Indeks 
Teksty przyjęte
Wtorek, 10 marca 2009 r. - Strasburg
Umowa WE/Armenia dotycząca pewnych aspektów przewozów lotniczych *
 Umowa WE/Izrael dotycząca pewnych aspektów przewozów lotniczych *
 Protokół dodatkowy do Umowy WE/RPA w sprawie handlu, rozwoju i współpracy w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do UE ***
 Kolejne etapy rozwoju zarządzania granicami w Unii Europejskiej i podobnych doświadczeń w krajach trzecich
 Transgraniczne przenoszenie siedziby spółek
 Wspólny europejski system azylowy
 Plan działania Komisji na rzecz zintegrowanych ram kontroli wewnętrznej
 Współpraca pomiędzy sądami państw członkowskich przy przeprowadzaniu dowodów w sprawach cywilnych lub handlowych
 Wdrożenie dyrektywy 2006/43/WE w sprawie ustawowych badań rocznych sprawozdań finansowych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych
 Równe traktowanie i równy dostęp kobiet i mężczyzn do sztuki widowiskowej
 Wymogi techniczne w zakresie homologacji typu pojazdów silnikowych dotyczące ich bezpieczeństwa ogólnego ***I
 Emisje przemysłowe (zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola) (przekształcenie) ***I
 Statut europejskiej spółki prywatnej *
 Wytyczne dotyczące procedury budżetowej na rok 2010, Sekcja III - Komisja
 Wytyczne dotyczące procedury budżetowej na rok 2010, sekcje I-II, IV-IX
 Uczciwość gier hazardowych online
 Zapewnianie jakości żywności, w tym harmonizacja lub wzajemne uznawanie norm
 Sprawozdania Komisji dotyczącego polityki konkurencji za rok 2006 i 2007
 Program "Small Business Act"

Umowa WE/Armenia dotycząca pewnych aspektów przewozów lotniczych *
PDF 191kWORD 31k
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 10 marca 2009 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady w sprawie zawarcia umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Armenii dotyczącej pewnych aspektów przewozów lotniczych (COM(2007)0729 – C6-0519/2008 – 2007/0251(CNS))
P6_TA(2009)0082A6-0049/2009

(Procedura konsultacji)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek dotyczący decyzji Rady (COM(2007)0729),

–   uwzględniając art. 80 ust. 2 oraz art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze traktatu WE,

–   uwzględniając art. 300 ust. 3 akapit pierwszy traktatu WE, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C6-0519/2008),

–   uwzględniając art. 51 oraz art. 83 ust. 7 i art. 43 ust. 1 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Transportu i Turystyki (A6-0049/2009),

1.   zatwierdza zawarcie umowy;

2.   zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Republiki Armenii.


Umowa WE/Izrael dotycząca pewnych aspektów przewozów lotniczych *
PDF 192kWORD 31k
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 10 marca 2009 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady odnośnie zawarcia umowy między Wspólnotą Europejską a Państwem Izrael dotyczącej pewnych aspektów przewozów lotniczych (COM(2008)0178 – C6-0520/2008 – 2008/0068(CNS))
P6_TA(2009)0083A6-0059/2009

(Procedura konsultacji)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek dotyczący decyzji Rady (COM(2008)0178),

–   uwzględniając art. 80 ust. 2 oraz art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze Traktatu WE,

–   uwzględniając art. 300 ust. 3 akapit pierwszy Traktatu WE, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C6-0520/2008),

–   uwzględniając art. 51 oraz art. 83 ust. 7 i art. 43 ust. 1 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Transportu i Turystyki (A6-0059/2009),

1.   zatwierdza zawarcie umowy;

2.   zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Państwa Izrael.


Protokół dodatkowy do Umowy WE/RPA w sprawie handlu, rozwoju i współpracy w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do UE ***
PDF 192kWORD 31k
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 10 marca 2009 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady w sprawie zawarcia protokołu dodatkowego do Umowy w sprawie handlu, rozwoju i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Południowej Afryki, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej (16447/2008 - COM(2008)0749 – C6-0017/2009 – 2008/0212(AVC))
P6_TA(2009)0084A6-0073/2009

(Procedura zgody)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając tekst Rady (16447/2008),

–   uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę na mocy art. 300 ust. 3 akapit drugi, w związku z art. 310 oraz art. 300 ust. 2 akapit pierwszy traktatu WE (C6-0017/2009),

–   uwzględniając art. 75 oraz art. 83 ust. 7 Regulaminu,

–   uwzględniając zalecenie Komisji Rozwoju (A6-0073/2009),

1.   wyraża zgodę na zawarcie protokołu dodatkowego;

2.   zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania swojego stanowiska Radzie i Komisji.


Kolejne etapy rozwoju zarządzania granicami w Unii Europejskiej i podobnych doświadczeń w krajach trzecich
PDF 305kWORD 63k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 10 marca 2009 r. w sprawie kolejnych etapów rozwoju zarządzania granicami w Unii Europejskiej i podobnych doświadczeń w krajach trzecich (2008/2181(INI))
P6_TA(2009)0085A6-0061/2009

Parlament Europejski,

–   uwzględniając komunikat Komisji z dnia 13 lutego 2008 r. zatytułowany "Przygotowanie kolejnych etapów rozwoju zarządzania granicami w Unii Europejskiej" (COM(2008)0069),

–   uwzględniając komunikat Komisji z dnia 13 lutego 2008 r. zatytułowany "Sprawozdanie w sprawie oceny i przyszłego rozwoju agencji Frontex" (COM(2008)0067),

–   uwzględniając komunikat Komisji z dnia 13 lutego 2008 r. zatytułowany "Analiza projektu stworzenia europejskiego systemu nadzorowania granic (Eurosur)" (COM(2008)0068),

–   uwzględniając wstępne uwagi Europejskiego Inspektora Ochrony Danych z dnia 3 marca 2008 r. oraz wspólne uwagi Grupy roboczej ds. ochrony danych powołanej na mocy art. 29 i Grupy roboczej ds. policji i wymiaru sprawiedliwości z dnia 29 kwietnia 2008 r. w sprawie trzech ww. komunikatów,

–   uwzględniając konkluzje Rady w sprawie zarządzania granicami zewnętrznymi państw członkowskich Unii Europejskiej,

–   uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiające wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen)(1),

–   uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 767/2008 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 lipca 2008 r. w sprawie Wizowego Systemu Informacyjnego (VIS) oraz wymiany danych pomiędzy państwami członkowskimi na temat wiz krótkoterminowych (rozporządzenie w sprawie VIS)(2),

–   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1104/2008 z dnia 24 października 2008 r. w sprawie migracji z systemu informacyjnego Schengen (SIS 1+) do systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II)(3) oraz decyzję Rady 2008/839/WSiSW z dnia 24 października 2008 r. w sprawie migracji z systemu informacyjnego Schengen (SIS 1+) do systemu informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II)(4),

–   uwzględniając komunikat Komisji z dnia 24 listopada 2005 r. w sprawie zwiększenia skuteczności, interoperacyjności i efektu synergii wynikającego ze współdziałania europejskich baz danych w dziedzinie sprawiedliwości i spraw wewnętrznych (COM(2005)0597),

–   uwzględniając własną rezolucję z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie oceny oraz przyszłego rozwoju agencji FRONTEX i europejskiego systemu nadzoru granic (EUROSUR)(5),

–   uwzględniając art. 45 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A6-0061/2009),

A.   mając na uwadze, że zniesienie kontroli na granicach wewnętrznych UE stanowi jedno z największych osiągnięć europejskiej integracji,

B.   mając na uwadze, że obszar bez granic wewnętrznych nie może funkcjonować bez wspólnej odpowiedzialności i solidarności w zarządzaniu granicami zewnętrznymi,

C.   mając na uwadze, że należy zwrócić uwagę na współpracę z organami bezpieczeństwa granic krajów trzecich zgodnie z ogólną polityką zewnętrzną UE,

D.   mając na uwadze, że zewnętrzne granice UE przekracza co roku 160 mln obywateli UE, 60 mln obywateli krajów trzecich objętych obowiązkiem wizowym oraz 80 mln obywateli nieobjętych obowiązkiem wizowym,

E.   mając na uwadze, że zwiększenie bezpieczeństwa granic musi iść w parze z ułatwianiem przepływu pasażerów i wspieraniem mobilności w coraz bardziej zglobalizowanym świecie,

F.   mając na uwadze, że w ramach zintegrowanego zarządzania granicami UE wiele instrumentów i programów zostało już opracowanych, jest opracowywanych lub znajduje się w fazie politycznych zamierzeń,

G.   mając na uwadze, że Komisja oświadczyła, iż w okresie 2009-2010 będzie gotowa do przedstawienia wniosków legislacyjnych dotyczących wprowadzenia systemu wjazdu/wyjazdu, programu rejestracji podróżnych (PRP) oraz elektronicznego systemu zezwoleń na podróż (ESTA),

H.   mając na uwadze, że podobne systemy istnieją w Australii i są obecnie wprowadzane przez USA jako część programu US-VISIT,

I.   mając na uwadze, iż wciąż brak kompleksowego planu głównego, przedstawiającego w całości unijną strategię zarządzania granicami, a także szczegółowej oceny istniejących i przygotowywanych systemów,

System wjazdu/wyjazdu

1.   jest świadom, że osoby nadmiernie przedłużające pobyt (ang. "overstayers"), które mają podstawowe znaczenie w proponowanym systemie wjazdu/wyjazdu, stanowią prawdopodobnie największą kategorię nielegalnych imigrantów w UE; wymaga zatem dostarczenia obszerniejszych informacji na temat danych zgromadzonych przez wykonawcę zewnętrznego, według których "w 2006 r. w UE-25 przebywało do 8 milionów nielegalnych imigrantów"(6); nalega ponadto na precyzyjne zdefiniowanie terminu "osoba nadmiernie przedłużająca pobyt", w tym ewentualnych wyjątków dopuszczalnych pod konkretnymi warunkami, a także na przeprowadzenie ściślejszej analizy jakościowej i ilościowej dotyczącej zagrożeń/ryzyka/kosztów, jakie powodują oni dla społeczeństwa europejskiego;

2.   wskazuje, że chociaż proponowany system oraz informacje we wpisach mogłyby umożliwić powstrzymanie obywateli państw trzecich przed nadmiernym przedłużaniem pobytu oraz dostarczyć dane i informacje dotyczące schematów tego procederu, dalsze kontakty z organami ochrony porządku publicznego są nadal konieczne do ujęcia osób, które nadmiernie przedłużają okres pobytu, a w związku z tym nie sądzi, że proponowany system powstrzyma samo zjawisko nadmiernego przedłużania pobytu;

3.   nie posiada dostatecznych informacji na temat sposobu, w jaki system ten zostanie zintegrowany z istniejącymi ramami i będzie z nimi współdziałał, ani w sprawie możliwych zmian, które mogą okazać się konieczne do wprowadzenia do istniejącego systemu, czy obecnych kosztów systemu; uważa zatem, iż wciąż budzi wątpliwości bezwzględna konieczność wprowadzenia tego rodzaju systemu;

4.   przypomina, że właściwe funkcjonowanie systemu wjazdu/wyjazdu zależy zarówno materialnie, jak i operacyjnie od sukcesu VIS i SIS II; podkreśla, że systemy te nie są jeszcze całkowicie wdrożone i dlatego nie mogły być należycie ocenione; podkreśla, że operacyjność i niezawodność SIS II są stawiane pod znakiem zapytania;

5.   zauważa, że bez wątpienia i na podstawie wniosków wyciągniętych w USA wprowadzenie w życie możliwości wyjazdowych jest trudniejsze niż w przypadku możliwości wjazdowych, co w szczególności dotyczy wyjazdu drogą morską i lądową, ponadto, na podstawie wyciągniętych wniosków, wyraża poważne obawy co do opłacalności takiego systemu; wzywa zatem Komisję do dostarczenia dodatkowych informacji na temat faktycznych inwestycji wymaganych w związku z takim systemem;

Program rejestracji podróżnych (RTP)

6.   popiera w zasadzie koncepcję programu rejestracji podróżnych (RTP) w przypadku obywateli państw trzecich, niezależnie od tego, czy są oni objęci obowiązkiem wizowym, co pomogłoby przyspieszyć przepływ podróżnych i zapobiegłoby zatorom w punktach wjazdu i wyjazdu, oraz ewentualne korzystanie z automatycznych bramek przez obywateli UE, gdyż prawo wspólnotowe w obecnym brzmieniu nie daje możliwości uproszczenia odprawy granicznej za wyjątkiem przypadku obywateli państw trzecich zamieszkałych na terenach przygranicznych;

7.   kwestionuje jednak terminologię zastosowaną w wymienionym wyżej komunikacie zatytułowanym "Przygotowanie kolejnych etapów rozwoju zarządzania granicami w Unii Europejskiej" (podróżni "stanowiący niewielkie zagrożenie" i osoby podróżujące "w dobrej wierze"), ponieważ oznaczałoby to, że znaczna liczba podróżnych jest z góry uznawana za "osoby stanowiące duże zagrożenie" i "podróżujące w złej wierze", i zaleca pojęcie "często podróżujący";

8.   wskazuje, że wiele państw członkowskich już wprowadziło lub przygotowuje tego rodzaju program RTP dla obywateli państw trzecich oraz podkreśla niebezpieczeństwo powstania mozaiki dwudziestu siedmiu systemów opartych na różnych kryteriach, w tym ochronę danych i opłaty; zdaje sobie sprawę, że Holandia oraz Niemcy, Wielka Brytania i FRONTEX starają się promować "Międzynarodowy program przyspieszonej odprawy pasażerów" jako ewentualny wzór dla innych państw członkowskich;

9.   opowiada się za zharmonizowanym podejściem i w związku z tym wzywa Komisję do przyspieszenia procesu w oparciu o najlepsze praktyki w państwach członkowskich oraz o dopilnowanie, by państwa członkowskie nadal postępowały zgodnie z prawem wspólnotowym;

10.   zauważa, że RTP dla obywateli państw trzecich różni się od RTP dla obywateli UE; podkreśla w związku z tym, że cały czas należy zachować wyraźne rozróżnienie między obydwoma kategoriami;

Elektroniczny system zezwoleń na podróż (ESTA)

11.   przyznaje, że niewłaściwym rozwiązaniem byłoby koncentrowanie środków bezpieczeństwa wyłącznie na obywatelach państw trzecich, którzy podróżują do UE z krajów objętych obowiązkiem wizowym; zapytuje jednak czy proponowany system jest bezwzględnie konieczny i chciałby otrzymać szczegółowe wyjaśnienia dotyczące racjonalnych przesłanek wprowadzenia systemu; jest przekonany, że odpowiednie rozwiązanie stanowi ścisła współpraca, w szczególności między służbami wywiadu, a nie ogólne masowe gromadzenie danych;

12.   pragnie, aby informowano go o dokładnym harmonogramie i szczegółach badania, jakie zamierza przeprowadzić Komisja;

Ochrona danych i obawy dotyczące danych biometrycznych

13.   uważa za niemożliwy do zaakceptowania fakt, iż Komisja nie przeprowadziła konsultacji ani z Europejskim Inspektorem Ochrony Danych (EDPS), który niemniej jednak wyraził pewne obawy, ani z Grupą roboczą ds. ochrony danych powołaną na mocy art. 29 przed przyjęciem wymienionego wyżej komunikatu zatytułowanego "Przygotowanie kolejnych etapów rozwoju zarządzania granicami w Unii Europejskiej"; wnioskuje zatem, aby Komisja przeprowadzała tego rodzaju konsultacje z tymi organami w odniesieniu do wszelkich działań podejmowanych w związku z tym komunikatem, gdyż proponowane elementy podstawowe skutkują przetwarzaniem znacznych ilości danych osobowych;

14.   jest świadomy faktu, że dane biometryczne są teoretycznie skutecznymi identyfikatorami tożsamości, ponieważ poddawane pomiarowi cechy mają być niepowtarzalne w przypadku każdego człowieka; podkreśla jednak, że wiarygodność danych biometrycznych nie jest nigdy stuprocentowa, a cechy biometryczne nie są we wszystkich przypadkach precyzyjne; wskazuje jednak, że należy przewidzieć procedurę umożliwiającą wycofanie się z systemu w każdym momencie, a także lepiej opracowywać profile ryzyka;

15.   nalega na standardowy protokół stosowania i wymiany informacji biometrycznych oraz na umowy kontroli interfejsu definiujące zasady stosowania protokołu; ponadto jest zdania, że stosowanie danych biometrycznych powinno podlegać standardowi jakości, aby uniknąć różnic w dopuszczalności między różnymi systemami wykorzystywanymi przez państwa członkowskie;

16.   uważa podejście oparte na "dążeniu do prywatności" za kluczowy element każdego kroku, który może zagrażać danym osobowym osób oraz zaufaniu publicznemu i zaufaniu wobec organów będących w posiadaniu informacji o nich;

Wnioski

17.   uważa cel, jakim jest prawdziwe zintegrowane zarządzanie granicami, za całkowicie uzasadniony i zgadza się, iż ważne jest dalsze rozwijanie i wzmacnianie wspólnej polityki UE w zakresie zarządzania granicami;

18.   jest jednak zdania, że w kwestii zarządzania granicami i imigracją w błyskawicznym tempie mnożą się daleko idące propozycje; zwraca się w związku z tym do Komisji o myślenie kategoriami zapotrzebowania na logistykę graniczną i jej kosztów;

19 wyraża ponadto ubolewanie, że polityka zarządzania granicami UE ma opierać się na przekonaniu, że każdy podróżny jest potencjalnie podejrzany i musi udowodnić swoją uczciwość;

20.   krytykuje brak kompleksowego planu głównego, przedstawiającego w całości unijne cele i strategię zarządzania granicami, a także brak szczegółów pokazujących w jaki sposób wszystkie powiązane z tym programy i plany (już obowiązujące, przygotowywane lub znajdujące się w sferze politycznych zamierzeń) mają wspólnie funkcjonować, a także jak można zoptymalizować powiązania między nimi; uważa, że rozpatrując strategię zarządzania granicami UE, Komisja powinna przede wszystkim przeanalizować skuteczność istniejących systemów zarządzania granicami państw członkowskich w celu uzyskania między nimi optymalnej synergii;

21.   podkreśla potrzebę dokonania przede wszystkim oceny istniejących systemów, a także systemów przygotowywanych, oraz podkreśla, że zdolność UE do osiągnięcia strategicznych celów zależy w dużej mierze od pomyślnego zarządzania wzajemnymi zależnościami między powiązanymi ze sobą programami, gdyż pokrywanie się zakresów programów i brak spójności między nimi będą mieć w efekcie niekorzystny wpływ na wydajność organizacyjną i wyniki; jest zdania, że nie powinno się tworzyć nowych instrumentów czy systemów, zanim istniejące narzędzia nie staną się w pełni operacyjne, bezpieczne i niezawodne;

22.   jest zdania, że przed dokonaniem jakichkolwiek inwestycji ogromne znaczenie ma jasne określenie warunków działania, aby odpowiednio dostosować wszelkie środki i nowe inicjatywy; wskazuje ponadto, że należy jasno ustalić, jakie zmiany są konieczne dla zapewnienia harmonijnego współdziałania technologii i procedur oraz podkreśla, że wszystkie inwestycje powinny być uzasadnione ekonomicznie;

23.   wyraża wątpliwości co do konieczności i współmierności planowanych środków z uwagi na ich kosztowny charakter i potencjalne ryzyko, jakie mogą stanowić dla ochrony danych osobowych; jest zatem zdania, że należy dokonać ich oceny w kontekście tych kryteriów przed planowaniem jakiegokolwiek formalnego wniosku;

24.   przyznaje, że osiągnięcie równowagi między zapewnieniem swobodnego przepływu coraz większej liczby osób przez granice a zagwarantowaniem większego bezpieczeństwa obywateli Europy jest zadaniem złożonym i zgadza się, że wykorzystanie danych oferuje wyraźne korzyści; jednocześnie jest zdania, że zaufanie społeczeństwa do działań rządu może zostać utrzymane tylko wówczas, gdy zapewnione zostaną wystarczające zabezpieczenia danych, nadzór i możliwości odwołania;

o
o   o

25.   zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich, Europejskiemu Inspektorowi Ochrony Danych oraz Europejskiej Agencji Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej (Frontex).

(1) Dz.U. L 105 z 13.4.2006, s. 1.
(2) Dz.U. L 218 z 13.8.2008, s. 60.
(3) Dz.U. L 299 z 8.11.2008, s. 1.
(4) Dz.U. L 299 z 8.11.2008, s. 43.
(5) Teksty przyjęte, P6_TA(2008)0633.
(6) SEC(2008) 0153.


Transgraniczne przenoszenie siedziby spółek
PDF 377kWORD 68k
Rezolucja
Załącznik
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 10 marca 2009 r. z zaleceniami dla Komisji w sprawie transgranicznego przenoszenia siedziby spółek (2008/2196(INI))
P6_TA(2009)0086A6-0040/2009

Parlament Europejski,

–   uwzględniając art. 192 ust. 2 akapit drugi traktatu WE,

–   uwzględniając art. 43 i 48 traktatu WE,

–   uwzględniając komunikat Komisji z dnia 21 maja 2003 r. zatytułowany "Unowocześnienie prawa spółek oraz wzmocnienie ładu korporacyjnego – plan przyszłych działań" (COM(2003)0284),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie komunikatu Komisji do Rady oraz Parlamentu Europejskiego: unowocześnienie prawa spółek oraz wzmocnienie ładu korporacyjnego w Unii Europejskiej - plan postępu(1),

–   uwzględniając rezolucję z dnia 4 lipca 2006 r. w sprawie ostatnich działań i perspektyw w dziedzinie prawa spółek(2),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 25 października 2007 r. w sprawie europejskiej spółki prywatnej i czternastej dyrektywy o prawie spółek dotyczącej przenoszenia siedzib spółek(3),

–   uwzględniając orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości w sprawach: Daily Mail i General Trust(4), Centros(5), Überseering(6), Inspire Art(7), SEVIC Systems(8) oraz Cadbury Schweppes(9),

–   uwzględniając art. 39 i 45 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej oraz opinię Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A6-0040/2009),

A.   mając na uwadze, że spółki powinny korzystać ze swobody działalności gospodarczej w ramach rynku wewnętrznego zgodnie z traktatem WE i wykładnią Trybunału Sprawiedliwości,

B.   mając na uwadze, że transgraniczne przenoszenie spółek jest jednym z zasadniczych elementów urzeczywistnienia rynku wewnętrznego,

C.   mając na uwadze, że transgraniczne przeniesienie siedziby spółki nie powinno prowadzić do jej rozwiązania ani też chwilowej czy trwałej utraty osobowości prawnej,

D.   mając na uwadze, że transgraniczne przeniesienie siedziby spółki nie powinno prowadzić do obchodzenia przepisów prawnych, socjalnych i podatkowych,

E.   mając na uwadze, że należy zabezpieczyć prawa innych zainteresowanych stron dotkniętych przeniesieniem, takich jak wspólnicy mniejszościowi, pracownicy i wierzyciele itp.,

F.   mając na uwadze, że odpowiednie akty prawa wspólnotowego ustanawiające prawo pracowników do otrzymywania informacji, wyrażania opinii i uczestnictwa w przedsiębiorstwach o zasięgu transgranicznym, a także zabezpieczające przysługujące pracownikom prawa uczestnictwa (dyrektywy 94/45/WE(10) i 2005/56/WE(11)) powinny zostać w całości zachowane, a zatem przeniesienie siedziby spółki nie powinno prowadzić do utraty wyżej wymienionych praw,

G.   mając na uwadze, że przepis zobowiązujący spółkę do posiadania głównej i statutowej siedziby w tym samym państwie członkowskim byłby sprzeczny z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości dotyczącym swobody przedsiębiorczości i w związku z tym naruszałby przepisy prawa WE,

1.   zwraca się do Komisji o przedstawienie Parlamentowi do dnia 31 marca 2009 r., na podstawie art. 44 traktatu WE, projektu legislacyjnego dotyczącego dyrektywy ustanawiającej narzędzia koordynacji przepisów państw członkowskich w celu ułatwienia transgranicznego przenoszenia w obrębie Wspólnoty siedziby spółki zawiązanej zgodnie z prawodawstwem państwa członkowskiego (czternasta dyrektywa o spółkach), a także zwraca się o opracowanie wymienionego wniosku w ramach dyskusji międzyinstytucjonalnych, zgodnie ze szczegółowymi zaleceniami przedstawionymi poniżej;

2.   stwierdza, że w chwili obecnej przedsiębiorstwa mogą przenieść swoją siedzibę jedynie poprzez jej rozwiązanie i utworzenie nowej osoby prawnej w docelowym państwie członkowskim lub poprzez utworzenie nowej osoby prawnej w docelowym państwie członkowskim, a następnie dokonanie fuzji obu przedsiębiorstw; ponadto zauważa, że taka procedura wiąże się z obciążeniami administracyjnymi, kosztami i skutkami społecznymi i nie zapewnia bezpieczeństwa prawnego;

3.   zwraca uwagę na swobodę przedsiębiorczości, zagwarantowaną przedsiębiorstwom na mocy art. 48 traktatu WE i zinterpretowaną przez Trybunał Sprawiedliwości(12);

4.   wskazuje, że przeniesienie siedziby spółki wiąże się z przeniesieniem funkcji nadzorczych; podkreśla, że w kontekście opracowywania czternastej dyrektywy o spółkach dotyczącej transgranicznego przeniesienia siedziby spółki należy zapewnić ochronę istniejących praw udziałowców, wierzycieli i pracowników oraz utrzymać dotychczasową równowagę w zarządzaniu przedsiębiorstwem ("nadzór właścicielski");

5.   proponuje zamieścić w nowej dyrektywie odesłanie do dyrektyw 94/45/WE i 2005/56/WE, aby zapewnić spójność i zasadnicze elementy procedury uczestnictwa pracowników zgodnie z dyrektywami UE o spółkach;

6.   jest zdania, że przeniesienie siedziby spółki powinno być obwarowane warunkiem sporządzenia planu przeniesienia oraz sprawozdania wyjaśniającego i uzasadniającego prawne i gospodarcze aspekty i wszelkie skutki przeniesienia dla udziałowców i pracowników; zwraca uwagę, że plan przeniesienia i sprawozdanie muszą zostać we właściwym czasie udostępnione wszystkim zaangażowanym stronom;

7.   w kontekście strategii lizbońskiej zwraca uwagę na pozytywny wpływ konkurencji podatkowej na wzrost gospodarczy;

8.   wskazuje, że przeniesienie siedziby spółki powinno odbywać się w sposób neutralny pod względem podatkowym;

9.   sugeruje poprawę wymiany informacji i pomocy administracyjnej między organami podatkowymi;

10.   domaga się przejrzystości w odniesieniu do stosowania nowej dyrektywy w państwach członkowskich i proponuje w związku z tym wprowadzenie dla państw członkowskich wymogu powiadamiania Komisji, zgodnie z którym przedsiębiorstwa przenoszące siedzibę z zastosowaniem przepisów dyrektywy muszą być wpisywane do europejskiego rejestru spółek; zwraca uwagę, że przy wprowadzaniu wymogu powiadamiania do prawodawstwa krajowego należy w oparciu o lepsze stanowienie prawa zapobiec nadmiarowi informacji ("zalew informacji") pod warunkiem zapewnienia wystarczających informacji;

11.   stwierdza, że zalecenia te są zgodne z zasadą pomocniczości oraz podstawowymi prawami obywateli;

12.   uważa, iż wnioskowany projekt nie pociąga za sobą skutków finansowych;

13.   zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji, a także szczegółowych zaleceń Komisji i Radzie oraz parlamentom i rządom państw członkowskich.

ZAŁĄCZNIK DO REZOLUCJI:

SZCZEGÓŁOWE ZALECENIA W SPRAWIE TREŚCI WNIOSKOWANEGO PROJEKTU

Parlament Europejski zwraca się do Komisji o przedłożenie wniosku dotyczącego dyrektywy, który zawierałby następujące elementy:

Zalecenie 1 (skutki transgranicznego przeniesienia siedziby spółki)

Transgraniczne przeniesienie siedziby nie prowadzi do rozwiązania spółki ani do chwilowej bądź trwałej utraty osobowości prawnej; w związku z tym spółka zachowuje swoją osobowość prawną, a wszystkie jej aktywa, pasywa i stosunki umowne nie podlegają żadnym zmianom. Ponadto przeniesienie nie może prowadzić do obchodzenia przepisów prawnych, socjalnych i podatkowych. Przeniesienie obowiązuje od dnia rejestracji w przyjmującym państwie członkowskim. Od dnia rejestracji w przyjmującym państwie członkowskim spółka podlega prawodawstwu tego państwa.

Zalecenie 2 (procedura przeniesienia wewnątrz spółki)

Kierownictwo lub zarząd spółki, która planuje przeniesienie siedziby, ma obowiązek sporządzić projekt przeniesienia. W projekcie należy uwzględnić co najmniej:

   (a) formę prawną, nazwę i siedzibę spółki w państwie członkowskim pochodzenia;
   (b) planowaną formę prawną, nazwę i siedzibę spółki w przyjmującym państwie członkowskim;
   (c) planowany statut i umowę spółki w przyjmującym państwie członkowskim;
   (d) planowany harmonogram przeniesienia;
   (e) dzień, od którego transakcje spółki zamierzającej przenieść siedzibę będą traktowane do celów księgowych jako zawarte w przyjmującym państwie członkowskim;
   (f) w odpowiednich przypadkach szczegółowe informacje na temat przeniesienia siedziby zarządu lub głównego miejsca prowadzenia działalności;
   (g) zagwarantowane prawa wspólników, pracowników i wierzycieli spółki lub propozycje odpowiednich działań;
   (h) jeżeli zarządzanie spółką odbywa się na podstawie uczestnictwa pracowników i o ile odpowiedni plan nie jest narzucony prawodawstwem krajowym przyjmującego państwa członkowskiego, informacje na temat procedur określania zasad uczestnictwa pracowników.

Projekt przeniesienia przedkładany jest wspólnikom i przedstawicielom pracowników spółki do rozpatrzenia w określonym terminie poprzedzającym datę walnego zgromadzenia udziałowców.

Spółka planująca przeniesienie siedziby ma obowiązek opublikować – zgodnie z obowiązującym prawodawstwem krajowym wynikającym z dyrektywy 68/151/EWG(13) – co najmniej następujące dane:

   (a) formę prawną, nazwę i siedzibę spółki w państwie członkowskim pochodzenia, jak również te same dane w przyjmującym państwie członkowskim;
   (b) rejestr, do którego wpisane zostały dokumenty i dane spółki, o których mowa w art. 3 ust. 2 dyrektywy 68/151/EWG, oraz numer wpisu, pod którym spółka widnieje w powyższym rejestrze;
   (c) zasady wykonywania praw przez wierzycieli spółki i wspólników mniejszościowych oraz adres, pod którym można uzyskać nieodpłatnie wszelkie informacje dotyczące wspomnianych wyżej zasad.

Kierownictwo lub zarząd spółki planującej przeniesienie siedziby sporządza również raport, w którym wyjaśnia i uzasadnia aspekty prawne i ekonomiczne projektu oraz podaje jego skutki dla wspólników, wierzycieli i pracowników spółki, o ile nie zostaną podjęte inne ustalenia.

Zalecenie 3 (decyzja o przeniesieniu siedziby podejmowana na walnym zgromadzeniu udziałowców)

Walne zgromadzenie udziałowców zatwierdza projekt przeniesienia siedziby zgodnie z ustaleniami poczynionymi przez większość wymaganą do zmiany statutu i umowy spółki na mocy prawodawstwa obowiązującego w kraju, który jest państwem członkowskim pochodzenia.

Jeżeli zarządzanie spółką odbywa się na zasadach uczestnictwa pracowników, walne zgromadzenie udziałowców może uzależnić dokonanie przeniesienia siedziby od zatwierdzenia przez nie zasad uczestnictwa pracowników ustalonych w przyjmującym państwie członkowskim.

Zalecenie 4 (procedura administracyjna i weryfikacja przeniesienia siedziby)

Państwo członkowskie pochodzenia weryfikuje zgodnie z własnym prawodawstwem legalność procedury przeniesienia. Właściwy organ wyznaczony przez państwo członkowskie pochodzenia wydaje zaświadczenie potwierdzające wykonanie wszelkich wymaganych czynności i dopełnienie formalności.

Zaświadczenie, kopia statutu i umowy spółki, które mają obowiązywać w przyjmującym państwie członkowskim, a także kopia projektu przeniesienia przedkładane są w odpowiednim terminie organowi odpowiedzialnemu za rejestrację spółek w przyjmującym państwie członkowskim. Wymienione dokumenty są wystarczające do zarejestrowania spółki w przyjmującym państwie członkowskim. Organ zajmujący się rejestracją w przyjmującym państwie członkowskim sprawdza, czy spełnione zostały wymogi rzeczowe i formalne dotyczące przeniesienia.

Właściwy organ przyjmującego państwa członkowskiego informuje bezzwłocznie odpowiedni organ w państwie członkowskim pochodzenia o dokonaniu rejestracji. Wówczas właściwy organ w państwie członkowskim pochodzenia wykreśla spółkę z rejestru.

Informacje o zarejestrowaniu spółki w przyjmującym państwie członkowskim oraz o jej wykreśleniu z rejestru w państwie członkowskim pochodzenia powinny zostać opublikowane. Należy wówczas podać co najmniej następujące dane:

   (a) datę rejestracji;
   (b) nowy i poprzedni numer wpisu w odpowiednich rejestrach przyjmującego państwa członkowskiego oraz państwa członkowskiego pochodzenia.

Zalecenie 5 (uczestnictwo pracowników)

Uczestnictwo pracowników podlega prawodawstwu przyjmującego państwa członkowskiego.

Prawodawstwo przyjmującego państwa członkowskiego nie ma jednak zastosowania, jeżeli:

   (a) przyjmujące państwo członkowskie nie zapewnia co najmniej równoważnego poziomu uczestnictwa, jaki spółka stosowała w państwie członkowskim pochodzenia, lub
   (b) prawodawstwo przyjmującego państwa członkowskiego nie zapewnia pracownikom zakładów spółki znajdujących się w innych państwach członkowskich takich samych uprawnień w zakresie wykonania prawa uczestnictwa, jakie przysługiwały wspomnianym pracownikom przed przeniesieniem.

W wymienionych wyżej przypadkach zastosowanie mają przepisy art. 16 dyrektywy 2005/56/WE.

Zalecenie 6 (osoby trzecie dotknięte przeniesieniem siedziby)

Spółka, przeciwko której wszczęto postępowanie o rozwiązanie, likwidację, ogłoszenie upadłości lub wstrzymanie płatności lub też inne tego rodzaju postępowanie, nie może przeprowadzić transgranicznego przeniesienia siedziby wewnątrz Wspólnoty.

Do celów postępowania sądowego lub administracyjnego, które jest w toku i rozpoczęło się przed przeniesieniem siedziby, uznaje się, że spółka ma siedzibę w państwie członkowskim pochodzenia.

(1) Dz.U. C 104 E z 30.4.2004, s. 714.
(2) Dz.U. C 303 E z 13.12.2006, s. 114.
(3) Dz.U. C 263 E z 16.10.2008, s. 671.
(4) Sprawa 81/87 Daily Mail i General Trust [1988] Zb. Orz., s. 5483.
(5) Sprawa C-212/97 Centros [1999] Zb. Orz., s. I-1459.
(6) Sprawa C-208/00 Überseering [2002] Zb. Orz., s. I-9919.
(7) Sprawa C-167/01 Inspire Art [2003] Zb. Orz., s. I-10155.
(8) Sprawa C-411/03 SEVIC Systems [2005] Zb. Orz., s. I-10805.
(9) Sprawa C-196/04 Cadbury Schweppes [2006] Zb. Orz., s. I-7995.
(10) Dyrektywa Rady 94/45/WE z dnia 22 września 1994 r. w sprawie ustanowienia Europejskiej Rady Zakładowej lub trybu informowania i konsultowania pracowników w przedsiębiorstwach lub w grupach przedsiębiorstw o zasięgu wspólnotowym (Dz.U. L 254 z 30.9.1994, s. 64).
(11) Dyrektywa 2005/56/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie transgranicznego łączenia się spółek kapitałowych (Dz.U. L 310 z 25.11.2005, s. 1).
(12) Cytowane powyżej orzeczenie w sprawie Centros.
(13) Pierwsza dyrektywa Rady 68/151/EWG z dnia 9 marca 1968 r. w sprawie koordynacji gwarancji, jakie są wymagane w państwach członkowskich od spółek w rozumieniu art. 58 ust. 2 Traktatu, w celu uzyskania ich równoważności w całej Wspólnocie, dla zapewnienia ochrony interesów zarówno wspólników jak i osób trzecich (Dz.U. L 65 z 14.3.1968, s. 8).


Wspólny europejski system azylowy
PDF 386kWORD 87k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 10 marca 2009 r. w sprawie przyszłości wspólnego europejskiego systemu azylowego (2008/2305(INI))
P6_TA(2009)0087A6-0050/2009

Parlament Europejski,

–   uwzględniając art. 63 ust. 1 i 2 Traktatu WE,

–   uwzględniając Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej,

–   uwzględniając Konwencję genewską z 1951 r. dotyczącą statusu uchodźców oraz jej protokół uzupełniający z 1967 r.,

–   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 343/2003 z dnia 18 lutego 2003 r. ustanawiające kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl wniesionego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego(1) ("rozporządzenie dublińskie"),

–   uwzględniając dyrektywę Rady 2003/9/WE z dnia 27 stycznia 2003 r. ustanawiającą minimalne normy dotyczące przyjmowania osób ubiegających się o azyl w państwach członkowskich(2) ("dyrektywa w sprawie przyjmowania uchodźców"),

–   uwzględniając dyrektywę Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich(3) ("dyrektywa w sprawie azylu"),

–   uwzględniając dyrektywę Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osób, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony(4),

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji w sprawie stosowania dyrektywy 2003/9/WE z dnia 27 stycznia 2003 r. ustanawiającej minimalne normy dotyczące przyjmowania osób ubiegających się o azyl w państwach członkowskich (COM(2007)0745),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 14 kwietnia 2005 r. w sprawie Lampedusy(5),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 6 kwietnia 2006 r. w sprawie sytuacji obozów uchodźców na Malcie(6),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 21 czerwca 2007 r. w sprawie azylu: współpraca praktyczna, jakość procesu decyzyjnego w ramach wspólnego europejskiego systemu azylowego(7),

–   uwzględniając rezolucję Parlamentu Europejskiego z dnia 2 września 2008 r. w sprawie oceny systemu dublińskiego(8),

–   uwzględniając sprawozdania Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych w sprawie kontroli warunków przyjmowania dokonanych w różnych ośrodkach zatrzymań,

–   uwzględniając wyrok Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z dnia 6 maja 2008 r. w sprawie C-133/06 Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej(9), której przedmiotem było postępowanie w sprawie o uchylenie dyrektywy w sprawie azylu, wszczęte w szczególności w celu stwierdzenia nieważności postanowień tej dyrektywy dotyczących procedury przyjmowania i zmiany wspólnych list minimalnych bezpiecznych krajów,

–   uwzględniając Europejski pakt na rzecz migracji i azylu przyjęty przez Radę Europejską w dnu 16 października 2008 r., którego czwartym celem jest "stworzenie Europy, która będzie miejscem azylu",

–   uwzględniając art. 45 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A6-0050/2009),

A.   mając na uwadze, że wprawdzie instrumenty prawne pierwszego etapu wprowadzania wspólnego europejskiego systemu azylowego (CEAS) pozwoliły na ustanowienie wspólnych minimalnych norm, lecz nie umożliwiły stworzenia takich samych warunków kwalifikujących do ochrony na terytorium Unii, wskutek czego nadal istnieją takie zjawiska jak wtórne przemieszczanie się osób ubiegających się o azyl i wielokrotne składanie wniosków,

B.   mając na uwadze, że kryteria związane z krajem pierwszego przekroczenia granicy mogą doprowadzić do nałożenia na niektóre państwa członkowskie, szczególnie na te, które stanowią zewnętrzną granicę UE, nieproporcjonalnego ciężaru zadań, i to tylko ze względu na ich szczególne położenie geograficzne oraz mając na uwadze, że to zjawisko ma szkodliwe skutki zarówno dla państw członkowskich, jak i dla osób ubiegających się o azyl,

C.   mając na uwadze, że dokonana przez Komisję ocena systemu dublińskiego pokazuje, iż w 2005 r. 13 granicznych państw członkowskich musiało stawić czoła coraz większym wyzwaniom wynikającym z systemu dublińskiego,

D.   mając na uwadze, że w wymienionym wyżej sprawozdaniu z oceny dyrektywy w sprawie przyjmowania uchodźców Komisja zwraca uwagę na poważne problemy pojawiające się w związku ze stosowaniem dyrektywy, w szczególności w ośrodkach zamkniętych i strefach tranzytu, o czym delegacje parlamentarne mogły przekonać się na miejscu podczas licznych wizyt,

Uwagi ogólne

1.   zauważa, że w minionym roku liczba uchodźców na całym świecie wzrosła do ponad 12 milionów, a 26 milionów osób zostało przesiedlonych wewnętrznie; w tym kontekście wspiera ustanowienie CEAS i z zadowoleniem przyjmuje "Plan polityki w dziedzinie azylu" Komisji, który posłuży za plan działania na rzecz ostatecznego utworzenia wspólnego europejskiego systemu azylowego;

2.   ubolewa z powodu planowanego w związku ze zmianą podstawy prawnej, która będzie wynikiem wejścia w życie traktatu z Lizbony, przesunięcia na rok 2012 terminu realizacji drugiego etapu CEAS, którego wprowadzenie ma wyeliminować niekorzystne rozbieżności w polityce azylowej państw członkowskich;

3.   zwraca uwagę na to, że odsetek uznawania kandydatur do statusu uchodźcy wśród państw członkowskich waha się w przypadku obywateli niektórych państw trzecich od około 0% do 90%,

4.   zwraca uwagę, że ujednolicenie norm ma doprowadzić do ustanowienia wspólnej procedury azylowej oraz jednolitego statusu w zakresie azylu, w związku z czym powinno ono zapewnić wysoki stopień ochrony w całej Unii i nie powinno opierać się na najniższym wspólnym poziomie, w wyniku czego wspólny system azylowy mógłby utracić swoją wartość dodaną;

5.   żałuje, że pojęcie azylu, będącego podstawową częścią demokracji i ochrony praw człowieka, zostało w ostatnich latach poważnie ograniczone; powtarza, że potrzebne jest pełne poszanowanie praw i potrzeb osób ubiegających się o azyl oraz zasady niewydalania tych osób;

6.   zwraca uwagę, że UE powinna przewidzieć na granicach zewnętrznych mechanizmy służące do identyfikacji osób ubiegających się o azyl i zagwarantowania osobom uprawnionym do ochrony międzynarodowej wstępu na swoje terytorium, w tym w ramach przeprowadzania kontroli na granicach zewnętrznych;

7.   z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Komisja ustaliła, iż dostęp osób potrzebujących pomocy będzie jednym z nadrzędnych celów CEAS;

8.   domaga się, aby Europejska Agencja Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich (Frontex) dostarczyła szczegółowych danych na temat liczby osób ubiegających się o azyl, rozpoznanych jako takie podczas prowadzonych przez nią operacji, oraz na temat losu osób zatrzymanych i odesłanych do kraju tranzytu lub pochodzenia podczas takich operacji; wzywa Komisję do przedstawienia wniosku w sprawie przeglądu mandatu agencji Frontex w celu wyraźnego stwierdzenia, że troska o ochronę i prawa człowieka jest integralną częścią zarządzania zewnętrznymi granicami UE;

9.   z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Komisja uznaje potrzebę zapewnienia spójności z innymi obszarami polityki, które mają wpływ na międzynarodową ochronę; wzywa w związku z tym Komisję do wspierania i wprowadzania inicjatyw mających na celu przegląd i dostosowanie polityki i praktyk w zakresie zarządzania granicami, takich jak FRONTEX i europejski system nadzoru granic (EUROSUR), tak aby zagwarantować uchodźcom dostęp do ochrony w UE i pełne poszanowanie zasady niewydalania na zewnętrznych granicach UE; ponadto podkreśla, że obowiązek udzielenia pomocy zagwarantowany w Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza (UNCLOS) jest prawnie wiążący dla państw członkowskich, Unii Europejskiej oraz agencji FRONTEX;

Poprawa obowiązującego prawodawstwa

10.   z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w wymienionym wyżej wyroku w sprawie C-133/06 Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich uchylił art. 29 ust. 1 i 2 oraz art. 36 ust. 3 dyrektywy w sprawie azylu, dotyczące przyjmowania i zmiany wspólnej listy minimalnej bezpiecznych krajów pochodzenia oraz wspólnej listy bezpiecznych krajów trzecich;

11.   z zadowoleniem przyjmuje pozytywne doświadczenia kilku państw członkowskich w zakresie przyjmowania osób ubiegających się o azyl – od daty złożenia wniosku o ochronę międzynarodową – w otwartych ośrodkach i przy pełnej integracji ze społecznościami lokalnymi;

12.   uważa, że osoby ubiegające się o azyl to osoby znajdujące się w szczególnie trudnej sytuacji, które wymagają odpowiednich warunków przyjmowania; zwraca uwagę, że atmosfera środowiska więziennego w żadnym wypadku nie pomoże im w poradzeniu sobie z traumatycznymi przeżyciami, których doświadczyli w swoich krajach pochodzenia czy podczas podróży do Europy;

13.   z zadowoleniem przyjmuje wspomniane w ostatnich wnioskach Komisji postanowienia, według których państwa członkowskie nie przetrzymują w areszcie nikogo wyłącznie dlatego, że ubiega się o ochronę międzynarodową; uważa, że zasadniczo nie należy zatrzymywać osób ubiegających się o azyl ze względu na ich szczególnie trudną sytuację;

14.   ubolewa z powodu faktu, że w wielu państwach członkowskich nadal praktykowane jest zatrzymywanie osób ubiegających się o azyl w przypadku nielegalnego wstępu na ich terytorium i w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje wprowadzenie do "dyrektywy w sprawie przyjmowania uchodźców" gwarancji proceduralnych na wypadek zatrzymania; dlatego uważa, że zatrzymanie osób ubiegających się o azyl powinno być możliwe jedynie w bardzo wyraźnie określonych, wyjątkowych okolicznościach i z zastrzeżeniem przestrzegania zasady konieczności i proporcjonalności zarówno w odniesieniu do sposobu, jak i celu takiego zatrzymania; uważa również, że w przypadku zatrzymania osoby ubiegającej się o azyl, winna mieć ona prawo do odwołania przed sądem krajowym;

15.   uważa, że zasadnicze znaczenie ma sprecyzowanie zakresu stosowania nowej "dyrektywy w sprawie przyjmowania uchodźców " tak, by obejmowała ośrodki detencyjne, strefy tranzytu, procedury graniczne i osoby przeniesione w ramach rozporządzenia dublińskiego;

16.  wyraża zadowolenie z wprowadzenia w "dyrektywie w sprawie przyjmowania uchodźców" formalnego systemu natychmiastowej identyfikacji osób znajdujących się w szczególnie trudnej sytuacji, w szczególności osób małoletnich pozbawionych opieki, osób starszych uzależnionych od opieki, osób niepełnosprawnych, kobiet ciężarnych, samotnie wychowujących rodziców z dziećmi oraz osób po traumatycznych przejściach (ofiary tortur, gwałtu, przemocy psychicznej, fizycznej i seksualnej);

17.  uważa, że należy ustanowić jednolitą procedurę udzielania azylu oraz jednolite normy pozwalające ustalić kogo uznaje się za uchodźcę bądź osobę potrzebującą ochrony międzynarodowej, obejmujące wszystkie wnioski o udzielenie międzynarodowej ochrony (status uchodźcy, ochrona uzupełniająca, tymczasowa ochrona);

18.  z zadowoleniem przyjmuje wyrażony przez Komisję zamiar sprecyzowania warunków uzyskania ochrony uzupełniającej, a zwłaszcza fakt zasugerowania przez nią przeglądu poziomu praw i korzyści przysługujących beneficjentom tego rodzaju ochrony; powinno to zapewnić większą równość traktowania na bardziej zaawansowanym poziomie;

19.   z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Komisja zamierza wprowadzić zmiany do dyrektywy w sprawie azylu i podkreśla, że wspólna procedura azylowa powinna przewidzieć jasne, ujednolicone i rozsądne terminy, w których władze będą musiały podjąć decyzję odnośnie do wniosku o azyl, co pomoże uniknąć długiego i nieuzasadnionego oczekiwania mogącego mieć negatywny wpływ na zdrowie i samopoczucie osób ubiegających się o azyl; ponownie zaznacza, że przyznanie statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej powinno zawsze podlegać indywidualnej ocenie i nie powinno w żadnym wypadku ograniczać się do ogólnej oceny (np. opierającej się na narodowości) ani do ewentualnych uwarunkowań (np. odnoszących się do sytuacji poszanowania praw człowieka w kraju pochodzenia);

20.   uważa za pożądane skoordynowanie informacji o krajach pochodzenia będących w posiadaniu różnych państw członkowskich i zachęca Komisję do zwiększenia wysiłków na rzecz ustanowienia wspólnej bazy danych; podkreśla, że gromadzenia i przedstawianie informacji o krajach pochodzenia oraz zarządzanie portalem powinno zagwarantować, że włączono krajowe sprawozdania różnych uznanych ekspertów, że informacje są publicznie dostępne i przechowywane odrębnie w stosunku do ich zastosowania przez decydentów (tak aby pozostały bezstronne i wolne od politycznego wpływu) oraz że przy gromadzeniu informacji o krajach pochodzenia zachowana jest sprawiedliwa równowaga między źródłami rządowymi, pozarządowymi i międzynarodowymi;

21.  z zadowoleniem przyjmuje przekształcenie rozporządzenia dublińskiego oraz propozycję postanowień dotyczących mechanizmu zawieszenia przeniesień na mocy tego rozporządzenia, jeżeli istnieją obawy, że spowodują one, iż niektórzy wnioskodawcy nie będą mogli skorzystać z odpowiednich standardów ochrony w odpowiedzialnych państwach członkowskich, w szczególności w zakresie warunków przyjmowania oraz dostępu do procedur azylowych, jak również w przypadkach, w których przeniesienia te stanowiłyby dodatkowe obciążenie dla tych państw członkowskich, które z powodu specyficznej sytuacji geograficznej i demograficznej muszą stawić czoła szczególnej presji; podkreśla jednak, że te postanowienia mogłyby ostatecznie stać się politycznym oświadczeniem, nie zaś skutecznym instrumentem umożliwiającym rzeczywiste wspieranie państw członkowskich, jeżeli nie zostałby wprowadzony dwuzadaniowy instrument wiążący dla wszystkich państw członkowskich, na który składałyby się:

   a) oddelegowanie urzędników z państw członkowskich do Europejskiego Urzędu Wsparcia ds. Polityki Azylowej w celu wsparcia państw członkowskich zmagających się ze szczególną i trudną sytuacją;
   b) program przeniesienia osób korzystających z ochrony międzynarodowej z państw członkowskich zmagających się ze szczególną i trudną sytuacją do innych państw, w porozumieniu z Wysokim Komisarzem Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców (UNHCR) oraz za zgodą samych zainteresowanych;

22.   uważa, że poprawione rozporządzenie dublińskie powinno przyznać osobom ubiegającym się o azyl prawo do odwołania się od decyzji w sprawie przeniesienia; odwołanie takie nakładałoby na sądy i trybunały obowiązek zbadania z urzędu konieczności czasowego zawieszenia wykonania decyzji o przeniesieniu;

Struktury administracyjne

23.   zdecydowanie popiera utworzenie Europejskiego Urzędu Wsparcia ds. Polityki Azylowej, który powinien działać w ścisłej współpracy z UNHCR oraz z organizacjami pozarządowymi specjalizującymi się w dziedzinie azylu;

24.   uważa, że jednym z zadań Europejskiego Urzędu Wsparcia ds. Polityki Azylowej powinna być szczegółowa analiza rozbieżności występujących w poszczególnych państwach w zakresie polityki azylowej, aby w ten sposób przyczyniał się do jej ulepszenia;

25.   uważa, że działania Europejskiego Urzędu Wsparcia ds. Polityki Azylowej powinny obejmować opracowywanie wspólnych wytycznych w celu ułatwienia trafniejszej oceny wniosków o azyl, promowanie wymiany dobrych praktyk, monitorowanie wdrażania i stosowania odpowiedniego ustawodawstwa UE (wspierając rolę Komisji jako strażnika traktatów);

26.   uważa, że należy się praktycznie zastanowić nad dalszym monitorowaniem sposobu traktowania osób, które powróciły do kraju pochodzenia bądź wyjazdu na skutek odrzuconych wniosków o przyznanie ochrony;

27.   żywo zachęca Komisję do kontynuowania prac nad opracowaniem wspólnego programu szkoleń dla pracowników służb azylowych, zważywszy że istnieje bezpośredni związek między jakością decyzji wydawanych w tej dziedzinie a jakością wyszkolenia i poinformowania urzędników podejmujących takie decyzje na szczeblu krajowym; uważa, że konsultacje z organizacjami społeczeństwa obywatelskiego specjalizującymi się w tej dziedzinie zapewniłyby skuteczność prac nad opracowywaniem programów szkoleń;

28.  uważa, że wszyscy decydenci muszą mieć równy dostęp do wyszukanych w sposób profesjonalny i obiektywny informacji o krajach pochodzenia, które są głównym narzędziem dla władz przyznających azyl, organów rozpatrujących odwołania, jak i dla osób ubiegających się o azyl, które opierają się na tych informacjach przy sprawdzaniu ich wniosku o ochronę międzynarodową;

29.   podkreśla, że w okresie oczekiwania władze powinny uwzględniać zróżnicowane potrzeby osób ubiegających się o azyl, które są w trudniejszej sytuacji, takich jak dzieci, osoby niepełnosprawne i kobiety, oraz zapewniać niezbędną infrastrukturę;

Integracja osób objętych ochroną międzynarodową

30.   potwierdza znaczenie integracji osób korzystających z ochrony międzynarodowej, przy uwzględnieniu kwestii związanych z demokracją, bezpieczeństwem i gospodarką;

31.   ubolewa, że ustanowione w rozporządzeniu dublińskim zasady określania państwa właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl nie uwzględniają życzeń osób ubiegających się o azyl i uważa, że przy określaniu właściwego państwa członkowskiego należy w większym stopniu brać pod uwagę określone kryteria dotyczące względów rodzinnych, kulturowych i językowych z myślą o ułatwieniu integracji osób ubiegających się o azyl;

32.   wzywa Radę do osiągnięcia porozumienia w sprawie objęcia uchodźców i osób korzystających z ochrony uzupełniającej zakresem stosowania dyrektywy 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. w sprawie statusu rezydenta długoterminowego(10);

33.   z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji przedstawiony w dyrektywie w sprawie przyjmowania uchodźców z myślą o ułatwieniu ubiegającym się o azyl dostępu do rynku pracy, zważywszy że włączenie w życie zawodowe jest podstawowym warunkiem ich integracji w przyjmującym państwie członkowskim i pomaga również nabyć zdolności, które mogą się przydać podczas pobytu w przyjmującym państwie członkowskim i w przypadku powrotu do kraju pochodzenia;

34.   uważa, że przy określaniu właściwego państwa członkowskiego system azylowy powinien ułatwić integrację biorąc pod uwagę, oprócz innych elementów społecznych, kulturowych i językowych, uznanie dokonań edukacyjnych, zawodowe kwalifikacje i kompetencje osoby ubiegającej się o azyl, odpowiadające ekonomicznym potrzebom goszczącego państwa członkowskiego;

35.   zaleca aby nie wprowadzać rozróżnienia między prawami przyznanymi uchodźcom i beneficjentom ochrony uzupełniającej; podkreśla zwłaszcza konieczność poprawy dostępu osób objętych ochroną uzupełniającą do praw społecznych i gospodarczych, biorąc pod uwagę, że ma to decydujące znaczenie dla ich integracji;

Mechanizmy solidarności

36.   uważa, że jednym z celów CEAS powinno być wprowadzenie skutecznych mechanizmów solidarności służących poprawie sytuacji krajów, do których napływają największe fale osób ubiegających się o azyl i które mają trudności z zapewnieniem im odpowiednich warunków przyjmowania, rozpatrywaniem wniosków w odpowiednim terminie i w przepisowej formie lub z integracją osób ubiegających się o azyl posiadających status uchodźcy;

37.   jest zdania, że solidarność nie może ograniczać się do przyznania środków finansowych i wzywa do skutecznego wdrożenia mechanizmów przesiedleń i przemieszczeń wewnętrznych, na zasadzie dobrowolności, jak przewiduje Europejski pakt o imigracji i azylu; uważa, że umożliwiłoby to osobom objętym ochroną międzynarodową przyjęcie przez państwo członkowskie inne niż te, które przyznało im prawo do takiej ochrony;

38.   uważa, że należy rozważyć możliwość rozszerzenia zakresu stosowania dyrektywy 2001/55/WE(11), aby umożliwić przyjmowanie szczególnych kategorii osób potrzebujących tymczasowo ochrony międzynarodowej w przypadku braku masowego napływu wysiedleńców;

39.   zachęca do utworzenia pod egidą przyszłego Europejskiego Urzędu Wsparcia ds. Polityki Azylowej zespołów ekspertów w zakresie azylu, które mogłyby świadczyć pomoc na rzecz państw członkowskich odnotowujących nieprzewidziane masowe napływy osób ubiegających się o azyl i niebędących w stanie sobie z tym poradzić;

40.   wzywa Komisję do przeanalizowania możliwości ustanowienia europejskiego mechanizmu transferu ochrony międzynarodowej, pod kontrolą przyszłego Europejskiego Urzędu Wsparcia ds. Polityki Azylowej, tak aby umożliwić przemieszczanie się uchodźców w Europie zgodnie z ich życzeniem i zmniejszyć w ten sposób obciążenie w niektórych państwach członkowskich;

41.   z zadowoleniem przyjmuje wyrażony przez Komisję zamiar przeprowadzenia badania w celu przeglądu możliwych sposobów osiągnięcia poprawy w zakresie solidarności finansowej wewnątrz UE i z zainteresowaniem oczekuje propozycji w tym zakresie;

42.   popiera umowy w sprawie monitorowania granic pomiędzy władzami krajowymi, Biurem UNHCR i organizacjami pozarządowymi oraz przyznanie środków na ten cel w ramach Funduszu Granic Zewnętrznych UE;

Współpraca z państwami trzecimi

43.   podkreśla, że wspólny europejski system azylowy powinien być w pełni spójny z celami i działaniami z zakresu ochrony uchodźców w ramach instrumentów współpracy UE z krajami rozwijającymi się (jak np. Europejski Fundusz Rozwoju, instrument finansowania współpracy na rzecz rozwoju (DCI), Europejski Instrument Sąsiedztwa i Partnerstwa, europejski instrument na rzecz wspierania demokracji i praw człowieka na świecie) oraz porozumień i partnerstw między UE i krajami rozwijającymi się (jak umowa z Kotonu i strategiczne partnerstwo Afryka-UE);

44.   zgadza się z Komisją, że kwestia azylu jest integralną częścią współpracy z krajami trzecimi na rzecz rozwoju, a nie narzędziem zarządzania kryzysowego; ponownie stwierdza również, że współpraca na rzecz rozwoju, a w szczególności zapobieganie kryzysom, monitorowanie przestrzegania praw człowieka, transformacja konfliktu i budowanie pokoju mogłyby służyć jako instrument zapobiegający wysiedleniu; dlatego podkreśla, że wspólny europejski system azylowy powinien być ściśle powiązany z europejską polityką rozwoju i pomocy humanitarnej;

45.   oczekuje wyników oceny regionalnych programów ochrony, która ma się odbyć w 2009 r.; podkreśla, że tworzenie takich programów powinno być w pełni spójne z krajowymi i regionalnymi planami działania oraz z programem tematycznym dotyczącym migracji i azylu w ramach instrumentu finansowania współpracy na rzecz rozwoju oraz że w bardziej ogólnym kontekście nie powinno być nigdy wykorzystywane do zdjęcia obowiązków z państw członkowskich i Unii Europejskiej; wzywa Komisję do lepszej koordynacji działań prowadzonych w tym kontekście przez jej różne służby z myślą o zoptymalizowaniu synergii między nimi oraz do przedstawiania mu sprawozdań z działań podejmowanych w tym celu;

46.   uznaje znaczenie wzmocnienia zdolności przyjmowania w przypadku krajów pierwszego azylu oraz stworzenia na szczeblu europejskim, przy ścisłej współpracy z UNHCR, programu przesiedleń, w którym zostałyby określone wspólne kryteria i mechanizmy współpracy;

47.   nalega również na przeprowadzenie oceny adekwatności funduszy dostępnych dla środków dotyczących krajów trzecich, np. ochrony w ramach regionu, zwłaszcza w świetle opinii Parlamentu, według której te środki wymagają dodatkowego finansowania a nie ponownego przydzielenia środków z funduszy rozwojowych;

48.   wzywa Komisję do promowania szerszego uczestnictwa państw członkowskich w wysiłkach podejmowanych w skali światowej na rzecz przesiedlenia uchodźców;

49.   z dużym zainteresowaniem przyjmuje pomysł wprowadzenia "procedur przyjmowania ochronnego" i żywo zachęca Komisję do rozważenia konkretnych rozwiązań i praktycznych skutków stosowania tego rodzaju środków;

50.   z zainteresowaniem oczekuje wyników badań dotyczących wspólnego rozpatrywania wniosków o przyznanie azylu poza terytorium Unii, które Komisja planuje na 2009 r. i przestrzega przed wszelkimi próbami przenoszenia odpowiedzialności za przyjmowanie ubiegających się o azyl i rozpatrywanie stosownych wniosków na kraje trzecie lub na UNHCR;

o
o   o

51.   zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom państw członkowskich, agencji Frontex oraz Wysokiemu Komisarzowi Organizacji Narodów Zjednoczonych do spraw Uchodźców.

