzględniając agendę terytorialną UE, kartę lipską na rzecz zrównoważonego rozwoju miast europejskich, jak również pierwszy program działania na rzecz wdrożenia agendy terytorialnej Unii Europejskiej,

–   uwzględniając badanie sporządzone przez departament tematyczny Parlamentu w sprawie polityki strukturalnej i spójności" zatytułowany "Zarządzanie i partnerstwo w ramach polityki regionalnej",

–   uwzględniając opinię Komitetu Regionów (COTER- IV-17) i opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie zarządzania i partnerstwa (EESC 1177/2008),

–   uwzględniając opinię rozpoznawczą Komitetu Ekonomiczno-Społecznego zatytułowaną "W kierunku zrównoważonego rozwoju obszarów miejskich: wyzwania i szanse" (EESC 737/2008),

–   uwzględniając "praktyczny przewodnik po europejskim finansowaniu badań naukowych, rozwoju i innowacji" opracowany przez Komisję,

–   uwzględniając drugi cykl europejskiego programu URBACT (2007-2013), mającego ułatwić wymianę doświadczeń między europejskimi miastami, a w szczególności siedem nowych sieci tematycznych dotyczących zarządzania,

–   uwzględniając art. 45 Regulaminu

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Rozwoju Regionalnego oraz opinię Komisji Kontroli Budżetowej (A6-0356/2008),

A.   mając na uwadze, że interes i dobrobyt obywateli leżą w centrum polityki europejskiej, krajowej i regionalnej, a wyższy poziom zarządzania i partnerstwa mający na celu osiągnięcie wyższego poziomu koordynacji i współpracy pomiędzy różnymi organami jest korzystny dla wszystkich obywateli Unii,

B.   mając na uwadze, że praktyczne rozwiązania, jakich oczekują obywatele w zakresie usług publicznych (takich jak transport publiczny, woda pitna, mieszkania socjalne i szkolnictwo publiczne) można wypracować jedynie przy skutecznym zarządzaniu za pomocą dwóch uzupełniających się systemów: z jednej strony systemu instytucjonalnego przewidującego rozdział obowiązków i środków budżetowych pomiędzy państwem a władzami regionalnymi i lokalnymi, a z drugiej strony systemu partnerstwa, który skupia różne podmioty publiczne i prywatne zainteresowane tą samą kwestią na danym obszarze,

C.   mając na uwadze konieczność zwrócenia uwagi na definicję "partnerstwa" zawartą w rozporządzeniu w sprawie funduszy strukturalnych, zgodnie z którym państwa członkowskie tworzą partnerstwa z władzami i podmiotami takimi jak:

D.   mając na uwadze, że partnerstwo uwzględniające wszystkie społeczności i grupy narodowe może przynieść korzyści oraz wartość dodaną przy wdrażaniu polityki spójności poprzez zwiększenie zgodności z prawem, zagwarantowanie przejrzystości oraz lepszą absorpcję środków oraz że powinno ono również zostać ocenione pod względem wartości społecznej i obywatelskiej;

E.   mając na uwadze, że jak największy udział różnych partnerów przy opracowywaniu programów operacyjnych zapewni powstanie dokumentu, który w pełni uwzględnia specyfikę danego terytorium oraz najlepiej odpowiada na potrzeby i wyzwania tego obszaru,

F.   mając na uwadze, że ściślejsze partnerstwo z uniwersytetami i instytucjami edukacji policealnej lub technologicznej, jak również zaangażowanie sektora prywatnego może wpływać korzystnie na strategie w ramach agendy lizbońskiej oraz polityki UE w dziedzinie badań i innowacji,

G.   mając na uwadze, że kapitał społeczny w postaci aktywnego wolontariatu jest pozytywnie związany z regionalnym wzrostem gospodarczym oraz stanowi istotny czynnik zmniejszania różnic między regionami,

H.   mając na uwadze, że szeroki udział partnerów wymienionych w rozporządzeniu w sprawie funduszy strukturalnych i lepsza współpraca pomiędzy podmiotami zaangażowanymi w realizację programów i projektów finansowanych z funduszy strukturalnych i funduszu spójności umożliwia zwiększenie skuteczności polityki spójności i efektu dźwigni,

I.   mając na uwadze, że zintegrowane podejście nie powinno wyłącznie uwzględniać aspektów gospodarczych, społecznych i środowiskowych rozwoju terytorialnego, lecz również prowadzić do koordynacji interesów poszczególnych zainteresowanych podmiotów przy uwzględnieniu specyfiki danych obszarów, aby sprostać lokalnym i regionalnym wyzwaniom,

J.   mając na uwadze, że dla zapewnienia dalszego zrównoważonego rozwoju terytorialnego niezbędna jest lepsza koordynacja poszczególnych polityk publicznych na wszystkich zaangażowanych szczeblach administracyjnych i skuteczne zarządzanie,

K.   mając na uwadze, że koncepcja zintegrowanego podejścia jest obecnie uważana za niezbędną oraz że konieczne jest teraz zapewnienie jej rzeczywistego zastosowania w praktyce,

L.   mając na uwadze, że polityka strukturalna stanowiła drugą największą pozycję w budżecie Unii Europejskiej w okresie programowania 2000-2006 i jest najważniejszą polityką Unii w latach 2007-2013;

M.   mając na uwadze, że należy zorganizować skuteczniejsze i przejrzyste dla wszystkich funkcjonowanie poszczególnych władz, podmiotów publicznych i prywatnych bez potrzeby przenoszenia prawnych kompetencji i tworzenia nowych władz, umożliwiając każdemu z tych podmiotów większą skuteczność dzięki wzajemnej współpracy,

N.   mając na uwadze, że należy przewidzieć jak największy udział władz regionalnych i lokalnych w negocjacjach dotyczących nowych wspólnotowych przepisów, a zwłaszcza w negocjacjach przyszłego pakietu prawnego dotyczącego polityki spójności,

O.   mając na uwadze, że koncepcja obszarów zamieszkania i pracy polega na uwzględnieniu najważniejszych podstawowych obszarów przy rozważaniu podstawowych kwestii związanych z życiem codziennym obywateli (transport, usługi publiczne, jakość życia, zatrudnienie i lokalna działalność gospodarcza, bezpieczeństwo itp.),

P.   mając na uwadze, że skuteczne zarządzanie można usprawnić poprzez właściwe planowanie przestrzenne,

Q.   mając na uwadze, że umiejętność "zarządzania projektem" przez podmioty zaangażowane w realizację polityki spójności jest zasadniczym czynnikiem przyczyniającym się do poprawy i ułatwienia zarządzania,

R.   mając na uwadze, że należy wykorzystać pozytywne doświadczenia w zakresie nowych metod zarządzania i partnerstwa, w tym metody, które zostały już wypróbowane z pozytywnym skutkiem w programach funduszy europejskich, takie jak metoda LEADER i dotacja globalna (zgodnie z art. 42 i 43 rozporządzenia w sprawie funduszy strukturalnych);

S.   mając na uwadze, że odpowiednie struktury i strategie komunikacji na wszystkich etapach wdrażania i oceny polityki, opracowanej w ścisłej współpracy z władzami regionalnymi i lokalnymi, poprzez promowanie przekazywania informacji wszystkim grupom społeczeństwa wspierają przejrzystość, czynne uczestnictwo i pełne prawo własności,

Zarządzanie i fundusze wspólnotowe

1.   wzywa państwa członkowskie oraz władze regionalne i lokalne do pełnego wykorzystywania potencjału różnych funduszy wspólnotowych (funduszy strukturalnych, wspólnotowego programu ramowego badań naukowych i rozwoju oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich) służących wspieraniu rozwoju regionalnego i miejskiego w celu ułatwienia zintegrowanego finansowania;

2.   zachęca władze krajowe, regionalne i lokalne do częstszego stosowania zintegrowanego podejścia w obecnym okresie programowania;

3.   proponuje, aby w ramach przyszłej polityki spójności zasada zintegrowanego podejścia była obowiązkowa; uważa, że stosowanie tej zasady trzeba rozpocząć w określonych ramach czasowych;

4.   proponuje, aby w celu uproszczenia i zwiększenia skuteczności przeprowadzić ocenę wykonalności połączenia w przyszłej polityce spójności po roku 2013 poszczególnych funduszy wspólnotowych, przede wszystkim Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich;

5.   zauważa, że standardowe i jasne procedury stanowią element dobrego zarządzania i w związku z tym zwraca się do Komisji oraz państw członkowskich, aby we współpracy z władzami regionalnymi i lokalnymi, uwzględniając należycie sugestie i opinie potencjalnych beneficjentów, zbadały bezzwłocznie – w ramach czasowych, które ma określić Komisja – jak uprościć i zracjonalizować procedury oraz dokonać jaśniejszego podziału odpowiedzialności w dziedzinie wdrażania polityki spójności celem zmniejszenia obciążenia biurokratycznego zainteresowanych podmiotów;

6.   apeluje do Komisji o promowanie stosowania art. 56 rozporządzenia w sprawie funduszy strukturalnych, który przewiduje przekazywanie wkładów rzeczowych na przedsięwzięcia współfinansowane przez UE;

Zarządzanie i partnerstwo

7.   wzywa Komisję do sporządzenia bilansu wdrożenia zasady partnerstwa przez państwa członkowskie w ramach sporządzania narodowych strategicznych ram odniesienia i programów operacyjnych oraz do przestawienia go Parlamentowi, określając czynniki powodzenia lub porażki zarządzania oraz do zbadania w szczególności, w jakim stopniu opinie i sugestie partnerów zostały uwzględnione przy sporządzaniu programów operacyjnych;

8.   wzywa Komisję do sporządzenia wytycznych zawierających jasną definicję i kryteria oceny oraz określających instrumenty, narzędzia i dobre praktyki (dotyczące między innymi selekcji partnerów) służących łatwiejszemu wprowadzaniu w życie skutecznych partnerstw, zgodnie z art. 11 rozporządzenia ogólnego w sprawie funduszy strukturalnych, w poszanowaniu ram instytucjonalnych właściwych dla każdego państwa członkowskiego;

9.   stwierdza, że proces partnerstwa może działać wyłącznie pomiędzy partnerami posiadającymi niezbędne kompetencje i zasoby, w związku z czym zwraca się do instytucji zarządzających o przyczynienie się do zwiększenia tego potencjału poprzez wcześniejsze przekazywanie partnerom w rozumieniu art. 11 rozporządzenia ogólnego w sprawie funduszy strukturalnych takich samych informacji, jakie są dostępne władzom oraz poprzez przydzielenie środków finansowych przeznaczonych na pomoc techniczną służącą wdrażaniu zasady partnerstwa, na przykład na cele szkoleniowe, zwiększenie potencjału i zwiększenie profesjonalizmu działań w ramach partnerstwa;

10.   wyraża ubolewanie, że na wdrażanie zasady partnerstwa w bieżącym okresie programowania nie zarezerwowano żadnego konkretnego minimum środków z funduszy strukturalnych; wzywa Radę i Komisję do przeznaczenia w przyszłym prawodawstwie konkretnego minimum środków z funduszy strukturalnych na wdrażanie zasady partnerstwa;

11.   dostrzega ważną rolę wolontariatu w procesie partnerstwa i wzywa państwa członkowskie oraz Komisję do wspierania i ułatwiania wartościowej pracy wolontariuszy, przez którą wnoszą oni swój wkład w ten proces oraz większego zaangażowania obywateli i organizacji lokalnych w lokalną demokrację w ramach partnerstwa wielopoziomowego;

12.   przypomina o obowiązku publicznych konsultacji z obywatelami i organizacjami reprezentującymi społeczeństwo obywatelskie w zakresie programowania celem odzwierciedlenia ich propozycji, a także podkreśla, że udział społeczeństwa obywatelskiego pomoże usankcjonować proces decyzyjny; stwierdza, że publiczny udział na etapie przygotowywania programów operacyjnych na lata 2007-2013 nie był tak udany jak przewidywano; w związku z czym zwraca się do Komisji o określenie dobrych praktyk i ułatwienie ich stosowania w celu zwiększenia udziału obywateli przed rozpoczęciem kolejnego okresu programowania;

13.   nakłada na instytucje zarządzające obowiązek informowania partnerów o sposobie i poziomie uwzględnienia uwag zgłoszonych przez nich na różnych etapach procesu programowania funduszy strukturalnych;

14.   przypomina, że partnerstwo może przyczynić się do skuteczności, wydajności, zgodności z prawem i przejrzystości wszystkich etapów programowania oraz wdrażania funduszy strukturalnych, a także może umocnić zobowiązanie do osiągnięcia przez programy założonych rezultatów oraz praw do ich własności; dlatego zwraca się do państw członkowskich i instytucji zarządzających o większe i wcześniejsze zaangażowanie partnerów we wszystkie etapy programowania i realizacji funduszy strukturalnych, w celu lepszego wykorzystania posiadanego doświadczenia i wiedzy;

15.   zachęca państwa członkowskie do zapewnienia lepszej współpracy pomiędzy sektorem publicznym i prywatnym poprzez tworzenie partnerstw publiczno - prywatnych przy wdrażaniu funduszy strukturalnych, jako że nadal nie wykorzystano wielu potencjalnych korzyści płynących z partnerstwa publiczno-prywatnego;

16.   zauważa, że nowe państwa członkowskie nie stosowały się w pełni do zasady partnerstwa i dlatego jej wprowadzenie można było stopniowo usprawnić;

17.   domaga się, aby kolejne rozporządzenia w sprawie funduszy strukturalnych zawierały szczegółowe przepisy mające na celu nadanie stosowaniu zasady partnerstwa mocy prawnie wiążącej, łącznie z łatwo weryfikowalnymi kryteriami;

Zarządzanie wielopoziomowe

18.   zwraca się do państw członkowskich o jak najszybsze opracowanie konkretnych działań w ramach pierwszego programu działań na rzecz realizacji agendy terytorialnej Unii Europejskiej, w szczególności w zakresie linii 3.1, w celu umocnienia wielopoziomowego zarządzania;

19.   proponuje włączenie wymiaru zarządzania w ramach linii 4.1 pierwszego programu działania w zakresie wdrażania agendy terytorialnej Unii Europejskiej, który przewiduje opracowanie przez Europejską Sieć Obserwacyjną Planowania Przestrzennego (ESPON) nowych wskaźników spójności terytorialnej;

20.   wyraża pogląd, że skuteczne zarządzanie wielopoziomowe musi się opierać na podejściu oddolnym; w tym kontekście wzywa władze lokalne i regionalne do zbadania możliwości zintensyfikowania współpracy oraz kontaktów z rządami krajowymi, jak również z Komisją oraz zaleca przeprowadzanie regularnych spotkań urzędników organów władzy krajowej, regionalnej i lokalnej;

21.   zachęca państwa członkowskie do decentralizacji procesu wdrażania polityki spójności, aby umożliwić prawidłowe funkcjonowanie systemu wielopoziomowego zarządzania, z uwzględnieniem zasad partnerstwa i pomocniczości, a także zwraca się do nich o podjęcie niezbędnych działań prawnych i budżetowych w zakresie decentralizacji;

22.   podkreśla, że regionalny i lokalny potencjał administracyjny oraz jego stabilność i ciągłość stanowią warunek konieczny do wydajnej absorpcji funduszy oraz ich maksymalnej skuteczności; apeluje do państw członkowskich o zapewnienie odpowiednich struktur administracyjnych i kapitału ludzkiego w zakresie rekrutacji, wynagrodzenia, szkolenia, zasobów, procedur, przejrzystości i dostępności;

23.   wzywa krajowe izby obrachunkowe do bardziej zdecydowanego odgrywania należnej roli w zakresie mechanizmów kontroli w celu zapewnienia, że środki są odpowiednio wydawane spełniając w ten sposób swoją rolę oraz do zwiększenia ich aktywności;

24.   zachęca państwa członkowskie do powierzenia zarządzania funduszami strukturalnymi władzom regionalnym i lokalnym na podstawie uzgodnionych warunków i kryteriów, które przedmiotowe władze muszą spełniać, w celu większego zaangażowania ich w przygotowanie i realizację programów operacyjnych poprzez udział w formalnych strukturach koordynujących, lub przynajmniej do przyznania tym władzom dotacji globalnych z pełnym wykorzystaniem oferowanych przez nie możliwości, które umożliwią władzom regionalnym i lokalnym całkowity udział w mechanizmie wielopoziomowego zarządzania;

