Indeks 
Teksty przyjęte
Wtorek, 18 listopada 2008 r. - Strasburg
Protokół do Umowy o partnerstwie i współpracy WE - Kazachstan *
 Utworzenie wspólnego przedsięwzięcia w celu opracowania europejskiego systemu zarządzania ruchem lotniczym nowej generacji (SESAR) *
 Ustawowe oznaczenia dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych (wersja ujednolicona) ***I
 Prawo spółek dotyczące jednoosobowych spółek z ograniczoną odpowiedzialnością (wersja ujednolicona) ***I
 Siedzenie kierowcy w kołowych ciągnikach rolniczych lub leśnych (wersja ujednolicona) ***I
 Fundusz Gwarancyjny dla działań zewnętrznych (wersja ujednolicona) *
 Konwencja o jurysdykcji i uznawaniu oraz wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych ***
 Europejski system rachunków narodowych i regionalnych we Wspólnocie ***I
 Uruchomienie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji
 Wniosek o uchylenie immunitetu Franka Vanheckego
 Wniosek o uchylenie immunitetu Massima D'Alemy
 Ochrona konsumentów w dziedzinie kredytów i finansów
 Tablica wyników dla rynków konsumenckich
 Ogólne warunki dotyczące podatku akcyzowego *
 Program "owoce w szkole" *
 10 lat istnienia unii gospodarczej i walutowej – sukcesy i wyzwania
 Stosowanie zasady równości wynagrodzeń dla kobiet i mężczyzn
 Wspieranie podejmowania na wczesnym etapie działań demonstracyjnych w dziedzinie zrównoważonej produkcji energii z paliw kopalnych

Protokół do Umowy o partnerstwie i współpracy WE - Kazachstan *
PDF 196kWORD 35k
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 18 listopada 2008 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady i Komisji w sprawie zawarcia protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, a Republiką Kazachstanu w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej (COM(2007)0105 – C6-0328/2008 – 2007/0039(CNS))
P6_TA(2008)0528A6-0416/2008

(Procedura konsultacji)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek dotyczący decyzji Rady i Komisji(COM(2007)0105),

–   uwzględniając Umowę o Partnerstwie i Współpracy z Republiką Kazachstanu,

–   uwzględniając art. 44 ust. 2, art. 47 ust. 2 ostatnie zdanie oraz art. 55, art. 57 ust. 2, art. 71, art. 80 ust. 2, art. 93, art. 94, art. 133, art. 181a i art. 300 ust. 2 zdanie drugie Traktatu WE,

–   uwzględniając art. 101 Traktatu WE,

–   uwzględniając art. 6 ust. 2 aktu przystąpienia Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej,

–   uwzględniając art. 300 ust. 3 akapit pierwszy traktatu WE, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C6-0328/2008),

–   uwzględniając art. 51, art. 83 ust. 7 oraz art. 43 ust. 1 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Zagranicznych (A6-0416/2008),

1.   zatwierdza zawarcie umowy;

2.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich oraz parlamentowi Republiki Kazachstanu.


Utworzenie wspólnego przedsięwzięcia w celu opracowania europejskiego systemu zarządzania ruchem lotniczym nowej generacji (SESAR) *
PDF 196kWORD 31k
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 18 listopada 2008 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 219/2007 w sprawie utworzenia wspólnego przedsięwzięcia w celu opracowania europejskiego systemu zarządzania ruchem lotniczym nowej generacji (SESAR) (COM(2008)0483 – C6-0305/2008 – 2008/0159(CNS))
P6_TA(2008)0529A6-0439/2008

(Procedura konsultacji)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Radzie (COM(2008)0483),

–   uwzględniając art. 171 i art. 172 Traktatu WE, na mocy których Rada skonsultowała się z Parlamentem (C6-0305/2008),

–   uwzględniając art. 51 i art. 43 ust. 1 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii (A6-0439/2008),

1.   zatwierdza wniosek Komisji;

2.   zwraca się do Rady, jeśli ta uzna za stosowne odejść od przyjętego przez Parlament tekstu, o poinformowanie go o tym fakcie;

3.   zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem w przypadku uznania za stosowne wprowadzenia znaczących zmian do wniosku Komisji;

4.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.


Ustawowe oznaczenia dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych (wersja ujednolicona) ***I
PDF 192kWORD 32k
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 18 listopada 2008 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ustawowych oznaczeń dwu- lub trzykołowych pojazdów silnikowych (wersja ujednolicona) (COM(2008)0318 – C6-0205/2008 – 2008/0099(COD))
P6_TA(2008)0530A6-0382/2008

(Procedura współdecyzji – ujednolicenie)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2008)0318),

–   uwzględniając art. 251 ust. 2 oraz art. 95 Traktatu WE, zgodnie z którymi projekt został przedstawiony przez Komisję Parlamentowi (C6-0205/2008),

–   uwzględniając porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 20 grudnia 1994 r. zatytułowane "Szybsza metoda pracy nad urzędowym ujednoliceniem tekstów prawnych(1),

–   uwzględniając art. 80 oraz art. 51 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A6-0382/2008),

A.   mając na uwadze, że konsultacyjna grupa robocza służb prawnych złożona z odpowiednich służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji stwierdziła, że przedmiotowy wniosek zawiera proste ujednolicenie istniejących tekstów, bez zmian merytorycznych,

1.   zatwierdza wniosek Komisji w wersji uwzględniającej zalecenia grupy konsultacyjnej służb prawnych Parlamentu, Rady i Komisji;

2.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

(1) Dz.U. C 102 z 4.4.1996, s. 2.


Prawo spółek dotyczące jednoosobowych spółek z ograniczoną odpowiedzialnością (wersja ujednolicona) ***I
PDF 192kWORD 32k
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 18 listopada 2008 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie prawa spółek dotyczącej jednoosobowych spółek z ograniczoną odpowiedzialnością (wersja ujednolicona) (COM(2008)0344 – C6-0217/2008 – 2008/0109(COD))
P6_TA(2008)0531A6-0383/2008

(Procedura współdecyzji – ujednolicenie)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedłożony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2008)0344),

–   uwzględniając art. 251 ust. 2 oraz art. 44 traktatu WE, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony przez Komisję (C6-0217/2008),

–   uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 20 grudnia 1994 r. w sprawie szybszej metody pracy nad urzędowym ujednoliceniem tekstów prawnych(1),

–   uwzględniając art. 80 i art. 51 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A6-0383/2008),

A.   mając na uwadze, że zdaniem grupy konsultacyjnej, złożonej z odpowiednich służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, wniosek ogranicza się do prostego ujednolicenia istniejących przepisów bez zmian co do istoty,

1.   zatwierdza wniosek Komisji w wersji uwzględniającej zalecenia grupy konsultacyjnej służb prawnych Parlamentu, Rady i Komisji;

2.   zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

(1) Dz.U. C 102 z 4.4.1996, s. 2.


Siedzenie kierowcy w kołowych ciągnikach rolniczych lub leśnych (wersja ujednolicona) ***I
PDF 193kWORD 32k
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 18 listopada 2008 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie siedzenia kierowcy w kołowych ciągnikach rolniczych lub leśnych (wersja ujednolicona) (COM(2008)0351 – C6-0243/2008 – 2008/0115(COD))
P6_TA(2008)0532A6-0384/2008

(Procedura współdecyzji – ujednolicenie)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedłożony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2008)0351),

–   uwzględniając art. 251 ust. 2 oraz art. 95 Traktatu WE, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony przez Komisję (C6-0243/2008),

–   uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 20 grudnia 1994 r. w sprawie szybszej metody pracy nad urzędowym ujednoliceniem tekstów prawnych(1),

–   uwzględniając art. 80 i art. 51 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A6-0384/2008),

A.   mając na uwadze opinię grupy konsultacyjnej, złożonej ze służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, zgodnie z którą wniosek ogranicza się do prostego ujednolicenia istniejących tekstów bez zmian co do istoty,

1.   zatwierdza wniosek Komisji w wersji uwzględniającej zalecenia grupy konsultacyjnej służb prawnych Parlamentu, Rady i Komisji;

2.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

(1) Dz.U. C 102 z 4.4.1996, s. 2.


Fundusz Gwarancyjny dla działań zewnętrznych (wersja ujednolicona) *
PDF 193kWORD 32k
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 18 listopada 2008 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady ustanawiającego Fundusz Gwarancyjny dla działań zewnętrznych (wersja ujednolicona) (COM(2008)0365 – C6-0273/2008 – 2008/0117(CNS))
P6_TA(2008)0533A6-0387/2008

(Procedura konsultacji – ujednolicenie)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedłożony Radzie (COM(2008)0365),

–   uwzględniając art. 308 Traktatu WE, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C6-0273/2008),

–   uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 20 grudnia 1994 r. w sprawie szybszej metody pracy nad urzędowym ujednoliceniem tekstów prawnych(1),

–   uwzględniając art. 80 i art. 51 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A6-0387/2008),

A.   mając na uwadze, że zdaniem grupy konsultacyjnej, złożonej z odpowiednich służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, wniosek ogranicza się do prostego ujednolicenia istniejących przepisów bez zmian co do istoty,

1.   zatwierdza wniosek Komisji w wersji uwzględniającej zalecenia grupy konsultacyjnej służb prawnych Parlamentu, Rady i Komisji;

2.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

(1) Dz.U. C 102 z 4.4.1996, s. 2.


Konwencja o jurysdykcji i uznawaniu oraz wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych ***
PDF 189kWORD 31k
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 18 listopada 2008 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady dotyczącej zawarcia Konwencji o jurysdykcji i uznawaniu oraz wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych (9196/2008 – C6-0215/2008 – 2008/0048(AVC))
P6_TA(2008)0534A6-0428/2008

(Procedura zgody)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek dotyczący decyzji Rady (9196/2008),

–   uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę na mocy art. 300 ust. 3 akapit drugi, w związku z art. 61 lit. c) Traktatu WE (C6-0215/2008),

–   uwzględniając art. 75 oraz art. 83 ust. 7 Regulaminu,

–   uwzględniając zalecenie Komisji Prawnej (A6-0428/2008),

1.   wyraża zgodę na zawarcie konwencji;

2.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.


Europejski system rachunków narodowych i regionalnych we Wspólnocie ***I
PDF 192kWORD 31k
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 18 listopada 2008 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 2223/96 w sprawie europejskiego systemu rachunków narodowych i regionalnych we Wspólnocie w odniesieniu do uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (COM(2007)0776 – C6-0452/2007 – 2007/0272(COD))
P6_TA(2008)0535A6-0376/2008

(Procedura współdecyzji: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2007)0776),

–   uwzględniając art. 251 ust. 2 oraz art. 285 ust. 1 Traktatu WE, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C6-0452/2007),

–   uwzględniając art. 51 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A6-0376/2008),

1.   zatwierdza wniosek Komisji;

2.   zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego wniosku lub zastąpienie go innym tekstem;

3.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.


Uruchomienie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji
PDF 361kWORD 43k
Rezolucja
Załącznik
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 18 listopada 2008 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami z dnia 17 maja 2006 r. (COM(2008)0609 – C6-0345/2008 – 2008/2286(ACI))
P6_TA(2008)0536A6-0430/2008

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedłożony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2008)0609 – C6-0345/2008),

–   uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne (IIA) pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami(1) z dnia 17 maja 2006 r., a w szczególności pkt 28 tego porozumienia,

–   uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1927/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji(2),

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej oraz opinię Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych (A6-0430/2008),

A.   mając na uwadze, że Unia Europejska opracowała odpowiednie instrumenty legislacyjne i budżetowe w celu zapewnienia dodatkowego wsparcia pracownikom ponoszącym konsekwencje poważnych zmian w strukturze światowego handlu oraz udzielenia pomocy umożliwiającej powrót na rynek pracy,

B.   mając na uwadze, że pomoc finansowa Unii dla zwalnianych pracowników powinna być dynamiczna i powinno się jej udzielać tak szybko i efektywnie, jak to tylko możliwe, zgodnie ze wspólną deklaracją Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, przyjętą na posiedzeniu pojednawczym w dniu 17 lipca 2008 r.,

C.   mając na uwadze, że Włochy zwróciły się o pomoc w związku z czterema przypadkami redukcji zatrudnienia w sektorze włókienniczym na Sardynii, w Piemoncie, Lombardii i Toskanii(3),

1.   zwraca się do zainteresowanych instytucji o podjęcie niezbędnych kroków mających na celu przyspieszenie uruchomienia funduszu zgodnie z wyżej wymienioną wspólną deklaracją, przez przyjęcie której Parlament Europejski, Rada i Komisja potwierdzają, jak ważne jest zapewnienie – z poszanowaniem porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. – szybkiej procedury przyjmowania decyzji w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji;

2.   zatwierdza decyzję załączoną do niniejszej rezolucji;

3.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do podpisania wraz z przewodniczącym Rady niniejszej decyzji i zapewnienia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

4.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wraz z załącznikiem Radzie i Komisji.

ZAŁĄCZNIK: DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami z dnia 17 maja 2006 r.

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami(4) z dnia 17 maja 2006 r., a w szczególności pkt 28 tego porozumienia,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1927/2006 z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji(5), a w szczególności jego art. 12 ust. 3,

uwzględniając wniosek Komisji,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji utworzono w celu zapewnienia dodatkowego wsparcia zwolnionym pracownikom ponoszącym konsekwencje poważnych zmian w strukturze światowego handlu oraz udzielenia pomocy umożliwiającej powrót na rynek pracy,

2)   porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pozwala uruchomić fundusz w ramach rocznego pułapu wynoszącego 500 mln EUR,

(3)  Włochy złożyły cztery wnioski o uruchomienie funduszu w odniesieniu do redukcji zatrudnienia w sektorze włókienniczym: dnia 9 sierpnia 2007 r. w odniesieniu do Sardynii, dnia 10 sierpnia 2007 r. w odniesieniu do Piemontu, dnia 17 sierpnia 2007 r. w odniesieniu do Lombardii oraz dnia 12 lutego 2008 r. w odniesieniu do Toskanii; wnioski są zgodne z wymogami art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1927/2006 dotyczącymi określenia wkładu finansowego,

4)   w związku z tym należy uruchomić fundusz, aby zapewnić wkład finansowy dla powyższych wniosków,

STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:

Artykuł 1

W budżecie ogólnym Unii Europejskiej na rok finansowy 2008 uruchamia się Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji, aby udostępnić kwotę 35 158 075 EUR w formie środków na zobowiązania i środków na płatności.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Sporządzono w Strasburgu, dnia ... listopada 2008 r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

(1) Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.
(2) Dz.U. L 406 z 30.12.2006, s. 1.
(3) Wnioski EGF/2007/005 IT/Sardynia, EGF/2007/006 IT/Piemont, EGF/2007/007 IT/Lombardia i EGF/2008/001 IT/Toskania
(4) Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.
(5) Dz.U. L 406 z 30.12.2006, s. 1.


Wniosek o uchylenie immunitetu Franka Vanheckego
PDF 118kWORD 33k
Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 18 listopada 2008 r. w sprawie wniosku o uchylenie immunitetu Franka Vanheckego (2008/2092(IMM))
P6_TA(2008)0537A6-0421/2008

Parlament Europejski,

-   uwzględniając wniosek o uchylenie immunitetu Franka Vanheckego, złożony przez Ministra Sprawiedliwości Królestwa Belgii na żądanie prokuratora w Dendermonde i ogłoszony na posiedzeniu plenarnym w dniu 10 kwietnia 2008 r.,

-   po wysłuchaniu wyjaśnień Franka Vanheckego, zgodnie z art. 7 ust. 3 Regulaminu,

-   uwzględniając art. 9 oraz art. 10 Protokołu w sprawie Przywilejów i Immunitetów Wspólnot Europejskich z dnia 8 kwietnia 1965 r., jak również art. 6 ust. 2 Aktu dotyczącego wyboru członków Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich z dnia 20 września 1976 r.,

-   uwzględniając orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z dnia 12 maja 1964 r. i 10 lipca 1986 r.(1),

-   uwzględniając art. 58 oraz art. 59 konstytucji Belgii,

-   uwzględniając art. 6 ust. 2 oraz art. 7 Regulaminu,

-   uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A6-0421/2008),

1.   podejmuje decyzję o uchyleniu immunitetu Franka Vanheckego;

2.   zobowiązuje swojego przewodniczącego do niezwłocznego przekazania niniejszej decyzji oraz sprawozdania właściwej komisji odpowiednim władzom Królestwa Belgii.

(1) Sprawa 101/63, Wagner/Fohrmann i Krier, Zb.Orz. 1964, s. 195 i sprawa 149/85, Wybot/Faure i inni, Zb.Orz. 1986, s. 2391.


Wniosek o uchylenie immunitetu Massima D'Alemy
PDF 107kWORD 31k
Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 18 listopada 2008 r. w sprawie wniosku o uchylenie immunitetu Massima D'Alemy (2008/2298(IMM))
P6_TA(2008)0538A6-0422/2008

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek o uchylenie immunitetu Massima D'Alemy, przekazany przez prokuratora sądu w Mediolanie w dniu 30 maja 2008 r., ogłoszony na posiedzeniu plenarnym w dniu 16 czerwca 2008 r.,

–   uwzględniając art. 10 Protokołu w sprawie Przywilejów i Immunitetów Wspólnot Europejskich z dnia 8 kwietnia 1965 r., jak również art. 6 ust. 2 Aktu regulującego wybory przedstawicieli do Parlamentu Europejskiego w wyborach powszechnych i bezpośrednich z dnia 20 września 1976 r.,

–   uwzględniając orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z dnia 12 maja 1964 r. i 10 lipca 1986 r.(1),

–   uwzględniając art. 6 oraz art. 7 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A6-0422/2008),

1.   podejmuje decyzję o nieudzieleniu zgody na wykorzystanie odnośnych rozmów telefonicznych zdobytych w drodze podsłuchu oraz o odmowie uchylenia immunitetu Massima D'Alemy;

2.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do bezzwłocznego przekazania niniejszej decyzji oraz sprawozdania właściwej komisji właściwym organom Włoch.

(1) Sprawa 101/63, Wagner/Fohrmann i Krier, Zb.Orz. 1964, s. 383 i sprawa 149/85, Wybot/Faure i inni, Zb.Orz. 1986, s. 2391.


Ochrona konsumentów w dziedzinie kredytów i finansów
PDF 128kWORD 57k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 18 listopada 2008 r. w sprawie ochrony konsumenta: poprawa edukacji konsumenckiej i wiedzy na temat kredytów i finansów (2007/2288(INI))
P6_TA(2008)0539A6-0393/2008

Parlament Europejski,

–   uwzględniając komunikat Komisji z dnia 18 grudnia 2007 r. w sprawie edukacji finansowej (COM(2007)0808),

–   uwzględniając zieloną księgę Komisji w sprawie detalicznych usług finansowych na jednolitym rynku (COM(2007)0226),

–   uwzględniając swoje stanowisko w drugim czytaniu w dniu 16 stycznia 2008 r. w celu do przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG(1),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 11 lipca 2007 r. w sprawie białej księgi na temat polityki w dziedzinie usług finansowych na lata 2005-2010(2),

–   uwzględniając art. 45 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów oraz opinię Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A6-0393/2008),

A.   mając na uwadze, że rynki finansowe podlegają szybkim przemianom, że stały się one bardzo dynamiczne i w coraz większym stopniu skomplikowane, tymczasem zmiany społeczne oraz zmiany stylu życia powodują konieczność rozsądnego zarządzania finansami prywatnymi oraz konieczność regularnego dostosowywania finansów prywatnych do nowych okoliczności rodzinnych i zawodowych,

B.   mając na uwadze, że podnoszenie poziomu świadomości konsumentów w zakresie finansów powinno stanowić kwestię o priorytetowym znaczeniu dla decydentów zarówno na szczeblu państw członkowskich, jak i europejskim, nie tylko ze względu na korzyści indywidualne, ale również ze względu na korzyści społeczne i gospodarcze, takie jak zmniejszanie poziomu złych długów, zwiększanie oszczędności, zwiększanie konkurencji, odpowiednie wykorzystanie produktów ubezpieczeniowych oraz odpowiednie zabezpieczenie emerytalno-rentowe,

C.   mając na uwadze, że konsumenci skłonni są do przeceniania swojej wiedzy na temat usług finansowych i należy ich poinformować o tym, że ich poziom znajomości tematyki finansowej nie jest tak wysoki, jak im się wydaje, oraz o konsekwencjach związanych z tym faktem,

D.   mając na uwadze, że wysokiej jakości programy edukacji w dziedzinie finansów ukierunkowane i, w odpowiednich przypadkach, w najwyższym stopniu spersonalizowane, mogą się przyczynić do podnoszenia poziomu wiedzy w dziedzinie finansów, pozwalając konsumentom na dokonywanie świadomego wyboru, a w konsekwencji do skutecznego funkcjonowania rynków finansowych,

E.   mając na uwadze, że znaczenie ponadgranicznych usług finansowych stale rośnie, a Komisja powinna podejmować inicjatywy na szczeblu unijnym na rzecz promowania ponadgranicznych i w razie konieczności porównywalnych informacji dotyczących edukacji w dziedzinie finansów,

F.   mając na uwadze, że ze szczególną uwagą należy traktować potrzeby edukacyjne konsumentów znajdujących się w najtrudniejszej sytuacji oraz młodych konsumentów stojących przed decyzjami, które mogą zaważyć na ich sytuacji ekonomicznej w ciągu całego życia,

G.   mając na uwadze wyniki badań wskazujące, że osoby, które w bardzo wczesnym wieku opanowały podstawowe wiadomości z zakresu finansów prywatnych są lepiej zorientowane w tej dziedzinie; mając na uwadze, że edukacja w dziedzinie finansów jest ściśle powiązana z nauczaniem podstawowych umiejętności (matematyka i czytanie),

1.   z zadowoleniem przyjmuje inicjatywy Komisji w dziedzinie edukacji finansowej konsumentów, a w szczególności powołaną ostatnio grupę ekspertów z dziedziny edukacji finansowej oraz zamiar opublikowania internetowej bazy danych dotyczącej systemów edukacji finansowej oraz badań naukowych w UE; jest zdania, że ta grupa ekspertów powinna mieć jasno wyznaczony zakres uprawnień i obowiązków; sugeruje zwrócenie się do tej grupy ekspertów w szczególności o zbadanie wartości dodanej edukacji finansowej UE i ponadgranicznych usług finansowych oraz analizę najlepszych praktyk w tych dziedzinach;

2.   podkreśla, że celem zwiększania wiedzy i podnoszenia świadomości konsumentów w zakresie finansów i kredytów jest większe uświadomienie im realiów ekonomicznych i finansowych, aby rozumieli oni zobowiązania ekonomiczne i unikali niepotrzebnego ryzyka, nadmiernego zadłużenia i wykluczenia finansowego; uważa, że działania szkoleniowe i informacyjne powinny umożliwić konsumentom przyjęcie niezależnej, opartej na własnej ocenie postawy wobec produktów finansowych, które są im oferowane lub z których zamierzają skorzystać;

3.   stwierdza, że kryzys na rynku ryzykownych kredytów hipotecznych ilustruje nie tylko niebezpieczeństwa wynikające z nieodpowiedniego informowania kredytobiorców, lecz również brak zrozumienia i znajomości tego rodzaju informacji, prowadzący konsumentów do niedostatecznej świadomości ryzyka niewypłacalności i do nadmiernego zadłużenia;

4.   podkreśla, że upodmiotowienie i wykształcenie konsumentów pomaga podnosić konkurencyjność, jakość i innowacyjność branży usług bankowych i finansowych, i przypomina, że wykształceni i pewni siebie inwestorzy mogą zwiększać płynność rynków kapitałowych z korzyścią dla inwestycji i wzrostu;

5.   podkreśla znaczenie ustalenia poziomu wiedzy na temat finansów w państwach członkowskich oraz zrozumienia wartości dodanej, jaką może zaoferować UE, a także sprecyzowania potrzeb edukacyjnych dla poszczególnych społecznych grup docelowych w zależności od zestawu kryteriów takich jak wiek, dochody oraz poziom wykształcenia;

6.   uznaje rolę inicjatyw prywatnych, branż usług finansowych oraz organizacji konsumenckich, zarówno na poziomie wspólnotowym, jak i krajowym, w określaniu konkretnych potrzeb grup docelowych w zakresie edukacji finansowej, ustalaniu słabości i niedociągnięć obecnych programów edukacyjnych oraz informowaniu konsumentów na tematy finansowe, w tym poprzez wykorzystanie służących planowaniu finansowemu narzędzi internetowych, kampanii medialnych i edukacyjnych itp.;