(1) Dz.U. L 50 z 25.2.2003, s. 1.
(2) Dz.U. L 31 z 6.2.2003, s. 18.
(3) Dz.U. L 326 z 13.12.2005, s. 13.
(4) Dz.U. L 304 z 30.9.2004, s. 12.
(5) Dz.U. C 33 E z 9.2.2006, s. 598.
(6) Dz.U. C 293 E z 2.12.2006, s. 301.
(7) Dz.U. C 146 E z 12.6.2008, s. 364.
(8) Teksty przyjęte, P6_TA(2008)0385.
(9) Dz.U. C 158 z 21.6.2008, s. 3.
(10) Dz.U. L 16 z 23.1.04, s. 44.
(11) Dyrektywa Rady 2001/55/WE z dnia 20 lipca 2001 r. w sprawie minimalnych norm przyznawania tymczasowej ochrony na wypadek masowego napływu wysiedleńców oraz środków wspierających równowagę wysiłków między państwami członkowskimi związanych z przyjęciem takich osób wraz z jego następstwami (Dz.U. L 212 z 7.8.2001, str. 12).


Plan działania Komisji na rzecz zintegrowanych ram kontroli wewnętrznej
PDF 483kWORD 78k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 10 marca 2009 r. w sprawie planu działania Komisji na rzecz zintegrowanych ram kontroli wewnętrznej (2008/2150(INI))
P6_TA(2009)0088A6-0022/2009

Parlament Europejski,

-   uwzględniając Traktat WE,

-   uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego Wspólnot Europejskich nr 2/2004 w sprawie modelu pojedynczej kontroli (single audit) oraz projektu wspólnotowych ram wewnętrznej kontroli dla Komisji(1),

-   uwzględniając komunikat Komisji z dnia 15 czerwca 2005 r. w sprawie harmonogramu działań dotyczących zintegrowanych ram kontroli wewnętrznej (COM(2005)0252),

-   uwzględniając komunikat Komisji z dnia 17 stycznia 2006 r. w sprawie planu działania na rzecz zintegrowanych ram kontroli wewnętrznej (COM(2006)0009),

-   uwzględniając pierwsze sprawozdanie półroczne w sprawie harmonogramu wdrażania planu działania Komisji na rzecz zintegrowanych ram kontroli wewnętrznej opublikowane w dniu 19 lipca 2006 r. (SEC(2006)1009), zgodnie z wnioskiem Parlamentu zawartym w rezolucji z dnia 27 kwietnia 2006 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu na rok budżetowy 2004(2),

-   uwzględniając tymczasowe sprawozdanie z postępów w realizacji planu działania Komisji opublikowane 7 marca 2007 r. (COM(2007)0086), opisujące postępy i zapowiadające dodatkowe działania,

-   uwzględniając komunikat Komisji z dnia 27 lutego 2008 r. zatytułowany "Sprawozdanie z postępów w realizacji planu działania Komisji na rzecz zintegrowanych ram kontroli wewnętrznej" (COM(2008)0110) oraz załączony do niego dokument roboczy Komisji (SEC(2008)0259),

-   uwzględniając komunikat Komisji z dnia 4 czerwca 2008 r. zatytułowany "Podsumowanie osiągnięć Komisji w zakresie zarządzania za rok 2007" (COM(2008)0338),

-   uwzględniając sprawozdanie roczne Komisji dla organu udzielającego absolutorium w sprawie audytów wewnętrznych przeprowadzonych w 2007 r. (COM(2008)0499),

-   uwzględniając sprawozdanie roczne Komisji dla organu udzielającego absolutorium budżetowego w sprawie działań podjętych po wydaniu decyzji o udzieleniu absolutorium za 2006 r. (COM(2008)0629 i COM(2008)0628) oraz towarzyszące dokumenty robocze Komisji (SEC(2008)2579 i SEC(2008)2580),

-   uwzględniając roczne sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego w sprawie wykonania budżetu za rok budżetowy 2007 wraz z odpowiedziami kontrolowanych instytucji(3),

-   uwzględniając art. 45 swojego Regulaminu,

-   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Budżetowej (A6-0022/2009),

A.   mając na uwadze, że zgodnie z art. 274 Traktatu WE, Komisja wykonuje budżet na własną odpowiedzialność, zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami, we współpracy z państwami członkowskimi,

B.   mając na uwadze, że zasada efektywnej kontroli wewnętrznej została włączona jako jedna z zasad budżetowych do rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (rozporządzenie finansowe)(4), w rezultacie jego zmiany rozporządzeniem (WE, Euratom) nr 1995/2006 z dnia 13 grudnia 2006 r.(5), zgodnie z propozycją Komisji zawartą w planie działania Komisji na rzecz zintegrowanych ram kontroli wewnętrznej ("plan działania"),

C.   mając na uwadze, że dla Komisji najbardziej wyrazistym sposobem wykazania, że podjęła rzeczywiste zobowiązanie do przestrzegania zasad przejrzystości i należytego zarządzania finansami jest dołożenie wszelkich starań i jak najmocniejsze wsparcie inicjatyw na rzecz poprawy jakości zarządzania finansami w celu otrzymania pozytywnego poświadczenia wiarygodności (DAS(6)) od Europejskiego Trybunału Obrachunkowego (ETO),

D.   mając na uwadze, że w ust. 5 konkluzji z dnia 8 listopada 2005 r., Rada ECOFIN uznała również za sprawę podstawowej wagi wprowadzenie systemu zintegrowanej kontroli wewnętrznej oraz uproszczenie przepisów dotyczących kontroli, jak również "wezwała Komisję do dokonania oceny kosztów kontroli według sektora wydatków",

E.   mając na uwadze cel strategiczny, jakim jest otrzymanie DAS od ETO, Komisja przyjęła w styczniu 2006 r. plan działania, opierając się na zaleceniach ETO(7), rezolucji Parlamentu z dnia 12 kwietnia 2005 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu na rok budżetowy 2003(8) oraz konkluzjach ECOFIN z dnia 8 listopada 2005 r.,

F.   mając na uwadze, że plan działania określał wówczas "luki" w strukturach kontroli Komisji i identyfikował 16 obszarów działań, które powinny zostać podjęte do końca 2007 r.; uwzględniając jednocześnie, że należy wspierać poprawę zarządzania finansami w Unii poprzez ścisłe monitorowanie kontroli w Komisji i w państwach członkowskich,

G.   mając na uwadze, że w pkt 2.29 rozdziału 2 (dotyczącego systemu kontroli wewnętrznej Komisji) Europejski Trybunał Obrachunkowy zwraca uwagę, że "Sprawozdanie podsumowujące Komisji za rok 2007 zawiera optymistyczną ocenę postępów poczynionych dotychczas przy realizacji planu. Jednocześnie w sprawozdaniu wskazuje się, że na dowody skuteczności podjętych działań pod względem obniżenia poziomu błędu w transakcjach leżących u podstaw rozliczeń przyjdzie jeszcze zapewne poczekać.",

H.   mając na uwadze, że zgodnie z odpowiedzią Komisji w pkt 2.30 sprawozdania rocznego ETO za rok budżetowy 2007 "wdrażanie działań stanowi proces o charakterze ciągłym i jest kontynuowane w sposób zdecydowany. Skutki działań występują siłą rzeczy po ich wdrożeniu w latach 2006 i 2007. Pierwsze sprawozdanie zawierające ocenę skutków zostanie przedstawione na początku 2009 r.",

1.   przyjmuje z zadowoleniem ogólne postępy poczynione przy realizacji planu działań oraz fakt, że większość działań została wdrożona, a większość luk zidentyfikowanych w planie działań usunięta;

2.   podkreśla, że przewidziane w planie działań Komisji skuteczne zintegrowane ramy kontroli wewnętrznej pozwolą Komisji i państwom członkowskim na lepsze wykonanie budżetu UE zgodnie z celami politycznymi i priorytetami Parlamentu;

3.   wyraża ubolewanie z powodu braku jasności użytego języka i wzywa Komisję do wskazania na jakim znajduje się etapie w procesie realizacji zintegrowanych ram kontroli wewnętrznej, a także kiedy oczekuje widocznych i pozytywnych skutków podjętych działań dla legalności i prawidłowości transakcji;

4.   odnotowuje sprawozdanie z oceny skutków przyjęte przez Komisję w dniu 4 lutego 2009 r. (COM(2009)0043) i uwzględni je w rezolucji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2007;

5.   zauważa wysiłki podjęte przez Komisję, ale ubolewa nad faktem, że jak dotąd Komisja nie była w stanie przedstawić pełnych i wiarygodnych danych liczbowych dotyczących kwot odzyskanych i korekt finansowych z powodu problemów państw członkowskich ze sprawozdawczością; wzywa Komisję do rozwiązania tych problemów i oczekuje, że przedstawi ona szczegółowy harmonogram opracowywania i stosowania nowego systemu sprawozdawczości;

6.   zwraca uwagę, że skutki działań będą kształtować podstawę oceny powodzenia planu działań poprzez zmniejszające się współczynniki błędu i poprawione oceny systemów kontroli potwierdzone przez ETO;

7.   spodziewa się, że tego rodzaju ulepszenia będą miały rzeczywisty wpływ na sprawozdanie roczne ETO za rok 2008;

8.   zachęca Komisję do zwiększenia przejrzystości oceny wpływu planu działań i ścisłego nadzorowania jego wdrażania;

Działania 4, 10 i 10N: wskaźnik błędów lub dopuszczalne ryzyko wystąpienia błędu - analiza równowagi między wydatkami operacyjnymi a kosztem systemów kontroli

9.   wyraża ubolewanie, że w dwóch z najważniejszych dla Parlamentu działań występują pewne opóźnienia w stosunku do przewidzianego harmonogramu;

10.   w szczególności wyraża ubolewanie, że działanie 4 planu działań dotyczące zainicjowania międzyinstytucjonalnej inicjatywy w sprawie uwzględnienia podstawowych zasad dotyczących dopuszczalnego ryzyka w zakresie podstawowych transakcji jeszcze nie zostało wdrożone; zgadza się z twierdzeniem ETA zawartym w opinii nr 4/2006(9), że chociaż "akceptowalny poziom ryzyka" jest zasadniczym pojęciem zintegrowanego systemu kontroli wewnętrznej, nie wyjaśniono jeszcze jak można go ustalić;

11.   podkreśla, że w pkt 2.9 i 2.10 sprawozdania rocznego za rok budżetowy 2005(10), ETO jest zdania, odnośnie do ustanowienia zintegrowanych ram kontroli wewnętrznej, że "jednym z najważniejszych celów zatwierdzonych przez Komisję jest osiągniecie proporcjonalności kontroli i ich efektywności pod względem kosztów";

12.   przypomina ponadto, że wyżej wspomniane konkluzje posiedzenia Rady ECOFIN w dniu 8 listopada 2005 r. brzmiały następująco: "Rada uważa, zgodnie ze sprawozdaniem nr 2/2004 Trybunału, że należy osiągnąć porozumienie z Parlamentem odnośnie do dopuszczalnego ryzyka w transakcjach leżących u podstaw rachunków, biorąc pod uwagę koszty i korzyści kontroli przeprowadzanych w ramach poszczególnych polityk oraz związane z tym wydatki";

13.   zwraca uwagę, że w pkt 2.42 lit. c) sprawozdania rocznego za rok budżetowy 2007, ETO zaleca poczynienie postępów w rozważaniach dotyczących koncepcji dopuszczalnego ryzyka, a w pkt 1.52 lit c) w rozdziale 1 (dotyczącym poświadczenia wiarygodności oraz informacji uzupełniających) tego sprawozdania, oświadcza, że " wyważenie proporcji pomiędzy kosztami a ryzykiem rezydualnym w poszczególnych obszarach wydatków jest na tyle istotne, że powinno być zatwierdzane na poziomie politycznym (tj. przez władze budżetowe/organ udzielający absolutorium) w imieniu obywateli Unii";

14.   wzywa Komisję do niezwłocznego przyjęcia zapowiadanego komunikatu w tej kwestii w celu ponownego zainicjowania międzyinstytucjonalnych rozmów w sprawie dopuszczalnego ryzyka, o co Parlament zwracał się już w swej rezolucji z dnia 24 kwietnia 2007 r. w sprawie absolutorium budżetowego za rok budżetowy 2005(11) i w swej rezolucji z dnia 22 kwietnia 2008 r. w sprawie absolutorium budżetowego za rok budżetowy 2006(12); zwraca się do Komisji o pełne upublicznienie stosowanych metod określania współczynnika błędu;

15.   uważa w związku z tym, że Komisja, zgodnie z zasadami proporcjonalności i efektywności pod względem kosztów (value for money) systemów kontroli, powinna ocenić stosunek między środkami dostępnymi na poszczególne polityki a częścią tych środków przeznaczonych na systemy kontroli w każdej dziedzinie wydatków i środkami ewentualnie utraconymi z powodu wykrytych w ten sposób błędów, o co Parlament zwracał się w swej rezolucji w sprawie absolutorium budżetowego za rok budżetowy 2005;

16.   przypomina Komisji o znaczeniu przeprowadzenia analizy porównawczej, która jest jedyną podstawą umożliwiającą określenie "poziomu dopuszczalnego ryzyka wystąpienia błędu" i o przedstawienie jej Parlamentowi, Radzie i Europejskiemu Trybunałowi Obrachunkowemu;

17.   uważa, że stosunek kosztów do korzyści istniejący między środkami wykorzystanymi do działalności kontrolnej a wynikami otrzymywanymi w wyniku tych kontroli powinien być głównym elementem branym pod uwagę przez ETO;

18.   podkreśla bardzo ważne spostrzeżenie ETO poczynione w pkt 1.52 lit d) sprawozdania rocznego za rok 2007, że "jeżeli dany program nie może zostać zrealizowany w sposób zadowalający z zachowaniem akceptowalnego poziomu kosztów i ryzyka, należy ponownie rozważyć jego zasadność";

19.   wzywa Komisję - w związku z działaniem 10 i 10N - do przedstawienia wiarygodnych informacji na temat kosztów systemów kontroli i możliwych sposobów uproszczenia w celu znalezienia lepszej równowagi między potrzebą kontroli a dążeniem do zmniejszenia obciążeń administracyjnych dla wnioskodawców i beneficjentów funduszy UE;

20.   przywołuje swoją własną opinię i opinię Trybunału Obrachunkowego, zgodnie z którymi skomplikowane lub niejasne zasady oraz złożone wymogi prawne mają negatywny wpływ na legalność i prawidłowość wydatków UE; uważa za konieczne podjęcie kwestii uproszczenia, jako ważnego punktu kolejnej reformy rozporządzenia finansowego i przyszłej podstawy prawnej programów UE w zakresie wydatków;

Działania 1, 3, 3N, 5, 10, 10a, 11N, 13 i 15: konieczność współpracy z państwami członkowskimi

21.   podkreśla, że w odniesieniu do wdrożenia działań 1, 3, 3N, 5, 10, 10a, 11N, 13 i 15, Komisja zależna jest również od współpracy z państwami członkowskimi; podkreśla, że w pełni wspiera te działania i z tego względu wzywa Komisję do wykorzystania wszelkich dostępnych jej narzędzi do jak najszybszego pełnego wdrożenia tych działań;

22.   przypomina oświadczenie Komisji poczynione w jej wyżej wymienionym komunikacie z 2008 r. (COM(2008)0110), że działania 1, 3, 3N, 5, 8 i 13 zostały zakończone;

23.   niemniej jednak zwraca uwagę, że do tej pory nic mu nie wiadomo o dokumentach uzupełniających lub oświadczeniach uzasadniających tego rodzaju deklarację; dlatego zmuszony jest żywić poważne wątpliwości co do zakończenia tych działań i co do ich wdrożenia, i czy miały wpływ na postępy we wdrażaniu planu działań;

24.   wzywa Trybunał Obrachunkowy do złożenia bardziej szczegółowego sprawozdania w sprawie współpracy z odpowiednikami krajowymi oraz do wskazania, kiedy ta współpraca przyniesie pozytywne skutki;

Działania 5 i 13: promowanie rocznych podsumowań i deklaracji w sprawie zarządzania

25.   przyjmuje z zadowoleniem roczne podsumowania dostępnych kontroli i deklaracji na szczeblu krajowym, przedstawione po raz pierwszy w dniu 15 lutego 2008 r., które stanowią znaczący krok w kierunku osiągnięcia poprawy zarządzania funduszami UE; ubolewa jednak nad brakiem przejrzystości odnośnie do tych podsumowań rocznych, których Komisja nie przesłała Parlamentowi;

26.   przyjmuje z zadowoleniem przedłożenie od 2008 r. podsumowań rocznych oraz oceny i deklaracji zawartych w rocznych sprawozdaniach z działalności za 2006 r. i 2007 r. dyrekcji generalnych zajmujących się funduszami strukturalnymi, lecz jest daleki od uznania działań 5 i 13 za zakończone, ponieważ Parlament nie był wyczerpująco informowany;

27.   ubolewa, że do tej pory nie otrzymał od Komisji pełnych informacji dotyczących oceny i analizy porównawczej pierwszych przedłożonych podsumowań rocznych;

28.   zwraca ponadto uwagę, że w sprawozdaniu rocznym za 2007 r. ETO oświadcza, że ze względu na rozbieżności w sposobie prezentacji, roczne podsumowania nie mogą jeszcze stanowić podstawy wiarygodnej oceny funkcjonowania i skuteczności systemu;

Działanie 11N: określenie typologii błędów oraz związku pomiędzy kwotami odzyskanymi i korektami finansowymi

29.   ubolewa nad faktem, że mimo znacznych wysiłków Komisji, zdaniem ETO Komisja nie była w stanie przedstawić pełnych danych liczbowych lub wykazać, że przedstawione w końcu dane liczbowe dadzą się jednoznacznie pogodzić z opublikowanymi sprawozdaniami finansowymi;

30.   zachęca Komisję do zakończenia wdrażania tego ważnego działania w celu uzyskania większego stopnia zgodności z wymogami sprawozdawczości i do poprawy ścisłości danych przedstawianych przez państwa członkowskie;

Działanie 8N: współpraca z krajowymi najwyższymi organami kontroli i wykorzystanie ich działalności w celu uzyskania potwierdzenia pewności

31.   podkreśla, że mimo iż nie stanowią części ram kontroli wewnętrznej, niezależne najwyższe organy kontroli, jako zewnętrzne organy kontroli krajowych wydatków publicznych, mogą odegrać kluczową rolę w kontroli środków publicznych;

32.   wspiera w pełni współpracę zainicjowaną przez Komisję z niektórymi krajowymi najwyższymi organami kontroli i zachęca do pogłębiania kontaktów z tymi organami w celu określenia, w jaki sposób można wykorzystać pracę tych organów do potwierdzenia pewności w odniesieniu do realizacji programów w państwach członkowskich;

33.   przyjmuje z zadowoleniem inicjatywę Komisji związaną z opracowaniem zorganizowanego podejścia w celu wspierania kontaktów z krajowymi najwyższymi organami kontroli i zachęca ponadto Komisję do zakończenia wdrażania tego działania w ścisłej współpracy z ETO;

o
o   o

34.   zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.

(1) Dz.U. C 107 z 30.4.2004, s. 1.
(2) Dz.U. L 340 z 6.12.2006, s. 5.
(3) Dz.U. C 286 z 10.11.2008, s. 1.
(4) Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.
(5) Dz.U. L 390 z 30.12.2006, s. 1.
(6) Skrót od francuskiego terminu "Déclaration d'assurance".
(7) Opinia nr 2/2004 (Dz.U. C 107 z 30.4.2004, s. 1) (Opinia w sprawie modelu pojedynczej kontroli).
(8) Dz.U. L 196 z 27.7.2005, s. 4.
(9) Dz.U. C 273 z 9.11.2006, s. 2.
(10) Dz.U. C 263 z 31.10.2006, s. 1.
(11) Dz.U. L 187 z 15.7.2008, s. 25.
(12) Teksty przyjęte, P6_TA(2008)0133.


Współpraca pomiędzy sądami państw członkowskich przy przeprowadzaniu dowodów w sprawach cywilnych lub handlowych
PDF 205kWORD 44k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 10 marca 2009 r. dotycząca współpracy pomiędzy sądami państw członkowskich przy przeprowadzaniu dowodów w sprawach cywilnych lub handlowych (2008/2180(INI))
P6_TA(2009)0089A6-0058/2009

Parlament Europejski,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji na temat stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1206/2001 z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie współpracy pomiędzy sądami państw członkowskich przy przeprowadzaniu dowodów w sprawach cywilnych lub handlowych (COM(2007)0769),

–   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1206/2001(1),

–   uwzględniając trwające prace konferencji haskiej w sprawie praktycznego wdrożenia Konwencji haskiej z dnia 18 marca 1970 r. o przeprowadzaniu dowodów za granicą w sprawach cywilnych i handlowych,

–   uwzględniając art. 45 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A6-0058/2009),

A.   mając na uwadze, że rozporządzenie (WE) nr 1206/2001 nie było stosowane tak skutecznie, jak to mogło mieć miejsce, i że z tego powodu konieczne było podjęcie dodatkowych kroków mających na celu poprawę współpracy między sądami państw członkowskich w zakresie przeprowadzania dowodów oraz zwiększenie skuteczności rozporządzenia,

B.   mając na uwadze, że rozporządzenie (WE) nr 1206/2001 przewiduje ulepszenie, uproszczenie i przyspieszenie współpracy między sądami przy przeprowadzaniu dowodów w sprawach cywilnych lub handlowych,

C.   mając na uwadze, że Komisja na przełomie lat 2006/2007 dokonała w państwach członkowskich dystrybucji łącznie 50 tys. egzemplarzy praktycznego przewodnika, lecz że doszło do tego o wiele za późno i w związku z tym konieczne jest podjęcie dodatkowych kroków mających na celu lepsze poinformowanie stron, których ta procedura dotyczy, w szczególności sądów i prawników, na temat rozporządzenia,

D.   mając na uwadze, że Komisja uważa jednak, iż ograniczony do 90 dni okres, w którym należy wykonać wniosek o przeprowadzenie dowodów, określony w art. 10 ust. 1 rozporządzenia jest przekraczany w "wielu przypadkach" oraz, że "w niektórych przypadkach potrzeba nawet ponad pół roku",

E.   mając na uwadze, że jedynie kilka państw członkowskich dysponuje obecnie środkami technicznymi umożliwiającymi przeprowadzanie wideokonferencji, zatem technika ta nie jest dostatecznie wykorzystywana; mając ponadto na uwadze, że państwa członkowskie w niedostatecznym stopniu wspierają wprowadzanie nowoczesnej technologii łączności, zaś Komisja nie zgłasza żadnych konkretnych propozycji poprawy tego stanu rzeczy,

1.   krytykuje opóźnienie w przedstawieniu wyższej wspomnianego sprawozdania Komisji, które zgodnie z art. 23 rozporządzenia (WE) nr 1206/2001 miało zostać przedstawione do 1 stycznia 2007 r., w rzeczywistości jednak zastało przedłożone w dniu 5 grudnia 2007 r.;

2.   podziela opinię Komisji, że państwa członkowskie powinny dołożyć większych starań w celu dostatecznego zainteresowania sędziów i prawników rozporządzeniem aby zachęcić do bezpośrednich kontaktów międzysądowych, jako że metoda bezpośredniego przeprowadzania dowodów w trybie art. 17 rozporządzenia potwierdziła, że może uprościć i przyspieszyć przeprowadzanie dowodów, nie powodując szczególnych problemów;

3.   uważa, że należy pamiętać, iż jednostki centralne przewidziane w rozporządzeniu wciąż mają do odegrania ważną rolę polegającą na nadzorowaniu pracy sądów odpowiedzialnych za rozpatrywanie wniosków na mocy rozporządzenia oraz na rozwiązywaniu pojawiających się problemów; wskazuje, że europejska sieć sądowa może pomóc w rozwiązaniu problemów, których nie udało się rozwiązać jednostkom centralnym oraz że rzadziej odwoływano by się do tych jednostek gdyby sądy wzywające były lepiej zaznajomione z rozporządzeniem; jest zdania, że pomoc zapewniana przez jednostki centralne może być decydująca dla małych lokalnych sądów po raz pierwszy stojących przed problemem związanym z przeprowadzeniem dowodów w kontekście transgranicznym;

4.   opowiada się za szerokim wykorzystaniem technologii informacyjnej i wideokonferencji w połączeniu z bezpiecznym systemem wysyłania i odbierania poczty elektronicznej, która powinna stać się we właściwym czasie powszechnym środkiem przekazywania wniosków dotyczących przeprowadzenia dowodów; zauważa, że niektóre państwa członkowskie, odpowiadając na kwestionariusz rozesłany przez konferencję haską, wymieniają problemy związane z kompatybilnością łączy wideo oraz uważa, że należy się tym zająć w ramach europejskiej strategii w dziedzinie e-sprawiedliwości;

5.   uważa, że zarówno fakt, iż wiele państw członkowskich nie dysponuje jeszcze środkami technicznymi umożliwiającymi przeprowadzanie wideokonferencji, jak i wniosek Komisji, że nowoczesne środki przekazu informacji są "wciąż raczej rzadko używane" potwierdzają sensowność planów na rzecz europejskiej strategii w dziedzinie e-sprawiedliwości, zalecanych ostatnio przez Komisję Prawną Parlamentu, ponagla państwa członkowskie do zainwestowania większych środków celem zainstalowania nowoczesnych urządzeń komunikacyjnych w sądach i przeszkolenia sędziów w zakresie ich używania, a także wzywa Komisję do przedstawienia konkretnych propozycji poprawy tego stanu; uważa, że należy jak najszybciej udostępnić pomoc i wsparcie finansowe Unii Europejskiej na odpowiednim poziomie;

6.   jest zdania, że w ramach strategii w dziedzinie e-sprawiedliwości należy dołożyć starań niezbędnych do zaspokojenia potrzeb z zakresu tłumaczeń pisemnych i ustnych wynikających z przeprowadzania dowodów w kontekście transgranicznym w poszerzonej Unii Europejskiej;

7.   odnotowuje z obawą stwierdzenie Komisji dotyczące faktu, że ograniczony do 90 dni okres, w którym należy wykonać wniosek o przeprowadzenie dowodów, określony w art. 10 ust. 1 rozporządzenia jest przekraczany w "wielu przypadkach" oraz, że "w niektórych przypadkach potrzeba nawet ponad pół roku"; wzywa Komisję, aby możliwie najszybciej przedłożyła konkretne propozycje działań mających na celu rozwiązanie tego problemu, przy jednoczesnym rozważeniu możliwości wskazania organu zajmującego się rozpatrywaniem skarg lub osoby kontaktowej w ramach europejskiej sieci sądowniczej;

8.   krytykuje wynikające ze sprawozdania Komisji stwierdzenie, że w wyniku rozporządzenia (WE) nr 1206/2001 uzyskano kompleksową poprawę w zakresie przeprowadzania dowodów, co stwarza fałszywy obraz sytuacji; wzywa zatem Komisję do dołożenia wszelkich starań, między innymi w kontekście strategii w dziedzinie e-sprawiedliwości, aby doprowadzić do realizacji rzeczywistego potencjału rozporządzenia w zakresie poprawy funkcjonowania cywilnego wymiaru sprawiedliwości z punktu widzenia obywateli, przedsiębiorstw, prawników i sędziów;

9.   zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.

(1) Dz.U. L 174 z 27.6.2001, s. 1.


Wdrożenie dyrektywy 2006/43/WE w sprawie ustawowych badań rocznych sprawozdań finansowych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych
PDF 296kWORD 62k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 10 marca 2009 r. dotyczące wdrożenia dyrektywy 2006/43/WE w sprawie ustawowych badań rocznych sprawozdań finansowych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych (2008/2247(INI))
P6_TA(2009)0090A6-0014/2009

Parlament Europejski,

–   uwzględniając dyrektywę 2006/43/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie ustawowych badań rocznych sprawozdań finansowych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych(1),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 21 lutego 2008 r. w sprawie 23. rocznego sprawozdania Komisji z kontroli stosowania prawa wspólnotowego w 2005 r.(2),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 21 października 2008 r. w sprawie kontroli stosowania prawa wspólnotowego – 24. roczne sprawozdanie Komisji(3),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 4 września 2007 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa w 2005 r.: stosowanie zasad pomocniczości i proporcjonalności - 13. sprawozdanie roczne(4),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 4 września 2007 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa w Unii Europejskiej(5),

–   uwzględniając art. 45 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej oraz opinię Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A6-0014/2009),

A.   mając na uwadze, że Parlament wielokrotnie twierdził, iż prawodawstwo UE ma sens jedynie wtedy, kiedy przestrzegają go państwa członkowskie, a także mając na uwadze, że należy w związku z tym lepiej monitorować transpozycję i stosowanie prawodawstwa UE przez państwa członkowskie; mając na uwadze, że Parlament zaproponował, aby upływie terminu na dokonanie transpozycji właściwy sprawozdawca poinformował Parlament o postępach w tej sprawie,

B.   mając na uwadze, że Parlament i Rada przyjęły dyrektywę 2006/43/WE (zwaną dalej "dyrektywą") w dniu 17 maja 2006 r., a termin zakończenia transpozycji w państwach członkowskich minął w dniu 29 czerwca 2008 r.; mając ponadto na uwadze, że należy sprawdzić, czy transpozycja przebiegła w sposób właściwy,

C.   mając na uwadze, że mimo iż tabela wyników opublikowana przez Komisję wykazuje, które państwa członkowskie wdrożyły które elementy, nie podaje ona informacji na temat sposobu, w jaki przebiegał proces wdrażania, ani też, czy przepisy krajowe spełniają minimalne wymogi określone w dyrektywie,

D.   mając na uwadze, że dyrektywa ma na celu w pierwszej kolejności zoptymalizowanie jakości badań rocznych sprawozdań finansowych w całej UE, a przez to zwiększenie zaufania do takiej formy sprawozdawczości i poprawę sytuacji na rynkach finansowych a w drugiej kolejności ustanowienie równych reguł gry w sektorze księgowości na rynku wewnętrznym,

E.   mając na uwadze, że wdrożenie dyrektywy przez państwa członkowskie należy sprawdzić w odniesieniu do tego podwójnego celu,

1.   zauważa, że dyrektywa została przyjęta w reakcji na kryzys, jaki nastąpił po upadku Enronu; podkreśla, że obecny kryzys finansowy uwypukla znaczenie wysokiej jakości praktyk w zakresie księgowości i kontroli; ubolewa nad faktem, że tylko 12 państw członkowskich w pełni transponowało dyrektywę; wzywa Komisję do zapewnienia jej natychmiastowej transpozycji i wdrożenia;

2.   zauważa z niepokojem, że transpozycja zasadniczych pojęć takich jak "jednostki interesu publicznego"(6) i "sieć"(7) prowadzi do odmiennych interpretacji przez państwa członkowskie; podkreśla w związku z tym, że w odniesieniu do przedsiębirstwa uznanego za jednostkę interesu publicznego oraz księgowego przeprowadzającego audyt tego przedsiębiorstwa dyrektywa wprowadza rózne daleko idące obowiązki; zauważa ponadto, że dyrektywa wprowadza również różne dodatkowe obowiązki dla firm audytorskich objętych definicją "sieci"; zauważa potrzebę dalszych rozważań dotyczących wpływu definicji sieci oraz braku przejrzystości prawnej w odniesieniu do odpowiedzialności spółek za działania innych spółek należących do tej samej sieci; obawia się, że różnorodność definicji doprowadzi do braku pewności prawa i wysokich kosztów zgodności z przepisami oraz przez to ostatecznie wpłynie negatywnie na cel dyrektywy; apeluje zatem do Komisji, aby podjęła się wszechstronnego przeglądu stosowania definicji i dostrzegalnych skutków jej wprowadzenia oraz dążyła do przejrzystości w odniesieniu do długoterminowych priorytetów politycznych dla UE w tym obszarze i sposobu, w jaki najlepiej mogą zostać one osiągnięte poprzez konsultacje z państwami członkowskimi;

3.   zauważa, że wiele państw członkowskich nie wdrożyło jeszcze art. 41 dyrektywy, zgodnie z którym państwa członkowskie muszą wymagać od jednostek interesu publicznego tworzenia komitetu ds. audytu lub porównywalnego organu; jest zdania, że wymóg ten stanowi istotny środek gwarantujący niezależność ustawowych badań rocznych sprawozdań finansowych jednostek interesu publicznego;

4.   podkreśla, że niedawne doświadczenia wskazują na konieczność częstych i wysokiej jakości kontaktów w ramach komitetów ds. audytu i między niezależnymi dyrektorami, radami nadzorczymi i kontrolerami oraz że niewykonawczy członkowie zarządu powinni starannie rozważyć możliwość odbywania posiedzeń bez udziału członków zarządu;

5.   zauważa, że nietóre państwa członkowskie wdrożyły wymóg zawarty w dyrektywie dotyczący rotacji biegłych rewidentów w okresie maksymalnie siedmiu lat, stosując bardzo krótki okres rotacji wynoszący zaledwie dwa lub trzy lata; wątpi, czy tak krótkie okresy rotacji zwiększają jakość i umacniają ciągłość ustawowych badań jednostek interesu publicznego i zauważa, że utrudniają one prawidłowe rozumienie badanej jednostki przez biegłych rewidentów i firmy audytorskie;

6.   ubolewa, że nie wszystkie państwa członkowskie wprowadziły system nadzoru publicznego wymagany na mocy dyrektywy; zauważa dodatkowo, że istnieją znaczne różnice między państwami członkowskimi, w których wprowadzono różne formy nadzoru publicznego; uważa, że zgodnie z dyrektywą należy tak zorganizować nadzór publiczny, aby unikać konfliktów interesów; zastanawia się w tym kontekście, czy organy nadzoru powiązane bezpośrednio z rządami krajowymi spełniają ten wymóg;

7.   za bardzo istotne uważa to, aby faktycznie doszło do wymaganej na mocy dyrektywy współpracy między organami nadzoru publicznego, ponieważ ścisła współpraca pomiędzy organami nadzoru publicznego sprzyja konwergencji państw członkowskich i może zapobiec powstawaniu dodatkowych obciążeń administracyjnych wynikających z różnych procedur i wymogów krajowych;

8.   podkreśla, że znajdujące się w rejestrze filie podlegają ustawowym kontrolom; zaleca, aby prawo krajowe wymagało, aby macierzyste przedsiębiorstwo utrzymujące filie podlegało ustawowym kontrolom dokonywanym przez audytorów zatwierdzonych zgodnie z tą dyrektywą;

9.  14a. uważa, że istnieje bardzo istotny brak jasności w odniesieniu do wykonywania art. 47 dyrektywy dotyczącego dokumentacji roboczej z badania; wskazuje, że o ile państwa członkowskie mogą zezwolić zatwierdzonym przez siebie biegłym rewidentom i firmom audytorskim na przekazanie dokumentacji roboczej z badania i innych dokumentów właściwym władzom państwa trzeciego, należy uwzględnić kwestie prawne i dotyczące ochrony danych osobowych aby zagwarantować, że informacje otrzymywane przez unijnych audytorów od spółek będących ich klientami zachowają swój poufny charakter i nie przedostaną się do wiadomości publicznej w krajach trzecich, w których spółki te są notowane na giełdzie lub w których zarejestrowana jest ich spółka dominująca;

10.   wzywa Komisję do przeprowadzenia wnikliwej oceny całego ustawodawstwa krajowego, za którego pomocą przenosi się niniejszą dyrektywę, stanowczego zajęcia się problemami, o których mowa w ust. 1-9, oraz do przedłożenia Parlamentowi sprawozdania na ten temat w ciągu dwóch lat; wątpi, czy wybrana metoda minimalnej harmonizacji jest rzeczywiście właściwym sposobem na osiągnięcie celów niniejszej dyrektywy oraz innych dyrektyw dotyczących rynku wewnętrznego, ponieważ wiele odstępstw, które dopuszcza dyrektywa, doprowadzi do dalszego rozdrobnienia rynku księgowości; apeluje do Komisji o posługiwanie się jasnymi koncepcjami w trakcie przeprowadzania harmonizacji;

11.   zwraca uwagę, że zbędna zwłoka w zatwierdzeniu międzynarodowych standardów rewizji finansowej mogłaby mieć negatywny wpływ na uregulowania prawne w tym zakresie i prowadzić do dalszego rozdrobnienia, co jest sprzeczne z ogólnym celem dyrektywy; zwraca się zatem do Komisji o uniknięcie zbędnej zwłoki w kwestii przyjęcia międzynarodowych standardów rewizji finansowej oraz o rozpoczęcie publicznych konsultacji w sprawie ich przyjęcia;

12.   jest zdania, że dokładna kontrola i weryfikacja właściwego i terminowego wdrażania prawodawstwa UE jest głównym środkiem na rzecz lepszego stosowania prawa UE i unikania praktyk "upiększania" (ang. gold-plating), które mogą mieć miejsce na podstawie np. art. 40 dyrektywy, który zawiera otwarty wykaz wymogów dotyczących sprawozdawczości zapewniającej przejrzystość;

13.   popiera wskazówki, jakich Komisja udziela państwom członkowskim, oraz ścisłą współpracę z nimi w celu zagwarantowania właściwego i terminowego wdrożenia prawodawstwa, np. poprzez organizowanie warsztatów poświęconych transpozycji jako forum na rzecz osiągnięcia porozumienia w sprawie wdrażania konkretnych przepisów prawodawstwa wspólnotowego; popiera wykorzystywanie w procesie wdrażania prawodawstwa tabel korelacji jako sposobu na osiągnięcie maksymalnej konwergencji; uważa mimo tego, że w dalszym ciągu trzeba zrobić więcej, aby wskazać państwom członkowskim drogę w procesie wdrażania prawodawstwa oraz prowadzić je w kierunku jednoznacznego wdrożenia prawodawstwa Wspólnoty;

14.   zdecydowanie podkreśla, że wszelkie środki quasi-legislacyjne w zakresie dyrektywy można przyjąć jedynie przy zastosowaniu procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą i towarzyszącej jej w razie potrzeby oceny wpływu;

Zalecenie dotyczące kontroli jakości

15.   z zadowoleniem przyjmuje zalecenie Komisji nr 2008/362/WE z dnia 6 maja 2008 r. w sprawie zewnętrznej kontroli jakości dokonywanej przez biegłych rewidentów i firmy audytorskie badające jednostki interesu publicznego(8); zgadza się z przyjętym poglądem, że ważne są niezależne przeglądy dotyczące zewnętrznej kontroli jakości zgodne z celem dyrektywy, jakim jest poprawa jakości badań oraz wiarygodności publikowanych informacji finansowych; popiera ponadto ugruntowany pogląd, że całkowita niezależność i bezstronność inspekcji oraz inspektorów ma wielkie znaczenie;

16.   wzywa Komisję do wspierania, w bliskiej współpracy z państwami członkowskimi, krajowych struktur kontroli jakości gwarantujących przeprowadzanie niezależnych i bezstronnych kontroli jakości firm zajmujących się księgowością; podkreśla w związku z tym, że europejskie władze prawodawcze muszą ograniczać się do ustanawiania ogólnych przepisów ramowych określonych w dyrektywie i zaleceniu, a kwestię rozwinięcia tych przepisów należy pozostawić w gestii sektora;

Decyzja w sprawie rejestracji biegłych rewidentów z krajów trzecich

17.  Decyzja Komisji 2008/627/WE z dnia 29 lipca 2008 r. dotycząca okresu przejściowego w odniesieniu do działalności w zakresie rewizji finansowej biegłych rewidentów i jednostek audytorskich z niektórych krajów trzecich(9) wzywa Komisję do przedstawienia Parlamentowi kontynuacji swoich działań związanych z rejestracją biegłych rewidentów z krajów trzecich;

Odpowiedzialność biegłego rewidenta

18.   zauważa, że rozbieżności w systemach odpowiedzialności finansowej państw członkowskich mogą prowadzić do arbitralności regulacyjnej i podkopywać rynek wewnętrzny, ale jest świadomy odmiennych poziomów ryzyka związanych z wielkością firm audytorskich i przedsiębiorstw, z jakimi pracują; podkreśla, że roszczenia cywilno-prawne często pochodzą z krajów trzecich, w których takimi sporami sądowymi w dużym stopniu kierują porozumienia w zakresie honorariów za wygrane sprawy; z niechęcią widziałby taki styl prowadzenia sporów w Unii Europejskiej i zwraca się o bardziej stanowcze przeciwstawienie się szkodliwym skutkom tego typu praktyk motywowanych pogonią za zyskiem;

19.   odnotowuje zalecenie Komisji nr 2008/473/WE z dnia 5 czerwca 2008 r. dotyczące ograniczenia odpowiedzialności cywilnej biegłych rewidentów i firm audytorskich(10), w którym wzywa się państwa członkowskie do ograniczenia odpowiedzialność księgowych przy należnym uwzględnieniu prawodawstwa krajowego i okoliczności; ponadto odnotowuje cel zalecenia, którym jest zapewnienie równych warunków dla przedsiębiorstw i spółek w dziedzinie księgowości poprzez zwiększenie spójności między państwami członkowskimi w tym obszarze; podkreśla, że cel, jakim jest ograniczenie odpowiedzialności biegłych rewidentów i firm audytorskich, zaproponowany w zaleceniu Komisji nie może naruszać przepisów prawnych dotyczących odpowiedzialności cywilnej w niektórych państwach członkowskich, takich jak prawo do odszkodowania dla ofiar; podkreśla, że w kontekście obecnego kryzysu gospodarczego i finansowego w zaleceniu nie powinno się podnosić kwestii jakości badań ustawowych lub zaufania pokładanego w funkcji badań ustawowych; wzywa Komisję do poinformowania Parlamentu najpóźniej do 2010 r. o konsekwencjach tego zalecenia i działaniach podjętych w jego następstwie, przy czym istotną kwestią jest tu w szczególności, czy i w jakim zakresie ‐ zgodnie z celem przedmiotowej dyrektywy ‐ zalecenie prowadzi do zwiększenia spójności miedzy państwami członkowskimi; podkreśla, że jeżeli dalsze środki okażą się niezbędne, Komisja musi przeprowadzić badanie oceniające ewentualny wpływ ograniczenia odpowiedzialności cywilnej biegłych rewidentów i firm audytorskich na jakość badań, bezpieczeństwo finansowe i koncentrację na rynku audytów;

Konsultacje w sprawie przepisów dotyczących własności

20.   z zadowoleniem przyjmuje zainicjowane przez Komisję konsultacji na temat prawa własności spółek w dziedzinie księgowości i z zainteresowaniem oczekuje na wypowiedzi zainteresowanych stron;

o
o   o

21.   zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji.

(1) Dz.U. L 157 z 9.6.2006, s. 87.
(2) Teksty przyjęte, P6_TA(2008)0060.
(3) Teksty przyjęte, P6_TA(2008)0494.
(4) Dz.U. C 187 E z 24.7.2008, s. 67.
(5) Dz.U. C 187 E z 24.7.2008, s. 60.
(6) Art. 2 ust. 13 dyrektywy.
(7) Art. 2 ust. 7 dyrektywy.
(8) Dz.U. L 120, z 7.5.2008, s. 20.
(9) Dz.U. L 202, z 31.7.2008, s. 70.
(10) Dz.U. L 162, z 21.6.2008, s. 39.


Równe traktowanie i równy dostęp kobiet i mężczyzn do sztuki widowiskowej
PDF 222kWORD 51k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 10 marca 2009 r. w sprawie nierównego traktowania i dostępu kobiet i mężczyzn do sztuk widowiskowych (2008/2182(INI))
P6_TA(2009)0091A6-0003/2009

Parlament Europejski,

-   uwzględniając dyrektywę 2002/73/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. zmieniająca dyrektywę 76/207/EWG Rady w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy(1),

-   uwzględniając dyrektywę Rady 97/80/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotyczącą ciężaru dowodu w sprawach dyskryminacji ze względu na płeć(2),

-   uwzględniając Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej,

-   uwzględniając swoje rezolucje z dnia 7 czerwca 2007 r. w sprawie społecznego statusu artystów(3) oraz z dnia 3 września 2008 r. w sprawie równouprawnienia kobiet i mężczyzn - 2008(4),

-   uwzględniając art. 45 Regulaminu,

-   uwzględniając sprawozdanie Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia (A6-0003/2009),

A.   mając na uwadze, że nierówne możliwości zatrudnienia i szanse kobiet i mężczyzn są bardzo obecne i utrzymują się w dziedzinie sztuk widowiskowych;

B.   mając na uwadze, że należy poważnie zbadać mechanizmy powodujące to nierówne traktowanie mężczyzn i kobiet,

C.   mając na uwadze, że zasada równości kobiet i mężczyzn musi mieć zastosowanie do wszystkich podmiotów działających w sektorze sztuk widowiskowych, we wszystkich dyscyplinach, we wszystkich typach struktur (produkcja, upowszechnianie i edukacja) oraz we wszystkich sektorach działalności (artystycznym, technicznym i administracyjnym),

D.   mając na uwadze, że kobiety i mężczyźni nie wykonują w tych samych proporcjach poszczególnych zawodów związanych ze sztukami widowiskowymi, oraz że tej pierwszej formie nierówności towarzyszy brak równowagi w zakresie warunków pracy i zatrudnienia oraz różnice w wynagrodzeniu,

E.   mając na uwadze, że we wszystkich dyscyplinach sztuk widowiskowych w różnym stopniu stwierdza się nierówność w dostępie do funkcji decyzyjnych, do środków produkcji i sieci dystrybucyjnych,

F.   mając na uwadze, że realizacja celu równości w zawodach związanych ze sztukami widowiskowymi zakłada systematyczne wprowadzanie systemu reprezentacji obydwu płci,

G.   mając na uwadze, że sam talent nie decyduje o jakości artystycznej przedstawienia lub sukcesie zawodowym oraz że lepsze uwzględnienie równowagi kobiet i mężczyzn w zawodach związanych ze sztukami widowiskowymi przyczyni się do pobudzenia całego sektora,

H.   mając na uwadze w związku z tym, że należy zmienić utrzymującą się aktualnie sytuację segregacji płciowej w zawodach związanych ze sztukami widowiskowymi, nie tylko przez modernizację i demokratyzację sektora, ale także poprzez ustalenie realistycznych celów w zakresie równości, które będą wspierały sprawiedliwość społeczną,

I.   mając na uwadze, że stwierdzone nierówności pozostawiają niewykorzystane zdolności i talenty oraz szkodzą dynamice artystycznej, oddziaływaniu sztuki oraz rozwojowi gospodarczemu tego sektora,

J.   mając na uwadze, że utrzymujące się uprzedzenia prowadzą nazbyt często do dyskryminujących zachowań w stosunku do kobiet w trakcie rekrutacji, mianowania oraz w stosunkach w pracy, a kobiety często otrzymują niższe wynagrodzenie niż mężczyźni mimo wyższego wykształcenia, zainteresowania dalszym kształceniem i silniejszych powiązań,

K.   mając na uwadze, że przeszkody na drodze do równości kobiet i mężczyzn są szczególnie trwałe w tym sektorze i usprawiedliwiają przyjęcie specjalnego podejścia w celu zmniejszenia stwierdzonych nierówności przy jednoczesnym uwzględnieniu stymulującego wpływu, jaki to działanie może wywrzeć na ogóle społeczeństwa,

L.   mając na uwadze, że istnieją duże braki w ubezpieczeniu społecznym artystów i skutkuje to gorszą sytuacją zarobkową przede wszystkim wśród kobiet;

1.   podkreśla zakres i siłę nierówności kobiet i mężczyzn w sektorze sztuk widowiskowych oraz wpływ jaki ten niesprawiedliwy system organizacji może mieć na całe społeczeństwo, zważywszy na szczególny charakter tej działalności;

2.   nalega na absolutną konieczność promowania dostępu kobiet do wszystkich zawodów sztuk widowiskowych i zachęcania ich do nich, tam gdzie nadal pozostają one w mniejszości;

3.   przypomina, że udział kobiet zatrudnionych w zawodach artystycznych i w oficjalnym obrocie kulturalnym jest niewielki oraz że kobiety na odpowiedzialnych stanowiskach w instytucjach kultury, akademiach i uniwersytetach są reprezentowane w niedostatecznym stopniu;

4.   uznaje konieczność podjęcia szczególnych działań w tym sektorze, aby wyjaśnić mechanizmy i zachowania powodujące taką nierówność;

5.   przypomina, że jedynie reprezentacja obydwu płci prowadzi do zmiany zachowań poprzez wprowadzenie uzupełniających się punktów widzenia, wrażliwości, metody i interesów;

6.   nalega na konieczność promowania dostępu kobiet do wszystkich zawodów artystycznych i wszystkich zawodów związanych ze sztukami widowiskowymi, tam gdzie pozostają one w mniejszości oraz zachęca państwa członkowskie do zniesienia wszelkich przeszkód w dostępie kobiet do zarządzania instytucjami kulturalnymi, akademiami i uniwersytetami;

7.   podkreśla, że dyskryminowanie kobiet szkodzi rozwojowi sektora kultury pozbawiając go talentów i zdolności, oraz wskazuje, że talenty potrzebują spotkań z publicznością, żeby je rozpoznano;

8.   wzywa do podjęcia środków mających na celu zwiększenie obecności kobiet na stanowiskach kierowniczych w instytucjach, w szczególności poprzez promowanie równości w przedsiębiorstwach i instytucjach kulturalnych oraz organizacjach zawodowych;

9.   wzywa podmioty działające w sektorze kultury do zwiększenia obecności artystek i ich dzieł w programach, kolekcjach, wydawnictwach i konsultacjach;

10.   zauważa, że postępy dokonane w zakresie równości kobiet i mężczyzn umożliwią stopniowe wprowadzenie przedstawicieli obydwu płci w ekipach roboczych, planowaniu i zebraniach zawodowych, które dzisiaj często funkcjonują w oparciu o niezgodny z wymogami naszego społeczeństwa system segregacji płci;

11.   podkreśla znaczenie zagwarantowania, za każdym razem kiedy to możliwe, anonimowości kandydatur oraz nalega na konieczność utrzymania zwyczaju przesłuchań muzyków za parawanem podczas rekrutacji do orkiestr, co umożliwiło kobietom wstąpienie do orkiestr;

12.   wzywa Komisję i państwa członkowskie do zaplanowania już teraz pierwszego realistycznego etapu walki z nierównością w sztukach widowiskowych, polegającego na zapewnieniu obecności co najmniej jednej trzeciej osób płci pozostającej w mniejszości we wszystkich dziedzinach tego sektora;

13.   zachęca państwa członkowskie do:

   a) zbadania wraz z ich instytucjami kulturalnymi sposobów lepszego wykrywania mechanizmów powodujących nierówność, tak by możliwe było uniknięcie wszelkiej dyskryminacji ze względu na płeć;
   b) zniesienia wszelkich przeszkód w dostępie kobiet do stanowisk kierowniczych w najbardziej renomowanych instytucjach i organizacjach kulturalnych;
   c) wprowadzenia w tym sektorze nowego systemu organizacji pracy, delegowania odpowiedzialności i zarządzania czasem, uwzględniającego wymogi życia osobistego kobiet i mężczyzn;
   d) zrozumienia, że w tym sektorze, w którym nietypowe godziny pracy, znaczna mobilność i niepewność związana z zatrudnieniem są normą i w większym stopniu osłabiają kobiety, należy znaleźć wspólne rozwiązania dla zapewnienia opieki nad dziećmi (otwarcie żłobków w instytucjach kulturalnych w godzinach dostosowanych do godzin prób i spektakli);

14.   przypomina instytucjom kulturalnym o absolutnej konieczności przełożenia na czyny demokratycznej zasady, zgodnie z którą za taką samą pracę kobiet i mężczyzn powinno przysługiwać identyczne wynagrodzenie; podobnie jak w innych sektorach, zasada ta nadal nie jest stosowana w sektorze sztuki;

15.   zachęca państwa członkowskie do dokonania analiz porównawczych sytuacji w sektorze sztuk widowiskowych w poszczególnych państwach Unii, żeby ułatwić opracowanie i wprowadzenie w życie wspólnej polityki, przeprowadzić badania statystyczne oraz móc porównywać i mierzyć zamierzone postępy;

16.   wzywa państwa członkowskie, żeby polepszyły socjalną sytuację osób działających w dziedzinie sztuki i kultury, a przy tym brały pod uwagę różne stosunki zatrudnienia i zagwarantowały lepsze zabezpieczenie socjalne;

17.   zobowiązuje przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz Komisji, jak również parlamentom państw członkowskich.