Zarządzanie a wymiar terytorialny

25.   zwraca się do państw członkowskich, które nie dostosowały dotychczas krajowych przepisów w sposób umożliwiający wprowadzenie Europejskiego Ugrupowania Współpracy Terytorialnej (EUWT), aby jak najszybciej to uczyniły;

26.   wzywa Komisję, aby zbadawszy, który poziom NUTS jest najbardziej odpowiedni, określiła obszary, na których w oparciu o zgromadzone doświadczenie wdrożyć można zintegrowaną politykę rozwoju terytorialnego, stanowiącą podstawę dla następujących przedsięwzięć, szczególnie:

Zarządzanie a instytucje Unii Europejskiej

27.   pochwala większe uznanie roli władz regionalnych i lokalnych oraz umocnienie zasady pomocniczości w traktacie lizbońskim; zwraca się do instytucji europejskich o rozważenie już teraz konkretnych skutków tych zmian;

28.   stwierdza, że nie istnieje w Radzie wyspecjalizowany organ do spraw polityki spójności, który zapewniłby strategiczny nadzór nad tą polityką, stanowiącą pierwszą pozycję w budżecie Unii i zwraca się do państw członkowskich o przewidzenie w ramach posiedzeń Rady specjalnych posiedzeń ministrów odpowiedzialnych za politykę spójności;

29.   z zadowoleniem przyjmuje utworzenie w Komisji grup międzyresortowych, takich jak grupa ds. polityki urbanistycznej i grupa ds. zintegrowanego podejścia; zwraca się do Komisji o rozszerzenie tej koncepcji podejścia przekrojowego oraz o regularne informowanie Parlamentu i Komitetu Regionów o wynikach prac tych grup;

30.   zobowiązuje się do zbadania możliwości dostosowania Regulaminu Parlamentu Europejskiego, tak aby umożliwić pracę przekrojową w kwestiach leżących w gestii kilku komisji parlamentarnych (grupy tymczasowe i inne), w szczególności w ramach prac grupy roboczej ds. reformy parlamentarnej;

31.   zachęca Komitet Regionów do zwiększenia działań mających na celu rozwój praktyki zarządzania zarówno pod względem ilościowym, jak i jakościowym;

Narzędzia promowania skutecznego zarządzania i partnerstwa

32.   zwraca się do państw członkowskich i Komisji o wspieranie rozwoju działań edukacyjnych w zakresie zarządzania i partnerstwa, we współpracy z państwowymi i prywatnymi organizacjami oświatowymi i szkoleniowymi, aby stawić czoła poważnym wyzwaniom wspólnotowym;

33.   apeluje do państw członkowskich o właściwe stosowanie planowania przestrzennego, aby pomogły w ułatwieniu osiągnięcia zrównoważonego rozwoju regionalnego;

34.   zwraca się do wyłonionych w wyborach przedstawicieli i urzędników administracji krajowej, regionalnej i lokalnej oraz do partnerów zajmujących się zarządzaniem programami operacyjnymi polityki spójności, zgodnie z art. 11 rozporządzenia ogólnego w sprawie funduszy strukturalnych, do wykorzystania dostępnych zasobów finansowych na pomoc techniczną z tych programów na cele szkoleniowe w zakresie zarządzania związanego z tymi programami, w szczególności jeżeli chodzi o zarządzanie projektem; wzywa Komisję do zwrócenia się do państw członkowskich o zdanie szczegółowego sprawozdania ze sposobu, w jaki wykorzystały one konkretne programy finansowe;

35.   uważa, że europejskie sieci wymiany dobrych praktyk powinny zwiększać swe działania w zakresie zarządzenia i partnerstwa, traktując z większą uwagą wnioski polityczne i strategiczne wypływające z wcześniejszych cykli programów, w tym powinny zapewnić publiczny dostęp do wymiany doświadczeń we wszystkich językach UE, przyczyniając się tym samym do faktycznego wdrażania dobrych praktyk;

36.   z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę francuskiej prezydencji Unii Europejskiej dotyczącą uruchomienia projektu opracowywania zestawu wzorców porównawczych dla zrównoważonego i solidarnego miasta, a także zwraca się o uwzględnienie w tych wzorcach wymiaru zarządzania i partnerstwa;

37.   proponuje utworzenie programu wymiany analogicznego do programu ERASMUS dla przedstawicieli regionalnych i lokalnych wyłonionych w wyborach;

o
o   o

38.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz Komisji.

(1) Dz.U. L 210 z 31.7.2006, s. 25.

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 21 października 2008 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa 2006 zgodnie z art. 9 Protokołu w sprawie stosowania zasady pomocniczości i proporcjonalności (2008/2045(INI))

P6_TA(2008)0493 A6-0355/2008

Parlament Europejski,

–   uwzględniając rezolucję z dnia 4 września 2007 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa 2005 r.: stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności - 13. sprawozdanie roczne(1),

–   uwzględniając swoją rezolucję z 4 września 2007 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa w Unii Europejskiej(2),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 4 września 2007 r. w sprawie strategii uproszczenia otoczenia regulacyjnego(3),

–   uwzględniając rezolucję z dnia 4 września 2007 r. w sprawie instytucjonalnych i prawnych skutków stosowania instrumentów tzw. "miękkiego prawa" (soft law)(4),

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji zatytułowane "Lepsze stanowienie prawa 2006" na mocy art. 9 Protokołu w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności (14. sprawozdanie) (COM(2007)0286),

–   uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany "Drugi strategiczny przegląd procesu lepszego stanowienia prawa w Unii Europejskiej" (COM(2008)0032),

–   uwzględniając dokument roboczy Komisji zatytułowany "Drugie sprawozdanie z realizacji strategii uproszczenia otoczenia regulacyjnego" (COM(2008)0033),

–   uwzględniając dokument roboczy Komisji zatytułowany "Pomiar kosztów administracyjnych oraz redukcja obciążeń administracyjnych w Unii Europejskiej" (COM(2008)0141),

–   uwzględniając dokument roboczy Komisji zatytułowany "Zmniejszenie obciążeń administracyjnych w Unii Europejskiej - Sprawozdanie z postępów za rok 2007 i perspektywy na rok 2008" (COM(2008)0035),

–   uwzględniając art. 45 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej oraz opinię Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A6-0355/2008),

A.   mając na uwadze, że ramy regulacyjne Unii Europejskie powinny inspirować się kryteriami jasności i skuteczności,

B.   mając na uwadze, że ulepszenie procedur prawnych może przyczynić się do osiągnięcia celów Unii Europejskiej,

C.  mając na uwadze, że zasady pomocniczości i proporcjonalności stanowią podstawowe zasady prawa pierwotnego i, o ile Wspólnota nie dysponuje wyłącznymi uprawnieniami legislacyjnymi, muszą one być koniecznie przestrzegane,

D.   mając na uwadze, że poprawne stosowanie zasad pomocniczości i proporcjonalności przyczynia się w decydujący sposób do konsolidacji zwierzchniej roli i skuteczności przepisów wspólnotowych, a także do większego przybliżenia obywatelom decyzji, i tym samym większej akceptacji Unii przez społeczeństwo, oraz że zasady te są niezbędne dla uzasadnienia celowości i zasięgu działania wspólnotowego, ponieważ umożliwiają one państwom członkowskim wykonywanie własnych uprawnień legislacyjnych w duchu współpracy na różnych szczeblach rządów, i tym samym zwiększają pewność prawną,

E.  mając na uwadze, że rozwój przepisów wspólnotowych podlega dziś stosowaniu zasad pomocniczości i proporcjonalności, które wymagają ustanowienia procedur koordynacji z krajowymi organami ustawodawczymi, wykonawczymi i sądowniczymi, aby zagwarantować zarówno pewność prawną, jak i skuteczność działania Unii Europejskiej,

F.   mając na uwadze, że Komisja podkreśla szereg istotnych aspektów mających na celu ulepszenie przepisów unijnych, takich jak oceny wpływu zmniejszenia kosztów administracyjnych oraz uproszczenie, poprawa i aktualizacja istniejących przepisów,

G.   mając na uwadze, że Komisja w związku z tym przyznaje ważną rolę nawiązaniu otwartego dialogu z partnerami społecznymi i ustawodawcami krajowymi;

H.   mając na uwadze, że w "Pierwszym sprawozdaniu z realizacji strategii uproszczenia otoczenia regulacyjnego" (COM(2006)0690) Komisja zapowiedziała około 50 inicjatyw na rzecz kodyfikacji na 2006 r., a tylko 36 zostało rzeczywiście przekazanych Parlamentowi Europejskiemu i, że choć 200 inicjatyw na rzecz kodyfikacji zostało zapowiedzianych na 2007 r., tylko 21 zostało przedstawionych ustawodawcy,

I.   mając na uwadze, że w bieżącym programie stopniowego upraszczania, załączonym do ww. "Drugiego sprawozdania z realizacji strategii uproszczenia otoczenia regulacyjnego", Komisja uważa za równoważne zmianę i przekształcenie obowiązujących aktów w niektórych dziedzinach (efektywności energetycznej budynków, lotnictwa cywilnego itp.)

J.   mając na uwadze, że Komisja zobowiązała się do przedstawienia programu działania mającego na celu zmniejszenie do 2010 r. obciążeń administracyjnych spoczywających na przedsiębiorstwach w Unii Europejskiej o 25% i że w tym celu zaproponowała szereg przyspieszonych działań związanych z różnymi dziedzinami legislacyjnymi,

1.   popiera cel Komisji dotyczący poprawy jakości prawodawstwa oraz ograniczania obciążeń legislacyjnych, w tym zniesienia niepotrzebnych przepisów UE, które utrudniają wzrost i hamują innowacje; podkreśla, że w niektórych obszarach należy dołożyć jeszcze większych starań w celu zapewnienia, by z prawodawstwa dotyczącego rynku wewnętrznego czerpano maksymalne korzyści ekonomiczne;

2.   wspiera prawodawstwo oparte na zasadach oraz większe skupienie się na jakości aniżeli na ilości; postrzega debatę na temat lepszego stanowienia prawa jako okazję do refleksji nad prawodawstwem jako procesem służącym realizacji jasno określonych celów polityki poprzez zapewnienie większego wkładu prawa wspólnotowego na wzrost i tworzenie miejsc pracy, a także poprzez zaangażowanie wszystkich zainteresowanych stron we wszystkie fazy procesu, od przygotowania do wdrożenia, oraz włączenie ich do niego;

3.   podkreśla znaczenie zasad pomocniczości i proporcjonalności przy staraniach na rzecz lepszego stanowienia prawa, aby zarówno znieść niepotrzebne obciążenia biurokratyczne dla państw członkowskich i zainteresowanych stron, jak i wytworzyć większe zrozumienie wśród obywateli UE dla działań, które stosownie do obu tych zasad można uregulować tylko na płaszczyźnie wspólnotowej;

4.   wspiera starania Komisji zmierzające do uproszczenia wspólnotowego dorobku prawnego;

5.   z zadowoleniem przyjmuje ulepszenie procedur konsultacji zainteresowanych stron przeprowadzanych przez Komisję w celu opracowania wniosków legislacyjnych i odnotowuje ogólnie pozytywne reakcje zainteresowanych stron w ramach oceny sposobu, w jaki Komisja wspiera ich udział;

6.   ubolewa nad faktem, że pomimo ulepszenia procedur Komisja nadal opracowuje różne dokumenty związane z uproszczeniem i lepszym stanowieniem prawa, zawierające rozbieżne listy inicjatyw na rzecz uproszczenia, co uniemożliwia otrzymanie ogólnej wizji jej strategii; podkreśla, że należy unikać mnożenia takich dokumentów; zwraca się do Komisji o przygotowanie jednego dokumentu rocznego; podkreśla, że polityczna ocena i dobra współpraca musi mieć miejsce na płaszczyźnie Unii Europejskiej, szczególnie poprzez starania Parlamentu, Rady i Komisji;

7.   uważa, że obiektywne oceny wpływu stanowią ważny instrument przy ocenie wniosków Komisji i dlatego popiera zewnętrzną i niezależną kontrolę przeprowadzania oceny wpływu;

8.   uważa, że konsultacje i oceny wpływu mają podstawowe znaczenie dla opracowywania lepszego prawodawstwa Wspólnoty oraz sądzi, że nie powinny one zwiększać biurokracji ani stanowić przeszkód biurokratycznych uniemożliwiających Komisji działanie, ale że powinny być pomocne w stanowieniu dobrych ram prawnych, sprzyjających wzrostowi w Unii Europejskiej;

9.   podkreśla konieczność przeprowadzania analiz kosztów i korzyści odzwierciedlających strukturę kosztów regulacyjnych wówczas, gdy dyrektywy wdrażane za pomocą krajowego prawodawstwa zmieniają ramy regulacyjne działalności prowadzonej przez przedsiębiorstwa i osoby fizyczne; ma jednak świadomość, że analizy kosztów i korzyści nie zastępują politycznej debaty na temat zalet i wad poszczególnych aktów prawodawczych;

10.   jest zdania, że zgłaszając poprawki, Parlament jak i Rada powinni uwzględniać zarówno ocenę wpływu dokonaną przez Komisję, jak i ich własną ocenę wpływu celem poprawy jakości przygotowania prawa;

11.  11 uważa ponadto, że obiektywne oceny wpływu muszą opierać się na terminowej i obszernej konsultacji z zainteresowanymi stronami; wzywa Komisję do włączenia do swych ocen wpływu wystarczającej liczby scenariuszy i wariantów strategii (w tym możliwości niepodejmowania żadnych działań, jeżeli jest to wymagane) jako podstawy dla opłacalnych i trwałych rozwiązań;

12.   wyraża nadzieję, że włączenie przewidywanych kosztów administracyjnych do ocen wpływu służyć będzie poprawie ich jakości;

13.   podkreśla znaczenie oceny politycznej dokonanej na szczeblu Unii Europejskiej przez organy reprezentujące obywateli, takie jak Parlament Europejski, lub reprezentujące organy lokalne i organizacje społeczne, takie jak Komitet Regionów i Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny;

14.   wyraża zastrzeżenia co do zasadności wspierania samoregulacji i współregulacji, która może ostatecznie przełożyć się na "abstynencję legislacyjną", co będzie sprzyjać jedynie grupom nacisku i silnym podmiotom życia gospodarczego; dlatego też popiera wnioski Komisji, według których rozporządzenia pozostają nadal najprostszym sposobem osiągania celów Unii Europejskiej i zapewniania pewności prawnej przedsiębiorstwom i obywatelom; zwraca się do Komisji o rozwinięcie bardziej spójnego podejścia w tym zakresie;

15.   podkreśla, że środki o charakterze nielegislacyjnym powinny przestrzegać równowagi sił i właściwych ról poszczególnych instytucji; pragnie wniesienia mądrego i spójnego wkładu w te środki, opierając się na doświadczeniu; podkreśla potrzebę politycznego poparcia tego rodzaju innowacyjnych środków;

16.   uważa, że należy wzmocnić formalne przepisy Unii Europejskiej w ramach przepisów zawartych w traktatach, i unikać "drogi na skróty", nawet z wykorzystaniem niewiążących przepisów nieformalnych;

17.   wyraża zadowolenie z podjęcia przez Komisję środków mających na celu położenie kresu opóźnieniu w tłumaczeniu na nowe języki UE tekstów będących w trakcie kodyfikacji; ubolewa nad faktem, że Komisja przedstawiła Parlamentowi Europejskiemu tylko 36 inicjatyw na rzecz kodyfikacji w roku 2006, pomimo że zapowiedziała około 50, oraz 21 inicjatyw w roku 2007, chociaż zapowiedziała około 200;

18.   wzywa Komisję do przestrzegania opublikowanych list kodyfikacji i przekształceń oraz do przedstawiania prawodawcy, w miarę możliwości, wszystkich zapowiedzianych inicjatyw oraz uzasadniania tych, które są pomijane; podkreśla, że Parlament Europejski wykazał dobrą wolę dokonując reformy art. 80 i 80a swojego Regulaminu, które pozwalają rozpatrywać inicjatywy na rzecz uproszczenia w drodze szybszej i prostszej procedury zatwierdzania;