7.   jest zdania, że programy edukacji finansowej są najskuteczniejsze wówczas, gdy są dostosowane do potrzeb konkretnych grup docelowych oraz, w odpowiednich przypadkach, spersonalizowane; jest ponadto zdania, że wszystkie programy edukacji finansowej powinny przyczyniać się do polepszenia świadomego i realistycznego wykorzystania indywidualnych możliwości finansowych każdej osoby; zwrócić należy szczególną uwagę na rozwój programów polepszających zdolności finansowe dorosłych;

8.   wzywa Komisję do opracowania na szczeblu UE, we współpracy z państwami członkowskimi, wyznaczających wzorce i promujących wymianę najlepszych praktyk programów edukacyjnych w dziedzinie finansów osobistych w oparciu o wspólne zasady, które mogłyby zostać dostosowane do potrzeb wszystkich państw członkowskich i stosowane we wszystkich z nich;

9.   podkreśla, że edukacja finansowa może mieć charakter uzupełniający, a nie zastępujący spójne przepisy w dziedzinie ochrony konsumenta w ramach regulacji dotyczących usług finansowych oraz przepisy dotyczące instytucji finansowych i ścisły nadzór nad nimi;

10.   uznaje, że sektor prywatny, a w szczególności instytucje finansowe, odgrywają ważną rolę w zapewnianiu konsumentom informacji dotyczących usług finansowych; podkreśla jednak, że edukacja finansowa powinna być oferowana w uczciwy, bezstronny i przejrzysty sposób, tak by służyła interesom konsumenta, oraz jasno oddzielona od porad komercyjnych lub reklamy; zachęca instytucje finansowe, aby w tym celu sporządziły kodeks postępowania dla swojego personelu;

11.   uznaje konieczność osiągnięcia trudnej równowagi między dostarczaniem konsumentom informacji niezbędnych do podejmowania świadomych decyzji finansowych, a zalewaniem konsumenta potokiem informacji; opowiada się za przedkładaniem jakości nad ilość, na przykład za informacjami wysokiej jakości, które byłyby dostępne, konkretne i łatwo zrozumiałe oraz miałyby na celu poprawę zdolności konsumenta do podejmowania odpowiedzialnych i świadomych decyzji;

12.   uważa, że konieczne jest skuteczne, jasne i zrozumiałe podawanie informacji, zwłaszcza w reklamach produktów finansowych, oraz że instytucje finansowe powinny przedstawiać dostateczne informacje przed zawarciem umowy, a w szczególności ściśle stosować przepisy dyrektywy 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych(3) oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki(4); wzywa Komisję do przedstawienia spójnych szczególnych wniosków legislacyjnych dotyczących ujednoliconego systemu informowania i ochrony konsumentów, zwłaszcza w przypadku kredytów hipotecznych (np. ujednolicone, proste i porównywalne europejskie znormalizowane ulotki informacyjne obejmujące jednakowe wskazanie rocznej stopy naliczanego oprocentowania itp.);

13.   zaleca, aby systemy edukacji finansowej koncentrowały się na istotnych dla życia aspektach związanych z planowaniem, takich jak podstawowe oszczędzanie, pożyczki, ubezpieczenia i emerytura;

14.   wzywa Komisję do nieustannego podejmowania wysiłków mających na celu promowanie dialogu między zainteresowanymi stronami;

15.   sugeruje zwiększenie linii budżetowej 17 02 02 przeznaczonej na finansowanie działań na szczeblu UE, mających na celu poprawę edukacji i wiedzy konsumentów w dziedzinie finansów; wzywa Komisję aby przyczyniła się do podnoszenia świadomości na szczeblu UE poprzez wspieranie organizowania krajowych bądź regionalnych konferencji, seminariów, kampanii medialnych i uświadamiających jak również programów edukacyjnych adresowanych do ponadgranicznych uczestników, w szczególności z zakresu detalicznych usług bankowych oraz zarządzania kredytami i długami gospodarstw domowych;

16.   wzywa Komisję do dalszego tworzenia i rozwijania portalu internetowego "Dolceta" oraz do zapewnienia jego dostępności we wszystkich językach urzędowych; proponuje, aby Komisja zamieściła na stronie "Dolceta" link do internetowej bazy danych, którą zamierza utworzyć, obejmującą stosowane obecnie na szczeblu krajowym i regionalnym systemy edukacji finansowej; sugeruje, że strona "Dolceta" powinna zawierać linki do stron publicznych i prywatnych podmiotów działających w dziedzinie edukacji finansowej w poszczególnych państwach;

17.   wzywa Komisję do uwzględnienia w tablicy wyników dla rynków konsumenckich dostępności i jakości edukacji finansowej;

18.   wzywa Komisję do zorganizowania kampanii informacyjnych celem podniesienia świadomości konsumentów w zakresie przysługujących im na mocy prawodawstwa UE praw w zakresie świadczenia usług finansowych;

19.   podkreśla potrzebę przeprowadzania przez państwa członkowskie przy wsparciu Komisji, we współpracy z różnymi grupami społecznymi i grupami ludności w państwach członkowskich, regularnych badań dotyczących obecnego poziomu wiedzy w dziedzinie finansów w społeczeństwie, tak aby móc określić priorytetowe obszary działania, a tym samym zapewnić odpowiednią, szybką i skuteczną realizację programów edukacji finansowej z myślą o wsparciu dla społeczeństwa;

20.   zachęca państwa członkowskie do włączenia edukacji finansowej do opracowanych przez właściwe instytucje programów nauczania w szkołach podstawowych i średnich celem rozwijania umiejętności niezbędnych w życiu codziennym oraz do systematycznego organizowania szkoleń dla nauczycieli w tej kwestii;

21.   podkreśla, że konieczny jest ciągły dwustronny proces edukacyjny dla obydwu grup, to znaczy doradców finansowych i konsumentów, tak aby zapewnić dostarczanie rzetelnych informacji uwzględniających najnowsze postępy w sektorze usług finansowych;

22.   jest zdania, że efekt synergii między różnymi instytucjami edukacyjnymi nie jest wystarczająco wykorzystywany; wzywa w związku z tym państwa członkowskie do utworzenia sieci na rzecz edukacji finansowej z udziałem zarówno sektora publicznego jak i prywatnego oraz do zachęcania do współpracy i dialogu między wszystkimi podmiotami;

23.  zachęca państwa członkowskie do traktowania ze szczególną uwagą potrzeb edukacyjnych emerytów oraz osób pod koniec ich aktywności zawodowej, które mogą być narażone na finansowe wykluczenie, a także ludzi młodych zaczynających karierę zawodową, stojących przed wyzwaniem, jakim jest podjęcie decyzji o odpowiednim wykorzystaniu nowych dochodów;

24.   wzywa państwa członkowskie do utworzenia programów szkoleniowych z zakresu ekonomii i usług finansowych dla pracowników socjalnych, ponieważ są oni w kontakcie z osobami zagrożonymi ubóstwem lub nadmiernym zadłużeniem;

25.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji i rządom państw członkowskich.

(1) Teksty przyjęte, P6_TA(2008)0011.
(2) Dz.U. C 175 E z 10.7.2008, s. 392.
(3) Dz.U. L 145 z 30.4.2004, s. 1.
(4) Dz.U. L 133 z 22.5.2008, s. 66.


Tablica wyników dla rynków konsumenckich
PDF 199kWORD 52k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 18 listopada 2008 r. w sprawie tablicy wyników dla rynków konsumenckich (2008/2057(INI))
P6_TA(2008)0540A6-0392/2008

Parlament Europejski,

–   uwzględniając komunikat Komisji z dnia 29 stycznia 2008 r. zatytułowany "Monitorowanie wyników dotyczących konsumentów na wspólnym rynku: tablica wyników dla rynków konsumenckich" (COM(2008)0031),

–   uwzględniając tabelę wyników rynku wewnętrznego nr 16 a z dnia 14 lutego 2008 r. (SEC(2008)0076),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 6 września 2007 r. dotyczącą zielonej księgi w sprawie przeglądu dorobku wspólnotowego w dziedzinie ochrony konsumentów(1),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 20 maja 2008 r. w sprawie strategii polityki konsumenckiej UE na lata 2007-2013(2),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 23 września 2008 r. w sprawie tablicy wyników dla rynku wewnętrznego(3),

–   uwzględniając komunikat Komisji z dnia 20 listopada 2007 r. zatytułowany "Jednolity rynek Europy XXI wieku" (COM(2007)0724),

–   uwzględniając komunikat Komisji z dnia 20 listopada 2007 r. zatytułowany "Usługi świadczone w interesie ogólnym, w tym usługi socjalne świadczone w interesie ogólnym: nowe zobowiązanie europejskie" (COM(2007)0725), dołączony do komunikatu dotyczącego jednolitego rynku na miarę Europy XXI,

–   uwzględniając dokument roboczy służb Komisji zatytułowany "Wprowadzenie nowej metodologii w zakresie monitorowania rynków produktów i ich sektorów: wyniki pierwszej kontroli sektorowej" (SEC(2007)1517), dołączony do komunikatu dotyczącego jednolitego rynku na miarę Europy XXI,

–   uwzględniając art. 45 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów (A6-0392/2008),

A.   mając na uwadze, że z zadowoleniem przyjmuje opublikowanie tablicy wyników dla rynków konsumenckich ("the Scoreboard"), która ma spowodować, że rynek wewnętrzny będzie lepiej reagował na oczekiwania i obawy obywateli,

B.   mając na uwadze, że konkurencyjne i prawnie funkcjonujące rynki konsumenckie mają kluczowe znaczenia dla zdobywania zaufania obywateli do rynku wewnętrznego,

C.   mając na uwadze, że tablicę wyników powinny uzupełniać inne sposoby monitorowania,

D.   mając na uwadze, że wskaźniki na tablicy wyników mają pomóc w określeniu sektorów, które należy poddać bardziej szczegółowej analizie,

E.   mając na uwadze, że tablica wyników powinna pobudzać debatę na temat kwestii związanych z polityką konsumencką,

F.   mając na uwadze, że badania i analizy przeprowadzone przez krajowe organy ds. konsumentów i konkurencyjności mogą być istotne dla dalszego rozwoju tablicy wyników,

Wstęp

1.   podkreśla znaczenie umożliwienia obywatelom wykorzystania w pełni zalet rynku wewnętrznego oraz uważa tablicę wyników za istotne narzędzie w tym względzie;

2.   z zadowoleniem przyjmuje pięć głównych wskaźników na tablicy wyników związanych ze skargami, poziomem cen, poziomem satysfakcji, zmianami dostawców oraz bezpieczeństwem;

3.   podkreśla, że tablica wyników jest w początkowym stadium rozwoju i należy ją uzupełniać bardziej kompletnymi danymi, dokładniejszymi statystykami i dalszymi analizami opartymi na różnych wskaźnikach;

4.   podkreśla, że po osiągnięciu zadowalającego poziomu pięciu podstawowych wskaźników tabeli wyników, należy opracować nowe wskaźniki w celu zapewnienia lepszego reagowania rynku wewnętrznego na oczekiwania i troski obywateli;

5.   wzywa Komisję do zagwarantowania odpowiednich środków finansowych oraz personelu do celów, o których mowa w ustępie 3 oraz 4;

6.   zachęca Komisję do zagwarantowania spójnego i skoordynowanego podejścia jej służb w celu uniknięcia powielania prac oraz sprzecznych wyników analizy danych;

7.   wzywa Komisję do włączenia do przyszłych tablic wyników zrozumiałego streszczenia oraz jasnych wniosków i zaleceń, przetłumaczonych na wszystkie języki urzędowe Unii Europejskiej;

Rozwój wskaźników

8.   uważa, że całkowita liczba wskaźników powinna być ograniczona, aby zagwarantować, że tablica wyników będzie się koncentrować na określonym celu;

9.   uważa, że wskaźnik związany ze skargami ma kluczowe znaczenie dla zrozumienia satysfakcji konsumenta; wzywa Komisję i państwa członkowskie do działań zmierzających do harmonizacji systemów klasyfikacji skarg stosowanych przez właściwe organy oraz w zakresie różnych usług wsparcia dla konsumentów w państwach członkowskich i na szczeblu wspólnotowym, a także do ustanowienia ogólnounijnej bazy danych gromadzącej skargi konsumentów; wzywa państwa członkowskie do podjęcia działań zmierzających do zwiększenia świadomości konsumenta o systemach skarg oraz do udoskonalenia metod ich rozpatrywania, aby umożliwić podmiotom gospodarczym zaprezentowanie szerszej oferty lepszych usług;

10.   wzywa Komisję do opracowania wskaźników związanych z transgranicznym postępowaniem sądowym oraz rekompensatami za szkody wyrządzone konsumentom, z wykorzystaniem sądowych i pozasądowych środków odwoławczych oraz istniejących krajowych mechanizmów odwoławczych;

11.   uważa że do tablic wyników można dodać wskaźniki dotyczące poziomu świadomości, umiejętności i wieku konsumentów (np. poziom edukacji, znajomość obsługi komputera oraz stopień znajomości języków obcych); podkreśla jednak znaczenie utrzymania równowagi między wskaźnikami opartymi na tzw. "miękkich" danych uzyskanych z ankiet przeprowadzonych wśród konsumentów a wskaźnikami opartymi na "twardych" danych otrzymanych z innych źródeł;

12.   przyznaje, że opracowanie precyzyjnych i adekwatnych wskaźników cen jest niezwykle złożoną kwestią, ponieważ różnice w wysokości cen mogą mieć wiele powodów, a ich występowanie samo w sobie nie dowodzi nieprawidłowości rynku; uważa jednak, że tablice wyników powinny zawierać wskaźniki cen, ponieważ ceny mają kluczowe znaczenie dla konsumentów, a wskaźniki cen są istotne dla pobudzania debaty i wzrostu świadomości środków przekazu w zakresie niedociągnięć w funkcjonowaniu rynków; wzywa Komisję do uwzględnienia warunków makroekonomicznych oraz siły nabywczej konsumentów i cen przed opodatkowaniem w państwach członkowskich;

13.   z zadowoleniem przyjmuje starania zmierzające do opracowania bardziej zaawansowanych wskaźników cen; jednocześnie wzywa do wykorzystania innych wskaźników związanych ze sprawnym funkcjonowaniem rynków przed wydaniem konkretnych zaleceń dotyczących polityki;

14.   przypomina o rosnącym znaczeniu dla konsumentów kwestii etyki i ochrony środowiska; wzywa Komisję do rozparzenia możliwości zmierzenia dostępności informacji związanych ze wspomnianymi kwestiami na różnych rynkach;

Poprawa bazy informacyjnej

15.   podkreśla znaczenie ścisłej współpracy między urzędami statystycznymi państw członkowskich, Eurostatem oraz innymi służbami Komisji dla zapewnienia jakości i kompletności danych statystycznych; wzywa państwa członkowskie do podjęcia działań mających na celu ułatwienie takiej współpracy;

16.   przypomina, że krajowe organy ds. konsumentów i konkurencyjności często prowadzą analizy przypadku lub mają inne dowody dotyczące funkcjonowania różnych rynków; wzywa zatem Komisję, aby w trakcie dalszego opracowywania tablicy wyników korzystała z dostępnych informacji krajowych oraz aktywnie konsultowała się z krajowymi ekspertami;

17.   zachęca państwa członkowskie do zbadania zalet ustanowienia specjalnego rzecznika praw konsumenta; zauważa, że w wielu państwach członkowskich instytucja rzecznika praw konsumenta istnieje w kilku sektorach, pomagając konsumentom w ich kontaktach z podmiotami gospodarczymi;

18.   wzywa Komisję, aby dopilnowała we współpracy z państwami członkowskimi, by Europejskie Centra Informacji Konsumentów otrzymały więcej środków i dysponowały odpowiednim personelem w celu skutecznego rozwiązania rosnącej liczby transgranicznych skarg konsumentów i skrócenia czasu ich rozpatrywania;

Zwiększona świadomość

19.   wzywa Komisję i państwa członkowskie do podnoszenia świadomości na temat tablicy wyników, między innymi poprzez zagwarantowanie jej pełnej dostępności i widoczności na właściwych stronach internetowych, oraz do zwiększenia starań na rzecz promowania tablicy w mediach, metod instytucji publicznych oraz organizacji konsumenckich;

Związek z tablicą wyników dla rynku wewnętrznego

20.   uważa, że tabela wyników rynku wewnętrznego oraz tablica wyników dla rynków konsumenckich służą wspieraniu lepiej funkcjonującego rynku wewnętrznego przynoszącego korzyści obywatelom i konsumentom;

21.   z zadowoleniem przyjmuje zamiar zagwarantowania przez Komisję lepszej prezentacji rynku wewnętrznego i uważa, że tabela i tablica są istotnymi krokami w tym kierunku;

22.   podkreśla, że wprawdzie obie tablice są wzajemnie powiązane i ważne jest wspieranie ich spójnego rozwoju, mają one jednak różnych odbiorców docelowych i dlatego powinny pozostać rozdzielone i zawierać różne zestawy wskaźników;

23.   jest zdania, że należy dokonywać systematycznego przeglądu stosowanych wskaźników oraz stosunku między obiema tablicami w celu dostosowania ich do sytuacji na rynku wewnętrznym;

o
o   o

24.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji, a także rządom i parlamentom państw członkowskich.

(1) Dz.U. C 187 E z 24.7.2008, s. 231.
(2) Teksty przyjęte, P6_TA(2008)0211.
(3) Teksty przyjęte, P6_TA(2008)0421.


Ogólne warunki dotyczące podatku akcyzowego *
PDF 506kWORD 250k
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 18 listopada 2008 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Rady w sprawie ogólnych warunków dotyczących podatku akcyzowego (COM(2008)0078 – C6-0099/2008 – 2008/0051(CNS))
P6_TA(2008)0541A6-0417/2008

(Procedura konsultacji)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Radzie (COM(2008)0078),

–   uwzględniając art. 93 Traktatu WE, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C6-0099/2008),

–   uwzględniając art. 51 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej oraz opinie Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii oraz Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów (A6-0417/2008),

1.   zatwierdza po poprawkach wniosek Komisji;

2.   zwraca się do Komisji o odpowiednią zmianę jej wniosku, zgodnie z art. 250 ust. 2 Traktatu WE;

3.   zwraca się do Rady o poinformowanie go w przypadku uznania za stosowne odejścia od tekstu przyjętego przez Parlament;

4.   zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem w przypadku uznania za stosowne wprowadzenia znaczących zmian do wniosku Komisji;