(1) Dz.U. L 269 z 5.10.2002, s. 15.
(2) Dz.U. L 14 z 20.1.1998, s. 6.
(3) Dz.U. C 125 E z 22.5.2008, s. 223.
(4) Teksty przyjęte w tym dniu, P6_TA(2008)0399.


Wymogi techniczne w zakresie homologacji typu pojazdów silnikowych dotyczące ich bezpieczeństwa ogólnego ***I
PDF 273kWORD 71k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 10 marca 2009 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wymogów technicznych w zakresie homologacji typu pojazdów silnikowych dotyczących ich bezpieczeństwa ogólnego (COM(2008)0316 – C6-0210/2008 – 2008/0100(COD))
P6_TA(2009)0092A6-0482/2008
SPROSTOWANIA

(Procedura współdecyzji: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2008)0316),

–   uwzględniając art. 251 ust. 2 oraz art. 95 Traktatu WE, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C6-0210/2008),

–   uwzględniając art. 51 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów oraz opinię Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii (A6-0482/2008),

1.   zatwierdza po poprawkach wniosek Komisji;

2.   zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego wniosku lub zastąpienie go innym tekstem;

3.   zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 10 marca 2009 r. w celu przyjęcia rozporządzenia (WE) nr .../2009 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wymogów technicznych w zakresie homologacji typu pojazdów silnikowych dotyczących ich bezpieczeństwa ogólnego

P6_TC1-COD(2008)0100


(Jako że Parlament i Rada zawarły porozumienie, stanowisko Parlamentu z pierwszego czytania jest zgodne z ostateczną wersją aktu legislacyjnego dotyczącego rozporządzenia (WE) nr 661/2009.)


Emisje przemysłowe (zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola) (przekształcenie) ***I
PDF 1753kWORD 1966k
Rezolucja
Tekst skonsolidowany
Załącznik
Załącznik
Załącznik
Załącznik
Załącznik
Załącznik
Załącznik
Załącznik
Załącznik
Załącznik
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 10 marca 2009 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie emisji przemysłowych (zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola) (przekształcenie) (COM(2007)0844 – C6-0002/2008 – 2007/0286(COD))
P6_TA(2009)0093A6-0046/2009

(Procedura współdecyzji – przekształcenie)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2007)0844),

–   uwzględniając art. 251 ust. 2 oraz art. 175 ust. 1 Traktatu WE, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony przez Komisję (C6-0002/2008),

–   uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 28 listopada 2001 r. w sprawie bardziej uporządkowanego wykorzystania techniki przekształcania aktów prawnych(1),

–   uwzględniając pismo Komisji Prawnej z dnia 10 września 2008 r. skierowane do Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności zgodnie z art. 80 a ust. 3 Regulaminu,

–   uwzględniając art. 80 a i art. 51 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności oraz opinię Komisji Prawnej (A6-0046/2009),

A.   mając na uwadze, że grupa konsultacyjna służb prawnych złożona z odpowiednich służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji stwierdziła, że omawiany wniosek nie zawiera żadnych zmian merytorycznych innych niż te określone jako takie we wniosku, oraz że w odniesieniu do niezmienionych przepisów istniejących tekstów wniosek ogranicza się do ich prostej kodyfikacji bez zmian merytorycznych,

1.   zatwierdza wniosek Komisji w wersji uwzględniającej zalecenia grupy konsultacyjnej służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji oraz w wersji zawierającej dostosowania techniczne zatwierdzone przez Komisję Prawną, z uwzględnieniem poniższych poprawek;

2.   zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego wniosku lub zastąpienie go innym tekstem;

3.   zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 10 marca 2009 r. w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/.../WE w sprawie emisji przemysłowych (zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola) (przekształcenie)

P6_TC1-COD(2007)0286


(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 175 ust. 1,

uwzględniając wniosek Komisji║,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(2),

uwzględniając opinię Komitetu Regionów(3),

stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu(4),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  W następujących dyrektywach należy dokonać szeregu znaczących zmian: dyrektywa Rady 78/176/EWG z dnia 20 lutego 1978 r. w sprawie odpadów pochodzących z przemysłu ditlenku tytanu(5), dyrektywa Rady 82/883/EWG z dnia 3 grudnia 1982 r. w sprawie procedur nadzorowania i monitorowania środowiska naturalnego w odniesieniu do odpadów pochodzących z przemysłu ditlenku tytanu(6), dyrektywa Rady 92/112/EWG z dnia 15 grudnia 1992 r. w sprawie procedur harmonizacji programów mających na celu ograniczanie i ostateczną eliminację zanieczyszczeń powodowanych przez odpady pochodzące z przemysłu ditlenku tytanu(7), dyrektywa Rady 96/61/WE z dnia 24 września 1996 r. dotycząca zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli(8), dyrektywa Rady 1999/13/WE z dnia 11 marca 1999 r. w sprawie ograniczenia emisji lotnych związków organicznych spowodowanej użyciem organicznych rozpuszczalników podczas niektórych czynności i w niektórych urządzeniach(9), dyrektywa 2000/76/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 grudnia 2000 r. w sprawie spalania odpadów(10), oraz dyrektywa 2001/80/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2001 r. w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza z dużych instalacji spalania(11). Dla zachowania przejrzystości należy dokonać przekształcenia tych dyrektyw.

(2)  W celu zapobiegania zanieczyszczeniom wynikającym z działalności przemysłowej, ich obniżenia i w miarę możliwości wyeliminowania zgodnie z zasadą "zanieczyszczający płaci" oraz zasadą zapobiegania zanieczyszczeniom, należy ustalić ogólne ramy kontroli głównych rodzajów działalności przemysłowej, przyznając pierwszeństwo interwencji u źródła oraz zapewniając rozsądną gospodarkę zasobami naturalnymi.

(3)  Przestrzeganie dopuszczalnych wielkości emisji ustalonych w niniejszej dyrektywie należy uważać za warunek konieczny, lecz niewystarczający, realizacji celów polegających na zapobieganiu zanieczyszczeniu i jego ograniczaniu oraz na osiągnięciu wysokiego poziomu ochrony środowiska, w tym wód gruntowych, powietrza i gleby oraz społeczeństwa. Aby sprostać tym celom, konieczne może okazać się ustanowienie bardziej rygorystycznych wielkości dopuszczalnych dla substancji zanieczyszczających objętych niniejszą dyrektywą, wielkości emisji dla innych substancji i składników środowiska, a także innych stosownych warunków.

(4)  Stosowanie odmiennego podejścia do kwestii kontrolowania emisji do powietrza, wody lub gleby traktowanych oddzielnie może stanowić zachętę do przesuwania zanieczyszczeń z jednych elementów środowiska na inne, zamiast zachęcać do ochrony środowiska naturalnego jako całości. Dlatego należy zapewnić zintegrowane podejście do zapobiegania emisjom do powietrza, wody i gleby oraz ich kontroli, jak również do kwestii gospodarowania odpadami, efektywnego wykorzystania energii i zapobiegania wypadkom.

(5)  Należy dokonać przeglądu prawodawstwa dotyczącego instalacji przemysłowych w celu uproszczenia i wyjaśnienia istniejących przepisów, zmniejszenia niepotrzebnych obciążeń administracyjnych oraz wdrożenia wniosków zawartych w komunikatach Komisji na temat strategii tematycznej dotyczącej zanieczyszczenia powietrza(12), strategii tematycznej w dziedzinie ochrony gleby(13) oraz strategii tematycznej w sprawie zapobiegania powstawaniu odpadów i ich recyklingu(14), przyjętych w odpowiedzi na decyzję nr 1600/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 lipca 2002 r. ustanawiającą szósty wspólnotowy program działań w zakresie środowiska naturalnego(15). Celem tych komunikatów jest ochrona zdrowia ludzi i środowiska naturalnego, której nie można zapewnić bez dalszego obniżenia emisji pochodzących z działalności przemysłowej.

(6)  W celu zagwarantowania zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli instalacje powinny być eksploatowane wyłącznie wtedy, jeżeli posiadają one pozwolenie, lub, w przypadku pewnych instalacji i czynności, w których wykorzystuje się rozpuszczalniki organiczne, jeżeli posiadają pozwolenie lub są zarejestrowane. Należy minimalizować ogólne stosowanie rozpuszczalników organicznych.

(7)  W celu ułatwienia przyznawania pozwoleń państwa członkowskie powinny mieć możliwość ustalania wymogów dla niektórych kategorii instalacji w postaci ogólnych wiążących zasad.

(8)  W celu uniknięcia podwójnych uregulowań pozwolenie dla instalacji objętej dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie║(16) nie powinno obejmować dopuszczalnych wielkości emisji gazów cieplarnianych, chyba że jest to konieczne dla zapobieżenia powstaniu istotnego lokalnego zanieczyszczenia lub jeżeli instalacja jest tymczasowo wyłączona z tego systemu.

(9)  Operatorzy powinny składać właściwym organom wnioski o pozwolenia zawierające informacje niezbędne dla określenia warunków pozwolenia. Podczas składania wniosku o pozwolenie operatorzy powinni mieć możliwość wykorzystania informacji wynikających z zastosowania dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne(17) oraz dyrektywy Rady 96/82/WE z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi(18).

(10)  Pozwolenie powinno obejmować wszystkie środki niezbędne dla uzyskania wysokiego poziomu ochrony środowiska naturalnego jako całości oraz powinno zawierać dopuszczalne wielkości emisji dla substancji zanieczyszczających, stosowne wymogi ochrony gleby i wód gruntowych, wymogi dotyczące monitorowania, a także wykaz stosowanych niebezpiecznych substancji lub preparatów określonych w dyrektywie Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych(19). Warunki pozwolenia powinny opierać się na najlepszych dostępnych technikach.

(11)  W celu określenia, co stanowi najlepsze dostępne techniki, oraz w celu ograniczenia występujących we Wspólnocie różnic w zakresie poziomów emisji z działalności przemysłowej Komisja, w wyniku wymiany informacji z zainteresowanymi podmiotami, powinna opublikować dokumenty referencyjne dotyczące najlepszych dostępnych technik (zwane dalej "dokumentami referencyjnymi BAT"). Dokumenty referencyjne BAT stanowią odniesienie dla ustanawianych warunków pozwolenia. Mogą one być uzupełniane innymi źródłami.

(12)  W celu uwzględnienia pewnych szczególnych okoliczności właściwe organy powinny mieć możliwość ustalenia dopuszczalnych wielkości emisji, równoważnych parametrów lub środków technicznych prowadzących do poziomów emisji, które mogą przekraczać poziomy emisji powiązane z najlepszymi dostępnymi technikami opisanymi w dokumentach referencyjnych BAT. ▌

(13)  W celu umożliwienia operatorom testowania nowych technik, które mogłyby zapewnić wyższy poziom ochrony środowiska naturalnego, właściwe organy powinny także mieć możliwość udzielania tymczasowych odstępstw od poziomów emisji powiązanych z najlepszymi dostępnymi technikami opisanymi w dokumentach referencyjnych BAT.

(14)  Zmiany w instalacjach mogą powodować wzrost poziomu zanieczyszczenia. W związku z tym właściwe organy powinny być powiadamiane o każdej planowanej zmianie, która może mieć wpływ na środowisko naturalne. Istotne zmiany w instalacjach, które mogą mieć znaczący negatywny wpływ na ludzi bądź środowisko naturalne, powinny pociągać za sobą ponowne rozpatrzenie pozwolenia w celu zagwarantowania, że przedmiotowe instalacje będą w dalszym ciągu spełniać wymagania niniejszej dyrektywy.

(15)  Rozrzucanie obornika i płynnego nawozu może wywierać znaczący wpływ na jakość środowiska. W celu zapobieżenia takim skutkom oraz ich kontrolowania w sposób zintegrowany należy zadbać o to, aby obornik i płynny nawóz powstałe wskutek prowadzenia działań objętych niniejszą dyrektywą były rozrzucane przez operatora lub osoby trzecie z wykorzystaniem najlepszych dostępnych technik. W celu zapewnienia państwom członkowskim elastyczności w wypełnianiu tych wymogów, obowiązek stosowania najlepszych dostępnych technik w przypadku rozrzucania obornika i nawozu płynnego przez operatora lub osoby trzecie można określić w pozwoleniu lub w ramach innych środków.

(16)  W celu uwzględnienia rozwoju najlepszych dostępnych technik lub innych zmian mających znaczenie dla instalacji, warunki pozwolenia należy regularnie rozpatrywać oraz we właściwych przypadkach dokonywać ich aktualizacji, w szczególności jeżeli Komisja przyjmuje nowy lub uaktualniony dokument referencyjny BAT.

(17)  Należy zadbać o to, by eksploatacja instalacji nie prowadziła do istotnego pogorszenia jakości gleby i wód gruntowych. Warunki pozwolenia powinny zatem, o ile jest to konieczne i stosowne, obejmować monitorowanie gleby i wód gruntowych, a także obowiązek remediacji terenu instalacji po ostatecznym zakończeniu działalności zgodnie z wymogami wspólnotowych i krajowych przepisów w zakresie odpowiedzialności. Niezwłocznie po wejściu w życie wspólnotowych przepisów zmieniających dyrektywę 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu(20) lub nowej legislacji w sprawie ochrony gleby i wód powierzchniowych Komisja powinna dokonać przeglądu przewidzianych w niniejszej dyrektywie przepisów dotyczących ochrony gleby i wód gruntowych w celu zapewnienia spójności i uniknięcia powielania.

(18)  W celu zapewnienia skutecznego wdrożenia i egzekwowania niniejszej dyrektywy operatorzy powinni składać właściwym organom regularne sprawozdania dotyczące spełnienia warunków pozwolenia. Państwa członkowskie powinny zapewnić spełnianie tych warunków przez operatorów oraz podjęcie przez operatora i właściwy organ niezbędnych środków w przypadku niespełnienia warunków niniejszej dyrektywy oraz przewidzieć system kontroli środowiskowych. W gestii państw członkowskich leży określenie najwłaściwszych systemów wykonawczych, w tym sposobów przestrzegania dopuszczalnych wielkości emisji.

(19)  Uwzględniając zapisy konwencji z Aarhus(21) skuteczny udział społeczeństwa w procesie decyzyjnym jest niezbędny dla umożliwienia mu wyrażenia opinii i podniesienia niepokojących kwestii, które mogą mieć znaczenie dla podejmowanych decyzji, oraz dla umożliwienia decydentom uwzględnienia tych opinii i kwestii, co przyczyni się do zwiększenia odpowiedzialności i przejrzystości procesu decyzyjnego oraz wniesie wkład w zwiększenie publicznej świadomości w zakresie kwestii dotyczących środowiska i poparcia dla podjętych decyzji. Członkowie zainteresowanej społeczności powinni mieć możliwość odwołania się do wymiaru sprawiedliwości, która pozwoli im wnieść wkład w ochronę prawa do życia w środowisku odpowiednim dla zdrowia i samopoczucia.

(20)  Duże instalacje spalania przyczyniają się znacząco do emisji substancji zanieczyszczających do powietrza, co powoduje znaczące skutki dla zdrowia ludzi i środowiska naturalnego. W celu zmniejszenia tych skutków oraz spełnienia wymogów dyrektywy 2001/81/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2001 r. w sprawie krajowych poziomów emisji dla niektórych rodzajów zanieczyszczenia powietrza(22) oraz celów wymienionych w komunikacie Komisji na temat strategii tematycznej dotyczącej zanieczyszczenia powietrza, niezbędne jest ustalenie bardziej rygorystycznych dopuszczalnych wielkości emisji na poziomie Wspólnoty dla niektórych kategorii instalacji spalania i niektórych substancji zanieczyszczających.

(21)  W przypadku nagłego zakłócenia w dostawie paliwa lub gazu o małej zawartości siarki wynikającego z poważnych niedoborów, właściwe organy powinny mieć możliwość udzielenia tymczasowych odstępstw pozwalających instalacjom spalania na przekroczenie dopuszczalnych wielkości emisji wyznaczonych w niniejszej dyrektywie.

(22)  Przedmiotowy operator nie powinien eksploatować instalacji spalania przez więcej niż 24 godziny od wystąpienia niesprawności lub awarii urządzenia obniżającego emisje, zaś łączny czas działania obiektu bez sprawnych urządzeń zmniejszających emisję nie może przekroczyć 120 godzin w ciągu 12-miesięcznego okresu, tak aby ograniczyć negatywne skutki zanieczyszczenia dla środowiska naturalnego. Jednakże w przypadku nadrzędnej konieczności utrzymania dostaw energii lub konieczności uniknięcia całkowitego wzrostu emisji powstałych w wyniku eksploatacji innej instalacji spalania, właściwe organy powinny mieć możliwość udzielenia odstępstwa od tych dopuszczalnych wielkości.

(23)  W celu zapewniania wysokiego poziomu ochrony środowiska naturalnego i zdrowia ludzi oraz uniknięcia transgranicznego przemieszczania odpadów do obiektów o niższych normach środowiskowych należy ustalić i utrzymać rygorystyczne warunki eksploatacji, wymagania techniczne i dopuszczalne wielkości emisji dla instalacji spalających lub współspalających odpady we Wspólnocie.

(24)  Wykorzystanie rozpuszczalników organicznych przy niektórych czynnościach i w niektórych instalacjach powoduje emisje związków organicznych do powietrza, co przyczynia się do tworzenia na poziomie lokalnym i transgranicznym utleniaczy fotochemicznych, powodujących szkody w zasobach naturalnych oraz mających szkodliwy wpływ na zdrowie ludzi. Należy zatem podjąć środki zaradcze przeciw wykorzystaniu rozpuszczalników organicznych oraz ustanowić dopuszczalne wielkości emisji dla związków organicznych i odpowiednie wymogi dotyczące warunków eksploatacji. Powinna istnieć możliwość udzielenia odstępstw od obowiązku przestrzegania dopuszczalnych wielkości emisji, jeżeli istnieją inne środki, takie jak stosowanie produktów albo technik o niskiej zawartości rozpuszczalników lub niezawierających rozpuszczalników, stanowiące alternatywne sposoby osiągania równoważnych wielkości emisji.

(25)  Instalacje produkujące ditlenek tytanu mogą powodować znaczące zanieczyszczenie powietrza i wody oraz mogą wywołać zagrożenie toksykologiczne. W celu ograniczenia tych skutków należy ustalić na poziomie Wspólnoty bardziej rygorystyczne dopuszczalne wielkości emisji dla niektórych substancji zanieczyszczających.

(26)  Środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przyjmuje się zgodnie z decyzją Rady nr 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r., ustanawiającą warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji(23).

(27)  Zgodnie z zasadą "zanieczyszczający płaci" państwa członkowskie powinny ustanowić reguły dotyczące kar mających zastosowanie do naruszeń przepisów niniejszej dyrektywy oraz zapewnić ich wykonywanie. Kary takie powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające

(28)  W celu zapewnienia instalacjom wystarczającego czasu na dostosowanie techniczne do nowych wymogów niniejszej dyrektywy, niektóre nowe wymogi powinny mieć zastosowanie do tych instalacji po upływie określonego okresu od daty stosowania niniejszej dyrektywy. Instalacje spalania wymagają czasu na zainstalowanie niezbędnych urządzeń służących do redukcji emisji w celu spełnienia wymagań dotyczących dopuszczalnych wielkości emisji określonych w załączniku V.

(29)  W celu rozwiązania istotnych problemów wywołanych przez emisje dioksyn, furanów i innych odnośnych substancji zanieczyszczających emitowanych przez instalacje produkujące surówkę odlewniczą i stal, a w szczególności spiekające rudę żelaza, procedura dotycząca minimalnych wymogów ustanowiona w niniejszej dyrektywie powinna być stosowana do takich instalacji w pierwszej kolejności, a w każdym razie w terminie do dnia 31 grudnia 2011 r.

(30)  Ponieważ cele podejmowanego działania, a mianowicie zapewnienie wysokiego poziomu ochrony środowiska naturalnego i poprawa jego stanu nie mogą być osiągnięte w wystarczający sposób na poziomie państw członkowskich, zaś wobec transgranicznego charakteru zanieczyszczeń pochodzących z działalności przemysłowej mogą być skuteczniej osiągnięte na poziomie Wspólnoty; Wspólnota może więc przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tymże artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tych celów.

(31)  Niniejsza dyrektywa respektuje prawa podstawowe i jest zgodna z zasadami uznanymi w szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej. W szczególności niniejsza dyrektywa przyczynia się do wdrożenia art. 37 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

(32)  Zobowiązanie do przeniesienia niniejszej dyrektywy do prawa krajowego powinno ograniczać się do tych przepisów, które stanowią zasadniczą zmianę w porównaniu z wcześniejszymi dyrektywami przekształconych niniejszą dyrektywą. Zobowiązanie do przeniesienia przepisów, które nie uległy zmianie, wynika z wcześniejszych dyrektyw.

(33)  Niniejsza dyrektywa nie powinna naruszać zobowiązań państw członkowskich dotyczących terminów przeniesienia do prawa krajowego i zastosowania dyrektyw określonych w załączniku IX część B,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

ROZDZIAŁ I

Przepisy wspólne

Artykuł 1

Przedmiot

Niniejsza dyrektywa ustanawia zasady zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom środowiska naturalnego, powodowanym przez działalność przemysłową i ich kontroli.

Określa ona również zasady mające na celu zapobieganie oraz, w przypadku braku takiej możliwości, zmniejszenie emisji do powietrza, wody i ziemi oraz zapobieganie wytwarzaniu odpadów, w celu osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony środowiska naturalnego jako całości.

Artykuł 2

Zakres

1.  Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do działalności przemysłowej powodującej zanieczyszczenia, o których mowa w rozdziałach II do VI.

2.  Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do działalności badawczej, rozwojowej ani do badań nowych produktów i procesów.

Artykuł 3

Definicje

Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:

  (1) "substancja" oznacza każdy pierwiastek chemiczny i jego związki, z wyjątkiem następujących substancji:
   a) substancji radioaktywnych zgodnie z definicją zawartą w dyrektywie Rady 96/29/Euratom z dnia 13 maja 1996 r. ustanawiającej podstawowe normy bezpieczeństwa w zakresie ochrony zdrowia pracowników i ogółu społeczeństwa przed zagrożeniami wynikającymi z promieniowania jonizującego(24);
   b) mikroorganizmów zmodyfikowanych genetycznie zgodnie z definicją zawartą w dyrektywie Rady 90/219/EWG z dnia 23 kwietnia 1990 r. w sprawie ograniczonego stosowania mikroorganizmów zmodyfikowanych genetycznie(25);
   c) organizmów zmodyfikowanych genetycznie zgodnie z definicją zawartą w dyrektywie 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie║(26)
   (2) "zanieczyszczenie" oznacza bezpośrednie lub pośrednie wprowadzenie w wyniku działalności człowieka substancji, wibracji, ciepła lub hałasu do powietrza, wody lub ziemi, które może zagrażać zdrowiu ludzi lub jakości środowiska naturalnego lub przejawić się w postaci uszkodzenia własności materialnej, osłabienia walorów lub kolizji z innymi uzasadnionymi sposobami korzystania ze środowiska naturalnego;
   (3) "instalacja" oznacza stacjonarną jednostkę techniczną, w której prowadzony jest jeden lub większa ilość rodzajów działalności wymienionych w załączniku I lub w części 1 załącznika VII, oraz wszystkie inne bezpośrednio związane działania prowadzone na tym terenie, które mają techniczny związek z działalnością wymienioną w tych załącznikach i które mogłyby mieć wpływ na emisje i zanieczyszczenie;
   (4) "emisja" oznacza bezpośrednie lub pośrednie uwolnienie substancji, wibracji, ciepła lub hałasu z punktowych lub rozproszonych źródeł w instalacji, do powietrza, wody lub ziemi;
   (5) "dopuszczalna wielkość emisji" oznacza masę, wyrażoną w kategoriach określonych szczególnych parametrów, stężenie i/lub poziom emisji, których nie można przekroczyć w czasie jednego lub kilku okresów;
   (6) "norma jakości środowiska" oznacza zestaw wymogów, które muszą zostać spełnione w określonym czasie przez dane środowisko lub jego część, zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym;
   (7) "pozwolenie" oznacza pisemne zezwolenie na eksploatację całości lub części instalacji, instalacji spalania, spalarni odpadów lub współspalarni odpadów;
   (8) "istotna zmiana" oznacza zmianę charakteru lub sposobu funkcjonowania albo rozbudowę instalacji, instalacji spalania, spalarni odpadów lub współspalarni odpadów, która może mieć znaczące negatywne oddziaływanie na ludzi bądź środowisko;
  (9) "najlepsze dostępne techniki" oznaczają najbardziej efektywny i zaawansowany etap rozwoju i metod prowadzenia danej działalności, który wskazuje możliwe wykorzystanie poszczególnych technik jako podstawy przy ustalaniu dopuszczalnych wielkości emisji i innych warunków pozwolenia mających na celu zapobieganie powstawaniu, a jeżeli nie jest to możliwe, ograniczenie emisji i oddziaływania na środowisko naturalne jako całość:
   a) "techniki" obejmują zarówno stosowane technologie, jak i sposób, w jaki dana instalacja jest projektowana, budowana i utrzymywana, eksploatowana i wycofywana z eksploatacji;
   b) "dostępne" techniki oznaczają techniki o takim stopniu rozwoju, który pozwala na ich wdrożenie w danym sektorze przemysłu, zgodnie z istniejącymi warunkami ekonomicznymi i technicznymi, z uwzględnieniem kosztów i korzyści, nawet jeżeli techniki te nie są wykorzystywane lub nie zostały opracowane w danym państwie członkowskim, o ile są one dostępne dla operatora;
   c) "najlepsze" oznacza najbardziej efektywną technikę w osiąganiu wysokiego ogólnego poziomu ochrony środowiska naturalnego jako całości.
   (10) "poziomy emisji powiązane z najlepszymi dostępnymi technikami" oznaczają zakres poziomów emisji uzyskanych w normalnych warunkach eksploatacji przy zastosowaniu najlepszych dostępnych technik określonych w dokumentach referencyjnych BAT i wyrażonych jako średnia wartość okresowa w danych warunkach odniesienia;
   (11) "operator" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, która prowadzi lub kontroluje instalację, instalację spalania, spalarnię odpadów lub współspalarnię odpadów lub, jeżeli jest to przewidziane w ustawodawstwie krajowym, której przyznano decydujące uprawnienia ekonomiczne w kwestii technicznego funkcjonowania instalacji lub obiektu;
   (12) "społeczeństwo" oznacza jedną lub więcej osób fizycznych lub prawnych oraz, zgodnie z krajowym ustawodawstwem lub praktyką, ich stowarzyszenia, organizacje lub grupy;
   (13) "zainteresowana społeczność" oznacza społeczeństwo, które jest lub może być dotknięte skutkami podejmowanych decyzji dotyczących środowiska lub na którego interesy w procedurach decyzje te mają wpływ; do celów niniejszej definicji, organizacje pozarządowe działające na rzecz ochrony środowiska i spełniające wymogi wszystkich odnośnych przepisów krajowych uważa się za mające interes w tym zakresie;
   (14) "nowa technika" oznacza nową technikę stosowaną w działalności przemysłowej, która zapewniłaby ogólny wyższy poziom ochrony środowiska naturalnego lub przynajmniej ten sam poziom jego ochrony i lepszą oszczędność kosztów niż obecnie istniejące najlepsze dostępne techniki, o ile sprawdzi się ona w przemyśle i zostanie ▌rozwinięta w celach komercyjnych;
   (15) "substancje niebezpieczne" oznaczają niebezpieczne substancje lub preparaty zgodnie z definicją zawartą w dyrektywie ║67/548/EWG║ oraz dyrektywie 1999/45/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 maja 1999 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania preparatów niebezpiecznych(27).
   (16) "sprawozdanie bazowe" oznacza dane ilościowe dotyczące stanu skażenia gleby i wód gruntowych znacznymi ilościami istotnych substancji niebezpiecznych;
   (17) "rutynowa kontrola" oznacza kontrolę środowiskową przeprowadzoną w ramach zaplanowanego programu kontroli;
   (18) "kontrola nierutynowa" oznacza kontrolę środowiskową przeprowadzoną w odpowiedzi na skargi lub podczas badania przyczyn wypadków oraz braku zgodności;
   (19) "kontrola środowiskowa" oznacza każdą czynność obejmującą sprawdzenie zgodności instalacji z odnośnymi wymogami środowiskowymi;
   (20) "paliwo" oznacza wszelkie stałe, płynne lub gazowe materiały palne, wykorzystywane do rozpalania instalacji spalania;
   (21) "instalacja spalania" oznacza każde urządzenie techniczne, w którym paliwa są utleniane w celu wykorzystania wytworzonego w ten sposób ciepła;
   (22) "biomasa" oznacza którąkolwiek z następujących pozycji:
   a) produkty składające się z substancji roślinnych pochodzących z rolnictwa lub leśnictwa, które mogą być wykorzystywane jako paliwo w celu odzyskania ich zawartości energii;
  b) następujące odpady wykorzystywane jako paliwo:
   (i) odpady roślinne z rolnictwa i leśnictwa;
   (ii) odpady roślinne z przemysłu przetwórstwa spożywczego, jeżeli wytworzona energia cieplna jest odzyskiwana;
   (iii) włókniste odpady roślinne z procesu produkcji pierwotnej pulpy celulozowej i z produkcji papieru z pulpy, jeżeli odpady te są współspalane w miejscu produkcji, a wytworzona energia cieplna jest odzyskiwana;
   (iv) odpady korka;
   (v) odpady drewniane, z wyjątkiem odpadów drewnianych mogących zawierać organiczne związki chlorowcowane lub metale ciężkie powstałe w wyniku obróbki z wykorzystaniem środków do konserwacji drewna;
   (23) "instalacja spalania wielopaliwowego" oznacza wszelkie instalacje spalania, w których można spalać jednocześnie lub na przemian dwa lub więcej rodzajów paliw;
   (24) "turbina gazowa" oznacza wirujące urządzenie przetwarzające energię cieplną w pracę mechaniczną, składające się głównie ze sprężarki i urządzenia termicznego, w którym następuje utlenianie paliwa w celu podgrzania płynu roboczego, oraz turbiny;
   (25) "odpady" oznaczają odpady zgodnie z definicją w art. 3 ust. 1 dyrektywy 2008/98/WE Parlamentu Europejskiego o Rady z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów(28);
   (26) "odpady niebezpieczne" oznaczają odpady niebezpieczne zgodnie z definicją w art. 3 ust. 2 dyrektywy 2008/98/WE;
   (27) "zmieszane odpady komunalne" oznaczają odpady z gospodarstw domowych jak również odpady z działalności handlowo-usługowej, odpady przemysłowe i instytucjonalne, które ze względu na charakter i skład są podobne do odpadów z gospodarstw domowych, ale z wyłączeniem frakcji wskazanych w pozycji 20 01 załącznika do decyzji Komisji 2000/532/WE║(29), ustanawiającej europejski wykaz odpadów które są zbierane oddzielnie u źródła, i z wyłączeniem innych odpadów określonych w pozycji 20 02 tego załącznika;
   (28) "spalarnia odpadów " oznacza każdą stacjonarną lub ruchomą jednostkę techniczną oraz wyposażenie przeznaczone do termicznego przetwarzania odpadów, z odzyskiem ciepła wytworzonego w wyniku spalania lub bez takiego odzysku; poprzez spalanie przez utlenianie, jak również inne procesy obróbki termicznej, jeżeli substancje powstające z przeróbki są następnie spalane;
   (29) "współspalarnia odpadów" oznacza każdą stacjonarną lub ruchomą, jednostkę techniczną, której głównym celem jest wytwarzanie energii lub produktów materialnych oraz która wykorzystuje odpady jako paliwo zwykłe lub dodatkowe lub w której odpady są poddawane termicznej obróbce mającej na celu ich unieszkodliwienie poprzez spalanie odpadów przez utlenianie jak również inne procesy obróbki termicznej, jeżeli substancje powstające z obróbki są następnie spalane;
   (30) "zdolność nominalna " oznacza sumę zdolności spalania pieców, z których składa się spalarnia odpadów lub współspalarnia odpadów, podaną przez projektanta i potwierdzoną przez operatora, z właściwym uwzględnieniem wartości kalorycznej odpadów, wyrażoną jako ilość odpadów spalanych w ciągu godziny;
   (31) "dioksyny i furany" oznaczają wszystkie polichlorowane dibenzo-p-dioksyny i dibenzofurany wymienione w części 2 załącznika VI;
   (32) "pozostałość" oznacza każdy rodzaj odpadów płynnych lub stałych wytwarzanych w spalarni lub współspalarni odpadów;
   (33) "związek organiczny" oznacza każdy związek zawierający co najmniej pierwiastek węgiel i jeden lub większą ilość pierwiastków wodoru, halogenów, tlenu, siarki, fosforu, krzemu lub azotu, z wyjątkiem tlenków węgla i węglanów lub dwuwęglanów nieorganicznych;
   (34) "lotny związek organiczny" oznacza każdy związek organiczny oraz frakcję kreozotu, które w temperaturze 293,15 K mają ciśnienie pary 0,01 kPa lub więcej, lub mają odpowiadającą tej wartości lotność w szczególnych warunkach użytkowania.
  (35) "rozpuszczalnik organiczny" oznacza każdy lotny związek organiczny, który jest stosowany w następujących przypadkach:
   a) oddzielnie bądź w połączeniu z innymi czynnikami, bez przemiany chemicznej, w celu rozpuszczania surowców, produktów lub odpadów;
   b) jako środek czyszczący w celu rozpuszczania zanieczyszczeń;
   c) jako czynnik rozpuszczający;
   d) jako środek rozpraszający;
   e) jako regulator lepkości;
   f) jako regulator napięcia powierzchniowego;
   g) jako plastyfikator;
   h) jako środek konserwujący;
   (36) "powłoka" oznacza powłokę zgodnie z definicją w art. 2 ust. 8 dyrektywy 2004/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie ograniczeń emisji lotnych związków organicznych w wyniku stosowania rozpuszczalników organicznych w niektórych farbach i lakierach oraz produktach do odnawiania pojazdów(30);
   (37) "ogólne wiążące zasady" oznaczają wielkości dopuszczalne emisji lub inne warunki określone w przepisach prawnych dotyczących środowiska, co najmniej na szczeblu branżowym, wydawane z zamiarem bezpośredniego wykorzystania do ustalenia warunków pozwolenia.

Artykuł 4

Obowiązek posiadania pozwolenia

1.  Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki dla zapewnienia, aby żadna instalacja ani instalacja spalania nie była eksploatowana bez pozwolenia.

W drodze odstępstwa od pierwszego akapitu państwa członkowskie mogą ustanowić procedurę rejestracji instalacji objętych wyłącznie rozdziałem V. 

Procedura rejestracji jest określana w wiążącym akcie i obejmuje co najmniej zawiadomienie właściwego organu przez operatora o zamiarze eksploatowania instalacji .

2.  Państwa członkowskie mogą określić, że pozwolenie może obejmować dwie lub większą ilość instalacji lub części instalacji prowadzonych przez tego samego operatora, znajdujących się w tym samym miejscu lub w różnych miejscach.

W przypadku, gdy pozwolenie dotyczy dwóch lub większej ilości instalacji, każda z nich indywidualnie spełnia wymogi niniejszej dyrektywy.

Artykuł 5

Operatorzy

Państwa członkowskie mogą określić, że dwie lub większa liczba osób fizycznych lub prawnych ma prawo być wspólnym operatorem instalacji, instalacji spalania, spalarni odpadów lub współspalarni odpadów, lub że osoby takie będą operatorami różnych części instalacji lub obiektu. Do przyjęcia odpowiedzialności za wypełnianie zobowiązań wynikających z niniejszej dyrektywy wyznacza się jedną osobę fizyczną lub prawną.

Artykuł 6

Udzielanie pozwoleń

1.  Właściwe organy udzielają pozwolenia, jeżeli instalacja spełnia wymogi niniejszej dyrektywy.

2.  Państwa członkowskie podejmują środki niezbędne w celu zapewnienia, aby w przypadku, gdy zaangażowanych jest więcej niż jeden właściwy organ, warunki i procedury udzielania pozwolenia były w pełni skoordynowane celem zagwarantowania skutecznego zintegrowanego podejścia do tej procedury przez wszystkie właściwe organy.

3.  W przypadku nowej instalacji lub istotnej zmiany, do której odnosi się art. 4 dyrektywy 85/337/EWG, do celów udzielenia pozwolenia zbadane i wykorzystane zostaną wszelkie uzyskane w przedmiotowej kwestii informacje lub wnioski wyciągnięte na podstawie art. 5, 6, 7 i 9 tej dyrektywy.

Artykuł 7

Ogólne wiążące zasady

Bez uszczerbku dla obowiązku posiadania pozwolenia, państwa członkowskie mogą zawrzeć wymogi dla niektórych kategorii instalacji, instalacji spalania, spalarni odpadów lub współspalarni odpadów w ramach ogólnych wiążących zasad.

W przypadku przyjęcia ogólnych wiążących zasad, pozwolenie może po prostu zawierać dniesienie do tych zasad.

Artykuł 8

Sprawozdawczość na temat przestrzegania przepisów

Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia:

   (1) że operator dostarcza właściwemu organowi odpowiednie dane dotyczące zgodności z warunkami pozwolenia nie rzadziej niż co 24 miesiące i niezwłocznie udostępniane są one w Internecie; w przypadku stwierdzenia naruszenia warunków pozwolenia – w drodze inspekcji zgodnie z art. 25 – częstotliwość składania sprawozdań zwiększa się do co najmniej raz na dwanaście miesięcy;
   (2) że operator bezzwłocznie informuje właściwe organy o każdym zdarzeniu czy wypadku mającym istotny wpływ na środowisko naturalne.

Artykuł 9

Brak zgodności

1.  Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby operator dotrzymywał warunków pozwolenia.

2.  W przypadku stwierdzenia naruszenia wymagań niniejszej dyrektywy państwa członkowskie zapewniają:

   a) bezzwłoczne poiformowanie właściwego organu przez operatora;
   b) podjęcie przez operatora i właściwy organ niezbędnych środków w celu zapewnienia przywrócenia zgodności w możliwie najkrótszym czasie.

W przypadkach naruszenia powodującego znaczne zagrożenie dla zdrowia ludzi lub środowiska oraz tak długo, jak zgodność nie jest przywrócona zgodnie z lit. b) akapitu pierwszego, działanie instalacji, instalacji spalania, spalarni odpadów lub współspalarni odpadów zostaje zawieszone.

Artykuł 10

Emisja gazów cieplarnianych

1.  W przypadku, gdy emisje gazów cieplarnianych z instalacji są określone w załączniku I do dyrektywy 2003/87/WE w odniesieniu do czynności przeprowadzanych w tej instalacji, pozwolenie nie obejmuje dopuszczalnej wielkości emisji dla bezpośrednich emisji gazów, chyba że jest to niezbędne w celu zapewnienia że nie spowoduje to żadnego znaczącego lokalnego zanieczyszczenia.

2.  W odniesieniu do działań wymienionych w załączniku I do dyrektywy 2003/87/WE, państwa członkowskie mogą zdecydować o nienakładaniu zobowiązań odnoszących się do efektywności energetycznej w odniesieniu do instalacji spalania lub innych jednostek emitujących ditlenek węgla na miejscu.

3.  W miarę potrzeby, właściwy organ odpowiednio zmienia pozwolenie.

4.  Ustępy 1-3 nie mają zastosowania do instalacji tymczasowo wyłączonych z systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie zgodnie z art. 27 dyrektywy 2003/87/WE.

ROZDZIAŁ II

Przepisy szczegółowe dotyczące rodzajów działalności wymienionych w załączniku I 

Artykuł 11

Zakres

Niniejszy rozdział ma zastosowanie do rodzajów działalności wymienionych w załączniku I oraz, w stosownych przypadkach, do rodzajów działalności osiągających wartości progowe zdolności określone w tym załączniku.

Artykuł 12

Ogólne zasady regulujące podstawowe zobowiązania operatora

Państwa członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia, aby instalacje eksploatowano zgodnie z następującymi zasadami:

   (1) podjęto wszystkie właściwe środki zapobiegające zanieczyszczeniu;
   (2) zastosowano najlepsze dostępne techniki;
   (3) nie powstaje żadne istotne zanieczyszczenie;
   (4) unikano wytwarzania odpadów, zgodnie z dyrektywą 2008/98/WE;
   (5) jeżeli odpady są wytwarzane, prowadzony jest odzysk lub, jeżeli nie ma takiej możliwości ze względów technicznych i ekonomicznych, są one unieszkodliwiane przy jednoczesnym unikaniu lub ograniczaniu wszelkiego oddziaływania na środowisko;
   (6) energia jest wykorzystywana w sposób wydajny;
   (7) podjęto środki konieczne w celu zapobieżenia wypadkom i ograniczenia ich konsekwencji;
   (8) w przypadku ostatecznego zakończenia działalności podjęto środki konieczne w celu zapobieżenia ryzyku zanieczyszczenia oraz w celu przywrócenia miejsca prowadzenia działalności  do zadowalającego stanu określonego w art. 23 ust. 2 i 3 .

Artykuł 13

Wnioski o pozwolenia

1.  Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki dla zapewnienia, aby wniosek o pozwolenie zawierał opis:

   a) instalacji i jej działania;
   b) surowców i materiałów pomocniczych, innych substancji i rodzajów energii, wykorzystywanych lub wytwarzanych przez instalację;
   c) źródeł emisji z instalacji;
   d) stanu terenu, na którym położona jest instalacja;
   e) jeżeli działalność obejmuje znaczne ilości substancji niebezpiecznych, sprawozdania bazowego zawierającego informacje o tych substancjach;
   f) charakteru i ilości przewidywalnych emisji z instalacji do każdego środowiska, jak również określenie istotnego oddziaływania emisji na środowisko;
   g) proponowanej technologii i innych technik służących zapobieganiu lub, jeżeli to niemożliwe, ograniczania emisji z instalacji;
   h) w razie potrzeby, środków mających na celu zapobieganie powstawaniu odpadów i prowadzenie odzysku odpadów wytwarzanych przez instalację;
   i) środków planowanych w celu spełnienia ogólnych zasad dotyczących podstawowych zobowiązań operatora przewidzianych w art. 12;
   j) środków planowanych w celu monitorowania emisji do środowiska naturalnego;
   k) głównych odpowiednich alternatyw proponowanej technologii, technik i środków, opracowanych w zarysie przez wnioskodawcę.

Wniosek o pozwolenie zawiera także nietechniczne streszczenie informacji, określonych w akapicie pierwszym i, w stosownych przypadkach, sprawozdanie bazowe.

2.  W przypadku, gdy informacje dostarczone zgodnie z wymogami przewidzianymi w dyrektywie 85/337/EWG, lub sprawozdanie dotyczące bezpieczeństwa opracowane zgodnie z dyrektywą 96/82/WE, albo inne informacje opracowane w odpowiedzi na inne przepisy, spełniają którykolwiek z wymogów ust. 1, informacja ta może zostać uwzględniona we wniosku lub do niego załączona.

Artykuł 14

Dokumenty referencyjne dotyczące najlepszych dostępnych technik i wymiana informacji

1.  Komisja organizuje wymianę informacji między państwami członkowskimi, przedstawicielami ich odnośnych właściwych organów, operatorów i dostawców technik reprezentujących zainteresowaną gałąź przemysłu, organizacjami pozarządowymi promującymi ochronę środowiska oraz samą Komisją dotyczących:

   a) działania instalacji pod kątem emisji, zanieczyszczenia, zużycia i charakteru surowców, wykorzystania energii i wytwarzania odpadów; oraz
   b) stosowanych najlepszych dostępnych technik, związanego z nimi monitorowania oraz zmian w w zakresie najlepszych dostępnych technik.

W celu organizacji wymiany informacji, o której mowa w niniejszym ustępie, Komisja powołuje forum wymiany informacji, w którego skład wchodzą podmioty, o których mowa w akapicie pierwszym.

Komisja ustala wskazówki dotyczące wymiany informacji, obejmujące również gromadzenie danych i określanie treści dokumentów referencyjnych BAT. Komisja publikuje sprawozdanie z oceny na ten temat. Sprawozdanie to udostępniane jest za pośrednictwem Internetu.

2.  Komisja publikuje wynik wymiany informacji określonej w ust. 1 jako nowy lub uaktualniony dokument referencyjny BAT.

3.  Dokumenty referencyjne BAT opisują w szczególności najlepsze dostępne techniki, powiązane poziomy emisji, poziomy zużycia i ich monitorowanie, monitorowanie gleby i wód gruntowych oraz remediację terenu, a także nowe techniki, ze szczególnym uwzględnieniem kryteriów wymienionych w załączniku III, przy czym przegląd ten zostaje zakończony w terminie ośmiu lat po opublikowaniu poprzedniej wersji. Komisja dopilnowuje, aby wnioski dotyczące BAT w dokumentach referencyjnych BAT były dostępne w językach urzędowych państw członkowskich. Na wniosek państwa członkowskiego Komisja udostępnia cały dokument referencyjny BAT w żądanym języku.

Artykuł 15

Warunki pozwolenia

1.  Państwa członkowskie zapewniają, aby pozwolenie obejmowało wszystkie środki niezbędne dla spełnienia wymogów art. 12 i 19.

Środki te obejmują przynajmniej: 

   a) dopuszczalne wielkości emisji dla substancji zanieczyszczających wymienionych w załączniku II, oraz innych substancji zanieczyszczających, które mogą być emitowane z danej instalacji w znacznych ilościach, z uwzględnieniem ich właściwości i potencjału w zakresie przenoszenia zanieczyszczeń z jednego środowiska do innego;
   b) w razie potrzeby, właściwe wymogi zapewniające ochronę gleby i wód gruntowych, oraz środki dotyczące gospodarki odpadami wytwarzanymi przez instalację;
   c) odpowiednie wymogi dotyczące mechanizmów monitorowania, określające metodykę i częstotliwość pomiarów, procedurę dokonywania oceny oraz obowiązek dostarczania właściwym organom danych niezbędnych do sprawdzenia zgodności z pozwoleniem;
   d) wymogi dotyczące okresowego monitorowania odpowiednich substancji niebezpiecznych, które mogą znajdować się w dużych ilościach na terenie instalacji, pod kątem możliwości skażenia gleby i wód gruntowych na terenie instalacji;
   e) środki odnoszące się do rozruchu, przecieków, awarii, chwilowych przestojów i ostatecznego zaprzestania eksploatacji;
   f) przepisy dotyczące minimalizacji zanieczyszczeń o dużym zasięgu i zanieczyszczeń o charakterze transgranicznym.

2.  Dla celów ust. 1 lit. a) dopuszczalne wielkości emisji mogą zostać uzupełnione lub zastąpione równoważnymi parametrami lub środkami technicznymi.

3.  Dokumenty referencyjne BAT stanowią odniesienie dla ustanowienia warunków pozwolenia.

4.  W przypadku, gdy instalacja lub część instalacji nie jest objęta dokumentami referencyjnymi BAT lub dokumenty te nie uwzględniają wszystkich możliwych skutków oddziaływania działalności na środowisko, właściwy organ w porozumieniu z operatorem określa poziomy emisji, które można osiągnąć z wykorzystaniem najlepszych dostępnych technik dla przedmiotowej instalacji lub działalności, w oparciu o kryteria wymienione w załączniku III, oraz określa odpowiednio warunki pozwolenia.

5.  W przypadku instalacji, o których mowa w pkt 6.6 załącznika I, ustępy 1-4 stosuje się bez uszczerbku dla prawodawstwa dotyczącego dobrostanu zwierząt.

Artykuł 16

Dopuszczalne wielkości emisji, równoważne parametry oraz środki techniczne

1.  Dopuszczalne wielkości emisji w odniesieniu do substancji zanieczyszczających stosuje się w momencie, w którym ma miejsce emisja z instalacji, a przy określaniu wielkości emisji nie uwzględnia się rozcieńczenia zanieczyszczeń przed tym momentem.

W odniesieniu do pośrednich uwolnień substancji zanieczyszczających do wody przy określaniu dopuszczalnej wielkości emisji z danej instalacji można uwzględnić wpływ stacji uzdatniania wody, pod warunkiem że zagwarantowano równoważny poziom ochrony środowiska naturalnego jako całości, z zastrzeżeniem, że nie prowadzi to do wyższych poziomów zanieczyszczenia w środowisku.

2.  Bez uszczerbku dla art. 19, dopuszczalne wielkości emisji i równoważne parametry oraz środki techniczne określone w art. 15 ust. 1 i 2 opierają się na najlepszych dostępnych technikach, bez zalecania żadnej techniki czy szczególnej technologii.

Właściwy organ ustala dopuszczalne wielkości emisji oraz wymogi w zakresie monitorowania i zgodności gwarantujące nieprzekraczanie poziomów emisji powiązanych z ▌BAT.

Dopuszczalne wielkości emisji można uzupełnić o równoważne parametry lub środki techniczne, pod warunkiem że można osiągnąć równoważny poziom ochrony środowiska.

3.  W drodze odstępstwa od ust. 2 akapit drugi właściwy organ może w wyjątkowych przypadkach wynikających z oceny kosztów i korzyści środowiskowych i ekonomicznych oraz biorąc pod uwagę właściwości techniczne danej instalacji, jej położenie geograficzne i lokalne warunki środowiskowe, ustalić dopuszczalne wielkości emisji, równoważne parametry lub środki techniczne, a także wymogi dotyczące monitorowania i zgodności w taki sposób, aby poziomy emisji powiązane z ▌ BAT mogły zostać przekroczone.

Te dopuszczalne wielkości emisji, równoważne parametry czy środki techniczne nie przekraczają jednak dopuszczalnych wielkości emisji określonych zgodnie z art. 68, lub – tam, gdzie ma to zastosowanie – w załącznikach V-VIII.

Państwa członkowskie zapewniają zainteresowanej społeczności możliwość wczesnego i skutecznego udziału w procesie podejmowania decyzji o udzieleniu odstępstwa, o którym mowa w niniejszym ustępie.

Jeżeli dopuszczalne wielkości emisji, równoważne parametry lub równoważne środki techniczne ustanowiono zgodnie z niniejszym ustępem, w załączniku do warunków pozwolenia dokumentuje się i uzasadnia przyczyny wydania pozwolenia na poziomy emisji odmienne od poziomów emisji powiązanych z BAT, opisanych w dokumentach referencyjnych BAT.

Komisja może ustanowić kryteria udzielania odstępstw, o których mowa w niniejszym ustępie.

Środki te, mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszej dyrektywy poprzez jej uzupełnienie, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 69 ust. 2.

4.  Ustępy 2 i 3 stosuje się do rozrzucania obornika i płynnego nawozu poza terenem instalacji zgodnie z pkt 6.6 załącznika I, z wyjątkiem terenów wchodzących w zakres stosowania dyrektywy 91/676/EWG Rady z dnia 12 grudnia 1991 r. dotyczącej ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego(31).

5.  Właściwy organ może udzielić tymczasowego odstępstwa od wymogów ust. 2 oraz art. 12 pkt 1 i 2 w odniesieniu do wzrostu emisji wynikającego z prowadzenia badań i stosowania nowych technik, pod warunkiem, że w ciągu 6 miesięcy od udzielenia odstępstwa zaprzestanie się korzystania z tych technik lub działalność osiągnie przynajmniej poziom emisji powiązany z najlepszymi dostępnymi technikami.

Artykuł 17

Wymogi dotyczące monitorowania

1.  Wymogi dotyczące monitorowania, o których mowa w art. 15 ust. 1 lit. c) i d), opierają się w stosownych przypadkach na wnioskach dotyczących monitorowania opisanych w dokumentach referencyjnych BAT.

2.  Właściwy organ określa częstotliwość okresowego monitorowania, o której mowa w art. 15 ust. 1 lit. d), w pozwoleniu dla każdej instalacji lub w ogólnych wiążących zasadach.

Bez uszczerbku dla postanowień akapitu pierwszego okresowe monitorowanie przeprowadza się odpowiednio co najmniej raz na pięć lat w przypadku wód gruntowych i raz na dziesięć lat w przypadku gleby, chyba że monitorowanie takie opiera się na systematycznej ocenie ryzyka skażenia.

Komisja może ustanowić kryteria określania częstotliwości okresowego monitorowania.

Środki te, mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszej dyrektywy poprzez jej uzupełnienie, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 69 ust. 2.

Artykuł 18

Ogólne wiążące zasady

1.  Podczas przyjmowania ogólnych wiążących zasad państwa członkowskie zapewniają zintegrowane podejście oraz wysoki poziom ochrony środowiska naturalnego równoważny z poziomem uzyskanym w przypadku indywidualnych warunków pozwolenia.

2.  Ogólne wiążące zasady opierają się na najlepszych dostępnych technikach, bez zalecania żadnej techniki czy szczególnej technologii w celu zapewnienia zgodności z art. 15 i 16.

3.  Państwa członkowskie zapewniają aktualizację ogólnych wiążących zasad zgodnie z rozwojem najlepszych dostępnych praktyk w celu zagwarantowania zgodności z art. 22.

4.  Ogólne wiążące zasady przyjęte zgodnie z ust. 1-3 zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji.

Artykuł 19

Normy jakości środowiska

W przypadku, gdy norma jakości środowiska narzuca bardziej rygorystyczne warunki niż te osiągane przez zastosowanie najlepszych dostępnych technik, pozwolenie zawiera dodatkowe środki, bez uszczerbku dla innych środków, które mogą zostać podjęte w celu spełnienia norm jakości środowiska.

Artykuł 20

Zmiany w zakresie najlepszych dostępnych technik

Państwa członkowskie dopilnowują, aby właściwe organy śledziły zmiany w zakresie najlepszych dostępnych technik oraz publikacje nowych lub uaktualnionych dokumentów referencyjnych BAT lub były o nich informowane, a także żeby informowały zainteresowaną społeczność.

Artykuł 21

Zmiany wprowadzane w instalacjach przez operatorów

1.  Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby operator informował właściwe organy o każdej planowanej zmianie w charakterze lub funkcjonowaniu instalacji bądź jej rozbudowie, która to zmiana lub rozbudowa może mieć wpływ na środowisko. W stosownych przypadkach właściwe organy uaktualniają pozwolenie.

2.  Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki dla zapewnienia, aby operator nie przeprowadzał żadnych planowanych przez siebie istotnych zmian bez pozwolenia wydanego zgodnie z niniejszą dyrektywą.

Wniosek o pozwolenie i decyzja właściwych organów obejmują te części instalacji i szczegóły wymienione w art. 13, na które taka istotna zmiana może mieć wpływ.

3.  Zmianę w charakterze lub funkcjonowaniu instalacji bądź jej rozbudowę uważa się za istotną zmianę, jeżeli taka zmiana lub rozbudowa sama w sobie osiąga wartości progowe zdolności określone w załączniku I.

Artykuł 22

Ponowne rozpatrzenie i aktualizacja warunków pozwolenia przez właściwe organy 

1.  Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby właściwe organy okresowo poddawały wszystkie warunki pozwolenia ponownemu rozpatrzeniu oraz, w miarę potrzeby, w celu zapewnienia zgodności z niniejszą dyrektywą, dokonywały aktualizacji tych warunków.

2.  Na wniosek właściwego organu operator przedkłada wszystkie informacje niezbędne dla celów ponownego rozpatrzenia warunków pozwolenia.

Podczas ponownego rozpatrywania warunków pozwolenia właściwy organ wykorzystuje wszelkie informacje pochodzące z monitorowania lub kontroli.

3.  W przypadku, gdy Komisja publikuje nowy lub uaktualniony dokument referencyjny BAT, państwa członkowskie zapewniają ponowne rozpatrzenie i – w miarę potrzeby – aktualizację warunków pozwolenia dla objętych nim instalacji przez właściwy organ w terminie czterech lat od publikacji dokumentu.

Pierwszy akapit stosuje się do wszelkich odstępstw przyznanych zgodnie z art. 16 ust. 3.

4.  Warunki pozwolenia poddaje się ponownemu rozpatrzeniu i w odpowiednich przypadkach aktualizacji przynajmniej w sytuacjach, gdy:

   a) zanieczyszczenie powodowane przez instalację jest tak znaczne, że zachodzi konieczność skorygowania istniejących dopuszczalnych wielkości emisji dla danego pozwolenia lub uwzględnienia w pozwoleniu nowych dopuszczalnych wielkości;
   b) istotne zmiany najlepszych dostępnych technik umożliwiają znaczne ograniczenie emisji;
   c) bezpieczeństwo eksploatacji wymaga zastosowania innych technik;
   d) ▌jest to niezbędnym warunkiem zgodności z dyrektywą 2001/81/WE lub z normą jakości środowiska zgodnie z art. 19.

Artykuł 23

Zamknięcie i remediacja terenu

1.  Bez uszczerbku dla ▌dyrektywy 2004/35/WE, dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/118/WE z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie ochrony wód podziemnych przed zanieczyszczeniem i pogorszeniem ich stanu(32), dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/99/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie ochrony środowiska poprzez prawo karne(33) oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/../EC z dnia ... ustanawiającej ramy dla ochrony gleby(34)(35) właściwy organ zapewnia, że po ostatecznym zakończeniu działalności stosuje się warunki pozwolenia nałożone w celu zapewnienia przestrzegania zasady określonej w art. 12 pkt. 8.

2.  W przypadku, gdy działalność obejmuje wykorzystanie, produkcję lub uwalnianie istotnych ilości odpowiednich substancji niebezpiecznych, powodującą możliwość znacznego skażenia gleby i wód gruntowych na terenie instalacji, przed rozpoczęciem eksploatacji instalacji lub przed uaktualnieniem pozwolenia na instalację operator przygotowuje sprawozdanie bazowe. Sprawozdanie zawiera dane ilościowe niezbędne do ustalenia początkowego stanu gleby i wód gruntowych w odniesieniu do znaczących ilości substancji niebezpiecznych.

Komisja ustanawia ogólne kryteria dotyczące treści sprawozdania bazowego.

Środki te, mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszej dyrektywy poprzez jej uzupełnienie, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 69 ust. 2.

3.  Po ostatecznym zakończeniu działalności operator powiadamia właściwy organ i dokonuje oceny stanu skażenia gleby i wód gruntowych niebezpiecznymi substancjami. W przypadku, gdy instalacja spowodowała zanieczyszczenie gleby lub wód gruntowych substancjami niebezpiecznymi w porównaniu z początkowym stanem określonym w sprawozdaniu bazowym, o którym mowa w ust. 2, operator dokonuje remediacji i doprowadza teren do stanu początkowego.

4.  Jeżeli od operatora nie wymaga się przygotowania sprawozdania bazowego, o którym mowa w ust. 2, po ostatecznym zakończeniu działalności operator podejmuje niezbędne działania w celu zagwarantowania, że teren nie będzie stanowić żadnego znaczącego zagrożenia dla zdrowia ludzi ani środowiska naturalnego.

Artykuł 24

Porównanie wielkości emisji z poziomami emisji powiązanymi z najlepszymi dostępnymi technikami

Odpowiednie dane dotyczące zgodności z warunkami pozwolenia, o którym mowa w art. 8 pkt 1, obejmują porównanie ▌poziomu emisji z poziomami emisji powiązanymi z najlepszymi dostępnymi technikami opisanymi w dokumentach referencyjnych BAT. Odpowiednie dane są niezwłocznie udostępniane za pośrednictwem Internetu.

Artykuł 25

Kontrole

1.  Państwa członkowskie ustanawiają system kontroli instalacji.

System ten obejmuje kontrole na miejscu.

Państwa członkowskie zapewniają, że operatorzy udzielają właściwym organom wszelkiej niezbędnej pomocy celem umożliwienia tym organom przeprowadzenia wszelkich kontroli na miejscu, pobrania próbek i zebrania wszelkich informacji niezbędnych im do wykonania obowiązków do celów niniejszej dyrektywy.

2.  Państwa członkowskie zapewniają objęcie wszystkich instalacji planem kontroli.

3.  Każdy plan kontroli obejmuje:

   a) ogólną ocenę stosownych istotnych kwestii środowiskowych;
   b) obszar geograficzny objęty planem kontroli;
   c) rejestr instalacji objętych planem kontroli i ogólną ocenę ich stanu zgodności z wymogami niniejszej dyrektywy;
   d) przepisy dotyczące przeglądu planu;
   e) konspekt programów rutynowych kontroli zgodnie z ust. 5;
   f) procedury kontroli nierutynowych zgodnie z ust. 6;
   g) w stosownych przypadkach, przepisy dotyczące współpracy między różnymi organami dokonującymi kontroli.

4.  Właściwy organ w oparciu o plany kontroli regularnie sporządza programy kontroli ustalające częstotliwość wizyt w terenie dla różnych typów instalacji.

Państwa członkowskie zapewniają dostępność wystarczającej liczby wykwalifikowanych osób, które będą przeprowadzały kontrole.

Programy te przewidują co najmniej jedną wizytę losową w terenie co 18 miesięcy dla każdej instalacji. Częstotliwość ta zwiększa się do co najmniej raz na sześć miesięcy, jeżeli inspekcja wykaże przypadek niezgodności z warunkami pozwolenia.

Jeżeli programy te są oparte na systematycznej ocenie zagrożeń dla środowiska powodowanych przez określone przedmiotowe instalacje, można zmniejszyć częstotliwość wizyt w terenie do co najmniej jednej na 24 miesiące.

Systematyczna ocena zagrożeń dla środowiska opiera się na obiektywnych kryteriach, takich jak:

   a) historia przestrzegania przez operatora warunków pozwolenia;
   b) wpływ instalacji na środowisko naturalne i zdrowie ludzkie;
   c) udział operatora we wspólnotowym systemie zarządzania środowiskiem i audytu środowiskowego (EMAS) zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 761/2001(36) lub wdrożenie równoważnych systemów zarządzania środowiskiem.

Komisja może ustanawiać kolejne kryteria dotyczące oceny zagrożeń dla środowiska.

Środki te, mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszej dyrektywy poprzez jej uzupełnienie, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 69 ust. 2.

5.  Rutynowe kontrole są wystarczające dla zbadania szerokiego zakresu stosownych istotnych kwestii środowiskowych.

Rutynowe kontrole zapewniają spełnienie przez operatora warunków pozwolenia.

Rutynowe kontrole służą również ocenie skuteczności wymogów pozwolenia.

6.  Losowe kontrole nierutynowe przeprowadza się w celu jak najszybszego zbadania poważnych i kwalifikowanych skarg lub wypadków dotyczących środowiska, przypadków braku zgodności lub zdarzeń poważnie szkodzących ludzkiemu zdrowiu oraz, w stosownych przypadkach, przed wydaniem, ponownym rozpatrzeniem lub aktualizacją pozwolenia.

Przy takiej nierutynowej kontroli właściwe organy mogą zażądać od operatorów udzielenia informacji mających na celu zbadanie istoty wypadku, zajścia lub przypadku braku zgodności, m.in. danych statystycznych dotyczących zdrowia.

7.  Po każdej kontroli rutynowej i nierutynowej właściwy organ przygotowuje sprawozdanie opisujące jej ustalenia w odniesieniu do spełnienia przez instalację wymogów niniejszej dyrektywy, oraz wnioski dotyczące konieczności podjęcia dalszych działań.

Sprawozdanie przedkłada się zainteresowanemu operatorowi w terminie dwóch miesięcy. Właściwy organ udostępnia sprawozdanie publicznie za pośrednictwem Internetu w terminie czterech miesięcy od daty kontroli.

Właściwy organ zapewnia podjęcie wszystkich niezbędnych działań określonych w sprawozdaniu w rozsądnym okresie czasu.

Artykuł 26

Dostęp do informacji i udział społeczeństwa w procedurze udzielania pozwoleń

1.  Państwa członkowskie zapewniają, zainteresowanej społeczności możliwość wczesnego i skutecznego udziału w następujących procedurach:

   a) wydawaniu pozwolenia na nowe instalacje;
   b) wydawaniu pozwolenia na jakąkolwiek istotną zmianę;
   c) aktualizowaniu pozwolenia lub warunków pozwolenia dotyczących instalacji, zgodnie z art. 22 ust. 4 lit. a);
   d) aktualizowaniu pozwolenia lub warunków pozwolenia dotyczących instalacji w przypadku przyznawania odstępstwa zgodnie z art. 16 ust. 3.

Procedura ustalona w załączniku IV ma zastosowanie do takiego udziału.

Organizacje pozarządowe działające na rzecz ochrony środowiska i spełniające wymagania przewidziane w prawie krajowym uważa się za mające interes w tym zakresie.

2.  Po podjęciu decyzji o udzieleniu, ponownym rozpatrzeniu lub aktualizacji pozwolenia ▌ właściwy organ niezwłocznie podaje  do wiadomości publicznej następujące informacje:

   a) treść decyzji, włączając kopię pozwolenia oraz jakiekolwiek późniejsze uaktualnienia;
   b) uzasadnienie decyzji;
   c) wyniki konsultacji przeprowadzonych przed podjęciem decyzji oraz wyjaśnienie sposobu ich uwzględnienia w decyzji;
   d) tytuły dokumentów referencyjnych BAT istotnych dla przedmiotowej instalacji lub działalności;
   e) sposób określenia warunków pozwolenia określonych w art. 15 w odniesieniu do najlepszych dostępnych technik oraz powiązanych poziomów emisji określonych w dokumentach referencyjnych BAT;
   f) w przypadku przyznania odstępstwa zgodnie z art. 16 ust. 3 konkretne powody tego odstępstwa w oparciu o kryteria określone w tym ustępie oraz nałożone warunki;
   g) wynik ponownego rozpatrzenia ▌pozwoleń zgodnie z art. 22 ust. 1, 3 i 4;
   h) wyniki procesu monitorowania emisji, wymaganego na mocy warunków pozwolenia, pozostające w dyspozycji właściwych organów.

Państwa członkowskie zapewniają niezwłoczną dostępność w Internecie informacji, o których mowa w lit. a) - g)

3.  Zastosowanie ust. 1 ║i 3 uwarunkowane jest ograniczeniami ustanowionymi w art. 4 ust. 1 i 2 dyrektywy 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska(37).

Artykuł 27

Dostęp do wymiaru sprawiedliwości

1.  Państwa członkowskie zapewniają, że zgodnie z odnośnym krajowym systemem prawnym, członkowie zainteresowanej społeczności mają dostęp do procedury odwoławczej przed sądem lub innym niezależnym i bezstronnym organem ustanowionym przez prawo, w celu zakwestionowania materialnej i proceduralnej legalności decyzji, aktów lub zaniechań, z zastrzeżeniem art. 26, jeżeli spełniony jest jeden z poniższych warunków:

   a) mają wystarczający interes;
   b) podnoszą wadliwość prawa, gdy administracyjne procedury prawne państwa członkowskiego wymagają tego jako warunku koniecznego.

2.  Państwa członkowskie ustalają, na jakim etapie mogą być kwestionowane decyzje, akty lub zaniechania.

3.  Państwa członkowskie ustalają, co stanowi wystarczający interes lub wadliwość prawa, zgodnie z celem udzielenia zainteresowanej społeczności szerokiego dostępu do wymiaru sprawiedliwości.

W tym celu interes wszelkich organizacji pozarządowych promujących ochronę środowiska i spełniających wszelkie wymogi prawa krajowego uważa się za wystarczający do celów ust. 1 lit. a).

Takie organizacje uważa się również za mające prawa, które mogą być dotknięte wadliwością do celów ust. 1 lit. b).

4.  Przepisy ust. 1-3 nie wykluczają możliwości wstępnej procedury odwoławczej przed organem administracyjnym oraz nie mają wpływu na wymóg wyczerpania administracyjnych procedur odwoławczych przed zwróceniem się do sądowych procedur odwoławczych, gdzie taki wymóg istnieje na mocy prawa krajowego.

Każda taka procedura jest uczciwa, sprawiedliwa, przeprowadzana bez zbędnej zwłoki i niezbyt droga.

5.  Państwa członkowskie zapewniają podawanie do wiadomości społeczeństwa praktycznych informacji dotyczących dostępu do administracyjnych i sądowych procedur odwoławczych.

Artykuł 28

Skutki transgraniczne

1.  W przypadku, gdy państwo członkowskie jest świadome, że działanie instalacji może mieć istotny, negatywny wpływ na środowisko naturalne innego państwa członkowskiego, lub kiedy państwo członkowskie, które może zostać istotnie narażone, tego sobie życzy, państwo członkowskie, na którego terytorium został złożony wniosek o pozwolenie na podstawie art. 4 lub art. 21 ust. 2, przesyła temu innemu państwu członkowskiemu wszelkie wymagane informacje podane lub udostępnione zgodnie z załącznikiem IV w tym samym czasie, w którym udostępnia je społeczeństwu.

Informacje takie stanowią podstawę dla wszelkich koniecznych konsultacji w ramach dwustronnych stosunków miedzy państwami członkowskimi i na zasadzie równości.

2.  W ramach dwustronnych stosunków państwa członkowskie zapewniają, aby w przypadkach określonych w ust. 1, wnioski były również udostępniane na odpowiedni okres społeczeństwu państwa członkowskiego które może zostać narażone, tak aby miało ono prawo do przedstawienia swoich uwag na temat tych wniosków przed podjęciem decyzji przez właściwe organy.

3.  Rezultaty wszelkich konsultacji na mocy ust. 1 i 2 są brane pod uwagę przy podejmowaniu przez właściwy organ decyzji w sprawie wniosku.

4.  Właściwy organ informuje każde państwo członkowskie, które było konsultowane na mocy ust. 1 o decyzji podjętej w sprawie wniosku i przesyła mu informacje określone w art. 26 ust. 2. Takie państwo członkowskie przyjmuje środki niezbędne dla zapewnienia udostępnienia tych informacji we właściwy sposób zainteresowanej społeczności, na jego własnym terytorium.

Artykuł 29

Nowe techniki

Państwa członkowskie tworzą zachęty mające skłonić operatorów do rozwoju i stosowania nowych technik.

Dla celów pierwszego akapitu Komisja przyjmuje następujące kryteria:

   a) rodzaju działalności przemysłowej, w przypadku której rozwój i stosowanie nowych technik są priorytetowe;
   b) szacunkowych celów w zakresie rozwoju i stosowania nowych technik w państwach członkowskich
   c) instrumentów oceny postępu w rozwoju i stosowaniu nowych technik.

Środki te, mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszej dyrektywy poprzez jej uzupełnienie, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 69 ust. 2.

ROZDZIAŁ III

 Przepisy szczegółowe dotyczące instalacji spalania 

Artykuł 30

Zakres 

Niniejszy rozdział stosuje się do instalacji spalania zaprojektowanych w celu wytwarzania energii, których moc cieplna spalania jest równa lub większa niż 50 MW, niezależnie od rodzaju wykorzystanego paliwa.

Niniejszego rozdziału nie stosuje się do następujących instalacji spalania:

   a) obiektów, w których produkty spalania są wykorzystywane do bezpośredniego ogrzewania, suszenia lub dowolnej innej obróbki przedmiotów lub materiałów;
   b) instalacji oczyszczania gazów odlotowych przeznaczonych do oczyszczania gazów odlotowych przez spalanie, które nie są prowadzone jako niezależne instalacje spalania;
   c) urządzeń do regeneracji katalizatorów w krakowaniu katalitycznym;
   d) urządzeń do konwersji siarkowodoru w siarkę;
   e) reaktorów wykorzystywanych w przemyśle chemicznym;
   f) pieców baterii koksowniczych;
   g) nagrzewnic Cowpera;
   h) wszelkich urządzeń technicznych wykorzystywanych w napędzie pojazdu, statku lub statku powietrznego;
   i) turbin gazowych stosowanych na platformach morskich;
   j) obiektów wykorzystujących jako paliwo odpady stałe lub płynne inne niż odpady określone w art. 37 ust. 2 lit. a)

Artykuły 31, 32 i 35 niniejszego rozdziału nie stosują się do instalacji spalania objętych branżowymi dokumentami referencyjnymi BAT i wyłączonych z zakresu dokumentu referencyjnego BAT dla dużych obiektów spalania energetycznego.

Artykuł 31

Zasady łączenia

1.  W przypadku, gdy gazy odlotowe z dwóch lub większej liczby instalacji spalania są odprowadzane przez wspólny komin, połączenie stworzone przez takie obiekty uważa się za pojedynczą instalację spalania, a ich zdolności dodaje się.

2.  W przypadku, gdy dwie lub większa liczba oddzielnych instalacji spalania, dla których wydano pozwolenie lub złożono kompletny wniosek o wydanie pozwolenia przed upływem terminu, o którym mowa w art. 72 ust. 2, jest instalowanych w taki sposób, że uwzględniając czynniki techniczne i ekonomiczne, ich gazy odlotowe mogłyby być odprowadzane przez wspólny komin, to połączenie uformowane przez takie obiekty uważa się pojedynczą instalację spalania, a ich zdolności dodaje się.

Artykuł 32

Dopuszczalne wielkości emisji 

1.  Gazy odlotowe z instalacji spalania odprowadza się w sposób kontrolowany za pomocą komina o jednym lub większej ilości przewodów kominowych, którego wysokość jest obliczana w taki sposób, aby zabezpieczać zdrowie ludzi oraz środowisko.

2.  Wszystkie pozwolenia dla instalacji zawierających instalacje spalania, którym przyznano pozwolenie lub które złożyły kompletny wniosek przed dniem, o którym mowa w art. 72 ust. 2, pod warunkiem że zostały one wprowadzone do eksploatacji nie później niż rok po tym dniu, zawierają warunki zapewniające, że emisje do powietrza z tych obiektów nie przekraczają dopuszczalnych wielkości emisji ustanowionych w części 1 załącznika V.

3.  Wszystkie pozwolenia dla instalacji obejmujących instalacje spalania nieujęte w ust. 2 zawierają warunki mające zapewnić, że emisje do powietrza z tych obiektów nie przekraczają dopuszczalnych wielkości emisji określonych w części 2 załącznika V. 

4.  Właściwy organ może udzielić odstępstwa, maksymalnie na sześć miesięcy, od obowiązku przestrzegania dopuszczalnych wielkości emisji ditlenku siarki, określonych w ust. 2 i 3, w odniesieniu do instalacji spalania, w której w tym celu normalnie wykorzystuje się paliwo o małej zawartości siarki, w przypadku, gdy operator nie jest w stanie przestrzegać dopuszczalnych wartości emisji z powodu braku paliwa o małej zawartości siarki, wynikającego z poważnych niedoborów.

Państwa członkowskie bezzwłocznie informują Komisję o wszelkich odstępstwach udzielonych na mocy ust. 1.

5.  Właściwy organ może udzielić odstępstwa od obowiązku przestrzegania dopuszczalnych wielkości emisji określonych w ust. 2 i 3, w przypadku, gdy instalacja spalania, wykorzystująca wyłącznie paliwo gazowe, musi wyjątkowo uciekać się do wykorzystania innych paliw z powodu nagłego zakłócenia w dostawie gazu, i z tego powodu musiałaby być wyposażona w urządzenie do oczyszczania gazów odlotowych.. Okres, na jaki odstępstwo zostało udzielone, nie przekracza 10 dni, chyba że istnieje nadrzędna potrzeba utrzymania dostaw energii. 

Operator bezzwłocznie informuje właściwy organ o każdym takim przypadku, o którym mowa w pierwszym akapicie.

Państwa członkowskie niezwłocznie powiadamiają Komisję o wszelkich odstępstwach udzielonych zgodnie z pierwszym akapitem.

6.  W przypadku rozbudowy instalacji o co najmniej 20 MW dopuszczalne wielkości emisji określone w części 2 załącznika V stosuje się do części obiektu, której dotyczy zmiana, oraz ustala się je w odniesieniu do nominalnej mocy cieplnej całej instalacji spalania.

Artykuł 33

Niesprawność lub awaria urządzeń służących redukcji emisji

1.  Państwa członkowskie zapewniają określenie, w pozwoleniach procedur postępowania w przypadku niesprawności lub awarii urządzeń służących redukcji emisji.

2.  W razie awarii właściwe organy wymagają, aby operator ograniczył lub wstrzymał działanie obiektu, jeżeli w ciągu 24 godzin nie uda się przywrócić normalnych warunków działania, lub aby obiekt działał, wykorzystując paliwo zanieczyszczające w niskim stopniu.

Operator powiadamia właściwy organ w ciągu 48 godzin od wystąpienia niesprawności lub awarii urządzenia służącego redukcji emisji.

Łączny czas działania obiektu bez sprawnych urządzeń służących redukcji emisji nie może przekroczyć 120 godzin w ciągu 12-miesięcznego okresu.

Właściwy organ może udzielić odstępstwa od wyznaczonych limitów określonych w akapicie pierwszym i trzecim w jednym z następujących przypadków:

   a) istnieje nadrzędna potrzeba utrzymania dostaw energii;
   b) instalacja spalania, w której nastąpiła awaria, byłaby przez ograniczony czas zastąpiony innym obiektem, który spowodowałby ogólny wzrost poziomu emisji.

Artykuł 34

Monitorowanie emisji do powietrza

1.  Państwa członkowskie zapewniają monitorowanie substancji zanieczyszczających powietrze zgodnie z częścią 3 załącznika V. Państwa członkowskie mogą wymagać takiego monitorowania na koszt operatora.

2.  Instalacja i działanie zautomatyzowanych urządzeń monitorujących podlega kontroli i corocznym testom nadzorczym zgodnie z częścią 3 załącznika V.

3.  Właściwy organ określa lokalizację punków pobierania próbek lub punktów pomiarowych służących do celu monitorowania emisji.

4.  Wszystkie wyniki monitorowania są rejestrowane, przetwarzane i prezentowane w sposób umożliwiający właściwemu organowi sprawdzenie zgodności z warunkami eksploatacji i dopuszczalnymi wielkościami emisji zawartymi w pozwoleniu.

Artykuł 35

Zgodność z dopuszczalnymi wielkościami emisji

Uznaje się, że dopuszczalne wielkości emisji do powietrza są przestrzegane, jeśli spełnione są warunki określone w części 4 załącznika V.

Artykuł 36

Instalacje spalania wielopaliwowego

1.  W przypadku instalacji spalania wielopaliwowego, w których wykorzystuje się jednocześnie dwa lub więcej paliw, właściwy organ ustala dopuszczalne wielkości emisji według następujących etapów:

   a) przyjęcie odpowiedniej dopuszczalnej wielkości emisji dla każdego rodzaju paliwa i zanieczyszczenia, odpowiadającej nominalnej mocy cieplnej całej instalacji spalania, zgodnie z częścią 1 i 2 załącznika V;
   b) b określenie dopuszczalnej wielkości emisji ważone ze względu na rodzaj paliwa, które oblicza się, mnożąc jednostkowe dopuszczalne wartości emisji określone w lit. a) przez moc cieplną dostarczaną w każdym paliwie i dzieląc otrzymany wynik przez moc cieplną dostarczaną we wszystkich rodzajach paliw;
   c) zsumowanie dopuszczalnych wielkości emisji ważonych ze względu na rodzaj paliwa.

2.  W przypadku instalacji spalania wielopaliwowego, wykorzystujących na własne potrzeby jako samodzielne paliwo lub razem z innymi paliwami pozostałości po destylacji i po procesie rafinacji ropy naftowej Komisja może zmienić ust. 1 w celu ustalenia średniej wielkości emisji ditlenku siarki dla wszystkich takich obiektów o nominalnej mocy cieplnej 50 MW lub wyższej.

Środki te, mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszej dyrektywy, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 69 ust. 2.

Rozdział IV

 Przepisy szczegółowe dotyczące spalarni odpadów i współspalarni odpadów 

Artykuł 37

Zakres

1.  Niniejszy rozdział stosuje się do spalarni odpadów oraz współspalarni odpadów, w których spalane lub współspalane są odpady stałe lub płynne.

Do celów niniejszego rozdziału spalarnie odpadów i współspalarnie odpadów obejmują wszystkie linie spalania lub współspalania odpadów, przyjmowanie odpadów, magazynowanie odpadów, znajdujące się na miejscu urządzenia do obróbki wstępnej, systemy dostarczania odpadów, paliwa i powietrza, kocioł, urządzania do oczyszczania gazów odlotowych, znajdujące się na miejscu urządzenia do przetwarzania lub magazynowania pozostałości i ścieków, komin, urządzenia i systemy kontrolowania operacji spalania lub współspalania, rejestracji i monitorowania warunków spalania lub współspalania.

Jeśli współspalanie odbywa się w taki sposób, że głównym celem obiektu nie jest wytwarzanie energii lub produkcja produktów materialnych, a raczej termiczna obróbka odpadów, obiekt uważany jest za spalarnię odpadów.

2.  Niniejszego rozdziału nie stosuje się do następujących obiektów: 

  a) obiektów przetwarzających jedynie następujące odpady:
   (i) odpady wymienione w art. 3 ust. 22,
   (ii) odpady radioaktywne,
   (iii) tusze zwierzęce zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi (38),
   (iv) odpady wynikające z poszukiwań i eksploatacji zasobów ropy naftowej i gazu, pochodzące z instalacji przybrzeżnych i spalane na pokładzie takiej instalacji;
   b) eksperymentalnych obiektów wykorzystywanych do badań, rozwoju i testowania w celu poprawy procesu spalania, w których przetwarzane jest mniej niż 50 ton odpadów rocznie.

Artykuł 38

Wniosek o przyznanie pozwolenia

Wniosek o pozwolenie na działanie spalarni odpadów lub współspalarni odpadów zawiera opis środków, które są przewidziane w celu zagwarantowania zgodności z następującymi wymogami:

   a) obiekt jest zaprojektowany, wyposażony i będzie utrzymywany i eksploatowany w sposób zapewniający spełnienie wymogów niniejszego rozdziału biorąc pod uwagę kategorie odpadów, które mają być spalane lub współspalane;
   b) ciepło wytworzone w trakcie procesu spalania i współspalania jest odzyskiwane w zakresie, w jakim jest to praktycznie możliwe, przez produkcję ciepła, wytwarzanie pary technologicznej lub energii;
   c) pozostałości będą minimalizowane zarówno pod względem ich ilości jak i szkodliwości oraz, gdzie stosowne, poddawane recyklingowi;
   d) unieszkodliwianie pozostałości, których powstaniu nie można zapobiec, których ilości nie można zmniejszyć ani też poddać recyklingowi, będzie przeprowadzane zgodnie z prawodawstwem krajowym i wspólnotowym.

Artykuł 39

Warunki pozwolenia

1.  Pozwolenie zawiera następujące informacje:

   a) wykaz wszystkich kategorii odpadów, które mogą być przetwarzane, wykorzystujący przynajmniej kategorie odpadów ustalone w europejskim wykazie odpadów ustanowionym decyzją Komisji 2000/532/WE, oraz, gdzie stosowne, zawierający informacje na temat ilości odpadów każdej kategorii;
   b) całkowitą zdolność przepustową spalania lub współspalania obiektu;
   c) dopuszczalne wielkości emisji do powietrza i wody;
   d) wymogi w odniesieniu do pH, temperatury i przepływu zrzutów ścieków;
   e) procedury i częstotliwość pobierania próbek i pomiarów, które będą stosowane w celu spełnienia warunków ustalonych dla monitorowania emisji;
   f) maksymalny dozwolony okres wszelkich technicznie niemożliwych do uniknięcia przestojów, zakłóceń lub awarii urządzeń oczyszczających lub urządzeń pomiarowych, w trakcie których emisje do powietrza i zrzuty ścieków mogą przekroczyć przepisane dopuszczalne wielkości emisji.

2.  Oprócz wymogów określonych w ust. 1 pozwolenie przyznane spalarni odpadów lub współspalarni odpadów, wykorzystującej odpady niebezpieczne zawiera następujące informacje:

   a) wykaz ilości różnych kategorii odpadów niebezpiecznych, które mogą być przetwarzane;
   b) minimalny i maksymalny przepływ masy tych odpadów niebezpiecznych, ich najniższą i najwyższą wartość kaloryczną oraz maksymalną zawartość PCB, PCP, chloru, fluoru, siarki, metali ciężkich i innych substancji zanieczyszczających.

3.  Państwa członkowskie mogą określić kategorie odpadów, zapisywanych w pozwoleniu, które mogą być współspalane w określonych kategoriach współspalarni odpadów.

4.  Właściwy organ okresowo ponownie rozważa i, w miarę potrzeby, aktualizuje warunki pozwolenia.

Artykuł 40

Kontrola emisji

1.  Gazy odlotowe ze spalarni odpadów i współspalarni odpadów są uwalniane w sposób kontrolowany przez komin, którego wysokość jest obliczana w taki sposób, aby chronić zdrowie ludzkie i środowisko naturalne.

2.  Emisje do powietrza ze spalarni odpadów i współspalarni odpadów nie przekraczają dopuszczalnych wielkości emisji ustalonych w załączniku VI część 3 i 4 lub określonych zgodnie z częścią 4 tego załącznika

Jeśli we współspalarni odpadów ponad 40 % powstającego, wydzielanego ciepła pochodzi z odpadów niebezpiecznych, lub jeśli w obiekcie współspalane są nieprzetworzone zmieszane odpady komunalne, stosuje się dopuszczalne wielkości emisji ustalone w części 3 załącznika VI.

3.  W największym możliwym stopniu należy ograniczyć zrzuty ścieków będących rezultatem oczyszczania gazów odlotowych do środowiska wodnego, a stężenie substancji zanieczyszczających nie może przekraczać dopuszczalnych wielkości emisji ustalonych w części 5 załącznika VI.

4.  Dopuszczalne wielkości emisji stosuje się w punkcie, w którym ścieki z oczyszczania gazów odlotowych są zrzucane ze spalarni odpadów lub ze współspalarni odpadów.

Jeśli ścieki z oczyszczania gazów odlotowych są oczyszczane poza spalarnią odpadów lub współspalarnią odpadów, w oczyszczalni przeznaczonej do oczyszczania tylko ścieków tego rodzaju, stosuje się dopuszczalne wielkości emisji ustalone w części 5 załącznika VI w punkcie, w którym ścieki opuszczają oczyszczalnię. W przypadku, gdy ścieki z oczyszczania gazów odlotowych są oczyszczane zbiorczo z innymi źródłami ścieków na miejscu bądź poza zakładem, operator wykonuje właściwe obliczenia bilansu masy, przy wykorzystaniu wyników obliczeń określonych w załączniku VI część 6 pkt 2 celem ustalenia poziomu emisji w końcowym zrzucie ścieków, który można przypisać ściekom pochodzącym z oczyszczania gazów odlotowych.

W żadnym przypadku nie można rozcieńczać ścieków celem osiągnięcia zgodności z dopuszczalnymi wielkościami emisji ustalonymi w części 5 załącznika VI.

5.  Miejsca spalarni odpadów oraz współspalarni odpadów, włączając w to towarzyszące miejsca magazynowania odpadów, są projektowane i eksploatowane w taki sposób, aby zapobiec niedozwolonemu lub przypadkowego uwolnieniu substancji zanieczyszczających do gleby, wód powierzchniowych i gruntowych.

Należy przewidzieć pojemność magazynowania zanieczyszczonego odcieku deszczówki z miejsca spalarni odpadów lub współspalarni odpadów lub zanieczyszczonej wody pochodzącej z rozlewów lub gaszenia pożaru. Pojemność magazynowania jest odpowiednia w celu zapewnienia możliwości badania i oczyszczania takich wód przed ich odprowadzeniem, w miarę potrzeby.

6.  Bez uszczerbku dla przepisów art. 44 ust. 4 lit. c), spalarnia odpadów lub współspalarnia odpadów lub poszczególne piece będące częścią spalarni odpadów lub współspalarni odpadów nie mogą w żadnych okolicznościach kontynuować spalania odpadów przez nieprzerwany okres przekraczający cztery godziny w przypadku, gdy przekraczane są dopuszczalne wielkości emisji.

Łączny czas pracy w takich warunkach w okresie jednego roku nie może przekraczać 60 godzin.

Okres określony w akapicie drugim stosuje się do tych pieców, które są połączone z jednym urządzeniem do oczyszczania gazów odlotowych.

Artykuł 41

Awaria

W przypadku awarii operator zmniejsza działalność lub jej zaprzestaje tak szybko, jak to jest praktycznie możliwe i do czasu, aż zostanie przywrócona normalna eksploatacja.

Artykuł 42

Monitorowanie emisji

1.  Państwa członkowie dbają o to, aby monitorowanie emisji było prowadzone zgodnie z częścią 6 i 7 załącznika VI.

2.  Instalacja i funkcjonowanie zautomatyzowanego systemu pomiarów podlega kontroli i corocznemu testowi nadzorczemu zgodnie załącznikiem VI część 6 pkt 1..

3.  Właściwy organ określa lokalizację punków pobierania próbek lub punktów pomiarowych służących do celu monitorowania emisji.

4.  Wszystkie wyniki monitorowania są rejestrowane, przetwarzane i prezentowane w sposób umożliwiający właściwemu organowi sprawdzenie ich zgodności z warunkami eksploatacji i dopuszczalnymi wielkościami emisji zawartymi w pozwoleniu.

5.  Kiedy tylko odpowiednie techniki pomiarowe staną się dostępne we Wspólnocie, Komisja ustali datę, od której przeprowadzane będą pomiary ciągłe dopuszczalnych wielkości emisji do powietrza w odniesieniu do metali ciężkich, dioksyn i furanów,.

Środki te, mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszej dyrektywy poprzez jej uzupełnienie, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 69 ust. 2.

Artykuł 43

Zgodność z dopuszczalnymi wielkościami emisji

Uznaje się, że dopuszczalne wielkości emisji do powietrza i wody są przestrzegane, jeśli spełnione sa warunki określone w załączniku VI część 8.:

Artykuł 44

Warunki eksploatacji

1.  Spalarnie odpadów są eksploatowane tak, by zawartość węgla organicznego ogółem w żużlu i popiołach dennych była niższa od 3 % lub ich strata w czasie zapłonu była niższa od 5 % suchej masy materiału. Gdzie konieczne, stosuje się techniki wstępnej obróbki odpadów.

2.  Spalarnie odpadów i współspalarnie odpadów są projektowane, wyposażane, budowane i eksploatowane w taki sposób, aby można było podnieść w kontrolowany i jednorodny sposób temperaturę gazu powstającego w trakcie spalania lub współspalania po ostatnim podaniu powietrza spalania, nawet w najbardziej niesprzyjających warunkach, do temperatury co najmniej 850 °C przez co najmniej dwie sekundy.

Jeśli spalane lub współspalane są odpady niebezpieczne o zawartości chlorowcowanych substancji organicznych wyrażonej jako chlor powyżej 1%, dla zachowania zgodności z akapitem pierwszym temperatura powinna wynosić co najmniej 1100°C.

W spalarniach odpadów pomiarów temperatury określonej w akapicie pierwszym i drugim dokonuje się blisko ściany wewnętrznej komory spalania. Właściwy organ może zezwolić na dokonywanie pomiarów w innym reprezentatywnym punkcie komory spalania. 

3.  Każda komora spalania spalarni odpadów jest wyposażona w co najmniej jeden palnik pomocniczy. Palnik ten włącza się automatycznie, jeśli temperatura gazów spalinowych po ostatnim podaniu powietrza spalania spadnie poniżej temperatury określonej w ust. 2. Palnika używa się także w czasie rozruchu i wyłączania obiektu w celu zapewnienia utrzymania tej temperatury przez cały czas wykonywania tych operacji i tak długo, jak niespalone odpady znajdują się w komorze spalania.

Nie wolno podawać do palnika pomocniczego paliw, które mogą spowodować wyższe emisje niż powstające w wyniku spalania oleju napędowego zgodnego z definicją w art. 1 ust. 1 dyrektywy Rady 93/12/EWG z dnia 23 marca 1993 r. odnoszącej się do zawartości siarki w niektórych paliwach płynnych(39), gazu płynnego lub gazu ziemnego.

4.  Spalarnie odpadów i współspalarnie odpadów wykorzystują automatyczny system zapobiegający podawaniu odpadów w następujących sytuacjach:

   a) podczas rozruchu, dopóki nie zostanie osiągnięta temperatura określona w ust. 2 lub temperatura określona zgodnie z art. 45 ust. 1;
   b) w każdym przypadku, gdy nie jest utrzymana temperatura określona w ust. 2 lub temperatura określona zgodnie z art. 45 ust. 1;
   c) za każdym razem, kiedy ciągłe pomiary pokazują, że dopuszczalna wielkość emisji została przekroczona z powodu zakłóceń lub awarii urządzeń oczyszczających gazy odlotowe.

5.  W możliwie najszerszym zakresie odzyskuje się wszelkie ciepło wytwarzane przez spalarnie odpadów lub współspalarnie odpadów.

6.  Zakaźne odpady kliniczne umieszcza się bezpośrednio w piecu, bez wcześniejszego mieszania z innymi kategoriami odpadów oraz w sposób zapobiegający bezpośredniemu kontaktowi z odpadami.

7.  Państwa członkowskie dbają o to, aby spalarnię odpadów lub współspalarnię odpadów eksploatowała i kontrolowała osoba fizyczna, która posiada odpowiednie kompetencje w zakresie zarządzania obiektem.

Artykuł 45

Zezwolenie na zmianę warunków eksploatacji

1.  Właściwy organ może zezwolić na warunki inne od warunków ustanowionych w art. 44 ust. 1, 2 i 3 i, w odniesieniu do temperatury, w ust. 4 tego artykułu oraz określone w pozwoleniu dla niektórych kategorii odpadów lub dla niektórych procesów termicznych, pod warunkiem, że spełnione są inne wymogi niniejszego rozdziału. Państwa członkowskie mogą ustanowić zasady regulujące przyznawanie takich zezwoleń.

2.  W przypadku spalarni odpadów zmiana warunków eksploatacji nie może spowodować powstawania większej ilości pozostałości lub pozostałości o wyższej zawartości organicznych substancji zanieczyszczających w porównaniu z pozostałościami, których można oczekiwać na warunkach określonych w art. 44 ust. 1, 2 i 3.

3.  Współspalarnie odpadów posiadające zezwolenie na zmianę warunków eksploatacji zgodnie z ust. 1 przestrzegają jako minimum dopuszczalnych wielkości emisji dla węgla organicznego ogółem i CO, ustalonych w części 3 załącznika VI.

Kotły używane w przemyśle wyrobu pulpy i przemyśle papierniczym, służące do spalana odpadów kory na miejscu ich powstawania, które były eksploatowane i posiadały pozwolenie przed dniem 28 grudnia 2002 r. i które posiadają zezwolenie na zmianę warunków eksploatacji zgodnie z ust. 1, przestrzegają jako minimum dopuszczalnych wielkości emisji dla węgla organicznego ogółem, ustalonych w części 3 załącznika VI.

4.  Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o wszystkich warunkach eksploatacji, na które udzielono zezwolenia na podstawie ust. 1, 2 i 3, i o wynikach przeprowadzonych weryfikacji jako część informacji przekazywanych zgodnie z wymogami sprawozdawczości określonymi w art. 66.

Artykuł 46

Odbiór i dostarczanie odpadów

1.  Operator spalarni odpadów lub współspalarni odpadów podejmuje wszystkie niezbędne środki ostrożności dotyczące dostarczania i odbioru odpadów w celu uniknięcia lub ograniczenia w najwyższym praktycznie możliwym stopniu zanieczyszczeń powietrza, gleby, wód powierzchniowych i gruntowych, jak również innych negatywnych skutków dla środowiska naturalnego, zapachów i hałasu oraz bezpośredniego zagrożenia zdrowia ludzkiego.

2.  Przed przyjęciem odpadów do spalarni odpadów lub współspalarni odpadów operator ustala masę każdej kategorii odpadów według Eeuropejskiego wykazu odpadów ustanowionego decyzją Komisji 2000/532/WE.

3.  Przed przyjęciem odpadów niebezpiecznych w spalarni odpadów lub współspalarni odpadów operator gromadzi dostępne informacje na temat odpadów do celów sprawdzenia zgodności z warunkami pozwolenia określonymi w art. 39 ust. 2.

Informacje te obejmują:

   a) wszystkie informacje administracyjne w sprawie procesu wytwarzania zawarte w dokumentach określonych w ust. 4 lit. a);
   b) fizyczny, oraz w najwyższym możliwym stopniu, chemiczny skład odpadów oraz wszelkie inne informacje konieczne do oceny tego, czy odpady nadają się do zamierzonego procesu spalania;
   c) charakterystykę zagrożenia powodowanego przez odpady, substancje, z którymi nie można ich mieszać, oraz środki ostrożności, które należy zachować podczas postępowania z odpadami.

4.  Przed przyjęciem odpadów niebezpiecznych do spalarni odpadów lub współspalarni odpadów operator wykonuje co najmniej następujące czynności:

   a) sprawdzenie dokumentów wymaganych dyrektywą 2008/98/WE i, gdzie jest to stosowne, wymaganych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 259/93 z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar(40) oraz przepisów dotyczących transportu substancji niebezpiecznych;
   b) pobranie reprezentatywnych próbek, chyba że jest to niewłaściwe, w zakresie w jakim jest to możliwe przed rozładunkiem, w celu sprawdzenia, poprzez przeprowadzenie kontroli, zgodności z informacjami przewidzianymi w ust. 3 i umożliwienia właściwym organom określenia rodzaju odpadów poddawanych przetworzeniu.

Próbki, o których mowa w lit. b), przechowywane są przez co najmniej jeden miesiąc po spaleniu lub współspaleniu przedmiotowych odpadów.

5.  Właściwy organ może przyznać spalarniom odpadów lub współspalarniom odpadów będącym częścią instalacji objętej rozdziałem II i spalającym lub współspalającym jedynie odpady wytworzone w tej instalacji zwolnienia od zobowiązań ust. 2, 3 i 4.

Artykuł 47

Pozostałości

1.  Minimalizuje się ilość i szkodliwość pozostałości. Gdzie stosowne, pozostałości poddaje się recyklingowi bezpośrednio w obiekcie lub poza nim.

2.  Transport i przejściowe magazynowanie suchych pozostałości w formie pyłu odbywają się w taki sposób, aby zapobiec rozpraszaniu tych pozostałości do środowiska naturalnego.

3.  Przed określeniem dróg unieszkodliwiania lub recyklingu pozostałości przeprowadza się właściwe badania w celu ustalenia ich charakterystyki fizycznej i chemicznej oraz możliwości spowodowania zanieczyszczeń. Badania te obejmują całą frakcję rozpuszczalną i frakcję rozpuszczalną metali ciężkich.

Artykuł 48

Istotna zmiana

Zmianę sposobu eksploatacji spalarni odpadów lub współspalarni odpadów przetwarzających jedynie odpady niebędące odpadami niebezpiecznymi w instalacji objętej rozdziałem II, która obejmuje spalanie lub współspalanie odpadów niebezpiecznych, uważa się za istotną zmianę.

Artykuł 49

Sprawozdawczość i informowanie społeczeństwa na temat spalarni odpadów i współspalarni odpadów

1.  Wnioski o nowe pozwolenia na spalarnie odpadów oraz współspalarnie odpadów są udostępniane publicznie w co najmniej jednym miejscu przez odpowiedni okres czasu, celem umożliwienia ludności zajęcia stanowiska w sprawie tych wniosków przed podjęciem decyzji przez właściwy organ. Decyzja ta, łącznie z co najmniej kopią pozwolenia, oraz jej wszelkie uaktualnienia są również podawane do wiadomości publicznej.

2.  W przypadku spalarni odpadów i współspalarni odpadów o zdolności nominalnej dwóch ton na godzinę lub większej sprawozdanie, o którym mowa w art. 66, zawiera informacje na temat funkcjonowania i monitorowania obiektu oraz opis przebiegu procesu spalania lub współspalania i poziomu emisji do powietrza i wody w porównaniu z dopuszczalnymi wielkościami emisji. Informacje te są podawane do wiadomości publicznej.

3.  Właściwe władze sporządzają wykaz spalarni odpadów lub współspalarni odpadów o zdolności nominalnej poniżej dwóch ton na godzinę i podają go do wiadomości publicznej.

Rozdział V

Przepisy szczegółowe dotyczące instalacji i czynności wykorzystujących rozpuszczalniki organiczne

Artykuł 50

Zakres

Niniejszy rozdział stosuje się do czynności wymienionych w części 1 załącznika VII i, w stosownych przypadkach, do czynności osiągających wartości progowe zużycia określone w części 2 tego załącznika.

Artykuł 51

Definicje

Do celów niniejszeego rozdziału stosuje się następujące definicje:

   (1) "istniejąca instalacja " oznacza instalację w toku eksploatacji , która uzyskała pozwolenie przed dniem 1 kwietnia 2001 r. lub która złożyła kompletny wniosek o pozwolenie przed dniem 1 kwietnia 2001 r. pod warunkiem, że eksploatację instalacji rozpoczęto nie później niż 1 kwietnia 2002 r.
   (2) "gazy odlotowe" oznaczają końcowy zrzut gazów zawierających lotne związki organiczne lub inne substancje zanieczyszczające, z komina lub urządzeń służących redukcji emisji do powietrza;
   (3) "emisje ulotne" oznaczają wszelkie emisje lotnych związków organicznych do powietrza, gleby i wody, nieznajdujące się w gazach odlotowych, jak również rozpuszczalników zawartych w jakichkolwiek produktach, chyba że część 2 załącznika VII stanowi inaczej;
   (4) "emisja całkowita" oznacza sumę emisji ulotnych i emisji zawartych w gazach odlotowych;
   (5) "preparat" oznacza mieszaniny lub roztwory składające się z dwu lub większej liczby substancji; "mieszanina" oznacza mieszaninę zgodnie z definicją w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH)(41);
   (6) "spoiwo" oznacza każdą mieszaninę, łącznie ze wszystkimi rozpuszczalnikami organicznymi lub mieszaninami zawierającymi rozpuszczalniki organiczne, potrzebnymi do jej właściwego zastosowania, którą nakłada się w celu spojenia odrębnych części produktu;
   (7) "farba drukarska" oznacza mieszaninę, łącznie ze wszystkimi rozpuszczalnikami organicznymi lub mieszaninami zawierającymi rozpuszczalniki organiczne, niezbędnymi do jej właściwego zastosowania, którą stosuje się w działalności drukarskiej do nadruku tekstu lub obrazów na powierzchni;
   (8) "lakier" oznacza powłokę przeźroczystą;
   (9) "zużycie" oznacza ogólny wkład rozpuszczalników organicznych do instalacji w roku kalendarzowym, lub w każdym innym okresie 12-miesięcznym, pomniejszony o wszelkie lotne związki organiczne, które odzyskano w celu ich wtórnego wykorzystania;
   (10) "wkład" oznacza ilość rozpuszczalników organicznych oraz ich ilość w mieszaninach wykorzystanych w toku wykonywania czynności, w tym rozpuszczalników zawróconych wewnątrz i na zewnątrz urządzenia, jak również tych, które liczy się każdorazowo, wówczas gdy są stosowane w celu wykonywania czynności;
   (11) "wtórne wykorzystanie " oznacza wykorzystanie rozpuszczalników organicznych odzyskanych z instalacji do wszelkich celów technicznych lub handlowych, łącznie z wykorzystaniem jako paliwo, lecz z wyłączeniem końcowego unieszkodliwiania takich odzyskanych rozpuszczalników organicznych jako odpadu;
   (12) "warunki ograniczone" oznaczają warunki, w których instalacja jest eksploatowana w taki sposób, że lotne związki organiczne uwolnione z tej czynności są gromadzone i zrzucane w sposób kontrolowany, bądź poprzez komin, bądź poprzez urządzenia służące redukcji emisji, i dlatego nie są całkowicie ulotne;
   (13) "operacje rozruchu i wyłączenia" oznaczają operacje z wyjątkiem regularnie oscylujących faz danej działalności , za pomocą których działalność, element wyposażenia lub zbiornik są doprowadzane do stanu działania lub wyprowadzane z niego, albo doprowadzane do stanu biegu jałowego lub wyprowadzane z niego;

Artykuł 52

 Zastępowanie substancji niebezpiecznych 

Substancje lub mieszaniny, które ze względu na zawartość lotnych związków organicznych zostały sklasyfikowane jako substancje kancerogenne, mutagenne lub toksyczne dla rozmnażania na mocy dyrektywy 67/548/EWG i którym zostało przypisane lub które powinny posiadać oznaczenie ryzyka R45, R46, R60 lub R61, zastępuje się innymi, mniej szkodliwymi substancjami lub mieszaninami, tak dalece jak jest to możliwe i w możliwie najkrótszym czasie.

Artykuł 53

Kontrola emisji

1.  Państwa członkowskie podejmują konieczne środki w celu zapewnienia jednej z poniższych sytuacji:

   a) emisje lotnych związków organicznych z instalacji nie przekraczają dopuszczalnych wielkości emisji w gazach odlotowych i dopuszczalnych wielkości emisji ulotnych, lub całkowitej dopuszczalnej wielkości emisji oraz spełnione są inne wymagania ustanowione w załączniku VII część 2 i 3;
   b) instalacje spełniają wymagania planu obniżania emisji określone w załączniku VII część 5 pod warunkiem, że uzyskano obniżenie emisji równoważne z obniżeniem uzyskanym w wyniku zastosowania dopuszczalnych wielkości emisji, o których mowa w lit. a).

Państwa członkowskie składają Komisji sprawozdanie z postępów w uzyskaniu równoważnego obniżenia emisji, o którym mowa w lit. b), zgodnie z art. 67 ust. 1.

2.  W drodze odstępstwa od ust. 1 lit. a) w przypadku, gdy operator wykaże właściwemu organowi, że dla indywidualnej instalacji dopuszczalna wielkość emisji ulotnych nie jest osiągalna technicznie i ekonomicznie, właściwy organ może zezwolić na przekroczenie tej dopuszczalnej wielkości emisji pod warunkiem, że nie spowoduje to znacznego ryzyka dla zdrowia ludzkiego ani środowiska a operator wykazał właściwemu organowi, że stosuje najlepsze dostępne techniki;

3.  W drodze odstępstwa od ust. 1, w odniesieniu do czynności powlekania objętych pozycją 8 tabeli w części 2 załącznika VII, których nie można prowadzić w warunkach ograniczonych, właściwy organ może zezwolić na niespełnienie przez emisje z instalacji warunków określonych w tym ustępie, jeżeli operator wykaże właściwemu organowi, że taka zgodność nie jest osiągalna technicznie i ekonomicznie oraz że stosowane są najlepsze dostępne techniki. 

4.  Państwa Członkowskie składają Komisji sprawozdanie w sprawie odstępstw, o których mowa w ust. 2 i 3, zgodnie z art. 66 ust. 2.

5.  Emisje lotnych związków organicznych , którym zostały przypisane lub które powinny posiadać oznaczenie ryzyka R40, R45, R46, R49, R60, R61 lub R68 są kontrolowane w warunkach ograniczonych w celu ochrony zdrowia publicznego i środowiska naturalnego w w zakresie, w jakim jest to możliwe technicznie i ekonomicznie.

6.  Instalacje, w których prowadzi się dwie lub więcej czynności, z których każda przekracza wartości progowe podane w części 2 załącznika VII:

   a) w odniesieniu do substancji wyszczególnionych w ust. 5 spełniają wymagania zawarte w tym ustępie indywidualnie, dla każdego rodzaju czynności;
  b) w odniesieniu do innych substancji:
   (i) albo spełniają wymagania ust. 1 indywidualnie, dla każdego rodzaju działalności, albo
   (ii) powodują emisje całkowite lotnych związków organicznych nieprzekraczające emisji, które miałyby miejsce wówczas, gdyby stosowany był pkt (i).

7.  W celu zminimalizowania emisji lotnych związków organicznych podczas operacji rozruchu i wyłączenia podejmuje się wszystkie odpowiednie środki ostrożności.

Artykuł 54

Monitorowanie emisji

Państwa członkowie dbają o to, aby pomiary emisji były przeprowadzane zgodnie z częścią 6 załącznika VII, przez zamieszczenie specyfikacji w warunkach pozwolenia albo przez stosowanie ogólnie obowiązujących zasad.

Artykuł 55

Zgodność z dopuszczalnymi wielkościami emisji

Uznaje się, że dopuszczalne wielkości emisji do powietrza i wody są przestrzegane, jeśli spełnione są warunki określone w części 8 załącznika VII. 

Artykuł 56

Sprawozdawczość w odniesieniu do przestrzegania przepisów

Sprawozdanie w sprawie przestrzegania przepisów, o którym mowa w art. 8 akapit pierwszy, wykazuje spełnienie jednego z poniższych:

   a) dopuszczalnych wielkości emisji w gazach odlotowych, dopuszczalnych wielkości emisji ulotnych i dopuszczalnych wielkości emisji całkowitej;
   b) wymagań planu obniżenia emisji określonego w części 5 załącznika VII;
   c) odstępstw przyznanych zgodnie z art. 53 ust. 2 i 3

Sprawozdanie w sprawie zgodności może zawierać plan zarządzania rozpuszczalnikami, przygotowany zgodnie z częścią 7 załącznika VII.

Artykuł 57

Istotne zmiany w istniejących instalacjach

1.  Zmianę maksymalnego wkładu masy rozpuszczalników organicznych w istniejącej instalacji, uśrednionego dla okresu jednej doby, gdy instalacja ta jest eksploatowana zgodnie z jej zaprojektowaną wydajnością w warunkach innych niż operacje rozruchu i wyłączenia oraz konserwacji wyposażenia, uważa się za istotną, jeżeli prowadzi ona do zwiększenia emisji lotnych związków organicznych o ponad: 

–  25 % w przypadku instalacji, w których wykonywane są czynności mieszczące się w dolnym paśmie progowym pozycji 1, 3, 4, 5, 8, 10, 13, 16 lub 17 części 2 załącznika VII lub, w przypadku innych czynności wyszczególnionych w części 2 załącznika VII, o zużyciu rozpuszczalnika poniżej 10 ton rocznie; 

–  10 % w przypadku wszystkich innych instalacji. 

2.  W przypadku gdy istniejąca instalacja podlega istotnej zmianie, lub wchodzi w zakres zastosowania niniejszej dyrektywy po raz pierwszy po istotnej zmianie, ta część instalacji, która podlega istotnej zmianie, jest traktowana albo jak nowa instalacja, albo jak istniejąca instalacja pod warunkiem, że emisja całkowita z całej instalacji nie przekracza emisji, które miałyby miejsce, gdyby część istotnie zmieniona była traktowana jak nowa instalacja.

3.  W przypadku istotnej zmiany właściwy organ sprawdza zgodność instalacji z wymaganiami niniejszej dyrektywy.

Artykuł 58

Wymiana informacji na temat zastępowania rozpuszczalników organicznych

Komisja organizuje z państwami członkowskimi, zainteresowanymi gałęziami przemysłu oraz organizacjami pozarządowymi działającymi na rzecz ochrony środowiska wymianę informacji na temat wykorzystywania rozpuszczalników organicznych i ich potencjalnych środków zastępczych oraz technik mających najmniejszy potencjalny wpływ na powietrze, wodę, glebę, ekosystemy i zdrowie ludzkie.

Wymiana informacji dotyczy wszystkich następujących kwestii:

   a) przydatności do użytku;
   b) potencjalnych skutków dla zdrowia ludzkiego oraz w szczególności narażenia w miejscu pracy;
   c) potencjalnych skutków w środowisku naturalnym;
   d) konsekwencji gospodarczych, w szczególności kosztów i korzyści dostępnych opcji;

Artykuł 59

Dostęp do informacji

1.  Decyzja właściwego organu, w tym co najmniej kopia pozwolenia, oraz wszelkie późniejsze aktualizacje, są udostępniane publicznie.

Ogólne wiążące zasady mające zastosowanie do instalacji oraz wykaz instalacji podlegających obowiązkowi posiadania pozwolenia i obowiązkowi rejestracji są udostępniane publicznie.

2.  Wyniki monitorowania emisji wymaganego na mocy art. 54 przechowywane przez właściwy organ są udostępniane publicznie.

3.  Stosuje się ust. 1 i 2, z zastrzeżeniem ograniczeń ustanowionych w art. 4 ust. 1 i 2 dyrektywy 2003/4/WE.

Rozdział VI

Przepisy szczegółowe dotyczące instalacji produkujących ditlenek tytanu

Artykuł 60

Zakres

Niniejszy rozdział stosuje się do instalacji produkujących ditlenek tytanu.

Artykuł 61

Zakaz unieszkodliwiania odpadów 

Państwa członkowskie zakazują unieszkodliwiania następujących rodzajów odpadów w jednolitej części wód, morzu lub oceanie:

   1) odpadów stałych;
   2) roztworów macierzystych pochodzących z filtracji fazy powstałej po hydrolizie roztworu siarczanu tytanu z instalacji stosujących proces siarkowania; zawierających odpady kwaśne, towarzyszące takim roztworom, które zawierają więcej niż 0,5 % wolnego kwasu siarkowego, oraz różne metale ciężkie, w tym odpady kwaśne, które zostały rozcieńczone do zawartości 0,5 % lub mniej wolnego kwasu siarkowego;
   3) odpadów z instalacji stosujących proces chlorowania, zawierających więcej niż 0,5 % wolnego kwasu chlorowodorowego i rożne metale ciężkie, w tym odpady, które zostały rozcieńczone do zawartości 0,5 % lub mniej wolnego kwasu siarkowego; 
   4) soli filtracyjnych, osadów ściekowych i odpadów płynnych powstających podczas przetwarzania (zagęszczanie lub neutralizacja) odpadów wymienionych w ust. 2 i 3 i zawierających różne metale ciężkie, z wyjątkiem odpadów zneutralizowanych i filtrowanych lub strąconych zawierających tylko śladowe ilości metali ciężkich oraz tych, których wartość pH przed rozcieńczeniem wynosi powyżej 5,5.

Artykuł 62

 Kontrola emisji do wody 

1.  Emisje z instalacji do wody nie przekraczają dopuszczalnych wielkości emisji określonych w części 1 załącznika VIII.

2.  Państwa członkowskie podejmują wszelkie konieczne działania w celu zapewnienia przeprowadzania badań ostrej toksyczności zgodnie z załącznikiem VIII część 2 pkt 1 oraz zgodności wyników tych badań z wartościami określonymi w załączniku VIII część 2 pkt 2.

Artykuł 63

Zapobieganie emisjom do powietrza i ich kontrola 

1.  Zapobiega się emisji kropelek kwasu z instalacji.

2.  Emisje z instalacji do powietrza nie przekraczają dopuszczalnych wielkości emisji określonych w części 3 załącznika VIII. 

Artykuł 64

Monitorowanie emisji i środowisko naturalne

1.  Państwa członkowskie zapewniają monitorowanie emisji do wody w celu umożliwienia właściwemu organowi sprawdzenia zgodności z warunkami pozwolenia i art. 62.

 2.  Państwa członkowskie zapewniają monitorowanie emisji do powietrza w celu umożliwienia właściwemu organowi sprawdzenia zgodności z warunkami pozwolenia i art. 63.

Takie monitorowanie obejmuje co najmniej monitorowanie emisji określone w części 5 załącznika VII.

3.  Państwa członkowskie zapewniają monitorowanie środowiska naturalnego narażonego poprzez zrzuty odpadów z instalacji produkujących ditlenek tytanu do wody zgodnie z częścią 4 załącznika VIII.

4.  Monitorowanie przeprowadza się zgodnie z normami CEN lub, jeżeli normy CEN nie są dostępne, zgodnie z normami ISO, normami krajowymi lub międzynarodowymi, które zapewniają dostarczenie danych o równoważnej jakości naukowej.

Rozdział VII

 Przepisy dotyczące komitetu, przepisy przejściowe i końcowe 

Artykuł 65

Właściwe organy

Państwa członkowskie wyznaczają właściwe organy i instytucje odpowiedzialne za realizację zobowiązań wynikających z niniejszej dyrektywy.

Artykuł 66

Sprawozdawczość państw członkowskich

1.  Państwa członkowskie zapewniają udostępnienie Komisji informacji na temat wdrożenia niniejszej dyrektywy, na temat reprezentatywnych danych dotyczących emisji i innych skutków dla środowiska, na temat dopuszczalnych wielkości emisji oraz stosowania najlepszych dostępnych technik zgodnie z art. 15 i 16, a także na temat odstępstw przyznanych zgodnie z art. 16 ust. 3.

Państwa członkowskie opracowują i regularnie ulepszają krajowe systemy informacji w celu udostępnienia informacji, o których mowa w akapicie pierwszym, w formacie elektronicznym. Państwa członkowskie udostępniają opinii publicznej podsumowanie dostarczonych informacji.

2.  Komisja określa rodzaj i format informacji udostępnianych przez państwa członkowskie zgodnie z ust. 1.

Środki te, mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszej dyrektywy poprzez jej uzupełnienie, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 69 ust. 2.

3.  W ciągu trzech lat od daty, o której mowa w art. 71 ust. 1, a następnie co trzy lata, Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z wdrożenia niniejszej dyrektywy sporządzone na podstawie informacji, o których mowa w ust. 1, wraz z wnioskiem legislacyjnym, jeśli jest to właściwe.

Artykuł 67

Zmiany załączników

1.  Na podstawie najlepszych dostępnych technik opisanych w odnośnych dokumentach referencyjnych BAT Komisja – w terminie 12 miesięcy od publikacji dokumentu referencyjnego BAT określonego w art. 14 na podstawie wniosków dotyczących BAT w dokumencie referencyjnym BAT – dostosowuje załączniki V, VI, VII i VIII ustalając dopuszczalne wielkości emisji jako minimalne wymogi. Dopuszczalne wielkości emisji można uzupełnić o równoważne parametry lub środki techniczne oraz wymogi dotyczące monitorowania i zgodności pod warunkiem, że można osiągnąć równoważny poziom ochrony środowiska.

Środki te, mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszej dyrektywy, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 69 ust. 2.

2.  Przed przyjęciem środków wykonawczych, o których mowa w akapicie pierwszym, Komisja przeprowadza konsultacje z zainteresowanymi działami przemysłu i organizacjami pozarządowymi działającymi na rzecz ochrony środowiska i przedstawia sprawozdanie na temat wyników konsultacji oraz sposobu ich uwzględnienia.

Artykuł 68

Wymogi minimalne

1.  Bez uszczerbku dla artykułu 67 Komisja, – w ciągu 12 miesięcy od opublikowania w dokumentu referencyjnego BAT zgodnie z artykułem 14, w oparciu o wnioski dotyczące BAT zawarte w dokumencie referencyjnym BAT – określa dopuszczalne wielkości emisji oraz wymogi monitorowania i zgodności jako wymogi minimalne. Dopuszczalne wielkości emisji można uzupełnić o równoważne parametry lub środki techniczne w przypadku, gdy przy pomocy takich równoważnych parametrów można osiągnąć równoważny poziom ochrony środowiska.

Takie wymogi minimalne ukierunkowane są na istotne oddziaływanie danego typu działalności czy instalacji na środowisko naturalne i oparte są na poziomach emisji powiązanych z najlepszymi dostępnymi technikami (BAT/AEL).

Środki te, mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszej dyrektywy, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 69 ust. 2.

2.  Przed przyjęciem środków wykonawczych, o których mowa w akapicie pierwszym, Komisja przeprowadza konsultacje z zainteresowanymi działami przemysłu i organizacjami pozarządowymi działającymi na rzecz ochrony środowiska i przedstawia sprawozdanie na temat wyników konsultacji oraz sposobu ich uwzględnienia.

3.  Zgodnie z ust. 1 i 2 Komisja w szczególności ustala - w terminie do 31 grudnia 2011 r. - dopuszczalne wielkości emisji oraz wymogi monitorowania i zgodności dla dioksyn i furanów emitowanych przez instalacje, w których prowadzi się czynności, o których mowa w pkt 2.1 i 2.2 załącznika I.

W przypadku emisji dioksyn i furanów państwa członkowskie lub ich właściwe organy mogą ustalać ostrzejsze dopuszczalne wielkości emisji.

Środki te, mające na celu zmianę elementów innych niż istotne niniejszej dyrektywy, przyjmuje się zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą, o której mowa w art. 69 ust. 2.

Artykuł 69

Procedura komitetu

1.  Komisję wspiera Komitet.

2.  W przypadku odesłania do niniejszego ustępu, stosuje się art. 5a ust. 1–4 i art. 7 decyzji 1999/468/WE, z uwzględnieniem przepisów art. 8 tej decyzji.

Artykuł 70

Kary

Państwa członkowskie określają kary, które stosuje się w przypadku naruszenia krajowych przepisów przyjętych na mocy niniejszej dyrektywy. Przewidziane w ten sposób kary są skuteczne, proporcjonalne oraz odstraszające. Najpóźniej do dnia ... państwa członkowskie powiadamiają Komisję o ustanowionych przepisach oraz bezzwłocznie informują ją o wszystkich późniejszych ich zmianach.

Artykuł 71

Transpozycja

1.  Państwa członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania art. 2, art. 3 ust. 4, art. 3 ust. 15–18, ust. 20, art. 4 ust. 2, art. 5, 6, art. 8 ust. 1, art. 9 ust. 2 lit. b), art. 12 ust. 8, art. 13 ust. 1 lit. e), art. 14, art. 15 ust. 1 lit. d), art. 15 ust.3–5, art. 16 ust. 2–5, art. 17, art. 18 ust. 2–4, art. 22 ust. 2–3, art. 22 ust. 4 lit. b) i d), art. 23, 24, 25, art. 26 ust. 1 lit. d), art. 26 ust. 2 lit. c)–g), art. 29, art. 31, 32 ust. 3, art. 34 ust. 2–4, art. 35, art. 36 ust. 2, art. 42 ust. 5, art. 64 ust. 2, art. 64 ust. 4, art. 65–66 i 70, i załącznika I pkt 1.1, pkt 2.5 lit. c), pkt 3.5, 4.7, 5.2, 5.3, pkt 6.1 lit. c), pkt 6.4 lit. b), pkt 6.6, 6.9, 6.10, załącznika IV pkt 1 lit. b), załącznika V część 1–4, załącznika VI części 1 lit. b), części 4 pkt 2.2, 3.1 i 3.2, części 6 pkt 2.5 i 2.6, załącznika VII części 7 pkt 3, załącznika VIII części 1 pkt 1 pkt 2 lit. c) i części 3 pkt 2–3 najpóźniej do dnia ...(42). Niezwłocznie przekażą one Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji pomiędzy tymi przepisami a niniejszą dyrektywą.

Państwa członkowskie zaczną stosować te przepisy od dnia ...* . Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.

2.  Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 72

Uchylenie

1.  Dyrektywy 78/176/EWG, 82/883/EWG, 92/112/EWG, 96/61/WE, 1999/13/WE i 2000/76/WE, zmienione dyrektywami wymienionymi w załączniku IX część A, tracą moc od dnia ...(43)* , bez uszczerbku dla zobowiązań państw członkowskich dotyczących terminów przeniesienia do prawa krajowego i zastosowania dyrektyw określonych w załączniku IX część B.

2.  Dyrektywa 2001/80/WE, zmieniona dyrektywami wymienionymi w załączniku IX część A, traci moc od dnia 1 stycznia 2016, bez uszczerbku dla zobowiązań państw członkowskich dotyczących terminów przeniesienia do prawa krajowego i zastosowania dyrektyw określonych w załączniku IX część B.

3.  Odesłanie do uchylonych dyrektyw należy odczytywać jako odesłanie do niniejszej dyrektywy, zgodnie z tabelą korelacji w załączniku X.

Artykuł 73

Przepisy przejściowe

1.  W odniesieniu do instalacji, o których mowa w załączniku I pkt 1.2, 1.3, 1.4, 2.1–2.4, pkt 2.5 lit. a) i b), pkt 2.6, 3, 4.1–4.6, 5.1, 5.2, pkt 5.3 lit. a) i b), pkt 5.4, pkt 6.1 lit. a) i b), pkt 6.2–6.5, pkt 6.6 lit. b) i c), pkt 6.7 i 6.8, oraz instalacji, o których mowa w pkt. 1.1, o nominalnej mocy cieplnej 50 MW lub wyższej, i instalacji, o których mowa w pkt 6.6 lit. a), z ponad 40 000 miejscami dla drobiu, i które są eksploatowane i posiadają pozwolenie lub które złożyły kompletny wniosek o pozwolenie przed dniem, o którym mowa w art. 71 ust. 1, pod warunkiem, że te instalacje zostały wprowadzone do eksploatacji nie później niż rok po tym dniu, państwa członkowskie stosują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne przyjęte zgodnie z art. 71 ust. 1 od dnia ...(44).

2.  W odniesieniu do instalacji, o których mowa w załączniku I pkt 2.5 lit. c), pkt 5.3 lit. c), d) i e), pkt 6.1 lit. c), pkt 6.9 i 6.10, oraz instalacji, o których mowa w pkt. 1.1, o nominalnej mocy cieplnej poniżej 50 MW oraz instalacji, o których mowa w pkt 6.6 lit. a), z poniżej 40 000 miejscami dla drobiu, i które są eksploatowane przed dniem, o którym mowa w art. 71 ust. 1, państwa członkowskie stosują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne przyjęte zgodnie z art. 71 ust. 1 od dnia...(45)*.

3.  W odniesieniu do instalacji spalania objętych rozdziałem III państwa członkowskie stosują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne przyjęte zgodnie z art. 71 ust. 1 od dnia 1 stycznia 2016 r.

4.  W odniesieniu do instalacji spalania, które współspalają odpady, załącznik VI część 4 pkt 3.1 stosuje się do dnia 31 grudnia 2015 r.

Od dnia 1 stycznia 2016 r. w odniesieniu do tych obiektów stosuje się załącznik VI część 4 pkt 3.2.

Artykuł 74

Wejście w życie

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 75

Adresaci

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK I

Kategorie działalności przemysłowej, o której mowa w art. 11

Wartości progowe przedstawione poniżej zasadniczo odnoszą się do możliwości produkcyjnych lub wydajności produkcji. Jeżeli kilka działań objętych tym samym punktem jest prowadzonych w tej samej instalacji, możliwości takich działań sumują się.

W przypadku instalacji spalania wykorzystywanych w placówkach służby zdrowia przy obliczaniu całkowitej nominalnej mocy cieplnej instalacji, o której mowa w pkt 1.1, uwzględnia się jedynie normalną zdolność eksploatacyjną.

Przy obliczaniu całkowitej nominalnej mocy cieplnej instalacji, o których mowa w pkt 1.1, instalacje spalania o nominalnej mocy cieplnej poniżej 3 MW nie są uwzględniane dla celów tego obliczania.

Przy obliczaniu całkowitej nominalnej mocy cieplnej instalacji, o których mowa w pkt 1.1, instalacje spalania o nominalnej mocy cieplnej poniżej 50 MW, które są eksploatowane najwyżej 500 godzin rocznie, nie są uwzględniane dla celów tego obliczania.

1.  Przemysł energetyczny

1.1.  Spalanie paliw w instalacjach o całkowitej nominalnej mocy cieplnej wynoszącej 20 MW lub więcej 

1.2.  Rafinacja oleju mineralnego i gazu

1.3.  Produkcja koksu

1.4.  Gazyfikacja lub skraplanie paliw

2.  Produkcja i obróbka metali

2.1.  Prażenie lub spiekanie rudy metalu (łącznie z rudą siarczkową)

2.2.  Produkcja surówki odlewniczej lub stali (pierwotny i wtórny wytop), łącznie z odlewaniem stałym, z wydajnością powyżej 2,5 ton na godzinę

2.3.  Obróbka metali żelaznych:

   a)  eksploatacja walcowni gorących o wydajności przekraczającej 20 ton surówki na godzinę;
   b)  eksploatacja kuźni z młotami o energii przekraczającej 50 kilodżuli na młot, gdzie stosowana energia cieplna przekracza 20 MW;
   c) stosowanie metalowych powłok ochronnych z wsadem przekraczającym 2 tony surówki na godzinę.

2.4.  Eksploatacja odlewni metali żelaznych z wydajnością przekraczającą 20 ton dobrych odlewów dziennie

2.5.  Obróbka metali nieżelaznych:

   a) produkcja surówki nieżelaznej z rud metali, koncentratów lub surowców wtórnych w wyniku procesów metalurgicznych, chemicznych lub elektrolitycznych;
   b) wytop, łącznie ze stapianiem, metali nieżelaznych, łącznie z produktami z odzysku, o wydajności topienia przekraczającej 4 tony dziennie dla ołowiu i kadmu lub 20 ton dziennie dla wszystkich innych metali i z wyłączeniem eksploatacji odlewni;
   c) eksploatacja odlewni metali nieżelaznych produkujących odlewy metalowe o wydajności topienia przekraczającej 2,4 tony dziennie dla ołowiu i kadmu lub 12 ton dziennie dla wszystkich innych metali.

2.6.  Powierzchniowa obróbka metalu lub materiałów z tworzyw sztucznych z wykorzystaniem procesów elektrolitycznych lub chemicznych, gdzie objętość zbiorników przekracza 30 m3

3.  Przemysł mineralny

3.1.  Produkcja klinkieru cementowego w piecach rotacyjnych o wydajności przekraczającej 500 ton dziennie lub do produkcji wapna w piecach rotacyjnych albo innych piecach o wydajności powyżej 50 ton dziennie

3.2.  Produkcja azbestu lub produktów na bazie azbestu

3.3.  Wytwarzanie szkła, łącznie z włóknem szklanym, z wydajnością przetopu przekraczającą 20 ton dziennie

3.4.  Wytop substancji mineralnych, łącznie z produkcją włókien mineralnych, o wydajności przekraczającej 20 ton dziennie

3.5.  Produkcja wyrobów ceramicznych przez wypalanie, w szczególności produkcja dachówek, cegieł, cegieł ognioodpornych, kafelków, wyrobów kamionkowych i porcelany, o wydajności powyżej 75 ton dziennie oraz  o gęstości powyżej 300 kg/m3 na piec

4.  Przemysł chemiczny

 Dla celów niniejszej sekcji produkcja w rozumieniu kategorii działalności objętych niniejszą sekcją oznacza produkcję na skalę przemysłową, polegającą na chemicznej lub biologicznej obróbce substancji lub grup substancji wymienionych w pkt 4.1–4.7

4.1.  Produkcja organicznych substancji chemicznych, takich jak:

   a) węglowodory proste (łańcuchowe lub pierścieniowe, nasycone lub nienasycone, alifatyczne lub aromatyczne);
   b) węglowodory zawierające tlen, takie jak alkohole, aldehydy, ketony, kwasy karboksylowe, estry, octany, etery, nadtlenki, żywice epoksydowe;
   c) węglowodory siarkawe;
   d) węglowodory azotowe, takie jak aminy, amidy, związki azotawe, nitrozwiązki lub związki azotanu, nitryle, izocyjanki;
   e) węglowodory zawierające fosfor;
   f) węglowodory halogenowe;
   g) związki organometaliczne;
   h) podstawowe tworzywa sztuczne (syntetyczne włókna polimerowe i włókna na bazie celulozy);
   i) kauczuki syntetyczne;
   j) farby i pigmenty;
   k) produkty i środki powierzchniowo czynne;

4.2.  Produkcja nieorganicznych substancji chemicznych, takich jak:

   a) gazy, takie jak amoniak, chlor lub chlorowodory, fluor lub fluorowodory, tlenki węgla, związki siarki, tlenki azotu, wodór, dwutlenek siarki, chlorek karbonylu;
   b) kwasy, takie jak kwas chromowy, fluorowodorowy, fosforowy, azotowy, solny, siarkowy, oleum, kwasy siarkawe;
   c) zasady, takie jak wodorotlenek amonu, wodorotlenek potasu, wodorotlenek sodu;
   d) sole, takie jak chlorek amonu, chloran potasu, węglan potasu, węglan sodu, peroksoboran, azotan srebra;
   e) niemetale, tlenki metali lub inne związki nieorganiczne, takie jak węglik wapnia, silikon, węglik silikonu.

4.3.  Produkcja nawozów na bazie fosforu, azotu i potasu (nawozy proste lub złożone)

4.4.  Produkcja środków ochrony roślin lub biocydów

4.5.  Produkcja produktów farmaceutycznych łącznie z produktami pośrednimi 

4.6.  Produkcja materiałów wybuchowych

4.7.  Produkcja substancji chemicznych wykorzystywanych jako paliwo lub smary

5.  Gospodarka odpadami

5.1.  Unieszkodliwianie lub odzyskiwanie odpadów niebezpiecznych o wydajności przekraczającej 10 ton dziennie obejmujące następujące rodzaje działalności: 

   a) obróbka biologiczna; 
   b) obróbka fizyczno-chemiczna; 
   c) spalanie lub współspalanie; 
   d) mielenie lub mieszanie; 
   e) przepakowanie; 
   f) magazynowanie o pojemności przekraczającej 10 ton; 
   g) wykorzystanie głównie jako paliwo lub w celu wytwarzania energii; 
   h) odzysk/regeneracja rozpuszczalników; 
   i) recykling/odzysk materiałów nieorganicznych innych niż metale lub związki metali; 
   j) regeneracja kwasów lub zasad; 
   k) odzyskiwanie składników stosowanych w celu ograniczenia zanieczyszczeń; 
   l) odzyskiwanie składników z katalizatorów; 
   m) powtórna rafinacja oleju lub inne sposoby ponownego wykorzystania oleju. 

5.2.  Spalanie i współspalanie odpadów innych niż niebezpieczne o wydajności przekraczającej 3 tony na godzinę.

5.3.  Unieszkodliwianie lub odzyskiwanie odpadów innych niż niebezpieczne, o wydajności przekraczającej 50 ton dziennie obejmujące następujące rodzaje działalności: 

   a) obróbka biologiczna; 
   b) obróbka fizyczno-chemiczna; z wyłączeniem działalności objętej dyrektywą Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącą oczyszczania ścieków komunalnych(46)  oraz takich, które dają w wyniku wyłącznie osad oczyszczony zgodnie z definicją zawartą w dyrektywie Rady 86/278/EWG z dnia 12 czerwca 1986 r. w sprawie ochrony środowiska, w szczególności gleby, w przypadku wykorzystywania osadów ściekowych w rolnictwie(47); niniejsze wyłączenie stosuje się jedynie w przypadkach osiągnięcia co najmniej takiego samego poziomu ochrony środowiska, jak w ramach niniejszej dyrektywy;
   c) obróbka wstępna odpadów przeznaczonych do współspalenia;
   d) obróbka żużlu i popiołów nieobjęta innymi kategoriami działalności przemysłowej;
   e) obróbka złomu w strzępiarkach.

5.4  Składowiska odpadów przyjmujące ponad 10 ton odpadów dziennie lub o całkowitej pojemności przekraczającej 25000 ton, z wyjątkiem składowisk odpadów obojętnych

6.  Inne rodzaje działalności

6.1.  Produkcja w instalacjach przemysłowych:

   a) pulpy drzewnej lub innych materiałów włóknistych;
   b) papieru lub tektury, o wydajności przekraczającej 20 ton dziennie;

c)   paneli drewnopochodnych z wyjątkiem sklejki, o wydajności przekraczającej 600 m³ dziennie.

6.2.  Obróbka wstępna (mycie, bielenie, merceryzacja) lub barwienie włókien albo materiałów włókienniczych, o wydajności przekraczającej 10 ton dziennie

6.3.  Garbowanie skór, o wydajności przekraczającej 12 ton produktu końcowego dziennie

6.4.  a) Prowadzenie rzeźni, w których produkcja tusz przekracza 50 ton dziennie

b)  Obróbka i i przetwórstwo poza wyłącznym pakowaniem następujących surowców przetworzonych lub nieprzetworzonych dla celów wytwarzania produktów spożywczych przeznaczonych dla ludzi lub zwierząt z:

   (i) surowych produktów pochodzenia zwierzęcego (innych niż wyłącznie mleko), o wydajności dziennej przekraczającej 75 ton produktu końcowego
   (ii) surowych produktów roślinnych, o wydajności dziennej przekraczającej 300 ton produktu końcowego
   (iii) mieszanki surowych produktów pochodzenia zwierzęcego i roślinnego, o wydajności dziennej produktu końcowego przekraczającej:

75 ton jeżeli A wynosi 10 lub więcej; lub

[300- (22,5 x A)] w pozostałych przypadkach

gdzie "A" oznacza część materiału zwierzęcego (w procentach) w odniesieniu do wydajności produkcji produktu końcowego

Końcowa waga produktu nie obejmuje opakowania.

Niniejsza podsekcja nie ma zastosowania, jeżeli surowcem jest samo mleko.

c)  Obróbka i przetwórstwo samego mleka, o ilości otrzymywanego mleka przekraczającej 200 ton dziennie (średnia roczna)

6.5.  Unieszkodliwianie lub recykling zwierząt padłych lub odpadów zwierzęcych, o wydajności przekraczającej 10 ton dziennie

6.6  Intensywna hodowla drobiu i świń, z więcej niż:

a)  40 000 miejsc dla drobiu

b)  2 000 miejscami dla tuczników (powyżej 30 kg), lub

c)  750 miejscami dla macior

W przypadku gatunków drobiu innych niż wymienione w lit. a) lub hodowli różnych gatunków wymienionych w lit. a), b) i c) w tej samej instalacji, próg oblicza się na podstawie równoważnych czynników wydzielania azotu porównanych z powyższymi progami. Komisja ustala wskazówki dotyczące obliczania progów i określania równoważnych czynników wydzielania azotu.

6.7  Powierzchniowa obróbka substancji, przedmiotów lub produktów, z wykorzystaniem rozpuszczalników organicznych, w szczególności do obróbki, drukowania, powlekania, odtłuszczania, uszczelniania, sortowania, malowania, czyszczenia lub impregnowania za pomocą rozpuszczalnika organicznego, o wydajności przekraczającej 150 kg na godzinę lub przekraczającej 200 ton rocznie

6.8  Produkcja węgla (twardego palonego) lub elektrografitu, w drodze spalania lub grafityzacji

6.9  Konserwacja drewna i produktów z drewna o wydajności przekraczającej 50 m3 dziennie.

6.10  Zewnętrzne oczyszczanie ścieków nieobjętych dyrektywą ║91/271/EWG║ pochodzących z instalacji objętych rozdziałem I.

ZAŁĄCZNIK II

Wykaz substancji zanieczyszczających 

POWIETRZE

1.  Ditlenek siarki i inne związki siarki

2.  Tlenki azotu i inne związki azotu

3.  Tlenek węgla

4.  Lotne związki organiczne

5.  Metale i ich związki

6.  Pył oraz drobne cząstki pyłu zawieszonego 

7.  Azbest (pył zawieszony, włókna)

8.  Chlor i jego związki

9.  Fluor i jego związki

10.  Arsen i jego związki

11.  Cyjanki

12.  Substancje i preparaty, co do których udowodniono, że posiadają właściwości rakotwórcze i mutagenne lub właściwości, które drogą powietrzną mogą wpłynąć na rozmnażanie

13.  Polichlorowane dwubenzodioksyny i polichlorowane dwubenzofurany

WODA

1.  Związki chloroorganiczne i substancje mogące tworzyć takie związki w środowisku wodnym

2.  Związki fosforoorganiczne

3.  Związki cynoorganiczne

4.  Substancje i preparaty, co do których udowodniono, że posiadają właściwości rakotwórcze i mutagenne lub właściwości, które mogą wpływać na rozmnażanie w lub przez środowisko wodne

5.  Węglowodory trwałe oraz trwałe i bioakumulacyjne, toksyczne substancje organiczne

6.  Cyjanki

7.  Metale i ich związki

8.  Arsen i jego związki

9.  Biocydy i środki ochrony roślin

10.  Materiały zawieszone

11.  Substancje, które przyczyniają się do eutrofizacji (zwłaszcza azotany i fosforany)

12.  Substancje, które mają niepożądany wpływ na równowagę tlenową (oraz można dokonywać ich pomiaru z wykorzystaniem parametrów, takich jak biochemiczne zapotrzebowanie tlenu, ChZT itd.)

13.  Substancje wymienione w załączniku X do dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej(48)

ZAŁĄCZNIK III

Kryteria ustalania najlepszych dostępnych technik 

1.   wykorzystanie technologii o niskiej ilości odpadów;

2.   wykorzystanie substancji mniej niebezpiecznych;

3.   zwiększanie odzysku i recyklingu substancji wytwarzanych i wykorzystywanych w procesie oraz odpadów, w stosownych przypadkach;

4.   porównywalne procesy, urządzenia lub metody działania, które zostały wypróbowane i odniosły sukces na skalę przemysłową;

5.   postęp technologiczny i rozwój wiedzy;

6.   charakter, skutki i wielkość danych emisji;

7.   terminy przekazania do eksploatacji nowych lub istniejących instalacji;

8.   czas potrzebny do wprowadzenia najlepszych dostępnych technik;

9.   zużycie i właściwości surowców (łącznie z wodą) wykorzystywanych w procesie oraz ich wydajność energetyczna;

10.   potrzeba zapobiegania lub ograniczania do minimum całkowitego wpływu emisji na środowisko naturalne oraz związanych z tym zagrożeń;

11.   potrzeba zapobiegania wypadkom oraz minimalizowania skutków dla środowiska naturalnego;

ZAŁĄCZNIK IV

Udział społeczeństwa w podejmowaniu decyzji

1.  Społeczeństwo jest informowane (poprzez ogłoszenia publiczne lub inne właściwe środki, takie jak media elektroniczne, gdy są dostępne) o następujących kwestiach w procedurze podejmowania decyzji lub, najpóźniej, kiedy tylko informacje mogą być należycie dostarczone:

   a) wniosek o pozwolenie lub, jeżeli zaistnieją takie przypadki, propozycja uaktualnienia pozwolenia lub warunków pozwolenia zgodnie z art. 22, włączając opis elementów wymienionych w art. 13 ust. 1;
   b) powstanie nowych lub zaktualizowanych ogólnych wiążących zasad zgodnie z art. 18, łącznie z proponowanymi wymogami dotyczącymi tych zasad oraz nietechnicznym streszczeniem ram prawnych i administracyjnych, zgodnie z którymi zasady będą stosowane.
   c) gdzie stosowne, fakt, że decyzja poddana jest krajowej lub transgranicznej ocenie wpływu na środowisko lub konsultacjom między państwami członkowskimi zgodnie z art. 28;
   d) dane szczegółowe właściwych organów odpowiedzialnych za podejmowanie decyzji, tych, od których można uzyskać istotne informacje, tych, do których mogą być przedkładane komentarze i zapytania oraz szczegóły harmonogramu na przekazanie komentarzy lub zapytań;
   e) charakter możliwych decyzji lub, jeżeli jest tylko jedna, projekt decyzji;
   f) gdzie stosowne, szczegóły odnoszące się do propozycji dotyczącej aktualizacji pozwolenia lub warunków pozwolenia;
   g) wskazanie czasu i miejsc, gdzie lub za pomocą których istotne informacje są udostępniane;
   h) szczegóły uzgodnień dotyczących udziału społeczeństwa, wydane zgodnie z. pkt 5.

2.  Państwa członkowskie zapewniają, że w odpowiednich ramach czasowych następujące informacje są podawane do wiadomości zainteresowanej społeczności:

   a) zgodnie z ustawodawstwem krajowym, główne sprawozdania i porady wydane właściwemu organowi lub organom w czasie gdy zainteresowana społeczność była informowane zgodnie z pkt 1;
   b) zgodnie z przepisami dyrektywy 2003/4/WE informacje inne niż te określone w pkt 1, które mają związek z decyzją zgodnie z art. 6 oraz które są udostępniane dopiero po poinformowaniu zainteresowanej społeczności zgodnie z pkt 1.

3.  Zainteresowana społeczność uprawniona jest do przekazania właściwym organom komentarzy i opinii przed podjęciem decyzji.

4.  Rezultaty konsultacji przeprowadzonych zgodnie z niniejszym załącznikiem muszą być wzięte pod uwagę w momencie podejmowania decyzji.

5.  Szczegółowe regulacje dotyczące informowania społeczeństwa (na przykład poprzez rozlepianie plakatów w obrębie określonego promienia lub publikację w lokalnych gazetach) oraz konsultowania zainteresowanej społeczności (na przykład poprzez pisemne propozycje lub w drodze publicznego zapytania), są ustalane przez państwa członkowskie. Przewidziane są odpowiednie ramy czasowe dla różnych faz, dające wystarczającą ilość czasu na poinformowanie społeczeństwa oraz zainteresowanej społeczności, aby przygotowało i skutecznie uczestniczyło w podejmowaniu decyzji dotyczących środowiska, z zastrzeżeniem przepisów niniejszego załącznika.

ZAŁĄCZNIK V

 Przepisy techniczne dotyczące instalacji spalania 

Część 1

Dopuszczalne wielkości emisji dla instalacji spalania, o których mowa w art. 32 ust. 2

1.  Wszystkie dopuszczalne wielkości emisji oblicza się w temperaturze 273,15 K, pod ciśnieniem 101,3 kPa i po odliczeniu zawartości pary wodnej w gazach odlotowych, przy znormalizowanej zawartości O2 wynoszącej 6 %la paliw stałych, 3 % dla kotłów wykorzystujących paliwa płynne i gazowe, oraz 15 % dla turbin i silników gazowych.

W przypadku turbin gazowych pracujących w cyklu łączonym (CCGT) z dodatkowym opalaniem, znormalizowana zawartość O2 może zostać określona przez właściwy organ, z uwzględnieniem szczególnych cech przedmiotowej instalacji.

2.  Dopuszczalne wielkości emisji (mg/Nm3) dla SO2 dla kotłów wykorzystujących paliwa stałe lub płynne 

Nominalna moc cieplna (MWth)

Węgiel kamienny i brunatny

Biomasa

Torf

Paliwa płynne

 50-100 

 400 

200

 300 

 350 

 100-300 

 250 

200

 300 

 250 

 > 300 

 200 

200

 200 

 200 

Instalacje spalania stosujące paliwa płynne i o nominalnej mocy cieplnej poniżej 500 MW, które otrzymały pozwolenie przed dniem 27 listopada 2002 r. oraz które w ciągu roku działają przez okres nie dłuższy niż 1500 godzin (średnia krocząca z pięciu lat) podlegają wielkości dopuszczalnej emisji dla NOx wynoszącej 800 mg/Nm3.

3.  Dopuszczalne wielkości emisji (mg/Nm3) dla SO2 dla kotłów wykorzystujących paliwa gazowe

Ogółem

35

Gaz skroplony

5

Gazy niskokaloryczne z pieców koksowniczych

400

 Niskokaloryczne gazy wielkopiecowe

 200 

Dopuszczalne wielkości emisji (mg/Nm3) dla NOx dla kotłów wykorzystujących paliwa stałe lub płynne

Nominalna moc cieplna (MWth)

Węgiel kamienny i brunatny

Biomasa i torf

Paliwa płynne

50-100

300

450 w przypadku spalania sproszkowanego węgla brunatnego

300

450

100-300

200

250

200

> 300

200

200

150

Instalacje spalania stosujące paliwa stałe lub płynne i o nominalnej mocy cieplnej nieprzekraczającej 500 MW, które otrzymały pozwolenie przed dniem 27 listopada 2002 r. oraz które w ciągu roku działają przez okres nie dłuższy niż 1500 godzin (średnia krocząca z pięciu lat) podlegają wielkości dopuszczalnej emisji dla NOx wynoszącej 450 mg/Nm3.

Instalacje spalania stosujące paliwa stałe lub płynne i o nominalnej mocy cieplnej wynoszącej 500 MW lub więcej, które otrzymały pozwolenie przed dniem 1 lipca 1987 r. oraz które w ciągu roku działają przez okres nie dłuższy niż 1500 godzin (średnia krocząca z pięciu lat) podlegają wielkości dopuszczalnej emisji dla NOx wynoszącej 450 mg/Nm3. 

5.  Dopuszczalne wielkości emisji (mg/Nm3) dla NOx oraz CO dla instalacji spalania opalanych gazem 

 NOx 

 CO 

 Kotły opalane gazem 

 100 (5)

 100 

 Turbiny gazowe (łącznie z CCGT) wykorzystujące jako paliwo gaz ziemny(1) 

 50(2)(3)

 100 

 Turbiny gazowe (łącznie z CCGT) wykorzystujące jako paliwo gaz inny niż ziemny(4) 

 90 

 100 

 Silniki gazowe 

 100 

 100 

Uwagi

(1)  Gaz ziemny jest naturalnie występującym metanem o zawartości nie większej niż 20 % (objętościowo) składników obojętnych i innych składników.

(2)  75 mg/Nm3 w następujących przypadkach, gdy wydajność turbiny gazowej jest ustalona przy obciążeniu podstawowym według normy ISO:

   (i) turbiny gazowe wykorzystywane w połączonych systemach cieplnych i energii elektrycznej o ogólnej wydajności większej niż 75 %;
   (ii) turbiny gazowe wykorzystywane w obiektach cyklu łączonego o rocznej średniej ogólnej wydajności elektrycznej większej niż 55 %;
   (iii) turbiny gazowe dla urządzeń mechanicznych.

(3)  Dla turbin gazowych o pojedynczym cyklu, niepodlegających żadnej z kategorii wymienionych w pkt 2 uwagi, ale o wydajności większej niż 35 % ‐ ustalonej przy obciążeniu podstawowym według normy ISO ‐ dopuszczalna wielkość emisji NOx wynosi 50xη/35, gdzie η jest wydajnością turbiny gazowej w warunkach obciążenia podstawowego według normy ISO, wyrażoną procentowo.

(4)  Te dopuszczalne wielkości emisji stosuje się również w odniesieniu do turbin gazowych wykorzystujących średnie i lekkie destylaty jako paliwo płynne.

Dla turbin gazowych (łącznie z CCGT) wielkości dopuszczalne emisji NOx i CO wymienione w tabeli znajdującej się w niniejszym punkcie stosuje się jedynie powyżej 70 % obciążenia).

Turbiny gazowe lub silniki gazowe do użytku na wypadek awarii, które działają krócej niż 500 godzin rocznie, nie są objęte  wielkościami  dopuszczalnymi emisji, określonymi w niniejszym punkcie. Operator takich obiektów zapisuje wykorzystany czas działania.

5.  Dla instalacji, o których mowa w art. 4 ust. 1 i art. 4 ust 3 dyrektywy 2001/80/WE do wykorzystywania gazu wielkopiecowego lub gazu koksowniczego, ditlenku azotu i tlenku azotu wyrażonego jako ditlenek azotu, stosuje się dopuszczalną wartość emisji w wysokości 135 mg/Nm³.

6.  Dopuszczalne wielkości emisji (mg/Nm3) dla pyłu dla kotłów wykorzystujących paliwa stałe lub płynne

Nominalna moc cieplna (MWth)

Węgiel kamienny i brunatny

Biomasa i torf

Paliwa płynne

50-100

30

30

30

100-300

25

20

25

> 300

20

20

20

7. Dopuszczalne wielkości emisji (mg/Nm3) dla pyłu dla kotłów wykorzystujących paliwa gazowe

Ogółem 

5

Gazu wielkopiecowy

10

Gazy produkowane w przemyśle stalowym, które mogą być wykorzystywane gdzie indziej

30

 Część 2 

 Wielkości dopuszczalne emisji w odniesieniu do instalacji spalania, o których mowa w art. 32 ust. 3 

1.  Wszystkie dopuszczalne wielkości emisji oblicza się w temperaturze 273,15 K, pod ciśnieniem 101,3 kPa i po odliczeniu zawartości pary wodnej w gazach odlotowych, przy znormalizowanej zawartości O2 wynoszącej 6 %la paliw stałych, 3 % dla kotłów wykorzystujących paliwa płynne i gazowe, oraz 15 % dla turbin i silników gazowych. 

W przypadku turbin gazowych pracujących w cyklu łączonym z dodatkowym opalaniem, znormalizowana zawartość O2 może zostać określona przez właściwy organ, z uwzględnieniem szczególnych cech przedmiotowej instalacji.

2.  Dopuszczalne wielkości emisji (mg/Nm3) dla SO2 dla kotłów wykorzystujących paliwa stałe lub płynne 

Nominalna moc cieplna (MWth)

Węgiel kamienny i brunatny

Biomasa

Torf

Paliwa płynne

 50-100 

 400

200

 300 

 350 

 100-300 

 200 

200

 300

250 w przypadku spalania w łożu fluidalnym 

 200 

 > 300 

 150

200 w przypadku spalania w cyrkulacyjnym lub ciśnieniowym łożu fluidalnym 

 150 

 150 

200 w przypadku spalania w łożu fluidalnym 

 150 

Dopuszczalne wielkości emisji (mg/Nm3) dla SO2 dla kotłów wykorzystujących paliwa gazowe

Ogółem 

35

Gaz skroplony

5

Niskokaloryczne gazy koksownicze

400

Niskokaloryczne gazy wielkopiecowe

200

4. Dopuszczalne wielkości emisji (mg/Nm3) dla NOx dla kotłów wykorzystujących paliwa stałe lub płynne

 Nominalna moc cieplna (MWth) 

 Węgiel kamienny i brunatny 

 Biomasa i torf 

 Paliwa płynne 

 50-100 

 300 

 400 w przypadku spalania sproszkowanego węgla brunatnego 

 250 

 300 

 100-300 

 200 

 200 

 150 

 > 300 

 150

200 w przypadku spalania sproszkowanego węgla brunatnego 

 150 

 100 

5.  Dopuszczalne wielkości emisji (mg/Nm3) dla NOx oraz CO dla instalacji spalania opalanych gazem 

 NOx 

 CO 

 Kotły opalane gazem 

 100 

 100 

 Turbiny gazowe (łącznie z CCGT)(1) 

 50(2) 

 100 

 Silniki gazowe 

 75 

 100 

Uwagi

 (1)  W odniesieniu do turbin gazowych wykorzystujących jako paliwo płynne lekkie i średnie destylaty mają również zastosowanie wielkości dopuszczalne emisji dla NOx i CO określone w niniejszym punkcie. 

 (2)  Dla turbin gazowych o pojedynczym cyklu, o wydajności większej niż 35% ‐ ustalonej przy obciążeniu podstawowym według normy ISO ‐ dopuszczalna wielkość emisji NOx wynosi 50xη/35, gdzie η jest wydajnością turbiny gazowej w warunkach obciążenia podstawowego według normy ISO, wyrażoną procentowo. 

 Dla turbin gazowych (łącznie z CCGT) wielkości dopuszczalne emisji NOx i CO wymienione w niniejszym punkcie stosuje się jedynie powyżej 70 % obciążenia. 

Turbiny gazowe lub silniki gazowe do użytku na wypadek awarii, które działają krócej niż 500 godzin rocznie, są wyłączone z wielkości dopuszczalnych emisji, określonych w niniejszym punkcie. Operator takich obiektów zapisuje wykorzystany czas działania.

6.  Dopuszczalne wielkości emisji (mg/Nm3) dla pyłu dla kotłów wykorzystujących paliwa stałe lub płynne 

Nominalna moc cieplna (MWth)

50- 300

20

> 300

10

20 dla biomasy i torfu

7.  Dopuszczalne wielkości emisji (mg/Nm3) dla pyłu dla kotłów wykorzystujących paliwa gazowe 

Ogółem 

5

Gaz wielkopiecowy

10

Gazy produkowane w przemyśle stalowym, które mogą być wykorzystywane gdzie indziej

30

Część 3

 Monitorowanie emisji

1.  Stężenia SO2, NOx, CO i pyłu w gazach odlotowych z każdej instalacji  spalania o nominalnej mocy cieplnej 100 MW lub większej podlegają ciągłym pomiarom.

2.  Właściwy organ może zdecydować o niewymaganiu ciągłych pomiarów, o których mowa w pkt 1, w następujących przypadkach:

   a) dla instalacji spalania o żywotności mniejszej niż 10 000 godzin funkcjonowania;
   b) dla SO2 i pyłu z instalacji spalania opalanych gazem ziemnym;
   c) dla SO2 z instalacji spalania opalanych olejem o znanej zawartości siarki, w przypadku gdy brak sprzętu odsiarczającego gazy odlotowe;
   d) dla SO2 z instalacji spalania opalanych biomasą jeżeli operator może udowodnić, że emisje SO2 w żadnych warunkach nie nie mogą być wyższe od określonych przepisami dopuszczalnych wielkości emisji.

3.  W przypadku gdy nie są wymagane pomiary ciągłe, pomiary SO2, NOx, pyłu, oraz w przypadku obiektów opalanych gazem, również pomiary CO wymagane są przynajmniej raz na sześć miesięcy.

4.  W przypadku instalacji spalania opalanych węglem kamiennym lub brunatnym, pomiar całkowitych emisji rtęci dokonywany jest przynajmniej raz do roku.

Alternatywnie do pomiarów SO2 i NOx o których mowa w pkt 3, w celu określenia emisji SO2 i NOx można wykorzystywać inne procedury zweryfikowane i zatwierdzone przez właściwy organ. Takie procedury wykorzystują odpowiednie normy CEN, lub jeśli normy CEN nie są dostępne, normy ISO, normy krajowe lub międzynarodowe, które zapewnią dostarczenie danych równoważnej jakości naukowej.

6.  Właściwy organ jest powiadamiany o znaczących zmianach w typie wykorzystanego paliwa lub sposobach działania obiektu. Właściwy organ decyduje, czy wymagania monitorowania ustanowione w pkt 1-4 są wciąż odpowiednie, czy wymagają dostosowania.

7.  Pomiary ciągłe przeprowadzane zgodnie z pkt 1 obejmują pomiar zawartości tlenu, temperatury, ciśnienia i zawartości pary wodnej gazów odlotowych. Ciągły pomiar zawartości pary wodnej w gazach odlotowych nie jest konieczny, pod warunkiem że zapewni się wysuszenie próbki gazu odlotowego przed analizą emisji.

8.  Pobieranie próbek i analiza odpowiednich substancji zanieczyszczających i pomiary parametrów procesu, jak również zapewnienie jakości zautomatyzowanych systemów pomiarowych i referencyjne metody pomiarowe mające na celu kalibrację tych systemów przeprowadzane są zgodnie z normami CEN. Jeśli normy CEN nie są dostępne, stosuje się normy ISO, normy krajowe lub międzynarodowe, które zapewnią dostarczenie danych o równoważnej jakości naukowej.

Zautomatyzowane systemy pomiarowe podlegają kontroli za pomocą równoległych pomiarów przy zastosowaniu metod referencyjnych co najmniej raz w roku.. 

Operator powiadamia właściwy organ o wynikach sprawdzania zautomatyzowanych systemów pomiarowych.

9.  Przy poziomie dopuszczalnej wielkości emisji wartość 95 % przedziałów ufności pojedynczego zmierzonego wyniku nie przekracza następujących wartości procentowych dopuszczalnej wielkości emisji:

 Tlenek węgla: 

 10% 

Ditlenek siarki

20%

Tlenki azotu

20%

Pył

30%

10.  Zatwierdzone godzinne i dzienne wartości średnie ustalane są ze zmierzonych ważnych średnich wartości godzinnych po odjęciu wartości przedziału ufności, określonego w pkt 9.

Każdy dzień, w którym więcej niż trzy średnie wartości godzinne są nieważne z powodu niesprawności lub konserwacji zautomatyzowanego systemu pomiarowego, jest unieważniany. Jeżeli w ciągu roku więcej niż dziesięć dni jest nieważnych w odniesieniu do takich sytuacji, właściwy organ wymaga od operatora podjęcia odpowiednich środków w celu poprawy wiarygodności zautomatyzowanego systemu pomiarowego.

Część 4

 Ocena zgodności z dopuszczalnymi wielkościami emisji 

1.  W przypadku pomiarów ciągłych uznaje się, że dopuszczalne wielkości emisji określone w części 1 i 2 są przestrzegane, jeżeli ocena wyników pomiarowych wskazuje – w odniesieniu do godzin funkcjonowania w ciągu roku kalendarzowego – że spełnione zostały wszystkie następujące warunki:

   a) a) żadna z zatwierdzonych średnich wartości dziennych nie przekracza wielkości dopuszczalnych emisji określonych w części 1 i 2;

b)  95 % wszystkich zatwierdzonych średnich wartości godzinnych w ciągu roku nie przekracza 200 % odpowiednich wielkości dopuszczalnych emisji określonych w części 1 i 2.

2.  W przypadku gdy nie są wymagane pomiary ciągłe, dopuszczalne wielkości emisji określone w części 1 i 2 uważa się za przestrzegane, jeśli wyniki każdej serii pomiarów lub innych procedur określonych i ustalonych zgodnie z zasadami przewidzianymi przez właściwe organy nie przekraczają dopuszczalnych wielkości emisji.

ZAŁĄCZNIK VI

 Przepisy techniczne dotyczące spalarni odpadów i współspalarni odpadów 

Część 1

Definicje

Do celów niniejszego załącznika stosuje się następujące definicje:

  a) "istniejąca spalarnia odpadów " oznacza jedną z następujących spalarni odpadów:
   (i) która była eksploatowana i która miała pozwolenie zgodnie z obowiązującym prawodawstwem wspólnotowym przed dniem 28 grudnia 2002 r.,
   (ii) której zezwolono lub która została zarejestrowana do celów spalania odpadów i miała pozwolenie wydane przed dniem 28 grudnia 2002 r. zgodnie z obowiązującym prawodawstwem wspólnotowym pod warunkiem, że obiekt uruchomiono nie później niż dnia 28 grudnia 2003 r.,
   (iii) która według opinii właściwyego organu była przedmiotem pełnego wniosku o pozwolenie przed dniem 28 grudnia 2002 r. pod warunkiem, że obiekt został uruchomiony nie później niż dnia 28 grudnia 2004 r.;
   b) "nowa spalarnia odpadów" oznacza każdą spalarnię odpadów nieobjętą lit. a).

Część 2

Współczynniki równoważności dla dibenzo-p-dioksyn i dibenzofuranów

W celu określenia całkowitego stężenia dioksyn i furanów, przed dodaniem mnoży się stężenie masowe następujących dibenzo-p-dioksyn i dibenzofuranów przez następujące współczynniki równoważności:

Współczynnik równoważnika toksyczności

2,3,7,8 ‐ Tetrachlorodibenzodioksyna (TCDD)

1

1,2,3,7,8 ‐ Pentachlorodibenzodioksyna (PeCDD)

0,5

1,2,3,4,7,8 ‐ Hexachlorodibenzodioksyna (HxCDD)

0,1

1,2,3,6,7,8 ‐ Heksachlorodibenzodioksyna (HxCDD)

0,1

1,2,3,7,8,9 ‐ Heksachlorodibenzodioksyna (HxCDD)

0,1

1,2,3,4,6,7,8 ‐ Heptachlorodibenzodioksyna (HpCDD)

0,01

Oktachlorodibenzodioxin (OCDD)

0,001

2,3,7,8 ‐ Tetrachlorodibenzofuran (TCDF)

0,1

2,3,4,7,8 ‐ Pentachlorodibenzofuran (PeCDF)

0,5

1,2,3,7,8 ‐ Pentachlorodibenzofuran (PeCDF)

0,05

1,2,3,4,7,8 ‐ Heksachlorodibenzofuran (HxCDF)

0,1

1,2,3,6,7,8 ‐ Heksachlorodibenzofuran (HxCDF)

0,1

1,2,3,7,8,9 ‐ Heksachlorodibenzofuran (HxCDF)

0,1

2,3,4,6,7,8 ‐ Heksachlorodibenzofuran (HxCDF)

0,1

1,2,3,4,6,7,8 ‐ Heptachlorodibenzofuran (HpCDF)

0,01

1,2,3,4,7,8,9 ‐ Heptachlorodibenzofuran (HpCDF)

0,01

Oktachlorodibenzofuran (OCDF)

0,001

Część 3

 Dopuszczalne wielkości emisji do powietrza dla spalarni odpadów 

1.  Wszystkie dopuszczalne wielkości emisji oblicza się w  temperaturze 273,15 K, pod ciśnieniem 101,3 kPa i po odliczeniu zawartości pary wodnej w gazach odlotowych.

 Są one normalizowane w warunkach11 % zawartości tlenu w gazie odlotowym, z wyjątkiem przypadków spalania mineralnego oleju odpadowego zgodnie z definicją zawartą w art. 3 ust. 3 dyrektywy 2008/98/WE, kiedy są normalizowane w warunkach 3 % zawartości tlenu, oraz przypadków, o których mowa w części 6 pkt 2.7.

1.1  Średnie dzienne dopuszczalne wielkości emisji następujących substancji zanieczyszczających (mg/Nm³)

Pył ogółem

10 

Substancje organiczne w formie gazu i pary, wyrażone jako węgiel organiczny ogółem (TOC) 

10 

Chlorowodór (HCl)

10 

Fluorek wodoru (HF)

Ditlenek siarki (SO2)

50 

Tlenek azotu (NO) i ditlenek azotu (NO2) wyrażone jako NO2 dla istniejących spalarni odpadów o zdolności nominalnej ponad 6 ton na godzinę lub nowych spalarni odpadów 

200

Tlenek azotu (NO) i ditlenek azotu (NO2) wyrażone jako NO2 dla istniejących spalarni odpadów o zdolności nominalnej 6 ton na godzinę lub mniej

400 

1.2  Średnie półgodzinne dopuszczalne wielkości emisji następujących substancji zanieczyszczających (mg/Nm³)

(100 %) A

(97 %) B

Pył ogółem

30 

10 

Substancje organiczne w formie gazu i pary, wyrażone jako węgiel organiczny ogółem (TOC) 

20 

10 

Chlorowodór (HCl)

60 

10 

Fluorek wodoru (HF)

Ditlenek siarki (SO2)

200 

50 

Tlenek azotu (NO) i ditlenek azotu (NO2) wyrażone jako NO2 dla istniejących spalarni odpadów o zdolności nominalnej ponad 6 ton na godzinę lub nowych spalarni odpadów 

400 

200 

1.3  Średnie dopuszczalne wielkości emisji (mg/Nm³) następujących metali ciężkich w okresie pobierania próbek wynoszącym minimalnie 30 minut, a maksymalnie 8 godzin

Kadm i jego związki, wyrażone jako kadm (Cd)

łącznie: 0,05 

Tal i jego związki, wyrażone jako tal (Tl)

Rtęć i jej związki, wyrażone jako rtęć (Hg)

0,05 

Antymon i jego związki, wyrażone jako antymon (Sb)

łącznie: 0,5 

Arsen i jego związki, wyrażone jako arsen (As)

Ołów i jego związki, wyrażone jako ołów (Pb)

Chrom i jego związki, wyrażone jako chrom (Cr)

Kobalt i jego związki, wyrażone jako kobalt (Co)

Miedź i jej związki, wyrażone jako miedź (Cu)

Mangan i jego związki, wyrażone jako mangan (Mn)

Nikiel i jego związki, wyrażone jako nikiel (Ni)

Wanad i jego związki, wyrażone jako wanad (V)

Te średnie wartości obejmują także odpowiednie emisje metali ciężkich i ich związków w formie gazu i pary.

1.4  Średnie dopuszczalne wielkości emisji (ng/Nm³) dioksyn i furanów w okresie pobierania próbek wynoszącym minimalnie 6 godzin, a maksymalnie 8 godzin. Dopuszczalna wielkość emisji odnosi się do całkowitego stężenia dioksyn i furanów obliczonego zgodnie z częścią 2.

Dioksyny i furany

0,1 

1.5  Dopuszczalne wielkości emisji (mg/Nm³) tlenku węgla (CO) w gazach odlotowych:

a)  50 jako średnia wartość dzienna;

b)  100 jako średnia wartość półgodzinna.

c)  150 jako średnia wartość 10-minutowa.

Właściwy organ może zezwolić na wyłączenia z dopuszczalnych wielkości emisji określonych w tym punkcie dla spalarni odpadów stosujących technologię łoża fluidalnego pod warunkiem że pozwolenie określa dopuszczalną wielkość emisji tlenku węgla (CO) nie wyższą niż 100 mg/Nm3 jako średnia wartość godzinna.

2.  Dopuszczalne wielkości emisji mające zastosowanie w okolicznościach opisanych w art. 40 ust. 5 i art. 41.

Całkowite stężenie pyłu w emisjach do powietrza ze spalarni odpadów nie może w żadnym przypadku przekroczyć 150 mg/Nm3 wyrażonych jako średnia półgodzinna. Nie wolno przekraczać dopuszczalnych wielkości emisji do powietrza TOC i CO określonych w pkt 1.2 i pkt 1.5 lit. b).

3.  Państwa członkowskie mogą ustanowić reguły rządzące wyłączeniami przewidzianymi w niniejszym załączniku.

Część 4

Określenie dopuszczalnych wielkości emisji dla współspalania odpadów

1.  W każdym przypadku, gdy w tabeli w niniejszej części nie została określona właściwa całkowita dopuszczalna wielkość emisji "C", stosuje się następujący wzór (regułę mieszania).

Dopuszczalną wielkość emisji dla każdej odpowiedniej substancji zanieczyszczającej i CO w gazie odlotowym, powstających ze współspalania odpadów oblicza się w następujący sposób:

 20090310-P6_TA(2009)0093_PL-p0000001.fig 

Vodpady

:

Objętość gazów odlotowych powstających ze spalania odpadów ustala się tylko dla odpadów o najniższej wartości kalorycznej określonej w pozwoleniu i znormalizowanej w warunkach określonych w niniejszej dyrektywie.

Jeśli uwolnione w wyniku tego procesu ciepło ze spalania odpadów niebezpiecznych jest mniejsze od 10 % całkowitego ciepła uwolnionego w obiekcie, Vodpady musi być obliczone z (orientacyjnej) ilości odpadów, które w wyniku spalania uwalniają 10% ciepła, ustala się całkowite uwalnianie ciepła.

Codpady

:

Dopuszczalna wielkość emisji dla spalarni odpadów określona w części 3.

Vproc

:

Objętość gazu odlotowego powstającego w wyniku procesu w obiekcie włączając w to spalanie dozwolonych paliw zazwyczaj używanych w obiekcie (z wyłączeniem odpadów) ustalona na podstawie zawartości tlenu, przy których emisje muszą zostać znormalizowane jak określono w prawodawstwie wspólnotowym lub krajowym. W razie braku prawodawstwa dla obiektu tego rodzaju stosuje się rzeczywistą zawartość tlenu w gazie odlotowym bez rozcieńczania powietrzem, które nie jest konieczne do procesu.

Cproc

:

Dopuszczalne wielkości emisji określone w niniejszej części dla niektórych rodzajów działalności przemysłowej lub w przypadku braku takich wartości, dopuszczalne wielkości emisji z obiektów, które są zgodne z krajowymi przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi dla takich obiektów przy spalaniu zwykle dozwolonych paliw (z wyłączeniem odpadów). W razie braku takich środków stosowane są dopuszczalne wielkości emisji określone w pozwoleniu. W razie braku takiego pozwolenia stosowane są rzeczywiste wartości stężeń masowych.

C

:

Całkowite dopuszczalne wielkości emisji przy zawartości tlenu określonej w niniejszej części dla niektórych rodzajów działalności przemysłowej i dla niektórych substancji zanieczyszczających, lub – w przypadku braku takich wartości – całkowite dopuszczalne wielkości emisji zastępujące dopuszczalne wielkości emisji określone w odpowiednich załącznikach do niniejszej dyrektywy. Całkowita zawartość tlenu mająca zastąpić zawartość tlenu dla normalizacji jest obliczana na podstawie powyższej zawartości przy uwzględnieniu wielkości cząstkowych.

 Wszystkie dopuszczalne wielkości emisji oblicza się w temperaturze 273,15 K, pod ciśnieniem 101,3 kPa i po odliczeniu zawartości pary wodnej w gazach odlotowych. 

Państwa członkowskie mogą ustanawiać zasady regulujące wyłączenia przewidziane w niniejszej części.

2.  Szczególne przepisy dotyczące pieców cementowych do współspalania odpadów

2.1  Dopuszczalne wielkości emisji określone w pkt 2.2 i 2.3 stanowią średnie wartości dzienne w przypadku pyłu ogółem, HCI, HF, NOx, SO2 i TOC (dla pomiarów ciągłych), wartości średnie w okresie pobierania próbek wynoszącym minimalnie 30 minut, a maksymalnie 8 godzin w przypadku metali ciężkich oraz wartości średnie w okresie pobierania próbek wynoszącym minimalnie 6 godzin, a maksymalnie 8 godzin w przypadku dioksyn i furanów. 

Wszystkie wartości są znormalizowane przy: zawartości tlenu 10 %.

Średnie wartości półgodzinne potrzebne są tylko w celu obliczenia średnich wartości dziennych.

2.2.  C - całkowite dopuszczalne wielkości emisji (mg/Nm3 z wyjątkiem dioksyn i furanów) dla następujących substancji zanieczyszczających 

Substancja zanieczyszczająca 

C

Pył ogółem

30

HCl

10

HF

1

NOx

 500

Cd + Tl

0,05

Hg

0,05

Sb + As + Pb + Cr + Co + Cu + Mn + Ni + V

0,5

Dioksyny i furany (ng/Nm³) 

0,1

2.3  C - całkowite dopuszczalne wielkości emisji (mg/Nm³) dla SO2 i TOC

Zanieczyszczenie

C

SO2

50

TOC

10

Właściwy organ może udzielić odstępstwa w odniesieniu do dopuszczalnych wielkości emisji określonych w niniejszym punkcie w przypadkach gdy TOC i SO2 nie powstają ze spalania odpadów.

3.  Przepisy szczegółowe dla instalacji spalania prowadzących współspalanie odpadów

3.1.  Cproc wyrażone jako średnie wartości dobowe (mg/Nm³) obowiązujące do dnia 31 grudnia 2015 r.

W celu określenia nominalnej mocy cieplnej instalacji spalania stosuje się zasady łączenia określone w art. 31

Średnie wartości półgodzinne potrzebne są tylko w celu obliczenia średnich wartości dziennych.

Cproc dla paliw stałych z wyjątkiem biomasy (zawartość O2 6 %):

Substancja zanieczyszczająca 

< 50 MWth

50-100 MWth

100-300 MWth

> 300 MWth

SO2

-

 850 

 200 

 200 

NOx

-

400

 200

200

Pył

50

50

30

30

Cproc dla biomasy (zawartość O2 6 %):

Substancja zanieczyszczająca 

< 50 MWth

50-100 MWth

100-300 MWth

> 300 MWth

SO2

-

200

200

200

NOx

-

350

300

 200

Pył

50

50

30

30

Cproc dla paliw płynnych (zawartość O2 3 %):

Substancja zanieczyszczająca 

< 50 MWth

50-100 MWth

100-300 MWth

> 300 MWth

SO2

-

850

 400 do 200

(liniowy spadek ze 100 do 300 MWth)

200

NOx

-

400

 200

200

Pył

50

50

30

30

3.2  Cproc wyrażone jako średnie wartości dobowe (mg/Nm³) obowiązujące od dnia 1 stycznia 2016 r.

W celu określenia nominalnej mocy cieplnej instalacji spalania stosuje się zasady łączenia określone w art. 31. Średnie wartości półgodzinne potrzebne są tylko w celu obliczenia średnich wartości dziennych.

3.2.1  Cproc w odniesieniu do instalacji spalania, o których mowa w art. 32 ust. 2

Cproc dla paliw stałych z wyjątkiem biomasy (zawartość O2 6 %):

Substancja zanieczyszczająca

< 50 MWth

50-100 MWth

100-300 MWth

> 300 MWth

SO2

-

400

dla torfu: 300

200

200

NOx

-

300

dla sproszkowanego węgla brunatnego: 400

200

200

Pył

50

30

25

dla torfu: 20

20

Cproc dla biomasy (zawartość O2 6 %):

Substancja zanieczyszczająca

< 50 MWth

50-100 MWth

100-300 MWth

> 300 MWth

SO2

-

200

200

200

NOx

-

300

250

200

Pył

50

30

20

20

Cproc dla paliw płynnych (zawartość O2 3 %):

Substancja zanieczyszczająca

< 50 MWth

50-100 MWth

100-300 MWth

> 300 MWth

SO2

-

350

250

200

NOx

-

400

200

150

Pył

50

30

25

20

3.2.2  Cproc w odniesieniu do instalacji spalania, o których mowa w art. 32 ust. 3

Cproc dla paliw stałych z wyjątkiem biomasy (zawartość O2 6 %):

Substancja zanieczyszczająca

< 50 MWth

50-100 MWth

100-300 MWth

> 300 MWth

SO2

-

400

dla torfu: 300

200

dla torfu: 300, z wyjątkiem spalania w łożu fluidalnym: 250

150

dla spalania w cyrkulacyjnym lub ciśnieniowym łożu fluidalnym lub, w przypadku spalania torfu, dla każdego spalania w łożu fluidalnym 200

NOx

-

300

dla torfu: 250

200

150

dla spalania sproszkowanego węgla brunatnego: 200

Pył

50

20

20

10

dla torfu: 20

Cproc dla biomasy (zawartość O2 6 %):

Substancja zanieczyszczająca

< 50 MWth

50-100 MWth

100-300 MWth

> 300 MWth

SO2

-

200

200

150

dla spalania w łożu fluidalnym 200

NOx

-

250

200

150

Pył

50

20

20

20

Cproc dla paliw płynnych (zawartość O2 3 %):

Substancja zanieczyszczająca

< 50 MWth

50-100 MWth

100-300 MWth

> 300 MWth

SO2

-

350

200

150

NOx

-

300

150

100

Pył

50

30

25

20

3.3.  C ‐ całkowita dopuszczalna wielkość emisji dla metali ciężkich (mg/Nm3) 

wyrażone jako wartości średnie w okresie pobierania próbek wynoszącym minimalnie 30 minut a maksymalnie 8 godzin (6 % zawartości O2 dla paliw stałych, 3 % dla paliw płynnych):

Substancje zanieczyszczające 

C

Cd + Tl

0,05

Hg

0,05

Sb + As + Pb + Cr + Co + Cu + Mn + Ni + V

0,5

3.4  - Całkowita dopuszczalna wielkość emisji (ng/Nm3) dla dioksyn i furanów 

wyrażona jako wartość średnia mierzona w okresie pobierania próbek wynoszącym minimalnie 6 minut a maksymalnie 8 godzin (6 % zawartości O2 dla paliw stałych, 3 % dla paliw płynnych).

Substancja zanieczyszczająca 

C

Dioksyny i furany

0,1

4.  Przepisy szczegółowe dotyczące współspalarni w sektorach przemysłowych nieobjętych pkt 2 i 3 niniejszej części

4.1.  C ‐ całkowita dopuszczalna wielkość emisji (ng/Nm3)

C dla dioksyn i furanów wyrażona jako wartość średnia mierzona w okresie pobierania próbek wynoszącym minimalnie 6 a maksymalnie 8 godzin:

Substancja zanieczyszczająca 

C

Dioksyny i furany

0,1

 4.2  C ‐ całkowita dopuszczalna wielkość emisji (mg/Nm3) dla metali ciężkich

wyrażona jako wartości średnie w okresie pobierania próbek wynoszącym minimalnie 30 minut, a maksymalnie 8 godzin:

Substancje zanieczyszczające 

C

Cd + Tl

0,05

Hg

0,05

Część 5

Dopuszczalna wielkość emisji dla zrzutów ścieków z oczyszczania gazów odlotowych

Substancje zanieczyszczające

Dopuszczalne wielkości emisji dla niefiltrowanych próbek (mg/l z wyjątkiem dioksyn i furanów) 

1. Stałe zawiesiny ogółem zgodnie z definicją w załączniku I dyrektywy 91/271/EWG

(95 %)

30

(100 %)

45

2. Rtęć i jej związki, wyrażone jako rtęć (Hg)

0,03 

3. Kadm i jego związki, wyrażone jako kadm (Cd)

0,05 

4. Tal i jego związki, wyrażone jako tal (Tl)

0,05 

5. Arsen i jego związki, wyrażone jako arsen (As)

0,15 

6. Ołów i jego związki, wyrażone jako ołów (Pb)

0,2 

7. Chrom i jego związki, wyrażone jako chrom (Cr)

0,5 

8. Miedź i jej związki, wyrażone jako miedź (Cu)

0,5 

9. Nikiel i jego związki, wyrażone jako nikiel (Ni)

0,5 

10. Cynk i jego związki, wyrażone jako cynk (Zn)

1,5 

11. Dioksyny i furany

0,3 ng/l 

Część 6 

Monitorowanie emisji 

1.  Techniki pomiarowe

1.1  Pomiary mające na celu określenie stężenia substancji zanieczyszczających powietrze i wodę są przeprowadzane w sposób reprezentatywny.

1.2  Pobieranie próbek i analiza wszystkich substancji zanieczyszczających, łącznie z dioksynami i furanami, oraz zapewnienie jakości zautomatyzowanych systemów pomiarowych i referencyjne metody pomiarowe mające na celu ich skalibrowanie są przeprowadzane zgodnie z normami CEN. Jeśli normy CEN nie są dostępne, stosuje się normy ISO, normy krajowe lub międzynarodowe, które zapewnią dostarczenie danych o równoważnej jakości naukowej. Zautomatyzowane systemy pomiarowe podlegają kontroli za pomocą równoległych pomiarów przy zastosowaniu metod referencyjnych co najmniej raz w roku. 

1.3  Przy poziomie dziennej dopuszczalnej wielkości emisji, wartość 95 % przedziałów ufności pojedynczego zmierzonego wyniku nie przekracza następujących wartości procentowych dopuszczalnej wielkości emisji:

Tlenek węgla:

10 %

Ditlenek siarki:

20 %

Ditlenek azotu:

20 %

Pył ogółem:

30 %

Węgiel organiczny ogółem:

30 %

Chlorowodór:

40 %

Fluorek wodoru:

40 %.

Okresowe pomiary emisji do powietrza i wody są wykonywane zgodnie z pkt 1.1 i 1.2.

2.  Pomiary związane z substancjami zanieczyszczającymi powietrze 

2.1  Przeprowadza się następujące pomiary związane z substancjami zanieczyszczającymi powietrze:

   a) ciągłe pomiary następujących substancji: NOX pod warunkiem że ustalono dopuszczalne wielkości emisji, CO, pył ogółem, TOC, HCl, HF, SO2;
   b) ciągłe pomiary następujących parametrów działania procesu: temperaturę blisko ściany wewnętrznej lub innego, zaaprobowanego przez właściwy organ, reprezentatywnego punktu komory spalania, stężenie tlenu, ciśnienie, temperaturę i zawartość pary wodnej w gazie odlotowym;
   c) co najmniej dwa pomiary metali ciężkich, dioksyn i furanów w ciągu roku; jednakże przez pierwsze dwanaście miesięcy eksploatacji należy wykonywać co najmniej jeden pomiar na trzy miesiące.

2.2.  Czas przebywania jak również minimalna temperatura i zawartość tlenu w gazach odlotowych podlegają właściwej weryfikacji, co najmniej jeden raz kiedy spalarnia odpadów lub współspalarnia odpadów jest oddawana do eksploatacji oraz w najbardziej niekorzystnych przewidywanych warunkach działalności.

2.3.  Można pominąć ciągłe pomiary HF, jeśli używane są etapy oczyszczania dla HCl, które zapewniają, że nie są przekraczane dopuszczalne wielkości emisji dla HCl. W tym przypadku emisje HF podlegają okresowym pomiarom ustanowionym w pkt 2.1 lit. c).

2.4.  Ciągły pomiar zawartości pary wodnej nie jest wymagany, jeśli pobrany w próbce gaz odlotowy jest osuszany przed analizą emisji.

2.5.  Właściwy organ może zdecydować o niewymaganiu pomiarów ciągłych HCL, HF i SO2 w spalarniach odpadów lub współspalarniach odpadów i wymagać pomiarów okresowych określonych w pkt 2.1 lit. c) ▌, jeśli operator potrafi udowodnić, że emisje tych zanieczyszczeń w żadnych warunkach nie mogą być wyższe od określonych przepisami dopuszczalnych wielkości emisji. Odstępstwo to nie ma zastosowania w przypadku spalania mieszanych odpadów z różnych źródeł.

2.6.  W następujących przypadkach  właściwy organ może zdecydować o wymaganiu tylko jednego pomiaru rocznie metali ciężkich oraz dioksyn i furanów:

   a) emisje powstające ze współspalania lub spalania odpadów wynoszą we każdych warunkach poniżej 50 % dopuszczalnych wielkości emisji;
   b) odpady współspalane lub spalane składają się wyłącznie z niektórych segregowanych palnych frakcji odpadów innych niż niebezpieczne, które nie nadają się do recyklingu i posiadają określoną charakterystykę, i które są dalej określone w oparciu o ocenę , o której mowa w lit. c);
   c) operator może udowodnić na podstawie informacji dotyczących jakości danych odpadów oraz monitorowania emisji że emisje są w każdych warunkach znacząco niższe od dopuszczalnych wielkości emisji dla metali ciężkich, dioksyn i furanów;
   d) operator może udowodnić, że nie przetwarza się odpadów elektrycznych czy elektronicznych, ani też odpadów zawierających związki chlorowane.

2.7.  Wyniki pomiarów są normalizowane przy wykorzystaniu standardowych stężeń tlenu określonych w części 3 lub obliczonych zgodnie z częścią 4 i z zastosowaniem wzoru podanego w części 7.

Kiedy odpady są spalane lub współspalane w powietrzu wzbogacanym tlenem, wyniki pomiarów mogą być normalizowane w zawartości tlenu przewidzianej przez właściwy organ, w sposób odzwierciedlający szczególne okoliczności w indywidualnym przypadku.

Jeśli emisje substancji zanieczyszczających są zmniejszone przez oczyszczanie gazów odlotowych w spalarni odpadów lub współspalarni odpadów przetwarzającej odpady niebezpieczne, normalizacja w odniesieniu do zawartości tlenu, przewidziana w akapicie pierwszym, jest wykonywana tylko wtedy, gdy zawartość tlenu mierzona w tym samym okresie jak dla danej substancji zanieczyszczającej przekracza odpowiednią standardową zawartość tlenu.

3.  Pomiary związane z substancjami zanieczyszczającymi wodę 

3.1.  W punkcie zrzutu ścieków przeprowadzane są następujące pomiary:

   a) ciągłe pomiary odczynu pH, temperatury i przepływu;
   b) wyrywkowe dzienne pomiary próbki całkowitej ilości cząstek zawieszonych lub pomiary reprezentatywnej próbki, proporcjonalnej do przepływu ścieków; w okresie 24 godzin
   c) co najmniej raz na miesiąc pomiary reprezentatywnej próbki zrzutu, proporcjonalnej do przepływu ścieków w okresie 24 godzin w odniesieniu do Hg, Cd, TI, As, Pb, Cr, Ni i Zn;
   d) pomiary dioksyn i furanów co najmniej co sześć miesięcy; jednakże w ciągu pierwszych dwunastu miesięcy eksploatacji wykonuje się co najmniej jeden pomiar co trzy miesiące.

3.2.  W przypadku gdy ścieki z oczyszczania gazów odlotowych są oczyszczane na miejscu, zbiorczo z innymi źródłami ścieków na miejscu, operator dokonuje pomiarów:

   a) w strumieniu ścieków z procesów oczyszczania gazów odlotowych przed ich wprowadzeniem do zbiorczej oczyszczalni ścieków;
   b) w strumieniu / strumieniach innych ścieków przed ich wprowadzeniem do zbiorczej oczyszczalni ścieków;
   c) w punkcie końcowego zrzucenia ścieków, po oczyszczeniu, ze spalarni odpadów lub współspalarni odpadów.

Część 7

Wzór do obliczania stężenia emisji przy standardowym procentowym stężeniu tlenu

20090310-P6_TA(2009)0093_PL-p0000002.fig

ES

=

obliczone stężenie emisji przy standardowym procentowym stężeniu tlenu

EM

=

zmierzone stężenie emisji

OS

=

standardowe stężenie tlenu

OM

=

zmierzone stężenie tlenu

Część 8

 Ocena zgodności z dopuszczalnymi wielkościami emisji 

1.  Dopuszczalne wielkości emisji do powietrza 

1.1.  Dopuszczalne wielkości emisji do powietrza uznaje się za przestrzegane, jeśli:

   a) żadna z średnich wartości dziennych nie przekracza którejkolwiek z dopuszczalnych wielkości emisji wymienionych w części 3 pkt 1.1 lub w części 4 lub obliczonej zgodnie z częścią 4;
   b) żadna ze średnich wartości półgodzinnych nie przekracza którejkolwiek z dopuszczalnych wielkości emisji wymienionych w kolumnie A tabeli w części 3 pkt 1.2 lub, gdzie stosowne, 97 % średnich wartości półgodzinnych w okresie roku nie przekracza jakichkolwiek dopuszczalnych wielkości emisji wymienionych w kolumnie B tabeli w części 3 pkt 1.2;
   c) żadna ze średnich wartości w okresie pobierania próbek określonych dla metali ciężkich oraz dioksyn i furanów nie przekracza dopuszczalnych wielkości emisji wymienionych w części 3 pkt 1.3 i 1.4 lub w części 4 lub obliczonych zgodnie z częścią 4;
   d) w odniesieniu do tlenku węgla (CO):
   (i) w przypadku spalarni odpadów: 

i

   - co najmniej 97 % średnich wartości dziennych w okresie roku nie przekracza dopuszczalnych wielkości emisji wymienionych w części 3 pkt 1.5 lit. a); 
   - co najmniej 95 % wszystkich średnich wartości 10-minutowych pobranych w dowolnym okresie 24 godzin lub wszystkich średnich wartości półgodzinnych pobranych w tym samym okresie nie przekracza dopuszczalnych wielkości emisji wymienionych w części 3 pkt 1.5 lit. b) i c); 
   (ii) w przypadku współspalarni odpadów: spełnione są przepisy części 4. 

1.2.  Średnie wartości półgodzinne i średnie 10-minutowe są określane w czasie efektywnej eksploatacji (z wyłączeniem czasu rozruchu i wyłączania, kiedy nie są spalane żadne odpady) z wartości zmierzonych, po odjęciu wartości przedziału ufności określonego w części 6 pkt 1.3. Średnie wartości dzienne są ustalane na podstawie tych zatwierdzonych wartości średnich.

W celu uzyskania ważnej średniej wartości dziennej, w jakimkolwiek dniu nie można odrzucić więcej niż pięciu średnich wartości półgodzinnych z powodu awarii lub konserwacji systemu pomiarów ciągłych. Nie można odrzucić więcej niż dziesięciu średnich wartości dziennych z powodu awarii lub konserwacji systemu pomiarów ciągłych.

1.3.  Średnie wartości w okresie pobierania próbek oraz średnie wartości w przypadku pomiarów okresowych HF, HCl i SO2 są ustalane zgodnie z wymogami art. 39 ust. 1 lit. e) i art. 42 ust. 3 oraz części 6 pkt 1.

2..  Dopuszczalne wielkości emisji do wody. 

Uznaje się, że dopuszczalne wielkości emisji do wody są przestrzegane, jeśli:

   a) dla stałych zawiesin ogółem, 95 % i 100 % zmierzonych wartości nie przekracza odpowiednich dopuszczalnych wielkości emisji ustalonych w części 5;
   b) dla metali ciężkich (Hg, Cd, TI, As, Pb, Cr, Cu, Ni i Zn) nie więcej niż jeden pomiar na rok przewyższa dopuszczalne wielkości emisji ustalone w części 5; lub jeśli państwo członkowskie przewiduje więcej niż 20 próbek na rok, nie więcej niż 5 % tych próbek przekracza dopuszczalne wielkości emisji ustalone w części 5;
   c) dla dioksyn i furanów, wyniki pomiarów nie przekraczają dopuszczalnych wielkości emisji ustalonych w części 5;

ZAŁĄCZNIK VII

Część 1

 Czynności

1.  Jeśli nie wskazano inaczej, w każdym z poniższych punktów czynność obejmuje czyszczenie wyposażenia, lecz nie obejmuje czyszczenia produktów.

2.  Nakładanie spoiwa

Każda czynność, w toku której spoiwo nakłada się na powierzchnię, z wyjątkiem pokrywania spoiwem i laminowania związanego z działalnością drukarską.

3.  Czynność powlekania

Każda czynność, w toku której następuje jednorazowe lub wielokrotne nałożenie ciągłej warstwy powłoki na:

  a) jakikolwiek z następujących pojazdów:
   (i) nowe samochody, określone w dyrektywie 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. ustanawiającej ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów (dyrektywa ramowa) (49) jako pojazdy kategorii M1, a także kategorii N1, w takim stopniu, w jakim są pokrywane przy użyciu tego samego urządzenia co pojazdy kategorii M1;
   (ii) kabiny samochodów ciężarowych, przeznaczone na pomieszczenie kierowcy oraz wszelkie inne pomieszczenia zintegrowane przeznaczone na wyposażenie techniczne w pojazdach kategorii N2 i N3 w dyrektywie 2007/46/WE;
   (iii) samochody dostawcze i samochody ciężarowe określone w dyrektywie 2007/46/WE jako pojazdy kategorii N1, N2 i N3, lecz z wyłączeniem kabin samochodów ciężarowych;
   (iv) autobusy, określone w dyrektywie 2007/46/WE jako pojazdy kategorii M2 i M3;
   (v) przyczepy, określone w dyrektywie 2007/46/WE w kategoriach O1, O2, O3 i O4;
   b) powierzchnie metalowe i z tworzyw sztucznych, w tym powierzchnie samolotów, statków, pociągów itp.;
   c) powierzchnie drewniane;
   d) tkaniny, włókna, powierzchnie foliowe i papierowe;
   e) skórę.

Czynność powlekania nie obejmuje operacji powlekania podłoża metalem technikami natrysku elektroforetycznego i chemicznego. Jeżeli czynność powlekania obejmuje stopień, w toku którego dowolną techniką drukuje się ten sam przedmiot, ową czynność nadruku traktuje się jako część czynności powlekania. Jednakże czynności drukarskie dokonywane jako czynności odrębne nie są włączone, lecz mogą być objęte zakresem rozdziału V niniejszej dyrektywy, jeśli czynność drukarska podlega jej zakresowi.

4.  Powlekanie zwojów

Każda czynność, w której w zwojach: stal, stal nierdzewna, stal powlekana, stopy miedzi lub taśmę aluminiową powleka się w procesie ciągłym powłoką foliową lub laminowaną.

5.  Czyszczenie na sucho

Każda czynność przemysłowa lub handlowa, stosująca lotne związki organiczne w urządzeniu do czyszczenia odzieży, mebli i podobnych dóbr konsumpcyjnych, z wyjątkiem ręcznego usuwania brudu i plam w przemyśle tekstylnym i odzieżowym.

6.  Produkcja obuwia

Każda czynność, w której wytwarza się kompletne obuwie lub jego części.

7.  Produkcja mieszanin powlekających, lakierów, farb drukarskich i klejów

Wytwarzanie powyższych produktów końcowych, a także produktów pośrednich wytwarzanych w tym samym miejscu, drogą mieszania pigmentów, żywic i materiałów adhezyjnych z rozpuszczalnikiem organicznym lub z innym nośnikiem, w tym dyspersja i dyspersja wstępna, regulacja lepkości i zabarwienia oraz operacje napełniania pojemników produktem końcowym.

8.  Wytwarzanie produktów farmaceutycznych

Synteza chemiczna, fermentacja, ekstrakcja, formowanie i wykańczanie artykułów farmaceutycznych oraz jeśli dokonywane w tym samym miejscu, wytwarzanie produktów pośrednich.

9.  Drukarstwo

Każda czynność reprodukowania tekstu i/lub obrazów, w której, z zastosowaniem nośnika obrazu, przenosi się farbę drukarską na powierzchnie dowolnego rodzaju. Obejmuje ona również związane z tym techniki lakierowania, powlekania i laminowania. Jednakże rozdziałowi V podlegają tylko następujące procesy składowe:

   a) fleksografia - rodzaj czynności drukarskiej stosującej nośnik obrazu z gumy lub z elastycznych fotopolimerów, na których powierzchnie drukujące znajdują się powyżej powierzchni niedrukujących, z zastosowaniem ciekłych farb drukarskich schnących poprzez odparowanie;
   b) gorący offset rolowy - rolowa czynność drukarska stosująca nośnik obrazu, na którym powierzchnie drukujące i niedrukujące znajdują się w tej samej płaszczyźnie, przy czym materiał, na który nanosi się druk, jest podawany do maszyny z roli, w odróżnieniu od odrębnych arkuszy. Powierzchnia niedrukująca jest tak przygotowana, aby przyjmować wodę, a tym samym odrzucić farbę drukarską. Powierzchnia drukująca jest tak przygotowana, aby przyjmować i przenosić tusz na powierzchnię, która ma być zadrukowana. Odparowanie następuje w piecu, w którym gorące powietrze jest używane do podgrzewania nadrukowanego materiału;
   c) laminowanie związane z czynnością drukarską - sklejanie razem dwóch lub większej liczby elastycznych materiałów w celu utworzenia laminatu;
   d) rotograwiura publikacyjna - czynność drukarska stosująca rotograwiurę do drukowania na papierze, np. czasopism, broszur, katalogów lub podobnych produktów z zastosowaniem farb drukarskich na bazie toluenu;
   e) Rotograwiura - czynność drukarska stosująca cylindryczny nośnik obrazu, na którym powierzchnie drukujące znajdują się poniżej powierzchni niedrukujących, z zastosowaniem ciekłych farb drukarskich schnących poprzez odparowanie. Wgłębienia są wypełnione farbą drukarską, zaś jej nadmiar jest zbierany z powierzchni niedrukujących, zanim powierzchnia, która ma być zadrukowana, zetknie się z walcem i zbierze farbę z wgłębień;

f)   sitodruk rotacyjny - rolowa czynność drukarska, w której farba drukarska jest nakładana na powierzchnię przeznaczoną do zadrukowania sposobem przetłaczania przez porowaty nośnik obrazu, w którym powierzchnie drukujące są otwarte, zaś powierzchnie niedrukujące są zaślepione przy użyciu ciekłej farby drukarskiej, która schnie tylko poprzez odparowanie. Materiał, na który nanosi się druk, jest podawany do maszyny z roli, w odróżnieniu od odrębnych arkuszy.

   g) Lakierowanie - czynność, za pomocą której nakłada się lakier lub powłokę klejową na materiał elastyczny do celów dalszego uszczelnienia materiału stanowiącego opakowanie.

10.  Przeróbka gumy

Każda czynność polegająca na sporządzaniu mieszanek, mieszaniu, mieleniu, kalandrowaniu, wytłaczaniu i wulkanizacji gumy naturalnej lub sztucznej oraz obejmująca inne operacje pomocnicze przekształcania gumy naturalnej lub sztucznej w produkt gotowy.

11.  Czyszczenie powierzchni

Każda czynność, z wyjątkiem czyszczenia na sucho, polegająca na stosowaniu rozpuszczalników organicznych w celu usunięcia zanieczyszczeń z powierzchni materiału, łącznie z odtłuszczaniem. Czynność czyszczenia, na którą składa się więcej niż jedna operacja, przed jakimkolwiek innym rodzajem działalności lub po nim, jest traktowana jako jedna czynność czyszczenia powierzchni. Czynność ta nie dotyczy czyszczenia wyposażenia, lecz czyszczenia powierzchni produktów.

12.  Wytłaczanie oleju roślinnego lub tłuszczu zwierzęcego oraz rafinowanie oleju roślinnego

Są to rodzaje działalności polegającej na wytłaczaniu oleju roślinnego z nasion oraz innych surowców roślinnych, przetwarzaniu suchych pozostałości w celu wytworzenia pasz zwierzęcych, oczyszczeniu tłuszczów i olejów roślinnych otrzymanych z nasion, substancji roślinnych i/lub surowców zwierzęcych.

13.  Powtórna obróbka wykańczająca pojazdów

Każda przemysłowa lub handlowa czynność powlekania oraz związane z tym czynności odtłuszczania, w tym:

   a) pierwotne powlekanie pojazdów drogowych określonych w dyrektywie 2007/46/WE lub ich części materiałami typu wykończeniowego, wykonywane na zewnątrz oryginalnych linii produkcyjnej;
   b) powlekanie przyczep (w tym naczep) (kategoria O w dyrektywie 2007/46/WE).

14.  Powlekanie drutu nawojowego

Każda czynność powlekania przewodników metalicznych stosowanych do nawijania cewek w transformatorach i silnikach itp.

15.  Impregnowanie drewna

Każda czynność polegająca na wprowadzaniu środka konserwującego do drewna.

16.  Laminowanie drewna i tworzyw sztucznych

Każda czynność polegająca na sklejaniu drewna i/lub tworzywa sztucznego w celu wyprodukowania laminatów.

Część 2

Wartości progowe i dopuszczalne wielkości emisji

Dopuszczalne wielkości emisji w gazach odlotowych oblicza się w temperaturze 273,15 K, pod ciśnieniem 101,3 kPa i po odliczeniu zawartości pary wodnej w gazach odlotowych.

Czynność

(próg zużycia rozpuszczalnika w tonach na rok)

Wartości progowe

(próg zużycia rozpuszczalnika w tonach na rok)

Dopuszczalne wielkości emisji w gazach odlotowych (mg C/Nm3)

 Dopuszczalne wielkości emisji ulotnych (procent wkładu rozpuszczalnika)

Całkowita dopuszczalna wielkość emisji

Przepisy szczególne

Nowe instalacje 

Istniejące instalacje 

Nowe instalacje 

Istniejące instalacje 

1

Gorący offset rolowy

(> 15)

15‐25

> 25

100

20

30 (1)

30 (1)

(1) Pozostałości rozpuszczalnika w wykończonym produkcie nie traktuje się jako emisji ulotnych.

2

Rotograwiura publikacyjna

(> 25)

75

10

15

3

Inne maszyny rotograwiurowe, fleksograficzne, sitodruku rotacyjnego, laminujące lub lakiernicze (> 15) sitodruku rotacyjnego na tkaninie i/lub tekturze (> 30)

15‐25

> 25

> 30 (1)

100

100

100

25

20

20

(1) Próg dla drukowania techniką sitodruku rotacyjnego na tkaninach i kartonie.

4

Czyszczenie powierzchni z zastosowaniem związków wyszczególnionych w art. 54 ust. 5

(> 1)

1‐5

> 5

20 (1)

20 (1)

15

10

(1) Wielkość dopuszczalna dotyczy masy związków w mg/Nm3, zaś nie dotyczy węgla całkowitego.

5

Inne rodzaje czyszczenia powierzchni

(> 2)

2‐10

> 10

75 (1)

75 (1)

20 (1)

15 (1)

(1) Instalacje, w przypadku których wykaże się właściwemu organowi, że przeciętna zawartość rozpuszczalnika organicznego całego zużytego materiału czyszczącego nie przekracza (wagowo) 30 %, są wyłączone spod stosowania tych wartości.

6

Pokrywanie pojazdów (< 15) i powtórna obróbka wykańczająca pojazdów

> 0,5

50 (1)

25

(1) Należy wykazać zgodność z częścią 8 pkt 2 w oparciu o 15-minutowe pomiary średnie.

7

Powlekanie zwojów

(> 25)

50 (1)

5

10

(1) W przypadku instalacji, które stosują techniki pozwalające na wtórne wykorzystanie odzyskanych rozpuszczalników, dopuszczalna wielkość emisji wynosi 150.

8

Inne powlekanie, w tym powlekanie metalu, tworzyw sztucznych, tkanin (5) włókien, folii i papieru

(> 5)

5‐15

> 15

100 (1) (4)

50/75 (2) (3) (4)

25 (4) 

20 (4)

(1) Dopuszczalną wielkość emisji stosuje się do nakładania powłok i procesów suszenia prowadzonych w warunkach ograniczonych.

(2) Pierwszą dopuszczalną wielkość emisji stosuje się do procesów suszenia, drugą – do procesów nakładania powłok.

(3) W przypadku instalacji do powlekania tkanin, które stosują techniki pozwalające na wtórne wykorzystanie odzyskanych rozpuszczalników, dopuszczalna wielkość emisji stosowana do procesów nakładania powłok i suszenia razem wziętych wynosi 150.

(4) Czynności powlekania, które nie mogą być przeprowadzane w warunkach ograniczonych (takie jak budowa okrętów, malowanie samolotów) mogą zostać wyłączone spod tych wartości, zgodnie z art. 53 ust. 3.

(5) Sitodruk rotacyjny na tkaninach mieści się w czynności nr 3.

9

Powlekanie drutu nawojowego

(> 5)

10 g/kg (1)

5 g/kg (2)

(1) Stosuje się do instalacji, w których przeciętna średnica drutu wynosi ≤ 0,1 mm.

(2) Stosuje się do wszystkich pozostałych instalacji.

10

Powlekanie powierzchni drewnianych

(> 15)

15‐25

> 25

100 (1)

50/75 (2)

25

20

(1) Dopuszczalną wielkość emisji stosuje się do nakładania powłok i procesów suszenia prowadzonych w warunkach ograniczonych.

(2) Pierwszą wartość stosuje się do procesów suszenia, drugą – do procesów nakładania powłok.

11

Czyszczenie na sucho

20 g/kg (1) (2)

(1) Wyrażone w masie rozpuszczalnika emitowanego na kilogram czystego i suchego produktu.

(2) Do tej działalności nie stosuje się dopuszczalnej wielkości emisji z części 4 pkt 2.

12

Impregnowanie drewna

(> 25)

100 (1)

45

11 kg/m3

(1) Dopuszczalnej wielkości emisji nie stosuje się do impregnowania kreozotem.

13

Powlekanie skóry

(> 10)

10‐25

> 25

> 10 (1)

85 g/m2

75 g/m2

150 g/m2

Dopuszczalne wielkości emisji są wyrażone w gramach wyemitowanego rozpuszczalnika na m2 wytworzonego produktu.

(1) W przypadku powlekania skóry w meblarstwie i poszczególnych towarach skórzanych, których używa się jako dóbr konsumpcyjnych o niewielkich rozmiarach, jak torby, paski, portfele itp.

14

Produkcja obuwia

(> 5)

25 g na parę

Całkowita dopuszczalna wielkość emisji jest wyrażona w gramach wyemitowanego rozpuszczalnika na parę kompletnego wyprodukowanego obuwia.

15

Laminowanie drewna i tworzyw sztucznych

(> 5)

30 g/m2

16

Nakładanie spoiwa

(> 5)

5‐15

> 15

50 (1)

50 (1)

25

20

(1) Jeżeli stosuje się techniki, które pozwalają na wtórne wykorzystanie odzyskanego rozpuszczalnika, dopuszczalna wielkość emisji w gazach odlotowych wynosi 150.

17

Wytwarzanie mieszanin powlekających, lakierów, farb drukarskich i klejów

(> 100)

100‐1 000

> 1 000

150

150

5

3

5 % wkładu rozpuszczalnika

3 % wkładu rozpuszczalnika

Dopuszczalna wielkość emisji ulotnej nie obejmuje rozpuszczalnika sprzedanego jako część mieszaniny powlekającej w szczelnym pojemniku.

18

Przeróbka gumy

(> 15)

20 (1)

25 (2)

25 % wkładu rozpuszczalnika

(1) Jeżeli stosuje się techniki, które pozwalają na wtórne wykorzystanie odzyskanego rozpuszczalnika, dopuszczalna wielkość emisji w gazach odlotowych wynosi 150.

(2) Dopuszczalna wielkość emisji ulotnej nie obejmuje rozpuszczalnika sprzedanego jako część produktów lub mieszanin w szczelnym pojemniku.

19

Wytłaczanie oleju roślinnego lub tłuszczu zwierzęcego oraz rafinowanie oleju roślinnego

(> 10)

Tłuszcz zwierzęcy:

1,5 kg/tonę

Rycynus:

3 kg/tonę

Nasiona rzepaku:

1 kg/tonę

Nasiona słonecznika:

1 kg/tonę

Soja: (zwykła miazga):

0,8 kg/tonę

Soja: (białe łuski): 1,2 kg/tonę

Inne nasiona i inna substancja roślinna:

3 kg/tonę (1)

1,5 kg/tonę (2)

4 kg/tonę (3)

(1) Całkowite dopuszczalne wielkości emisji dla instalacji przetwarzających poszczególne partie nasion i innej substancji roślinnej powinny zostać określone przez właściwy organ dla poszczególnych przypadków, z zastosowaniem najlepszych dostępnych technik.

(2) Stosuje się do procesów frakcjonowania, z wyłączeniem procesu odgumowania (usuwania gum z olejów).

(3) Stosuje się do odgumowania.

20

Wytwarzanie produktów farmaceutycznych

(> 50)

20 (1)

5 (2)

15 (2)

5 % wkładu rozpuszczalnika

15 % wkładu rozpuszczalnika

(1) Jeżeli stosuje się techniki pozwalające na wtórne wykorzystanie odzyskanego rozpuszczalnika, dopuszczalna wielkość emisji w gazach odlotowych wynosi 150.

(2) Dopuszczalna wielkość emisji ulotnej nie obejmuje rozpuszczalnika sprzedanego jako część produktów lub mieszanin w szczelnym pojemniku. 

Część 3

Dopuszczalne wielkości emisji dla instalacji przemysłu lakiernictwa pojazdów

1.  Całkowite dopuszczalne wielkości emisji wyraża się w gramach wyemitowanego rozpuszczalnika organicznego w stosunku do pola powierzchni produktu wyrażonego w metrach kwadratowych oraz w kilogramach wyemitowanego rozpuszczalnika organicznego w stosunku do nadwozia samochodu.

2.  Pole powierzchni każdego produktu w poniższej tabeli w pkt 3 określa się w następujący sposób:

   - pole powierzchni wyliczone z całkowitej powierzchni pokrytej elektroforetycznie i pole powierzchni wszelkich innych części, które mogą być dodane w kolejnych fazach procesu powlekania, a które są pokryte takimi samymi powłokami, jak zastosowane do danego produktu, lub pole powierzchni całkowitej produktu powleczonego w instalacji.

Pole powierzchni pokrytej elektroforetycznie oblicza się według następującego wzoru:

2 × całkowita waga powłoki produktu

przeciętna grubość arkusza metalu × gęstość arkusza metalu

Metodę tą stosuje się również do innych części powlekanych, wykonanych z arkuszy metalu.

W celu obliczenia pola powierzchni pozostałych, dodanych części lub całkowitego pola powierzchni pokrytego w instalacji stosuje się schematy wspomagane komputerowo lub inne równoważne metody.

3.  Podane w poniższej tabeli całkowite dopuszczalne wielkości emisji dotyczą wszystkich etapów procesu prowadzonego w tej samej instalacji, od powlekania elektroforetycznego lub wszelkiego innego rodzaju procesu pokrywania, aż do końcowego woskowania i polerowania wierzchniej powłoki włącznie, jak również rozpuszczalnika zużytego w czasie czyszczenia wyposażenia produkcyjnego, w tym komór natryskowych oraz innego wyposażenia stałego podczas okresów produkcji lub poza nimi.

Czynność

(próg zużycia rozpuszczalnika w tonach na rok)

Próg produkcyjny

(dotyczy rocznej produkcji pokrytego produktu)

Całkowita dopuszczalna wielkość emisji

Nowe instalacje 

Istniejące instalacje 

Pokrywanie nowych samochodów (> 15)

> 5 000

45 g/m2 lub 1,3 kg/nadwozie + 33 g/m2

60 g/m2 lub 1,9 kg/nadwozie + 41 g/m2

≤ 5 000 konstrukcji skorupowej >3 500 konstrukcji podwozia

90 g/m2 lub 1,5 kg/nadwozie + 70 g/m2

90 g/m2 lub 1,5 kg/nadwozie + 70 g/m2

Całkowita dopuszczalna wielkość emisji (g/m2)

Pokrywanie nowych kabin samochodów ciężarowych (>15)

≤ 5 000

65

85

> 5 000

55

75

Pokrywanie nowych samochodów ciężarowych i dostawczych (>15)

≤ 2 500

90

120

> 2 500

70

90

Pokrywanie nowych autobusów (>15)

≤ 2 000

210

290

> 2 000

150

225

4.  Instalacje do pokrywania pojazdów eksploatowane poniżej progów zużycia rozpuszczalnika podanych w tabeli w pkt 3 spełniają wymagania dla sektora powtórnej obróbki wykańczającej pojazdów określone w części 2.

Część 4

 Dopuszczalne wielkości emisji związane z lotnymi związkami organicznymi posiadającymi określone oznaczenia ryzyka 

1.  W przypadku emisji lotnych związków organicznych określonych w art. 52, gdzie masowe natężenie przepływu sumy związków powodujących oznakowanie, o którym mowa w tym artykule, jest większe lub równe 10 g/h, musi być spełniona dopuszczalna wielkość emisji 2 mg/Nm3. Dopuszczalna wielkość emisji dotyczy sumy mas poszczególnych związków.

2.  W przypadku emisji fluorowcowanych lotnych związków organicznych, którym przypisano oznaczenie ryzyka R40 lub R68, gdzie masowe natężenie przepływu sumy związków powodujących oznakowanie R40 lub R68 jest większe lub równe 100 g/h, musi być spełniona dopuszczalna wielkość emisji 20 mg/Nm3. Dopuszczalna wielkość emisji dotyczy sumy mas poszczególnych związków.

Część 5

Plan obniżenia emisji

1.  W przypadku stosowania powłok, lakierów, klejów lub farb drukarskich może zostać zastosowany następujący plan. W przypadkach, w których poniższa metoda okaże się nieodpowiednia, właściwy organ może pozwolić operatorowi na zastosowanie każdego alternatywnego planu, prowadzącego do osiągnięcia równoważnego obniżenia emisji do tego, które zostałoby osiągnięte przy zastosowaniu dopuszczalnych wielkości emisji z części 2 i 3. Projekt tego planu uwzględnia następujące fakty:

   a) a w przypadkach gdy substytuty zawierające niewiele rozpuszczalnika lub niezawierające go wcale znajdują się w fazie opracowania, operatorowi jest przyznawane przedłużenie czasu na wykonanie jego planów obniżenia emisji;
   b) b punkt odniesienia do obniżenia emisji powinien w możliwie najwyższym stopniu odpowiadać emisjom, które nastąpiłyby wówczas, gdyby nie podjęto żadnych działań obniżających.

2.  Poniższy plan stosuje się w przypadku instalacji, dla których można założyć niezmienną, stałą zawartość produktu:

a)  Roczną emisję odniesienia oblicza się w następujący sposób:

(i)  Ustala się całkowitą masę materiałów stałych w ilości zużywanej w ciągu roku powłoki i/lub farby drukarskiej, lakieru lub kleju. Materiały stałe są to wszystkie materiały w powłokach, farbach drukarskich, lakierach lub klejach, które stają się stałe po wyparowaniu wody lub lotnych związków organicznych.

(ii)  Roczne emisje odniesienia są obliczane poprzez pomnożenie masy ustalonej w ppkt (i) przez właściwy współczynnik wyszczególniony w poniższej tabeli. Właściwy organ może dostosować te współczynniki dla indywidualnych instalacji w celu odzwierciedlenia udokumentowanej, zwiększonej wydajności zużycia materiałów stałych.

Czynność

Mnożnik dla stosowania w przypadku lit. a) ppkt (ii)

Druk rotograwiurowy; druk fleksograficzny; laminowania jako część działalności drukarskiej; lakiernictwo jako część działalności drukarskiej; powlekanie drewna; powlekanie tekstyliów, tkaniny, folii lub papieru; powlekanie klejem

4

Powlekanie zwojów, powtórna obróbka wykańczająca pojazdów

3

Powłoki w kontakcie z żywnością, powlekanie do celów lotnictwa

2,33

Inne rodzaje powlekania i sitodruk rotacyjny

1,5

b)  Emisja docelowa jest równa rocznej emisji odniesienia pomnożonej przez procent równy:

   (1) (dopuszczalnej wielkości emisji ulotnych + 15) w przypadku instalacji mieszczących się w pozycji 6 i w dolnym paśmie progowym pozycji 8 i 10 części 2;
   (2) (dopuszczalnej wielkości emisji ulotnych + 5) w przypadku wszystkich pozostałych instalacji.

c)  Zgodność jest osiągnięta, jeżeli faktyczna emisja rozpuszczalnika wyznaczona z planu zarządzania rozpuszczalnikami jest mniejsza lub równa emisji docelowej.

Część 6

Monitorowanie emisji 

1.  Przewody, do których podłączone są urządzenia służące redukcji emisji i które w końcowym punkcie zrzutu emitują więcej niż przeciętnie 10 kg/godz. całkowitego węgla organicznego, są monitorowane w sposób ciągły na ich zgodność.

2.  W pozostałych przypadkach państwa członkowskie zapewniają prowadzenie pomiarów ciągłych lub okresowych. W przypadku pomiarów okresowych są zdejmowane co najmniej trzy wartości pomiarowe podczas każdej czynności pomiarowej.

3.  Pomiary nie są wymagane w przypadku, gdy urządzenia służące redukcji emisji typu "końca rury" nie musi spełniać wymogów niniejszej dyrektywy.

Część 7

Plan zarządzania rozpuszczalnikami

1.  Zasady

Plan zarządzania rozpuszczalnikami stosuje się w celu:

   a) a weryfikacji zgodności określonej w art. 56;
   b) b określenia przyszłych opcji obniżających;
   c) umożliwienia dostarczenia społeczeństwu informacji o zużyciu rozpuszczalników, emisji rozpuszczalników i zgodności z wymogami rozdziału V.

2.  Definicje

Schemat przeprowadzenia bilansu masy określają następujące definicje:

Wkład rozpuszczalników organicznych (I):

I1 Ilość rozpuszczalników organicznych lub ich ilość w mieszaninach zakupionych, używanych jako wkład do procesu w ramach czasowych, dla których oblicza się bilans masy.

I2 Ilość rozpuszczalników organicznych lub ich ilość w mieszaninach odzyskanych lub ponownie użytych jako wkład rozpuszczalników do procesu. Ponownie wykorzystany rozpuszczalnik zalicza się każdorazowo po jego zużyciu do prowadzenia danej czynności.

Rozpuszczalniki organiczne na wyjściu (O):

O1 Emisje w gazach odlotowych.

O2 Rozpuszczalniki organiczne utracone w wodzie z uwzględnieniem oczyszczania ścieków przy obliczaniu O5.

O3 Ilość rozpuszczalników organicznych, która pozostaje jako zanieczyszczenie lub pozostałość w produktach na wyjściu z procesu.

O4 Niewychwycone emisje rozpuszczalników organicznych do powietrza. Mieści się tu ogólna wentylacja pomieszczeń, z których powietrze zostaje uwolnione do środowiska zewnętrznego przez okna, drzwi, otwory wentylacyjne i podobne otwory.

O5 Rozpuszczalniki organiczne i/lub związki organiczne utracone w wyniku reakcji chemicznych i fizycznych (w tym te, które zniszczono przez spalenie lub innymi sposobami oczyszczania gazów odlotowych lub ścieków, albo wychwycono, jeżeli nie zostały uwzględnione w obliczeniach O6, O7 lub O8).

O6 Rozpuszczalniki organiczne zawarte w zgromadzonych odpadach.

O7 Rozpuszczalniki organiczne lub rozpuszczalniki organiczne zawarte w mieszaninach, które są sprzedane lub które są przeznaczone do sprzedaży jako produkt mający wartość handlową.

O8 Rozpuszczalniki organiczne zawarte w mieszaninach odzyskanych w celu ich wtórnego wykorzystania, lecz nie jako wkład do procesu, jeżeli nie zostały uwzględnione w obliczeniu O7.

O9 Rozpuszczalniki organiczne uwolnione w inny sposób.

3.  Stosowanie planu zarządzania rozpuszczalnikami do weryfikacji zgodności.

 Sposób stosowania planu zarządzania rozpuszczalnikami zależy od szczególnego wymogu, który ma podlegać weryfikacji, jak następuje:

a)  a weryfikacja zgodności z planem obniżenia emisji określonym w części 5 przy całkowitej dopuszczalnej wartości emisji wyrażonej w emisji rozpuszczalnika na jednostkę produktu, lub w inny sposób określony w części 2 i 3;

(i)   w przypadku wszystkich czynności stosujących plan obniżenia emisji określony w części 5 plan zarządzania rozpuszczalnikami jest sporządzany corocznie w celu określenia zużycia (C). Zużycie oblicza się według następującego równania:

C = I1 − O8

W celu uzyskania rocznej emisji odniesienia i emisji docelowej wykonuje się także równoległe obliczenie, aby ustalić materiały stałe zużyte do powlekania.

(ii)   w celu dokonania oceny zgodności z całkowitą dopuszczalną wartością emisji wyrażonej w emisji rozpuszczalnika na jednostkę produktu, lub w inny sposób określony w części 2 i 3, plan zarządzania rozpuszczalnikami jest sporządzany corocznie w celu ustalenia emisji (E). Emisje oblicza się według następującego równania:

E = F + O1

Gdzie F jest emisją ulotną określoną w lit. b) ppkt (i). Liczbę określającą wielkość emisji dzieli się następnie przez odnośny parametr produktu.

(iii)   w celu oceny zgodności z wymaganiami art. 53 ust. 6 lit. b) ppkt (ii) plan zarządzania rozpuszczalnikami jest opracowywany corocznie w celu ustalenia całkowitych emisji z wszystkich rozważanych czynności, a następnie liczbę tę porównuje się z całkowitymi emisjami, które nastąpiłyby wówczas, gdyby wymagania części 2,3 i 5 zostały spełnione oddzielnie dla każdej czynności.

b)  b Ustalenie emisji ulotnych w celu porównania ich z dopuszczalnymi wartościami emisji ulotnych z części 2:

(i)  Emisję ulotną oblicza się według jednego z następujących równań:

F = I1 − O1 − O5 − O6 − O7 − O8

lub

F = O2 + O3 + O4 + O9

 F ustala się bądź sposobem bezpośredniego pomiaru tych wielkości bądź równoważną metodą lub obliczeniem, na przykład z zastosowaniem wydajności wychwytu emisji z procesu.

 Dopuszczalną wartość emisji ulotnej wyraża się jako część wkładu, który oblicza się według następującego równania:

I = I1 + I2

(ii)  Emisje ulotne ustala się za pomocą krótkiej, lecz wszechstronnej serii pomiarów, która nie musi być przeprowadzana ponownie do czasu zmodyfikowania wyposażenia.

Część 8

 Ocena zgodności z dopuszczalnymi wielkościami emisji w gazach odlotowych 

1.  W przypadku pomiarów ciągłych dopuszczalne wielkości emisji są traktowane jako zgodne, jeżeli:

   a) żadna ze średnich arytmetycznych ze wszystkich ważnych odczytów zdjętych podczas dowolnego okresu 24 godzin eksploatacji instalacji lub wykonywania działalności z wyjątkiem operacji rozruchu i wyłączenia oraz konserwacji wyposażenia nie przekracza dopuszczalnych wielkości emisji;
   b) żadna ze średnich jednogodzinnych nie przekracza dopuszczalnych wielkości emisji o więcej niż współczynnik 1,5.

2.  W przypadku pomiarów okresowych dopuszczalne wielkości emisji są traktowane jako zgodne, jeżeli w jednej czynności monitorowania:

   a) średnia ze wszystkich odczytów nie przekracza dopuszczalnych wielkości emisji;
   b) żadna ze średnich jednogodzinnych nie przekracza dopuszczalnej wielkości emisji o więcej niż współczynnik 1,5.

3.  Zgodność z przepisami części 4 jest weryfikowana na podstawie sumy stężeń masowych indywidualnych lotnych związków organicznych. W pozostałych przypadkach zgodność jest weryfikowana na podstawie całkowitej masy wyemitowanego węgla organicznego, chyba że ustalono inaczej w części 2.

4.  W przypadkach technicznie uzasadnionych można dodawać pewne objętości gazu do gazów odlotowych do celów chłodzenia lub rozcieńczania, lecz nie uwzględnia się ich przy oznaczaniu stężeń masowych substancji zanieczyszczającej w gazach odlotowych.

ZAŁĄCZNIK VIII

 Przepisy techniczne dotyczące instalacji produkujących ditlenek tytanu 

Część 1

 Dopuszczalne wielkości emisji do wody 

1.  W przypadku instalacji stosujących proces siarkowania (jako średnia roczna):

550 kg siarczanu na tonę produkowanego ditlenku tytanu;

2.  W przypadku instalacji stosujących metodę chlorkową jako średnia roczna:

a)  130 kg chlorku na tonę wyprodukowanego ditlenku tytanu przy stosowaniu obojętnego rutylu,

b)  228 kg chlorku na tonę wyprodukowanego ditlenku tytanu przy stosowaniu syntetycznego rutylu,

c)  330 kg chlorku na tonę wyprodukowanego ditlenku tytanu przy stosowaniu żużlu.

3.  W przypadku instalacji stosujących metodę chlorkową i więcej niż jeden typ rudy, dopuszczalne wielkości emisji określone w pkt 2 powinny być proporcjonalne do ilości stosowanych rud.

Część 2

 Badanie ostrej toksyczności

1.  Badanie ostrej toksyczności przeprowadza się na niektórych gatunkach mięczaków, skorupiaków, ryb i planktonu, które są powszechnie spotykane w obszarach zrzutów. Ponadto przeprowadza się badania na próbkach gatunku solowców (Artemia salina).

 2.  Maksymalna śmiertelność wykazana badaniami określonymi w pkt 1 po upływie 36 godzin i przy rozcieńczeniu ścieku równym 1/5000:

   a) wśród dorosłych form badanych gatunków: śmiertelność na poziomie 20 %,
   b) dla form larwalnych badanych gatunków śmiertelność przekraczająca śmiertelność w grupie kontrolnej.

Część 3

 Dopuszczalne wielkości emisji do powietrza 

1.  Dopuszczalne wielkości emisji wyrażone jako stężenie w masie na metr sześcienny (Nm3) oblicza się w temperaturze 273,15 K, pod ciśnieniem 101,3 kPa i po odliczeniu zawartości pary wodnej w gazach odlotowych. 

2.  w odniesieniu do pyłów: 50 mg/Nm3 jako średnia godzinna;

3.  w odniesieniu do gazowego ditlenku i tritlenku siarki, włącznie z kropelkami kwasu, obliczanego jako równoważnik SO2:

a)  6 kg na tonę wyprodukowanego ditlenku tytanu jako średnia roczna;

b)  500 mg/Nm3 jako średnia godzinna dla zakładów koncentracji odpadów kwasów;

4.  W odniesieniu do chloru w przypadku instalacji stosujących metodę chlorkową:

a)  5 mg/Nm3 jako średnia dzienna

b)  40 mg/Nm3 w dowolnym momencie.

Część 4

 Monitorowanie środowiska narażonego przez zrzuty odpadów z instalacji produkujących ditlenek tytanu do wody 

1.  Słup wody monitoruje się co najmniej trzy razy w roku w drodze monitorowania wody niefiltrowanej lub filtrowanej, przez określenie następujących parametrów: 

   a) w przypadku monitorowania wody niefiltrowanej: temperatury, zasolenia lub konduktywności przy 20°C, odczynu pH, tlenu rozpuszczonego, zmętnienia lub zawiesiny, rozpuszczonego Fe i Fe w zawiesinie, Ti;
   b) w przypadku monitorowania wody filtrowanej: 
   (i) w wodzie po sączeniu przez filtr membranowy 0,45 μm: rozpuszczonego Fe; 
   (ii) w zawiesinie pozostałej po sączeniu przez filtr membranowy 0,45 μm: Fe, uwodnionych tlenków i wodorotlenków żelaza. 

2.  Osady monitoruje się co najmniej jeden raz w roku przez pobranie próbek z górnej warstwy osadu, możliwie najbliżej powierzchni i przez określenie w tych próbkach następujących parametrów: Ti, Fe, uwodnionych tlenków i wodorotlenków żelaza. 

3.  Żywe organizmy monitoruje sie co najmniej jeden raz w roku przez określenie stężenia następujących substancji w gatunkach reprezentatywnych dla danego miejsca: Ti, Cr, Fe, Ni, Zn, Pb, i przez określenie różnorodności i względnego rozpowszechnienia fauny dennej oraz obecności chorobowych uszkodzeń anatomicznych u ryb. 

4.  Kolejne próbki muszą być pobierane w tych samych miejscach, z tej samej głębokości i w takich samych warunkach jak poprzednie. 

Część 5

Monitorowanie emisji

Monitorowanie emisji do powietrza obejmuje co najmniej ciągłe monitorowanie:

a)  SO2 z zakładów koncentracji odpadów kwasów w instalacjach stosujących proces siarkowania;

   b) chloru z instalacji stosujących metodę chlorkową;
   c) pyłu z głównych źródeł.

ZAŁĄCZNIK IX

Część A

Uchylone dyrektywy wraz z ich kolejnymi zmianami

(określone w art. 72)

Dyrektywa Rady 78/176/EWG

(Dz.U. L 54 z 25.2.1978, s. 19.)

Dyrektywa Rady 83/29/EWG

(Dz.U. L 32 z 3.2.1983, s. 28.)

Dyrektywa Rady 91/692/EWG

(Dz.U. L 377 z 31.12.1991, s. 48.)

tylko załącznik I pkt b)

Dyrektywa Rady 82/883/EWG

(Dz.U. L 378 z 31.12.1982, s. 1.)

Rozporządzenie Rady (WE) nr 807/2003

(Dz.U. L 122 z 16.5.2003, s. 36)

tylko załącznik III pkt 34

Dyrektywa Rady 92/112/EWG

(Dz.U. L 409 z 31.12.1992, s. 11.)

Dyrektywa Rady 96/61/WE

(Dz.U. L 257 z 10.10.1996, s. 26.)

Dyrektywa 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady

(Dz.U. L 156 z 25.6.2003, s. 17.)

tylko art. 4 i załącznik II

Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady

(Dz.U. L 275 z 25.10.2003, s. 32.)

tylko art. 26

Rozporządzenie (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady

(Dz.U. L 284 z 31.10.2003, s. 1.)

tylko załącznik III pkt 61

Rozporządzenie (WE) nr 166/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady

(Dz.U. L 33 z 4.2.2006, s. 1.)

tylko art. 21 ust. 2

Dyrektywa Rady 1999/13/WE

(Dz.U. L 85 z 29.3.1999, s. 1.)

Rozporządzenie (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady

(Dz.U. L 284 z 31.10.2003, s. 1.)

tylko załącznik I pkt 17

Dyrektywa 2004/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady

(Dz.U. L 143 z 30.4.2004, s. 87.)

tylko art. 13 ust. 1

Dyrektywa 2000/76/WE Parlamentu Europejskiego i Rady

(Dz.U. L 332 z 28.12.2000, s. 91.)

Dyrektywa 2001/80/WE Parlamentu Europejskiego i Rady

(Dz.U. L 309 z 27.11.2001, s. 1.)

Dyrektywa Rady 2006/105/WE

(Dz.U. L 363 z 20.12.2006, s. 368.)

tylko załącznik część B pkt 2

Część B

Lista terminów przeniesienia do prawa krajowego i zastosowania (o której mowa w art. 72)

Dyrektywa

Termin przeniesienia

Termin zastosowania

78/176/EWG

25 lutego 1979 r.

82/883/EWG

31 grudnia 1984 r.

92/112/EWG

15 czerwca 1993 r.

96/61/WE

30 października 1999 r.

1999/13/WE

1 kwietnia 2001 r.

2000/76/WE

28 grudnia 2000 r.

28 grudnia 2002 r.

28 grudnia 2005 r.

2001/80/WE

27 listopada 2002 r.

27 listopada 2004 r.

2003/35/WE

25 czerwca 2005 r.

2003/87/WE

31 grudnia 2003 r.

ZAŁĄCZNIK X

Tabela korelacji

Dyrektywa 78/176/EWG

Dyrektywa 82/883/EWG

Dyrektywa 92/112/EWG

Dyrektywa 96/61/EG

Dyrektywa 1999/13/EG

Dyrektywa 2000/76/EG

Dyrektywa 2001/80/EG

Niniejsza dyrektywa

Artykuł 1 ust. 1

Artykuł 1

Artykuł 1

Artykuł 1

Artykuł 1

Artykuł 1 akapit pierwszy

Artykuł 1

Artykuł 1 ust. 2 lit. a)

Artykuł 2 ust. 2

Artykuł 3 ust. 2

Artykuł 1 ust. 2 lit. b)

Artykuł 3 ust. 1

Artykuł 3 ust. 25

Artykuł 1 ust. 2 lit. c), d) i e)

---

Artykuł 2

Artykuł 61

Artykuł 3

Artykuł 12 pkt 4 i 5.

Artykuł 4

Artykuł 4

Artykuł 3 słowa wstępne i ust. 1

Artykuł 4 ust. 1

Artykuł 4 ust. 1 akapit pierwszy

---

---

---

---

---

---

---

Artykuł 5

Artykuł 5

Artykuł 12 pkt 4 i 5

Artykuł 6

Artykuł 12 pkt 4 i 5.

Artykuł 7 ust. 1

Artykuł 64 ust. 1 i art. 64 ust. 2 akapit pierwszy

Artykuł 7 ust. 2 i 3

---

---

---

---

---

---

---

---

Artykuł 64 ust. 2 akapit drugi

Artykuł 8 ust. 1

Artykuł 62 ust. 2

Artykuł 8 ust. 2

Artykuł 28 ust. 1 akapit drugi

Artykuł 9

---

Artykuł 10

---

Artykuł 11

Artykuł 13

Artykuł 12

---

Artykuł 13 ust. 1

Artykuł 66

Artykuł 13 ust. 2, 3 i 4

---

Artykuł 14

---

Artykuł 15

Artykuł 14

Artykuł 12

Artykuł 21

Artykuł 15

Artykuł 21

Artykuł 18 ust. 1 i 3

Artykuł 71

Artykuł 16

Artykuł 15

Artykuł 13

Artykuł 23

Artykuł 17

Artykuł 23

Artykuł 20

Artykuł 75

Załącznik I

---

Załącznik IIA słowa wstępne i pkt 1

---

Załącznik IIA pkt 2

Załącznik VIII część 2

Załącznik IIB

---

Artykuł 2

---

Artykuł 3

---

Artykuł 4 ust. 1 i art. 4 ust. 2 akapit pierwszy

Artykuł 64 ust. 3

Artykuł 4 ust. 2 akapit drugi

Załącznik VIII część 4

Artykuł 4 ust. 3 i 4

---

---

---

---

---

---

---

Artykuł 64 ust. 4

Artykuł 5

---

Artykuł 6

---

Artykuł 7

---

Artykuł 8

---

Artykuł 9

---

Artykuł 10

Artykuł 69

Artykuł 11 ust. 1

Artykuł 19 ust. 1

Artykuł 13 ust. 1

Artykuł 17 ust. 1

Artykuł 69 ust. 1

---

---

---

---

---

---

---

Artykuł 69 ust. 2

Artykuł 11 ust. 2 i 3

---

Artykuł 12

---

Artykuł 13

---

Załącznik I

---

Załącznik II

Załącznik VIII część 4

Załącznik III

Załącznik VIII część 4

Załącznik IV

---

Załącznik V

---

Artykuł 2 ust. 1 słowa wstępne

---

Artykuł 2 ust. 1 lit. a) słowa wstępne i tiret pierwsze

---

Artykuł 2 ust. 1 lit. a) tiret drugie

Artykuł 61 ust. 2

Artykuł 2 ust. 1 lit. a) tiret trzecie i art. 2 ust. 1 lit. b) tiret trzecie

Artykuł 61 ust. 4

Artykuł 2 ust. 1 lit. a) tiret czwarte, piąte, szóste i siódme

---

Artykuł 2 ust. 1 lit. b) słowa wstępne i tiret pierwsze, czwarte, piąte, szóste i siódme

---

Artykuł 2 ust. 1 lit. b) tiret drugie

Artykuł 61 ust. 3

Artykuł 2 ust. 1 lit. c)

---

Artykuł 2 ust. 2

---

Artykuł 3

Artykuł 61

Artykuł 4

Artykuł 61

Artykuł 5

---

Artykuł 6 słowa wstępne akapit pierwszy

Artykuł 62 ust. 1

Artykuł 6 akapit pierwszy lit. a)

Załącznik VIII część 1 pkt 1

Artykuł 6 akapit pierwszy lit. b)

Załącznik VIII część 1 pkt 2

Artykuł 6 akapit drugi

Załącznik VIII część 1 pkt 3

Artykuł 7

---

Artykuł 8

---

Artykuł 9 ust. 1 słowa wstępne

Artykuł 63 ust. 2

Artykuł 9 ust. 1 słowa wstępne

---

Artykuł 9 ust. 1 lit. a) ppkt (i)

Załącznik VIII część 3 pkt 2

Artykuł 9 ust. 1 lit. a) ppkt (ii)

Załącznik VIII część 3 pkt 3 słowa wstępne i pkt 3 lit. a)

Artykuł 9 ust. 1 lit. a) ppkt (iii)

Artykuł 63 ust. 1

Artykuł 9 ust. 1 lit. a) ppkt (iv)

Załącznik VIII część 3 pkt 3 lit. b)

Artykuł 9 ust. 1 lit. a) ppkt (v)

---

Artykuł 9 ust. 1 lit. b)

Załącznik VIII część 3 pkt 4

Artykuł 9 ust. 2 i 3

---

Artykuł 10

Artykuł 64

Artykuł 11

Artykuł 12 pkt 4 i 5

Załącznik

---

Artykuł 2 słowa wstępne

Artykuł 3 słowa wstępne

Artykuł 2 ust. 1

Artykuł 2 ust. 14

Artykuł 3 ust. 1

Artykuł 2 ust. 3

Artykuł 2 ust. 1

Artykuł 3 ust. 3

Artykuł 2 ust. 4

---

Artykuł 2 ust. 5

Artykuł 2 ust. 9

Artykuł 3 ust. 8

Artykuł 2 ust. 1

Artykuł 3 ust. 4

Artykuł 2 ust. 6

Artykuł 2 ust. 13

Artykuł 3 ust. 9

Artykuł 2 ust. 3 część pierwsza

Artykuł 3 ust. 5

Artykuł 2 ust. 7

Artykuł 3 ust. 6

Artykuł 2 ust. 8

Artykuł 2 ust. 5

Artykuł 65

Artykuł 2 ust. 9 zdanie pierwsze

Artykuł 2 ust. 7

Artykuł 3 ust. 12

Artykuł 3 ust. 7

Artykuł 2 ust. 9 zdanie drugie

Artykuł 4 ust. 2 akapit pierwszy

---

---

---

---

---

---

---

Artykuł 4 ust. 2 akapit drugi

Artykuł 2 ust. 10 lit. a)

---

Artykuł 2 ust. 10 lit. b) akapit pierwszy

Artykuł 3 ust. 8

Artykuł 2 ust. 10 lit. b) akapit drugi

Artykuł 21 ust. 3

Artykuł 2 ust. 11 akapit pierwszy i tiret pierwsze, drugie i trzecie

Artykuł 3 ust. 9

Artykuł 2 ust. 11 akapit drugi

Artykuł 14 ust. 2 i art. 15 ust. 4

Artykuł 2 ust. 12

Artykuł 2 ust. 6

Artykuł 3 ust. 11

Artykuł 2 ust. 5

Artykuł 3 ust. 11

Artykuł 2 ust. 13

Artykuł 3 ust. 12

Artykuł 2 ust. 14

Artykuł 3 ust. 13

---

---

---

---

---

---

---

Artykuł 3 ust. 14, 15, 16, 17 i 18

Artykuł 3 akapit pierwszy słowa wstępne

Artykuł 12 słowa wstępne

Artykuł 3 akapit pierwszy lit. a)

Artykuł 12 ust. 1 i 2

Artykuł 3 akapit pierwszy lit. b)

Artykuł 12 ust. 3

Artykuł 3 akapit pierwszy lit. c)

Artykuł 12 ust. 4 i 5

Artykuł 3 akapit pierwszy lit. d)

Artykuł 12 ust. 6

Artykuł 3 akapit pierwszy lit. e)

Artykuł 12 ust. 7

Artykuł 3 akapit pierwszy lit. f)

Artykuł 12 ust. 8

Artykuł 3 akapit drugi

---

Artykuł 5 ust. 1

Artykuł 73 ust. 1 i 2

---

---

---

---

---

---

---

Artykuł 73 ust. 3 i 4

Artykuł 5 ust. 2

Artykuł 71 ust. 1 akapit drugi

Artykuł 6 ust. 1 słowa wstępne

Artykuł 13 ust. 1 słowa wstępne

Artykuł 6 ust. 1 akapit pierwszy tiret pierwsze

Art. 13 ust. 1 lit. a)

Artykuł 6 ust. 1 akapit pierwszy tiret drugie

Artykuł 13 ust. 1 lit. b)

Artykuł 6 ust. 1 akapit pierwszy tiret trzecie

Artykuł 13 ust. 1 lit. c)

Artykuł 6 ust. 1 akapit pierwszy tiret czwarte

Artykuł 13 ust. 1 lit. d)

---

---

---

---

---

---

---

Artykuł 13 ust. 1 lit. e)

Artykuł 6 ust. 1 akapit pierwszy tiret piąte

Artykuł 13 ust. 1 lit. f)

Artykuł 6 ust. 1 akapit pierwszy tiret szóste

Artykuł 13 ust. 1 lit. g)

Artykuł 6 ust. 1 akapit pierwszy tiret siódme

Artykuł 13 ust. 1 lit. h)

Artykuł 6 ust. 1 akapit pierwszy tiret ósme

Artykuł 13 ust. 1 lit. i)

Artykuł 6 ust. 1 akapit pierwszy tiret dziewiąte

Artykuł 13 ust. 1 lit. j)

Artykuł 6 ust. 1 akapit pierwszy tiret dziesiąte

Artykuł 13 ust. 1 lit. k)

Artykuł 6 ust. 1 akapit drugi

Artykuł 13 ust. 1 akapit drugi

Artykuł 6 ust. 2

Artykuł 13 ust. 2

---

---

---

---

---

---

---

Artykuł 14

Artykuł 7

Artykuł 6 ust. 2

Artykuł 8 akapit pierwszy

Artykuł 4 ust. 3

Artykuł 6 ust. 1

Artykuł 8 akapit drugi

---

Artykuł 9 ust. 1 pierwsza część zdania

Artykuł 15 ust. 1 akapit pierwszy

Artykuł 9 ust. 1 druga część zdania

---

Artykuł 9 ust. 2

Artykuł 6 ust. 3

Artykuł 9 ust. 3 akapit pierwszy zdanie pierwsze i drugie

Artykuł 15 ust. 1 akapit drugi słowa wstępne oraz lit. a) i b)

Artykuł 9 ust. 3 akapit pierwszy zdanie trzecie

Artykuł 15 ust. 2

---

---

---

---

---

---

---

Artykuł 15 ust. 3, 4 i 5

Artykuł 9 ust. 3 akapit drugi

---

Artykuł 9 ust. 3 akapit trzeci

Artykuł 10 ust. 1

Artykuł 9 ust. 3 akapit czwarty

Artykuł 10 ust. 2

Artykuł 9 ust. 3 akapit piąty

Artykuł 10 ust. 3

Artykuł 9 ust. 3 akapit szósty

Artykuł 10 ust. 4

Artykuł 9 ust. 4 pierwsza część zdania pierwszego

Artykuł 16 ust. 2 akapit pierwszy

Artykuł 9 ust. 4 druga część zdania pierwszego

Artykuł 16 ust. 3 akapit pierwszy

Artykuł 9 ust. 4 zdanie drugie

Artykuł 15 ust. 1 akapit drugi lit. f)

---

---

---

---

---

---

---

Artykuł 16 ust. 2 akapit drugi

---

---

---

---

---

---

---

Artykuł 16 ust. 3 akapit drugi oraz ust. 4 i 5

---

---

---

---

---

---

---

Artykuł 17

Artykuł 9 ust. 5 akapit pierwszy

Artykuł 15 ust. 1 akapit drugi lit. c)

---

---

---

---

---

---

---

Artykuł 15 ust. 1 akapit drugi lit. d)

Artykuł 9 ust. 5 akapit drugi

---

Artykuł 9 ust. 6 akapit pierwszy

Artykuł 15 ust. 1 akapit drugi lit. e)

Artykuł 9 ust. 6 akapit drugi

---

Artykuł 9 ust. 7

---

Artykuł 9 ust. 8

Artykuł 7 i art. 18 ust. 1

---

---

---

---

---

---

---

Artykuł 18 ust. 2, 3 i 4

Artykuł 10

Artykuł 19

Artykuł 11

Artykuł 20

Artykuł 12 ust. 1

Artykuł 21 ust. 1

Artykuł 12 ust. 2 zdanie pierwsze

Artykuł 21 ust. 2 akapit pierwszy

Artykuł 12 ust. 2 zdanie drugie

Artykuł 21 ust. 2 akapit drugi

Artykuł 12 ust. 2 zdanie trzecie

---

Artykuł 13 ust. 1

Artykuł 22 ust. 1

---

---

---

---

---

---

---

Artykuł 22 ust. 2 i 3

Artykuł 13 ust. 2 słowa wstępne

Artykuł 22 ust. 4 słowa wstępne

Artykuł 13 ust. 2 tiret pierwsze

Artykuł 22 ust. 4 lit. a)

Artykuł 13 ust. 2 tiret drugie

Artykuł 22 ust. 4 lit. b)

Artykuł 13 ust. 2 tiret trzecie

Artykuł 22 ust. 4 lit. c)

Artykuł 13 ust. 2 tiret czwarte

---

---

---

---

---

---

---

---

Artykuł 22 ust. 4 lit. d)

---

---

---

---

---

---

---

Artykuł 23

---

---

---

---

---

---

---

Artykuł 24

---

---

---

---

---

---

---

Artykuł 25 ust. 1 akapit pierwszy i drugi

Artykuł 14 słowa wstępne

Artykuł 9 ust. 1 pierwsza część zdania oraz art. 25 ust. 1 akapit trzeci słowa wstępne

Artykuł 14 tiret pierwsze

Artykuł 9 ust. 1 druga część zdania

Artykuł 14 tiret drugie

Artykuł 8 pkt 2 i art. 15 ust. 1 lit. c)

Artykuł 14 tiret trzecie

Artykuł 25 ust. 1 akapit trzeci

---

---

---

---

---

---

---

Artykuł 25 ust. 2-7

Artykuł 15 ust. 1 słowa wstępne oraz tiret pierwsze i drugie

Artykuł 12 ust. 1 akapit pierwszy

Artykuł 26 ust. 1 akapit pierwszy oraz lit. a) i b)

Artykuł 15 ust. 1 tiret trzecie

Artykuł 26 ust. 1 akapit pierwszy lit. c)

---

---

---

---

---

---

---

Artykuł 26 ust. 1 lit. d)

Artykuł 15 ust. 1 akapit drugi

Artykuł 26 ust. 1 akapit drugi

---

---

---

---

---

---

---

---

Artykuł 15 ust. 2

Artykuł 26 ust. 2 lit. h)

Artykuł 15 ust. 4

Artykuł 26 ust. 3

Artykuł 15 ust. 5

Artykuł 26 ust. 2 słowa wstępne oraz lit. a) i b)

---

---

---

---

---

---

---

Artykuł 26 ust. 2 lit. c)-g)

Artykuł 15a akapit pierwszy

Artykuł 27 ust. 1

Artykuł 15a akapit drugi

Artykuł 27 ust. 2

Artykuł 15a akapit trzeci

Artykuł 27 ust. 3

Artykuł 15a akapit 4 i 5

Artykuł 27 ust. 4

Artykuł 15a akapit szósty

Artykuł 27 ust. 5

Artykuł 16 ust. 1

Artykuł 11 ust. 1 zdanie pierwsze i art. 11 ust. 2

Artykuł 66 ust. 1 akapit pierwszy

---

---

---

---

---

---

---

Artykuł 66 ust. 1 akapit drugi

Artykuł 16 ust. 2 zdanie pierwsze

Artykuł 29 słowa wstępne

Artykuł 16 ust. 2 zdanie drugie

---

Artykuł 16 ust. 3 zdanie pierwsze

Artykuł 11 ust. 1 zdanie drugie

Artykuł 66 ust. 2

Artykuł 16 ust. 3 zdanie drugie

---

Artykuł 16 ust. 3 zdanie trzecie

Artykuł 11 ust. 3

Artykuł 66 ust. 3

Artykuł 16 ust. 4

---

---

---

---

---

---

---

---

Artykuł 67

---

---

---

---

---

---

---

---

---

---

---

---

---

---

---

Artykuł 29

Artykuł 17

Artykuł 11

Artykuł 28

Artykuł 18 ust. 1

---

Artykuł 18 ust. 2

Artykuł 16 ust. 3 akapit drugi

Artykuł 19 ust. 2 i 3

---

Artykuł 20 ust. 1 i 2

---

Artykuł 20 ust. 3

Artykuł 18

Artykuł 17

Artykuł 72

Artykuł 22

Artykuł 16

Artykuł 22

Artykuł 19

Artykuł 74

---

---

---

---

---

---

---

Artykuł 2 ust. 1

Załącznik I ust. 1 słów wstępnych

Artykuł 2 ust. 2

Załącznik I ust. 2 słów wstępnych

Załącznik I słowa wstępne akapit pierwszy

---

---

---

---

---

---

---

Załącznik I słowa wstępne akapit drugi i trzeci

Załącznik I pkt 1

Załącznik I pkt 1

Załącznik I pkt 2.1-2.5 lit. b)

Załącznik I pkt 2.1-2.5 lit. b)

---

---

---

---

---

---

---

Załącznik I pkt 2.5 lit. c)

Załącznik I pkt 2.6

Załącznik I pkt 2.6

Załącznik I pkt 3

Załącznik I pkt 3

Załącznik I pkt 4.1-4.6

Załącznik I pkt 4.1-4.6

---

---

---

---

---

---

---

Załącznik I pkt 4.7

Załącznik I pkt 5 słowa wstępne

---

Załącznik I pkt 5.1-2.5 lit. b)

Załącznik I pkt 5.1-5.3 lit. b)

---

---

---

---

---

---

---

Załącznik I pkt 5.3 lit. c)-e)

Załącznik I pkt 5.4

Załącznik I pkt 5.4

Załącznik I pkt 6.1 lit. a) i b)

Załącznik I pkt 6.1 lit. a) i b)

---

---

---

---

---

---

---

Załącznik I pkt 6.1 lit. c)

Załącznik I pkt 6.2-6.4 lit. b)

Załącznik I pkt 6.2-6.4 lit. b) ppkt (ii)

---

---

---

---

---

---

---

Załącznik I pkt 6.4 lit. b) ppkt (iii)

Załącznik I pkt 6.4 lit. c)-pkt 6.6 lit. c)

Załącznik I pkt 6.4 lit. c)-pkt 6.6 lit. c)

---

---

---

---

---

---

---

Załącznik I pkt 6.6 lit. c) ostatnie zdanie

Załącznik I pkt 6.7-6.8

Załącznik I pkt 6.7-6.8

---

---

---

---

---

---

---

Załącznik I pkt 6.9 i 6.10

Załącznik II

---

Załącznik III

Załącznik II

---

---

---

---

---

---

---

Załącznik II pkt 13

Załącznik IV słowa wstępne

Artykuł 3 ust. 9

Załącznik IV pkt 1-11

Załącznik III

Załącznik IV pkt 12

---

Załącznik V ust. 1 lit. a)

Załącznik IV ust. 1 lit. a)

---

---

---

---

---

---

---

Załącznik IV pkt 1 lit. b)

Załącznik V ust. 1 lit. b)-g)

Załącznik IV ust. 1 lit. c)-h)

Załącznik V pkt 2-5

Załącznik IV pkt 2-5

Artykuł 2 ust. 2

Artykuł 51 ust. 1

Artykuł 2 ust. 3

---

Artykuł 2 ust. 4

Artykuł 57 ust. 1

Artykuł 2 ust. 8

Artykuł 4 ust. 1 akapit trzeci

Artykuł 2 ust. 10

Artykuł 51 ust. 3

Artykuł 2 ust. 11

Artykuł 51 ust. 2

Artykuł 2 ust. 12

Artykuł 51 ust. 4

Artykuł 2 ust. 15

Artykuł 51 ust. 5

Artykuł 2 ust. 16

Artykuł 3 ust. 33

Artykuł 2 ust. 17

Artykuł 3 ust. 34

Artykuł 2 ust. 18

Artykuł 3 ust. 35

Artykuł 2 ust. 19

---

Artykuł 2 ust. 20

Artykuł 3 ust. 36

Artykuł 2 ust. 21

Artykuł 51 ust. 6

Artykuł 2 ust. 22

Artykuł 51 ust. 7

Artykuł 2 ust. 23

Artykuł 51 ust. 8

Artykuł 2 ust. 24

Artykuł 51 ust. 9

Artykuł 2 ust. 25

Artykuł 51 ust. 10

Artykuł 2 ust. 26

Artykuł 51 ust. 11

Artykuł 2 ust. 27

---

Artykuł 2 ust. 28

Artykuł 57 ust. 1

Artykuł 2 ust. 29

---

Artykuł 2 ust. 30

Artykuł 51 ust. 12

Artykuł 2 ust. 31

Załącznik VII część 2 zdanie pierwsze

Załącznik VIII część 3 pkt 1

Artykuł 2 ust. 32

---

Artykuł 2 ust. 33

Artykuł 51 ust. 13

Artykuł 3 ust. 2

Artykuł 4 ust. 1 akapit drugi

Artykuł 4 ust. 1-3

Artykuł 4 ust. 1 akapit pierwszy i drugi

Artykuł 4 ust. 4

Artykuł 57 ust. 2

Artykuł 5 ust. 1

Artykuł 53 ust. 1 akapit pierwszy

Artykuł 5 ust. 2

Artykuł 53 ust. 1 lit. a) i b)

Artykuł 5 ust. 3 lit. a)

Artykuł 53 ust. 2

Artykuł 5 ust. 3 lit. b)

Artykuł 53 ust. 3

Artykuł 5 ust. 3 akapit trzeci

Artykuł 53 ust. 4

Artykuł 5 ust. 4

---

Artykuł 5 ust. 5

Artykuł 53 ust. 6

Artykuł 5 ust. 6

Artykuł 52

Artykuł 5 ust. 7

Załącznik VII część 4 pkt 1

Artykuł 5 ust. 8 akapit pierwszy

Załącznik VII część 4 pkt 2

Artykuł 5 ust. 8 akapit drugi

Artykuł 53 ust. 5

Artykuł 5 ust. 9

---

Artykuł 5 ust. 10

Artykuł 53 ust. 7

Artykuł 5 ust. 11, 12 i 13

---

Artykuł 6

---

Artykuł 7 ust. 1 słowa wstępne oraz tiret pierwsze, drugie, trzecie i czwarte

Artykuł 58

Artykuł 7 ust. 1 część druga

---

Artykuł 7 ust. 2

---

Artykuł 8 ust. 1

Artykuł 8 słowa wstępne i pkt 1

Artykuł 8 ust. 2

Załącznik VII część 6 pkt 1

Artykuł 8 ust. 3

Załącznik VII część 6 pkt 2

Artykuł 8 ust. 4

Załącznik VII część 6 pkt 3

Artykuł 8 ust. 5

---

Artykuł 9 ust. 1 słowa wstępne

Artykuł 56 ust. 1 słowa wstępne

Artykuł 9 ust. 1 akapit pierwszy tiret pierwsze, drugie i trzecie

Artykuł 56 ust. 1 lit. a), b) i c)

Artykuł 9 ust. 1 akapit drugi

Artykuł 56 akapit drugi

Artykuł 9 ust. 1 akapit trzeci

Załącznik VII część 8 pkt 4

Artykuł 9 ust. 2

Artykuł 57 ust. 3

Artykuł 9 ust. 3

Załącznik VII część 8 pkt 1

Artykuł 9 ust. 4

Załącznik VII część 8 pkt 2

Artykuł 9 ust. 5

Załącznik VII część 8 pkt 3

Artykuł 10

Artykuł 4 ust. 9

Artykuł 9 ust. 2

Artykuł 11 ust. 1 zdanie trzecie do szóstego

---

Artykuł 12 ust. 1 akapit drugi

Artykuł 59 ust. 1 akapit pierwszy

Artykuł 12 ust. 1 akapit trzeci

Artykuł 59 ust. 1 akapit drugi

Artykuł 12 ust. 2

Artykuł 59 ust. 2

Artykuł 12 ust. 3

Artykuł 59 ust. 3

Artykuł 13 ust. 2 i 3

---

Artykuł 14

Artykuł 19

Artykuł 16

Artykuł 70

Załącznik I słowa wstępne zdanie pierwsze i drugie

Artykuł 50

Załącznik I słowa wstępne zdanie trzecie oraz lista czynności

Załącznik VII część 1

Załącznik IIA część I

Załącznik VII część 2

Załącznik IIA część 2

Załącznik VII część 3

Załącznik IIA część II akapit 6 ostatnie zdanie

---

Załącznik IIB pkt 1 zdanie pierwsze i drugie

Artykuł 53 ust. 1 lit. b)

Załącznik IIB pkt 1 zdanie trzecie

Artykuł 53 ust. 1 akapit drugi

Załącznik IIB pkt 2

Załącznik VII część 5

Załącznik IIB pkt 2 akapit drugi ppkt (i) oraz tabela

---

Załącznik III pkt 1

---

Załącznik III pkt 2

Załącznik VII część 7 pkt 1

Załącznik III pkt 3

Załącznik VII część 7 pkt 2

Załącznik III pkt 4

Załącznik VII część 7 pkt 3

Artykuł 1 akapit drugi

---

Artykuł 2 ust. 1

Artykuł 37 ust. 1 akapit pierwszy

Artykuł 2 ust. 2 słowa wstępne

Artykuł 37 ust. 2 słowa wstępne

Artykuł 2 ust. 2 lit. a) słowa wstępne

Artykuł 37 ust. 2 lit. a) słowa wstępne

Artykuł 2 ust. 2 lit. a) ppkt (i)-(v)

Artykuł 37 ust. 2 lit. a) ppkt (i)

Artykuł 2 ust. 2 lit. a) ppkt (vi)

Artykuł 37 ust. 2 lit. a) ppkt (ii)

Artykuł 2 ust. 2 lit. a) ppkt (vii)

Artykuł 37 ust. 2 lit. a) ppkt (iii)

Artykuł 2 ust. 2 lit. a) ppkt (viii)

Artykuł 37 ust. 2 lit. a) ppkt (iv)

Artykuł 2 ust. 2 lit. b)

Artykuł 37 ust. 2 lit. b)

Artykuł 3 ust. 2 akapit pierwszy

Artykuł 3 ust. 26

Artykuł 3 ust. 2 akapit drugi

---

Artykuł 3 ust. 3

Artykuł 3 ust. 27

Artykuł 3 ust. 4 akapit pierwszy

Artykuł 3 ust. 28

Artykuł 3 ust. 4 akapit drugi

Artykuł 37 ust. 1 akapit drugi

Artykuł 3 ust. 5 akapit pierwszy

Artykuł 3 ust. 29

Artykuł 3 ust. 5 akapit drugi

Artykuł 37 ust. 1 akapit trzeci

Artykuł 3 ust. 5 akapit trzeci

Artykuł 37 ust. 1 akapit drugi

Artykuł 3 ust. 6

Załącznik VI część 1 lit. (a)

Artykuł 3 ust. 7

Artykuł 3 ust. 30

---

---

---

---

---

---

---

Załącznik VI część 1 lit. (b)

Artykuł 3 ust. 10

Artykuł 3 ust. 31

Artykuł 3 ust. 13

Artykuł 3 ust. 32

Artykuł 4 ust. 2

Artykuł 38

Artykuł 4 ust. 4 słowa wstępne oraz lit. a) i b)

Artykuł 39 ust. 1 słowa wstępne oraz lit. a) i b)

Artykuł 4 ust. 4 lit. c)

Artykuł 39 ust. 1 lit e)

Artykuł 4 ust. 5

Artykuł 39 ust. 2

Artykuł 4 ust. 6

Artykuł 39 ust. 3

Artykuł 4 ust. 7

Artykuł 39 ust. 4

Artykuł 4 ust. 8

Artykuł 48

Artykuł 5

Artykuł 46

Artykuł 6 ust. 1 akapit pierwszy

Artykuł 44 ust. 1

Artykuł 6 ust. 1 akapit drugi i art. 6 ust. 2

Artykuł 44 ust. 2

Artykuł 6 ust. 1 akapit trzeci

Artykuł 44 ust. 3 akapit pierwszy

Artykuł 6 ust. 1 akapit czwarty

Artykuł 44 ust. 3 akapit drugi

Artykuł 6 ust. 3

Artykuł 44 ust. 4

Artykuł 6 ust. 4 akapit pierwszy zdanie pierwsze i drugie oraz art. 6 ust. 4 akapit drugi

Artykuł 45 ust. 1

Artykuł 6 ust. 4 akapit pierwszy zdanie trzecie

Artykuł 45 ust. 2

Artykuł 6 ust. 4 akapit trzeci

Artykuł 45 ust. 3 akapit drugi

Artykuł 6 ust. 4 akapit czwarty

Artykuł 45 ust. 4

Artykuł 6 ust. 5

Artykuł 40 ust. 1

Artykuł 6 ust. 6

Artykuł 44 ust. 5

Artykuł 6 ust. 7

Artykuł 44 ust. 6

Artykuł 6 ust. 8

Artykuł 44 ust. 7

Artykuł 7 ust. 1 i art. 7 ust. 2 akapit pierwszy

Artykuł 40 ust. 2 akapit pierwszy

Artykuł 7 ust. 2 akapit drugi

Artykuł 40 ust. 2 akapit drugi

Artykuł 7 ust. 3 i art. 11 ust. 8 słowa wstępne akapit pierwszy

Załącznik VI część 6 pkt 2.7 część pierwsza

Artykuł 7 ust. 4

Artykuł 40 ust. 2 akapit drugi

Artykuł 7 ust. 5

---

Artykuł 8 ust. 1

Artykuł 39 ust. 1 lit. c)

Artykuł 8 ust. 2

Artykuł 40 ust. 3

Artykuł 8 ust. 3

---

Artykuł 8 ust. 4 akapit pierwszy

Artykuł 40 ust. 4 akapit pierwszy

Artykuł 8 ust. 4 akapit drugi

Załącznik VI część 6 pkt 3.2 część pierwsza

Artykuł 8 ust. 4 akapit trzeci

Załącznik VI część 6 pkt 3.2 część druga

Artykuł 8 ust. 4 akapit czwarty

---

Artykuł 8 ust. 5

Artykuł 40 ust. 4 akapit drugi i trzeci

Artykuł 8 ust. 6

Artykuł 39 ust. 1 lit. c) i d)

Artykuł 8 ust. 7

Artykuł 40 ust. 4

Artykuł 8 ust. 8

---

Artykuł 9 akapit pierwszy

Artykuł 47 ust. 1

Artykuł 9 akapit drugi

Artykuł 47 ust. 2

Artykuł 9 akapit trzeci

Artykuł 47 ust. 3

Artykuł 10 ust. 1 i 2

---

Artykuł 10 ust. 3 zdanie pierwsze

Artykuł 42 ust. 2

Artykuł 10 ust. 3 zdanie drugie

---

Artykuł 10 ust. 4

Artykuł 42 ust. 3

Artykuł 10 ust. 5

Załącznik VI część 6 pkt 1.3 część druga

Artykuł 11 ust. 1

Artykuł 42 ust. 1

Artykuł 11 ust. 2

Załącznik VI część 6 pkt 2.1

Artykuł 11 ust. 3

Załącznik VI część 6 pkt 2.2

Artykuł 11 ust. 4

Załącznik VI część 6 pkt 2.3

Artykuł 11 ust. 5

Załącznik VI część 6 pkt 2.4

Artykuł 11 ust. 6

Załącznik VI część 6 pkt 2.5

Artykuł 11 ust. 7 akapit pierwszy zdanie pierwsze częśc pierwsza

Załącznik VI część 6 pkt 2.6 część pierwsza

Artykuł 11 ust. 7 akapit pierwszy zdanie pierwsze część druga

Załącznik VI część 6 pkt 2.6 lit. a)

Artykuł 11 ust. 7 akapit pierwszy zdanie drugie

---

Artykuł 11 ust. 7 akapit drugi

---

Artykuł 11 ust. 7 lit. a)

Załącznik VI część 6 pkt 2.6 lit. b)

Artykuł 11 ust. 7 lit. b) i c)

---

Artykuł 11 ust. 7 lit. d)

Załącznik VI część 6 pkt 2.6 lit. c)

Artykuł 11 ust. 7 lit. e) i f)

---

Artykuł 11 ust. 8 akapit pierwszy lit. a) i b)

Załącznik VI część 3 pkt 1 akapit pierwszy i drugi

Artykuł 11 ust. 8 lit. c)

Załącznik VI część 6 pkt 2.7 część druga

Artykuł 11 ust. 8 lit. d)

Załącznik VI część 4 pkt 2.1 akapit drugi

Artykuł 11 ust. 8 akapit drugi

Załącznik VI część 6 pkt 2.7 część trzecia

Artykuł 11 ust. 9

Artykuł 42 ust. 4

Artykuł 11 ust. 10 lit. a), b) i c)

Załącznik VI część 8 pkt 1.1 lit. a), b) i c)

Artykuł 11 ust. 10 lit. d)

Załącznik VI część 8 pkt 1.1 lit. d)

Artykuł 11 ust. 11

Załącznik VI część 8 pkt 1.2

Artykuł 11 ust. 12

Załącznik VI część 8 pkt 1.3

Artykuł 11 ust. 13

Artykuł 42 ust. 5 akapit pierwszy

---

---

---

---

---

---

---

Artykuł 42 ust. 5 akapit drugi

Artykuł 11 ust. 14

Załącznik VI część 6 pkt 3.1

Artykuł 11 ust. 15

Artykuł 39 ust. 1 lit. e)

Artykuł 11 ust. 16

Załącznik VI część 8 pkt 2

Artykuł 11 ust. 17

Artykuł 9 ust. 2 lit. a)

Artykuł 12 ust. 1

Artykuł 49 ust. 1

Artykuł 12 ust. 2 zdanie pierwsze

Artykuł 49 ust. 2

Artykuł 12 ust. 2 zdanie drugie

---

Artykuł 12 ust. 2 zdanie trzecie

Artykuł 49 ust. 3

Artykuł 13 ust. 1

Artykuł 39 ust. 1 lit. f)

Artykuł 13 ust. 2

Artykuł 41

Artykuł 13 ust. 3

Artykuł 40 ust. 5

Artykuł 13 ust. 4

Załącznik VI część 3 pkt 2

Artykuł 14

---

Artykuł 15

---

Artykuł 16

---

Artykuł 17 ust. 2 i 3

---

Artykuł 20

---

Załącznik I

Załącznik VI część 2

Załącznik II część pierwsza (nie numerowana)

Załącznik VI część 4 pkt 1

Załącznik II pkt 1 słowa wstępne

Załącznik VI część 4 pkt 2.1

Załącznik II pkt 1.1-1.2

Załącznik VI część 4 pkt 2.2-2.3

Załącznik II pkt 1.3

---

Załącznik II pkt 2.1

Załącznik VI część 4 pkt 3.1

---

---

---

---

---

---

---

Załącznik VI część 4 pkt 3.2

Załącznik II pkt 2.2

Załącznik VI część 4 pkt 3.3

Załącznik II pkt 3

Załącznik VI część 4 pkt 4

Załącznik III

Załącznik VI część 6 pkt 1

Załącznik IV tabela

Załącznik VI część 5

Załącznik IV zdanie ostatnie

---

Załącznik V lit. a) tabela

Załącznik VI część 3 pkt 1.1

Załącznik V lit. a) zdanie ostatnie

---

Załącznik V lit. b) tabela

Załącznik VI część 3 pkt 1.2

Załącznik V lit. b) zdanie ostatnie

---

Załącznik II lit. c)

Załącznik VI część 3 pkt 1.3

Załącznik V lit. d)

Załącznik VI część 3 pkt 1.4

Załącznik V lit. e)

Załącznik VI część 3 pkt 1.5

Załącznik V lit. f)

Załącznik VI część 3 pkt 3

Załącznik VI

Załącznik VI część 7

Artykuł 1

Artykuł 30

Artykuł 2 ust. 2

Załącznik V część 1 pkt 1 oraz część 2 pkt 2

Artykuł 2 ust. 3 część druga

Załącznik V część 1 pkt 1 oraz część 2 pkt 1

---

---

---

---

---

---

---

Załącznik V część 1 pkt 1 zdanie ostatnie

Artykuł 2 ust. 4

---

Artykuł 2 ust. 6

Artykuł 3 ust. 20

Artykuł 2 ust. 7 akapit pierwszy

Artykuł 3 ust. 18

Artykuł 2 ust. 7 akapit drugi oraz lit. a) i b)

Artykuł 30 akapit drugi

Artykuł 2 ust. 7 akapit drugi lit. j)

---

Artykuł 2 ust. 7 akapit trzeci

---

---

---

---

---

---

---

---

Artykuł 31 ust. 1

Artykuł 2 ust. 7 akapit czwarty

Artykuł 31 ust. 2

Artykuł 2 ust. 8

Artykuł 3 ust. 23

Artykuł 2 ust. 9

Artykuł 31 ust. 2

Artykuł 2 ust. 10

---

Artykuł 2 ust. 11

Artykuł 3 ust. 22

Artykuł 2 ust. 12

Artykuł 3 ust. 24

Artykuł 2 ust. 13

---

Artykuł 3

---

Artykuł 4 ust. 1

---

Artykuł 4 ust. 2

Artykuł 32 ust. 2

Artykuł 4 ust. 3-8

---

Artykuł 5 ust. 1

Załącznik V część 1 pkt 2 zdanie ostatnie

Artykuł 5 ust. 2

---

Artykuł 6

---

Artykuł 7 ust. 1

Artykuł 33

Artykuł 7 ust. 2

Artykuł 32 ust. 4

Artykuł 7 ust. 3

Artykuł 32 ust. 5

Artykuł 8 ust. 1

Artykuł 36 ust. 1

Artykuł 8 ust. 2 akapit pierwszy część pierwsza

Artykuł 36 ust. 2 akapit pierwszy część pierwsza

Artykuł 8 ust. 2 akapit pierwszy część druga

---

---

---

---

---

---

---

---

Artykuł 36 ust. 2 akapit pierwszy część druga

---

---

---

---

---

---

---

Artykuł 36 ust. 2 akapit drugi

Artykuł 8 ust. 2 akapit drugi

---

Artykuł 8 ust. 2 lit. a)-d)

---

Artykuł 8 ust. 3 i 4

---

Artykuł 9

Artykuł 32 ust. 1

Artykuł 10 ust. 1 zdanie pierwsze

Artykuł 32 ust. 6

Artykuł 10 ust. 1 zdanie drugie

---

Artykuł 10 ust. 2

---

Artykuł 12

Artykuł 34 ust. 1

---

---

---

---

---

---

---

Artykuł 34 ust. 2, 3 i 4

Artykuł 13

Załącznik V część 3 pkt 8 część trzecia

Artykuł 14

Załącznik V część 4

Artykuł 15

---

Artykuł 18 ust. 2

---

Załącznik I

---

Załącznik II

---

Załącznik III i IV

Załącznik V część 1 pkt 2 i część 2

Załącznik V A

Załącznik V część 1 pkt 3

Załącznik V B

Załącznik V część 2 pkt 3

Załącznik VI A

Załącznik V część 1 pkt 4 i 5

Załącznik VI B

Załącznik V część 2 pkt 4 i 5

Załącznik VII A

Załącznik V część 1 pkt 6 i 7

Załącznik VII B

Załącznik V część 2 pkt 6 i 7

Załącznik VIII A pkt 1

---

Załącznik VIII A pkt 2

Załącznik V część 3 pkt 1 część 1 oraz pkt 2, 3 i 5

---

---

---

---

---

---

---

Załącznik V część 3 pkt 1 część druga

---

---

---

---

---

---

---

Załącznik V część 3 pkt 4

Załącznik VIII A pkt 3

---

Załącznik VIII A pkt 4

Załącznik V część 3 pkt 6

Załącznik VIII A pkt 5

Załącznik V część 3 pkt 7 i 8

Załącznik VIII A pkt 6

Załącznik V część 3 pkt 9 i 10

---

---

---

---

---

---

---

Załącznik V część 4

Załącznik VIII B

---

Załącznik VIII C

---

Załącznik IX

Załącznik IX

Załącznik X

Załącznik X

(1) Dz.U. C 77 z 28.3.2002, s. 1.
(2) Opinia z dnia 14 stycznia 2009 r.
(3) Dz.U. C 325 z 19.12.2008, s. 60.
(4) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 10 marca 2009 r.
(5) Dz.U. L 54 z 25.2.1978, s. 19. ║
(6) Dz.U. L 378 z 31.12.1982, s. 1. ║
(7) Dz.U. L 409 z 31.12.1992, s. 11.
(8) Dz.U. L 257 z 10.10.1996, s. 26. ║
(9) Dz.U. L 85 z 29.3.1999, s. 1. ║
(10) Dz.U. L 332 z 28.12.2000, s. 91.
(11) Dz.U. L 309 z 27.11.2001, s. 1. ║
(12) COM(2005)0446 ║.
(13) COM(2006)0231 ║.
(14) COM(2005)0666 ║.
(15) Dz.U. L 242 z 10.9.2002, s. 1.
(16) Dz.U. L 275 z 25.10.2003, s. 32. ║.
(17) Dz.U. L 175 z 5.7.1985, s. 40. ║
(18) Dz.U. L 10 z 14.1.1997, s. 13. ║
(19) Dz.U. 196 z 16.8.1967, s. 1.
(20) Dz.U. L 143 z 30.4.2004, s. 56.
(21) Konwencja o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska z 1998 r.
(22) Dz.U. L 309 z 27.11.2001, s. 22. ║
(23) Dz.U. L 184 z 17.7.1999, s. 23. ║
(24) Dz.U. L 159 z 29.6.1996, s. 1.
(25) Dz.U. L 117 z 8.5.1990, s. 1.
(26) Dz.U. L 106 z 17.4.2001, s. 1.
(27) Dz.U. L 200 z 30.7.1999, s. 1.
(28) Dz.U. L 312 z 22.11.2008, s. 3.
(29) Decyzja Komisji 2000/532/WE z dnia 3 maja 2000 r. zastępująca decyzję 94/3/WE ustanawiającą wykaz odpadów zgodnie z art. 1 lit. a) dyrektywy Rady 75/442/EWG w sprawie odpadów oraz decyzję Rady 94/904/WE ustanawiającą wykaz odpadów niebezpiecznych zgodnie z art. 1 ust. 4 dyrektywy Rady 91/689/EWG w sprawie odpadów niebezpiecznych (Dz.U. L 226 z 6.9.2000, s. 3).
(30) Dz.U. L 143 z 30.4.2004, s. 87.
(31) Dz.U. L 375 z 31.12.1991, s. 1.
(32) Dz.U. L 372 z 27.12.2006, s. 19
(33) Dz.U. L 328 z 6.12.2008, s. 28.
(34) Dz.U. L ...
(35)+ Dz.U. Proszę wstawić numer, datę i odniesieniu do publikacji.
(36) Rozporządzenie (WE) nr 761/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 marca 2001 r. dopuszczające dobrowolny udział organizacji w systemie zarządzania środowiskiem i audytu środowiskowego we Wspólnocie (EMAS) (Dz.U. L 114 z 24.4.2001, s. 1).
(37) Dz.U. L 41 z 14.2.2003, s. 26.
(38) Dz.U. L 273 z 10.10.2002, s. 1.
(39) Dz.U. L 74 z 27.3.1993, s. 81.
(40) Dz.U. L 30 z 6.2.1993, s. 1.
(41) Dz.U. L 396 z 30.12.2006, s. 1.
(42)* 18 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
(43)** 3 lata od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
(44)* 3 lata od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
(45)** 54 miesiące od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
(46) Dz.U. L 135 z 30.5.1991, s. 40.
(47) Dz.U. L 181 z 4.7.1986, s. 6.
(48) Dz.U. L 327 z 22.12.2000, s. 1.
(49) Dz.U. L 263 z 9.10.2007, s. 1.


Statut europejskiej spółki prywatnej *
PDF 622kWORD 339k
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 10 marca 2009 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady w sprawie statutu europejskiej spółki prywatnej (COM(2008)0396 – C6-0283/2008 – 2008/0130(CNS))

(Procedura konsultacji)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Radzie (COM(2008)0396),

–   uwzględniając art. 308 traktatu WE, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C6-0283/2008),

–   uwzględniając art. 51 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej oraz opinie Komisji Gospodarczej i Monetarnej, jak również Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych (A6-0044/2009),

1.   zatwierdza po poprawkach wniosek Komisji;

2.   zwraca się do Komisji o odpowiednią zmianę jej wniosku, zgodnie z art. 250 ust. 2 traktatu WE;

3.   zwraca się do Rady o poinformowanie go w przypadku uznania za stosowne odejścia od tekstu przyjętego przez Parlament;

4.   występuje o rozpoczęcie postępowania porozumiewawczego przewidzianego we wspólnej deklaracji z dnia 4 marca 1975 r., jeżeli Rada uznałaby za stosowne odejść od przyjętego przez Parlament tekstu;

5.   zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem w przypadku uznania za stosowne wprowadzenia znaczących zmian do wniosku Komisji;

6.   zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

Tekst proponowany przez Komisję   Poprawka
Poprawka 1
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Punkt 2 a preambuły (nowy)
(2a)  Obecne wspólnotowe formy prawne spółki mają charakter transgraniczny. Taki charakter transgraniczny nie powinien stanowić przeszkody w założeniu europejskiej spółki prywatnej (SPE). Bez uszczerbku dla wymogów związanych z rejestracją i w ciągu dwóch lat od rejestracji Komisja i państwa członkowskie powinny jednak przeprowadzić kontrolę ex post, aby sprawdzić, czy SPE posiada wymagany charakter transgraniczny.
Poprawka 2
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Punkt 3 preambuły
(3)  Ponieważ spółka prywatna (zwana dalej "SPE") możliwa do zawiązania w całej Wspólnocie jest przeznaczona dla małych przedsiębiorstw, należy stworzyć formę prawną, która powinna być jak najbardziej jednolita na całym obszarze Wspólnoty i powinna pozostawiać wspólnikom możliwie jak największą swobodę wyboru rozwiązań w umowie spółki, zapewniając jednocześnie wysoki stopień pewności prawnej wspólnikom, wierzycielom, pracownikom oraz osobom trzecim. Z uwagi na fakt, że wspólnikom należy pozwolić na dużą elastyczność i swobodę w organizacji wewnętrznych spraw SPE, prywatny (niepubliczny) charakter spółki powinien znajdować odzwierciedlenie również w zakazie dokonywania ofert publicznych dotyczących udziałów SPE oraz obrotu tymi udziałami na rynkach kapitałowych, w tym dopuszczania ich do obrotu lub notowań na rynkach regulowanych.
(3)  Zrównoważony i stały wzrost rynku wewnętrznego wymaga kompleksowego zbioru przepisów gospodarczych dostosowanych do potrzeb małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP). Ponieważ spółka prywatna możliwa do zawiązania w całej Wspólnocie jest przeznaczona dla małych przedsiębiorstw, należy stworzyć formę prawną, która powinna być jak najbardziej jednolita na całym obszarze Wspólnoty i powinna pozostawiać wspólnikom możliwie jak największą swobodę wyboru rozwiązań w umowie spółki, zapewniając jednocześnie wysoki stopień pewności prawnej wspólnikom, wierzycielom, pracownikom oraz osobom trzecim. Z uwagi na fakt, że wspólnikom należy pozwolić na dużą elastyczność i swobodę w organizacji wewnętrznych spraw SPE, prywatny (niepubliczny) charakter spółki powinien znajdować odzwierciedlenie również w zakazie dokonywania ofert publicznych dotyczących udziałów SPE oraz obrotu tymi udziałami na rynkach kapitałowych, w tym dopuszczania ich do obrotu lub notowań na rynkach regulowanych.
Poprawka 3
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Punkt 4 preambuły
(4)  Aby umożliwić przedsiębiorstwom czerpanie pełnych korzyści z jednolitego rynku, SPE powinna mieć możliwość posiadania statutowej siedziby i siedziby zarządu w różnych państwach członkowskich oraz przenoszenia statutowej siedziby pomiędzy państwami członkowskimi, w tym bez jednoczesnego przenoszenia zarządu głównego lub siedziby zarządu.
(4)  Aby umożliwić przedsiębiorstwom czerpanie pełnych korzyści z jednolitego rynku, SPE powinna mieć możliwość posiadania statutowej siedziby i siedziby zarządu w różnych państwach członkowskich oraz przenoszenia statutowej siedziby pomiędzy państwami członkowskimi, w tym bez jednoczesnego przenoszenia zarządu głównego lub siedziby zarządu. Równocześnie jednak należy podjąć działania zapobiegające wykorzystywaniu SPE do obchodzenia uzasadnionych wymogów prawnych państw członkowskich.
Poprawka 4
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Punkt 8 preambuły
(8)  W celu zmniejszenia kosztów i obciążeń administracyjnych związanych z rejestracją SPE, formalności rejestracyjne powinny ograniczać się do wymogów niezbędnych z punktu widzenia pewności prawnej, a ważność dokumentów składanych po utworzeniu SPE powinna być sprawdzana jednokrotnie, przed lub po rejestracji. W kontekście rejestracji właściwe jest, aby stosowane były rejestry wskazane w pierwszej dyrektywie Rady 68/151/EWG z dnia 9 marca 1968 r. w sprawie koordynacji gwarancji, jakie są wymagane w państwach członkowskich od spółek w rozumieniu art. 58 ustęp 2 Traktatu, w celu uzyskania ich równoważności w całej Wspólnocie, dla zapewnienia ochrony interesów zarówno wspólników jak i osób trzecich.
(8)  W celu zmniejszenia kosztów i obciążeń administracyjnych związanych z rejestracją SPE, formalności rejestracyjne powinny ograniczać się do wymogów niezbędnych z punktu widzenia pewności prawnej, a ważność dokumentów składanych po utworzeniu SPE powinna podlegać jednorazowej kontroli prewencyjnej. W kontekście rejestracji właściwe jest, aby stosowane były rejestry wskazane w pierwszej dyrektywie Rady 68/151/EWG z dnia 9 marca 1968 r. w sprawie koordynacji gwarancji, jakie są wymagane w państwach członkowskich od spółek w rozumieniu art. 58 ustęp 2 Traktatu, w celu uzyskania ich równoważności w całej Wspólnocie, dla zapewnienia ochrony interesów zarówno wspólników, jak i osób trzecich.
Poprawka 5
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Punkt 8 a preambuły (nowy)
(8a)  Zgodnie z zobowiązaniami Rady i Komisji w dziedzinie e-sprawiedliwości wszystkie formularze związane z założeniem i zarejestrowaniem SPE powinny być dostępne online. Ponadto w celu ograniczenia podwójnego składania dokumentów Komisja powinna prowadzić centralny rejestr posiadający łącza elektroniczne do niezależnych rejestrów krajowych państw członkowskich.
Poprawka 6
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Punkt 8 b preambuły (nowy)
(8b)  Dla zapewnienia przejrzystości i ujawniania rzetelnej informacji o SPE Komisja powinna ustanowić i koordynować bazę danych SPE, dostępną w internecie, w celu gromadzenia, ujawniania, i upowszechniania informacji i szczegółów dotyczących rejestracji SPE, ich siedziby statutowej, głównego miejsca prowadzenia działalności, filii i wszelkich przeniesień siedziby statutowej, przekształceń, łączenia, podziału czy rozwiązania.
Poprawka 7
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Punkt 11 preambuły
(11)  SPE nie powinna podlegać wymogowi dotyczącemu wysokiego obowiązkowego kapitału, który stanowiłby barierę dla tworzenia SPE. Interesy wierzycieli powinny być jednak chronione przed nadmiernymi wypłatami na rzecz wspólników, które mogłyby wpłynąć na zdolność SPE do spłaty swoich długów. W tym celu należy zakazać wypłat, jeżeli po ich dokonaniu zobowiązania SPE przekroczyłyby wartość jej aktywów. Wspólnicy powinni mieć jednak także możliwość żądania od organu zarządzającego SPE podpisania zaświadczenia o wypłacalności.
(11)  SPE nie powinna podlegać wymogowi dotyczącemu wysokiego obowiązkowego kapitału, który stanowiłby barierę dla tworzenia SPE. Interesy wierzycieli powinny być jednak chronione przed nadmiernymi wypłatami na rzecz wspólników, które mogłyby wpłynąć na zdolność SPE do spłaty swoich długów. W tym celu należy zakazać wypłat, jeżeli po ich dokonaniu zobowiązania SPE przekroczyłyby wartość jej aktywów. Wspólnicy powinni mieć jednak także możliwość żądania od organu wykonawczego SPE podpisania zaświadczenia o wypłacalności.
Poprawka 74
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Punkt 15 preambuły
(15)  Prawa pracowników do partycypacji powinny być regulowane przez ustawodawstwo państwa członkowskiego, w którym SPE posiada siedzibę statutową ("macierzystego państwa członkowskiego"). SPE nie powinna być wykorzystywana w celu obchodzenia tych praw. Jeżeli ustawodawstwo krajowe państwa członkowskiego, do którego SPE przenosi swoją siedzibę statutową, nie przewiduje co najmniej takiego samego poziomu partycypacji pracowników jak macierzyste państwo członkowskie, partycypacja pracowników w spółce po przeniesieniu siedziby powinna w określonych przypadkach stanowić przedmiot negocjacji. Jeśli negocjacje nie doprowadzą do osiągnięcia porozumienia, po dokonaniu przeniesienia siedziby w dalszym ciągu będą miały zastosowanie przepisy, które obowiązywały w spółce wcześniej.
(15)  Prawa pracowników do partycypacji powinny być regulowane przez ustawodawstwo państwa członkowskiego, w którym SPE posiada siedzibę statutową ("macierzystego państwa członkowskiego"). Jeżeli prawo macierzystego państwa członkowskiego przewiduje prawa do partycypacji, ogół pracowników SPE powinien mieć prawo wyboru, powołania, rekomendowania lub sprzeciwienia się powołaniu danej liczby członków organu administracyjnego lub nadzorczego SPE. SPE nie powinna być wykorzystywana w celu obchodzenia prawa pracowników do partycypacji. W szczególności należy przewidzieć odpowiednie zabezpieczenia, uniemożliwiające większym spółkom wykorzystywanie statutu SPE do obchodzenia obowiązków wynikających z prawa krajowego i wspólnotowego, które to zabezpieczenia nie obciążałyby nadmiernie małych i średnich przedsiębiorstw pragnących utworzyć SPE z pobudek czysto biznesowych. Jeżeli znacząca część pracowników pracuje w państwach członkowskich przewidujących partycypację pracowników, której poziom wykracza poza poziom partycypacji obowiązujący w macierzystym państwie członkowskim, spółka powinna przeprowadzić z pracownikami negocjacje dotyczące jednolitego systemu partycypacji na poziomie SPE, zgodnie z przepisami dyrektywy Rady 2001/86/WE z dnia 8 października 2001 uzupełniającej statut spółki europejskiej w odniesieniu do uczestnictwa pracowników¹. Do SPE założonych ex nihilo oraz zatrudniających ogółem mniej niż 500 pracowników powinny mieć jednak zastosowanie zindywidualizowane przepisy. Negocjacje w sprawie partycypacji pracowników należy podejmować wyłącznie wtedy, gdy przeważająca cześć pracowników pracuje w ramach korzystniejszego systemu partycypacji, niż ten, który ma zastosowanie w macierzystym państwie członkowskim. Miejsce, w którym pracownik jest zwykle zatrudniony, należy rozumieć jako państwo członkowskie, w którym w normalnych warunkach prowadzi on swoją działalność pracowniczą, nawet jeżeli zostaje czasowo oddelegowany do innego miejsca.
__________________________________
1 Dz.U. L 294 z 10.11.2001, s. 22.
Poprawka 75
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Punkt 15a preambuły (nowy)
(15a)  Przepisy w sprawie ewentualnego negocjowania uzgodnień dotyczących partycypacji nie powinny osłabiać dynamiki SPE swą zbyt sztywną konstrukcją. W przypadku gdy rozmiar i/lub wykorzystanie pracowników danej SPE ulegnie znacznej zmianie, np. za sprawą poważnej transakcji lub przeniesienia działalności między państwami członkowskimi, należy dostosować obowiązujące uzgodnienia dotyczące partycypacji przy jednoczesnym poszanowaniu woli uczestników. Jeżeli obowiązujące uzgodnienia dotyczące partycypacji nie pozwalają na przeprowadzenie wymaganych dostosowań, należy poddać pod ponowną ocenę potrzebę i, jeśli ma zastosowanie, treść uzgodnień dotyczących partycypacji w świetle przepisów mających zastosowanie w przypadku zakładania SPE.
Poprawka 76
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Punkt 15b preambuły (nowy)
(15b)  Jeżeli ustawodawstwo krajowe państwa członkowskiego, do którego SPE przenosi swoją siedzibę statutową, nie przewiduje co najmniej takiego samego poziomu partycypacji pracowników jak macierzyste państwo członkowskie, partycypacja pracowników w spółce po przeniesieniu siedziby powinna w określonych przypadkach stanowić przedmiot negocjacji. Dla dobra spójności i by uniknąć tworzenia luk prawnych, w przypadku przeniesienia statutowej siedziby przepisy dotyczące ewentualnych negocjacji prawa do partycypacji powinny być takie same jak przepisy mające zastosowanie w przypadku zakładania SPE.
Poprawka 9
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Punkt 16 preambuły
(16)  Prawa pracowników inne niż prawa partycypacji powinny pozostać objęte przepisami dyrektywy Rady 94/45/WE z dnia 22 września 1994 r. w sprawie ustanowienia Europejskiej Rady Zakładowej lub trybu informowania i konsultowania pracowników w przedsiębiorstwach lub w grupach przedsiębiorstw o zasięgu wspólnotowym, dyrektywy Rady 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych, dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów oraz dyrektywy 2002/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. ustanawiającej ogólne ramowe warunki informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej.
(16)  Prawa pracowników powinny pozostać objęte przepisami prawa wspólnotowego i jego środkami wykonawczymi w państwach członkowskich, w szczególności przepisami dyrektywy Rady 94/45/WE z dnia 22 września 1994 r. w sprawie ustanowienia Europejskiej Rady Zakładowej lub trybu informowania i konsultowania pracowników w przedsiębiorstwach lub w grupach przedsiębiorstw o zasięgu wspólnotowym, dyrektywy Rady 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych, dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów oraz dyrektywy 2002/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. ustanawiającej ogólne ramowe warunki informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej.
Poprawka 77
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Punkt 17 preambuły
(17)  Państwa członkowskie powinny ustanowić przepisy dotyczące sankcji stosowanych w przypadku naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia, w tym naruszenia obowiązku uregulowania w umowie spółki SPE kwestii wskazanych w niniejszym rozporządzeniu, oraz zapewnić ich stosowanie. Sankcje te muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
(17)  Państwa członkowskie powinny ustanowić przepisy dotyczące sankcji stosowanych w przypadku naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia, w tym naruszenia obowiązku uregulowania w umowie spółki SPE kwestii wskazanych w niniejszym rozporządzeniu, a także przepisy mające zastosowanie do partycypacji pracowników oraz zapewnić ich stosowanie. Sankcje te muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Poprawka 10
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 1 – litera (b)
(b) "wypłaty" oznaczają wszelkie korzyści finansowe czerpane przez wspólnika bezpośrednio lub pośrednio ze SPE w związku z posiadanymi przez niego udziałami, w tym przelewy pieniężne i przeniesienie mienia, a także zaciągnięcie zobowiązania;
(b) "wypłaty" oznaczają wszelkie korzyści finansowe, które nie są równoważone przez pełne prawo do odszkodowania lub zwrotu i które są czerpane przez wspólnika bezpośrednio lub pośrednio ze SPE w związku z posiadanymi przez niego udziałami, w tym przelewy pieniężne i przeniesienie mienia, a także zaciągnięcie zobowiązania;
Poprawka 12
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 1 – litera (d)
(d) "organ zarządzający" oznacza co najmniej jednego dyrektora zarządzającego, zarząd (w systemie dualistycznym) lub radę administracyjną (w systemie monistycznym), którzy są wskazani w umowie spółki SPE jako organ odpowiedzialny za zarządzanie SPE;
(d) "organ wykonawczy" oznacza co najmniej jednego dyrektora zarządzającego, zarząd (w systemie dualistycznym) lub radę administracyjną (w systemie monistycznym), którzy są wskazani w umowie spółki SPE jako organ odpowiedzialny za zarządzanie SPE;
Poprawka 13
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 1 – litera (e)
(e) "organ nadzorczy" oznacza radę nadzorczą (w systemie dualistycznym), która jest wskazana w umowie spółki SPE jako organ odpowiedzialny za nadzorowanie organu zarządzającego;
(e) "organ nadzorczy" oznacza radę nadzorczą (w systemie dualistycznym), w przypadku gdy jest ona wskazana w umowie spółki SPE jako organ odpowiedzialny za nadzorowanie organu zarządzającego;
Poprawka 14
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 1 – litera (ea) (nowa)
(ea) "poziom partycypacji pracowników" oznacza odsetek przedstawicieli pracowników w organie administracyjnym lub organie nadzorczym, ich komisjach, lub w grupie zarządzającej odpowiedzialnej za przynoszące zysk jednostki organizacyjne SPE.
Poprawka 15
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – ustęp 1
1.  SPE spełnia następujące wymogi:
1.  SPE jest podmiotem posiadającym osobowość prawną i spełnia następujące wymogi:
(a) jej kapitał dzieli się na udziały;
(a) jej kapitał musi dzielić się na udziały;
(b) odpowiedzialność wspólnika jest ograniczona do wysokości wkładu, który wniósł lub zgodził się wnieść za obejmowaną część kapitału zakładowego;
(b) odpowiedzialność wspólników musi być ograniczona do wysokości wkładu, który wnieśli lub zgodzili się wnieść za obejmowaną część kapitału zakładowego;
(c) posiada osobowość prawną;
(d) jej udziały nie przedmiotem ofert publicznych ani obrotu publicznego;
(d) jej udziały nie mogą być przedmiotem ofert publicznych skierowanych do ogółu inwestorów ani obrotu publicznego; nie wyklucza to jednak ofert skierowanych do pracowników;
(e) może być zawiązana przez jedną osobę fizyczną lub większą ich liczbę i/lub jedną osobę prawną lub większą ich liczbę, zwanych dalej "wspólnikami-założycielami".
(e) może być zawiązana przez jedną osobę fizyczną lub większą ich liczbę i/lub jedną osobę prawną lub większą ich liczbę, zwanych dalej "wspólnikami-założycielami".
Poprawka 70
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – ustęp 1 – litera (ea) (nowa)
(ea) ma ona charakter transgraniczny, o którym świadczy jeden z następujących elementów:
– zamiar prowadzenia działalności transgranicznej lub przedmiot działalności o charakterze korporacyjnym,
– cel prowadzenia znaczącej działalności w więcej niż jednym państwie członkowskim,
– oddziały w różnych państwach członkowskich, lub
– spółka macierzysta zarejestrowana w innym państwie członkowskim.
Poprawka 18
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 7
Statutowa siedziba oraz zarząd główny lub siedziba zarządu SPE mieszczą się we Wspólnocie.
Statutowa siedziba oraz zarząd główny lub siedziba zarządu SPE mieszczą się we Wspólnocie.
SPE nie ma obowiązku posiadać zarządu głównego ani siedziby zarządu w tym samym państwie członkowskim, w którym mieści się jej statutowa siedziba.
SPE nie ma obowiązku posiadać zarządu głównego ani siedziby zarządu w tym samym państwie członkowskim, w którym mieści się jej statutowa siedziba. Jeżeli zarząd główny lub siedziba zarządu SPE znajduje się w państwie członkowskim innym niż państwo, w którym mieści się jej statutowa siedziba, SPE zgłasza do rejestru państwa członkowskiego, w którym znajduje się zarząd główny lub siedziba zarządu, szczegółowe informacje, o których mowa w art. 10 ust. 2 lit. (a), (b) i (c). Informacje zgłaszane do rejestru uważa się za dokładne.
Zgłoszenie dokumentów do europejskiego rejestru centralnego spełnia wymogi dotyczące zgłaszania dokumentów zgodnie z akapitem drugim.
Poprawka 19
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 7 – ustęp 3 a (nowy)
Wszystkie dokumenty prawne związane z SPE należy doręczać na adres statutowej siedziby spółki.
Poprawka 20 i 79
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 ustępy 2 i 3
2.  Umowa spółki SPE jest sporządzana w formie pisemnej i podpisują ją wszyscy wspólnicy-założyciele.
2.  Umowa spółki SPE jest sporządzana w formie pisemnej i podpisują ją wszyscy wspólnicy-założyciele. Dopełnienia dodatkowych formalności może wymagać obowiązujące prawo krajowe, chyba że SPE korzysta z urzędowego wzoru umowy spółki.
3.  Umowa spółki oraz ewentualne zmiany do niej obowiązują:
3.  Umowa spółki oraz ewentualne zmiany do niej obowiązują:
(a) w odniesieniu do wspólników i organu zarządzającego SPE oraz jej organu nadzorczego, jeżeli taki istnieje – od daty jej podpisania, a w przypadku zmian – od daty ich przyjęcia;
(a) w odniesieniu do wspólników i organu wykonawczego SPE oraz jej organu nadzorczego, jeżeli taki istnieje – od daty jej podpisania, a w przypadku zmian – od daty ich przyjęcia;
(b) w odniesieniu do osób trzecich – zgodnie z przepisami odpowiedniego prawa krajowego, które wdrażają art. 3 ust. 5, 6 i 7 dyrektywy 68/151/EWG.
(b) w odniesieniu do osób trzecich – zgodnie z przepisami odpowiedniego prawa krajowego, które wdrażają art. 3 ust. 2, 5, 6 i 7 dyrektywy 68/151/EWG.
Poprawka 21
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 9 – ustęp 3 a (nowy)
3a.  Właściwe rejestry krajowe wysyłają kopię każdej rejestracji SPE oraz kopie wszystkich późniejszych zmian do rejestru europejskiego prowadzonego przez Komisję i właściwe organy krajowe, w którym kopie te są następnie przechowywane. Komisja kontroluje dane wprowadzane do tego rejestru, szczególnie z myślą o uniknięciu możliwych nadużyć i błędów. Jeżeli SPE nie jest w stanie wykazać zgodności z art. 3 ust. 1 lit (ea) w ciągu dwóch lat od rejestracji, zostaje przekształcona w spółkę o formie prawnej zgodnej z odpowiednim prawem krajowym.
Poprawka 22
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 10
1.  Wniosek o rejestrację składają wspólnicy-założyciele SPE lub osoba przez nie upoważniona. Wniosek może być złożony drogą elektroniczną.
1.  Wniosek o rejestrację składają wspólnicy-założyciele SPE lub osoba przez nie upoważniona. Wniosek może być złożony drogą elektroniczną zgodnie z przepisami wykonawczymi do art. 3 ust. 2 dyrektywy 68/151/EWG, znajdującymi się w obowiązującym prawie krajowym.
2.  Przy składaniu wniosku państwa członkowskie wymagają przedstawienia wyłącznie danych i dokumentów wymienionych poniżej:
2.  Przy składaniu wniosku państwa członkowskie wymagają przedstawienia wyłącznie danych lub dokumentów wymienionych poniżej:
(a) firma SPE i adres jej statutowej siedziby;
(a) firma SPE i adres jej statutowej siedziby;
(b) imiona i nazwiska, adresy i inne informacje konieczne do ustalenia tożsamości osób, które są upoważnione do reprezentowania SPE wobec osób trzecich i w postępowaniach sądowych oraz do udziału w zarządzaniu SPE i nadzorze lub kontroli nad nią;
(b) imiona i nazwiska, adresy i inne informacje konieczne do ustalenia tożsamości osób będących członkami organu wykonawczego spółki oraz osób, które są upoważnione do reprezentowania SPE wobec osób trzecich i w postępowaniach sądowych oraz do udziału w zarządzaniu SPE i nadzorze lub kontroli nad nią;
(ba) przedmiot działalności spółki, w tym przedstawienie transgranicznych aspektów w zapisach określających przedmiot działalności spółki SPE, o ile aspekty takie istnieją,
(c) kapitał zakładowy SPE;
(c) kapitał zakładowy SPE;
(ca) lista wspólników zgodnie z art. 15;
(d) serie udziałów i liczba udziałów w każdej serii udziałów;
(d) serie udziałów i liczba udziałów w każdej serii udziałów;
(e) łączna liczba udziałów;
(e) łączna liczba udziałów;
(f) wartość nominalna lub rachunkowa wartość nominalna udziałów;
(f) wartość nominalna lub rachunkowa wartość nominalna udziałów;
(g) umowa spółki SPE;
(g) umowa spółki SPE;
(h) jeżeli SPE powstała w wyniku przekształcenia, łączenia lub podziału spółek – uchwała w sprawie przekształcenia, łączenia lub podziału, które doprowadziło lub który doprowadził do powstania SPE.
(h) jeżeli SPE powstała w wyniku przekształcenia, łączenia lub podziału spółek – uchwała w sprawie przekształcenia, łączenia lub podziału, które doprowadziło lub który doprowadził do powstania SPE.
3.  Dokumenty i dane, o których mowa w ust. 2, są przedstawiane w języku wymaganym przez odpowiednie prawo krajowe.
3.  Dokumenty i dane, o których mowa w ust. 2, są przedstawiane w języku wymaganym przez odpowiednie prawo krajowe.
4.  Rejestracja SPE może podlegać tylko jednemu z poniższych wymogów:
4.  Rejestracja SPE podlega co najmniej jednemu z poniższych wymogów:
(a) kontrola ważności dokumentów i danych SPE przez organ administracyjny lub sądowy;
(a) kontrola ważności dokumentów i danych SPE przez organ administracyjny lub sądowy;
(b) poświadczenie dokumentów i danych SPE.
(b) poświadczenie lub oficjalne uwierzytelnienie dokumentów i danych SPE.
5.  SPE zgłasza do rejestru wszelkie zmiany danych i dokumentów, o których mowa w ust. 2 lit. a)–g), w terminie 14 dni kalendarzowych od dnia dokonania zmiany. Po każdej zmianie umowy spółki SPE przedstawia pełen tekst zmienionej umowy spółki w jego aktualnym brzmieniu.
5.  SPE zgłasza do rejestru wszelkie zmiany danych i dokumentów, o których mowa w ust. 2 lit. a)–g), w terminie 14 dni kalendarzowych od dnia dokonania zmiany. Po każdej zmianie umowy spółki SPE przedstawia pełen tekst zmienionej umowy spółki w jego aktualnym brzmieniu. Ust. 1 zdanie drugie oraz ust. 4 stosuje się odpowiednio.
6.  Rejestracja SPE podlega ujawnieniu.
6.  Rejestracja SPE podlega ujawnieniu.
Poprawka 23
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 11 – ustęp 2 – litera (b)
(b) firma SPE, adres jej statutowej siedziby oraz, w stosownych przypadkach, informacja o przeprowadzanej likwidacji spółki.
(b) firma SPE, adres jej statutowej siedziby oraz, w stosownych przypadkach, szczegółowe dane na temat jej zarządu głównego lub siedziby zarządu, istnienia jakichkolwiek filii oraz informacja o przeprowadzanej likwidacji spółki;
Poprawka 24
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 11 – ustęp 2 – litera (ba) (nowa)
(ba) szczegółowe dane na temat członków organu prowadzącego sprawy SPE.
Poprawka 25
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 15
1.  Organ zarządzający SPE sporządza listę wspólników. Lista zawiera co najmniej następujące informacje:
1.  Organ wykonawczy SPE sporządza listę wspólników. Lista zawiera co najmniej następujące informacje:
(a) imię i nazwisko lub firma oraz adres każdego wspólnika;
(a) imię i nazwisko lub firma oraz adres pocztowy każdego wspólnika;
(b) liczba udziałów posiadanych przez danego wspólnika, ich wartość nominalna lub rachunkowa wartość nominalna;
(b) liczba udziałów posiadanych przez danego wspólnika, ich wartość nominalna lub rachunkowa wartość nominalna;
(c) w przypadku gdy udział ma kilku właścicieli – nazwiska i adresy współwłaścicieli i ich wspólnego przedstawiciela;
(c) w przypadku gdy udział ma kilku właścicieli – nazwiska i adresy współwłaścicieli i ich wspólnego przedstawiciela;
(d) data nabycia udziałów;
(d) data nabycia udziałów;
(e) kwota każdego wkładu pieniężnego (jeżeli taki istnieje), który został lub ma zostać wniesiony przez danego wspólnika;
(e) kwota każdego wkładu pieniężnego (jeżeli taki istnieje), który został lub ma zostać wniesiony przez danego wspólnika;
(f) wartość i rodzaj każdego wkładu niepieniężnego (jeżeli taki istnieje), który został lub ma zostać wniesiony przez danego wspólnika;
(f) wartość i rodzaj każdego wkładu niepieniężnego (jeżeli taki istnieje), który został lub ma zostać wniesiony przez danego wspólnika;
(g) data, z którą wspólnik przestaje być wspólnikiem SPE.
(g) data, z którą wspólnik przestaje być wspólnikiem SPE.
2.  Lista wspólników służy jako dowód co do prawdziwości kwestii wymienionych w ust. 1 lit. a)–g), chyba że zostaną przedstawione przeciwne dowody.
2.  Lista wspólników zarejestrowanych zgodnie z art. 10 służy jako dowód dokładności danych wymienionych w ust. 1 lit. a)–g), chyba że zostaną przedstawione przeciwne dowody.
3.  Lista wspólników wraz z jej wszelkimi zmianami jest przechowywana przez organ zarządzający i może być przedstawiana do wglądu wspólnikom lub osobom trzecim na ich żądanie.
3.  Lista wspólników zarejestrowanych zgodnie z art. 10 wraz z jej wszelkimi zmianami jest przechowywana przez organ wykonawczy i może być przedstawiana do wglądu wspólnikom lub osobom trzecim na ich żądanie.
Poprawka 27
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 16 – ustęp 3
3.  Po otrzymaniu zawiadomienia o zbyciu udziałów organ zarządzający niezwłocznie wpisuje wspólnika na listę, o której mowa w art. 15, o ile zbycia dokonano zgodnie z niniejszym rozporządzeniem i z umową spółki SPE, a wspólnik przedstawił dostateczne dowody, że jest prawnym właścicielem udziałów.
3.  Po otrzymaniu od wspólnika zawiadomienia o zbyciu udziałów organ wykonawczy niezwłocznie wpisuje wspólnika na listę, o której mowa w art. 15 i zarejestrowaną zgodnie z art. 10, o ile zbycia dokonano zgodnie z niniejszym rozporządzeniem i z umową spółki SPE, a wspólnik przedstawił dostateczne dowody, że jest prawnym właścicielem udziałów.
Poprawka 28
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 16 – ustęp 4 – litera (a)
(a) w odniesieniu do SPE – w dniu, w którym wspólnik zawiadamia SPE o zbyciu;
(a) w odniesieniu do SPE – w dniu, w którym nowy wspólnik zawiadamia SPE o nabyciu udziałów;
Poprawka 29
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 16 – ustęp 4 – litera (b)
(b) w odniesieniu do osób trzecich – w dniu, w którym wspólnik zostaje wpisany na listę, o której mowa w art. 15.
(b) w odniesieniu do osób trzecich – w dniu, w którym wspólnik zostaje wpisany na listę, o której mowa w art. 15 lub jego status jako wspólnika zostaje ujawniony w rejestrze zgodnie z art. 9.
Poprawka 30
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 18 – ustęp 1
1.   Wspólnik ma prawo wystąpić z SPE, jeżeli działalność SPE jest lub była do niedawna prowadzona w sposób, który przyniósł poważny uszczerbek interesom wspólnika na skutek wystąpienia co najmniej jednej z poniższych okoliczności:
1.   Prawo do wystąpienia przysługuje wspólnikom, którzy nie uczestniczyli w podjęciu uchwał dotyczących:
(a)   SPE straciła znaczną część swoich aktywów;
(a) działań pozbawiających SPE znacznej części swoich aktywów;
(b) statutowa siedziba SPE została przeniesiona do innego państwa członkowskiego;
(b) działań powodujących zasadniczą zmianę działalności SPE;
(c) profil działalności SPE uległ znacznej zmianie;
(c) przeniesienia statutowej siedziby SPE do innego państwa członkowskiego;
(d) dywidenda nie była wypłacana co najmniej przez trzy ostatnie lata, mimo że sytuacja finansowa SPE pozwalała na taką wypłatę.
(d) braku wypłaty dywidendy przez co najmniej trzy lata, mimo że sytuacja finansowa SPE pozwalała na taką wypłatę.
Umowa SPE może określać inne powody wystąpienia.
Poprawka 31
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 18 – ustęp 3
3.  Po otrzymaniu zawiadomienia, o którym mowa w ust. 2, organ zarządzający SPE przedkłada niezwłocznie wniosek o podjęcie uchwały wspólników o nabyciu udziałów występującego wspólnika przez pozostałych wspólników lub przez samą SPE.
3.  Po otrzymaniu zawiadomienia, o którym mowa w ust. 2, organ wykonawczy SPE przedkłada niezwłocznie wniosek o podjęcie uchwały wspólników o nabyciu udziałów występującego wspólnika przez pozostałych wspólników lub przez samą SPE.
Poprawka 32
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 18 – ustęp 4
4.  W przypadku gdy wspólnicy SPE nie powezmą uchwały, o której mowa w ust. 3, lub nie zaakceptują przyczyn uzasadniających wystąpienie wspólnika w terminie 30 dni kalendarzowych od przedłożenia zawiadomienia, o którym mowa w ust. 2, organ zarządzający niezwłocznie informuje o tym fakcie występującego wspólnika.
4.  W przypadku gdy wspólnicy SPE nie powezmą uchwały, o której mowa w ust. 3, lub nie zaakceptują przyczyn uzasadniających wystąpienie wspólnika w terminie 30 dni kalendarzowych od przedłożenia zawiadomienia, o którym mowa w ust. 2, organ wykonawczy niezwłocznie informuje o tym fakcie występującego wspólnika.
Poprawka 33
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 19 – ustęp 4
4.  Kapitał SPE wynosi co najmniej 1 EUR.
4.  Kapitał SPE wynosi co najmniej 1 EUR, pod warunkiem że umowa spółki ustanawia wymóg podpisania przez organ wykonawczy zaświadczenia o wypłacalności, o którym mowa w art. 21. Jeżeli umowa spółki nie zawiera takiego wymogu, kapitał SPE wynosi co najmniej 8 000 EUR.
Poprawka 34
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 20 – ustęp 3
3.  Nie naruszając przepisów ust. 1 i 2, odpowiedzialność wspólników za wniesiony wkład jest regulowana odpowiednim prawem krajowym.
3.  Jeżeli wartość wkładu niepieniężnego nie osiągnie wartości przejętych zań udziałów, wspólnik wnosi wkład pieniężny równy brakującej kwocie. Roszczenie spółki o świadczenie ulega przedawnieniu osiem lat po zarejestrowaniu spółki.
Poprawka 35
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 21 – ustęp 1
1.  Nie naruszając przepisów art. 24, SPE może dokonywać wypłat na rzecz wspólników, na podstawie wniosku organu zarządzającego, pod warunkiem że aktywa SPE po wypłacie wystarczają do pełnego pokrycia jej zobowiązań. SPE nie może dokonywać wypłat z rezerw, z których, zgodnie z umową spółki SPE, wypłaty są niedopuszczalne.
1.  Nie naruszając przepisów art. 24, SPE może dokonywać wypłat na rzecz wspólników, na podstawie wniosku organu wykonawczego, pod warunkiem że aktywa SPE po wypłacie wystarczają do pełnego pokrycia jej zobowiązań. SPE nie może dokonywać wypłat z rezerw, z których, zgodnie z umową spółki SPE, wypłaty są niedopuszczalne. Wypłaty są dopuszczalne jedynie wówczas, jeżeli pozostała kwota wkładu nie spadnie poniżej kwoty minimalnej określonej w art. 19 ust. 4.
Poprawka 36
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 21 – ustęp 2
2.  Jeżeli wymaga tego umowa spółki, dodatkowo do wymogów przewidzianych w ust. 1, organ zarządzający SPE podpisuje przed dokonaniem wypłaty oświadczenie, zwane dalej "zaświadczeniem o wypłacalności", w którym potwierdza, że przez okres jednego roku od daty wypłaty SPE będzie w stanie terminowo spłacać swoje zadłużenie w ramach prowadzenia normalnej działalności. Wspólnicy otrzymują zaświadczenie o wypłacalności przed podjęciem uchwały w sprawie wypłaty, o której mowa w art. 27.
2.  Jeżeli wymaga tego umowa spółki, dodatkowo do wymogów przewidzianych w ust. 1, organ wykonawczy SPE podpisuje przed dokonaniem wypłaty oświadczenie, zwane dalej "zaświadczeniem o wypłacalności", w którym potwierdza, że przez okres jednego roku od daty wypłaty SPE będzie w stanie terminowo spłacać swoje zadłużenie w ramach prowadzenia normalnej działalności. Wspólnicy otrzymują zaświadczenie o wypłacalności przed podjęciem uchwały w sprawie wypłaty, o której mowa w art. 27.
Poprawka 37
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 22
Wspólnik, który otrzymał wypłaty z naruszeniem art. 21, ma obowiązek zwrócić je SPE, pod warunkiem że SPE udowodni, że wspólnik ten wiedział lub w świetle danych okoliczności powinien był wiedzieć o nieprawidłowościach.
Wspólnik, który otrzymał wypłaty z naruszeniem art. 21, ma obowiązek zwrócić je SPE.
Poprawka 38
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 24 – ustęp 1
1.  W przypadku obniżenia kapitału zakładowego SPE, przepisy art. 21 i 22 mają zastosowanie mutatis mutandis.
1.  W przypadku obniżenia kapitału zakładowego SPE, przepisy art. 21 i 22 mają zastosowanie odpowiednio. Obniżenie kapitału zakładowego jest dopuszczalne jedynie wówczas, jeżeli pozostała kwota wkładu nie spadnie poniżej kwoty minimalnej określonej w art. 19 ust. 4.
Poprawka 39
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 25 – ustęp 1
1.  Sporządzanie, składanie, badanie i ogłaszanie sprawozdań finansowych SPE podlega wymogom przewidzianym w odpowiednim prawie krajowym.
1.  Sporządzanie, składanie, badanie i ogłaszanie ustawowych sprawozdań finansowych SPE podlega wymogom przewidzianym w odpowiednim prawie krajowym.
Poprawka 40
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 25 – ustęp 2
2.  Organ zarządzający prowadzi księgi SPE. Księgowość SPE jest prowadzona zgodnie z odpowiednim prawem krajowym.
2.  Organ wykonawczy prowadzi księgi SPE. Księgowość SPE jest prowadzona zgodnie z odpowiednim prawem krajowym.
Poprawka 41
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 26 – ustęp 1
1.  SPE posiada organ zarządzający, który odpowiada za zarządzanie SPE. Organ zarządzający może wykonywać wszystkie uprawnienia SPE, które nie są zastrzeżone do kompetencji wspólników niniejszym rozporządzeniem lub umową spółki.
1.  SPE posiada organ wykonawczy, który odpowiada za zarządzanie SPE. Organ wykonawczy może wykonywać wszystkie uprawnienia SPE, które nie są zastrzeżone do kompetencji wspólników niniejszym rozporządzeniem lub umową spółki. Uchwały wspólników są wewnętrznie wiążące dla organu wykonawczego.
Poprawka 42
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 27 – ustęp 2
2.  Uchwały w sprawach, o których mowa w ust. 1 lit. a), b), c), i), l), m), n), o) i p), zapadają kwalifikowaną większością głosów.
2.  Uchwały w sprawach, o których mowa w ust. 1 lit. a), b), c), h), i), l), m), n), o) i p), zapadają kwalifikowaną większością głosów.
Poprawka 43
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 27 – ustęp 3
3.  Podejmowanie uchwał nie wymaga zwoływania zwyczajnego zgromadzenia. Organ zarządzający przedstawia wszystkim wspólnikom wnioski w sprawie uchwał oraz dostateczną ilość informacji, aby wspólnicy mogli podjąć świadomą decyzję. Uchwały są zapisywane w formie pisemnej. Kopie podjętych decyzji są przesyłane każdemu wspólnikowi.
3.  Podejmowanie uchwał nie wymaga zwoływania zwyczajnego zgromadzenia. Organ wykonawczy przedstawia wszystkim wspólnikom wnioski w sprawie uchwał oraz dostateczną ilość informacji, aby wspólnicy mogli podjąć świadomą decyzję. Uchwały są zapisywane w formie pisemnej. Kopie podjętych decyzji są przesyłane każdemu wspólnikowi.
Poprawka 44
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 27 – ustęp 4
4.  Uchwały wspólników są zgodne z niniejszym rozporządzeniem i umową spółki SPE.
4.  Uchwały wspólników są zgodne z niniejszym rozporządzeniem i umową spółki SPE.
Prawo wspólników do zaskarżania uchwał podlega odpowiedniemu prawu krajowemu.
Uchwały wspólników mogą zostać uznane za bezskuteczne z uwagi na naruszenie postanowień umowy spółki, niniejszego rozporządzenia lub obowiązującego prawa jedynie poprzez złożenie skargi w sądzie właściwym dla siedziby statutowej SPE.
Skargę może złożyć w terminie jednego miesiąca od daty uchwały każdy ze wspólników, który nie głosował za daną uchwałą, o ile spółka nie skorygowała braków w uchwale, a skarżący nie wyraził na nią zgody w późniejszym terminie. Umowa spółki może przewidywać dłuższy termin na złożenie odwołania.
Poprawka 45
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 27 – ustęp 7 – litera (a)
(a) w odniesieniu do wspólników, organu zarządzającego SPE oraz jej organu nadzorczego, jeżeli taki istnieje – od daty ich podjęcia;
(a) w odniesieniu do wspólników, organu wykonawczego SPE oraz jej organu nadzorczego, jeżeli taki istnieje – od daty ich podjęcia;
Poprawka 46
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 28 – ustęp 1
1.  Wspólnicy mają prawo do otrzymywania należytych informacji i do zadawania organowi zarządzającemu pytań dotyczących uchwał, rocznych sprawozdań finansowych i innych spraw związanych z działalnością SPE.
1.  Wspólnicy mają prawo do otrzymywania należytych informacji i do zadawania organowi wykonawczemu pytań dotyczących uchwał, rocznych sprawozdań finansowych i innych spraw związanych z działalnością SPE.
Poprawka 47
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 28 – ustęp 2
2.  Organ zarządzający może odmówić dostępu do informacji tylko wówczas, gdy ich ujawnienie przyniosłoby poważny uszczerbek interesom gospodarczym SPE.
2.  Organ wykonawczy może odmówić dostępu do informacji tylko wówczas, gdy ich ujawnienie przyniosłoby poważny uszczerbek interesom gospodarczym SPE.
Poprawka 48
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 29 – ustęp 1
1.  Wspólnicy posiadający 5% praw głosu z udziałów SPE mają prawo zwracać się do organu zarządzającego z wnioskiem o przedstawienie wspólnikom propozycji uchwały.
1.  Wspólnicy posiadający 5% praw głosu z udziałów SPE mają prawo zwracać się do organu wykonawczy z wnioskiem o przedstawienie wspólnikom propozycji uchwały.
Poprawka 49
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 29 – ustęp 1 – akapit trzeci
W przypadku odmowy lub nieprzedstawienia przez organ zarządzający propozycji uchwały w terminie 14 dni kalendarzowych od otrzymania wniosku, zainteresowani wspólnicy mogą przedłożyć wspólnikom propozycję uchwały w tych sprawach.
W przypadku odmowy lub nieprzedstawienia przez organ wykonawczy propozycji uchwały w terminie 14 dni kalendarzowych od otrzymania wniosku, zainteresowani wspólnicy mogą przedłożyć wspólnikom propozycję uchwały w tych sprawach.
Poprawka 50
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 29 – ustęp 2 – akapit drugi
Biegły otrzymuje dostęp do dokumentów i zapisów SPE oraz może żądać informacji od organu zarządzającego.
Biegły otrzymuje dostęp do dokumentów i zapisów SPE oraz może żądać informacji od organu wykonawczego.
Poprawka 51
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 31 – ustęp 4
4.   Dyrektor SPE jest odpowiedzialny wobec spółki za działania lub zaniechania stanowiące naruszenie obowiązków dyrektora wynikających z niniejszego rozporządzenia, z umowy spółki lub uchwały wspólników, w wyniku których SPE poniosła szkodę lub stratę. Jeżeli naruszenia takiego dopuściło się kilku dyrektorów, wszyscy z nich ponoszą bezpośrednią i solidarną odpowiedzialność.
4.   Dyrektorzy są solidarnie odpowiedzialni wobec spółki za szkody wynikające z niedopełnienia obowiązków nałożonych na nich na mocy niniejszego rozporządzenia, umowy SPE lub na mocy uchwały wspólników. Odpowiedzialność ta nie obejmuje dyrektorów, którzy mogą wykazać swój brak winy i którzy wyrazili brak zgody na niedopełnienie obowiązków.
Poprawka 52
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 31 – ustęp 5
5.  Nie naruszając przepisów niniejszego rozporządzenia, odpowiedzialność dyrektorów jest regulowana odpowiednim prawem krajowym.
5.  Dyrektorzy wypłacają odszkodowanie w szczególności, jeżeli dokonano płatności z naruszeniem art. 21 lub nabyto udziały w spółce z naruszeniem art. 23 ust. 2. Fakt, że dyrektorzy działali zgodnie z uchwałą wspólników, nie znosi spoczywającego na nich wymogu wypłaty odszkodowania w celu zaspokojenia wierzycieli spółki.
Poprawka 53
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 31 – ustęp 5 a (nowy)
5a.  Prawo do wniesienia skargi zgodnie z niniejszym artykułem ulega przedawnieniu po czterech latach od daty jego powstania.
Poprawka 54
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 33
1.  SPE jest reprezentowana wobec osób trzecich przez co najmniej jednego dyrektora. Czynności prawne dokonywane przez dyrektorów są wiążące dla SPE, nawet jeżeli nie wchodzą one w zakres przedmiotu działalności SPE.
1.  SPE jest reprezentowana wobec osób trzecich przez co najmniej jednego członka organu wykonawczego. Czynności prawne dokonywane przez członków organu prowadzącego sprawy spółki są wiążące dla SPE, nawet jeżeli nie wchodzą one w zakres przedmiotu działalności SPE.
2.  Umowa spółki SPE może przewidywać, że dyrektorzy wykonują uprawnienie do reprezentowania spółki łącznie. Inne ograniczenia uprawnień dyrektorów wynikające z umowy spółki, uchwały wspólników lub decyzji organu zarządzającego lub organu nadzorczego (jeżeli SPE posiada ten organ) nie obowiązują wobec osób trzecich, nawet jeżeli zostały ujawnione.
2.  Umowa spółki SPE może przewidywać, że członkowie organu wykonawczego wykonują uprawnienie do reprezentowania spółki łącznie. Inne ograniczenia uprawnień dyrektorów wynikające z umowy spółki, uchwały wspólników lub decyzji organu zarządzającego lub organu nadzorczego (jeżeli SPE posiada ten organ) nie obowiązują wobec osób trzecich, nawet jeżeli zostały ujawnione.
3.  Dyrektorzy mogą przenosić prawo do reprezentowania SPE zgodnie z umową spółki.
3.  Członkowie organu wykonawczego mogą przenosić prawo do reprezentowania SPE zgodnie z umową spółki.
Poprawka 71
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 34 – ustęp 1
1.  SPE podlega przepisom w sprawie partycypacji pracowników obowiązującym w państwie członkowskim, w którym mieści się jej statutowa siedziba, o ile przepisy takie istnieją, z zastrzeżeniem przepisów niniejszego artykułu.
1.  SPE podlega przepisom w sprawie partycypacji pracowników obowiązującym w państwie członkowskim, w którym mieści się jej statutowa siedziba, o ile przepisy takie istnieją, z zastrzeżeniem przepisów niniejszego artykułu. Przepisy te, o ile istnieją, mają zastosowanie do ogółu pracowników SPE.
1a.  Ust. 1 nie ma zastosowania, w przypadku gdy:
(a)  SPE zatrudnia ogółem więcej niż 1 000 pracowników, a więcej niż jedna czwarta (25%) ogółu pracowników zwykle pracuje w państwie członkowskim lub państwach członkowskich przewidujących wyższy poziom partycypacji pracowników niż państwo członkowskie, w którym SPE posiada statutową siedzibę. W takim przypadku przepisy w sprawie partycypacji pracowników zawarte w dyrektywie 2001/86/WE mają zastosowanie odpowiednio. Dodatkowo SPE może stosować art. 16 ust. 4 dyrektywy 2005/56/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie transgranicznego łączenia się spółek kapitałowych1;
(b)  SPE zatrudnia ogółem między 500 a 1 000 pracowników, a więcej niż jedna trzecia (33⅓%) ogółu pracowników zwykle pracuje w państwie członkowskim lub państwach członkowskich przewidujących wyższy poziom partycypacji pracowników niż państwo członkowskie, w którym SPE posiada statutową siedzibę. W takim przypadku przepisy w sprawie partycypacji pracowników zawarte w dyrektywie 2001/86/WE oraz art. 16 ust. 3 lit. e, ust. 4 i 5 dyrektywy 2005/56/WE mają zastosowanie odpowiednio.
(c)  SPE założona jest na podstawie lit. (b), (c) lub (d) art. 5 ust. 1 i zatrudnia ogółem mniej niż 500 pracowników, a więcej niż jedna trzecia (33⅓%) ogółu pracowników zwykle pracuje w państwie członkowskim lub państwach członkowskich przewidujących wyższy poziom uczestnictwa partycypacji niż państwo członkowskie, w którym SPE posiada statutową siedzibę. W takim przypadku przepisy w sprawie partycypacji pracowników zawarte w dyrektywie 2001/86/WE oraz art. 16 ust. 3 lit. e, ust. 4 i 5 dyrektywy 2005/56/WE mają zastosowanie odpowiednio.
(d)  SPE założona jest na podstawie lit. (a) art. 5 ust. 1 i zatrudnia ogółem mniej niż 500 pracowników, a więcej niż połowa (55%) ogółu pracowników zwykle pracuje w państwie członkowskim lub państwach członkowskich przewidujących wyższy poziom partycypacji pracowników niż państwo członkowskie, w którym SPE posiada statutową siedzibę. W takim przypadku przepisy w sprawie partycypacji pracowników dyrektywy 2001/86/WE oraz art. 16 ust. 3 lit. e, ust. 4 i 5 dyrektywy 2005/56/WE mają zastosowanie odpowiednio.
__________________________________
1 Dz.U. L 310 z 25.11.05, s. 1.
Poprawka 72
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 34 a (nowy
Artykuł 34a
Klauzula adaptacyjna
W przypadku braku przepisów w sprawie partycypacji pracowników, zastosowanie ma art. 32 ust. 1a jeżeli z powodu zmiany liczby pracowników zostały spełnione warunki w nim określone.
Jeżeli przestają być spełniane warunki określone w art. 34 ust. 1a, zarząd SPE może zastosować art. 34 ust. 1.
Obowiązujące uzgodnienia dotyczące partycypacji, o ile istnieją, pozostają w mocy dopóki nie wejdą w życie nowe uzgodnienia.
Poprawka 56
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 36 – ustęp 1 – wprowadzenie
1.  Planujący przeniesienie organ zarządzający SPE sporządza wniosek w sprawie przeniesienia, który zawiera co najmniej następujące dane:
1.  Planujący przeniesienie organ wykonawczy SPE sporządza wniosek w sprawie przeniesienia, który zawiera co najmniej następujące dane:
Poprawka 57
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 36 – ustęp 2 – wprowadzenie
2.  Najpóźniej na miesiąc przed podjęciem uchwały wspólników, o której mowa w ust. 4, organ zarządzający SPE:
2.  Najpóźniej na miesiąc przed podjęciem uchwały wspólników, o której mowa w ust. 4, organ wykonawczy SPE:
Poprawka 58
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 36 – ustęp 3
3.  Organ zarządzający SPE przygotowuje sprawozdanie dla wspólników, w którym wyjaśnia i uzasadnia aspekty prawne i gospodarcze proponowanego przeniesienia oraz omawia skutki, jakie przeniesienie będzie miało dla wspólników, wierzycieli i pracowników. Sprawozdanie jest przedstawiane wspólnikom i przedstawicielom pracowników, a w przypadku braku takich przedstawicieli – bezpośrednio pracownikom SPE, wraz z wnioskiem w sprawie przeniesienia.
3.  Organ wykonawczy SPE przygotowuje sprawozdanie dla wspólników, w którym wyjaśnia i uzasadnia aspekty prawne i gospodarcze proponowanego przeniesienia oraz omawia skutki, jakie przeniesienie będzie miało dla wspólników, wierzycieli i pracowników. Sprawozdanie jest przedstawiane wspólnikom i przedstawicielom pracowników, a w przypadku braku takich przedstawicieli – bezpośrednio pracownikom SPE, wraz z wnioskiem w sprawie przeniesienia.
Poprawka 59
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 36 – ustęp 3 - akapit drugi
Jeżeli organ zarządzający otrzyma odpowiednio wcześnie opinię przedstawicieli pracowników w sprawie przeniesienia, opinia ta jest również przedstawiana wspólnikom.
Jeżeli organ wyknawczy otrzyma odpowiednio wcześnie opinię przedstawicieli pracowników w sprawie przeniesienia, opinia ta jest również przedstawiana wspólnikom.
Poprawka 73
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 38
1.  W zakresie uzgodnień dotyczących partycypacji pracowników SPE podlega od dnia swojej rejestracji przepisom obowiązującym w przyjmującym państwie członkowskim (o ile takie przepisy istnieją).
1.  W zakresie uzgodnień dotyczących partycypacji pracowników SPE podlega od dnia swojej rejestracji przepisom obowiązującym w przyjmującym państwie członkowskim (o ile takie przepisy istnieją).
2.  Ustęp 1 nie ma zastosowania w przypadku gdy pracownicy SPE w macierzystym państwie członkowskim stanowią co najmniej jedną trzecią łącznej liczby pracowników SPE, wliczając w to spółki zależne i oddziały SPE w innych państwach członkowskich, i gdy spełniony jest jeden z następujących warunków:
2.  Ustęp 1 nie ma zastosowania w przypadku gdy spełnione zostają warunki określone w art. 43 ust. 1a. W takim przypadku art. 34 stosuje się odpowiednio.
(a) ustawodawstwo przyjmującego państwa członkowskiego nie przewiduje partycypacji pracowników na co najmniej takim samym poziomie, jaki obowiązywał w SPE w macierzystym państwie członkowskim przed jej rejestracją w przyjmującym państwie członkowskim. Poziom partycypacji pracowników jest mierzony proporcją liczby przedstawicieli pracowników w organie administracyjnym lub organie nadzorczym, ich komisjach, lub w grupie zarządzającej odpowiedzialnej za przynoszące zysk jednostki organizacyjne SPE, jeżeli w SPE istnieje przedstawicielstwo pracownicze;
(b) ustawodawstwo przyjmującego państwa członkowskiego nie zapewnia pracownikom z zakładów SPE mieszczących się w innych państwach członkowskich takich samych uprawnień do wykonywania praw do partycypacji pracowników jak te, które posiadali przed przeniesieniem siedziby.
3.  Jeżeli spełniony jest jeden z warunków zawartych w ust. 2 lit. a) lub b), organ zarządzający SPE podejmuje, w jak najkrótszym czasie po ujawnieniu wniosku w sprawie przeniesienia, konieczne działania, aby rozpocząć negocjacje z przedstawicielami pracowników SPE w celu osiągnięcia porozumienia w sprawie partycypacji pracowników.
4.  Porozumienie pomiędzy organem zarządzającym SPE a przedstawicielami pracowników określa:
(a) zakres porozumienia;
(b) jeżeli w trakcie negocjacji strony zdecydują o zawarciu takiego porozumienia – treść porozumienia o partycypacji w SPE po przeniesieniu siedziby, w tym (o ile ma to zastosowanie) liczbę członków organu administracyjnego lub nadzorczego, wobec których pracownicy mają prawo wyboru, powołania, rekomendowania lub sprzeciwienia się powołaniu danego członka, oraz tryb takiego wyboru, powołania, rekomendowania lub sprzeciwiania się powołaniu przez pracowników i prawa tych członków;
(c) datę wejścia w życie porozumienia i okres jego obowiązywania, przypadki, w których porozumienie powinno być renegocjowane oraz tryb takiej renegocjacji.
5.  Negocjacje nie powinny być prowadzone dłużej niż przez sześć miesięcy. Strony mogą uzgodnić przedłużenie negocjacji na kolejny sześciomiesięczny okres. Do wszystkich pozostałych kwestii dotyczących negocjacji mają zastosowanie przepisy prawa macierzystego państwa członkowskiego.
6.  Jeżeli nie uda się osiągnąć porozumienia, pozostają w mocy zasady dotyczące partycypacji obowiązujące w macierzystym państwie członkowskim.
Poprawka 60
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 42 – ustęp 1
1.  Państwa członkowskie, w których nie został zrealizowany trzeci etap unii gospodarczej i walutowej (UGW), mogą żądać, aby SPE posiadające siedzibę statutową na ich terytorium wyrażały swój kapitał w walucie krajowej. SPE może dodatkowo wyrażać swój kapitał w euro. Stosowany jest kurs wymiany waluty krajowej na euro z ostatniego dnia miesiąca poprzedzającego rejestracją SPE.
1.  Państwa członkowskie, w których nie został zrealizowany trzeci etap unii gospodarczej i walutowej (UGW), mogą żądać, aby SPE posiadające siedzibę statutową na ich terytorium wyrażały swój kapitał w walucie krajowej. Dodatkowo takie SPE wyrażają swój kapitał w euro. Stosowany jest kurs wymiany waluty krajowej na euro z ostatniego dnia miesiąca poprzedzającego rejestracją SPE.
Poprawka 61
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 42 – ustęp 2
2.  W państwach członkowskich, w których nie został zrealizowany trzeci etap unii gospodarczej i walutowej (UGW), SPE mogą sporządzać i publikować swoje roczne sprawozdania finansowe oraz (jeżeli ma to zastosowanie) skonsolidowane sprawozdania finansowe w euro. Państwa członkowskie mogą jednak wymagać od SPE, aby sporządzały i publikowały swoje roczne sprawozdania finansowe oraz (jeżeli ma to zastosowanie) skonsolidowane sprawozdania finansowe w walucie krajowej zgodnie z odpowiednim prawem krajowym.
2.  W państwach członkowskich, w których nie został zrealizowany trzeci etap unii gospodarczej i walutowej (UGW), SPE sporządzają i publikują swoje roczne sprawozdania finansowe oraz (jeżeli ma to zastosowanie) skonsolidowane sprawozdania finansowe zarówno w walucie krajowej, jak i w euro.
Poprawka 62
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 42a (nowy)
Artykuł 42a
Klauzula arbitrażowa
1.  Umowa może w ramach klauzuli arbitrażowej przewidywać przekazanie arbitrom wszelkich sporów powstałych pomiędzy wspólnikami lub wspólnikami i SPE dotyczących kwestii stosunków korporacyjnych. Umowa może również określać, że klauzula arbitrażowa obejmuje spory z dyrektorami. W takim przypadku klauzula arbitrażowa jest wiążąca dla dyrektorów po objęciu przez nich stanowiska.
2.  Zmiany aktu ustanawiającego, wprowadzające lub skreślające klauzulę arbitrażową na mocy uchwały wspólników zgodnie z art. 27 muszą być zaakceptowane przez wspólników reprezentujących co najmniej dwie trzecie kapitału zakładowego.
Poprawka 63
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 43 a (nowy)
Artykuł 43a
Klauzula salwatoryjna
Wszelkie bezskuteczne punkty umowy spółki uznane zostają za nieważne, co nie uchybia ważności pozostałych przepisów umowy spółki. Do chwili ich skorygowania uchwałą wspólników w miejsce nieważnych punktów umowy stosuje się odpowiednie postanowienia wzorcowej umowy spółki. Jeżeli wzorcowa umowa spółki nie przewiduje odpowiedniej klauzuli, w miejsce nieważnych punktów umowy stosuje się przepisy prawa państwa członkowskiego, w którym SPE ma swoją siedzibę statutową, dotyczące spółek z ograniczoną odpowiedzialnością.
Poprawka 64
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 45
Najpóźniej do dnia 1 lipca 2010 r. państwa członkowskie zawiadomią Komisję o formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, o której mowa w art. 4 ust. 2.
Do dnia 1 lipca 2010 r. państwa członkowskie zawiadomią Komisję o formie spółek z ograniczoną odpowiedzialnością, o których mowa w art. 4 ust. 2, o konsekwencjach nieprzestrzegania postanowień niniejszego rozporządzenia wynikających z przepisów ich prawa krajowego oraz o wszelkich dodatkowych przepisach ich prawa spółek mających zastosowanie do SPE.
Komisja publikuje te informacje w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Komisja publikuje te informacje w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Ponadto państwa członkowskie prowadzą strony internetowe zawierające wykaz SPE zarejestrowanych na ich terytorium oraz wszystkich orzeczeń sądowych wydanych w związku z działalnością SPE na ich terytorium. Komisja prowadzi stronę internetową zawierającą łącza elektroniczne do tych niezależnych krajowych stron internetowych.
Poprawka 65
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – Rozdział IV – Kapitał – tiret siódme
– czy organ zarządzający ma obowiązek podpisać zaświadczenie o wypłacalności przed dokonaniem wypłaty oraz związane z tym wymogi;
– czy organ wykonawczy ma obowiązek podpisać zaświadczenie o wypłacalności przed dokonaniem wypłaty oraz związane z tym wymogi;
Poprawka 66
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – Rozdział V – Organizacja SPE – tiret dziesiąte
– czy organem zarządzającym SPE jest jeden dyrektor zarządzający lub większa liczba dyrektorów, zarząd (system dualistyczny), czy też rada administracyjna (system monistyczny);
– czy organem wykonawczym SPE jest jeden dyrektor zarządzający lub większa liczba dyrektorów, zarząd (system dualistyczny), czy też rada administracyjna (system monistyczny);
Poprawka 67
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – Rozdział V – Organizacja SPE – tiret trzynaste
– jeżeli SPE posiada zarząd (system dualistyczny) lub co najmniej jednego dyrektora zarządzającego – czy istnieje organ nadzorczy, a jeżeli tak, jaki jest jego skład i organizacja oraz relacje z organem zarządzającym;
– jeżeli SPE posiada zarząd (system dualistyczny) lub co najmniej jednego dyrektora zarządzającego – czy istnieje organ nadzorczy, a jeżeli tak, jaki jest jego skład i organizacja oraz relacje z organem wykonawczym;
Poprawka 68
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – Rozdział V – Organizacja SPE – tiret dwudzieste
– zasady reprezentowania SPE przez organ zarządzający, zwłaszcza informacja, czy dyrektorzy są uprawnieni do reprezentowania spółki łącznie czy indywidualnie i czy prawo to może być przenoszone;