19.   przypomina również Komisji, ze inicjatywy na rzecz kodyfikacji i przekształcenia są zatwierdzane przez Parlament w rozsądnych terminach i że jeżeli w odniesieniu do innych inicjatyw na rzecz uproszczenia terminy wydłużają się, jest to spowodowane faktem, że inicjatywy te są zwykłymi wnioskami legislacyjnymi i jako takie podlegają normalnej procedurze zatwierdzania oraz zwyczajowym terminom;

20.   potwierdza, że pragnie, aby Komisja przyjęła przekształcenie jako zwykłą technikę legislacyjną, nawet jeżeli zamierza dokonać "zmiany" obowiązujących tekstów, by w odniesieniu do każdej inicjatywy mieć pełny obraz tekstu, wraz z określonymi zmianami i wyraźnie oznaczonymi częściami nowymi oraz częściami niezmienionymi;

21.   wzywa ponadto Komisję, aby pamiętała, że w przypadku gdy przekształcenie nie jest możliwe, zwykła technika legislacyjna powinna przewidywać kodyfikację kolejnych zmian danego aktu legislacyjnego w terminie nie przekraczającym sześciu miesięcy; uważa, że zgodnie z wyżej wymienionym porozumieniem międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa(5) można byłoby utworzyć, wspólnie z Radą i Komisją, specjalne struktury w celu promowania uproszczenia, przewidujące odpowiedni udział zainteresowanych stron;

22.   przypomina, że wieloznaczne i nieskuteczne instrumenty tzw. miękkiego prawa mogą mieć, i mają, negatywny wpływ na rozwój prawa Unii Europejskiej oraz na równowagę między instytucjami i dlatego też należy je stosować tylko bardzo ostrożnie – o ile są przewidziane w traktatach i w żadnym wypadku z pominięciem wynikającego z prawa pierwotnego podziału kompetencji – gwarantując w każdym przypadku pewność prawną;

23.   wyraża zadowolenie z faktu, że Komisja postanowiła przekazać nowe wnioski i dokumenty konsultacyjne bezpośrednio parlamentom krajowym, aby zwrócić się o ich reakcję w tak zwanej "fazie rosnącej" prawa wspólnotowego, antycypując w ten sposób przepisy traktatu lizbońskiego; w pełni popiera znaczenie takiej formy współpracy dla ulepszenia jakości i stosowania prawa wspólnotowego, szczególnie zasad pomocniczości i proporcjonalności;

24.   jest zdania, iż transpozycja prawodawstwa powinna być kontrolowana w sposób gruntowny i proaktywny tak, aby uniknąć rozbieżności interpretacji i niepotrzebnego "pozłacania" prawodawstwa; pragnie, aby Komisja Europejska pełniła czynną rolę w procesie transpozycji, wraz z organami nadzoru i grupami ekspertów, zarówno na szczeblu UE, jak i krajowym, bowiem wczesne przeprowadzenie analizy ewentualnych pułapek może zapobiec opóźnieniom i niepotrzebnym obciążeniom dla przedsiębiorstw; wzywa Komisję do zbadania działań, które można by podjąć w celu zapobiegania praktyce "pozłacania", w tym uprawnienie obywateli do bezpośredniego działania; wzywa do dokonywania uzupełniających ocen skutków zawierających analizę sposobu wdrażania decyzji na szczeblu krajowym i lokalnym; popiera stosowanie w większym stopniu – i w odpowiedni sposób – rozporządzeń; ponownie proponuje, by Parlament opracował w ścisłej współpracy z partnerami krajowymi stosowne procedury nadzorowania transpozycji;

25.   uważa, że w celu zwiększenia skuteczności stosunków z parlamentami krajowymi, należy opracować wspólną koncepcję warunków ustalonych w zasadach pomocniczości i proporcjonalności; w związku z tym w pełni popiera inicjatywę Komisji dotyczącą włączenia znormalizowanego szeregu pytań w celu sporządzania uzasadnień towarzyszących wnioskom Komisji, zgodnie z załącznikiem 3 do dokumentu roboczego Komisji SEC(2007)0737;

26.   wyraża zadowolenie z faktu, że Komisja zapowiedziała zmianę dorobku wspólnotowego w zakresie prawa spółek, księgowości oraz audytu i oczekuje przedstawienia w jak najkrótszym terminie konkretnego wniosku w tej dziedzinie;

27.   ponawia konieczność zmniejszenia zbędnego obciążenia administracyjnego, jakie spoczywa na przedsiębiorstwach w celu spełnienia obowiązku udzielenia informacji przewidzianych zarówno w przepisach europejskich, jak i w krajowych przepisach wykonawczych; podkreśla, że cel Komisji, jakim jest zmniejszenie do roku 2012 obciążeń administracyjnych o 25%, musi być celem netto, co oznacza, że zmniejszenie uzyskane w określonych obszarach nie może zostać zniweczone przez nowe obciążenia administracyjne; wspiera promowanie stosowania technologii informacyjno-komunikacyjnych; w związku z tym zwraca się do Komisji o ocenę i zmniejszenie, tam gdzie to możliwe, ogólnych obciążeń administracyjnych ciążących na wszystkich zainteresowanych stronach, nawet jeżeli nie są one przedsiębiorstwami;

28.   podkreśla, że dalsze starania na rzecz uproszczenia są również konieczne we wzajemnych relacjach między Komisją a obywatelami, np. w obszarach takich jak zamówienia, usługi finansowe, programy badawcze, zasady pomocy państwowej oraz aplikacje dotyczące finansowania ze środków wspólnotowych;

29.   przypomina o znaczeniu rozsądnego korzystania z klauzul wygaśnięcia dla zapewnienia stosowności prawodawstwa;

30.   potwierdza swoją gotowość do utrzymania i nasilenia współpracy z Radą i Komisją, aby spełnić oczekiwania obywateli i przedsiębiorstw w zakresie uproszczenia przepisów wspólnotowych, w szczególności w odniesieniu do wniosków dotyczących działań przyspieszonych, których celem jest zmniejszenie obciążenia administracyjnego; podkreśla jednak, że w procesie upraszczania procedur decyzyjnych w celu przyspieszenia terminów należy przestrzegać wymogów procedur przewidzianych w traktatach;

31.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich.

(1) Dz.U. C 187 E, 24.7.2008, s. 67 (2) Dz.U. C 187 E, 24.7.2008, s. 60 (3) Dz.U. C 187 E, 24.7.2008, s. 72 (4) Dz.U. C 187 E, 24.7.2008, s. 75 (5) Dz.U. C 321, 31.12.2003, s. 1

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 21 paździenika 2008 r. w sprawie kontroli stosowania prawa wspólnotowego - 24. Roczne Sprawozdanie Komisji (2008/2046(INI))

P6_TA(2008)0494 A6-0363/2008

Parlament Europejski,

–   uwzględniając 24. Roczne Sprawozdanie Komisji z dnia 17 lipca 2007 r. z kontroli stosowania prawa wspólnotowego (2006) (COM(2007)0398),

–   uwzględniając dokumenty robocze Komisji (SEC(2007)0975 i SEC(2007)0976),

–   uwzględniając komunikat Komisji z 5 września 2007 r. zatytułowany "Skuteczna Europa - Stosowanie prawa wspólnotowego" (COM(2007)0502),

–   uwzględniając dyrektywę Rady 86/378/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w systemach zabezpieczenia społecznego pracowników(1),

–   uwzględniając dyrektywę Rady 96/34/WE z dnia 3 czerwca 1996 r. w sprawie porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego przez UNICE, CEEP oraz TUC(2),

–   uwzględniając dyrektywę Rady 96/97/WE z dnia 20 grudnia 1996 r. zmieniająca dyrektywę 86/378/EWG w sprawie wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w systemach zabezpieczenia społecznego pracowników(3),

–   uwzględniając dyrektywę Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzającą w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne(4),

–   uwzględniając dyrektywę Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającą ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy(5),

–   uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/73/WE z dnia 23 września 2002 r. zmieniającą dyrektywę Rady 76/207/EWG w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy(6),

–   uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/38/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium Państw Członkowskich(7),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 21 lutego 2008 r. w sprawie 23. rocznego sprawozdania Komisji z kontroli stosowania prawa wspólnotowego w 2005 r.(8),

–   uwzględniając art. 45 i 112(2) Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A6-0363/2008),

A.   mając na uwadze, że skuteczność polityk Unii Europejskiej zależy w znacznej mierze od ich wdrażania na szczeblu krajowym, regionalnym i lokalnym oraz że przestrzeganie prawa wspólnotowego przez państwa członkowskie musi podlegać rygorystycznej kontroli i monitorowaniu dla zagwarantowania, że wywiera ono pożądane pozytywne skutki na codzienne życie obywateli,

B.   mając na uwadze, że właściwa kontrola stosowania prawa wspólnotowego składa się nie tylko z oceny transpozycji pod względem ilościowym, ale także z oceny jakości transpozycji oraz praktyk przyjętych w procesie stosowania prawa wspólnotowego w państwach członkowskich,

C.   mając na uwadze, że w poprzednich latach ogólna liczba postępowań w sprawie naruszenia przepisów prawa wspólnotowego wszczętych przez Komisję stale wzrastała osiągając poziom 2653 naruszeń wykrytych w 2005 r. i zmniejszyła się nieznacznie do 2518 w 2006 r. oraz, że akcesja 10 nowych państw członkowskich najwyraźniej nie wpłynęła na liczbę zarejestrowanych naruszeń,

D.   mając na uwadze, że liczba postępowań wszczętych w 2006 r. w związku z niedopełnieniem obowiązku zgłoszenia środków transpozycji w odniesieniu do UE 25 zmniejszyła się o 16% w porównaniu do 2005 r., z 1079 do 904, i że wynika z jednej strony ze zmniejszenia się liczby dyrektyw o ostatecznym terminie transpozycji w danym roku ze 123 w 2005 r. do 108 w 2006 r., a z drugiej strony – z bardziej terminowego zgłaszania środków transpozycji przez państwa członkowskie,

E.   mając na uwadze, że statystyki dostarczone przez Komisję za 2006 r. dowodzą, iż sądy wielu państw członkowskich niechętnie korzystają z mechanizmu zapytań wstępnych w oparciu o artykuł 234 Traktatu WE, co może wynikać ze słabej jeszcze znajomości prawa wspólnotowego,

F.   mając na uwadze, że zasada równości wobec prawa narzucałaby obowiązek zapewnienia obywatelom Unii równości nie tylko w odniesieniu do prawa wspólnotowego, ale również transpozycji prawa krajowego, należałoby, aby w kontekście terminów transpozycji prawodawstwa wspólnotowego, państwa członkowskie poza bezpośrednim odwołaniem w przepisach transpozycyjnych, publikowały w Dzienniku Urzędowym, które krajowe przepisy wdrażają dany przepis prawa wspólnotowego i jakie władze lokalne są odpowiedzialne za ich stosowanie,

G.   mając na uwadze, że skargi obywateli nie odgrywają wyłącznie symbolicznej roli w budowaniu "Europy obywateli", lecz stanowią wymierne i skuteczne narzędzie kontroli stosowania prawa wspólnotowego,

H.   mając na uwadze, że petycje do Parlamentu są ważnym źródłem wiedzy o naruszeniach prawa wspólnotowego w państwach członkowskich, oraz fakt, że w przeciągu ostatnich lat liczba petycji znacznie się zwiększyła, sięgając poziomu ok.1000 w 2006 r.,

I.   mając na uwadze, że dziedzinami, których najczęściej dotyczą petycje są kwestie związane z uznawalnością dyplomów i kwalifikacji zawodowych, podatkami, prawem do swobodnego poruszania się po terytorium państw członkowskich UE oraz problemami związanymi z dyskryminacją,

J.   mając na uwadze, iż w 2006 r. liczba skarg złożonych do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich utrzymała się na stałym poziomie (3 830 skarg), przy czym 75% otrzymanych przez Rzecznika skarg wykraczało poza zasięg jego kompetencji dotycząc krajowych lub regionalnych administracji w państwach członkowskich, a 70% wszczętych dochodzeń dotyczyło podobnie jak w latach poprzednich Komisji Europejskiej,

K.   mając na uwadze, że zakaz dyskryminacji jest jednym z fundamentów integracji europejskiej związanym bezpośrednio z funkcjonowaniem rynku wewnętrznego - zwłaszcza z zasadą swobodnego przepływu osób, usług, towarów i kapitału, oraz gwarantującym równe prawa i szanse wszystkim obywatelom Unii,

L.   mając na uwadze, że obywatelstwo Unii, zapisane w Traktacie z Maastricht, gwarantuje jej obywatelom prawo swobodnego poruszania się po terytorium państw członkowskich, jak również pewne prawa polityczne, na których straży stoją instytucje Unii,

M.   mając na uwadze, że upłynął, ustalony na 30 kwietnia 2006 r., termin wdrożenia dyrektywy 2004/38/WE generalizującej prawo do swobodnego poruszania się po terytorium państw członkowskich,

N.   mając na uwadze istniejące nadal dla studentów utrudnienia w swobodnym przemieszczaniu się czy dostępie do edukacji w innych państwach członkowskich Unii, w postaci barier administracyjnych czy stosowanych systemów kwotowych (dyskryminujących studentów z innych państw przy zapisywaniu się na studia); mając na uwadze, że możliwość interwencji UE jest ograniczona wyłącznie do przypadków dyskryminacji ze względu na narodowość,

O.   mając na uwadze, iż artykuł 39 Traktatu WE stanowi, że swobodny przepływ pracowników oznacza zniesienie wszelkiej dyskryminacji wobec pracowników pochodzących z innych państw członkowskich w zakresie zatrudnienia, płac oraz innych warunków pracy i zatrudnienia oraz, że przepisy wtórne Wspólnoty zawierają wiele regulacji mających za zadanie skutecznie przeciwdziałać tej dyskryminacji,

P.   mając na uwadze bezpośredni związek istniejący między stopniem wdrożenia prawa wspólnotowego między innymi w dziedzinie ochrony środowiska, a możliwością wykorzystania przez dane państwo członkowskie funduszy dostępnych na niezbędne prace inwestycyjne, infrastrukturalne i modernizacyjne,

Sprawozdanie roczne za 2006 r. i działania w następstwie rezolucji Parlamentu z dnia 21 lutego 2008 r.