5.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

Tekst proponowany przez Komisję   Poprawka
Poprawka 1
Wniosek dotyczący dyrektywy
Punkt 2 a preambuły (nowy)
(2a)  W celu poprawy funkcjonowania rynku wewnętrznego należy kontynuować działania na rzecz osiągnięcia stopniowej harmonizacji stawki podatku akcyzowego na terenie Unii Europejskiej przy równoczesnym uwzględnianiu kwestii takich jak ochrona zdrowia publicznego i środowiska naturalnego oraz względy budżetowe.
Poprawka 2
Wniosek dotyczący dyrektywy
Punkt 4 preambuły
(4)  Wyroby akcyzowe mogą podlegać innym podatkom pośrednim do szczególnych celów. W takim przypadku państwa członkowskie powinny jednak stosować się do głównych elementów przepisów wspólnotowych dotyczących podatków pośrednich, aby nie zagrozić pozytywnemu wpływowi takich przepisów.
(4)  Wyroby akcyzowe mogą podlegać innym podatkom pośrednim do szczególnych celów. W takim przypadku, aby nie zagrozić pozytywnemu wpływowi takich przepisów, państwa członkowskie powinny jednak stosować się do głównych elementów przepisów wspólnotowych dotyczących podatków pośrednich, to jest do podstawy opodatkowania, obliczania podatku oraz wymagalności i kontroli podatku.
Poprawka 3
Wniosek dotyczący dyrektywy
Punkt 4 a preambuły (nowy)
(4a)  Wdrażając niniejszą dyrektywę, państwa członkowskie powinny brać pod uwagę konieczność zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia człowieka.
Poprawka 4
Wniosek dotyczący dyrektywy
Punkt 9 preambuły
(9)  Ponieważ podatek akcyzowy jest podatkiem od konsumpcji pewnych wyrobów, nie powinien on być naliczany w przypadku wyrobów akcyzowych, które uległy zniszczeniu lub zostały nieodwracalnie utracone, bez względu na okoliczności zniszczenia lub utraty.
(9)  Ponieważ podatek akcyzowy jest podatkiem od konsumpcji pewnych wyrobów, nie powinien on być naliczany w przypadku wyrobów akcyzowych, które niewątpliwie uległy zniszczeniu lub zostały nieodwracalnie utracone, bez względu na okoliczności zniszczenia lub utraty.
Poprawka 57
Wniosek dotyczący dyrektywy
Punkt 14 preambuły
(14)  Należy jasno określić przypadki, w których dopuszczona jest sprzedaż towarów wolnocłowych dla podróżnych opuszczających terytorium Wspólnoty.
(14)  Sprzedaż towarów wolnocłowych dla podróżnych opuszczających terytorium Wspólnoty drogą lądową powinna nadal być dopuszczana, o ile sklepy wolnocłowe znajdujące się na granicach Wspólnoty mogą zagwarantować państwom członkowskim, że spełniają wszystkie warunki pozwalające zapobiec wszelkim ewentualnym oszustwom podatkowym, uchylaniu się od płacenia podatków lub nadużyciom podatkowym.
Poprawka 58
Wniosek dotyczący dyrektywy
Punkt 14a preambuły (nowy)
(14a)  Podróżni udający się na terytorium trzecie lub do kraju trzeciego drogą powietrzną lub morską i posiadający dokument podróży, stwierdzający, że punktem docelowym podróży jest lotnisko lub port znajdujący się na terytorium trzecim lub w kraju trzecim powinni móc korzystać ze zwolnienia z akcyzy od wyrobów akcyzowych dostarczanych przez sklepy wolnocłowe.
Poprawka 59
Wniosek dotyczący dyrektywy
Punkt 19a preambuły (nowy)
(19a)  Zasady stosowane do wyrobów akcyzowych przemieszczanych w procedurze zawieszenia poboru akcyzy powinny umożliwiać, przy spełnieniu określonych warunków, złożenie gwarancji generalnej na obniżoną kwotę akcyzy lub zwolnienie z obowiązku składania gwarancji.
Poprawka 5
Wniosek dotyczący dyrektywy
Punkt 21 a preambuły (nowy)
(21a)  W celu zapewnienia skutecznego funkcjonowania systemu komputerowego państwa członkowskie powinny przyjąć w swoich krajowych programach jednolity zestaw danych oraz jednolitą strukturę, tak by udostępnić podmiotom gospodarczym wiarygodny interfejs.
Poprawka 6
Wniosek dotyczący dyrektywy
Punkt 24 preambuły
(24)  Konieczne jest określenie procedur stosowanych w przypadku, gdy system komputerowy jest niedostępny.
(24)  Konieczne jest określenie procedur stosowanych w przypadku, gdy system komputerowy jest niedostępny z przyczyn nieleżących po stronie podmiotów uczestniczących w przepływie wyrobów akcyzowych bądź z przyczyn od nich niezależnych.
Poprawka 7
Wniosek dotyczący dyrektywy
Punkt 28 a preambuły (nowy)
(28a)  W przypadku wyrobów objętych podatkiem akcyzowym ze względu na fakt, że są nabywane i przewożone przez osoby prywatne na własny użytek, ilość wyrobów akcyzowych powinna być określona.
Poprawka 8
Wniosek dotyczący dyrektywy
Punkt 36 preambuły
(36)  Aby umożliwić dostosowanie się do elektronicznego systemu kontroli przemieszczania wyrobów akcyzowych w procedurze zawieszenia poboru akcyzy należy umożliwić państwom członkowskim skorzystanie z okresu przejściowego, w którym przepływ mógłby nadal odbywać się z zachowaniem formalności określonych w dyrektywie 92/12/EWG.
(36)  Aby umożliwić dostosowanie się do elektronicznego systemu kontroli przemieszczania wyrobów akcyzowych w procedurze zawieszenia poboru akcyzy należy umożliwić państwom członkowskim skorzystanie z okresu przejściowego, w którym przepływ mógłby nadal odbywać się z zachowaniem formalności określonych w dyrektywie 92/12/EWG. Długość okresu przejściowego wyznaczyć należy mając na uwadze możliwości faktycznego wdrożenia systemu komputerowego w poszczególnych państwach członkowskich.
Poprawka 9
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 4 – punkt 4 a (nowy)
(4a) "przywóz wyrobów akcyzowych" oznacza wprowadzenie wyrobów akcyzowych na terytorium Wspólnoty, chyba że przy wprowadzeniu do Wspólnoty wyroby te zostały objęte zawieszającą procedurą celną, jak również zwolnienie tych wyrobów od jakiejkolwiek zawieszającej procedury celnej;
Poprawka 10
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 4 – punkt 4 b (nowy)
(4b) "zarejestrowany odbiorca" oznacza osobę fizyczną lub prawną uprawnioną przez właściwe organy państwa członkowskiego przeznaczenia, na warunkach określonych przez te organy, do odbioru wyrobów akcyzowych przepływających w procedurze zawieszenia poboru akcyzy i wysłanych z innego państwa członkowskiego;
Poprawka 11
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 4 – punkt 4 c (nowy)
(4c) "zarejestrowany wysyłający" oznacza osobę fizyczną lub prawną uprawnioną przez właściwe organy państwa członkowskiego importu, na warunkach określonych przez te organy, do wysyłania wyrobów akcyzowych objętych procedurą zawieszenia poboru akcyzy w momencie dopuszczeniu do swobodnego obrotu, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 450/2008 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 kwietnia 2008 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (zmodernizowany kodeks celny)1;
1 Dz.U. L 145 z 4.6.2008, s. 1.
Poprawka 12
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 4 – punkt 4 d (nowy)
(4d) "uprawniony prowadzący skład" oznacza osobę fizyczną lub prawną uprawnioną przez właściwe organy państwa członkowskiego do produkowania, przetwarzania, przechowywania, odbierania lub wysyłania wyrobów akcyzowych w ramach prowadzonej działalności przy zawieszonym poborze akcyzy w ramach procedury zawieszenia poboru akcyzy;
Poprawka 13
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 4 – punkt 4 e (nowy)
(4e) "skład podatkowy" oznacza miejsce, w którym wyroby akcyzowe objęte zawieszającą procedurą celną są produkowane, przetwarzane, przechowywane, odbierane lub wysyłane przez uprawnionego prowadzącego skład w ramach prowadzonej działalności, z zastrzeżeniem pewnych warunków określonych przez właściwe organy państwa członkowskiego, w którym znajduje się skład podatkowy;
Poprawka 14
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 4 – punkt 4 f (nowy)
(4f) "miejsce importu" oznacza miejsce, w którym znajdują się wyroby w momencie dopuszczenia do swobodnego obrotu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 450/2008.
Poprawka 15
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 7 – ustęp 2 – akapit pierwszy – litera c)
(c) przywóz wyrobów akcyzowych.
(c) przywóz wyrobów akcyzowych, w tym przywóz niezgodny z przepisami, chyba że niezwłocznie po przywozie wyroby te zostaną objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy.
Poprawka 16
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 7 – ustęp 4
4.   Za dopuszczenie do konsumpcji nie uważa się całkowitego zniszczenia ani nieodwracalnej utraty wyrobów akcyzowych, w tym utraty wynikającej z właściwości tych wyrobów.
4.   Całkowite zniszczenie lub nieodwracalną utratę danych wyrobów akcyzowych wykazuje się w sposób wymagany przez właściwe organy państw członkowskich, w których miało miejsce całkowite zniszczenie lub nieodwracalna utrata.
Utratę lub zniszczenie danych wyrobów wykazuje się w sposób wymagany przez właściwe organy.
Jeśli w przypadku przepływu w ramach systemu zawieszenia poboru akcyzy ustalenie miejsca całkowitego zniszczenia lub nieodwracalnej utraty jest niemożliwe, za miejsce to uznaje się państwo członkowskie, w którym je wykryto.
Do celów pierwszego akapitu wyroby uznaje się za nieodwracalnie utracone, gdy nie mogą już być przez nikogo użyte.
Państwa członkowskie mogą uzależnić umyślne zniszczenie wyrobów objętych procedurą zawieszenia poboru akcyzy od uzyskania uprzedniej zgody właściwych organów.
Poprawka 17
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 9 – ustęp 1
1.  W przypadku wystąpienia nieprawidłowości w trakcie przepływu w procedurze zawieszenia poboru akcyzy prowadzących do dopuszczenia wyrobów akcyzowych do konsumpcji i jeśli ustalenie miejsca dopuszczenia do konsumpcji jest niemożliwe, uznaje się, że do dopuszczenia do konsumpcji doszło w państwie członkowskim wysyłki.
1.  W przypadku wystąpienia nieprawidłowości w trakcie przepływu w procedurze zawieszenia poboru akcyzy prowadzących do dopuszczenia wyrobów akcyzowych do konsumpcji zgodnie z art. 7 ust. 2 lit. a) i jeśli ustalenie miejsca dopuszczenia do konsumpcji jest niemożliwe, uznaje się, że do dopuszczenia do konsumpcji doszło w państwie członkowskim wysyłki i w momencie, w którym wykryto nieprawidłowość.
Jeśli wyroby akcyzowe objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy nie docierają do miejsca przeznaczenia i związana z tym nieprawidłowość prowadząca do dopuszczenia wyrobów do konsumpcji zgodnie z art. 7 ust. 2 lit. a) nie zostaje wykryta, uznaje się, że do dopuszczenia do konsumpcji doszło w państwie członkowskim i w momencie, w którym wyroby akcyzowe zostają wykryte.
Jeśli jednak przed upływem okresu trzech lat od daty rozpoczęcia przepływu zgodnie z art. 19 ust. 1 zostanie ustalone, w którym państwie członkowskim faktycznie miało miejsce dopuszczenie do konsumpcji, dane państwo członkowskie powiadamia właściwe organy państwa członkowskiego wysyłki.
Jeśli jednak przed upływem okresu trzech lat od daty rozpoczęcia przepływu zgodnie z art. 19 ust. 1 zostanie ustalone, w którym państwie członkowskim faktycznie miało miejsce dopuszczenie do konsumpcji, uznaje się, że do dopuszczenia do konsumpcji doszło w tym państwie członkowskim, które powiadamia właściwe organy państwa członkowskiego wykrycia lub wysyłki.
Jeśli państwo członkowskie wysyłki nałożyło podatek akcyzowy, jest on zwracany lub umarzany niezwłocznie po dostarczeniu przez inne państwo członkowskie potwierdzenia poboru takiego podatku.
Jeśli państwo członkowskie wykrycia lub wysyłki nałożyło podatek akcyzowy, jest on zwracany lub umarzany niezwłocznie po dostarczeniu przez inne państwo członkowskie potwierdzenia dopuszczenia do konsumpcji.
Poprawka 18
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 9 – ustęp 1 a (nowy)
1a.  Jeżeli istnieje możliwość określenia, za pomocą odpowiednich dowodów i ponad wszelką wątpliwość miejsca, w którym doszło do nieprawidłowości przy przepływie towaru przy zawieszeniu poboru akcyzy, powodujących dopuszczenie wyrobów akcyzowych do konsumpcji, podatek akcyzowy należny jest w państwie członkowskim, w którym doszło do nieprawidłowości.
Poprawka 19
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 9 – ustęp 2 a (nowy)
2a.  W przypadku gdy możliwe jest stwierdzenie, że nieprawidłowość nastąpiła w jednym z państw członkowskich, powodując dopuszczenie do obrotu wyrobów akcyzowych, w wyniku którego dołączono znaki akcyzy państwa członkowskiego przeznaczenia, podatek akcyzowy należny jest w państwie członkowskim, w którym doszło do nieprawidłowości wyłącznie wówczas, jeżeli zostanie on zwrócony podmiotowi gospodarczemu przez państwo członkowskie przeznaczenia.
Poprawka 20
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 9 – ustęp 2 b (nowy)
2b.  W przypadkach nieprawidłowości, gdzie państwo członkowskie przeznaczenia nie nakłada płaty akcyzowej znakami akcyzowymi, obowiązek uiszczenia podatku akcyzowego powstaje natychmiastowo w państwie członkowskim, w którym doszło do nieprawidłowości.
Poprawka 21
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 9 – ustęp 3
3.  Do celów ust. 1 nieprawidłowość oznacza sytuację, w której przepływ nie zakończył się zgodnie z art. 19 ust. 2.
3.  Do celów ust. 1 nieprawidłowość oznacza sytuację, inną niż ta, o której mowa w art. 7 ust. 4, w której przepływ, lub część przepływu, nie zakończył się zgodnie z art. 19 ust. 2.
Poprawka 22
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 11 – ustęp 1 – litera e a) (nowa)
(ea) do zatwierdzonego ośrodka naukowo-badawczego, laboratorium, departamentu rządowego lub innego zatwierdzonego podmiotu dla celów oceny jakości, badania przed wprowadzeniem na rynek i sprawdzenia ewentualnego fałszerstwa, pod warunkiem, że dostarczane wyroby nie występują w ilości handlowej, przy czym:
(i) państwa członkowskie mogą ustalić, jaka ilość jest ilością handlową oraz
(ii) państwa członkowskie mogą wprowadzić uproszczone procedury dla ułatwienia przepływu wyrobów objętych tym punktem.
Poprawka 23
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 11 – ustęp 2
2.  Zwolnienia podlegają warunkom i ograniczeniom określonym przez przyjmujące państwo członkowskie. Państwa członkowskie mogą przyznać zwolnienie w postaci zwrotu podatku akcyzowego.
2.  Zwolnienia podlegają warunkom i ograniczeniom określonym przez przyjmujące państwo członkowskie. Państwa członkowskie mogą przyznać zwolnienie w postaci zwrotu podatku akcyzowego. Warunki zwrotu ustanawiane przez państwo członkowskie nie mogą czynić korzystania ze zwolnienia nadmiernie uciążliwym.
Poprawka 54
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 11 – ustęp 2 a (nowy)
2a.  Zwrotu lub umorzenia podatku akcyzowego, w tym podatku nakładanego na oleje ropy naftowej, można dokonywać zgodnie z procedurą ustanowioną przez każde państwo członkowskie. Państwo członkowskie stosuje tę samą procedurę do wyrobów krajowych oraz do wyrobów pochodzących z innych państw członkowskich.
Poprawka 63/rev
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 13 – ustęp 1
1.  Państwa członkowskie mogą zwalniać z podatku akcyzowego wyroby akcyzowe dostarczane przez sklepy wolnocłowe, które są przewożone w bagażu osobistym podróżnych udających się drogą powietrzną lub morską na terytorium trzecie lub do kraju trzeciego.
1.  Państwa członkowskie mogą zwalniać z podatku akcyzowego wyroby akcyzowe dostarczane przez sklepy wolnocłowe, które są przewożone w bagażu osobistym podróżnych udających się drogą powietrzną, morską lub lądową na terytorium trzecie lub do kraju trzeciego.
Poprawka 65/rev
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 13 – ustęp 4
4.  Do celów niniejszego artykułu stosuje się następujące definicje:
4.  Do celów niniejszego artykułu stosuje się następujące definicje:
(a) "terytorium trzecie" oznacza terytoria wymienione w art. 5 ust. 2 i 3;
(a) "terytorium trzecie" oznacza terytoria wymienione w art. 5 ust. 2 i 3;
(b) "sklep wolnocłowy" oznacza każde przedsiębiorstwo zlokalizowane na terenie lotniska lub portu spełniający warunki określone przez właściwe władze publiczne, szczególnie na mocy ust. 3;
(b) "sklep wolnocłowy" oznacza każdy punkt sprzedaży usytuowany w obrębie portu lotniczego lub portu morskiego lub na granicy z krajem trzecim lub terytorium trzecim, który spełnia warunki określone przez właściwe organy władzy publicznej, w szczególności zgodnie z ust. 3;
(c) "podróżujący na terytorium trzecie lub do kraju trzeciego" oznacza każdego pasażera posiadającego dokument podróży upoważniający do podróży lotniczej lub morskiej, stwierdzający, że bezpośrednim celem podróży jest port lotniczy lub morski zlokalizowany na terytorium trzecim lub w kraju trzecim.
(c) "podróżujący na terytorium trzecie lub do kraju trzeciego" oznacza każdego pasażera posiadającego dokument podróży upoważniający do podróży lotniczej lub morskiej, stwierdzający, że ostatecznym celem podróży jest port lotniczy lub morski zlokalizowany na terytorium trzecim lub w kraju trzecim, a także każdego pasażera opuszczającego Unię Europejską drogą lądową.
Poprawka 25
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 14 – ustęp 2
2.   Uznaje się, że produkcja, przetwarzanie i przechowywanie wyrobów akcyzowych są objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy tylko wówczas, gdy mają miejsce w obiektach zatwierdzonych zgodnie z ust. 3.
2.  Produkcja, przetwarzanie i przechowywanie wyrobów akcyzowych, w przypadku których podatek akcyzowy nie został zapłacony, mają miejsce w składzie podatkowym.
Poprawka 26
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 14 – ustęp 3
3.  Właściwe organy państw członkowskich zatwierdzają obiekty, w których wyroby akcyzowe są produkowane, przetwarzane, przechowywane, odbierane lub wysyłane w ramach procedury zawieszenia poboru akcyzy, jako "składy podatkowe".
skreślony
Poprawka 27
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 15 – ustęp 1 – akapity 2 i 3
Fakt posiadania przez osobę fizyczną lub prawną siedziby lub miejsca zamieszkania w innym państwie członkowskim i jej zamiar prowadzenia składu podatkowego za pośrednictwem przedstawiciela lub oddziału w państwie członkowskim wydającym zezwolenie nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy wydania zezwolenia.
Zezwolenie jest wydawane na warunkach, jakie państwa członkowskie mogą określić w celu zapobiegania wszelkim ewentualnym przypadkom uchylania się od opodatkowania lub nadużyciom. Fakt posiadania przez osobę fizyczną lub prawną siedziby lub miejsca zamieszkania w innym państwie członkowskim nie może jednak stanowić wyłącznej podstawy odmowy wydania zezwolenia.
Zezwolenie obejmuje działalność, o której mowa w art. 14 ust. 3.
Poprawka 28
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 16 – ustęp 1 – część wprowadzająca
1.  Wyroby akcyzowe mogą być przemieszczane w procedurze zawieszenia poboru akcyzy na terytorium Wspólnoty:
1.  Wyroby akcyzowe mogą być przemieszczane w procedurze zawieszenia poboru akcyzy między dwoma punktami na terytorium Wspólnoty, w tym przez państwo lub terytorium trzecie:
Poprawka 29
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 16 - ustęp 1 - litera a - punkt ii
(ii) osoby fizycznej lub prawnej uprawnionej przez właściwe organy państwa członkowskiego przeznaczenia, na warunkach określonych przez te organy, do odbioru wyrobów akcyzowych przemieszczanych w procedurze zawieszenia poboru akcyzy i wysłanych z innego państwa członkowskiego, zwanej dalej "zarejestrowanym odbiorcą";
(ii) siedziba "zarejestrowanego odbiorcy";
Poprawka 30
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 16 – ustęp 1 – litera b
(b) z miejsca importu do miejsc przeznaczenia, o których mowa w lit. a), jeśli wyroby są wysyłane przez osobę fizyczną lub prawną odpowiednio uprawnioną przez właściwe organy państwa członkowskiego importu, na warunkach określonych przez te organy, zwaną dalej "zarejestrowanym wysyłającym".
(b) z miejsca importu do miejsc przeznaczenia lub zarejestrowanych odbiorców, o których mowa w lit. a), jeśli wyroby są wysyłane przez zarejestrowanego wysyłającego.
Poprawka 31
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 17 – ustęp 1 – część wprowadzająca
1.  Właściwe organy państwa członkowskiego wysyłki wymagają, na ustalonych przez siebie warunkach, gwarancji na pokrycie ryzyka związanego z przepływem w procedurze zawieszenia poboru akcyzy, której może udzielić jedna lub kilka z poniższych osób:
1.  Właściwe organy państwa członkowskiego wysyłki wymagają, na ustalonych przez siebie warunkach, gwarancji na pokrycie ryzyka związanego z przepływem w procedurze zawieszenia poboru akcyzy, której może udzielić jedna lub kilka z poniższych osób lub na ich rzecz:
Poprawka 32
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 17 – ustęp 2 – akapit 1
2.  Gwarancja obowiązuje w całej Wspólnocie.
2.  Gwarancja obowiązuje w całej Wspólnocie i może zostać wydana:
a) przez instytucję upoważnioną do prowadzenia działalności instytucji kredytowej zgodnie z dyrektywą 2006/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe1 lub
b) przez przedsiębiorstwo upoważnione do prowadzenia działalności ubezpieczeniowej zgodnie z dyrektywą 92/49/EWG Rady z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie2.
_______________
1 Dz.U. L 177 z 30.6.2006, s. 1.
2 Dz.U. L 228 z 11.8.1992, s. 1.
Poprawka 33
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 17 a (nowy)
Artykuł 17a
1.  Na wniosek osoby określonej w art. 17 ust. 1 właściwe władze państwa członkowskiego wysyłki mogą zezwolić, na określonych przez siebie warunkach, na założenie ogólnej gwarancji na obniżoną kwotę akcyzy lub na brak gwarancji, pod warunkiem, że odpowiedzialność podatkowa za transport jest jednocześnie zagwarantowana przez podmiot odpowiedzialny za transport.
2.  Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, jest udzielane wyłącznie osobom, które:
(a) mają siedzibę na obszarze celnym Wspólnoty;
(b) przestrzegały w przeszłości zasad składania gwarancji dotyczącej przemieszczania wyrobów akcyzowych w procedurze zawieszenia poboru akcyzy oraz
(c) regularnie składają gwarancje dotyczące przepływu wyrobów akcyzowych w procedurze zawieszenia poboru akcyzy lub są znane organom celnym jako osoby gwarantujące spełnienie obowiązków związanych z tymi procedurami.
3.  Środki regulujące procedurę przyznawania zezwoleń na mocy ust. 1 i 2 są określane zgodnie z procedurą regulacyjną, o której mowa w art. 40 ust. 2.
Poprawka 34
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 18 – ustęp 2 – akapit drugi – część wprowadzająca
Zarejestrowany odbiorca uprawniony do celów pierwszego akapitu ma obowiązek:
Tymczasowo zarejestrowany odbiorca uprawniony do celów pierwszego akapitu ma obowiązek:
Poprawka 35
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 19 – ustęp 1
1.  Przepływ wyrobów akcyzowych w procedurze zawieszenia poboru akcyzy uznaje się za rozpoczęty się w momencie opuszczenia przez wyroby składu podatkowego wysyłki lub miejsca importu wyrobów.
1.  Przepływ wyrobów akcyzowych w procedurze zawieszenia poboru akcyzy uznaje się za rozpoczęty się w momencie opuszczenia przez wyroby składu podatkowego wysyłki lub miejsca importu wyrobów. Moment, w którym wyroby opuszczają skład celny lub miejsce importu jest określany za pomocą dodatkowej informacji przesyłanej niezwłocznie do właściwych organów przez osobę uprawnioną do prowadzenia składu celnego lub przez uprawnionego wysyłającego.
Poprawka 36
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 19 – ustęp 2
2.  Przepływ wyrobów akcyzowych w procedurze zawieszenia poboru akcyzy uznaje się za zakończony w momencie odbioru wyrobów przez odbiorcę lub, w przypadkach, o których mowa w art. 16 ust. 1 lit. a) ppkt (iii), w momencie opuszczenia przez wyroby terytorium Wspólnoty.
2.  Przepływ wyrobów akcyzowych w procedurze zawieszenia poboru akcyzy kończy się:
w momencie odbioru wyrobów przez odbiorcę. Moment, w którym odbiorca odbiera wyroby jest określany za pomocą dodatkowej informacji przesyłanej przez odbiorcę natychmiast po dotarciu wyrobów do właściwych organów.
w przypadkach, o których mowa w art. 16 ust. 1 lit. a) ppkt (iii), w momencie opuszczenia przez wyroby terytorium Wspólnoty lub objęcia ich zawieszającą procedurą celną.
Poprawka 37
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 19 a (nowy)
Artykuł 19a
Przepisy obowiązujące w zakresie przepływu wyrobów akcyzowych w procedurze zawieszenia poboru akcyzy umożliwiają, na warunkach określonych przez właściwe władze państwa członkowskiego wysyłki, złożenie ogólnej gwarancji na obniżoną kwotę akcyzy lub na zwolnienie z obowiązku składania gwarancji, pod warunkiem, że odpowiedzialność podatkowa za transport jest jednocześnie zagwarantowana przez podmiot odpowiedzialny za transport.
Poprawka 38
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 20 – ustęp 1
1.  Przepływ wyrobów akcyzowych jest uznawany za przepływ w procedurze zawieszenia poboru akcyzy tylko wówczas, gdy towarzyszy mu elektroniczny dokument administracyjny prowadzony zgodnie z ust. 2 i 3.
1.  Przepływ wyrobów akcyzowych jest uznawany za przepływ w procedurze zawieszenia poboru akcyzy tylko wówczas, gdy towarzyszy mu elektroniczny dokument administracyjny prowadzony zgodnie z ust. 2 i 3. Państwa członkowskie i Komisja przyjmują środki niezbędne do wprowadzenia na poziomie krajowym infrastruktur klucza publicznego oraz do zapewnienia ich interoperacyjności.
Poprawka 39
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 20 – ustęp 6
6.   Wysyłający przekazuje numer ewidencyjny osobie towarzyszącej wyrobom.
6.   Przesyłce takiej towarzyszą drukowane informacje umożliwiające identyfikację przesyłki podczas przemieszczania.
Numer ten jest dostępny przez cały czas przepływu wyrobów w procedurze zawieszenia poboru akcyzy.
Poprawka 40
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 22
Właściwy organ państwa członkowskiego wysyłki może, na warunkach ustalonych przez to państwo członkowskie, zezwolić wysyłającemu korzystającemu z systemu komputerowego na dokonanie podziału przepływu produktów energetycznych w procedurze zawieszenia poboru akcyzy na dwa lub więcej przepływy, pod warunkiem, że całkowita ilość wyrobów akcyzowych nie ulega zmianie.
Właściwy organ państwa członkowskiego wysyłki może, na warunkach ustalonych przez to państwo członkowskie, zezwolić wysyłającemu korzystającemu z systemu komputerowego na dokonanie podziału przepływu produktów energetycznych w procedurze zawieszenia poboru akcyzy na dwa lub więcej przepływy, pod warunkiem, że:
(a) całkowita ilość wyrobów akcyzowych nie ulega zmianie; oraz
(b) podział ma miejsce na terytorium państwa członkowskiego, które zezwala na taką procedurę.
Państwo członkowskie może również zastrzec, że taki podział nie może być dokonany na terytorium tego państwa.
Państwo członkowskie powiadamia Komisję, czy i na jakich warunkach zezwalają na podział wysyłek na ich terytorium. Komisja przekazuje tę informację innym państwom członkowskim.
Poprawka 41
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 23 – ustęp 1 – akapit 1
1.   Niezwłocznie po odbiorze wyrobów akcyzowych w miejscach przeznaczenia, o których mowa w art. 16 ust. 1 lit. a) ppkt (i), (ii) lub (iv) oraz art. 16 ust. 2, odbiorca przesyła właściwym organom państwa członkowskiego przeznaczenia potwierdzenie odbioru za pośrednictwem systemu komputerowego.
1.  Po odbiorze wyrobów akcyzowych w miejscach przeznaczenia, o których mowa w art. 16 ust. 1 lit. a) ppkt (i), (ii) lub (iv) oraz art. 16 ust. 2, odbiorca przesyła najpóźniej w dniu roboczym następującym po dniu odbioru właściwym organom państwa członkowskiego przeznaczenia potwierdzenie odbioru za pośrednictwem systemu komputerowego.
Poprawka 42
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 24 – ustęp 3
3.  Właściwe organy państwa członkowskiego wysyłki przekazują potwierdzenie wywozu wysyłającemu.
3.  Właściwe organy państwa członkowskiego wysyłki przekazują raport wywozu wysyłającemu najpóźniej w dniu roboczym następującym po dniu otrzymania certyfikatu poświadczającego, że wyroby podlegające akcyzie opuściły terytorium Wspólnoty.
Poprawka 43
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 26 – ustęp 1 – akapit drugi i trzeci
Niezwłocznie po przywróceniu dostępności systemu komputerowego wysyłający przedstawia wstępną wersję elektronicznego dokumentu administracyjnego. Po jego przetworzeniu zgodnie z art. 20 ust. 3 dokument ten zastępuje dokument w formie papierowej, o którym mowa w lit. a) pierwszego akapitu. Od tej chwili ma zastosowanie procedura odnosząca się do elektronicznego dokumentu administracyjnego.
Przesyłki takie są nadal przemieszczane zgodnie z procedurą awaryjną, włącznie z procedurą zamknięcia, nawet jeżeli dostępność systemu elektronicznego została przywrócona w trakcie przemieszczania.
Do czasu przetworzenia elektronicznego dokumentu administracyjnego zgodnie z art. 20 ust. 3 uznaje się, że przepływ w procedurze zawieszenia poboru akcyzy odbywa się na podstawie dokumentu w formie papierowej.
Poprawka 44
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 26 – ustęp 2 – akapit 1
2.  Jeśli system komputerowy jest niedostępny, uprawniony prowadzący skład podatkowy lub zarejestrowany wysyłający mogą przekazywać informacje, o których mowa w art. 20 ust. 8 i art. 22, za pomocą innych środków komunikacji. W tym celu powiadamia właściwe organy państwa członkowskiego wysyłki w momencie zainicjowania zmiany miejsca przeznaczenia lub podziału przepływu.
2.  Jeśli system komputerowy jest niedostępny, uprawniony prowadzący skład podatkowy lub zarejestrowany wysyłający mogą przekazywać informacje, o których mowa w art. 20 ust. 8 i art. 22, za pomocą innych środków komunikacji określonych przez państwa członkowskie. W tym celu powiadamia właściwe organy państwa członkowskiego wysyłki w momencie zainicjowania zmiany miejsca przeznaczenia lub podziału przepływu.
Poprawka 45
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 28
Państwa członkowskie mogą ustanowić uproszczone procedury w odniesieniu do przepływów w procedurze zawieszenia poboru akcyzy odbywających się w całości na ich terytorium.
Państwa członkowskie mogą ustanowić uproszczone procedury w odniesieniu do przepływów w procedurze zawieszenia poboru akcyzy odbywających się w całości na ich terytorium, w tym możliwość zniesienia wymogu elektronicznego nadzoru nad takim przepływami.
Poprawka 46
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 29 – punkt 3 a (nowy)
(3a) przemieszczenia wyrobu zgodnie z art. 11 ust. 1 lit. ea).
Poprawka 47
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 30 – ustęp 1 – akapit 2
Akapit pierwszy ma zastosowanie do nabywanych przez osoby prywatne wyrobów akcyzowych innych niż wyroby tytoniowe również w przypadku, gdy wyroby są przewożone w imieniu tych osób prywatnych.
skreślony
Poprawka 48
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 30 – ustęp 2 a (nowy)
2a.  Dla celów ust. 2 lit. e) państwa członkowskie mogą określić, wyłącznie dla celów dowodowych, orientacyjne ilości. Orientacyjne ilości, o których mowa powyżej, nie mogą być niższe niż:
(a) wyroby tytoniowe
- papierosy: 400 sztuk,
- cygaretki (cygara o maksymalnej masie 3 g każde): 200 sztuk,
- cygara: 100 sztuk,
- tytoń: 0,5 kg,
(b) napoje alkoholowe
- napoje spirytusowe: 5 l,
- wyroby pośrednie: 10 l,
- wina: 45 l (w tym maksymalnie 30 l win musujących),
piwa: 55 l.
Poprawka 49
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 30 – ustęp 2 b (nowy)
2b.  Państwa członkowskie mogą także ustalić, że podatek akcyzowy staje się należny w państwie członkowskim konsumpcji w przypadku nabycia olejów mineralnych już dopuszczonych do konsumpcji w innym państwie członkowskim, jeżeli produkty te są przewożone przy użyciu nietypowych środków transportu przez osoby prywatne lub na ich rzecz. Nietypowy transport może obejmować transport paliw w sposób inny niż w zbiorniku paliwowym pojazdów lub w stosownych kanistrach oraz transport płynnych wyrobów grzewczych inaczej niż za pomocą cystern wykorzystywanych na rzecz podmiotów gospodarczych zajmujących się tym zawodowo.
Poprawka 50
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 34 – ustęp 4 – litera a)
(a) zarejestrować się w organach podatkowych państwa członkowskiego wysyłki wyrobów akcyzowych;
(a) zarejestrować się w organach podatkowych państwa członkowskiego wysyłki wyrobów akcyzowych i uzyskać od nich dokument identyfikacyjny;
Poprawki 51 i 52
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 37
1.  Nie naruszając przepisów art. 7 ust. 1, państwa członkowskie mogą wymagać oznaczania wyrobów akcyzowych za pomocą oznaczeń podatkowych lub krajowych znaków identyfikacyjnych używanych do celów fiskalnych w momencie dopuszczenia wyrobów do konsumpcji na ich terytorium lub, w przypadkach określonych w pierwszym akapicie art. 31 ust. 1 oraz w art. 34 ust. 1, w momencie wejścia wyrobów na ich terytorium.
1.  Nie naruszając przepisów art. 7 ust. 1, państwa członkowskie mogą wymagać oznaczania wyrobów akcyzowych za pomocą oznaczeń podatkowych, krajowych znaków identyfikacyjnych lub za pomocą wszelkich innych form oznakowania serii lub potwierdzenia autentyczności, używanych do celów fiskalnych w momencie dopuszczenia wyrobów do konsumpcji na ich terytorium lub, w przypadkach określonych w pierwszym akapicie art. 31 ust. 1 oraz w art. 34 ust. 1, w momencie wejścia wyrobów na ich terytorium.
2.  Państwo członkowski nakazujące stosowanie oznaczeń podatkowych lub krajowych znaków identyfikacyjnych zgodnie z ust. 1 ma obowiązek udostępniać je uprawnionym prowadzącym składy podatkowe w innych państwach członkowskich.
2.  Państwo członkowski nakazujące stosowanie oznaczeń podatkowych, krajowych znaków identyfikacyjnych lub wszelkich innych form oznakowania serii lub potwierdzenia autentyczności, zgodnie z ust. 1 ma obowiązek udostępniać je uprawnionym prowadzącym składy podatkowe w innych państwach członkowskich.
3.  Nie naruszając przepisów ustanawianych przez państwa członkowskie w celu zapewnienia właściwego wdrażania niniejszego artykułu oraz zapobiegania oszustwom, uchylaniu się lub nadużyciom, państwa członkowskie dopilnowują, aby takie oznaczenia lub znaki nie stanowiły przeszkód dla swobodnego przepływu wyrobów akcyzowych.
3.  Nie naruszając przepisów ustanawianych przez państwa członkowskie w celu zapewnienia właściwego wdrażania niniejszego artykułu oraz zapobiegania oszustwom, uchylaniu się lub nadużyciom, państwa członkowskie dopilnowują, aby takie oznaczenia lub znaki nie stanowiły przeszkód dla swobodnego przepływu wyrobów akcyzowych.
W przypadku umieszczania na wyrobach akcyzowych takich oznaczeń lub znaków państwa członkowskie, które je wydają, muszą zwrócić, umorzyć lub zwolnić wszelkie kwoty zapłacone lub wniesione tytułem gwarancji w celu otrzymania takich oznaczeń lub znaków jeśli akcyza stała się wymagalna w innym państwie członkowskim i została tam pobrana.
W przypadku umieszczania na wyrobach akcyzowych takich oznaczeń lub znaków państwa członkowskie, które je wydają, muszą zwrócić, umorzyć lub zwolnić wszelkie kwoty zapłacone lub wniesione tytułem gwarancji w celu otrzymania takich oznaczeń lub znaków jeśli akcyza stała się wymagalna w innym państwie członkowskim i została tam pobrana.
4.  Oznaczenia podatkowe i znaki identyfikacyjne używane do celów fiskalnych w rozumieniu ust. 1 są ważne w państwie członkowskim wydającym takie oznaczenia i znaki. Mogą one być jednak wzajemnie uznawane przez państwa członkowskie.
Państwa członkowskie, które wydały oznaczenia lub znaki, mogą jednak uzależnić zwrot, umorzenie lub zwolnienie zapłaconej lub wniesionej tytułem gwarancji kwoty od przedstawienia dowodu, że te oznaczenia lub znaki zostały usunięte lub zniszczone.
4.  Oznaczenia podatkowe, krajowe znaki identyfikacyjne lub wszelkie inne formy oznakowania serii lub potwierdzenia autentyczności w rozumieniu ust. 1 są ważne jedynie w państwie członkowskim wydającym takie oznaczenia i znaki. Mogą one być jednak wzajemnie uznawane przez państwa członkowskie.
Poprawka 53
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 39
Do czasu przyjęcia przez Radę przepisów wspólnotowych dotyczących zapasów przeznaczonych dla statków i samolotów państwa członkowskie mogą zachować swoje przepisy krajowe w tym zakresie.
Do czasu przyjęcia przez Radę przepisów wspólnotowych dotyczących zapasów przeznaczonych dla statków i samolotów państwa członkowskie mogą zachować swoje przepisy krajowe w tym zakresie. Te krajowe przepisy muszą zostać podane do wiadomości innych państw członkowskich, aby ich podmioty gospodarcze mogły czerpać z nich korzyści.