1.   z zadowoleniem przyjmuje wyżej wspomniany komunikat Komisji z dnia 5 września 2007 r. i zapowiedź Komisji w zakresie poprawy metod pracy z myślą o określaniu pierwszeństwa oraz sprawniejszym sprawdzaniu dotychczasowych postępowań i zarządzaniu nimi; zauważa jednak, że Komisja nie odpowiedziała jeszcze ani nie podjęła działań w związku ze wspomnianą rezolucją Parlamentu z dnia 21 lutego 2008 r., w której Parlament wzywa Komisję do przedstawienia konkretnych informacji na temat różnych aspektów wdrażania prawa wspólnotowego, ze szczególnym odniesieniem do opracowania wzmiankowanej nowej metody pracy;

2.   wyraża poważne obawy, że nowa metoda pracy przewidująca odesłanie do danego państwa członkowskiego (odpowiedzialnego in primis za niewłaściwe stosowanie prawa wspólnotowego) skarg otrzymanych przez Komisję, może prowadzić do zmniejszenia jej odpowiedzialności instytucjonalnej jako "strażniczki traktatów" czuwającej nad stosowaniem prawa wspólnotowego zgodnie z art. 211 traktatu WE; zauważa, że Komisja jest często jedyną ostateczną instytucją, do jakiej obywatele mogą zgłosić przypadki niewłaściwego stosowania prawa wspólnotowego; wzywa Komisję do przedstawienia Parlamentowi do listopada 2008 r. pierwszego sprawozdania w sprawie metod i rezultatów osiągniętych w pierwszych 6 miesiącach trwania projektu pilotażowego, który rozpoczął się 15 kwietnia 2008 r. z udziałem 15 państw członkowskich;

3.   podkreśla, że artykuł 211 Traktatu WE powierza Komisji instytucjonalną odpowiedzialność za czuwanie nad stosowaniem postanowień Traktatu, jak również środków przyjętych przez instytucje na jego podstawie, oraz że artykuł 226 tego Traktatu upoważnia Komisję do podjęcia działania przeciwko państwom członkowskim w przypadku uchybienia wynikającym z niego zobowiązaniom;

4.   wzywa Komisję do szerokiego stosowania zasady zgodnie z którą, wszelka korespondencja potencjalnie informująca o przypadkach łamania prawa wspólnotowego powinna być rejestrowana jako skarga, chyba że dotyczy ona wyjątkowych okoliczności, o których mowa w pkt. 3 załącznika do komunikatu Komisji z dnia 20 marca 2002 r. w sprawie "Kontaktów ze skarżącym w odniesieniu do naruszeń prawa wspólnotowego" (COM(2002)0141); wzywa Komisję do poinformowania Parlamentu o sposobie, w jaki zasada ta będzie przestrzegana po wejściu w życie nowej metody; wzywa Komisje do informowania i konsultowania z Parlamentem wszelkich zmian wyjątkowych kryteriów uzasadniających brak rejestracji skargi;

5.   zauważa, że głównymi problemami związanymi z procedurą w sprawie naruszenia są jej trwanie (średnio 20,5 miesiąca od rejestracji przypadku we wskazanym terminie do wniesienia skargi do Trybunału Sprawiedliwości na mocy art. 226 Traktatu WE) oraz ograniczone wykorzystanie art. 228; wzywa Komisję do poczynienia wszelkich starań w celu skrócenia stosunkowo długich terminów rozpatrywania skarg czy petycji, a także do znalezienia praktycznych rozwiązań dla przedstawionych problemów poprzez decydowanie po otrzymaniu sprawy czy właściwsze jest zastosowanie alternatywnych metod, takich jak SOLVIT, który wciąż nie jest w wystarczającym stopniu promowany;

6.   zauważa znaczący wzrost przypadków naruszeń wynikających z utrzymującego się nieprzestrzegania orzeczeń Trybunału zrewidowanych w 2006 r. i podkreśla dwa przypadki nałożenia kar pieniężnych na państwa członkowskie; wzywa Komisję do większej stanowczości w stosowaniu artykułu 228 Traktatu WE w celu zapewnienia właściwego stosowania orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości;

7.   z uwagi na stale utrzymujący się problem niedotrzymywania przez państwa członkowskie terminu transpozycji dyrektyw, zwraca się do Komisji z prośbą o przedstawienie listy dyrektyw o najniższym wskaźniku wdrożenia, wraz z wyjaśnieniem możliwych przyczyn takiego stanu rzeczy;

8.   wyraża zadowolenie z powodu wysiłków niektórych dyrekcji generalnych, w szczególności dyrekcji ds. ochrony środowiska, na rzecz poprawy kontroli zgodności przewidzianych w tych dyrektywach, a jednocześnie wyraża niezadowolenie odpowiedziami Komisji na temat poufności badań w zakresie zgodności; ponownie wzywa Komisję do opublikowania na jej stronie internetowej badań zamówionych przez poszczególne dyrekcje generalne w sprawie oceny zgodności krajowych środków wykonawczych z przepisami wspólnotowymi;

9.   zwraca uwagę na niewystarczający poziom współpracy z Europejskim Trybunałem Sprawiedliwości sądów krajowych większości państw członkowskich, które wciąż niechętnie stosują zasadę pierwszeństwa prawa wspólnotowego; ponadto zauważa bardzo istotną rolę, jaką w poprawnym stosowaniu prawa wspólnotowego odgrywa mechanizm zapytań wstępnych;

10.   popiera wobec powyższego wysiłki Komisji w celu określenia obszarów, w których użyteczne mogłyby być dodatkowe szkolenia dla sędziów krajowych, przedstawicieli zawodów prawniczych i urzędników krajowych organów administracji w zakresie prawa wspólnotowego;

Współpraca międzyinstytucjonalna

11.   wyraża przekonanie, że porozumienia dotyczące kontroli wdrażania prawa wspólnotowego i ścisła współpraca pomiędzy Komisją, Radą Unii Europejskiej, Europejskim Rzecznikiem Praw Obywatelskich i właściwymi komisjami Parlamentu Europejskiego mają kluczowe znaczenie dla zapewnienia skutecznej interwencji we wszystkich przypadkach, w których składający petycję złożył uzasadnioną skargę dotyczącą naruszenia prawa wspólnotowego;

12.   zwraca uwagę, że choć liczba zgłoszeń rzeczywistych naruszeń prawa wspólnotowego w ramach liczby napływających petycji jest niewielka (w 2006 r. było ich 4), to są one niezastąpionym źródłem informacji o najważniejszych potrzebach obywateli i powinny być wskazówką dla Komisji odnośnie podejmowanych inicjatyw legislacyjnych;

13.   podkreśla potrzebę zwiększenia działalności informacyjnej wobec obywateli w celu lepszego ukierunkowania skarżących, by zwracali się do organu wyposażonego w najlepsze kompetencje do zajęcia się ich sprawami czy to na szczeblu krajowym czy europejskim; postuluje wspieranie kultury dobrej administracji i obsługi w instytucjach europejskich w celu zapewnienia obywatelom należytego traktowania i pełnego korzystania ze swoich praw;

14.   sugeruje, by Komisja nadal rozważała możliwość wykorzystania swoich przedstawicielstw w państwach członkowskich do obserwowania i monitorowania wdrażania przepisów w terenie;

15.   podkreśla potrzebę rozważenia uprzednio dyskutowanej idei dotyczącej ogólnego punktu składania wszelkich skarg przez obywateli i dla wszystkich problemów dotyczących kontrolowania stosowania prawa wspólnotowego, zważywszy, że aktualnie obywatele mają do wyboru liczne opcje (petycje, skargi, Rzecznik Praw Obywatelskich, SOLVIT, itd.) oraz, w związku z tym że zcentralizowany system oznaczania mógłby przynieść lepsze rezultaty przy dotrzymaniu terminów;

16.   z zadowoleniem przyjmuje fakt uzupełniania przez Komisję rocznych sprawozdań w sprawie kontroli stosowania prawa wspólnotowego aneksami, które uszczegóławiają zawarte w tych sprawozdaniach informacje oraz przedstawiają istotne statystyki;

17.   uważa, ze stałe komisje Parlamentu powinny odgrywać bardziej aktywną rolę w kontrolowaniu stosowania prawa wspólnotowego; jest przekonany, że komisje te powinny otrzymać odpowiednie wsparcie administracyjne, aby mogły skutecznie wypełniać tę rolę; wzywa grupę roboczą ds. reformy Parlamentu, Komisję Budżetową i inne organy Parlamentu do zbadania możliwości wprowadzenia specjalnej grupy zadaniowej w sekretariacie każdej z komisji dla zagwarantowania stałej i skutecznej kontroli stosowania prawa wspólnotowego;

Współpraca między Parlamentem Europejskim a parlamentami krajowymi

18.   wzywa do zacieśnienia współpracy między Parlamentem a parlamentami krajowymi w celu promowania i zwiększenia skutecznej kontroli stosowania prawa wspólnotowego na szczeblu krajowym, regionalnym i lokalnym; uważa, że parlamenty krajowe mają do odegrania znaczącą rolę w monitorowaniu stosowania prawa wspólnotowego, przyczyniając się tym samym do wzmocnienia legitymacji demokratycznej Unii Europejskiej i jej zbliżenia do obywateli;

19.   uważa, że w oparciu o protokół w sprawie parlamentów krajowych załączony do Traktatu Amsterdamskiego, polityki odnoszące się do obszaru wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości powinny podlegać specjalnemu zaangażowaniu parlamentów krajowych i Konferencji Komisji Wyspecjalizowanych w Sprawach Wspólnotowych (COSAC); uważa, że zaangażowanie to powinno dotyczyć zarówno fazy przygotowawczej procesu decyzyjnego, jak i wprowadzania w życie przepisów wspólnotowych, tak by umożliwić ustawodawcy europejskiemu i krajowemu przyjęcie koniecznych aktualizacji w sektorach, które pozostają w zakresie wspólnych kompetencji; w związku z tym wzywa właściwe komisje parlamentarne na szczeblu krajowym i europejskim do podjęcia stałych kontaktów w sprawie poszczególnych zagadnień legislacyjnych, dzieląc się wszelkimi informacjami, które mogą być użyteczne w coraz bardziej przejrzystym i skutecznym procesie legislacyjnym na szczeblu europejskim i krajowym; popiera organizowanie spotkań ustawodawców europejskich, na wzór odbytych w dniu 6 kwietnia 2008 r. spotkań z udziałem przedstawicieli parlamentów krajowych przy okazji rewizji decyzji ramowej w sprawie walki z terroryzmem, w trakcie których możliwe było dokonanie oceny nie tylko problemów związanych ze stosowaniem obowiązujących przepisów europejskich, ale również odpowiedniości propozycji zmian przedłożonych do zbadania przez Radę;

20.   zwraca uwagę, że zgodnie z przewidzianym w Traktacie Lizbońskim mechanizmem kontroli przestrzegania zasady subsydiarności, rola parlamentów krajowych w procesie tworzenia prawa wspólnotowego istotnie wzrośnie;

Zwalczanie dyskryminacji w Unii Europejskiej

21.   zwraca uwagę, że pojęcie obywatelstwa w znaczący sposób rozszerza zakres zasady zakazu dyskryminacji;

22.   odnotowuje fakt, iż w ostatnim czasie nastąpił rozwój orzecznictwa ETS w oparciu o pojęcie obywatelstwa UE odnośnie swobodnego przemieszczania się, z którego wynika, że państwa członkowskie nie mogą traktować mniej korzystnie swoich obywateli którzy skorzystali z prawa przemieszczania się i pobytu w innym państwie członkowskim, w stosunku do tych którzy z tego prawa nie skorzystali;

23.   wzywa państwa członkowskie do respektowania praw wynikających z obywatelstwa Unii, w tym prawa do korzystania z czynnego i biernego prawa wyborczego do Parlamentu Europejskiego, co ma szczególne znaczenie w kontekście zbliżających się w 2009 r. wyborów;

24.   odnotowuje, że do Parlamentu wpływają petycje, w których podnoszony jest zarzut łamania postanowień dyrektywy 2004/38/WE przez niektóre państwa członkowskie; biorąc pod uwagę fundamentalne znacznie tej dyrektywy dla zapewnienia prawa do swobodnego poruszania się po Unii jej obywatelom; zwraca uwagę, że Komisja zapowiedziała w drugiej połowie 2008 r. raport z wdrażania tej dyrektywy;

25.   wzywa Komisję do dokładnego monitorowania transpozycji dyrektyw 2000/43/WE i 2000/78/WE oraz zgodności z ich postanowieniami ustawodawstwa państw członkowskich wynikającego z tej transpozycji, jak i do dalszego wywierania nacisku na państwa członkowskie – za pomocą postępowań w sprawie naruszenia przepisów oraz w sprawie nieprzestrzegania przepisów – by respektowały spoczywające na nich zobowiązania dotyczące pełnej i jak najszybszej transpozycji tych dyrektyw; uważa, że właściwa komisja parlamentarna Parlamentu powinna uczestniczyć w bieżącym monitorowaniu obowiązków państw członkowskich wynikających z tych dyrektyw;

26.   odnotowuje z zadowoleniem przyjęcie przez Komisję w dniu 2 lipca 2008 r.., zapowiedzianego w rocznej strategii politycznej na 2008 r., projektu horyzontalnej dyrektywy (COM(2008)0426), wprowadzającej zasadę równego traktowania poza sektorem zatrudnienia i gwarantującej równy dostęp do towarów, usług, mieszkań, szkolnictwa, ochrony socjalnej i przywilejów socjalnych, która stanowi istotne uzupełnienie obecnego pakietu antydyskryminacyjnego;

27.   wzywa Komisję do dokładnej analizy przypadków stosowania przez państwa członkowskie ograniczeń niezależnych od narodowości w dostępie do edukacji dla studentów z innych krajów, w celu zagwarantowania swobodnego przepływu studentów i równości w ich traktowaniu przez systemy szkolnictwa wyższego tych państw;

28.   apeluje szczególnie do tych państw, które w największym stopniu mogą skorzystać z funduszy strukturalnych w ramach wieloletnich ram finansowych na lata 2007-2013, o szybkie i właściwe dostosowanie prawa krajowego do norm europejskich, zwłaszcza w dziedzinie ochrony środowiska, i o uczynienie procedur przetargowych przejrzystymi dla obywatela w celu skutecznego wykorzystania dostępnych środków strukturalnych i przyspieszenia rozwoju społeczno- gospodarczego regionów;

o
o   o

29.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, Europejskiemu Trybunałowi Sprawiedliwości i Europejskiemu Rzecznikowi Praw Obywatelskich, jak również parlamentom krajowym oraz rządom państw członkowskich.

(1) Dz.U. L 225 z 12.8.1986, s. 40. (2) Dz.U. L 145 z 19.6.1996, s. 4. (3) Dz.U. L 46 z 17.2.1997, s. 20. (4) Dz.U. L 180 z 19.7.2000, s. 22. (5) Dz.U. L 303 z 2.12.2000, s. 16. (6) Dz.U. L 269 z 5.10.2002, s. 15. (7) Dz.U. L 158 z 30.4.2004, s. 77. (8) Teksty przyjęte, P6_TA(2008)0060.

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 21 października 2008 r. w sprawie strategii przyszłego rozwiązywania kwestii instytucjonalnych dotyczących agencji regulacyjnych (2008/2103(INI))

P6_TA(2008)0495 A6-0354/2008

Parlament Europejski,

–   uwzględniając komunikat Komisji z dnia 11 marca 2008 r. zatytułowany "Przyszłość agencji europejskich" (COM(2008)0135),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 13 stycznia 2004 r. w sprawie komunikatu Komisji: "Ramy prawne dla europejskich agencji regulacyjnych"(1),

–   uwzględniając projekt porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 25 lutego 2005 r. w sprawie utworzenia ram prawnych dla europejskich agencji regulacyjnych (COM(2005)0059),

–   uwzględniając pytanie ustne wymagające debaty skierowane wspólnie do Rady przez Komisję Spraw Konstytucyjnych i Komisję Budżetową oraz odpowiedź udzieloną przez Radę na posiedzeniu plenarnym dnia 15 listopada 2005 r. (O-0093/05),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie projektu Komisji w sprawie porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie utworzenia ram prawnych dla europejskich agencji regulacyjnych(2),

–   uwzględniając decyzję Konferencji Przewodniczących z dnia 17 kwietnia 2008 r.,

–   uwzględniając pismo skierowane dnia 7 maja 2008 r. przez przewodniczącego Komisji do przewodniczącego Parlamentu Europejskiego oraz do urzędującego przewodniczącego Rady, w którym opowiada się on za utworzeniem międzyinstytucjonalnej grupy roboczej na szczeblu politycznym,

–   uwzględniając art. 45 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Konstytucyjnych oraz opinie Komisji Budżetowej, Komisji Kontroli Budżetowej, Komisji Gospodarczej i Monetarnej oraz Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii (A6-0354/2008),

A.   mając na uwadze, że starania podjęte przez Parlament i Komisję w celu ustanowienia prawnie wiążących ram dla europejskich agencji regulacyjnych nie dały żadnego rezultatu,

B.   mając na uwadze, że nie osiągnięto istotnych postępów w kwestii projektu porozumienia międzyinstytucjonalnego z 2005 r. ze względu na instytucjonalną i polityczną odmowę Rady oraz ze względu na to, że Komisja postanowiła wycofać swoją propozycję porozumienia międzyinstytucjonalnego i zastąpić ją zachętą do uczestnictwa w dialogu międzyinstytucjonalnym, który ma doprowadzić do przyjęcia wspólnego podejścia,

C.   mając na uwadze, że chociaż na pierwszy rzut oka agencje regulacyjne można uznać za "mikroinstytucje", jednak mają one wpływ w skali makro na europejski system sprawowania rządów,

D.   mając na uwadze, że nadal konieczne jest zdefiniowanie przynajmniej podstawowych cech strukturalnych agencji regulacyjnych, jako że stały się one uznanym parainstytucjonalnym elementem Unii Europejskiej,