Program "owoce w szkole" *
PDF 432kWORD 118k
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 18 listopada 2008 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej i (WE) nr 1234/2007 ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych ("rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku") w celu ustanowienia programu "owoce w szkole" (COM(2008)0442 – C6-0315/2008 – 2008/0146(CNS))
P6_TA(2008)0542A6-0391/2008

(Procedura konsultacji)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Radzie (COM(2008)0442),

–   uwzględniając art. 36 i art. 37 traktatu WE, na mocy których Rada skonsultowała się z Parlamentem (C6-0315/2008),

–   uwzględniając art. 51 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi (A6-0391/2008),

1.   zatwierdza po poprawkach wniosek Komisji;

2.   zwraca się do Komisji o odpowiednią zmianę jej wniosku, zgodnie z art. 250 ust. 2 traktatu WE;

3.   zwraca się do Rady o poinformowanie go w przypadku uznania za stosowne odejścia od tekstu przyjętego przez Parlament;

4.   zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem w przypadku uznania za stosowne wprowadzenia znaczących zmian do wniosku Komisji;

5.   zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

Tekst proponowany przez Komisję   Poprawka
Poprawka 1
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Punkt 2 preambuły
(2)  Cele WPR określone w art. 33 Traktatu obejmują stabilizację rynków, zapewnienie dostępności dostaw i zagwarantowanie konsumentom dostaw w rozsądnych cenach. Zapewnienie pomocy Wspólnoty w ramach programu "owoce w szkole" polegającego na dostarczaniu owoców, warzyw i bananów uczniom w placówkach oświatowych przyczyni się do realizacji tych celów. Ponadto program powinien zachęcić młodych konsumentów do spożywania owoców i warzyw, a co za tym idzie zwiększyć ich konsumpcję w przyszłości wspierając w ten sposób generowanie dochodów w rolnictwie, co jest również celem WPR. Dodatkowo na mocy art. 35 lit. b) Traktatu w ramach wspólnej polityki rolnej mogą być przewidziane wspólne działania, takie jak program "owoce w szkole", na rzecz zwiększania poziomu konsumpcji niektórych produktów.
(2)  Cele WPR określone w art. 33 Traktatu obejmują stabilizację rynków, zapewnienie dostępności dostaw i zagwarantowanie konsumentom dostaw w rozsądnych cenach. Zapewnienie pomocy Wspólnoty w ramach programu "owoce w szkole" polegającego na dostarczaniu owoców, warzyw i bananów oraz ich produktów pochodzących ze UE, które powinny być możliwie najświeższe, sezonowe i dostępne po niskich cenach, uczniom w placówkach oświatowych przyczyni się do realizacji tych celów. Przy definiowaniu grupy docelowej państwa członkowskie powinny, zgodnie z zasadą pomocniczości, dysponować wystarczającą swobodą, aby odpowiednio do swoich potrzeb móc udostępniać owoce w szkole możliwie najszerszemu kręgowi odbiorców. Ponadto program powinien zachęcić młodych konsumentów do spożywania owoców i warzyw, a co za tym idzie powinien wywrzeć wysoce pozytywny wpływ na zdrowie publiczne i walkę z ubóstwem dzieci, zwiększyć konsumpcję owoców i warzyw w przyszłości, stworzyć efekt mnożnikowy poprzez angażowanie uczniów, rodziców i nauczycieli wywierając w ten sposób pozytywny wpływ na zdrowie publiczne i wspierając generowanie dochodów w rolnictwie, co jest również celem WPR. Dodatkowo na mocy art. 35 lit. b) Traktatu w ramach wspólnej polityki rolnej mogą być przewidziane wspólne działania, takie jak program "owoce w szkole", na rzecz zwiększania poziomu konsumpcji niektórych produktów, które - w połączeniu z dodatkowym elementem oświatowym w zakresie zdrowia i żywienia - stworzą zachętę i bodziec dla producentów regionalnych, w szczególności pochodzących z regionów górzystych.
Poprawka 2
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Punkt 2 a preambuły (nowy)
(2a)  Program na rzecz spożywania owoców w szkołach powinien zostać jasno opisany jako inicjatywa UE mająca na celu walkę z otyłością wśród młodzieży i zachęcanie jej do spożywania owoców i warzyw. Poprzez odpowiednie projekty edukacyjne program ten powinien ponadto uwrażliwić dzieci na różnice między porami roku. W tym celu władze szkolne powinny przede wszystkim zapewnić dostarczanie owoców sezonowych, podkreślając różnorodność owoców, tak aby dzieci mogły odkrywać ich smaki.
Poprawka 3
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Punkt 3 preambuły
(3)  Ponadto art. 152 ust. 1 Traktatu wymaga zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzkiego przy określaniu i realizacji wszystkich polityk Wspólnoty. Oczywiste korzyści zdrowotne programu "owoce w szkole" są aspektami, które należy uwzględnić przy wdrażaniu WPR.
(3)  Ponadto art. 152 ust. 1 Traktatu wymaga zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzkiego przy określaniu i realizacji wszystkich polityk Wspólnoty. Oczywiste korzyści zdrowotne programu "owoce w szkole" są aspektami, które należy uwzględnić przy wdrażaniu wszystkich dziedzin polityki UE, a w szczególności WPR.
Poprawka 4
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Punkt 3 a preambuły (nowy)
(3a)  W ramach europejskiego planu działania na rzecz żywności ekologicznej i rolnictwa ekologicznego proponuje się uruchomienie wieloletniej kampanii informacyjno-promocyjnej na terenie całej UE, która w ciągu kilku lat ma dotrzeć do szkół z informacjami na temat zalet rolnictwa ekologicznego oraz podnieść poziom świadomości konsumentów i uznanie wartości produktów ekologicznych, w tym rozpoznawalność logo UE. Program "owoce w szkole" powinien wspierać te cele, w szczególności w odniesieniu do owoców ekologicznych, a środki towarzyszące powinny obejmować dostarczanie informacji na temat rolnictwa ekologicznego.
Poprawka 5
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Punkt 6 preambuły
(6)  Należy zatem przyznać pomoc Wspólnoty na współfinansowanie dostaw uczniom w placówkach oświatowych pewnych zdrowych produktów sektorów owoców i warzyw, przetworzonych owoców i warzyw oraz bananów, a także na związane z tym koszty logistyki, dystrybucji, sprzętu, komunikacji, monitorowania i oceny. Komisja powinna określić warunki programu.
(6)  Należy zatem przyznać pomoc Wspólnoty na finansowanie dostaw uczniom w placówkach oświatowych pewnych zdrowych produktów sektorów owoców i warzyw oraz bananów; na związane z tym koszty logistyki, dystrybucji, sprzętu, komunikacji, monitorowania i oceny, a także na środki towarzyszące wymagane w celu zagwarantowania skuteczności programu. Komisja powinna określić warunki programu. Należy zwrócić szczególną uwagę na wymogi jakościowe i zrównoważony charakter produktów objętych programem. Muszą one spełniać bardzo restrykcyjne kryteria; preferuje się produkty sezonowe i w miarę możliwości wytwarzane lokalnie lub w UE.
Poprawka 6
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Punkt 7 preambuły
(7)  Aby zapewnić właściwe wdrożenie programu "owoce w szkole", na poziomie krajowym lub regionalnym, państwa członkowskie, które chcą z niego skorzystać powinny najpierw przygotować krajową strategię. Powinny również zapewnić środki towarzyszące konieczne, aby program był skuteczny.
(7)  Aby zapewnić właściwe wdrożenie programu "owoce w szkole", na poziomie krajowym lub regionalnym, państwa członkowskie, które chcą z niego skorzystać powinny najpierw przygotować krajową strategię, obejmującą kształcenie grup docelowych. Powinny również zapewnić towarzyszące środki oświatowe i logistyczne konieczne, aby program był skuteczny, a Komisja powinna dostarczać wytyczne dotyczące wdrażania niniejszego rozporządzenia. Państwa członkowskie mogą włączyć te środki, nadając im edukacyjny charakter, do szkolnych programów nauczania dotyczących zdrowia i żywienia.
Poprawka 7
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Punkt 8 preambuły
(8)  Aby nie ograniczać ogólnego wpływu podobnych środków krajowych, państwa członkowskie powinny również mieć prawo do przyznawania dodatkowej pomocy krajowej na dostawy produktów i powiązane koszty oraz środki towarzyszące, a wspólnotowy program "owoce w szkole" nie powinien naruszać żadnych innych odrębnych krajowych programów dostarczania owoców do szkół, które są zgodne z prawodawstwem wspólnotowym. Jednak, aby zapewnić praktyczne skutki programu wspólnotowego, nie powinien on zastępować obecnego finansowania krajowych programów dostarczania owoców do szkół lub innych programów dystrybucji obejmujących owoce w szkołach.
(8)  Aby nie ograniczać ogólnego wpływu podobnych środków krajowych, państwa członkowskie powinny również zachęcać do przyznawania dodatkowej pomocy krajowej na dostawy produktów i powiązane koszty oraz środki towarzyszące, a wspólnotowy program "owoce w szkole" nie powinien naruszać żadnych innych odrębnych krajowych programów dostarczania owoców do szkół, które są zgodne z prawodawstwem wspólnotowym. Jednak, aby zapewnić praktyczne skutki programu wspólnotowego, nie może on zastępować obecnego krajowego finansowania wieloletnich programów dostarczania owoców do szkół lub innych programów dystrybucji obejmujących owoce w szkołach. Finansowanie wspólnotowe powinno mieć charakter uzupełniający i być zarezerwowane dla nowych programów lub na rozbudowę programów już istniejących.
Poprawka 8
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Punkt 9 preambuły
(9)  Aby zapewnić należyte zarządzanie finansami należy przewidzieć określony pułap pomocy Wspólnoty i maksymalne stawki współfinansowania, a wkład finansowy Wspólnoty do programu należy dodać do wykazu środków kwalifikujących się do finansowania z EFRG określonego w art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej.
(9)  Aby zapewnić należyte zarządzanie finansami należy przewidzieć określony pułap pomocy Wspólnoty i maksymalne stawki współfinansowania, a wkład finansowy Wspólnoty do programu należy dodać do wykazu środków kwalifikujących się do finansowania z EFRG określonego w art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej. W przypadku, gdy jedno lub więcej państw członkowskich nie wykorzysta środków wspólnotowych, środki te mogą zostać przekazane do wykorzystania innym państwom członkowskim.
Poprawka 9
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Punkt 10 preambuły
(10)  Aby zapewnić czas na bezproblemowe wdrożenie programu, powinien on być stosowany od roku szkolnego 2009/2010. Po trzech latach należy przygotować sprawozdanie na jego temat.
(10)  Aby zapewnić czas na bezproblemowe wdrożenie programu, powinien on być stosowany od roku szkolnego 2009/2010. Państwa członkowskie powinny dokonywać corocznej oceny wdrażania i wpływu programu, a Komisja powinna przedstawić sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie po upływie trzech lat. Biorąc pod uwagę, że jedynie długoterminowy program przyniesie długofalowe korzyści, konieczne jest zagwarantowanie kontynuacji i oceny programu w celu zmierzenia jego skuteczności i rozważenia możliwych udoskonaleń.
Poprawka 10
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Punkt 11 preambuły
(11)  Aby program był skuteczniejszy, Wspólnota powinna mieć możliwość finansowania środków dotyczących informowania, monitorowania i oceny mających na celu podnoszenie świadomości społecznej na temat programu "owoce w szkole" i jego celów oraz związanych z nim środków dotyczących tworzenia sieci kontaktów, nie naruszając jego uprawnień do współfinansowania, na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 3/2008 z dnia 17 grudnia 2007 r. w sprawie działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących produktów rolnych na rynku wewnętrznym i w krajach trzecich, koniecznych środków towarzyszących mających na celu podnoszenie świadomości na temat dobroczynnych skutków spożywania owoców i warzyw.
(11)  Aby program był skuteczniejszy, Wspólnota powinna mieć możliwość finansowania środków dotyczących informowania, monitorowania i oceny mających na celu podnoszenie świadomości społecznej na temat programu "owoce w szkole" i jego celów oraz związanych z nim środków dotyczących tworzenia sieci kontaktów, nie naruszając jego uprawnień do współfinansowania, na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 3/2008 z dnia 17 grudnia 2007 r. w sprawie działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących produktów rolnych na rynku wewnętrznym i w krajach trzecich, koniecznych środków towarzyszących mających na celu podnoszenie świadomości na temat dobroczynnych skutków spożywania owoców i warzyw. Za nieodzowne uważa się zorganizowanie przez Komisję szeroko zakrojonej kampanii propagującej wspomniany program na terenie całej UE.
Poprawka 13
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Artykuł 2– punkt 1 – litera a
Rozporządzenie (WE) nr 1234/2007
Artykuł 103ga – ustęp 1
1.  Na warunkach określonych przez Komisję od roku szkolnego 2009/2010 przyznawana będzie pomoc Wspólnoty na dostawy uczniom w placówkach oświatowych pewnych, określonych przez Komisję produktów sektorów owoców i warzyw, przetworzonych owoców i warzyw oraz bananów, a także na związane z tym koszty logistyki, dystrybucji, sprzętu, komunikacji, monitorowania i oceny.
1.  Na warunkach określonych przez Komisję od roku szkolnego 2009/2010 przyznawana będzie pomoc Wspólnoty na dostawy uczniom w placówkach oświatowych i przedszkolnych pewnych produktów sektorów owoców i warzyw oraz bananów pochodzących z UE, wybranych przez Komisję, i określonych bardziej szczegółowo przez państwa członkowskie, a także na związane z tym koszty logistyki, dystrybucji, sprzętu, komunikacji, monitorowania i oceny oraz na finansowanie środków towarzyszących koniecznych do zagwarantowania skuteczności programu.
Komisja i państwa członkowskie dokonają wyboru owoców i warzyw, które będą możliwie jak najświeższe, sezonowe i nabywane po niskich cenach, na podstawie kryteriów zdrowotnych, takich jak możliwie najmniej sztucznych i niezdrowych dodatków.
Należy przy tym dać pierwszeństwo wykorzystywaniu produktów lokalnych w celu uniknięcia niepotrzebnego transportu i związanego z nim zanieczyszczenia środowiska.
Należy szczególnie wziąć pod uwagę ekologiczne i lokalnie uprawiane owoce i warzywa, jeżeli takowe są dostępne.
Poprawka 14
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Artykuł 2 – punkt 1 – litera a)
Rozporządzenie (WE) nr 1234/2007
Artykuł 103ga – ustęp 2
2.  Państwa członkowskie, na poziomie krajowym lub regionalnym, które chcą skorzystać z tego programu powinny najpierw przygotować krajową strategię dotyczącą jego wdrażania. Powinny również zapewnić środki towarzyszące konieczne, aby program był skuteczny.
2.  Państwa członkowskie, na poziomie krajowym lub regionalnym, które chcą skorzystać z tego programu powinny najpierw przygotować krajową strategię dotyczącą jego wdrażania, przy uwzględnieniu warunków glebowych i klimatycznych uprawy owoców i warzyw. W tym kontekście należy zapewnić aby odnośne produkty uzyskały preferencję na poziomie wspólnotowym. Te same państwa członkowskie powinny również zapewnić wspólnotowe i krajowe środki finansowe niezbędne do wdrożenia programu oraz podejmą środki towarzyszące konieczne, aby program był skuteczny, a priorytetowym traktowaniem należy objąć dzieci w wieku przedszkolnym i ze szkół podstawowych, które powinny otrzymywać owoce codziennie i nieodpłatnie.
Państwa członkowskie określają w ramach wymienionej strategii, między innymi:
- produkty podlegające dystrybucji, mając na względzie sezonowy i lokalny charakter produktów,
- kategorie wiekowe korzystających z programu uczniów,
- ośrodki nauczania uczestniczące w programie.
Zgodnie z obiektywnymi kryteriami państwa członkowskie powinny traktować w sposób uprzywilejowany lokalnie uprawiane, tradycyjne owoce i warzywa oraz wspierać mniejsze gospodarstwa w ramach realizacji programu.
Środki towarzyszące powinny obejmować udzielanie porad w zakresie zdrowia i odżywiania się oraz informacje na temat korzyści zdrowotnych owoców, dostosowane do wieku uczniów, a także informacje na temat swoistych cech rolnictwa organicznego.
Poprawka 15
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Artykuł 2 – punkt 1 – litera a)
Rozporządzenie (WE) nr 1234/2007
Artykuł 103ga – ustęp 3 – litera a)
a) przekroczyć kwoty 90 mln EUR na rok szkolny,
a) przekroczyć kwoty 500 mln euro na rok szkolny,
Poprawka 16
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Artykuł 2 – punkt 1 – litera a)
Rozporządzenie (WE) nr 1234/2007
Artykuł 103ga – ustęp 3 litera b)
b) przekroczyć 50 % kosztów dostaw i związanych z nimi kosztów, o których mowa w ust. 1, lub 75 % takich kosztów w regionach kwalifikujących się na podstawie celu konwergencji,
b) przekroczyć koszty dostaw i związanych z nimi wydatków oraz koszty środków towarzyszących, o których mowa w ust. 1.
Poprawka 17
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Artykuł 2 – punkt 1 – litera a)
Rozporządzenie (WE) nr 1234/2007
Artykuł 103ga – ustęp 3 litera c)
c) pokrywać kosztów innych niż koszty dostaw i związane z nimi koszty, o których mowa w ust. 1, oraz
c) pokrywać kosztów innych niż koszty dostaw i związane z nimi koszty, a także koszty środków towarzyszących koniecznych, aby zapewnić skuteczność programu, o których mowa w ust. 1, oraz
Poprawka 18
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Artykuł 2 – punkt 1 − litera a)
Rozporządzenie (WE) nr 1234/2007
Artykuł 103ga – ustęp 3 – litera d)
d) być stosowana do zastępowania obecnego finansowania wszelkich istniejących krajowych programów dostarczania owoców do szkół lub innych programów dystrybucji w szkołach obejmujących owoce.
d) być stosowana do zastępowania obecnego publicznego finansowania wszelkich istniejących krajowych programów dostarczania owoców do szkół lub innych programów dystrybucji w szkołach obejmujących owoce.
Poprawka 19
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Artykuł 2 – punkt 1 − litera a)
Rozporządzenie (WE) nr 1234/2007
Artykuł 103ga – ustęp 5
5.  Wspólnotowy program "owoce w szkole" nie narusza żadnych innych odrębnych krajowych programów dostarczania owoców do szkół, które są zgodne z prawodawstwem wspólnotowym.
5.  Wspólnotowy program "owoce w szkole" nie narusza żadnych innych odrębnych krajowych programów dostarczania owoców do szkół, które są zgodne z prawodawstwem wspólnotowym. Projektów pilotażowych prowadzonych na zasadzie eksperymentu w niewielkiej liczbie placówek szkolnych i przez ograniczony okres nie uznaje się za programy krajowe, o których mowa w ust. 3 lit. d).
Poprawka 21
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Artykuł 2 – punkt 3
Rozporządzenie (WE) nr 1234/2007
Artykuł 184 – punkt 6
6) przed dniem 31 sierpnia 2012 r. Parlamentowi Europejskiemu i Radzie w sprawie stosowania programu "owoce w szkole", o którym mowa w art. 103ga, uzupełnione, w stosownych przypadkach, przez odpowiednie propozycje. Sprawozdanie powinno w szczególności skoncentrować się na zakresie, w jakim program promował ustanowienie dobrze funkcjonujących programów "owoce w szkole" w państwach członkowskich oraz na wpływie programu na poprawę nawyków żywieniowych dzieci.
6) przed dniem 31 sierpnia 2012 r. Parlamentowi Europejskiemu i Radzie w sprawie stosowania programu "owoce w szkole", o którym mowa w art. 103ga, uzupełnione, w stosownych przypadkach, przez odpowiednie propozycje. Sprawozdanie powinno w szczególności skoncentrować się na:
- zakresie, w jakim program promował ustanowienie dobrze funkcjonujących programów "owoce w szkole" w państwach członkowskich oraz na wpływie programu na poprawę nawyków żywieniowych dzieci;
- zakresie, w jakim przejście na współfinansowanie krajowe, poprzez wkład rodziców, wpłynęło na zasięg i skuteczność programu;
- znaczeniu i wpływie krajowych środków towarzyszących, a w szczególności sposobu włączenia programu "owoce w szkole" i towarzyszących mu informacji na temat zdrowego odżywiania się do krajowego programu nauczania;