E.   mając na uwadze przedstawioną przez Komisję propozycję utworzenia międzyinstytucjonalnej grupy roboczej, mającej za zadanie sporządzenie wspólnych ram dla agencji regulacyjnych oraz określenie uprawnień poszczególnych instytucji Unii Europejskiej w stosunku do tych agencji,

F.   mając na uwadze, że Komisja musi opracować horyzontalną ocenę agencji regulacyjnych do 2009–2010 r. i w jak najkrótszym czasie przedłożyć Parlamentowi i Radzie sprawozdanie zawierające wnioski z tej oceny,

G.   mając na uwadze, że należy z zadowoleniem przyjąć decyzję Komisji o powstrzymaniu się od wysuwania propozycji utworzenia nowych agencji, dopóki międzyinstytucjonalna grupa robocza nie zakończy swoich prac,

H.   mając na uwadze, że Komisja nie powinna odchodzić od wytycznych projektu porozumienia międzyinstytucjonalnego z 2005 r. w sprawie zmian w podstawowych aktach regulujących działalność istniejących agencji regulacyjnych, aby mogły one dostosować się do nowego podejścia,

I.   mając na uwadze, że istnieją już wspólne ramy prawne(3) dla agencji wykonawczych, którym powierzono czasowo zadanie zarządzania programami wspólnotowymi,

Uwagi ogólne

1.   uważa, że propozycja Komisji stanowi inicjatywę zasługującą na uznanie, i deklaruje wolę udziału za pośrednictwem swoich przedstawicieli w pracach międzyinstytucjonalnej grupy roboczej, lecz uważa, że "wspólne podejście" nie spełnia jego oczekiwań co do zawarcia porozumienia międzyinstytucjonalnego; zwraca uwagę, że nie wyklucza to rozwoju innych form porozumienia w wyniku prac grupy roboczej;

2.   wzywa Radę będącą również jednym z organów władzy budżetowej do konstruktywnego udziału w pracach wspomnianej grupy roboczej;

3.   zwraca się do Rady i Komisji o jak najszybsze sporządzenie, wspólnie z Parlamentem, programu prac międzyinstytucjonalnej grupy roboczej, aby mogła rozpocząć prace jesienią 2008 r.;

4.   uważa, że program prac międzyinstytucjonalnej grupy roboczej powinien zawierać m.in. następujące punkty:

5.   wyraża ubolewanie z powodu braku ogólnej strategii tworzenia agencji UE; zauważa, że nowe agencje tworzy się w indywidualnych przypadkach, co prowadzi do powstawania nieprzejrzystego zlepku agencji regulacyjnych, agencji wykonawczych i innych organów wspólnotowych, z których każdy jest wytworem sui generis;

6.   odnotowuje stanowisko Komisji, zgodnie z którym ustanawianie agencji regulacyjnych, które czasami odbywa się przy udziale Parlamentu, jest wyrazem współpracy między państwami członkowskimi, a działalność tych agencji opiera się na współdziałaniu i wykonywaniu uprawnień, których nie można przyznać wyłącznie instytucjom UE pod groźbą narażenia się na zarzut centralizmu;

7.   wzywa Radę i Komisję do wspólnego z Parlamentem działania na rzecz ustanowienia jasnych, wspólnych i spójnych ram określających miejsce, jakie zajmą w przyszłości agencje w systemie sprawowania rządów w UE;

8.   stoi na stanowisku, że należy zapewnić przejrzystość agencji regulacyjnych, zwłaszcza w odniesieniu do ich funkcjonowania, ujawniania informacji i dostępu do informacji oraz planowania działań i odpowiedzialności za nie;

9.   uważa, że priorytetem "wspólnych ram" porozumienia międzyinstytucjonalnego powinno być zracjonalizowanie funkcjonowania i zoptymalizowanie wartości dodanej agencji regulacyjnych dzięki zapewnieniu większej przejrzystości, widocznej kontroli demokratycznej oraz wzmocnionej skuteczności;

10.   uważa, że konieczne jest ustanowienie minimalnych wspólnych reguł i zasad dotyczących struktury, funkcjonowania i kontroli ogółu agencji regulacyjnych, niezależnie od ich charakteru;

11.   uważa, że uczestnictwo w działaniach agencji regulacyjnych będzie musiało zostać zagwarantowane poprzez formalne ukonstytuowanie procesu konsultacji i dialogu z zainteresowanymi stronami;

12.   uważa, że różnorodność strukturalna i funkcjonalna agencji skłania do poważnej refleksji nad parametrami regulacyjnymi, dobrym systemem rządzenia i stosunkami międzyinstytucjonalnymi pod względem centralizacji i decentralizacji;

13.   opowiada się za zagwarantowaniem zasady sprawnego zarządzania poprzez wspólne podejście do procesu doboru kadr, planowania budżetowego i zarządzania zasobami, skutecznego zarządzania i oceny wyników;

14.   zbada, czy podjęte przez Komisję zobowiązanie do odrzucania wniosków o ustanowienie nowych agencji regulacyjnych nie powinno również obejmować dwóch pozostających w zawieszeniu wniosków dotyczących sektorów energii i telekomunikacji;

15.   podkreśla potrzebę ustanowienia kontroli parlamentarnej nad tworzeniem i funkcjonowaniem agencji regulacyjnych, która powinna polegać przede wszystkim na:

16.   zwraca się do Komisji o przedłożenie w stosownym czasie wniosków z horyzontalnej oceny agencji regulacyjnych, przed zakończeniem okresu 2009–2010 r., aby wnioski te mogły zostać wzięte pod uwagę przez międzyinstytucjonalną grupę roboczą;

17.   wzywa Komisję do określenia wskaźników pozwalających na porównywanie wyników i określenie jasnych reguł zakończenia mandatu agencji w przypadku słabych wyników;

18.   zwraca się do przewodniczącego i do Konferencji Przewodniczących o nadanie pierwszeństwa kwestii utworzenia grupy roboczej zaproponowanej przez Komisję oraz uważa za stosowne, aby Parlament był w tej grupie reprezentowany przez przewodniczących lub sprawozdawców Komisji Spraw Konstytucyjnych, Komisji Budżetowej, jak również dwóch innych komisji mających doświadczenie praktyczne w monitorowaniu działań agencji regulacyjnych;

19.   ponawia wezwanie ze strony Parlamentu i Komisji, zawarte w projekcie porozumienia międzyinstytucjonalnego z 2005 r., do włączenia decyzji o siedzibie agencji do aktu podstawowego;

Uwarunkowania budżetowe

20.   pragnie ponownie podkreślić znaczenie systematycznego zapewnienia na szczeblu międzyinstytucjonalnym stosowania procedury określonej w pkt. 47 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami(4) (PM z dnia 17 maja 2006 r.) i podkreśla potrzebę nadania odpowiedniego dalszego biegu wspólnemu oświadczeniu Parlamentu, Rady i Komisji z dnia 13 lipca 2007 r. w sprawie agencji zdecentralizowanych;

21.   wyraża przekonanie, że szczegółowa procedura określająca stosowanie tego przepisu jest absolutną koniecznością; uważa, że taka procedura dałaby możliwość przejęcia niektórych ważnych aspektów zablokowanego projektu porozumienia międzyinstytucjonalnego z 2005 r., być może w połączeniu z pewnymi dostosowaniami do ramowego rozporządzenia finansowego dla agencji(5);

22.   uważa, że jeżeli ocena wykazuje brak możliwości zapewnienia skuteczności zdecentralizowanej administracji i jej efektywności pod względem kosztów, Unia Europejska nie powinna zawahać się przed odwróceniem aktualnej tendencji zlecenia na zewnątrz zadań Komisji i powinna ustanowić jasne zasady w zakresie zakończenia mandatu zdecentralizowanych agencji;

23.   popiera zamiar Komisji, by nie proponować tworzenia żadnych nowych zdecentralizowanych agencji do czasu zakończenia procesu oceny, w szczególności w związku z faktem, że margines bieżących wieloletnich ram finansowych utrudniałby w znacznym stopniu finansowanie jakichkolwiek nowych organów Wspólnoty bez dogłębnej rewizji planowania;

24.   uważa, że z budżetowego punktu widzenia następujące kwestie są najważniejsze w zakresie programu prac międzyinstytucjonalnej grupy roboczej w sprawie przyszłości agencji UE:

Opracowanie definicji pojęcia "agencja"

25.   przypomina w związku z tym definicję "agencji" określoną na posiedzeniu trójstronnym w dniu 7 marca 2007 r. kiedy to postanowiono, że dla celu stosowania art. 47 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pojęcie "agencja" zostanie zdefiniowane w oparciu o kryterium, czy dany organ został ustanowiony na mocy art. 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich(6) (rozporządzenie finansowe);

26.   chciałby podkreślić znaczenie, jakie przywiązuje do jasnej i spójnej terminologii w odniesieniu do agencji, która powinna zostać ustalona dla wspólnego użytku; przypomina, że "agencje regulacyjne" stanowią jedynie podgrupę agencji zdecentralizowanych;

Nowe agencje – powiązanie procedur legislacyjnych i prerogatyw budżetowych

27.   uważa, że należy przedyskutować problemy związane z kalendarzem, jak również aspekty prawne i proceduralne, jakie mogą się pojawić, jeżeli porozumienie w sprawie finansowania nowej agencji na mocy art. 47 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. nie zostanie zawarte na czas, równocześnie z podjęciem decyzji przez ustawodawcę; uważa za równie niezbędne, by zbadać zabezpieczenia proceduralne dla zapewnienia pełnego zaangażowania władzy budżetowej we wszystkie kwestie mające wpływ na budżet, takie jak rozszerzenie zadań agencji;

28.   przypomina o wezwaniu Parlamentu z 2005 r. do obowiązkowego przeprowadzania oceny efektywności pod względem kosztów przed zaproponowaniem utworzenia nowej agencji; ocena ta powinna w szczególności koncentrować się na kwestii, czy opcja utworzenia agencji (w tym prawdopodobne koszty związane z kontrolą i koordynacją) jest bardziej efektywna pod względem kosztów niż samodzielne wykonanie tych zadań przez służby Komisji, ale również na takich kwestiach, jak mandat i metody pracy agencji oraz jej stopień niezależności od Komisji, co stanowi obiekt szczególnego zainteresowania ustawodawcy;

Istniejące agencje – monitorowanie

29.   podkreśla konieczność regularnego i skoordynowanego przeprowadzania oceny i kontroli – unikając powielania i nakładania się działań – w celu oszacowania wartości dodanej już istniejących zdecentralizowanych agencji, które nie podlegają już zakresowi pkt. 47 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r.; uważa, że jest to kolejny etap już podjętych działań, które zaowocowały wspólnym oświadczeniem w sprawie agencji wspólnotowych przyjętym podczas posiedzenia trójstronnego dnia 18 kwietnia 2007 r., uzgodniono "regularną ocenę istniejących agencji Wspólnoty, ze szczególnym naciskiem na ich efektywność pod względem kosztów, szczegółowo wyjaśniając kryteria których użyto przy wyborze agencji podlegającej ocenie";

30.   zauważa, że przeprowadzona analiza powinna odpowiadać na kilka podstawowych kwestii związanych z efektywnością pod względem kosztów i mogłaby zostać przeprowadzona w oparciu m.in. o następujące kryteria:

31.   zaznacza, że uwzględniając ogólny wpływ agencji na budżet, Komisja musi w przekonujący sposób wykazać, że sprawowanie władzy w Europie poprzez agencje jest najbardziej efektywną pod względem kosztów, skuteczną i odpowiednią opcją wdrażania polityki europejskiej aktualnie i w bliskiej przyszłości;

Wspólne ramy ogólne

32.   podkreśla konieczność ustanowienia minimalnych uniwersalnych standardów, między innymi w odniesieniu do roli i politycznej odpowiedzialności Komisji w stosunku do agencji, wsparcia przyznawanego przez państwa goszczące agencje oraz terminowego i przejrzystego wyboru siedziby agencji, co mogłoby zostać określone w rozporządzeniach ustanawiających agencje;

33.   przypomina, że działaniami agencji należy zarządzać zgodnie z zasadami rachunkowości i przepisami rozporządzenia finansowego; podkreśla obowiązki agencji dotyczące procedury uzyskania absolutorium;

34.   uważa ponadto, że bardzo ważne jest, by spróbować określić wspólne zasady prezentacji budżetów agencji, tak aby wskaźniki budżetowe, takie jak wskaźniki wykonania agencji czy indywidualne składniki dochodów i wydatków były bardziej przejrzyste i porównywalne; uważa, że ogólna prezentacja pomocy przyznanej agencjom z budżetu UE może wymagać dostosowania do zadań i roli agencji nowej generacji;

35.   podkreśla, że według danych zawartych w powyższym komunikacie Komisji obecnie istnieje 29 agencji regulacyjnych, które zatrudniają około 3800 pracowników, a ich budżet wynosi około 1 100 mln EUR rocznie, łącznie z wkładem Wspólnoty w wysokości około 559 mln EUR;

36.   nalega, aby proces audytu/udzielania absolutorium był proporcjonalny do całkowitego budżetu agencji; w szczególności zauważa, że zasoby, którymi dysponuje Europejski Trybunał Obrachunkowy, nie zwiększyły się wraz ze wzrostem liczby agencji, jaki miał miejsce w ostatnich latach;

37.   ponawia swój apel wyrażony w ust. 7 rezolucji z dnia 22 kwietnia 2008 r. w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu agencjom, aby wyniki działalności agencji były poddawane regularnemu audytowi (na zasadzie ad hoc) Europejskiego Trybunału Obrachunkowego lub innego niezależnego audytora; uważa, że kontrole te nie powinny ograniczać się do tradycyjnych elementów zarządzania finansami i właściwego wykorzystania finansów publicznych, lecz powinny dotyczyć również wydajności i skuteczności administracji oraz obejmować ocenę każdej agencji pod kątem zarządzania finansami;

38.   uważa, że wszystkie agencje powinny wraz z planem zatrudnienia przedstawiać wykaz pracowników stałych i tymczasowych oraz ekspertów krajowych, a także przedstawiać wszelkie zmiany, jakie nastąpiły w stosunku do dwóch poprzednich lat;

39.   zwraca uwagę na specjalne sprawozdanie Europejskiego Trybunału Obrachunkowego nr 5/2008 w sprawie należytego zarządzania finansami przez agencje, zawierające szczególne odniesienie do audytu wyników;

40.   wzywa Komisję do połączenia funkcji administracyjnych mniejszych agencji w celu stworzenia masy krytycznej pozwalającej agencjom na działanie w zadowalającym stopniu zgodne z przepisami obowiązującymi w dziedzinie zamówień publicznych oraz z rozporządzeniem finansowym i regulaminami pracowniczymi(7);

41.   nalega, by Komisja dokonała krytycznej analizy wniosków budżetowych agencji, jako że większość agencji nie wykorzystuje wnioskowanych środków;

o
o   o

42.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz rządom państw członkowskich.

(1) Dz.U. C 92 E z 16.4.2004, s. 119. (2) Dz.U. C 285 E z 22.11.2006, s. 123. (3) Rozporządzenie Rady (WE) nr 58/2003 z dnia 19 grudnia 2002 r. ustanawiające statut agencji wykonawczych, którym zostaną powierzone niektóre zadania w zakresie zarządzania programami wspólnotowymi (Dz.U. L 11 z 16.1.2003, s. 1). (4) Dz.U. C 139 z 14.6. 2006, s. 1. (5) Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2343/2002 z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie ramowego rozporządzenia finansowego dotyczącego organów określonych w artykule 185 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 357 z 31.12.2002, s. 72). (6) Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1. (7) Rozporządzenie Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 z dnia 29 lutego 1968 r. ustanawiające regulamin pracowniczy urzędników i warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich oraz ustanawiające specjalne środki stosowane tymczasowo wobec urzędników Komisji (Dz.U. L 56 z 4.3.1968, s. 1).