10 lat istnienia unii gospodarczej i walutowej – sukcesy i wyzwania
PDF 439kWORD 140k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 18 listopada 2008 r. w sprawie 10 lat istnienia unii gospodarczej i walutowej – sukcesy i wyzwania (2008/2156(INI))
P6_TA(2008)0543A6-0420/2008

Parlament Europejski,

–   uwzględniając komunikat Komisji z dnia 7 maja 2008 r. zatytułowany "10 lat istnienia unii gospodarczej i walutowej – sukcesy i wyzwania" (COM(2008)0238),

–   uwzględniając komunikat Komisji z dnia 24 czerwca 2008 r. w sprawie finansów publicznych w UGW – 2008 r. (COM(2008)0387),

–   uwzględniając komunikat Komisji z dnia 29 października 2008 r. zatytułowany "Przezwyciężenie kryzysu finansowego i wyjście na prostą: europejskie ramy działania" (COM(2008)0706),

–   uwzględniając prognozy ekonomiczne Komisji na jesień 2008 r. z dnia 3 listopada 2008 r.,

–   uwzględniając posiedzenie Rady Europejskiej, które odbyło się w dniach 15-16 października 2008 r.,

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 22 października 2008 r. w sprawie posiedzenia Rady Europejskiej w dniach 15 i 16 października 2008 r.(1),

–   uwzględniając nadzwyczajny szczyt Eurogrupy w dniu 12 października 2008 r. dotyczący gwarancji rządowych dla pożyczek międzybankowych,

–   uwzględniając konkluzje Rady z posiedzenia w dniu 4 listopada 2008 r.,

–   uwzględniając wynik nieformalnego posiedzenia głów państw i szefów rządów w dniu 7 listopada 2008 r.,

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 14 listopada 2006 r. w sprawie rocznego sprawozdania za rok 2006 w sprawie strefy euro(2),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 12 lipca 2007 r. w sprawie rocznego sprawozdania za rok 2007 w sprawie strefy euro(3),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 20 lutego 2008 r. w sprawie wkładu w wiosenne posiedzenie Rady w 2008 r. w odniesieniu do strategii lizbońskiej(4),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 listopada 2007 r. w sprawie europejskiego interesu: osiąganie sukcesu w dobie globalizacji(5),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 lutego 2007 r. w sprawie sytuacji gospodarki europejskiej: wstępne sprawozdanie na temat głównych kierunków polityki gospodarczej na rok 2007(6),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 22 lutego 2005 r. w sprawie finansów publicznych w UGW – 2004 r.(7),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 26 kwietnia 2007 r. w sprawie finansów publicznych w krajach UGW w roku 2006(8),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 9 lipca 2008 r. w sprawie rocznego sprawozdania Europejskiego Banku Centralnego za rok 2007(9),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie rozszerzenia strefy euro(10),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie ulepszenia metody konsultacji z Parlamentem w procedurach dotyczących rozszerzenia strefy euro(11),

–   uwzględniając swoje stanowisko z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady zgodnie z art. 122 ust. 2 traktatu w sprawie przyjęcia jednolitej waluty przez Słowację z dniem 1 stycznia 2009 r.(12),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 14 marca 2006 r. w sprawie strategicznego przeglądu Międzynarodowego Funduszu Walutowego(13),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 5 lipca 2005 r. w sprawie wdrożenia strategii informacyjnej i komunikacyjnej na temat euro oraz unii gospodarczej i walutowej(14),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 23 września 2008 r. z zaleceniami dla Komisji w sprawie funduszy hedgingowych i niepublicznego rynku kapitałowego(15),

–   uwzględniając rezolucję Rady Europejskiej z dnia 13 grudnia 1997 r. w sprawie koordynacji polityki gospodarczej w trzecim etapie UGW oraz w sprawie art. 109 i 109b traktatu WE(16),

–   uwzględniając wkład Rady ds. Gospodarczych i Finansowych (ECOFIN) z dnia 12 lutego 2008 r. do konkluzji wiosennej Rady Europejskiej,

–   uwzględniając konkluzje Rady z dnia 7 października 2008 r. dotyczące skoordynowanych działań UE w odpowiedzi na osłabienie tempa wzrostu gospodarczego,

–   uwzględniając protokół ustaleń z dnia 1 czerwca 2008 r. w sprawie współpracy między organami nadzoru finansowego, bankami centralnymi i ministrami finansów Unii Europejskiej w zakresie transgranicznej stabilności finansowej,

–   uwzględniając art. 45 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej oraz opinię Komisji Handlu Międzynarodowego (A6-0420/2008),

A.   mając na uwadze, że w dniu 1 stycznia 1999 r. jedenaście państw członkowskich – Belgia, Niemcy, Irlandia, Hiszpania, Francja, Włochy, Luksemburg, Holandia, Austria, Portugalia i Finlandia – przyjęło wspólną walutę europejską,

B.   mając na uwadze, że od momentu wprowadzenia wspólnej waluty do strefy euro przystąpiły cztery inne państwa członkowskie: Grecja w 2001 r., Słowenia w 2007 r. oraz Cypr i Malta w 2008 r.,

C.   mając na uwadze, że strefa euro ma zostać rozszerzona, ponieważ większość państw członkowskich będących obecnie poza strefą euro przygotowuje się do przyjęcia wspólnej waluty oraz mając na uwadze, że Słowacja znajdzie się w strefie euro z dniem 1 stycznia 2009 r.,

D.   mając na uwadze, że unia gospodarcza i walutowa (UGW) odniosła sukces w wielu aspektach, a wspólna waluta przyczyniła się do wzmocnienia stabilności ekonomiczniej w państwach członkowskich, szczególnie w perspektywie obecnego kryzysu finansowego,

E.   mając na uwadze, że członkostwo w strefie euro zakłada wysoką współzależność gospodarczą między należącymi do niej państwami członkowskimi, a zatem wymaga ściślejszej koordynacji strategii politycznych w dziedzinie gospodarki oraz odgrywania skutecznej roli w ramach globalnego ładu gospodarczego i finansowego, aby w pełni wykorzystać korzyści płynące ze wspólnej waluty i sprostać przyszłym wyzwaniom, takim jak zwiększona konkurencja w zakresie zasobów naturalnych, zakłócenia w gospodarce światowej, coraz większe znaczenie rynków wschodzących w gospodarce, zmiany klimatu i starzenie się społeczeństw w Europie,

F.   mając na uwadze, że średnia inflacja w ciągu pierwszej dekady istnienia strefy euro była w zasadzie zgodna z celem Europejskiego Banku Centralnego (EBC) w zakresie stabilizacji cenowej lub do niego zbliżona i wynosiła nie więcej niż 2%; mając na uwadze, że obecnie inflacja utrzymuje się na dużo wyższym poziomie z powodu globalnych zmian strukturalnych, zwłaszcza w związku ze wzrostem cen energii i żywności, a także z powodu rozluźnienia polityki monetarnej w Stanach Zjednoczonych oraz braku czujności w przypadku wielu banków centralnych w krajach trzecich,

G.   mając na uwadze, że szybki wzrost popytu na brakującą energię i inne zasoby w gospodarkach wschodzących stopniowo napędził podaż do granic możliwości; mając też na uwadze, że presję na wzrost cen nasila coraz częstsze traktowanie zasobów naturalnych jako kapitału, w stopniu, który umożliwia ich wykorzystywanie jako mierników wartości,

H.   mając na uwadze, że otwartość strefy euro jest pożądana, a obecny wzrost kursu euro ma potencjalnie szkodliwy wpływ, ponieważ ogranicza wywóz i sprzyja przywozowi towarów na rynek wewnętrzny, lecz jednocześnie przynosi pozytywne skutki, ponieważ pomaga gospodarce UE w radzeniu sobie z dramatycznym wzrostem cen ropy oraz obecnym kryzysem finansowym,

I.   mając na uwadze, że sytuacja gospodarcza na świecie sprzyjała tworzeniu miejsc pracy w ciągu pierwszych 10 lat po wprowadzeniu euro, dzięki czemu powstało prawie 16 milionów miejsc pracy – abstrahując od jakości powstałych miejsc pracy – a stopa bezrobocia spadła z 9% w 1999 r. do około 7,3% w 2008 r.,

J.  mając na uwadze, że Unia Europejska wchodzi w fazę spowolnienia gospodarczego, w której wzrost gospodarczy spadnie z 3,1% w 2006 r. do skorygowanych w prognozach na 2008 z 2% do 1,4% oraz do 0,2% w 2009 r., przy dalszym wzroście bezrobocia i wykluczenia społecznego,

K.   mając na uwadze, że wzrost gospodarczy i wzrost produktywności były niezadowalające, a wzrost wydajności na pracownika zmniejszył się o połowę, z 1,5% w latach 1989–1998 do około 0,75% w latach 1999–2008,

L.   mając na uwadze, że euro szybko stało się drugą co do ważności walutą międzynarodową obok dolara amerykańskiego oraz mając na uwadze, że euro odgrywa istotną rolę jako waluta referencyjna dla wielu krajów na świecie; mając jednak na uwadze, że potencjał euro jest niewystarczająco wykorzystywany na szczeblu globalnym, gdyż strefa euro nie ma odpowiednio określonej międzynarodowej strategii ani nie jest skutecznie reprezentowana na arenie międzynarodowej,

Pierwszych dziesięć lat euro

1.   podziela zdanie, że wspólna waluta stała się symbolem Europy i pokazała, że Europa jest w stanie podejmować daleko idące decyzje w celu zapewnienia wspólnej i pomyślnej przyszłości;

2.   z zadowoleniem przyjmuje fakt, że euro zapewniło stabilność i pozytywnie wpłynęło na integrację gospodarczą w strefie euro; z zadowoleniem przyjmuje stabilizujący wpływ euro na światowe rynki walutowe, szczególnie podczas kryzysów; zauważa, że wewnętrzne rozbieżności gospodarcze nie zmniejszyły się dotąd w oczekiwanym stopniu, a produktywność nie wzrosła w sposób zadowalający we wszystkich częściach strefy euro;

3.   z zadowoleniem dostrzega, że w innych częściach świata rozważa się możliwość utworzenia kolejnych unii walutowych;

4.   wskazuje na potwierdzony w licznych badaniach istotny związek między polityką walutową a polityką handlową na świecie i zwraca w tym kontekście uwagę na pozytywny wpływ stabilności kursów wymiany walut na trwały rozwój handlu międzynarodowego;

5.   zwraca uwagę, że coraz częstsze stosowanie euro jako międzynarodowej waluty handlowej przynosi korzyści w szczególności państwom członkowskim w strefie euro, ponieważ zmniejsza ryzyko kursowe dla przedsiębiorstw z tych państw, a tym samym obniża koszty handlu międzynarodowego;

6.   przypomina, że w ciągu pierwszych dziesięciu lat UGW Parlament odgrywał aktywną rolę zarówno w obszarze gospodarki, jak i spraw monetarnych, oraz podjął wszelkie możliwe środki, by zapewnić większą przejrzystość i odpowiedzialność demokratyczną;

7.   podkreśla, że należy podjąć większe wysiłki, aby w pełni skorzystać z UGW, która umożliwia wyrównanie poziomu państwom członkowskim i regionom posiadającym PKB poniżej średniej i poszerzyć wiedzę obywateli w tym zakresie oraz zwiększyć ich przywiązanie do wspólnej waluty;

8.   proponuje poniższe elementy i konkretne środki w zakresie perspektyw rozwoju UGW:

Różnice gospodarcze, reformy strukturalne i finanse publiczne

9.   jest zdania, że usprawnione i bardziej spójne reformy gospodarcze zapewniające wszechstronne wsparcie i skoordynowane terminowo na podstawie zintegrowanych wytycznych dotyczących wzrostu i miejsc pracy (zintegrowane wytyczne) oraz podejścia strategii lizbońskiej łączącego wiele obszarów polityki mogłyby zmniejszyć różnice gospodarcze oraz stanowić dużą pomoc na rzecz ożywienia gospodarczego i przezwyciężenia obecnego kryzysu gospodarczego; podkreśla potrzebę poprawy procedur i uproszczenia metodologii przeglądu i oceny wdrożenia tych wytycznych na koniec każdego roku;

10.   stwierdza, że z uwagi na wysiłki modernizacyjne i możliwości gospodarcze największe sukcesy odnoszą najwyraźniej te kraje, które łączą perspektywiczne i dobrze przemyślane reformy strukturalne z ponadprzeciętnie wysokim poziomem inwestycji w badania naukowe, rozwój i innowacje, oświatę, programy uczenia się przez całe życie i opiekę nad dziećmi, a także w odnowienie silnych więzi społecznych; zauważa, że te same państwa członkowskie posiadają najczęściej wysoce skuteczną i działającą w oparciu o przejrzyste zasady administrację, nadwyżki budżetowe i niższe od przeciętnych stopy zadłużenia w połączeniu z bardzo skutecznymi i doskonale ukierunkowanymi wydatkami publicznymi, a dzięki postępowi technicznemu krajowa stopa wzrostu gospodarczego jest prawie dwukrotnie wyższa niż średnia stopa w UE; odnotowuje ponadto, że w tych modelowych państwach członkowskich ze względu na wysoką stopę zatrudnienia swoje miejsce na rynku pracy znajdują kobiety i osoby starsze oraz występuje wysoki przyrost naturalny, co zapewnia najlepsze przygotowanie w perspektywie starzenia się społeczeństw i gwarancję wysokiej konkurencyjności;

11.   podkreśla potrzebę wzajemnego wzmocnienia makroekonomicznych strategii politycznych ukierunkowanych na stabilność i wzrost poprzez uznanie wyważonej polityki i inwestycji za przedmiot wspólnego zainteresowania; podkreśla potrzebę ścisłej kontroli finansów publicznych poprzez skuteczne zarządzanie polityką podatkową oraz wydatkami i ich wpływem na popyt, a także równoległego uzgodnienia stanowiska co do tworzenia środowiska sprzyjającego transgranicznej działalności przedsiębiorstw;

12.   zauważa, że nowy pakt stabilności i rozwoju spełnił oczekiwania, oraz że należy przestrzegać ścisłej konsolidacji budżetów, ponieważ zmiany demograficzne i możliwy spadek wzrostu gospodarczego mogłyby doprowadzić do problemów budżetowych w państwach członkowskich strefy euro, co mogłoby mieć negatywny wpływ na stabilność strefy euro jako całości; krytykuje w tym kontekście brak dyscypliny w zakresie zmniejszania deficytów budżetowych w okresach wzrostu gospodarczego i podkreśla, że państwa członkowskie muszą skutecznie rozszerzyć zakres antycyklicznej polityki fiskalnej, zwłaszcza w celu lepszego przygotowania na kryzysy zewnętrzne; w związku z tym podkreśla potrzebę krótkoterminowej strategii umożliwiającej zmniejszenie długu publicznego oraz strategii zrównoważonego i stabilnego wzrostu, które pozwolą zredukować dług publiczny do poziomu nieprzekraczającego 60% w perspektywie długoterminowej;

13.   zauważa, że głównych elementów paktu na rzecz stabilności i wzrostu należy konsekwentnie przestrzegać również w przyszłości, ponieważ zarówno kryterium 3% dotyczące deficytu budżetowego oraz kryterium długu publicznego nieprzekraczającego 60% PKB zostały określone na podstawie warunków gospodarczych w latach 90.; jest zdania, że pakt powinien być ściśle wdrażany przez państwa członkowskie i nadzorowany przez Komisję; jest zdania, że obydwa cele dotyczące długu należy traktować jako pułapy, których osiągnięcia powinno się unikać; odnotowuje, że skuteczna koordynacja polityki gospodarczej i finansowej jest warunkiem wstępnym sukcesu ekonomicznego UGW, mimo iż powinna ona przestrzegać zasady pomocniczości; wzywa Komisję do przeanalizowania wszelkich możliwych sposobów wzmocnienia prewencyjnego charakteru paktu na rzecz stabilności i wzrostu; podkreśla, że istniejące instrumenty nadzoru muszą być lepiej wykorzystywane przez Komisję, a śródterminowa ocena budżetów krajowych przez eurogrupę powinna zyskać na znaczeniu;

14.  przychyla się do poglądu Komisji, że zweryfikowana wersja paktu na rzecz stabilności i wzrostu stanowi ważne ramy polityczne w czasach bardzo trudnych warunków gospodarczych i podkreśla, że wdrażanie tego paktu powinno zagwarantować, aby wszelkiemu pogorszeniu finansów publicznych towarzyszyły środki adekwatne do sytuacji, przy jednoczesnym zapewnieniu przywrócenia stabilności; jest ponadto zdania, że polityka budżetowa powinna w pełni opierać się na elastyczności dopuszczanej przez zweryfikowaną wersję paktu i zwraca się do Komisji, aby udzieliła państwom członkowskim jasnych instrukcji dotyczących stosowania takiej elastyczności;

15.   podkreśla, że trwałe i stabilne warunki makroekonomiczne wymagają poprawy jakości finansów publicznych i dalszej konsolidacji budżetów, a także skutecznej polityki w zakresie wydatków publicznych i większych inwestycji w oświatę, kapitał ludzki, badania naukowe i rozwój oraz infrastrukturę, która sprzyja wzrostowi, mogłaby stymulować wzrost zatrudnienia i będzie stanowić reakcję na poważne kwestie społeczne, takie jak zmiany klimatyczne, zgodnie z celami pakietu klimatyczno-energetycznego oraz dążeniem do przezwyciężenia obecnego kryzysu gospodarczego;

16.   jest zdania, że reformy strukturalne powinny koncentrować się na zwiększaniu produktywności poprzez lepsze powiązanie polityki gospodarczej i polityki społecznej, gwarantując tym samym wysoki poziom dialogu społecznego, zgodnie ze strategią lizbońską;

17.   zauważa, że polityka konkurencji powinna być uzupełnieniem polityki strukturalnej, a także wyraża poparcie dla restrukturyzacji gospodarki;

18.   ostrzega, aby nie koncentrować się głównie na ograniczaniu wzrostu płac jako metodzie stabilizacji cen; przypomina w tym kontekście, że wzmożona konkurencja wynikająca z globalizacji doprowadziła już do presji na obniżkę płac, zaś importowana inflacja wywołana wzrostem cen ropy i innych surowców już spowodowała zmniejszenie się siły nabywczej konsumentów; po raz kolejny wyraża przekonanie, że problem ten należałoby rozwiązać w szczególności poprzez bardziej sprawiedliwą dystrybucję dóbr;

19.   uważa politykę płacową i fiskalną za skuteczne narzędzia służące stabilności gospodarczej, jak i wzrostowi; jest zdania, że należy zapewnić realny wzrost płac zgodnie z poziomem produktywności oraz że koordynowanie polityki fiskalnej powinno być wykorzystywane wybiórczo do realizacji celów gospodarczych; uważa, że walka z oszustwami podatkowymi, zarówno w zakresie podatków bezpośrednich, jak i pośrednich, jest szczególnie istotna oraz że należy nasilić działania w tym zakresie; podkreśla pilną konieczność umocnienia w przedsiębiorstwach europejskich kultury wspierania i uczestnictwa w ramach koncepcji ładu korporacyjnego i odpowiedzialności społecznej przedsiębiorstw;

20.   podkreśla potrzebę uczciwych zasad obowiązujących na rynku wewnętrznym; uważa wobec tego, że dążenie do wprowadzenia jak najniższych stóp podatkowych w przypadku osób prawnych przynosi efekt przeciwny do zamierzonego;

21.   domaga się, aby państwa członkowskie należące do strefy euro jeszcze skuteczniej koordynowały politykę gospodarczą i finansową, w szczególności poprzez rozwój spójnej wspólnej strategii w ramach eurogrupy; popiera propozycję Komisji, aby zwrócić się do państw członkowskich o przedstawianie średnioterminowych programów ramowych dotyczących polityki gospodarczej i finansowej oraz kontrolować wdrażanie tych programów; podkreśla, że każde państwo członkowskie musi przyjąć na siebie obowiązek przeprowadzenia reform strukturalnych i poprawy swojej konkurencyjności w sposób kooperatywny, tak aby utrzymać zaufanie i akceptację dla euro;

22.   zauważa, że różne modele reform strukturalnych i stopnie otwartości przyczyniły się do zróżnicowanych wyników osiąganych przez państwa członkowskie należące do strefy euro; popiera wnioski zawarte w komunikacie Komisji w sprawie dziesięciu lat istnienia UGW i dotyczące coraz większych różnic między państwami członkowskimi należącymi do strefy euro oraz tego, że kilka gospodarek w strefie euro w sposób niewystarczający nadrabia zaległości; wzywa do przeprowadzania regularnej wymiany poglądów oraz do współpracy w ramach eurogrupy, aby osiągnąć wspólny cel, jakim jest przyspieszenie procesu konwergencji;

23.   domaga się, aby Komisja zajęła się w sposób jednolity wspólnymi kryteriami oceny danych gospodarczych i podatkowych; zwraca uwagę na obowiązek Komisji i państw członkowskich w zakresie prawdziwości danych statystycznych i domaga się, aby przyszłe decyzje były podejmowane jedynie w przypadku braku wątpliwości co do prawdziwości i dokładności dostępnych danych; domaga się również, aby wykorzystywano możliwość wszczęcia dochodzenia, jeżeli istnieje rozbieżność w liczbie lat między przedstawionymi danymi dotyczącymi programów konwergencji lub stabilności a wynikami, których można realistycznie oczekiwać;

Polityka pieniężna

24.   potwierdza swoje silne poparcie dla niezależności EBC;

25.   zauważa, że sprawozdania regularnie składane przez EBC Parlamentowi, a w szczególności Komisji Gospodarczej i Monetarnej, przyczyniają się do przejrzystości polityki monetarnej i z zadowoleniem przyjmuje możliwość kierowania przez posłów do Parlamentu Europejskiego pisemnych pytań do EBC na temat polityki monetarnej, co zwiększa odpowiedzialność EBC wobec obywateli Unii; popiera apel o silniejszą debatę publiczną na temat przyszłej wspólnej polityki monetarnej i walutowej w strefie euro;

26.   jest zdania, że dialog w dziedzinie polityki walutowej pomiędzy Parlamentem a EBC przebiega pomyślnie i należy go dalej umacniać; oczekuje poprawy dialogu walutowego w wielu kwestiach, takich jak uzgadnianie dat regularnych przesłuchań prezesa EBC z kalendarzem decyzji EBC w zakresie polityki monetarnej, tak aby usprawnić analizę decyzji, przewidując jednocześnie możliwość zaproszenia prezesa EBC do przedyskutowania w razie potrzeby najważniejszych zagadnień;

27.   odnotowuje, że głównym celem polityki monetarnej EBC jest utrzymanie stabilności cen, oraz że EBC zmierza do utrzymania w średnim okresie stopy inflacji poniżej 2%, lecz blisko tego poziomu; zwraca uwagę, że cel, jakim jest stabilność cen, można skutecznie osiągnąć tylko wówczas, gdy należytą uwagę poświęci się rzeczywistym przyczynom inflacji; przypomina, że w art. 105 traktatu WE powierzono EBC również zadanie wspierania ogólnych strategii ekonomicznych Wspólnoty;

28.   jest zdania, że EBC powinien zmierzać w kierunku systemu bezpośredniego wyznaczania poziomu inflacji, w którym to systemie punktowy cel inflacyjny zostałby uzupełniony zakresem dozwolonych fluktuacji wokół poziomu docelowego; zwraca się do EBC, aby publikował swe prognozy dotyczące inflacji; przejście do systemu bezpośredniego wyznaczania poziomu inflacji nie powinno odwracać uwagi od dynamiki agregatów pieniężnych, aby uniknąć nowych gwałtownych wzrostów wartości aktywów;

29.   uważa, że inflacja jest zjawiskiem globalnym i że w otwartej gospodarce nie można walczyć z nią tylko za pomocą europejskiej polityki pieniężnej;

30.   podkreśla chęć zbadania możliwości poprawy procedury mianowania członków zarządu EBC przed 2010 r.; uważa, że istotne jest, aby doświadczenie naukowe lub zawodowe oraz różne ścieżki kariery w gospodarce, w dziedzinie polityki pieniężnej i w sektorze finansowym były reprezentowane wśród członków zarządu; ponawia wezwanie do zaakceptowania dziewięcioosobowego składu zarządu EBC posiadającego wyłączne kompetencje do ustalania wysokości stóp procentowych, który zastąpi obecny system i pozwoli uniknąć przyjętego na przyszłość jeszcze bardziej skomplikowanego rozwiązania; domaga się odpowiedniej zmiany traktatu;

Integracja i kontrola rynków finansowych

31.   uważa, że integracja finansowa powinna przekładać się na większy wzrost gospodarczy i zwiększenie konkurencji, a także większą stabilność i płynność na rynku wewnętrznym;

32.   zauważa, że główny ośrodek finansowy w Unii Europejskiej znajduje się poza strefą euro; niemniej jednak przypomina, że prawo wspólnotowe obejmuje wszystkie państwa członkowskie i podmioty rynkowe działające na rynku wewnętrznym; uważa, że Unia Europejska musi jak najszybciej wzmocnić swoje struktury nadzorcze, uwzględniając przy tym specyficzną rolę EBC;

33.   jest zdania, że wiele pozostaje do zrobienia w dziedzinie rozliczeń i rozrachunków transgranicznych transakcji papierami wartościowymi, w której jak dotychczas nie istnieje prawdziwa integracja;

34.   podkreśla, że w odniesieniu do usług detalicznych potrzebna jest ściślejsza integracja, bowiem jej brak jest ze szkodą dla ochrony konsumenta; uważa, że poprawie powinny ulec mobilność konsumenta, wiedza finansowa, dostęp do podstawowych usług i porównywalność produktów;

35.   uważa, że europeizacja struktur nadzoru finansowego, przejrzystość rynku finansowego, skuteczne zasady konkurencji oraz właściwe uregulowania są niezbędne w perspektywie średnioterminowej, aby usprawnić zarządzanie kryzysowe i współpracę między Europejskim Systemem Banków Centralnych, organami kontroli, rządami i podmiotami rynkowymi; jest zdania, że zintegrowane, kompleksowe (obejmujące wszystkie dziedziny finansów), konsekwentne i spójne ramy nadzoru zapewniające wyważone podejście przy regulowaniu transgranicznego rozprzestrzeniania się ryzyka finansowego i oparte na ujednoliconych przepisach prawnych mogłyby obniżyć koszty zachowania zgodności w przypadku działań obejmujących wiele jurysdykcji; zauważa, że należy unikać tzw. "pozłacania" (wprowadzania przepisów wykraczających poza minimalne wymogi prawa WE), a także arbitrażu regulacyjnego; wzywa Komisję do przedstawienia propozycji przeglądu istniejącej struktury nadzoru z uwzględnieniem tych zasad; jest zdania, że rola nadzorcza EBC powinna wychodzić poza granice strefy euro, a to poprzez ESBC;

36.   z zadowoleniem przyjmuje przyjęty wiosną 2008 r. protokół ustaleń w sprawie współpracy między organami nadzoru finansowego, bankami centralnymi i ministrami finansów Unii Europejskiej w zakresie transgranicznej stabilności finansowej; podkreśla jednak, że protokół ustaleń to tylko prawo miękkie i liczy na gotowość państw członkowskich do wzajemnej współpracy; wyraża pogląd, że nawet jeżeli przepisy dotyczące podziału kosztów są niezwykle trudne do określenia ex ante, należy kontynuować prace w zakresie zarządzania kryzysowego;

37.   podkreśla, że Unia Europejska, jako jeden z największych obszarów gospodarczych na świecie z największymi rynkami finansowymi, powinna odgrywać wiodącą rolę na szczeblu międzynarodowym w zakresie reformy systemu regulacyjnego usług finansowych z korzyścią dla wszystkich zainteresowanych krajów i ogólnej stabilności; jest zdania, że stabilność finansowa powinna stać się podstawowym celem koncepcji politycznych w świecie coraz bardziej zintegrowanych rynków finansowych oraz innowacji finansowych, które mogą mieć niekiedy destabilizujący wpływ na realną gospodarkę i kryć w sobie zagrożenia systemowe; jest przekonany, że wszelkie ambitne decyzje przyjęte na szczeblu UE zachęcą inne kraje do pójścia za jej przykładem, a w związku z tym podkreśla odpowiedzialność również za rozwiązywanie problemów światowych oraz problemów występujących w bezpośrednim sąsiedztwie Unii; jest zdania, że polityczna odpowiedzialność międzynarodowych organów regulacyjnych musi zostać omówiona w połączeniu z takimi pracami regulacyjnymi;

38.   domaga się, aby Komisja rozpatrzyła stworzenie obligacji europejskich i opracowała długoterminową strategię, która pozwoli na emisję takich obligacji w strefie euro, dodatkowo w stosunku do obligacji krajowych państw członkowskich; odnosi się do potrzeby oceny ich konsekwencji zarówno dla międzynarodowych rynków finansowych, jak i UGW;

Rozszerzenie strefy euro

39.   domaga się, aby wszystkie państwa członkowskie spoza strefy euro przestrzegały kryteriów z Maastricht oraz zreformowanego i ogólnie elastycznego paktu stabilności i wzrostu; uważa, że Komisja musi zapewnić ścisłą wykładnię paktu oraz wykorzystanie kryteriów wykluczenia przed każdą ewentualną akcesją; uważa, że należy zapewnić równe traktowanie państw członkowskich należących do strefy euro oraz tych państw członkowskich, które pragną do niej przystąpić; w związku z tym zauważa, że długoterminowa stabilność strefy euro musi być uznana za cel leżący we wspólnym interesie, oraz że rozszerzenie strefy musi iść w parze z utrzymaniem jej stabilności; za kwestię podstawową uważa dokładne wypełnianie obowiązków przez państwa członkowskie w strefie euro oraz państwa posiadające specjalny status, tak aby nie pozostawiać żadnych wątpliwości co do wspólnych celów stabilności cen, niezależności EBC, dyscypliny budżetowej i wspierania rozwoju, zatrudnienia i konkurencyjności;

40.   jest zdania, że państwa członkowskie poza strefą euro, które spełniają kryteria z Maastricht i dla których nie przewidziano odstępstwa w traktacie, powinny przyjąć wspólną walutę przy najbliższej sposobności;

41.   podkreśla, że przynależność do strefy euro wymaga spełnienia wszystkich kryteriów z Maastricht, określonych w traktacie i w protokole w sprawie art. 121 traktatu, które obejmują: wysoką mierzoną stabilność cen, a także jej trwały charakter, finanse publiczne bez nadmiernego deficytu, co najmniej dwuletnie uczestnictwo w ERM II, przestrzeganie normalnych marginesów wahań kursów, dostosowanie długoterminowych stóp procentowych, zgodność przepisów prawnych z postanowieniami traktatu z Maastricht dotyczącymi UGW oraz niezależny bank centralny;

42.   uważa, że jednym z najtrudniejszych aspektów dotyczących wstąpienia do strefy euro jest zagwarantowanie trwałości kryteriów z Maastricht; podkreśla jednak, że kryteria z Maastricht są jednocześnie pierwszym krokiem na drodze ku podtrzymaniu procesu reform, obejmującego również dalsze zobowiązania i wysiłki w zakresie reform strukturalnych, inwestycji i koordynacji gospodarczej;

43.   z zadowoleniem przyjmuje silniejszą i skuteczną kontrolę państw członkowskich uczestniczących w ERM II, które chcą przystąpić do strefy euro, jak również ich rozwój gospodarczy; zauważa, że udane uczestnictwo w ERM II musi pozostać rzeczywistym warunkiem wstępnym, a nie jedynie drugorzędnym wymogiem członkostwa w strefie euro; te same wymogi dotyczące przystąpienia muszą mieć zastosowanie do wszystkich państw członkowskich wchodzących do strefy euro;

44.   uważa trwałe i udane rozszerzanie strefy euro za główne wyzwanie w nadchodzących latach, przy czym zarówno standardy instytucjonalne EBC, jak i proces decyzyjny banku muszą zostać przystosowane do tej zmiany, a model rotacyjny musi uwzględniać wielkość gospodarki poszczególnych państw członkowskich;

45.   w związku z rozszerzeniem strefy euro podkreśla, że pożądany jest wysoki stopień konwergencji w realnej gospodarce w celu ograniczenia wchodzących w grę obciążeń zarówno dla strefy euro, jak i dla krajów chcących do niej przystąpić; jest zdania, że w tym kontekście należy wprowadzić ułatwienia dla tych państw członkowskich należących do strefy euro, w których jednolita polityka pieniężna może mieć szczególnie hamujące skutki;

46.  podkreśla znaczenie, w interesie przyszłych rozszerzeń, wprowadzenia interwencji celowych umożliwiających wsparcie państw członkowskich poza strefą euro, które zostały szczególnie poszkodowane w wyniku obecnego kryzysu finansowego;

Przepływ informacji

47.   podkreśla, że mimo iż dotychczas udało się w wysokim stopniu zachować stabilność cen w strefie euro, "odczuwana inflacja" znacznie różni się od niższych, faktycznych stóp inflacji w państwach członkowskich w ostatniej dekadzie; w związku z tym domaga się lepszego informowania i wyjaśnienia społeczeństwu potrzeb UGW i jej działań, w szczególności w odniesieniu do stabilności cenowej, międzynarodowych rynków finansowych i zalet stabilności w obrębie strefy euro w przypadku międzynarodowych kryzysów finansowych;

48.   uważa, że wspólna waluta wciąż zachowuje priorytetowy charakter w strategii komunikacyjnej Unii Europejskiej; jest przekonany, że korzyści wynikające z euro i UGW takie jak stabilność cen, niskie oprocentowanie kredytów hipotecznych, ułatwienia dla podróżnych, ochrona przed wahaniami kursów wymiany walut i wstrząsami zewnętrznymi wciąż należy podkreślać i szczegółowo wyjaśniać opinii publicznej; uważa, że szczególną uwagę należy zwrócić na bieżące informowanie obywateli europejskich, konsumentów i MŚP, którym brak wystarczających możliwości natychmiastowego dostosowania się do nowych sytuacji i wyzwań związanych z euro;

49.   wzywa EBC do przedstawiania – w sprawozdaniu rocznym bądź w sprawozdaniu specjalnym – corocznych ilościowych analiz korzyści płynących z euro dla przeciętnych obywateli, z konkretnymi przykładami pozytywnego wpływu, jaki posługiwanie się euro wywiera na ich życie codzienne;

50.   uważa, że niezwykle ważne jest właściwe informowanie, aby przygotować wprowadzenie euro w państwach członkowskich zamierzających przystąpić do strefy euro; odnotowuje, że informowanie o rozszerzeniu strefy euro jest istotne także dla wszystkich państw członkowskich należących do strefy euro;

51.   uważa, że Komisja musi skoncentrować swoje wysiłki na pomocy dla nowych państw członkowskich, aby przygotowały swoich obywateli do przyjęcia euro, przeprowadzając intensywną kampanię informacyjną, nadzorując jej realizację, jeżeli kampanię taką już się prowadzi, oraz aby regularnie przedkładały sprawozdania na temat sprawdzonych praktyk stosowanych w związku z realizacją krajowych planów działania na rzecz przyjęcia euro; jest również zdania, że wiedza i doświadczenia zdobyte podczas wcześniejszych akcji wymiany walut będą prawdopodobnie przydatne w przypadku przyjmowania nowej waluty przez nowe państwa członkowskie, a także w procesie przyszłych rozszerzeń i przygotowań do nich dla nowych krajów kandydujących;

Międzynarodowa rola euro i zewnętrzny wymiar waluty

52.   z zadowoleniem przyjmuje szybki rozwój euro jako drugiej co do ważności waluty rezerwowej i transakcyjnej po dolarze amerykańskim, stanowiącej 25% światowych zagranicznych rezerw walutowych; odnotowuje, że w szczególności w krajach sąsiadujących ze strefą euro waluta ta odgrywa istotną rolę jako waluta płatnicza i że kursy walut tych krajów są dostosowywane do kursu euro; całkowicie zgadza się z opinią EBC, że wprowadzenie euro jest ostatnim krokiem w kierunku ustrukturyzowanego procesu konwergencji w ramach Unii Europejskiej, a w związku z tym wprowadzenie euro jest możliwe tylko i wyłącznie w oparciu o traktat WE;

53.   wyraża opinię, że w agendzie politycznej UGW na kolejne dziesięciolecie poczesne miejsce zajmą m.in. wyzwania stawiane przez wschodzące gospodarki azjatyckie oraz obecny kryzys finansowy; z żalem zauważa, że pomimo wzrastającej globalnej roli euro, próby poprawienia zewnętrznej reprezentacji strefy euro w sprawach finansowych i monetarnych nie przyniosły większych postępów; podkreśla, że strefa euro musi opracować międzynarodową strategię, która byłaby współmierna do międzynarodowego statusu jej waluty;

54.   przypomina, że najlepszym sposobem na osiągnięcie przez strefę euro wpływów odpowiadających jej potencjałowi gospodarczemu jest wypracowywanie wspólnych stanowisk i konsolidacja organów reprezentacyjnych, a ostatecznie uzyskanie wspólnego miejsca w odpowiednich międzynarodowych instytucjach finansowych i forach; wzywa państwa członkowskie należące do strefy euro m.in. do tego, aby przemawiały jednym głosem w sprawie polityki dotyczącej kursów wymiany walut;

55.   podkreśla, że euro jest używane jako waluta krajowa poza strefą euro; uważa, że należy przeanalizować konsekwencje takiego używania euro;

56.   zauważa, że znaczenie euro na międzynarodowych rynkach finansowych pociąga za sobą pewne obowiązki, ponieważ skutki polityki monetarnej, a także polityki rozwoju w strefie euro znajdują oddźwięk na całym świecie; podkreśla większe znaczenie euro dla handlu międzynarodowego i usług międzynarodowych jako czynnika stabilizującego w perspektywie globalnej, siły napędowej integracji rynków finansowych i podstawy dla zwiększania inwestycji bezpośrednich i fuzji przedsiębiorstw transgranicznych, gdyż koszty transakcji mogłyby ulec znacznemu ograniczeniu; wzywa do przeprowadzenia badania z zakresu globalnych dysproporcji i roli euro oraz możliwych scenariuszy, które pozwolą na lepsze przygotowanie Unii Europejskiej do radzenia sobie z poważnymi kryzysami zewnętrznymi;

57.   proponuje ściślejszą współpracę i intensywniejszy międzynarodowy dialog pomiędzy odpowiedzialnymi organami najważniejszych bloków walutowych, aby poprawić zarządzanie międzynarodowymi kryzysami i radzić sobie z konsekwencjami ruchów walutowych dla realnej gospodarki; przypomina powodzenie wspólnego rozwiązania kryzysu na początku niedawnego załamania amerykańskiego rynku kredytów hipotecznych o podwyższonym ryzyku, a także kryzysu, który nastąpił bezpośrednio po wydarzeniach z 11 września 2001 r., co pomogło w zapobieżeniu załamaniu dolara amerykańskiego;

58.   popiera zamiar Komisji polegający na wzmocnieniu wpływu UGW w międzynarodowych instytucjach finansowych poprzez wspólne stanowisko UE prezentowane przez wybranych przedstawicieli, takich jak przewodniczący eurogrupy, Komisję i prezesa EBC; uważa, że w praktyce przewodniczący eurogrupy, Komisja oraz przewodniczący EBC uzyskali już prawo uczestniczenia w roli obserwatorów w większości ważnych międzynarodowych instytucji finansowych; niemniej jednak domaga się lepszej koordynacji stanowisk europejskich, tak aby wspólna europejska polityka monetarna była reprezentowana w przyszłości przez właściwych przedstawicieli; oczekuje, że możliwe będzie wyrażenie stanowiska grupy euro w sprawie strategii politycznych kursów wymiany ich największych partnerów; wzywa przewodniczącego eurogrupy do reprezentowania strefy euro na Forum Stabilności Finansowej (FSF); sugeruje zmianę statutu Międzynarodowego Funduszu Walutowego (MFW), tak aby mogły być reprezentowane bloki i organizacje gospodarcze;

59.   podkreśla potrzebę wspólnej podejścia Unii Europejskiej w odniesieniu do reformy międzynarodowych instytucji finansowych, która powinna uwzględniać wyzwania związane z globalną gospodarką, w tym również z powstawaniem nowych potęg gospodarczych;

60.   ubolewa, że Komisja w swoim komunikacie dotyczącym dziesięciu lat istnienia UGW nie przeprowadziła dokładniejszej i bardziej szczegółowej analizy międzynarodowej roli euro; wzywa Komisję do sporządzenia szczegółowego sprawozdania w sprawie zewnętrznego wymiaru wspólnej polityki pieniężnej oraz jej wpływu na wyniki działalności gospodarczej i handlowej w strefie euro;

61.   podkreśla, że niektórzy partnerzy Unii Europejskiej prowadzą politykę pieniężną zmierzającą w kierunku obniżenia wartości swojej waluty i że taka praktyka narusza zasady wymiany handlowej i mogłaby zostać uznana za nietaryfową barierę dla handlu międzynarodowego;

Instrumenty gospodarcze i zarządzanie UGW

62.   uważa, że wszystkie zainteresowane strony – Parlament, Rada, Komisja, eurogrupa i partnerzy społeczni na szczeblu UE i na szczeblu krajowym – powinni współpracować, aby wzmocnić przyszłe działania UGW w zakresie kierowania gospodarką na podstawie następujących wskazówek:

   a) jako główny element strategii lizbońskiej i główny instrument gospodarczy zintegrowane wytyczne powinny wdrażać wzajemnie powiązane reformy w dziedzinie zatrudnienia, ochrony środowiska i opieki socjalnej w celu osiągnięcia zrównoważonego podejścia obejmującego wiele obszarów polityki;
   b) zintegrowane wytyczne powinny wyznaczać szerokie ramy ściślejszej koordynacji polityki gospodarczej, tak aby dostosować krajowe programy reform, uwzględniając jednak różnorodność gospodarek i tradycji poszczególnych państw; należy przewidzieć proces konsultacji z parlamentami krajowymi w odniesieniu do programów stabilności i konwergencji oraz krajowych programów reform;
   c) konieczne jest wzmocnienie związku między zintegrowanymi wytycznymi, w szczególności ogólnymi wytycznymi dotyczącymi polityki gospodarczej, a programami na rzecz stabilności i konwergencji; programy stabilności i konwergencji oraz krajowe programy reform mogą być przedstawiane w tym samym czasie (co roku wczesną jesienią) po debacie w parlamencie krajowym; ogólne wytyczne dotyczące polityki gospodarczej obejmują wspólne cele budżetowe zgodne ze środkami zapobiegawczymi paktu na rzecz stabilności i wzrostu;
   d) podejmując decyzje dotyczące budżetów krajowych, rządy powinny uwzględnić zintegrowane wytyczne oraz zalecenia dla poszczególnych państw, jak również ogólną sytuację budżetową w strefie euro; różne kalendarze podatkowe w poszczególnych krajach oraz główne założenia wykorzystywane do ustalania prognoz powinny być zharmonizowane, aby uniknąć rozbieżności spowodowanych wykorzystaniem różnych prognoz makroekonomicznych (wzrost światowy, wzrost UE, cena baryłki ropy, stopy procentowe) i innych parametrów; wzywa Komisję, Eurostat oraz państwa członkowskie do działania na rzecz określenia instrumentów poprawiających możliwość porównania budżetów krajowych pod względem wydatków w różnych kategoriach;
   e) w miarę możliwości należy jak najczęściej wykorzystywać więcej formalnych zaleceń dla państw członkowskich należących do strefy euro, takich jak ustanawianie celów w odniesieniu do wydatków średnioterminowych, szczegółowe reformy strukturalne, inwestycje czy jakość finansów publicznych; należy również dążyć do bardziej ustrukturyzowanego procesu sprawozdawczości w kontekście krajowych programów reform, nie szkodząc jednak priorytetom reform krajowych; wszystkie zobowiązania, cele i wskaźniki powinny być w pełni włączone do zintegrowanych wytycznych i krajowych programów reform w celu poprawy spójności i wydajności kierowania gospodarką;
   f) strategia długoterminowa zmierzająca podczas dobrej koniunktury do zmniejszenia długu publicznego do wartości niższej niż 60% PKB powinna znaleźć się w ramach dotyczących kierowania gospodarką, gdyż ograniczyłoby to koszt obsługi długu oraz obniżyło koszt kapitału na inwestycje prywatne;
   g) należy ustanowić wiążące ramy, dzięki którym państwa członkowskie należące do strefy euro będą zasięgać opinii innych państw i Komisji przed podjęciem poważnych decyzji z zakresu polityki gospodarczej, takich jak w przypadku środków walki z rosnącymi cenami żywności i energii;
   h) koordynacja gospodarcza powinna mieć formę zintegrowanej europejskiej strategii w dziedzinie gospodarki i zatrudnienia w oparciu o obecne instrumenty polityki gospodarczej – w szczególności strategię lizbońską, zintegrowane wytyczne, strategię trwałego wzrostu oraz programy konwergencji i stabilności; wzywa rządy państw członkowskich, pod przewodnictwem przewodniczącego eurogrupy, do spójnego i jednoczesnego wspierania działalności gospodarczej z myślą o osiągnięciu tych samych celów;
   i) europejska strategia w dziedzinie gospodarki i zatrudnienia, o której mowa w pkt h), powinna uwzględniać potencjał nowej i zielonej technologii jako jednego z zasadniczych elementów wzrostu gospodarczego w połączeniu z szeroko zakrojoną polityką makroekonomiczną;
   j) należy ułatwić finansowanie przedsiębiorstw innowacyjnych, w szczególności małych i średnich firm, między innymi poprzez ustanowienie przez Europejski Bank Inwestycyjny Europejskiego Funduszu Szybkiego Wzrostu;
   k) roczny raport na temat obszaru euro powinien obejmować bardziej praktyczny zestaw instrumentów i ocen, co umożliwi przeprowadzenie bardziej szczegółowego dialogu pomiędzy różnymi organami UE, które są zaangażowane w kierowanie gospodarką;
   l) należy przyjąć kodeks postępowania Parlamentu, Rady i Komisji, który zagwarantuje właściwą współpracę i pełne zaangażowanie tych trzech instytucji UE w odpowiednie dalsze wdrażanie zintegrowanych wytycznych jako podstawowych instrumentów gospodarczych;
  m) należy wzmocnić ramy instytucjonalne koordynacji polityki gospodarczej:
   - należy utworzyć formacje eurogrupy również w obszarze konkurencyjności/przemysłu, środowiska, zatrudnienia i edukacji;
   - należy zapewnić eurogrupie silniejsze ramy instytucjonalne oraz więcej zasobów ludzkich;
   - mandat przewodniczącego eurogrupy powinien być zgodny z cyklami gospodarczymi zawartymi w zintegrowanych wytycznych;
   - Komitet Polityki Gospodarczej należy włączyć do Komitetu Ekonomiczno-Finansowego, aby powstał jeden spójny organ przygotowawczy dla Rady ECOFIN oraz eurogrupy;
   - przedstawiciel Parlamentu powinien otrzymać status obserwatora w ramach eurogrupy oraz na nieformalnych posiedzeniach Rady;
   - spotkania trojki, Parlamentu i Komisji powinny być organizowane cztery razy w roku a w razie potrzeby z udziałem eurogrupy;
   n) Parlament, Komisja i eurogrupa powinny prowadzić bardziej regularny i ustrukturyzowany dialog w kwestiach makroekonomicznych, podobny do dialogu walutowego między Parlamentem a EBC, który mógłby odbywać się przynajmniej raz na kwartał w celu pogłębienia istniejących ram oraz dyskusji nad wyzwaniami stojącymi przed gospodarką strefy euro; oraz
   o) Parlament, eurogrupa, EBC oraz Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny powinny nawiązać dialog służący dyskusji na temat odpowiedniego łączenia różnych środków politycznych ("policy mix");