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 21 października 2008 r. w sprawie oskarżenia i osądzenia Josepha Kony'ego przed Międzynarodowym Trybunałem Karnym

P6_TA(2008)0496 B6-0536/2008

Parlament Europejski,

–   uwzględniając statut rzymski Międzynarodowego Trybunału Karnego (MTK), a w szczególności art. 86 tego statutu, a także jego wejście w życie dnia 1 lipca 2002 r.,

–   uwzględniając ratyfikację statutu rzymskiego przez Ugandę dnia 14 czerwca 2002 r.,

–   uwzględniając zwrócenie się w 2003 r. przez prezydenta Ugandy Yoweriego Museveniego do MTK w związku z sytuacją dotyczącą Bożej Armii Oporu (ang. Lord's Resistance Army - LRA), co było pierwszym przypadkiem zwrócenia się do MTK przez państwo-stronę od chwili utworzenia go;

–   uwzględniając decyzję Prokuratora MTK z dnia 29 lipca 2004 r. dotyczącą rozpoczęcia dochodzenia w sprawie sytuacji w północnej Ugandzie,

–   uwzględniając nakaz aresztowania Josepha Kony'ego wydany przez MTK w dniu 8 lipca 2005 r. i zmieniony 27 września 2005 r. (Nr ICC-02/04-01/05-53. ),

–   uwzględniając Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, podpisaną w Kotonu w dniu 23 czerwca 2000 r.(1), zmienioną umową zmieniającą umowę o partnerstwie, podpisaną w Luksemburgu w dniu 25 czerwca 2005 r.(2) ("umowa z Kotonu"), a w szczególności art. 8 tej umowy dotyczący dialogu politycznego oraz art. 11 ust. 6 w sprawie wspierania umacniania pokoju i sprawiedliwości międzynarodowej,

–   uwzględniając decyzję Rady nr 2002/494/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r., na mocy której powstała europejska sieć punktów kontaktowych dotycząca osób odpowiedzialnych za ludobójstwo, zbrodnie przeciw ludzkości oraz zbrodnie wojenne(3) oraz jej stanowisko z dnia 9 kwietnia 2002 r. w sprawie europejskiej sieci punktów kontaktowych(4),

–   uwzględniając decyzję Rady nr 2003/335/WSiSW z dnia 8 maja 2003 r. w sprawie wykrywania i karania ludobójstwa, zbrodni przeciw ludzkości i zbrodni wojennych(5) oraz jej stanowisko z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie ścigania zbrodni wojennych i zbrodni przeciwko ludzkości(6),

–   uwzględniając wspólne stanowisko Rady 2003/444/WPZiB z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie Międzynarodowego Trybunału Karnego(7) oraz opracowany przez Radę plan dalszych działań w sprawie tego wspólnego stanowiska,

–   uwzględniając Umowę o współpracy i pomocy między MTK a Unią Europejską podpisaną w dniu 10 kwietnia 2006 r., która weszła w życie 1 maja 2006 r.(8),

–   uwzględniając dodatkowe sprawozdanie Sekretarza Generalnego ONZ w sprawie udziału dzieci w konfliktach zbrojnych w Ugandzie z dnia 23 czerwca 2008 r.,

–   uwzględniając wytyczne Unii Europejskiej w zakresie praw człowieka dotyczące udziału dzieci w konfliktach zbrojnych z 2003 r.,

–   uwzględniając wcześniejsze rezolucje, zwłaszcza rezolucję z dnia 22 maja 2008 r. w sprawie Sudanu i MTK(9) oraz rezolucję z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie naruszania praw człowieka w północnej Ugandzie(10), a także rezolucję z dnia 6 lipca 2000 r. w sprawie uprowadzania dzieci przez LRA(11),

–   uwzględniając decyzję Biura ds. Kontroli Aktywów Zagranicznych (Office of Foreign Assets Control - OFAC) Departamentu Skarbu USA z 28 sierpnia 2008 r. nakładającą nowe sankcje na Josepha Kony'ego, poprzez umieszczenie go na "czarnej liście", Liście Wyszczególnionych Obywateli (Specially Designated Nationals List - SDN),

–   uwzględniając wymianę poglądów na temat MTK podczas posiedzenia Komisji Rozwoju Parlamentu Europejskiego w dniu 15 września 2008 r.,

–   uwzględniając art. 91 oraz art. 90 ust. 4 Regulaminu,

A.   mając na uwadze, że w lipcu 2005 r. MTK wydał nakaz aresztowania Josepha Kony'ego, przewodniczącego i głównodowodzącego LRA, stawiając mu 33 zarzuty zbrodni przeciwko ludzkości i zbrodni wojennych, który to nakaz został zmieniony we wrześniu 2005 r.; mając na uwadze, że wydano również nakazy aresztowania innych wysokich rangą dowódców LRA, m.in. Vincenta Ottiego, Okota Odhiambo oraz Domica Ongwena;

B.   mając na uwadze, że 33 zarzuty stawiane Josephowi Kony'emu obejmują 12 zarzutów zbrodni wojennych i zbrodni przeciw ludzkości, w tym morderstwa, gwałty, zniewolenie, zniewolenie seksualne oraz nieludzkie akty poważnego okaleczania ciała i zadawania bólu oraz 21 zarzutów zbrodni wojennych, w tym morderstwa, okrucieństwa wobec ludności cywilnej, celowego kierowania ataków na ludność cywilną, grabieże, nakłanianie do gwałtu i przymusowe wcielanie dzieci do wojska;

C.   mając na uwadze, że LRA prowadzi walki w regionie już od 1986 r., rzekomo przeciwko rządowi Ugandy;

D.   mając na uwadze, że od 1986 r. w północnej części Ugandy panuje bunt zbrojny, aktualnie pod nazwą LRA;

E.   mając na uwadze, że w sierpniu 2006 r. rząd Ugandy oraz LRA podpisały porozumienie o zawieszeniu działań wojennych;

F.   mając na uwadze, że w okresie największych zamieszek w północnej Ugandzie w 2005 r. ok. 1,6 mln ludzi zostało przesiedlonych i zamieszkuje obozy dla przesiedleńców wewnętrznych, zaś dziesiątki tysięcy dzieci musiały każdej nocy nocować w centrach miast, aby uchronić się przed niebezpieczeństwem; mając na uwadze, że chociaż od 2006 r. połowa przesiedleńców wewnętrznych mogła powrócić do domu lub w rodzinne okolice, sytuacja wielu z nich jest nadal krytyczna, ponieważ boją się oni powrotu przed podpisaniem ostatecznego porozumienia pokojowego,

G.   mając na uwadze, że tragiczne skutki tego konfliktu, którego pokłosiem są uprowadzenia ponad 20 000 dzieci oraz ogromne ludzkie cierpienie, zwłaszcza wśród ludności cywilnej, a także przypadki rażącego naruszania praw człowieka, masowe wysiedlenia ludności oraz załamanie się struktur socjalnych i ekonomicznych, wywołują głębokie zaniepokojenie; mając na uwadze, że uprowadzenia dzieci i wykorzystywanie ich jako niewolników seksualnych lub żołnierzy są zbrodniami wojennymi i zbrodniami przeciw ludzkości;

H.   mając na uwadze, że tylko w 2008 r. LRA przeprowadziła między 200 a 300 porwań w Republice Środkowoafrykańskiej, północnym Sudanie i Demokratycznej Republice Konga, stosując taką samą przemoc wobec nowego pokolenia ofiar;

I.   mając na uwadze, że w lipcu 2008 r. LRA zaatakowała Armię Wyzwolenia Sudanu w Nabandze zabijając około 20 żołnierzy tej armii;

J.   mając na uwadze, że Joseph Kony wielokrotnie nie przyjechał do Dżuby i do dziś odmawia podpisania ostatecznego porozumienia pokojowego "zanim kwestia nakazów aresztowania wydanych przez Międzynarodowy Trybunał Karny oraz inne kwestie poruszone w porozumieniu pokojowym nie zostaną rozstrzygnięte przez wspólną grupę kontaktową"; mając na uwadze, że ostateczne porozumienie pokojowe było negocjowane przez specjalnego wysłannika Sekretarza Generalnego ONZ ds. pertraktacji z LRA, byłego prezydenta Mozambiku, Joaquima Chissano;

K.   mając na uwadze, że Joseph Kony wykorzystał okres przerwy w trakcie trwania procesu pokojowego do przegrupowania i reorganizacji LRA w Republice Konga;

L.   mając na uwadze, że z powodu niezdolności państw-stron do zaaresztowania Kony'ego oraz pozostałych dowódców LRA, armia ta aktualnie wzmacnia swe siły poprzez uprowadzenia;

M.   mając na uwadze, że zdaniem Funduszu Narodów Zjednoczonych Pomocy Dzieciom (UNICEF) we wrześniu 2008 r. LRA porwała 90 uczniów kongijskich z miast Kiliwa i Duru w Republice Konga oraz zaatakowała wiele innych terenów, powodując masowe przesiedlenia w tym rejonie;

N.   mając na uwadze, że MTK odgrywa kluczową rolę, jeżeli chodzi o zapobieganie popełnianiu poważnych zbrodni objętych jego jurysdykcją oraz ograniczanie ich zakresu, oraz stanowi podstawowy środek umacniania szacunku dla międzynarodowego prawa humanitarnego oraz praw człowieka, przyczyniając się w ten sposób do wolności, bezpieczeństwa, sprawiedliwości oraz rządów prawa, a także do zachowania pokoju oraz poprawy bezpieczeństwa międzynarodowego;

O.   mając na uwadze, że jurysdykcja MTK obejmuje najpoważniejsze zbrodnie stanowiące przedmiot niepokoju społeczności międzynarodowej, a w szczególności ludobójstwo, zbrodnie przeciwko ludzkości oraz zbrodnie wojenne popełnione po 1 lipca 2002 r.;

P.   mając na uwadze, że na podstawie statutu rzymskiego państwa-strony zobowiązały się do walki z takimi zbrodniami w swych krajowych jurysdykcjach i popierania interwencji ze strony MTK w przypadkach niespełnienia przez nie zobowiązań w tym zakresie;

Q.   mając na uwadze, że wszystkie państwa członkowskie UE, za wyjątkiem Republiki Czeskiej, ratyfikowały statut rzymski;

R.   mając na uwadze, że zgodnie ze wspomnianą umową o współpracy zawartą między UE a MTK między innymi w celu ułatwienia wypełniania zobowiązania współpracy i pomocy, strony wyraziły zgodę na ustanowienie odpowiednich, regularnych kontaktów pomiędzy MTK a ośrodkiem współpracy z Trybunałem utworzonym przez UE;

S.   mając na uwadze, ze UE oraz jej państwa członkowskie powinny dołożyć wszelkich starań, aby zagwarantować reprezentację jak największej liczby państw w MTK, uwzględniając ten cel w trakcie negocjacji (zarówno dwu-, jak i wielostronnych), a także w trakcie prowadzenia dialogu politycznego z państwami trzecimi oraz organizacjami regionalnymi;

T.   mając na uwadze, że MTK powinien zostać uwzględniony w stosunkach zewnętrznych UE, a kwestie ratyfikacji i wdrażania statutu rzymskiego powinny być poruszane w trakcie dialogu z państwami trzecimi (w trakcie szczytów oraz innych spotkań wysokiego szczebla) na temat praw człowieka i kwestii politycznych, także w kontekście współpracy na rzecz rozwoju, np. w ramach umowy z Kotonu;

1.   wzywa rząd Ugandy oraz rządy państw ościennych, a zwłaszcza rząd Republiki Konga, do pełnej współpracy z MTK w prowadzonych przez niego dochodzeniach i postępowaniach sądowych; wzywa zwłaszcza do współpracy w niezwłocznym aresztowaniu i wydaniu Josepha Kony'ego oraz innych osób oskarżonych przez MTK;

2.   głęboko ubolewa nad zaprzestaniem wysiłków na rzecz aresztowania Josepha Kony'ego i innych osób oskarżonych przez MTK; przypomina rządowi Ugandy, że jako strona statutu rzymskiego MTK ma on obowiązek pełnej współpracy z tym trybunałem;

3.   zwraca uwagę, że statut rzymski stanowi, iż po wydaniu osób MTK rząd Ugandy może zwrócić się o przekazanie prowadzonych przeciwko nim postępowań do sądów ugandyjskich, pod warunkiem, że MTK uzna, że sądy te są zdolne do zbadania i osądzenia podejrzanych z LRA wymienionych w nakazach aresztowania oraz że wyrażają ku temu chęć;

4.   domaga się, aby rząd Ugandy powstrzymał się od zawierania jakichkolwiek porozumień z LRA niezgodnych z prawem międzynarodowym;

5.   domaga się, aby państwa członkowskie UE, Unia Afrykańska (UA), a zwłaszcza państwa sąsiadujące z Ugandą podeszły do kwestii realizacji nakazów aresztowania w sposób spójny;

6.   żąda bezwarunkowego i natychmiastowego uwolnienia wszystkich osób uprowadzonych przez LRA, a zwłaszcza dzieci, które mogą stać się niewolnikami seksualnymi lub być zmuszane do walki w ramach tej armii;

7.   wzywa społeczność międzynarodową do prowadzenia dochodzeń w sprawie niedawnych zarzucanych nadużyć LRA w Republice Środkowoafrykańskiej, Republice Konga i Sudanie Południowym oraz do ujawnienia wyników niepodanych do wiadomości publicznej dochodzeń ONZ w sprawie nadużyć w Republice Środkowoafrykańskiej;

8.   domaga się od rządów w regionie, Misji Obserwacyjnej Organizacji Narodów Zjednoczonych w Demokratycznej Republice Konga (MONUC) oraz innych obserwatorów rozmów pokojowych z ramienia rządów międzynarodowych, aby śledziły posunięcia LRA poprzez intensywny nadzór granic regionalnych oraz aby nadzorowały przepływ broni i innych dostaw do tej armii i zakazały ich oraz aby informowały o nich opinię publiczną; wzywa do opracowania skutecznych planów wykonania nakazów aresztowania MTK przy jednoczesnym ograniczeniu zagrożenia życia ludności cywilnej i bez użycia nadmiernej przemocy, także przy udziale MONUC;

9.   domaga się, aby państwa członkowskie UE, a zwłaszcza te, które zaangażowane były w proces pokojowy w Ugandzie i w Dżubie, skoordynowały swoje wysiłki z wysiłkami rządów regionalnych, sekretariatu ONZ oraz sił pokojowych w celu realizacji nakazów aresztowania przywódców LRA wydanych przez MTK;

10.   zwraca uwagę na fakt, że wspólnym celem UE i UA jest sprawiedliwość;

11.   przypomina, że na mocy statutu rzymskiego państwa-strony zobowiązały się położyć kres bezkarności sprawców najpoważniejszych zbrodni mających znaczenie dla społeczności międzynarodowej oraz przyczynić się do zapobiegania popełnianiu takich zbrodni; jest głęboko przekonany, że MTK oraz trybunały doraźne przyczyniają się do procesu pojednania i pokoju;

12.   wyraża zaniepokojenie brakiem zdecydowanych wysiłków w kierunku unikania zakłóceń w dostawach międzynarodowej pomocy przynoszących korzyści LRA i umożliwiających Josephowi Kony'emu ponowne zbrojenie się; domaga się zlikwidowania sieci dostaw do LRA; wzywa rząd Sudanu do zaprzestania udzielania LRA wsparcia finansowego i wojskowego;

13.   wzywa UE oraz międzynarodowych darczyńców, aby wspierali rozbrojenie, demobilizację oraz ponowną integrację byłych żołnierzy LRA, powroty przesiedleńców wewnętrznych oraz zadośćuczynianie ofiarom;

14.   z zadowoleniem przyjmuje bliskie i regularne kontakty pomiędzy wyższymi rangą urzędnikami MTK i UE; zwraca uwagę na silne wsparcie ze strony UE dla uczestnictwa w statucie rzymskim oraz wdrażania go; podkreśla, że czołowa rola UE ma kluczowe znaczenie dla wzmocnienia mandatu MTK;

15.   jest głęboko przekonany, że w dłuższej perspektywie czasowej MTK przyczyni się do zapobieżenia nowym okrucieństwom; zwraca uwagę, że niezaaresztowanie Josepha Kony'ego zaowocowało dalszymi aktami przemocy i naruszania praw człowieka; podkreśla, że bez zadośćuczynienia ofiarom nie może zapanować pokój i pojednanie;

16.   zaleca, aby Wspólne Zgromadzenie Parlamentarne AKP-UE śledziło sytuację w północnej Ugandzie oraz przypadki naruszania praw człowieka przez LRA;

17.   zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, jak również specjalnemu przedstawicielowi UE na region Wielkich Jezior Afrykańskich, specjalnemu przedstawicielowi UE w Unii Afrykańskiej, rządowi Ugandy, rządom państw członkowskich UE oraz członkom Rady Bezpieczeństwa ONZ, instytucjom Unii Afrykańskiej oraz prokuratorowi MTK.

(1) Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 3. (2) Dz.U. L 209 z 11.8.2005, s. 27. (3) Dz.U. L 167 z 26.6.2002, s. 1. (4) Dz.U. C 127 E z 29.5.2003, s. 130. (5) Dz.U. L 118 z 14.5.2003, s. 12. (6) Dz.U. C 31 E z 5.2.2004, s. 83. (7) Dz.U. L 150 z 18.6.2003, s. 67. (8) Dz.U. L 115 z 28.4.2006, s. 50. (9) Teksty przyjęte, P6_TA(2008)0238. (10) Dz.U. C 74 E z 24.3.2004, s. 879. (11) Dz.U. C 121 z 24.4.2001, s. 401.

Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 21 października 2008 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej działanie na rzecz poprawy jakości w szkolnictwie wyższym i wspierania międzykulturowego zrozumienia poprzez współpracę z krajami trzecimi (Erasmus Mundus) (2009-2013) (COM(2007)0395 – C6-0228/2007 – 2007/0145(COD))

P6_TA(2008)0497 A6-0294/2008

(Procedura współdecyzji: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji do Parlamentu Europejskiego i Rady (COM(2007)0395),

–   uwzględniając art. 251 ust. 2 i art. 149 ust. 4 Traktatu WE, na mocy którego Komisja przedstawiła wniosek Parlamentowi (C6-0228/2007),

–   uwzględniając art. 51 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kultury i Edukacji oraz opinie Komisji Spraw Zagranicznych, Komisji Rozwoju, Komisji Budżetowej, Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych oraz Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia (A6-0294/2008),

1.   zatwierdza zmieniony wniosek Komisji;

2.   uważa, że kwota finansowa podana we wniosku legislacyjnym musi być zgodna z pułapem działu 1 A nowych wieloletnich ram finansowych i wskazuje na fakt, że decyzja w sprawie kwoty rocznej zostanie podjęta w ramach rocznej procedury budżetowej zgodnie z postanowieniami punktu 37 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami(1);

3.   zwraca uwagę, że mandat Agencji Wykonawczej ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego nie obejmuje proponowanego rozszerzenia programu Erasmus Mundus; podkreśla, że wdrożenie tego programu przez agencję wykonawczą będzie możliwe jedynie po należycie zatwierdzonym rozszerzeniu mandatu, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawnymi;

4.   zwraca uwagę, że orientacyjną kwotę ogólną w wysokości 460 mln EUR, jaką przewidziano na finansowanie działania 2 w ramach programu, pokryłyby środki finansowe odnośnych instrumentów polityki zewnętrznej;

5.   podkreśla, że finansowanie działań przewidzianych w ramach działania 2 nie może odbić się negatywnie na innych działaniach finansowanych przez odnośne instrumenty; ponownie stwierdza, że nowe działania powinny być finansowane z budżetu UE jedynie wtedy, gdy przeznaczy się na nie dodatkowe środki finansowe; wzywa Komisję, aby przedstawiła Parlamentowi roczne sprawozdanie zawierające szczegółowe dane na temat działań w ramach działania 2 oraz ich podział według instrumentów finansowych oraz między poszczególne regiony i państwa;

6.   zwraca się do Komisji o ponownie skonsultowanie się z Parlamentem w przypadku uznania za stosowne wprowadzenia znaczących zmian do wniosku lub zastąpienia go innym tekstem;

7.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 21 października 2008 r. w celu przyjęcia decyzji nr .../2008/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej program Erasmus Mundus na lata 2009-2013 na rzecz poprawy jakości w szkolnictwie wyższym i wspierania międzykulturowego zrozumienia poprzez współpracę z krajami trzecimi

(Jako że zostało osiągnięte porozumienie pomiędzy Parlamentem Europejskim a Radą, stanowisko Parlamentu w pierwszym czytaniu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, decyzji nr 1298/2008/WE.)

(1) Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.

Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 21 października 2008 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie reguł i norm bezpieczeństwa statków pasażerskich (przekształcenie) (COM(2007)0737 – C6-0442/2007 – 2007/0257(COD))

P6_TA(2008)0498 A6-0300/2008

(Procedura współdecyzji – przekształcenie)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2007)0737),

–   uwzględniając art. 251 ust. 2 oraz art. 80 ust. 2 Traktatu WE, zgodnie z którymi projekt został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C6-0442/2007),

–   uwzględniając porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 28 listopada 2001 r. w sprawie bardziej uporządkowanego wykorzystania techniki przekształcania aktów prawnych,(1)

–   uwzględniając zobowiązania podjęte przez przedstawiciela Rady w piśmie z dnia 3 września 2008 r. dotyczące przyjęcia wniosku, zgodnie z art. 251 ust. 2 Traktatu WE i z zaleceniami konsultacyjnej grupy roboczej służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji;

–   uwzględniając art. 80a i art. 51 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej oraz opinię Komisji Transportu i Turystyki (A6-0300/2008),

A.   mając na uwadze, że konsultacyjna grupa robocza służb prawnych złożona z odpowiednich służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji stwierdziła, że przedmiotowy wniosek nie zawiera żadnych zmian merytorycznych innych niż te określone jako takie we wniosku, oraz mając na uwadze, że w odniesieniu do kodyfikacji niezmienionych przepisów wcześniejszych aktów z tymi zmianami merytorycznymi wniosek zawiera prostą kodyfikację istniejących tekstów, bez zmian merytorycznych,

1.   zatwierdza wniosek Komisji po dostosowaniu do zaleceń konsultacyjnej grupy roboczej złożonej ze służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji;

2.   zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego wniosku lub zastąpienie go innym tekstem;

3.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

(1) Dz.U. C 77 z 28.3.2002, s. 1.

Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 21 października 2008 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zamkniętego użycia mikroorganizmów zmodyfikowanych genetycznie (przekształcenie) (COM(2007)0736 – C6-0439/2007 – 2007/0259(COD))

P6_TA(2008)0499 A6-0297/2008

(Procedura współdecyzji - przekształcenie)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2007)0736),

–   uwzględniając art. 251 ust. 2 oraz art. 175 ust. 1 Traktatu WE, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony przez Komisję (C6-0439/2007),

–   uwzględniając porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 28 listopada 2001 r. w sprawie bardziej uporządkowanego wykorzystania techniki przekształcania aktów prawnych(1),

–   uwzględniając zobowiązania podjęte przez przedstawiciela Rady w piśmie z dnia 7 października 2008 r. odnośnie do przyjęcia wniosku ze zmianami, zgodnie z art. 251 ust. 2 akapit drugi tiret pierwsze Traktatu WE,

–   uwzględniając art. 80a oraz art. 51 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej oraz opinię Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A6-0297/2008),

A.   mając na uwadze, że konsultacyjna grupa robocza służb prawnych złożona z odpowiednich służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji stwierdziła, że przedmiotowy wniosek nie zawiera żadnych zmian merytorycznych innych niż te określone jako takie we wniosku, oraz mając na uwadze, że w odniesieniu do kodyfikacji niezmienionych przepisów wcześniejszych aktów z tymi zmianami merytorycznymi wniosek zawiera prostą kodyfikację istniejących tekstów, bez zmian merytorycznych,

1.   zatwierdza wniosek Komisji po dostosowaniu do zaleceń konsultacyjnej grupy roboczej złożonej ze służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, w poniższej wersji poprawionej;

2.   zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego wniosku lub zastąpienie go innym tekstem;

3.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 21 października 2008 r. w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/.../WE w sprawie zamkniętego użycia mikroorganizmów zmodyfikowanych genetycznie (przekształcenie)

(Jako że zostało osiągnięte porozumienie pomiędzy Parlamentem Europejskim a Radą, stanowisko Parlamentu w pierwszym czytaniu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, dyrektywy 2009/41/WE.)

(1) Dz.U. C 77 z 28.3.2002, s. 1.

Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 21 października 2008 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie sprawozdań statystycznych w odniesieniu do przewozu rzeczy i osób drogą morską (przekształcenie) (COM(2007)0859 – C6-0001/2008 – 2007/0288(COD))

P6_TA(2008)0500 A6-0288/2008

(Procedura współdecyzji: przekształcenie)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2007)0859),

–   uwzględniając art. 251 ust. 2 oraz art. 285 ust. 1 Traktatu WE, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C6-0001/2008),

–   uwzględniając porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 28 listopada 2001 r. w sprawie bardziej uporządkowanego wykorzystania techniki przekształcania aktów prawnych(1),

–   uwzględniając zobowiązania podjęte przez przedstawiciela Rady w piśmie z dnia 8 października 2008 r., dotyczące przyjęcia poprawionego wniosku, zgodnie z art. 251 ust. 2 akapit drugi tiret pierwsze traktatu WE,

–   uwzględniając art. 80a i art. 51 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej oraz opinię Komisji Transportu i Turystyki (A6-0288/2008),

A.   mając na uwadze, że konsultacyjna grupa robocza służb prawnych złożona z odpowiednich służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji stwierdziła, że przedmiotowy wniosek nie zawiera żadnych zmian merytorycznych innych niż te określone jako takie we wniosku, oraz mając na uwadze, że w odniesieniu do kodyfikacji niezmienionych przepisów wcześniejszych aktów z tymi zmianami merytorycznymi wniosek zawiera prostą kodyfikację istniejących tekstów, bez zmian merytorycznych,

1.   przyjmuje wniosek Komisji w wersji dostosowanej do zaleceń konsultacyjnej grupy roboczej służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji i wraz z poniższymi zmianami;

2.   zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego wniosku lub zastąpienie go innym tekstem;

3.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 21 października 2008 r. w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/.../WE w sprawie sprawozdań statystycznych w odniesieniu do przewozu rzeczy i osób drogą morską (przekształcenie)

(Jako że zostało osiągnięte porozumienie pomiędzy Parlamentem Europejskim a Radą, stanowisko Parlamentu w pierwszym czytaniu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, dyrektywy 2009/42/WE.)

(1) Dz.U. C 77 z 28.3.2002, s. 1.

Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 21 października 2008 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 638/2004 w sprawie danych statystycznych Wspólnoty odnoszących się do handlu towarami między państwami członkowskimi (COM(2008)0058 – C6-0059/2008 – 2008/0026(COD))

P6_TA(2008)0501 A6-0348/2008

(Procedura współdecyzji: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2008)0058),

–   uwzględniając art. 251 ust. 2 oraz art. 285 ust. 1 Traktatu WE, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C6-0059/2008),

–   uwzględniając art. 51 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A6-0348/2008),

1.   zatwierdza po poprawkach wniosek Komisji;

2.   zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego wniosku lub zastąpienie go innym tekstem;

3.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 21 października 2008 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady(WE) nr .../2008 zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 638/2004 w sprawie danych statystycznych Wspólnoty odnoszących się do handlu towarami między państwami członkowskimi

(Jako że zostało osiągnięte porozumienie pomiędzy Parlamentem Europejskim a Radą, stanowisko Parlamentu w pierwszym czytaniu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (WE) nr 222/2009.)

Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 21 października 2008 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 w odniesieniu do jurysdykcji i wprowadzającego zasady dotyczące prawa właściwego w sprawach małżeńskich (COM(2006)0399 – C6-0305/2006 – 2006/0135(CNS))

P6_TA(2008)0502 A6-0361/2008

(Procedura konsultacji)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Radzie (COM(2006)0399),

–   uwzględniając art. 61 lit. c) i art. 67 ust. 1 Traktatu WE, na mocy których Rada skonsultowała się z Parlamentem (C6-0305/2006),

–   uwzględniając art. 51 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych oraz opinię Komisji Prawnej (A6-0361/2008),

1.   zatwierdza wniosek Komisji po poprawkach;

2.   zwraca się do Komisji o odpowiednią zmianę jej wniosku, zgodnie z art. 250 ust. 2 traktatu WE;

3.   zwraca się do Rady, jeśli ta uzna za stosowne odejść od przyjętego przez Parlament tekstu, o poinformowanie go o tym fakcie;

4.   zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem w przypadku uznania za stosowne wprowadzenia znaczących zmian do wniosku Komisji;

5.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

Tekst proponowany przez Komisję   Poprawki Parlamentu Poprawka 1 PUNKT 6 A PREAMBUŁY (nowy) (6a)  Możliwość wyboru prawa właściwego w sprawach rozwodu i separacji prawnej nie powinna być ze szkodą dla dobra dziecka. Poprawka 2 PUNKT 6 B PREAMBUŁY (nowy) (6b)  Przed wyznaczeniem sądu właściwego i prawa właściwego ważne jest, by małżonkowie mieli dostęp do aktualnych informacji dotyczących istotnych aspektów prawa krajowego i wspólnotowego oraz do procedur dotyczących rozwodu i separacji prawnej. W celu zapewnienia dostępu do informacji odpowiedniej jakości Komisja powinna regularnie uaktualniać informacje w publicznym systemie informacji dostępnym w Internecie, stworzonym decyzją Rady 2001/470/WE z dnia 28 maja 2001 r. ustanawiającą Europejską Sieć Sądową w sprawach cywilnych i handlowych1. 1 Dz.U. L 174 z 27.6.2001, s. 25. Poprawka 3 PUNKT 6 C PREAMBUŁY (nowy) (6c)  Możliwość wyboru przez strony za obopólną zgodą sądu właściwego i prawa właściwego nie powinna naruszać praw i równości szans obojga małżonków. W związku z tym sędziowie krajowi powinni mieć świadomość wagi świadomego wyboru obojga małżonków wobec konsekwencji prawnych zawartego porozumienia. Poprawka 4 PUNKT 7 A PREAMBUŁY (nowy) (7a)  Termin "miejsce stałego pobytu" powinien być interpretowany zgodnie z celami tego rozporządzenia. Jego sens powinien być ustalany przez sędziego dla każdego przypadku z osobna w oparciu o fakty. Termin ten nie stanowi odwołania do pojęcia z zakresu prawa krajowego, lecz jest odrębnym terminem z zakresu prawa wspólnotowego. Poprawka 5 PUNKT 9 A PREAMBUŁY (nowy) (9a)  Świadome porozumienie między obojgiem małżonków stanowi podstawową zasadę niniejszego rozporządzenia. Każde z małżonków powinno dokładnie wiedzieć, jakie są konsekwencje prawne i społeczne wyboru sądu właściwego i prawa właściwego. Poprawka 6 ARTYKUŁ 1 – PUNKT 1 Tytuł (Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003) Rozporządzenie Rady (WE) 2201/2003 dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, a także prawa właściwego w sprawach małżeńskich. Rozporządzenie Rady (WE) 2201/2003 dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, a także prawa właściwego w sprawach rozwodu i separacji prawnej. Poprawka 7 ARTYKUŁ 1 – PUNKT 1 A (nowy) Artykuł 2 – punkt 11 a (nowy) (Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003) (1a)  W art. 2 dodaje się następującą literę: "11a) określenie "miejsce stałego pobytu" oznacza miejsce, w którym dana osoba zwykle zamieszkuje." Poprawka 8 ARTYKUŁ 1 – PUNKT 2 Artykuł 3 a – ustęp 1 – litera a (Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003) (a) zastosowanie ma jedna z podstaw jurysdykcji wymienionych w art. 3 lub (a) w chwili zawarcia porozumienia sąd tego państwa członkowskiego jest właściwy zgodnie z art. 3 lub Poprawka 9 ARTYKUŁ 1 – PUNKT 2 Artykuł 3 a – ustęp 1– litera b (Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003) (b) państwo to jest miejscem ostatniego wspólnego stałego pobytu małżonków przez okres co najmniej trzech lat lub (b) w chwili zawarcia porozumienia państwo członkowskie jest miejscem stałego pobytu małżonków od co najmniej trzech lat, pod warunkiem że sytuacja ta nie uległa zmianie ponad trzy lata przed złożeniem pozwu, lub Poprawka 10 ARTYKUŁ 1 – PUNKT 2 Artykuł 3 a – ustęp 1 – litera c (Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003) (c) jedno z małżonków jest obywatelem tego państwa członkowskiego lub, w przypadku Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, ma na terytorium jednego z tych dwóch państw członkowskich miejsce stałego zamieszkania. (c) w chwili zawarcia porozumienia jedno z małżonków jest obywatelem tego państwa członkowskiego lub, w przypadku Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, ma na terytorium jednego z tych dwóch państw członkowskich miejsce stałego zamieszkania. Poprawka 11 ARTYKUŁ 1 – PUNKT 2 Artykuł 3 a – ustęp 1 – litera c a (nowa) (Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003) (ca) ich małżeństwo zostało zawarte w tym państwie członkowskim. Poprawka 12 ARTYKUŁ 1 – PUNKT 2 Artykuł 3 a – ustęp 2 (Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003) 2.  Porozumienie w sprawie jurysdykcji powinno być sporządzone na piśmie i podpisane przez oboje małżonków najpóźniej w dniu złożenia pozwu do sądu. 2.  Porozumienie w sprawie jurysdykcji może być zawarte i zmienione w dowolnym czasie, najpóźniej w dniu złożenia pozwu do sądu. Ma ono skutki prawne, aż do ostatniego szczebla jurysdykcji. Takie porozumienie sporządza się na piśmie i zostaje ono opatrzone datą oraz podpisane przez oboje małżonków. Jeżeli jednak prawo państwa członkowskiego, w którym jedno z małżonków stale zamieszkuje w chwili zawarcia porozumienia, przewiduje dodatkowe wymogi formalne dotyczące takiego porozumienia, wymogi te muszą zostać spełnione. Jeżeli małżonkowie stale zamieszkują w różnych państwach członkowskich, których odpowiednie prawa przewidują dodatkowe wymogi formalne, porozumienie jest ważne, jeżeli spełnia wymogi prawa któregokolwiek z tych państw. Jeżeli porozumienie stanowi element umowy małżeńskiej, muszą zostać spełnione wymogi formalne tej umowy. Poprawka 13 ARTYKUŁ 1 – PUNKT 3 Artykuły 4 i 5 (Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003) 3)  W art. 4 i 5 słowa "art. 3" zastępuje się słowami "art. 3 i 3a". 3)  W art. 4 i 5 słowa "art. 3" zastępuje się słowami "art. 3, 3a i 7". Poprawka 14 ARTYKUŁ 1 – PUNKT 5 Artykuł 7 – litera a (Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003) (a) ostatnie miejsce wspólnego stałego pobytu małżonków znajdowało się na terytorium tego państwa członkowskiego przez okres co najmniej trzech lat; (a) małżonkowie uprzednio zamieszkiwali na terytorium tego państwa członkowskiego przez okres co najmniej trzech lat, pod warunkiem że okres ten nie sięga ponad trzy lata wstecz przed złożeniem pozwu do sądu, lub Poprawka 15 ARTYKUŁ 1 – PUNKT 5 A (nowy) Artykuł 7 a (nowy) (Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003) 5a)  Dodaje się następujący artykuł: "Artykuł 7a Właściwość wyłączna Jeżeli sąd właściwy w myśl niniejszego rozporządzenia znajduje się w państwie członkowskim, którego prawo nie przewiduje rozwodu lub nie uznaje istnienia lub ważności małżeństwa, w sprawie którego toczy się postępowanie, właściwym jest sąd: (a) państwa członkowskiego, którego obywatelstwo posiada jedno z małżonków, lub (b) państwa członkowskiego, w którym małżeństwo zostało zawarte." Poprawka 16 ARTYKUŁ 1 – PUNKT 6 Artykuł 12 – ustęp 1 (Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003) 6)  W art. 12 ust. 1 słowa "art. 3" zastępuje się słowami "art. 3 i 3a". 6)  W art. 12 ust. 1 słowa "art. 3" zastępuje się słowami "art. 3, 3a i 7". Poprawka 38 ARTYKUŁ 1 – PUNKT 7 Artykuł 20 a – tytuł (Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003) 1.  Małżonkowie mogą porozumieć się co do wyznaczenia prawa właściwego w przypadku rozwodu i separacji prawnej. Małżonkowie mogą porozumieć się co do wyznaczenia jednego z następujących systemów prawa: 1.  Małżonkowie mogą porozumieć się co do wyznaczenia prawa właściwego w przypadku rozwodu i separacji prawnej, o ile wybrany przez nich system prawa jest zgodny z prawami podstawowymi określonymi w traktatach i Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej oraz z zasadami porządku publicznego. Małżonkowie mogą porozumieć się co do wyznaczenia jednego z następujących systemów prawa: Poprawka 18 ARTYKUŁ 1 – PUNKT 7 Artykuł 20 a – ustęp 1 – litera -a (nowa) (Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003) (-a) prawa państwa miejsca stałego pobytu małżonków w chwili zawarcia porozumienia; Poprawka 19 ARTYKUŁ 1 – PUNKT 7 Artykuł 20 a – ustęp 1 litera a (Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003) (a) prawa państwa ostatniego miejsca wspólnego stałego pobytu małżonków, o ile jedno z nich nadal tam zamieszkuje; (a) prawa państwa miejsca stałego pobytu małżonków, o ile jedno z nich nadal tam zamieszkuje w chwili zawarcia porozumienia; Poprawka 20 ARTYKUŁ 1 – PUNKT 7 Artykuł 20 a – ustęp 1 – litera b (Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003) (b) prawa państwa, którego obywatelstwo posiada jedno z małżonków lub, w przypadku Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, na terenie którego znajduje się miejsce stałego zamieszkania jednego z małżonków; (b) prawa państwa, którego obywatelstwo posiada jedno z małżonków lub, w przypadku Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, na terenie którego znajduje się miejsce stałego zamieszkania jednego z małżonków w chwili zawarcia porozumienia; Poprawka 21 ARTYKUŁ 1 – PUNKT 7 Artykuł 20 a – ustęp 1 – litera c (Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003) (c) prawa państwa, w którym małżonkowie zamieszkiwali przez co najmniej pięć lat; (c) prawa państwa, w którym małżonkowie uprzednio zamieszkiwali przez co najmniej trzy lata; Poprawki 22 i 23 ARTYKUŁ 1 PUNKT 7 Artykuł 20 a – ustęp 1 – litera c a (nowa) (Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003) ca) prawa państwa, w którym małżeństwo zostało zawarte; Poprawka 24 ARTYKUŁ 1 – PUNKT 7 Artykuł 20 a – ustęp 2 (Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003) 2.  Porozumienie w sprawie wyznaczenia prawa właściwego powinno być sporządzone na piśmie i podpisane przez oboje małżonków najpóźniej w dniu złożenia pozwu do sądu. 2.  Porozumienie w sprawie wyznaczenia prawa właściwego powinno być sporządzone na piśmie i podpisane przez oboje małżonków najpóźniej w dniu złożenia pozwu do sądu. Jeżeli jednak prawo państwa członkowskiego, w którym jedno z małżonków zamieszkuje w chwili zawarcia porozumienia, przewiduje dodatkowe wymogi formalne dotyczące takiego porozumienia, wymogi te muszą zostać spełnione. Jeżeli małżonkowie stale zamieszkują w różnych państwach członkowskich, których odpowiednie prawa przewidują dodatkowe wymogi formalne, porozumienie jest ważne, jeżeli spełnia wymogi prawa któregokolwiek z tych państw. Jeżeli porozumienie stanowi element umowy małżeńskiej, muszą zostać spełnione wymogi formalne tej umowy. Poprawka 25 ARTYKUŁ 1 – PUNKT 7 Artykuł 20 a – ustęp 2 a (nowy) (Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003) 2a.  Jeżeli prawo wskazane na mocy ust. 1 nie uznaje separacji lub rozwodu albo uznaje je w sposób dyskryminujący jedno z małżonków, zastosowanie ma prawo miejsca siedziby sądu (lex fori). Poprawka 27 ARTYKUŁ 1 – PUNKT 7 Artykuł 20 b – litera a (nowa) (Rozporządzenie (WE) nr°2201/2003) (a) w którym małżonkowie mają miejsce wspólnego stałego pobytu, a w przypadku jego braku (a) w którym małżonkowie mają miejsce stałego pobytu w chwili złożenia pozwu, a w przypadku jego braku Poprawka 28 ARTYKUŁ 1 – PUNKT 7 Artykuł 20 b – litera b (Rozporządzenie (WE) nr°2201/2003) (b) prawu państwa, w którym małżonkowie mieli swoje ostatnie miejsce wspólnego stałego pobytu, o ile jedno z małżonków nadal tam zamieszkuje, a w przypadku jego braku (b) w którym małżonkowie mieli swoje miejsce stałego pobytu, o ile jedno z małżonków nadal tam zamieszkuje w chwili złożenia pozwu, a w przypadku jego braku Poprawka 29 ARTYKUŁ 1 – PUNKT 7 Artykuł 20 b – litera c (Rozporządzenie (WE) nr°2201/2003) (c) prawu państwa, którego obywatelstwo posiadają oboje małżonkowie lub, w przypadku Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, w którym obydwoje mają miejsce stałego zamieszkania, a przypadku jego braku (c) którego obywatelstwo posiadają oboje małżonkowie lub, w przypadku Zjednoczonego Królestwa i Irlandii, na terenie którego znajduje się miejsce stałego zamieszkania obojga małżonków w chwili złożenia pozwu, a w przypadku jego braku Poprawka 30 ARTYKUŁ 1 – PUNKT 7 Artykuł 20 b – akapit pierwszy a (nowy) (Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003) Jeżeli prawo wskazane na mocy akapitu pierwszego nie uznaje separacji lub rozwodu albo uznaje je w sposób dyskryminujący jedno z małżonków, zastosowanie ma prawo miejsca siedziby sądu (lex fori). Poprawka 31 ARTYKUŁ 1 – PUNKT 7 Artykuł 20 e a (nowy) (Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003) Artykuł 20e a Informowanie przez państwa członkowskie 1.  Najpóźniej dnia ...1 państwa członkowskie powiadamiają Komisję o przepisach krajowych dotyczących wymogów formalnych mających zastosowanie do porozumień w sprawie wyboru sądu i prawa właściwego do umów małżeńskich. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o wszelkich późniejszych zmianach tych przepisów. 2.  Komisja podaje do publicznej wiadomości informacje dostarczone jej zgodnie z ust. 1 przy pomocy właściwych środków, w szczególności za pośrednictwem Europejskiej Sieci Sądowej w sprawach cywilnych i handlowych. 1 3 miesiące od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 21 października 2008 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 639/2004 w sprawie zarządzania flotami rybackimi zarejestrowanymi w najbardziej oddalonych regionach Wspólnoty (COM(2008)0444 – C6-0298/2008 – 2008/0138(CNS))

P6_TA(2008)0503 A6-0388/2008

(Procedura konsultacji)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji skierowany do Rady (COM(2008)0444),

–   uwzględniając art. 37 i art. 299 ust. 2 Traktatu WE, na mocy których Rada skonsultowała się z Parlamentem (C6-0298/2008),

–   uwzględniając art. 51 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Rybołówstwa (A6-0388/2008),

1.   zatwierdza wniosek Komisji po poprawkach;

2.   zwraca się do Komisji o zmianę jej wniosku, zgodnie z art. 250 ust. 2 Traktatu WE;

3.   zwraca się do Rady, jeśli ta uzna za stosowne odejść od przyjętego przez Parlament tekstu, o poinformowanie go o tym fakcie;

4.   zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem w przypadku uznania za stosowne wprowadzenia znaczących zmian do wniosku Komisji;

5.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego o przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

Tekst proponowany przez Komisję   Poprawka Poprawka 1 Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający Punkt 3 a preambuły (nowy) (3a)  Ponadto potwierdza się w regionach najbardziej oddalonych istnienie flot składających się w większości ze starych statków - w pewnych regionach ponad trzydziestoletnich, - przez co konieczne staje się zapewnienie wsparcia wspólnotowego na odnowę i modernizację tych flot, a w szczególności floty prowadzącej połowy metodami tradycyjnymi, dla poprawy warunków zachowania zasobów oraz warunków pracy i bezpieczeństwa osób pracujących w omawianym sektorze. Poprawka 2 Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający Punkt 4 preambuły (4)  Należy zatem przedłużyć o rok termin ważności odstępstwa ustalony w art. 2 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 639/2004. (4)  Należy zatem przedłużyć do 2011 r. termin ważności odstępstwa ustalony w art. 2 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 639/2004. Poprawka 4 Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający Artykuł - 1 (nowy) Rozporządzenie (WE) nr 639/2004 Artykuł 2 – ustęp 2 Artykuł -1 Art.  2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 639/2004 otrzymuje następujące brzmienie: "2. W drodze odstępstwa od przepisów art. 9 ust. 1 lit. c) i) rozporządzenia (WE) nr 2792/1999 może zostać przyznana pomoc publiczna na modernizacje floty pod względem tonażu i/lub mocy w granicach szczegółowych poziomów odniesienia przewidzianych w art. 1 niniejszego rozporządzenia". Poprawka 6 Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający Artykuł -1 a (nowy) Rozporządzenie (WE) nr 639/2004 Artykuł 2 – ustęp 4 Artykuł -1a Art.  2 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 639/2004 przyjmuje następujące brzmienie: "4. W drodze odstępstwa od przepisów art. 9 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2792/1999, pomoc publiczna na odnowę statków rybackich może zostać przyznana do dnia 31 grudnia 2009 r." Poprawka 7 Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający Artykuł 1 Rozporządzenie (WE) nr 639/2004 Artykuł 2 – ustęp 5 W art.  2 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 639/2004 datę "31 grudnia 2008 r." zastępuje się datą "31 grudnia 2009 r.". W art.  2 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 639/2004 datę "31 grudnia 2008 r." zastępuje się datą "31 grudnia 2011 r.". Poprawka 8 Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający Artykuł 1 a (nowy) Rozporządzenie (WE) nr 639/2004 Artykuł 6 Artykuł 1a Artykuł 6 rozporządzenia (WE) nr 639/2004 otrzymuje następujące brzmienie: "Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie wykonania niniejszego rozporządzenia do chwili wygaśnięcia odstępstw przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu. Jeżeli chodzi o środki wspomniane w art. 2, Komisja proponuje w odpowiednich przypadkach niezbędne dostosowania w zależności od rozwoju potrzeb społeczno-gospodarczych omawianych regionów i od stanu poszczególnych zasobów rybołówstwa."

Oświadczenie Parlamentu Europejskiego w sprawie zwalczania handlu dziećmi

P6_TA(2008)0504 P6_DCL(2008)0050

Parlament Europejski,

–   uwzględniając art. 34 i 35 konwencji Narodów Zjednoczonych o prawach dziecka,

–   uwzględniając Konwencję Rady Europy w sprawie działań przeciwko handlowi ludźmi,

–   uwzględniając art. 23 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej,

–   uwzględniając art. 116 Regulaminu,

A.   mając na uwadze, że handel dziećmi nadal stanowi istotny problem i że każdego roku ponad dwa miliony dzieci staje się ofiarami handlu, którego celem jest przymusowa praca i wykorzystywanie seksualne,

B.   mając na uwadze, że rozwój nowych technologii komunikacyjnych prowadzi do wzmożonego handlu dziećmi i sprawia, że zwalczanie tego procederu jest coraz trudniejsze,

C.   mając na uwadze, że władze krajowe i organizacje pozarządowe w państwach członkowskich nadal nie podejmują skutecznych działań wobec problemu handlu dziećmi ze względu na niewystarczającą współpracę transgraniczną, brak wyspecjalizowanych szkoleń lub niewłaściwe wdrożenie obowiązujących norm prawnych ,

1.   wzywa państwa członkowskie do uznania walki z handlem dziećmi za priorytetowy cel w swojej krajowej polityce ochrony dziecka;

2.   wzywa Parlament Europejski i Radę do zapewnienia niezbędnych środków w ramach strategii Komisji na rzecz wspierania i ochrony praw dzieci;

3.   wzywa państwa członkowskie do dalszej aktywnej współpracy oraz wymiany wiedzy i doświadczeń z odpowiednimi organami UE i organizacjami pozarządowymi w celu zapobiegania handlowi dziećmi i zwalczania go, a także w celu zapewnienia odpowiedniego traktowania ofiar takiego handlu;

4.   zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszego oświadczenia wraz z nazwiskami sygnatariuszy Radzie i Komisji.