63.   wyraża opinię, że w agendzie politycznej UGW na kolejne dziesięciolecie poczesne miejsce zajmą w szczególności wyzwania związane z niedawnymi zawirowaniami na rynkach finansowych i ich skutkami dla realnej gospodarki; dostrzega w związku z tym, że państwa członkowskie należące do strefy euro są lepiej przygotowane do radzenia sobie z poważnymi wstrząsami, niż miało to miejsce w przeszłości, a to dzięki wspólnej polityce monetarnej i reformom przeprowadzonym w ostatnich latach; z myślą o przeciwdziałaniu spowolnieniu gospodarczemu i wysokiej inflacji wzywa jednak do:

o
o   o

   a) skoordynowanej reakcji na szczeblu UE w oparciu o wspólne zrozumienie problemów i wspólne działania naprawcze przy jednoczesnym poszanowaniu specyfiki poszczególnych krajów, również do skoordynowania krajowych programów reform;
   b) opracowywania ambitnych i odpowiednio dostosowanych krajowych programów reform i ich sumiennego realizowania, w tym również zmiany budżetów krajowych w reakcji na najnowsze prognozy gospodarcze, przeciwdziałania recesji oraz wspierania wzrostu gospodarczego, przy jednoczesnym zdecydowanym dialogu z partnerami społecznymi;
   c) wsparcia MŚP, w szczególności do uzupełnienia ostatnich działań Europejskiego Banku Inwestycyjnego oraz zapewnienia możliwości trwałego kredytowania MŚP przez system bankowy;
   d) określenia ukierunkowanych środków ochrony szczególnie zagrożonych grup społecznych przed skutkami obecnego kryzysu finansowego;
   e) pełnej i szybkiej realizacji planu w zakresie usług finansowych, w tym również działań następczych, a także do poprawienia efektywności nadzoru w związku z utrzymującymi się zawirowaniami na rynkach finansowych;
   f) wzmocnienia regulacji w dziedzinie rozwiązywania kryzysów poprzez poprawę zasad UE dotyczących likwidacji oraz do wprowadzenia jasno zdefiniowanych i jednomyślnie akceptowalnych rozwiązań dotyczących rozdziału obciążeń pomiędzy państwami członkowskimi w przypadku niewypłacalności transgranicznych grup finansowych;
   g) udoskonalenia instrumentów wykorzystywanych do kształtowania polityki monetarnej przy pomocy dogłębnej analizy czynników mających wpływ na stabilność i funkcjonowanie systemu finansowego, m.in. w zakresie transferu polityki monetarnej, rozwoju sytuacji w dziedzinie aktywów kredytowych i finansowych, w zakresie charakterystyki nowych produktów oraz koncentracji ryzyka i płynności;
   h) przyjęcia w Europie proaktywnej postawy na forach międzynarodowych, zwłaszcza na Forum Stabilności Finansowej i w ramach Międzynarodowego Funduszu Walutowego, jak również do zwiększenia liczby wspólnych procesów decyzyjnych; oraz
   i) opracowania w ramach G8 wspólnego stanowiska Unii Europejskiej i odzwierciedlenia roli Unii Europejskiej jako efektywniejszego światowego organu podejmującego decyzje ekonomiczne przy jednoczesnym dostosowaniu takiej roli do skutków globalizacji i bardziej dominującego charakteru światowych rynków finansowych;
   j) lepszej i skuteczniejszej koordynacji między Światową Organizacją Handlu a tzw. instytucjami systemu Bretton Woods (Międzynarodowy Fundusz Walutowy, Grupa Banku Światowego) z myślą o walce ze spekulacją i o podejmowaniu wyzwań wynikających z poważnego kryzysu;
   k) wobec obecnych poważnych zakłóceń na rynku walutowym proponuje zorganizować światową konferencję walutową pod auspicjami Międzynarodowego Funduszu Walutowego, aby doprowadzić do ogólnoświatowych konsultacji poświęconych kwestiom walutowym; wzywa również do rozważenia możliwości ustanowienia mechanizmu rozwiązywania sporów walutowych w ramach Międzynarodowego Funduszu Walutowego;

64.   zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, Europejskiemu Bankowi Centralnemu, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu, przewodniczącemu eurogrupy oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.

(1) Teksty przyjęte, P6_TA(2008)0506.
(2) Dz.U. C 314E z 21.12.2006, s. 125.
(3) Dz.U. C 175 E z 10.7.2008, s. 569.
(4) Teksty przyjęte, P6_TA(2008)0057.
(5) Dz.U. C 282 E z 6.11.2008, s. 422.
(6) Dz.U. C 287 E z 29.11.2007, s. 535
(7) Dz.U. C 304 E z 1.12.2005, s. 132.
(8) Dz.U. C 74 E z 20.3.2008, s.780.
(9) Teksty przyjęte, P6_TA(2008)0357.
(10) Dz.U. C 298 E z 8.12.2006, s. 249.
(11) Dz.U. C 146 E z 12.6.2008, s.251
(12) Teksty przyjęte, P6_TA(2008)0287.
(13) Dz.U. C 291 E z 30.11.2006, s. 118.
(14) Dz.U. C 157 E z 6.7.2006, s. 73.
(15) Teksty przyjęte, P6_TA(2008)0425.
(16) Dz.U. C 35 z 2.2.1998, s. 1.


Stosowanie zasady równości wynagrodzeń dla kobiet i mężczyzn
PDF 330kWORD 92k
Rezolucja
Załącznik
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 18 listopada 2008 r. zawierająca zalecenia dla Komisji, dotyczące stosowania zasady równości wynagrodzeń dla mężczyzn i kobiet (2008/2012(INI))
P6_TA(2008)0544A6-0389/2008

Parlament Europejski,

–   uwzględniając artykuł 192 akapit drugi traktatu WE,

–   uwzględniając art. 2 i art. 141 akapit trzeci Traktatu WE,

–   uwzględniając komunikat Komisji z dnia 18 lipca 2007 r. zatytułowany "Znoszenie różnic w wynagradzaniu kobiet i mężczyzn" (COM(2007)0424),

–   uwzględniając sprawozdanie sporządzone przez komisyjną sieć ekspertów prawnych w obszarze zatrudnienia, spraw społecznych i równości między mężczyznami i kobietami z lutego 2007 r., zatytułowane "Aspekty prawne różnic w wynagradzaniu kobiet i mężczyzn",

–   uwzględniając Europejski pakt na rzecz równości płci przyjęty przez Radę Europejską w Brukseli w dniach 23-24 marca 2006 r.,

–   uwzględniając orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w oparciu o art. 141 traktatu WE,

–   uwzględniając postanowienia Konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy z 1994 r. dotyczącej pracy w niepełnym wymiarze czasu, które zobowiązują państwa do zawarcia w umowach o zamówienia publiczne klauzuli dotyczącej pracy, w tym równości wynagrodzeń,

–   mając na uwadze art. 11 ust. 1 lit. d) Konwencji w sprawie eliminacji wszelkich form dyskryminacji kobiet, przyjętej rezolucją Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 34/180 w dniu 18 grudnia 1979 r.,

–   uwzględniając ramy działań na rzecz równości kobiet i mężczyzn, przyjęte przez europejskich partnerów społecznych w dniu 1 marca 2005 r. oraz sprawozdania monitorujące,

–   uwzględniając swoje rezolucje z dnia 13 marca 2007 r. w sprawie planu działań na rzecz równości kobiet i mężczyzn (2006–2010)(1) oraz z dnia 3 września 2008 r. w sprawie równości kobiet i mężczyzn w Unii Europejskiej – 2008(2),

–   uwzględniając art. 39 oraz art. 45 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia oraz opinię Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych (A6-0389/2008),

A.   mając na uwadze, że kobiety w Unii Europejskiej średnio zarabiają o 15% mniej niż mężczyźni i do 25% mniej w sektorze prywatnym; mając na uwadze, że różnica w wynagrodzeniach kobiet i mężczyzn waha się w państwach członkowskich między 4% a ponad 25% i nie wykazuje żadnej tendencji spadkowej,

B.   mając na uwadze, że kobieta musi pracować do 22 lutego, czyli 418 dni kalendarzowych, aby zarobić taką samą kwotę, jaką zarabia mężczyzna w ciągu jednego roku,

C.   mając na uwadze, że wprowadzenie w życie zasady jednakowej płacy za taką samą pracę oraz za pracę o równej wartości jest kluczowe by osiągnąć równość płci,

D.   mając na uwadze wciąż utrzymującą się różnicę w wynagrodzeniach kobiet i mężczyzn, o czym świadczą istniejące dane, które wykazują bardzo powolne postępy (zmniejszenie różnicy z 17% w 1995 r. do 15% w 2005 r.), pomimo obowiązującego od przeszło 30 lat obszernego prawodawstwa oraz podejmowanych działań i środków finansowych wydanych na próby ich zmniejszenia; mając na uwadze, że konieczne jest zbadanie przyczyn występowania tych różnic oraz opracowanie ukierunkowanych działań zmierzających do zniesienia tych różnic i towarzyszącej im segregacji na rynku pracy kobiet;

E.   mając na uwadze, że kobiety we wszystkich państwach członkowskich osiągają lepsze wyniki w szkole niż mężczyźni i stanowią większość absolwentów wyższych uczelni, co nie przekłada się na porównywalne ograniczenie różnic w wynagradzaniu,

F.   mając na uwadze, że różnica w wynagrodzeniach jest wynikiem bezpośredniej lub pośredniej dyskryminacji, jak również czynników społecznych i gospodarczych, segregacji na rynku pracy i ogólnej struktury zarobków, a ponadto powiązana jest z szeregiem czynników prawnych, społecznych i ekonomicznych, które wykraczają poza samą kwestię równego wynagradzania za tę samą pracę,

G.   mając na uwadze, że różnic w wynagrodzeniach nie należy określać jedynie na podstawie rozbieżności wynagrodzeń brutto za godzinę, lecz należy również uwzględnić aspekty takie jak indywidualne dodatki do pensji, klasyfikacja zawodów, organizacja pracy, doświadczenie zawodowe i wydajność, które powinny być oceniane nie tylko pod kątem ilości (liczba godzin fizycznej obecności w miejscu pracy), lecz także jakości oraz wpływu skrócenia czasu pracy, urlopów i nieobecności z przyczyn zdrowotnych na wynagrodzenie,

H.   mając na uwadze, że ograniczenie różnicy w wynagrodzeniach było jednym z celów strategii lizbońskiej na rzecz wzrostu i zatrudnienia, ale większość państw członkowskich nie zajęła się tą kwestią w wystarczający sposób,

I.   mając na uwadze, że poprawa ram prawnych UE powinna umożliwić państwom członkowskim i partnerom społecznym lepszą identyfikację przyczyn leżących u podstaw utrzymywania się różnicy w wynagrodzeniach kobiet i mężczyzn,

J.   mając na uwadze tendencję do niedoceniania zawodów i stanowisk pracy, w których przeważają kobiety, w porównaniu do tych, w których dominują mężczyźni, co niekoniecznie da się uzasadnić jakimkolwiek obiektywnym kryterium,

K.   mając na uwadze, że istnieje przepaść cyfrowa związana z płcią, która ma niezaprzeczalny wpływ na wynagrodzenie,

L.   mając na uwadze, że system wynagrodzeń biorący pod uwagę wysługę lat przy obliczaniu wynagrodzenia jest niekorzystny dla kobiet, które muszą (wielokrotnie) przerywać karierę w związku z czynnikami zewnętrznymi, takimi jak przerywanie kariery zawodowej związane z dziećmi, wybieraniem innych zawodów lub krótkim czasem pracy, i stawia je w sytuacji trwałego i strukturalnego opóźnienia;

M.   mając na uwadze dane wskazujące na to, że kwalifikacje i doświadczenie nabyte przez kobiety są finansowo gorzej wynagradzane niż te zdobyte przez mężczyzn; mając na uwadze, że oprócz koncepcji "równego wynagrodzenia za pracę o jednakowej wartości", która nie może być spaczona stereotypowym podejściem do płci, należy odejść od ról społecznych, które do tej pory znacznie wpływały na wybór zawodu i wykształcenia, ponadto mając na uwadze, że urlop macierzyński i wychowawczy nie mogą być przyczyną dyskryminacji kobiet na rynku pracy,

N.   mając na uwadze, że różnica w wynagrodzeniach wywiera istotny wpływ na społeczny i gospodarczy status kobiet w ciągu całego ich życia zawodowego i poza nim; mając na uwadze, że w wyniku wnoszenia wkładu w życie społeczne w formie innej niż zatrudnienie, takiej jak np. opieka nad dziećmi lub starszymi krewnymi, kobiety często w większym stopniu narażone są na popadanie w ubóstwo i są mniej niezależne finansowo;

O.   mając na uwadze, że różnice w wynagrodzeniach są jeszcze większe w przypadku kobiet imigrantek, kobiet niepełnosprawnych i należących do mniejszości oraz kobiet niewykwalifikowanych,

P.   mając na uwadze zasadnicze znaczenie posiadania danych podzielonych według płci oraz zaktualizowanych ram prawnych uwzględniających problematykę płci i umożliwiających wywieranie wpływu na przyczyny tej dyskryminacji,

Q.   mając na uwadze, że możliwe i konieczne jest wpływanie poprzez edukację na usuwanie stereotypów społecznych związanych z płcią,

R.   mając na uwadze powtarzające się apele Parlamentu do Komisji o podjęcie inicjatyw w celu wsparcia znoszenia różnicy w wynagrodzeniach, likwidacji ryzyka ubóstwa emerytów i rencistów oraz zagwarantowania im godziwego standardu życia, w tym apele o dokonanie przeglądu istniejącego prawodawstwa,

S.   mając na uwadze, że w dyrektywie 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (wersja przeredagowana)(3) stwierdza się, że zasada równego wynagradzania za jednakową pracę lub pracę o jednakowej wartości jest podstawową i nieodzowną częścią dorobku prawnego Wspólnoty, w tym orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości dotyczącego dyskryminacji ze względu na płeć, i że konieczne jest ustanowienie dalszych przepisów w celu wdrożenia tej zasady,

T.   mając na uwadze, że wdrożenie przez państwa członkowskie, partnerów społecznych oraz organy ds. równości środków określonych we wspomnianych ramach działania na rzecz równości kobiet i mężczyzn z dnia 1 marca 2005 r., umożliwiłoby rzeczywiste zniesienie różnic w wynagrodzeniach poprzez skutecznie prowadzony dialog społeczny,

U.   mając na uwadze, że w dążeniu do opracowania strategii na rzecz zniesienia różnic w wynagrodzeniach, segregacji poziomej i pionowej na rynku pracy oraz stereotypów dotyczących typowo kobiecych rodzajów i sektorów pracy należy przewidzieć ramy działań na wielu szczeblach – legislacyjnych i nie tylko – i odróżnić dyskryminację w zakresie wynagrodzeń od rozbieżności płac wynikającej z czynników innych niż dyskryminacja bezpośrednia lub pośrednia, gdyż ta pierwsza podlega bezpośrednio przepisom, podczas gdy tej drugiej trzeba stawić czoła przy pomocy ukierunkowanych polityk i specjalnych środków;

V.   mając na uwadze przeprowadzenie przez Komisję w ciągu 2008 r. analizy ram prawnych UE na temat równego wynagradzania, zgodnie z zapowiedzią zawartą w komunikacie zatytułowanym "Znoszenie różnic w wynagradzaniu kobiet i mężczyzn" z dnia 18 lipca 2007 r., w które to przedsięwzięcie powinny zostać zaangażowane wszystkie zainteresowane strony; mając na uwadze, że wyniki tej analizy powinny zostać odpowiednio rozpropagowane,

W.   mając na uwadze, że równość emerytur kobiet i mężczyzn, w tym równość w zakresie wieku emerytalnego, została uznana za cel,

X.   mając na uwadze, że Europejski Instytut ds. Równouprawnienia Płci może odgrywać zasadniczą rolę w monitorowaniu rozwoju różnic w wynagrodzeniu w zależności od płci oraz analizowaniu przyczyn tych różnic, a także w ocenie wpływu przepisów w tym zakresie,

1.   zwraca się do Komisji o przedłożenie Parlamentowi do dnia 31 grudnia 2009 r., na podstawie art. 141 traktatu WE, wniosku legislacyjnego w sprawie przeglądu obowiązującego prawodawstwa odnoszącego się do zastosowania zasady równego wynagradzania kobiet i mężczyzn, w oparciu o szczegółowe zalecenia ujęte poniżej(4);

2.   stwierdza, że zalecenia te są zgodne z zasadą pomocniczości i z podstawowymi prawami obywateli;

3.   jest zdania, że przedstawiony projekt nie pociąga za sobą skutków finansowych;

4.   jest przekonany o konieczności sprawniejszej i ściślejszej realizacji postanowień dyrektywy 2006/54/WE dotyczących organów ds. równości i dialogu społecznego w celu rzeczywistego zniesienia różnic w wynagrodzeniach poprzez wprowadzenie przez państwa członkowskie, partnerów społecznych i organy ds. równości środków takich jak te, które zostały określone we wspomnianych ramach działań na rzecz równości kobiet i mężczyzn z dnia 1 marca 2005 r. przez partnerów społecznych, a mianowicie rozpowszechnianie informacji i wskazówek na temat praktycznych narzędzi (zwłaszcza dla MŚP) umożliwiających zniesienie różnic w wynagrodzeniu, obejmujących krajowe lub sektorowe układy zbiorowe;

5.   podkreśla znaczenie negocjacji i zbiorowych układów pracy w zwalczaniu dyskryminacji kobiet, zwłaszcza w zakresie dostępu do zatrudnienia, wynagrodzeń, warunków pracy, awansu zawodowego oraz szkoleń zawodowych;

6.   wzywa instytucje europejskie do zorganizowania Europejskiego Dnia Równości Wynagrodzeń (dnia, w którym kobiety w Europie otrzymają (średnio) wynagrodzenie pobierane (średnio) przez mężczyzn w trakcie danego roku), który powinien przyczynić się do uwrażliwienia na kwestię istniejących nierówności w wynagrodzeniach i zachęcić wszystkie zainteresowane podmioty do likwidacji tych różnic;

7.   wzywa organizacje związkowe i organizacje pracodawców do wspólnego opracowania obiektywnego instrumentu oceny pracy w celu zmniejszenia różnic między wynagrodzeniami mężczyzn i kobiet;

8.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji, a także szczegółowych zaleceń przedstawionych w załączniku Komisji i Radzie oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.

ZAŁĄCZNIK:

SZCZEGÓŁOWE ZALECENIA DOTYCZĄCE TREŚCI WNIOSKOWANEGO PROJEKTU

Zalecenie 1: DEFINICJE

Dyrektywa 2006/54/WE zawiera definicję równego wynagrodzenia, którą przejęto z przepisów zawartych w dyrektywie 75/117/EWG. Aby dysponować bardziej szczegółowymi kategoriami, pozwalającymi zwalczać różnicę w wynagrodzeniach kobiet i mężczyzn (GPG - z ang. "gender pay gap"), ważne jest zdefiniowanie w bardziej szczegółowy sposób kilku pojęć, jak np.:

   GPG, której definicja nie powinna obejmować tylko wynagrodzenia brutto za godzinę;
   bezpośrednia dyskryminacja w zakresie wynagrodzenia;
   pośrednia dyskryminacja w zakresie wynagrodzenia;
   wynagrodzenie, którego definicja powinna obejmować wszelkie płace i pensje netto, a także wszelkie uprawnienia finansowe przysługujące z tytułu wykonywanej pracy oraz świadczenia rzeczowe;
   różnica w wysokości świadczeń emerytalnych w różnych filarach systemów emerytalno-rentowych, tj. systemach repartycyjnych, emeryturach pracowniczych (jako kontynuacja różnicy w wynagrodzeniu po przejściu na emeryturę)

Zalecenie 2: ANALAIZA SYTUACJI I PRZEJRZYSTOŚĆ WYNIKÓW

2.1.  Brak informacji i wiedzy wśród pracodawców i zatrudnionych o istniejących lub ewentualnych różnicach w wynagrodzeniu w ramach ich przedsiębiorstwa osłabia wdrożenie zasady wpisanej w traktaty i obowiązujące przepisy prawne.

2.2.  uznając brak dokładnych danych statystycznych oraz istniejące niższe stawki wynagrodzenia dla kobiet, zwłaszcza w zawodach tradycyjnie zdominowanych przez kobiety, państwa członkowskie powinny szczegółowo uwzględnić w swoich politykach społecznych różnicę w wynagrodzeniach kobiet i mężczyzn oraz traktować ją jako poważny problem.

2.3.  Z tego względu kluczowe znaczenie ma wprowadzenie w przedsiębiorstwach (np. w przedsiębiorstwach zatrudniających przynajmniej 20 pracowników) obowiązku systematycznego przeprowadzenia audytów wynagrodzeń, a także publikowania ich wyników. Obowiązek ten powinien obejmować również informacje na temat świadczeń stanowiących dodatek do wynagrodzenia.

2.4.  Pracodawcy powinni udostępniać pracownikom oraz ich przedstawicielom te wyniki w formie statystyk płac z podziałem na płeć. Dane te powinno się opracowywać w każdym państwie członkowskim na poziomie branżowym i krajowym.

2.5.  Państwa członkowskie i Komisja powinny poprawić statystyki oraz dołączyć porównywalne dane dotyczące różnic w wynagrodzeniach kobiet i mężczyzn za pracę w niepełnym wymiarze godzin oraz różnic w wysokości emerytur obu płci.

2.6.  Statystyki te powinny być spójne, porównywalne i zupełne w celu zniesienia dyskryminujących elementów w wynagrodzeniach związanych z organizacją i klasyfikacją pracy.

Zalecenie 3: OCENA PRACY I KLASYFIKACJA STANOWISK

3.1.  Pojęcie wartości pracy powinno opierać się na umiejętnościach międzyludzkich lub odpowiedzialności, z podkreśleniem jakość pracy w celu zapewnienia promowania równych szans kobiet i mężczyzn i nie powinno być nacechowane stereotypowym, niekorzystnym dla kobiet, podejściem, ale podkreśla np. raczej siłę fizyczną niż umiejętności interpersonalne lub odpowiedzialność. Dlatego też kobietom należy umożliwić korzystanie z informacji, pomocy lub szkoleń w zakresie negocjowania wynagrodzenia, klasyfikacji stanowisk i widełek płacowych. Należy umożliwić domaganie się od sektorów działalności i przedsiębiorstw dokonania oceny systemów klasyfikacji stanowisk pod kątem obowiązkowego uwzględniania problematyki płci oraz wprowadzenia niezbędnych korekt,

3.2.  Inicjatywa Komisji powinna zachęcać państwa członkowskie do wprowadzenia klasyfikacji stanowisk zgodnej z zasadą równości kobiet i mężczyzn, umożliwiającej zarówno pracodawcom jak i pracownikom zidentyfikowanie przypadków ewentualnej dyskryminacji w zakresie wynagrodzenia w oparciu o wypaczoną definicję skali płacy. Ważne pozostaje poszanowanie prawa krajowego i tradycji dotyczących systemów stosunków przemysłowych. Takie elementy oceny pracy i klasyfikacji stanowisk powinny być również przejrzyste i udostępnione wszystkim zainteresowanym stronom, a także inspektorom pracy i organom ds. równości.

3.3.  Państwa członkowskie powinny przeprowadzić dogłębną analizę, skupiającą się na zawodach zdominowanych przez kobiety,

3.4.  Niedyskryminacyjna ocena pracownika powinna opierać się na nowych systemach klasyfikacji zawodów i organizacji pracy, doświadczeniu zawodowym i wydajności, ocenianych zwłaszcza pod kątem jakości, na podstawie których opracowane zostaną dane i skale ocen, które służyć będą do określenia wynagrodzenia, oczywiście przy należytym uwzględnieniu zasady porównywalności.

Zalecenie 4: ORGANY DS. RÓWNOŚCI

Organy ds. promowania i monitorowania równości powinny odgrywać większą rolę w niwelowaniu GPG. Organy te powinny być upoważnione do monitorowania, raportowania oraz, gdzie to możliwe, egzekwowania w skuteczniejszy i bardziej niezależny sposób prawodawstwa w dziedzinie równości płci. Należy dokonać przeglądu art. 20 dyrektywy 2006/54/WE w celu wzmocnienia roli tych organów, umożliwiając im:

   wspieranie ofiar dyskryminacji w obszarze wynagrodzenia i doradzanie im;
   udostępnianie niezależnych sondaży na temat różnicy w wynagrodzeniach;
   publikowanie niezależnych sprawozdań i wydawanie zaleceń na temat wszystkich problemów związanych z dyskryminacją (bezpośrednią i pośrednią) w zakresie wynagrodzenia;
   wnoszenie do sądu spraw o dyskryminację w zakresie wynagrodzenia;
   przeprowadzanie specjalnych szkoleń przeznaczonych dla partnerów społecznych, a także adwokatów, sędziów i rzeczników praw obywatelskich, opartych na szeregu narzędzi analitycznych i ukierunkowanych działaniach, przydatnych zarówno na etapie sporządzania umów, jak i przy weryfikacji prawidłowego wdrażania przepisów i polityki w zakresie różnic w wynagrodzeniach.

Zalecenie 5: DIALOG SPOŁECZNY

Konieczne jest prowadzenie dalszego nadzoru układów zbiorowych, stosowanych skali płac i systemów klasyfikacji stanowisk, głównie w zakresie traktowania pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze godzin i pracowników o innych nietypowych formach zatrudnienia lub korzystających z dodatków/premii łącznie ze świadczeniami niepieniężnymi (częściej udzielanych mężczyznom niż kobietom). Nadzór ten nie powinien dotyczyć wyłącznie podstawowych warunków pracy, ale też drugorzędnych warunków pracy oraz systemów zabezpieczeń społecznych dla pracowników (urlopy, systemy emerytalne, samochody służbowe, opieka nad dziećmi, elastyczne godziny pracy itp.). Respektując prawo krajowe, układy zbiorowe lub praktykę, państwa członkowskie powinny zachęcać partnerów społecznych do wprowadzania neutralnych płciowo systemów klasyfikacji stanowisk, co umożliwi zarówno pracodawcom jak i zatrudnionym zidentyfikowanie przypadków ewentualnego dyskryminowania w zakresie wynagrodzenia w oparciu o wypaczoną definicję skali płacy.

Zalecenie 6: ZAPOBIEGANIE DYSKRYMINACJI

26 dyrektywy 2006/54/WE, dotyczącym zapobieganiu dyskryminacji, należy dodać szczególne postanowienia odnoszące się do zapobiegania dyskryminacji w zakresie płac, aby państwa członkowskie wraz z partnerami społecznymi i organami ds. równości szans określiły:

   specjalne działania w zakresie kształcenia i klasyfikacji stanowisk w powiązaniu ze szkoleniem zawodowym, mające na celu zniesienie dyskryminacji w procesie kształcenia, klasyfikacji zawodów i ekonomicznej oceny umiejętności i zapobieżenie jej na przyszłość,
   szczególne działania mające na celu pogodzenie działalności zawodowej z życiem rodzinnym i prywatnym, mianowicie poprzez usługi opieki nad dziećmi i usługi zdrowotne, elastyczność organizacji i godzin pracy, system urlopów macierzyńskich i ojcowskich, oraz system urlopów wychowawczych i rodzinnych ze szczególnym uwzględnieniem urlopu ojcowskiego i jego ochrony oraz płatnych urlopów wychowawczych dla obojga rodziców,
   - konkretne i pozytywne działania (zgodnie z art. 141 ust. 4 Traktatu WE) na rzecz zniesienia różnic w wynagrodzeniach i segregacji płciowej, realizowane przez partnerów społecznych i organy ds. równości szans, na różnych poziomach, zarówno umownych, jak i sektorowych, takie jak: promowanie porozumień w zakresie wynagrodzeń mających na celu niwelowanie GPG, badania na temat równego traktowania w zakresie płac, ustanowienie celów ilościowych i jakościowych oraz analizy porównawczej, wymiana najlepszych praktyk,
   - włączenie do umów publicznych klauzuli dotyczącej poszanowania równości płci i równości wynagrodzeń ;

Zalecenie 7: UWZGLĘDNIANIE KWESTII PŁCI

Należy lepiej uwzględnić kwestię płci poprzez umieszczenie w art. 29 dyrektywy 2006/54/WE dokładnych wskazówek skierowanych do państw członkowskich, dotyczących zasady równego traktowania w zakresie płac i mających na celu zniesienie różnic w wynagrodzeniach kobiet i mężczyzn. Komisja Europejska powinna przygotować się do zapewnienia państwom członkowskim i zainteresowanym podmiotom wsparcia w zakresie konkretnych środków służących usunięciu różnic w wynagrodzeniach kobiet i mężczyzn poprzez:

   wprowadzenie systemów sprawozdawczości służących ocenie różnic w wynagrodzeniach kobiet i mężczyzn,
   utworzenie bazy danych dotyczących zmian w systemach klasyfikacji stanowisk i organizacji pracy,
   gromadzenie i rozpowszechnianie wyników uzyskanych w zakresie reformy organizacji pracy,
   określenie szczegółowych wytycznych dotyczących kontroli różnic w wynagrodzeniach w ramach układów zbiorowych oraz umieszczenie tych danych na ogólnodostępnej stronie internetowej, przetłumaczonej na różne języki,
   rozpowszechnianie informacji i przewodników na temat praktycznych narzędzi (zwłaszcza dla MŚP), umożliwiających zniesienie różnic w wynagrodzeniach, między innymi w ramach krajowych lub sektorowych układów zbiorowych.

Zalecenie 8: SANKCJE

8.1.  Z różnych przyczyn prawodawstwo w tym obszarze jest ewidentnie mniej skuteczne, a zatem mając na uwadze fakt, że sama legislacja nie rozwiąże całego problemu, Komisja i państwa członkowskie powinny wzmocnić istniejące przepisy prawne poprzez wprowadzenie do nich odpowiednich rodzajów sankcji.

8.2.  Ważne jest, by państwa członkowskie podejmowały kroki niezbędne do zapewnienia, że naruszenie zasady równego wynagradzania za pracę o jednakowej wartości podlega odpowiednim sankcjom zgodnie z obowiązującymi przepisami prawnymi.

8.3.  Przypomina się, że na mocy dyrektywy 2006/54/WE państwa członkowskie są już zobowiązane do zapewnienia zadośćuczynienia lub wypłaty odszkodowań (art. 18), a także ustanowienia sankcji (art. 25), które mają być "skuteczne, proporcjonalne i odstraszające". Przepisy te jednak nie wystarczają, aby uniknąć naruszenia zasady równego wynagrodzenia. Dlatego proponuje się dokonanie analizy możliwości ustanowienia, skuteczności i oddziaływania ewentualnych sankcji, takich jak:

   - kwota zadośćuczynienia lub odszkodowania, która nie powinna być ograniczona określonym uprzednio górnym pułapem;
   - sankcje obejmujące wypłatę odszkodowania osobie pokrzywdzonej;
   kary administracyjne nakładane przez inspektorów pracy lub właściwe organy ds. równości (np. w razie niedopełnienia notyfikacji, obowiązkowego powiadomienia lub niedostępności analizy i oceny statystyk płac z podziałem na płeć (zgodnie z zaleceniem 2);
   wykluczenie z korzystania ze środków pomocy publicznej, dotacji (w tym ze środków UE, którymi gospodarują państwa członkowskie) oraz uczestnictwa w procedurach udzielania zamówień publicznych, jak przewidziano to już w dyrektywach 2004/17/WE(5) i 2004/18/WE(6) dotyczących procedury przetargowej;
   tożsamość łamiących prawo podawana do wiadomości publicznej.

Zalecenie 9: RACJONALIZACJA EUROPEJSKIEJGO PRAWODAWSTWA I POLITYKI

9.1.  Jednym z obszarów wymagających pilnego działania jest kwestia niższych płac, związana najwyraźniej z pracą w niepełnym wymiarze godzin. Sprawa ta wymaga dokonania oceny i prawdopodobnie przeglądu dyrektywy 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotyczącej Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) – załącznik: Porozumienie ramowe w sprawie pracy w niepełnym wymiarze godzin(7), przewidujące równe traktowanie pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze godzin i tych zatrudnionych w niepełnym wymiarze godzin, jak i bardziej ukierunkowanych oraz skuteczniejszych środków w ramach zbiorowych układów pracy.

9.2.  Konkretny cel zmniejszenia różnic w wynagrodzeniach powinien zostać w trybie pilnym wprowadzony do wytycznych w sprawie zatrudnienia, zwłaszcza w zakresie dostępu do szkolenia zawodowego oraz uznania kwalifikacji i umiejętności kobiet.

(1) Dz.U. C 301 E z 13.12.2007, s. 56.
(2) Teksty przyjęte, P6_TA(2008)0399.
(3) Dz.U. L 204 z 26.7.2006, s.23.
(4) Dyrektywa Rady 75/117/EWG z dnia 10 lutego 1975 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich dotyczących stosowania zasady równości wynagrodzeń dla mężczyzn i kobiet (Dz.U. L 45 z 19.2.1975, s. 19) została włączona do dyrektywy 2006/54/WE. Zgodnie z postanowieniami dyrektywy 2006/54/WE, dyrektywa 75/117/EWG zostaje uchylona z dniem 15 sierpnia 2009 r., który jest również ostatecznym terminem wdrożenia tej dyrektywy.
(5) Dz.U. L 134 z 30.4.2004, s.1.
(6) Dz.U. L 134 z 30.4.2004, s.114
(7) Dz.U. L 14 z 20.1.1998, s. 9.


Wspieranie podejmowania na wczesnym etapie działań demonstracyjnych w dziedzinie zrównoważonej produkcji energii z paliw kopalnych
PDF 230kWORD 57k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 18 listopada 2008 r. w sprawie wspierania podejmowania na wczesnym etapie działań demonstracyjnych w dziedzinie zrównoważonej produkcji energii elektrycznej z paliw kopalnych (2008/2140(INI))
P6_TA(2008)0545A6-0418/2008

Parlament Europejski,

–   uwzględniając komunikat Komisji z dnia 23 stycznia 2008 r. zatytułowany "Wspieranie podejmowania na wczesnym etapie działań demonstracyjnych w dziedzinie zrównoważonej produkcji energii z paliw kopalnych" (COM(2008)0013) oraz towarzyszący mu dokument roboczy służb Komisji na temat oceny skutków (SEC(2008)0047),

−   uwzględniając wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2003/87/WE w celu usprawnienia i rozszerzenia wspólnotowego systemu handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych (COM(2008)0016) oraz towarzyszący mu dokument roboczy służb Komisji na temat oceny skutków (SEC(2008)0052),

−   uwzględniając wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie geologicznego składowania dwutlenku węgla oraz zmieniającej dyrektywy Rady 85/337/EWG, 96/61/WE, dyrektywy 2000/60/WE, 2001/80/WE, 2004/35/WE, 2006/12/WE i rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 (COM(2008)0018) oraz towarzyszący mu dokument roboczy służb Komisji na temat oceny skutków (SEC(2008)0054),

−   uwzględniając komunikat Komisji z dnia 22 listopada 2007 r. zatytułowany "Europejski strategiczny plan w dziedzinie technologii energetycznych (plan EPSTE): Droga do niskoemisyjnych technologii przyszłości" (COM(2007)0723) oraz towarzyszące mu dokumenty robocze służb Komisji na temat mapy technologii (SEC(2007)1510) i mapy zdolności (SEC(2007)1511),

-   uwzględniając Komunikat Komisji z 23 stycznia 2008 r. zatytułowany "20 i 20 do 2020 roku: Szansa Europy na przeciwdziałanie zmianom klimatycznym" (COM(2008)0030),

-   uwzględniając komunikat Komisji z dnia 10 stycznia 2007 r., zatytułowany "Europejska polityka energetyczna" (COM(2007)0001),

-   uwzględniając decyzję nr 1982/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. dotyczącą siódmego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007-2013)(1),

–   uwzględniając art. 45 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii oraz opinię Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A6-0418/2008),

A.   mając na uwadze, że zgodnie z najnowszą wiedzą naukowo-techniczną bez masowych inwestycji badawczo-rozwojowych w inne technologie jeszcze przez wiele dziesięcioleci w UE konieczne będzie korzystanie z paliw kopalnych w celu zagwarantowania bezpieczeństwa dostaw energii,

B.   mając na uwadze, że węgiel jest jedynym paliwem kopalnym dostępnym w UE zdolnym ograniczyć zwiększającą się zależność od importu ropy i gazu z niepewnych państw trzecich, przez co ma strategiczne znaczenie,

C.   mając na uwadze, że w wielu państwach członkowskich węgiel ma duże znaczenie w koszyku energetycznym, ale że konieczna jest modernizacja elektrowni węglowych oraz znaczne inwestycje celem zmniejszenia powodowanych przez nie emisji gazów cieplarnianych,

D.   mając na uwadze, że wiele państw członkowskich dysponuje dużymi zasobami węgla, których dostępność szacuje się na okres sięgający daleko w kolejny wiek,

E.   mając na uwadze, że powszechne stosowanie technologii CCS (wychwytywania i magazynowania węgla) - w elektrowniach i długoterminowo w wysokoemisyjnych sektorach przemysłowych - może pomóc w osiągnięciu ambitnych celów UE w dziedzinie ochrony klimatu, wykraczających poza 2020 r., oraz mając na uwadze, że stosowanie tych technologii uzupełnia wysiłki w dziedzinie efektywności energetycznej po stronie popytu i podaży oraz w zakresie odnawialnych źródeł energii,

F.   mając na uwadze, że w wielu wzrastających gospodarkach na całym świecie wytwarzanie energii jest uzależnione od wykorzystania węgla, a sukces w zakresie ochrony klimatu w tych regionach jest ściśle uzależniony od możliwości wykorzystania węgla przy ograniczeniu emisji,

G.   mając na uwadze, że stosowanie technologii CCS w elektrowniach od 2020 r. będzie możliwe jedynie w takim przypadku, jeżeli za pomocą działań demonstracyjnych uda się uzyskać dalszą niezbędną wiedzę w zakresie techniki, poprawy skuteczności i rentowności oraz zapewnienia poszanowania środowiska naturalnego,

H.   mając na uwadze, że opóźnienia w procesie tworzenia instalacji demonstracyjnych stawiają pod znakiem zapytania stosowane technologii CCS w elektrowniach, a zatem również osiągnięcie celów ochrony klimatu,

I.   mając na uwadze, że jak dotąd brak jest odpowiednich ram prawnych, niezbędnych dla stosowania technologii CCS,

J.   mając na uwadze, że konieczna jest jak najszybsza transpozycja obowiązującego w tej dziedzinie prawodawstwa wspólnotowego do przepisów krajowych lub regionalnych oraz ich uzupełnienie nowymi wnioskami legislacyjnymi, w szczególności pod względem tworzenia infrastruktury transportowej,

K.   mając na uwadze, że brak przepisów prawnych utrudnia przedsiębiorstwom podejmowanie decyzji inwestycyjnych, a potencjalnym inwestorom działanie na rynkach finansowych,

L.   mając na uwadze, że należy wesprzeć stworzenie co najmniej 12 instalacji demonstracyjnych, a na szczeblu unijnym powinny być wybrane takie instalacje demonstracyjne, dzięki którym można będzie uzyskać niezbędną wiedzę odnoszącą się do poszczególnych technologii oraz różnych możliwości transportowania i magazynowania,

1.   podkreśla, że celem polityki klimatycznej UE powinna być ogólnoświatowa redukcja emisji gazów cieplarnianych;

2.   zwraca uwagę na specjalne sprawozdanie Międzyrządowego Zespołu do spraw Zmiany Klimatu (IPCC) z roku 2005, dotyczące (CCS), który uznał CCS za obiecującą technologię szybkiej redukcji ogólnoświatowej emisji gazów cieplarnianych z możliwością doprowadzenia do ograniczenia emisji aż o 55% do 2100 r.;

3.   dostrzega, że odwołanie się do technologii CCS może przyczynić się do osiągnięcia założonych celów polityki klimatycznej UE po 2020 r.; podkreśla jednakże, że wsparcie dla stosowania technologii CCS uzupełnia wysiłki podejmowane w dziedzinie poprawy wydajności energetycznej i zwiększania wykorzystania energii odnawialnych;

4.   zwraca uwagę na zobowiązanie Rady Europejskiej z dni 8 i 9 marca 2007 r. dotyczące zachęty do budowy i eksploatacji przed rokiem 2015 nawet 12 elektrowni pokazowych, wykorzystujących w komercyjnej produkcji energii zrównoważone technologie paliw kopalnych;

5.   nalega na konieczność organizowania debat krajowych oraz na włączenie wszystkich ekspertów w tej dziedzinie w podkreślanie znaczenia, jakie ma zademonstrowanie w krótkim czasie zrównoważonej produkcji energii w oparciu o paliwa kopalne;

6.   podkreśla, że dla osiągnięcia pożądanego stosowania technologii CCS w elektrowniach oraz bezpiecznego magazynowania CO2 po 2020 r. konieczne jest stworzenie co najmniej 12 instalacji demonstracyjnych w UE; uważa w tym kontekście, że w miarę możliwości działania demonstracyjne technologii CCS powinny być także popierane w innych instalacjach przemysłowych do roku 2020; podkreśla, że działania demonstracyjne procesów CCS w fazach wychwytywania, transportu i magazynowania mają na celu ustalenie, czy technologia CCS może zostać wdrożona bezpiecznie i czy stanowi ona opłacalne rozwiązanie dla problemu zmian klimatycznych;

7.   dostrzega w dalszym rozwoju i stosowaniu technologii CCS szansę zbliżenia się w jednakowym stopniu do celów w zakresie bezpieczeństwa dostaw, ochrony klimatu oraz konkurencyjności;

8.   uważa, że w związku ze znaczeniem, jakie mają paliwa kopalne dla koszyka energetycznego wielu państw na świecie, technologie CCS stosowane w UE, będąc uzupełnieniem wysiłków podejmowanych w dziedzinie poprawy wydajności energetycznej i zwiększania wykorzystania energii odnawialnych, mogą przyczynić się do zapewnienia bezpieczeństwa dostaw oraz ochrony klimatu;

9.   podkreśla, że należy ustanowić wiążące i restrykcyjne kryteria z myślą o długoterminowym bezpieczeństwie i trwałości składowisk;

10.   uważa, że składowanie pod dnem morza mogłoby w razie wypadku zagrażać ekosystemom morskim;

11.   uważa środki przedstawione przez Komisję za niewystarczające do zapewnienia pożądanych zachęt do stworzenia co najmniej 12 instalacji demonstracyjnych do 2015 r.;

12.   zachęca Komisję do dokonania dokładnej oceny kosztów każdej z 12 instalacji demonstracyjnych oraz do ustalenia udziału sektora prywatnego i sektora publicznego w ich finansowaniu;

13.   uważa, że dla zagwarantowania opracowania 12 instalacji demonstracyjnych konieczne jest bezpośrednie zaangażowanie finansowe;

14.   zwraca uwagę, że brak ram prawnych, w szczególności na szczeblu krajowym i regionalnym, oraz niepewność w zakresie przyszłych cen uprawnień w handlu emisjami znacznie utrudnia podejmowanie decyzji inwestycyjnych oraz zapewnienie finansowania na rynku finansowym dla instalacji demonstracyjnych;

15.   uważa, że dzięki zapewnieniu środków finansowych możliwe jest wyeliminowanie opóźnienia między potencjalnymi możliwościami wsparcia pochodzącymi z handlu emisjami po 2013 r. a niezbędnym etapem planowania i realizacji instalacji demonstracyjnych;

16.   proponuje w tym kontekście, aby środki pochodzące z finansowego instrumentu podziału ryzyka, zablokowane po przyjęciu siódmego ramowego programu badań aż do oceny okresowej, wykorzystać na instalacje demonstracyjne w zakresie CCS, szybko zapewniając środki wspierające, a o ile to możliwe, uzupełnić je zgodnie z propozycją Komisji we współpracy z Europejskim Bankiem Inwestycyjnym o dalsze środki finansowe;

17.   uważa ponadto, że w odniesieniu do unijnego systemu handlu emisjami (ETS) pożądane byłoby zwiększenie zachęt do produkcji z wykorzystaniem technologii CCS poprzez przyznanie w ramach ETS uprawnień do przewidzianej produkcji w oparciu o technologie CCS, zwiększając je od 2013 roku o co najmniej 25%; jest jednak zdania, że uprawnienia takie powinny być przyznane przynajmniej dwa lata przed budową, żeby mogły być wprowadzone do handlu; jest zdania, że jako alternatywę powinno się założyć przeznaczenie uprawnień w handlu emisjami o wartości 500 mln na wsparcie dla projektów w obrębie UE; zachęca ponadto państwa członkowskie do wykorzystywania środków pochodzących ze sprzedaży uprawnień do emisji w ramach ETS na wspieranie technologii CCS i niezbędnej infrastruktury;

18.   uważa za absolutnie konieczne, aby co najmniej 12 instalacji demonstracyjnych, dla których przewidywane jest udzielenie wsparcia, obejmowało możliwe kombinacje trzech technologii CCS, różnych surowców energetycznych oraz zróżnicowanych sposobów magazynowania oraz aby ich lokalizacja odzwierciedlała maksymalne zróżnicowanie geograficzne w obrębie UE;

19.   zdecydowanie zaleca, aby planowane elektrownie o przewidywanej minimalnej mocy 180 MW zostały włączone do selekcji;

20.   uważa, że konieczne jest stworzenie na szczeblu krajowym i regionalnym niezbędnych podstaw dla procedur udzielania zezwoleń na transport i magazynowanie;

21.   uważa zaangażowanie europejskie za konieczne również w zakresie ułatwiania rozwoju niezbędnej infrastruktury transportowej i zauważa w tym zakresie, że procedury zatwierdzania w odniesieniu do innej infrastruktury transportowej w poszczególnych państwach członkowskich mogą trwać wiele lat; w związku z tym podkreśla znaczenie skrócenia takich procedur w celu zagwarantowania budowy do 2020 r.;

22.   widzi możliwość wykorzystania środków z funduszy strukturalnych w instalacjach demonstracyjnych w zakresie CCS jedynie w takich przypadkach, kiedy poszczególne regiony nie wykorzystały ich jeszcze w żadnych innych projektach długoterminowych lub nie złożyły wniosków w tej sprawie i podkreśla, że w przypadku konieczności dokonania wyboru między wykorzystaniem środków na zwiększenie spójności gospodarczej i społecznej a na działania służące ochronie klimatu poziom akceptacji działań służących ochronie klimatu zmniejszy się;

23.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich.

(1) Dz.U. L 412 z 30.12.2006, s. 1.

Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności