Indeks 
Teksty przyjęte
Czwartek, 2 kwietnia 2009 r. - Bruksela
Informacje z dziedziny weterynarii i zootechniki *
 Statystyki Wspólnoty dotyczące społeczeństwa informacyjnego ***I
 Umowa między WE a Konfederacją Szwajcarską dotycząca handlu produktami rolnymi *
 Wzajemne uznawanie decyzji w sprawie środków nadzoru zastępujących areszt tymczasowy *
 Nowe rodzaje kosztów kwalifikujących się do objęcia dofinansowaniem z EFS ***I
 EFRR, EFS i Fundusz Spójności: przepisy w zakresie zarządzania finansowego ***
 Kształcenie dzieci imigrantów
 Prawo obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich
 Problemy i perspektywy obywatelstwa europejskiego
 Statystyki Wspólnoty dotyczące handlu zagranicznego ***II
 Ustanawianie najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości substancji farmakologicznie czynnych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego ***II
 Inwestycje w racjonalizację zużycia energii oraz energię odnawialną w mieszkalnictwie w ramach EFRR ***I
 Wspólnotowy kodeks wizowy ***I
 Wspólnotowy program oznakowania ekologicznego ***I
 Dobrowolny udział organizacji w systemie ekozarządania i audytu we Wspólnocie ***I
 Zasada równego traktowania osób bez względu na religię lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną *
 Ocena dialogu UE-Białoruś
 Świadomość europejska a totalitaryzm
 Rola kultury w rozwoju regionów europejskich
 Zalecenie dla Rady w sprawie nowej umowy między UE a Rosją
 Obawy dotyczące wpływu pól elektromagnetycznych na zdrowie
 Lepsze szkoły: plan europejskiej współpracy

Informacje z dziedziny weterynarii i zootechniki *
PDF 197kWORD 32k
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 2 kwietnia 2009 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady w sprawie sprostowania dyrektywy 2008/73/WE upraszczającej procedury dotyczące podawania i publikowania informacji z dziedziny weterynarii i zootechniki oraz zmieniającej dyrektywy 64/432/EWG, 77/504/EWG, 88/407/EWG, 88/661/EWG, 89/361/EWG, 89/556/EWG, 90/426/EWG, 90/427/EWG, 90/428/EWG, 90/429/EWG, 90/539/EWG, 91/68/EWG, 91/496/EWG, 92/35/EWG, 92/65/EWG, 92/66/EWG, 92/119/EWG, 94/28/WE, 2000/75/WE, decyzję 2000/258/WE oraz dyrektywy 2001/89/WE, 2002/60/WE i 2005/94/WE (COM(2009)0045 – C6-0079/2009 – 2009/0016(CNS))
P6_TA(2009)0196A6-0141/2009

(Procedura konsultacji)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Radzie (COM(2009)0045),

–   uwzględniając art. 37 Traktatu WE, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C6-0079/2009),

–   uwzględniając art. 51 oraz art. 43 ust. 1 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi (A6-0141/2009),

1.   zatwierdza wniosek Komisji;

2.   zwraca się do Rady, jeśli ta uzna za stosowne odejść od przyjętego przez Parlament tekstu, o poinformowanie go o tym fakcie;

3.   zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem w przypadku uznania za stosowne wprowadzenia znaczących zmian do wniosku Komisji;

4.   zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.


Statystyki Wspólnoty dotyczące społeczeństwa informacyjnego ***I
PDF 279kWORD 74k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 2 kwietnia 2009 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 808/2004 w sprawie statystyk Wspólnoty dotyczących społeczeństwa informacyjnego (COM(2008)0677 – C6-0381/2008 – 2008/0201(COD))
P6_TA(2009)0197A6-0128/2009

(Procedura współdecyzji: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2008)0677),

–   uwzględniając art. 251 ust. 2 oraz art. 285 ust. 1 Traktatu WE, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C6-0381/2008),

–   uwzględniając opinię Komitetu ds. Programu Statystycznego ustanowionego decyzją Rady 89/382/EWG, Euratom(1),

–   uwzględniając art. 51 oraz art. 43 ust.2 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii (A6-0128/2009),

1.   zatwierdza po poprawkach wniosek Komisji;

2.   zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego wniosku lub zastąpienie go innym tekstem;

3.   zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 2 kwietnia 2009 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr .../2009 zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 808/2004 w sprawie statystyk Wspólnoty dotyczących społeczeństwa informacyjnego

P6_TC1-COD(2008)0201


(Jako że zostało osiągnięte porozumienie pomiędzy Parlamentem Europejskim a Radą, stanowisko Parlamentu w pierwszym czytaniu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (WE) nr 1006/2009.)

(1) Dz.U. L 181 z 28.6.1989, s. 47.


Umowa między WE a Konfederacją Szwajcarską dotycząca handlu produktami rolnymi *
PDF 198kWORD 32k
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 2 kwietnia 2009 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską zmieniającej załącznik 11 do Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącej handlu produktami rolnymi (15523/2008 – COM(2008)0685 – C6-0028/2009 – 2008/0202(CNS))
P6_TA(2009)0198A6-0122/2009

(Procedura konsultacji)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek dotyczący decyzji Rady (COM(2008)0685),

–   uwzględniając projekt Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską zmieniającej załącznik 11 do Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącej handlu produktami rolnymi (15523/2008),

–   uwzględniając art. 37, 133 i 152 ust. 4 lit. b) traktatu WE,

–   uwzględniając art. 300 ust. 3 akapit pierwszy traktatu WE, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C6-0028/2009),

–   uwzględniając art. 51 oraz art. 83 ust. 7 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Handlu Międzynarodowego (A6-0122/2009),

1.   zatwierdza wprowadzenie zmian do Umowy;

2.   zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich oraz rządowi i parlamentowi Konfederacji Szwajcarskiej.


Wzajemne uznawanie decyzji w sprawie środków nadzoru zastępujących areszt tymczasowy *
PDF 494kWORD 148k
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 2 kwietnia 2009 r. w sprawie projektu decyzji ramowej Rady w sprawie stosowania przez państwa członkowskie Unii Europejskiej zasady wzajemnego uznawania do decyzji w sprawie środków nadzoru zastępujących areszt tymczasowy (17002/2008 – C6-0009/2009 – 2006/0158(CNS))
P6_TA(2009)0199A6-0147/2009

(Procedura konsultacji – ponowna konsultacja)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając projekt Rady (17002/2008),

–   uwzględniając wniosek Komisji przedłożony Radzie (COM(2006)0468),

–   uwzględniając własne stanowisko z dnia 29 listopada 2007 r.(1),

–   uwzględniając art. 34 ust. 2 litera b) Traktatu UE,

–   uwzględniając art. 39 ust. 1 Traktatu UE, na mocy którego Rada ponownie skonsultowała się z Parlamentem (C6-0009/2009),

–   uwzględniając art. 93, art. 51 oraz art. 55 ust. 3 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A6-0147/2009),

1.   zatwierdza projekt Rady po poprawkach;

2.   zwraca się do Rady o odpowiednią zmianę tekstu;

3.   zwraca się do Rady o poinformowanie go w przypadku uznania za stosowne odejścia od tekstu przyjętego przez Parlament;

4.   zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem w przypadku uznania za stosowne wprowadzenia znaczących zmian do projektu lub zastąpienia go innym aktem;

5.   deklaruje swoją determinację, aby w przypadku, gdyby przedmiotowy projekt nie został przyjęty przed wejściem w życie traktatu lizbońskiego, rozpatrzyć wszelkie kolejne wnioski w trybie pilnym, w ścisłej współpracy z parlamentami krajowymi;

6.   zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

Projekt Rady   Poprawka
Poprawka 1
Projekt decyzji ramowej
Punkt 13a preambuły (nowy)
(13a)  W przypadku naruszenia europejskiego środka nadzoru organ wydający może zadecydować o wydaniu europejskiego nakazu aresztowania w celu przekazania danej osoby państwu wydania. W takich przypadkach, które powinny być ściśle ograniczone do stosowania niniejszej decyzji ramowej, decyzja ramowa 2002/584/WSiSW ma zastosowanie do wszystkich przestępstw mogących skutkować wydaniem europejskiego środka nadzoru.
Poprawka 2
Projekt decyzji ramowej
Punkt 17a preambuły (nowy)
(17a)  Jednolity wspólny zbiór gwarancji proceduralnych stanowi niezbędny warunek wstępny sprawiedliwego i skutecznego stosowania środków dotyczących współpracy sądowej w sprawach karnych; Rada powinna w należyty sposób uwzględnić opinię Parlamentu Europejskiego i przyjąć niezwłocznie instrument prawny dotyczący gwarancji proceduralnych w postępowaniach karnych, oparty na zasadzie domniemania niewinności i obejmujący co najmniej zatwierdzenie wydane przez organ sądowy jakiegokolwiek ograniczenia lub pozbawienia wolności, prawo do pouczenia o przysługujących prawach, prawo do porady prawnej, prawo do dowodów, prawo do informacji w zakresie rodzaju oraz przyczyn zarzutów oraz podstaw podejrzeń, prawo dostępu do wszelkich odnośnych dokumentów w języku, który jest zrozumiały dla danej osoby, prawo do tłumacza ustnego;
Poprawka 3
Projekt decyzji ramowej
Artykuł 2 – ustęp 2 a (nowy)
2a.  Na użytek niniejszej decyzji ramowej, daną osobę uznaje się za osobę niebędącą rezydentem w przypadku, gdy jej zgodne z prawem stałe miejsce zamieszkania znajduje się w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie, w którym toczy się postępowanie.
Poprawka 4
Projekt decyzji ramowej
Artykuł 4 – litera a)
a) "decyzja w sprawie środków nadzoru" oznacza podlegającą wykonaniu decyzję, którą w toku postępowania karnego podjął właściwy organ państwa wydania zgodnie z jego przepisami i procedurami krajowymi i przez którą organ ten nałożył na osobę fizyczną środek lub środki nadzoru zamiast aresztu tymczasowego;
a) "decyzja w sprawie środków nadzoru" oznacza podlegającą wykonaniu decyzję, którą w toku postępowania karnego podjął właściwy organ sądowy państwa wydania zgodnie z jego przepisami i procedurami krajowymi i przez którą organ ten nałożył na osobę fizyczną środek lub środki nadzoru zamiast aresztu tymczasowego;
Poprawka 5
Projekt decyzji ramowej
Artykuł 4 – litera d a) (nowa)
(da) "właściwy organ w państwie wydającym" oznacza sąd, sędziego, sędziego śledczego lub oskarżyciela publicznego właściwych zgodnie z przepisami prawa krajowego do wydania decyzji w sprawie środków nadzoru;
Poprawka 6
Projekt decyzji ramowej
Artykuł 4 – litera d b) (nowa)
(db) "właściwy organ w państwie wykonania" oznacza sąd, sędziego, sędziego śledczego lub oskarżyciela publicznego właściwych zgodnie z przepisami prawa krajowego do wykonania i monitorowania decyzji w sprawie środków nadzoru.
Poprawka 7
Projekt decyzji ramowej
Artykuł 5 a (nowy)
Artykuł 5a
Dane osobowe
Przetwarzanie danych osobowych na użytek niniejszej decyzji ramowej powinno spełniać co najmniej podstawowe zasady określone w decyzji ramowej 2008/977/WSiSW z dnia 27 listopada 2008 r. w sprawie ochrony danych osobowych przetwarzanych w ramach współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych1 oraz w konwencji Rady Europy z dnia 28 stycznia 1981 r. o ochronie osób w związku z automatycznym przetwarzaniem danych osobowych i późniejszych protokołach do niej.
1 Dz.U. L 350 z 30.12.2008, s. 60.
Poprawka 8
Projekt decyzji ramowej
Artykuł 6 – ustęp 2
2.  Na zasadzie wyjątku od ust.1 i bez uszczerbku dla ust.3 państwa członkowskie mogą wyznaczyć organy inne niż sądowe jako organy właściwe do podejmowania decyzji na mocy niniejszej decyzji ramowej, o ile organy te są właściwe do podejmowania podobnych decyzji na mocy przepisów i procedur krajowych.
skreślony
Poprawka 9
Projekt decyzji ramowej
Artykuł 8 – ustęp 1 – litera f a) (nowa)
fa) obowiązku zdeponowania określonej kwoty pieniężnej lub udzielenia gwarancji innego rodzaju, która może zostać wniesiona w określonej liczbie rat lub w całości jednorazowo.
Poprawka 10
Projekt decyzji ramowej
Artykuł 8 - ustęp 2 – litera c)
c) obowiązek zdeponowania określonej kwoty pieniężnej lub udzielenia gwarancji innego rodzaju, która może zostać wniesiona w określonej liczbie rat lub w całości jednorazowo;
skreślony
Poprawka 11
Projekt decyzji ramowej
Artykuł 9 – ustęp 1
1.  Decyzję w sprawie środków nadzoru można przekazać właściwemu organowi państwa członkowskiego, w którym dana osoba ma zgodnie z prawem zwykłe miejsce pobytu, jeżeli po otrzymaniu informacji o odnośnych środkach osoba ta zgadza się na powrót do tego państwa.
1.  Decyzję w sprawie środków nadzoru można przekazać właściwemu organowi państwa członkowskiego, w którym dana osoba ma zgodnie z prawem zwykłe miejsce pobytu, jeżeli po otrzymaniu dokładnych informacji ─ w zrozumiałym dla niej języku ─ o odnośnych środkach osoba ta zgadza się na powrót do tego państwa.
Poprawka 12
Projekt decyzji ramowej
Artykuł 13 – ustęp 2
2.  Dostosowany środek nadzoru nie może być surowszy niż środek nadzoru, który został nałożony pierwotnie.
2.  Dostosowany środek nadzoru ma wyłącznie charakter techniczny i sam w sobie nie prowadzi do nałożenia dodatkowych zobowiązań na daną osobę. Środek ten nie może być surowszy niż środek nadzoru, który został nałożony pierwotnie.
Poprawka 13
Projekt decyzji ramowej
Artykuł 14 – ustęp 1
1.  Następujące przestępstwa stanowią podstawę uznania decyzji w sprawie środków nadzoru zgodnie z niniejszą decyzją ramową bez weryfikacji podwójnej karalności czynu, jeżeli w państwie wydania, zgodnie z definicją tych przestępstw w jego systemie prawnym, są one zagrożone karą pozbawienia wolności lub zastosowaniem środka polegającego na pozbawieniu wolności w maksymalnym wymiarze co najmniej trzech lat:
skreślony
− udział w organizacji przestępczej,
− terroryzm,
− handel ludźmi,
− wykorzystywanie seksualne dzieci i pornografia dziecięca,
− nielegalny obrót środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi,
− nielegalny obrót bronią, amunicją i materiałami wybuchowymi,
− korupcja,
− nadużycia finansowe, w tym na szkodę interesów finansowych Wspólnot Europejskich w rozumieniu Konwencji z dnia 26 lipca 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich
− pranie wpływów pieniężnych z przestępczości,
− fałszowanie pieniędzy, w tym euro,
− przestępstwa komputerowe,
− przestępstwa przeciwko środowisku naturalnemu, w tym nielegalny obrót zagrożonymi gatunkami roślin i zwierząt
− udzielanie pomocy w nielegalnym przekroczeniu granicy lub w nielegalnym pobycie,
− zabójstwo, spowodowanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu,
− nielegalny obrót organami i tkankami ludzkimi,
− uprowadzenie osoby, bezprawne pozbawienie wolności i wzięcie zakładników,
− rasizm i ksenofobia,
− kradzież w formie zorganizowanej lub rozbój z użyciem broni,
− nielegalny obrót dobrami kultury, w tym antykami i dziełami sztuki,
− oszustwo,
− wymuszenie rozbójnicze,
− podrabianie i piractwo produktów,
− fałszowanie dokumentów urzędowych i obrót takimi dokumentami,
− fałszowanie środków płatniczych,
− nielegalny obrót hormonami i innymi substancjami wzrostu,
− nielegalny obrót materiałami jądrowymi i radioaktywnymi,
− obrót kradzionymi pojazdami,
− zgwałcenie,
− podpalenie,
− przestępstwa podlegające właściwości Międzynarodowego Trybunału Karnego,
− uprowadzenie statku powietrznego lub wodnego,
− sabotaż.
Poprawka 14
Projekt decyzji ramowej
Artykuł 14 – ustęp 2
2.  Rada, stanowiąc jednomyślnie po zasięgnięciu opinii Parlamentu Europejskiego zgodnie z warunkami określonymi w art.39 ust.1 Traktatu o Unii Europejskiej, może w dowolnym czasie podjąć decyzję o dodaniu innych kategorii przestępstw do wykazu zawartego w ust. 1. Rada analizuje w świetle sprawozdania otrzymanego zgodnie z art.27 niniejszej decyzji ramowej, czy wykaz ten należy rozszerzyć lub zmienić.
skreślony
Poprawka 15
Projekt decyzji ramowej
Artykuł 14 – ustęp 3
3.  Jeżeli chodzi o przestępstwa inne niż określone w ust.1, państwo wykonania może uzależnić uznanie decyzji w sprawie środków nadzoru od tego, czy decyzja ta odnosi się do czynów stanowiących przestępstwo także w świetle prawa państwa wykonania, niezależnie od znamion przestępstwa lub jego określenia.4.
skreślony
Poprawka 16
Projekt decyzji ramowej
Artykuł 14 – ustęp 4
Poprawka
4.  W chwili przyjmowania niniejszej decyzji ramowej państwa członkowskie mogą, ze względów konstytucyjnych, złożyć w Sekretariacie Generalnym Rady oświadczenie, że nie będą stosować ust.1 do niektórych lub wszystkich rodzajów przestępstw, o których mowa w tym ustępie. Wszelkie tego typu oświadczenia można cofnąć w dowolnym momencie. Takie oświadczenia lub informacje o cofnięciu takich oświadczeń są publikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
skreślony
Poprawka 17
Projekt decyzji ramowej
Artykuł 15 – ustęp 1 – litera d)
(d) decyzja w sprawie środków nadzoru dotyczy – w przypadkach, o których mowa w art. 14 ust.3 oraz w przypadku gdy państwo wykonania złożyło oświadczenie na mocy art.14 ust 4, a także w przypadkach, o których mowa w art.14 ust.1 – czynu, który w świetle prawa państwa wykonania nie stanowiłby przestępstwa; w sprawach dotyczących podatków, ceł i środków płatniczych nie można jednak odmówić wykonania decyzji w sprawie środków nadzoru, powołując się na fakt, że prawo państwa wykonania nie nakłada podatków tego samego rodzaju lub nie zawiera tego samego rodzaju przepisów dotyczących podatków, ceł i środków płatniczych co prawo państwa wydania;
skreślony
Poprawka 18
Projekt decyzji ramowej
Artykuł 21 – ustęp 1
1.  Jeżeli właściwy organ państwa wydania wydał nakaz aresztowania lub inną decyzję o analogicznym skutku podlegającą wykonaniu, daną osobę wydaje się zgodnie z decyzją ramowa o europejskim nakazie aresztowania.
1.  Jeżeli w przypadku naruszenia w odniesieniu do danego środka nadzoru właściwy organ państwa wydania wydał nakaz aresztowania, daną osobę przekazuje się zgodnie z decyzją ramową o europejskim nakazie aresztowania.
Poprawka 19
Projekt decyzji ramowej
Artykuł 21 – ustęp 3
3.  W chwili transpozycji niniejszej decyzji ramowej lub później każde państwo członkowskie może powiadomić Sekretariat Generalny Rady, że podejmując decyzję o wydaniu danej osoby państwu wydania, będzie również stosować art.2 ust.1 decyzji ramowej w sprawie europejskiego nakazu aresztowania.
skreślony
Poprawka 20
Projekt decyzji ramowej
Artykuł 21 – punkt 4
4.  Sekretariat Generalny Rady udostępnia informacje otrzymane na mocy poprzedniego ustępu wszystkim państwom członkowskim i Komisji.
skreślony
Poprawka 21
Projekt decyzji ramowej
Załącznik I –Zaświadczenie – litera f) – punkt 2
2.  Jeżeli domniemane przestępstwo(-a), o którym(-ych) mowa w pkt 1, stanowi(-ą) zgodnie z prawem państwa wydania co najmniej jedno z następujących domniemanych przestępstw, zagrożonych w państwie wydania karą pozbawienia wolności lub zastosowaniem środka polegającego na pozbawieniu wolności o maksymalnym wymiarze co najmniej trzech lat, proszę zaznaczyć odpowiednie pole(pola):
skreślony
− udział w organizacji przestępczej,
− terroryzm,
− handel ludźmi,
− wykorzystywanie seksualne dzieci i pornografia dziecięca,
− nielegalny obrót środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi,
− nielegalny obrót bronią, amunicją i materiałami wybuchowymi,
− korupcja,
− nadużycia finansowe, w tym na szkodę interesów finansowych Wspólnot Europejskich w rozumieniu Konwencji z dnia 26 lipca 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich
− pranie wpływów pieniężnych z przestępczości,
− fałszowanie pieniędzy, w tym euro,
− przestępstwa komputerowe,
− przestępstwa przeciwko środowisku naturalnemu, w tym nielegalny obrót zagrożonymi gatunkami roślin i zwierząt
− udzielanie pomocy w nielegalnym przekroczeniu granicy lub w nielegalnym pobycie,
− zabójstwo, spowodowanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu,
− nielegalny obrót organami i tkankami ludzkimi,
− uprowadzenie osoby, bezprawne pozbawienie wolności i wzięcie zakładników,
− rasizm i ksenofobia,
− kradzież w formie zorganizowanej lub rozbój z użyciem broni,
− nielegalny obrót dobrami kultury, w tym antykami i dziełami sztuki,
− oszustwo,
− wymuszenie rozbójnicze,
− podrabianie i piractwo produktów,
− fałszowanie dokumentów urzędowych i obrót takimi dokumentami,
− fałszowanie środków płatniczych,
− nielegalny obrót hormonami i innymi substancjami wzrostu,
− nielegalny obrót materiałami jądrowymi i radioaktywnymi,
− obrót kradzionymi pojazdami,
− zgwałcenie,
− podpalenie,
− przestępstwa podlegające właściwości Międzynarodowego Trybunału Karnego,
− uprowadzenie statku powietrznego lub wodnego,
− sabotaż.
Poprawka 22
Projekt decyzji ramowej
Załącznik I –Zaświadczenie – litera f)–punkt 3
3.  Jeżeli domniemane przestępstwo(-a) wymienione w pkt 1 nie jest (nie są) ujęte w pkt 2 lub jeżeli decyzja jest wraz z zaświadczeniem przekazywana państwu członkowskiemu, które oświadczyło, że będzie weryfikować podwójną karalność (art.10 ust.4 decyzji ramowej), proszę podać pełen opis tego (tych) domniemanego(-ych) przestępstwa (przestępstw):
skreślony
Poprawka 23
Projekt decyzji ramowej
Załącznik I – Zaświadczenie –- litera g) – ustęp 3 – akapit pierwszy – tiret trzecie a (nowe)
obowiązek zdeponowania określonej kwoty pieniężnej lub udzielenia gwarancji innego rodzaju, która może zostać wniesiona w określonej liczbie rat lub w całości jednorazowo;
Poprawka 24
Projekt decyzji ramowej
Załącznik I – Zaświadczenie – litera g) – ustęp 3 - akapit drugi – tiret trzecie
obowiązek zdeponowania określonej kwoty pieniężnej lub udzielenia gwarancji innego rodzaju, która może zostać wniesiona w określonej liczbie rat lub w całości jednorazowo;
skreślony

(1) Dz.U. C 297 E z 20.11.2008, s. 116.


Nowe rodzaje kosztów kwalifikujących się do objęcia dofinansowaniem z EFS ***I
PDF 197kWORD 31k
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 2 kwietnia 2009 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1081/2006 w sprawie Europejskiego Funduszu Społecznego w celu rozszerzenia rodzajów kosztów kwalifikujących się do objęcia dofinansowaniem z EFS (COM(2008)0813 – C6-0454/2008 – 2008/0232(COD))
P6_TA(2009)0200A6-0116/2009

(Procedura współdecyzji: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2008)0813),

–   uwzględniając art. 251 ust. 2 oraz art. 148 Traktatu WE, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C6-0454/2008),

–   uwzględniając art. 51 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych oraz opinie Komisji Budżetowej i Komisji Rozwoju Regionalnego (A6-0116/2009),

1.   zatwierdza wniosek Komisji;

2.   zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego wniosku lub zastąpienie go innym tekstem;

3.   zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.


EFRR, EFS i Fundusz Spójności: przepisy w zakresie zarządzania finansowego ***
PDF 194kWORD 31k
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 2 kwietnia 2009 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1083/2006 dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności w odniesieniu do niektórych przepisów w zakresie zarządzania finansowego (17575/2008 – C6-0027/2009 – 2008/0233(AVC))
P6_TA(2009)0201A6-0127/2009

(Procedura zgody)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek dotyczący rozporządzenia Rady (COM(2008)0803 / 17575/2008),

–   uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę na mocy art. 161 ust. 3 Traktatu WE (C6-0027/2009),

–   uwzględniając art. 75 ust. 1 Regulaminu,

–   uwzględniając zalecenie Komisji Rozwoju Regionalnego i opinie Komisji Budżetowej oraz Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych (A6-0127/2009),

1.   wyraża zgodę na wniosek dotyczący rozporządzenia Rady;

2.   zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.


Kształcenie dzieci imigrantów
PDF 222kWORD 69k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 2 kwietnia 2009 r. w sprawie kształcenia dzieci imigrantów (2008/2328 (INI))
P6_TA(2009)0202A6-0125/2009

Parlament Europejski,

–   uwzględniając art. 149 oraz art. 150 traktatu WE,

–   uwzględniając art. 14 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej,

–   uwzględniając zieloną księgę Komisji z dnia 3 lipca 2008 r. zatytułowaną "Migracja i mobilność: wyzwania i szanse dla wspólnotowych systemów edukacyjnych" (COM(2008)0423),

–   uwzględniając dyrektywę Rady 77/486/EWG z dnia 25 lipca 1977 r. w sprawie kształcenia dzieci pracowników migrujących(1),

–   uwzględniając dyrektywę Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzającą w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne(2),

–   uwzględniając konkluzje Prezydencji z Rady Europejskiej w Lizbonie w dniach 23 i 24 marca 2000 r.,

–   uwzględniając konkluzje Prezydencji z posiedzenia Rady Europejskiej z dni 13 i 14 marca 2008 r.,

–   uwzględniając własną rezolucję z dnia 13 października 2005 r. w sprawie integracji imigrantów w Europie za pośrednictwem systemu oświaty i nauczania wielojęzycznego(3),

–   uwzględniając własną rezolucję z dnia 27 września 2007 r. w sprawie skuteczności i równego dostępu do europejskich systemów kształcenia i szkolenia(4),

–   uwzględniając własną rezolucję z dnia 16 stycznia 2008 r. w sprawie kształcenia dorosłych: na naukę nigdy nie jest za późno(5),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 23 września 2008 r. w sprawie poprawy jakości kształcenia nauczycieli(6),

–   uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 25 lutego 2009 r. na temat zielonej księgi Komisji zatytułowanej "Migracja i mobilność", wyzwania i szanse dla wspólnotowych systemów edukacyjnych,

–   uwzględniając art. 45 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kultury i Edukacji (A6–0125/2009),

A.   mając na uwadze, że Rada Europejska w dniach13-14 marca 2008 r. wezwała państwa członkowskie do poprawy osiągnięć uczniów pochodzących ze środowisk migracyjnych,

B.   mając na uwadze, że Europejski Rok Dialogu Międzykulturowego (2008) był właściwym momentem do rozpoczęcia debaty na temat wyzwań i możliwości stojących przed unijnym systemem oświaty,

C.   mając na uwadze, że migracja wewnątrz Unii i imigracja do Unii wzrosły w ostatnich dekadach, zmieniając w wielu miejscach kompozycję uczniów w szkołach,

D.   mając na uwadze, że niejednokrotnie różnice międzykulturowe prowadzą do trudności w zrozumieniu oraz dialogu pomiędzy uczniami oraz pomiędzy uczniami i nauczycielami,

E.   uznając za oczywiste, że wyniki osiągane w nauce przez dzieci migrantów są znacznie niższe niż wyniki dzieci z rodzin niemigrujących, mając na uwadze, że wiele dzieci migrantów uczęszczających do szkół znajduje się w niepewnej sytuacji społeczno-gospodarczej,

F.   mając na uwadze, że dzieci migrantów posiadają talenty, które często pozostają nieujawnione i niewykorzystane, co niesie ze sobą społeczne, kulturowe i gospodarcze straty dla całego społeczeństwa,

G.   mając na uwadze, że nauka w szkołach jest do pewnego wieku podstawowym prawem, jak również obowiązkiem dla dzieci, bez względu na ich pochodzenie, co znajduje swoje odzwierciedlenie w art. 14 Karty Praw Podstawowych, który wymaga także przestrzegania krajowych przepisów w zakresie edukacji,

H.   mając na uwadze, że treść i organizacja edukacji i szkoleń stanowią domenę poszczególnych państw i mając na uwadze, że to na poziomie krajowym i regionalnym należy określać i realizować strategie,

I.   mając na uwadze, że imigracja może wzbogacić szkoły kulturowo i edukacyjnie, jednak jeżeli nie będzie się do niej odpowiednio podchodzić może prowadzić do poważnych rozbieżności,

J.   mając na uwadze, że państwa członkowskie muszą zreformować swoje krajowe systemy edukacji i szkoleń; mając na uwadze, że muszą one współpracować nad rozwijaniem narzędzi politycznych niezbędnych do zarządzania skutkami migracji,

K.   mając na uwadze, że rosnąca różnorodność wśród społeczności uczniowskiej, będąca wynikiem rosnącej imigracji, stanowi wyzwanie dla nauczycieli, którzy nie są odpowiednio szkoleni w zakresie prawidłowego postępowania w obliczu tej nowej różnorodności w klasie,

1.   z zadowoleniem przyjmuje wymienioną wyżej zieloną księgę z dnia 3 lipca 2008 r.;

2.   uważa, że Komisja słusznie zajmuje się wpływem nie tylko migracji wewnątrz Unii, ale również imigracji do Unii na system oświaty państw członkowskich;

3.   podkreśla, że pracownicy w Unii mogą posiadać mniejsze motywacje, by pracować za granicą, jeżeli istnieje ryzyko, że edukacja ich dzieci ucierpi na tym, a także że zadowalający system szkolnictwa dla dzieci migrantów jest związany ze swobodą przemieszczania się pracowników;

4.   uważa, że należy dołożyć większych starań na poziomie UE, ponieważ wszystkie państwa członkowskie muszą stawić w tym zakresie czoła podobnym wyzwaniom; przypomina, że odsetek dzieci migrantów w szkołach prawdopodobnie wzrośnie w przyszłości;

5.   przypomina, że ustanowienie zintegrowanych ośrodków wsparcia dla osób imigrujących legalnie ma ogromne znaczenie, jako że umożliwia im skuteczne radzenie sobie z wszelkimi przeszkodami w drodze do integracji (np. zagadnieniami związanymi z zatrudnieniem, edukacją, zdrowiem, itp.) przy wsparciu ze strony specjalistów;

6.   zachęca państwa członkowskie do prac nad rozwojem partnerstwa szkół i społeczności, pozwalającego dzieciom, których rodzice pracują za granicą, na korzystanie z programów pomocowych oraz wsparcia i porady danej społeczności;

7.   zaznacza, że dorośli migranci i ich dzieci muszą mieć możliwość nauki języków kraju przyjmującego, jeżeli zamierzają zintegrować się w pełni oraz winni wyrażać chęć skorzystania z takiej możliwości;

8.   wzywa rządy państw członkowskich do zapewnienia dzieciom imigrantów legalnie przebywających na terenie państwa przyjmującego edukacji, w tym nauczania oficjalnych języków kraju przyjmującego oraz wsparcia w zakresie ich języka ojczystego i kultury;

9.   wyraża przekonanie, że istotne jest, aby rodzice, a w szczególności matki dzieci imigrantów, byli zaangażowani w programy nauczania oficjalnych języków kraju przyjmującego, w celu zagwarantowania, że dzieci nie będą izolowane od społeczeństwa oraz udzielenia im wsparcia w procesie integracji w szkole;

10.   uważa, że zachowanie i wspieranie wielojęzyczności musi stanowić część każdego programu nauczania; nalega, by już w wieku przedszkolnym zachęcać do nauczania języków jak najwcześniej, aby wspierać integrację migrantów; jednakże decyzję dotyczącą nauczania w języku ojczystym imigrantów w ramach programu oraz organizacji kształcenia należy pozostawić wyłącznie państwom członkowskim;

11.   wzywa do zajęcia się trudnościami napotykanymi przez dzieci przybywające do innego państwa członkowskiego wraz z rodzicami imigrującymi ze względów zatrudnienia, związanymi z zapisaniem się do szkoły na poziomie adekwatnym do tego, na którym kształciły się w państwie członkowskim pochodzenia;

12.   podkreśla, że dla rodzin i innych członków lokalnej społeczności bezpośrednie zaangażowanie jest bardzo istotne, gdyż za integrację społeczną odpowiada całe społeczeństwo, nie tylko szkoły; organy świadczące usługi w zakresie doradztwa socjalnego muszą być zachęcane do współpracy w celu dostarczania lepszych informacji na temat edukacji i szkoleń zawodowych, w kontekście rynku pracy kraju przyjmującego;

13.   uznaje, że społeczeństwo obywatelskie odgrywa istotną rolę we wspieraniu imigrantów oraz że równolegle do oficjalnego systemu kształcenia może w znacznym stopniu pomóc w zakresie na przykład nauki języka kraju przyjmującego;

14.   podkreśla potrzebę włączenia do społeczeństwa migrantów i grup społecznych takich jak Romowie; zaznacza, że integrację należy prowadzić w oparciu o zasadę równych szans w edukacji, zapewniając równy dostęp do edukacji spełniającej wysokie normy jakości; odrzuca wszelkie rozwiązania – niezależnie od tego, czy mają one przejściowy czy też trwały charakter – które oparte są na segregacji i miernej edukacji, lub do nich prowadzą;

15.   podkreśla wagę rozwijania międzykulturowych umiejętności komunikacyjnych u dzieci, zarówno imigrantów jak i z kraju przyjmującego oraz wyraża przekonanie, że zdolność do upowszechniania własnej kultury i rozumienia kultury i wartości innych winna stanowić główny element Kluczowej Kompetencji "Świadomość i ekspresja kulturowa";

16.   zaleca, by przeznaczyć na kursy językowe dla migrantów legalnie przebywających na terenie państwa przyjmującego dodatkowe środki finansowe i wsparcie administracyjne, dzięki wykorzystaniu przeszkolonego personelu, który rozumie również język ojczysty migrantów;

17.   podkreśla wagę nauczania dzieci migrantów ich języka ojczystego oraz języków ich kraju zamieszkania, oraz przyswojenia przez nie umiejętności czytania i pisania już w wieku przedszkolnym;

18.   uznaje wagę wprowadzenia do programów szkolnych zajęć prowadzonych w językach ojczystych imigrantów, tak aby umożliwić im zachowanie ich dziedzictwa kulturowego;

19.   podkreśla znaczenie sportu w edukacji i szkoleniach oraz jego istotną rolę w integracji i włączeniu do społeczeństwa osób z najmniej uprzywilejowanych środowisk; zaleca, by w polityce społecznej państw członkowskich uwzględniono w pełni ważną rolę integrującą, jaką dla ludności migrującej odgrywa sport;

20.  Podkreśla potrzebę zaangażowania młodych imigrantów w różnorodne zajęcia poza programem nauczania, gdyż jest to doskonały sposób integracji społecznej;

21.   podkreśla, że im wcześniej i z większym powodzeniem dzieci i młodzież z rodzin migrantów zostaną włączone w system nauczania, tym lepiej poradzą sobie w szkole, w dalszej edukacji i na rynku pracy; wyraża głębokie przekonanie, że wczesna przedszkolna edukacja znacznie poszerza perspektywy na przyszłość i w związku z tym wzywa państwa członkowskie do zwiększenia uczestnictwa dzieci imigrantów w edukacji przedszkolnej;

22.   zaleca, by państwa członkowskie unikały tworzenia szkół na wzór gett oraz specjalnych zajęć dla dzieci imigrantów oraz aby wspierały integracyjną politykę edukacyjną, według której dzieci są zapisywane do danej klasy na podstawie poziomu wykształcenia i indywidualnych potrzeb;

23.   wyraża przekonanie, że w szkołach do których uczęszczają dzieci imigrantów program nauczania winien zwracać większą uwagę na ich potrzeby oraz, że nauczyciele powinni być kształceni w zakresie umiejętności międzykulturowych, co pomoże im radzić sobie w możliwie najskuteczniejszy sposób z różnorodnością w szkole;

24.   zaznacza, że kształcenie dorosłych migrantów może wspierać integrację zarówno ich samych, jak i ich dzieci i w związku z tym podkreśla potrzebę skoncentrowania się na rozwoju procesu kształcenia przez całe życie skierowanego ku rodzicom imigrantom;

25.   wyraża zaniepokojenie wysokim odsetkiem dzieci imigrantów, które przedwcześnie przerywają naukę i wyraża przekonanie, że należy dołożyć starań w celu zagwarantowania, że dzieci te będą kończyć szkołę;

26.   podkreśla, że system oświaty wysokiej jakości musi być dostępny dla wszystkich;

27.   wyraża przekonanie, że działania zmierzające do poprawy nauczania dzieci migrantów mogą przynieść korzyści całemu społeczeństwu;

28.   uważa, że w drodze kształcenia nauczycieli należy przekazać im podejście oparte na różnorodności i wielokulturowej oraz wielojęzycznej edukacji oraz iż kształcenie to powinno mieć charakter interdyscyplinarny;

29.   popiera programy mobilności, w ramach których zatrudnia się nauczycieli z kraju pochodzenia imigrantów, co ułatwia dzieciom imigrantów kontakt z kulturą i cywilizacją kraju ich pochodzenia;

30.   podkreśla, że jakość kształcenia nauczycieli powinna przede wszystkim opierać się na ich misji;

31.   podkreśla, w tym kontekście, wagę mobilności nauczycieli jako integralnej części programów kształcenia nauczycieli; uważa, że nauczyciele winni mieć możliwość spędzenia jednego lub dwóch semestrów na uniwersytetach za granicą;

32.   wyraża przekonanie, że szkoły potrzebują nauczycieli imigrantów, ponieważ mogą się oni podzielić z kolegami istotnymi doświadczeniami, są potwierdzeniem skutecznej integracji społecznej i mogą stanowić wzorzec dla dzieci, które napotykają na trudności;

33.   podkreśla wagę specjalnych szkoleń dla nauczycieli, podczas których przedstawiana jest specyficzna sytuacja dzieci migrantów, konieczność włączenia ich z powodzeniem do programu systemów oświatowych oraz potrzeba poprawienia poziomu ich wyników w nauce;

34.   podkreśla potrzebę doradztwa i terapii, w celu wspierania dzieci imigrantów oraz ludzi młodych w radzeniu sobie z szokiem kulturowym oraz w adaptacji w przyjmującym społeczeństwie;

35.   proponuje, by poszczególne państwa członkowskie stworzyły projekty edukacyjne, mające na celu poprawę świadomości w zakresie praw człowieka, z naciskiem na równe traktowanie, integrację oraz wolność osobistą, tak aby unikać ksenofobii i segregacji, które mogą wydawać się nieuniknione, tam gdzie pojawiają się imigranci i rozprzestrzeniają się alarmująco szybko;

36.   zaznacza, że należy zapewnić takie samo równe traktowanie wszystkim migrantom oraz osobom, które nigdy nie migrowały; uważa, że instytucje oświatowe i indywidualni nauczyciele powinni uznać różnorodność za zwykłą sytuację, traktować każdą jednostkę z szacunkiem i udzielać migrantom wsparcia, jakiego potrzebują;

37.   docenia fakt, że kształcenie nieformalne przyczynia się do kształtowania w młodych imigrantach wartościowych umiejętności, które uzupełniają umiejętności nabyte w szkołach oraz wzywa szkoły do intensywniejszej współpracy z podmiotami zapewniającymi kształcenie nieformalne, takimi jak organizacje młodzieżowe;

38.   ponownie podkreśla, że dyskryminacja ze względu na rasę oraz pochodzenie etniczne w dziedzinie edukacji jest zakazana na mocy dyrektywy 2000/43/WE oraz wzywa do postawienia wszelkich form dyskryminacji w dziedzinie edukacji, w tym ze względu na narodowość oraz miejsce pobytu, poza prawem;

39.   uznaje, że obowiązujące przepisy dyrektywy 77/486/EWG nie odpowiadają nowej rzeczywistości społecznej w Unii; zdecydowanie wspiera proces konsultacji zainicjowany przez Komisję;

40.   podkreśla, że należy wspierać różnorodność w szkołach oraz zwrócić szczególną uwagę i udzielić szczególnego wsparcia najbardziej narażonym grupom imigrantów, w tym dziewczętom;

41.   uważa, że dyrektywa 77/486/EWG musi zostać zmieniona i powinna objąć edukację dzieci będących obywatelami państw spoza UE oraz dzieci, których rodzice nie są obywatelami państw członkowskich;

42.   podkreśla znaczenie istniejącego prawodawstwa UE, takiego jak dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium Państw Członkowskich(7) oraz dyrektywa Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotycząca statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi(8), gwarantującego prawo do edukacji uczniom z krajów trzecich; wzywa Komisję do stałej kontroli wszystkich podejmowanych w państwach członkowskich środków, których celem jest ograniczenie lub zniesienie nabytych praw;

43.   wzywa szkoły o wysokim odsetku dzieci imigrantów do zatrudnienia niezbędnej kadry, by ułatwić radzenie sobie z wyzwaniami w różnych klasach i umożliwić im nauczanie na wysokim poziomie; zwraca się do Komisji i Rady o zainicjowanie dialogu między państwami członkowskimi w ramach otwartej metody koordynacji poprzez wymianę dobrych rozwiązań oraz opracowanie wspólnego programu udoskonalania edukacji migrantów;

44.   nawołuje Komisję do przedstawiania systematycznych sprawozdań na temat postępów poczynionych w integracji dzieci migrantów w systemie oświatowym państw członkowskich;

45.   wyraża przekonanie, że duże miasta i aglomeracje powinny korzystać z prawa do koordynowania polityki stworzonej w celu wspierania integracji dzieci imigrantów z polityką i strategiami dotyczącymi zakwaterowania, opieki (nad dziećmi), rynku zatrudnienia, opieki zdrowotnej i dobrobytu, dziedzin, które mają udowodniony wpływ na wyniki kształcenia dzieci imigrantów oraz ich skuteczną integrację w społeczeństwie;

46.   zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, Europejskiemu Komitetowi Społeczno-Ekonomicznemu, Komitetowi Regionów oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.

(1) Dz.U. L 199 z 6.8.1977, s. 32.
(2) Dz.U. L 180 z 19.7.2000, s. 22.
(3) Dz.U. C 233E z 28.9.2006, s. 121.
(4) Dz.U. C 219E z 28.8.2008, s. 300.
(5) Dz.U. C 41E z 19.2.2009, s. 46.
(6) Teksty przyjęte, Ρ6_ΤΑ(2008)0422.
(7) Dz.U. L 158 z 30.4.2004, s. 77.
(8) Dz.U. L 16 z 23.1.2004, s. 44.


Prawo obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich
PDF 331kWORD 106k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 2 kwietnia 2009 r. dotyczące stosowania dyrektywy 2004/38/WE w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich (2008/2184(INI))
P6_TA(2009)0203A6-0186/2009

Parlament Europejski,

–   uwzględniając art. 18 Traktatu WE oraz art. 45 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (karta praw podstawowych),

–   uwzględniając dyrektywę 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich(1),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 listopada 2007 r. w sprawie stosowania dyrektywy 2004/38/WE(2), wzywającą Komisję do niezwłocznego przedstawienia szczegółowej oceny stanu wdrożenia i poprawności transpozycji tej dyrektywy przez poszczególne państwa członkowskie, wraz ze wszystkimi niezbędnymi wnioskami, oraz nakładającą na właściwą komisję obowiązek przeprowadzenia oceny problemów związanych z transpozycją dyrektywy z możliwie najlepszym podkreśleniem praktyk i środków, które mogłyby prowadzić do różnych form dyskryminacji wobec obywateli europejskich i poruszać kwestię swobody przemieszczania się,

   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 4 grudnia 2003 r. w sprawie przyjęcia środków dotyczących repatriacji zwłok(3),

–   uwzględniając dokument roboczy Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych z dnia 13 czerwca 2008 r.(4), a także kwestionariusz rozesłany do parlamentów krajowych państw członkowskich oraz otrzymane nań odpowiedzi,

–   uwzględniając sprawozdanie delegacji Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych z wizytacji w ośrodkach zamkniętych dla osób ubiegających się o azyl i imigrantów w Belgii(5),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 5 lutego 2009 r. w sprawie wdrażania w Unii Europejskiej dyrektywy 2003/9/WE ustanawiającej minimalne normy dotyczące przyjmowania osób ubiegających się o azyl i uchodźców: wizyty Komisji Wolności Obywatelskich w latach 2005-2008(6),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 10 lipca 2008 r. w sprawie spisu Romów we Włoszech w oparciu o pochodzenie etniczne(7), opinię Wydziału Prawnego PE w sprawie zgodności okoliczności obciążających obywateli UE nielegalnie przebywających w innym państwie członkowskim UE, a także sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych z wizyty delegacji we Włoszech,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji z dnia 15 lutego 2008 r. zatytułowane "Piąte sprawozdanie na temat obywatelstwa Unii (1 maja 2004 r. - 30 czerwca 2007 r.)" (COM(2008)0085),

–   uwzględniając 25. roczne sprawozdanie Komisji z dnia 18 listopada 2008 r. z kontroli stosowania prawa wspólnotowego (2007) (COM(2008)0777),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 2 kwietnia 2009 r. w sprawie problemów i perspektyw dotyczących obywatelstwa europejskiego(8),

–   uwzględniając sprawozdanie Agencji Unii Europejskiej ds. Praw Podstawowych zatytułowane "Homofobia i dyskryminacja ze względu na orientację seksualną w państwach członkowskich UE",

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji z dnia 10 grudnia 2008 r. ze stosowania dyrektywy 2004/38/WE w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich (COM(2008)0840) (sprawozdanie Komisji),

–   uwzględniając konkluzje Rady ds. Wymiaru Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych z dnia 27 listopada 2008 r. w sprawie "Swobodnego przepływu osób: przypadki nadużyć i niewłaściwego stosowania prawa do swobodnego przepływu",

–   uwzględniając orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (ETS) dotyczące obywatelstwa Unii i swobodnego przemieszczania się, takie jak sprawy C-127/08 (sprawa Metock), C-33/07 (sprawa Jipa) i C-524/06 (sprawa Huber),

–   uwzględniając projekt sprawozdania okresowego zatytułowany "Studium porównawcze stosowania dyrektywy 2004/38/WE w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich" zamówionego przez Komisję Prawną i wykonanego przez European Citizen Action Service (ECAS),

–   uwzględniając art. 45 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych oraz opinię Komisji Prawnej (A6-0186/2009),

A.   mając na uwadze, że – zgodnie ze wspomnianym wyżej piątym sprawozdaniem na temat obywatelstwa Unii – na dzień 1 stycznia 2006 r. około 8,2 miliona obywateli Unii korzystało z przysługującego im prawa do pobytu w innym państwie członkowskim, a miliony obywateli Unii podróżują co roku po terenie Unii,

B.   mając na uwadze, że swoboda przemieszczania się jest nierozerwalnie związana z pojęciem praw człowieka i obywatelstwa Unii, stanowiąc jedno z podstawowych praw i jedną ze swobód przyznawanych obywatelom Unii przez Traktaty,

C.   mając na uwadze, że dyrektywa 2004/38/WE wdraża zasady zawarte w Traktatach, stanowiąc, iż obywatele Unii mogą niezależnie od miejsca pochodzenia poruszać się swobodnie po terenie całej Unii wraz z członkami rodziny,

D.   mając na uwadze, że państwa członkowskie miały obowiązek dokonać transpozycji dyrektywy 2004/38/WE do dnia 30 kwietnia 2006 r., a do dnia 30 kwietnia 2008 r. Komisja miała przygotować sprawozdanie o stosowaniu dyrektywy,

E.   mając na uwadze, że po prawie pięciu latach od przyjęcia dyrektywy 2004/38/WE – mimo iż z pewną zwłoką w stosunku do podanych w dyrektywie terminów – nareszcie dostępne stają się informacje o transpozycji i praktycznym stosowaniu omawianej dyrektywy,

F.   mając na uwadze, że Parlament wielokrotnie wyrażał obawy co do sposobu, w jaki niektóre państwa członkowskie wdrażają swobodę przemieszczania się,

G.   mając na uwadze, że nawiązano ostatnio konstruktywny dialog między Komisją, Parlamentem i niektórymi państwami członkowskimi,

H.   mając na uwadze, że dialog taki umożliwił pewną zmianę ustawodawstwa krajowego w celu dostosowania go do prawodawstwa WE,

I.   mając na uwadze, że zgodnie ze sprawozdaniem Komisji transpozycja dyrektywy 2004/38/WE w ogólności raczej rozczarowuje, gdyż żadne państwo członkowskie nie dokonało w pełni skutecznej i poprawnej transpozycji całej dyrektywy, a ponadto żaden artykuł dyrektywy nie został przetransponowany skutecznie i poprawnie przez wszystkie państwa członkowskie,

J.   mając na uwadze, że w sprawozdaniu Komisji wskazano – oprócz wielu innych – dwa główne utrzymujące się przypadki łamania podstawowych praw obywateli Unii, zwłaszcza dotyczące prawa do wjazdu i pobytu członków rodziny pochodzących z krajów trzecich oraz wymogu, aby obywatele Unii dostarczali wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pobytu dodatkowe dokumenty, takie jak zezwolenie na pracę i potwierdzenie odpowiedniego zakwaterowania, które nie zostały przewidziane w dyrektywie 2004/38/WE,

K.   mając na uwadze, że Komisja do tej pory otrzymała ponad 1 800 indywidualnych skarg, 40 pytań ze strony Parlamentu i 33 petycje oraz że na tej podstawie zarejestrowała 115 skarg i pięciokrotnie wszczęła postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom za nieprawidłowe stosowanie dyrektywy 2004/38/WE,

L.   mając na uwadze, że Komisja stoi w swoim sprawozdaniu na stanowisku, iż na tym etapie nie ma potrzeby zmieniać dyrektywy 2004/38/WE, ale należy dołożyć wszelkich starań na rzecz jej prawidłowego wdrożenia dzięki stworzeniu grupy eksperckiej, gromadzeniu informacji, danych i najlepszych praktyk na podstawie kwestionariusza, a także wydaniu w 2009 r. wytycznych dotyczących problematycznych kwestii w celu zapewnienia pełnego i poprawnego stosowania dyrektywy,

M.   mając na uwadze, że na kwestionariusz Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych odpowiedziało szereg posłów do parlamentów krajowych(9), a w niektórych państwach członkowskich na ankietę tę odpowiedzieli członkowie obu izb parlamentarnych(10),

N.   mając na uwadze, że przedstawiciele parlamentów krajowych mieli okazję do szerszego wyrażenia poglądów na posiedzeniu wspólnej komisji ds. postępów w obszarze wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, które odbyło się w dniach 19 i 20 stycznia 2009 r.,

O.   mając na uwadze, że Wydział Prawny Parlamentu, z którym konsultowała się w tej sprawie Komisja Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, stwierdził, iż właściwe przepisy prawa wspólnotowego wykluczają krajowe prawodawstwo, w myśl którego w przypadku popełnienia przestępstwa lub wykroczenia za ogólną okoliczność obciążającą uznaje się sam fakt, że dana osoba jest obywatelem państwa członkowskiego nielegalnie przebywającym na terytorium innego państwa członkowskiego,

P.   mając na uwadze, że orzeczenia ETS dotyczące swobody przemieszczania się, a zwłaszcza sprawy Metock, Jipa i Huber, potwierdziły następujące zasady:

   obywatel spoza Wspólnoty będący współmałżonkiem obywatela Unii, który towarzyszy temu ostatniemu lub doń dołącza, może skorzystać z przepisów omawianej dyrektywy niezależnie od tego, kiedy i gdzie zawarli związek małżeński oraz bez potrzeby wcześniejszego legalnego pobytu w UE(11),
   chociaż art. 18 Traktatu WE i art. 27 dyrektywy 2004/38/WE nie wykluczają krajowych przepisów ustawodawczych ograniczających obywatelowi państwa członkowskiego prawo do wyjazdu na teren innego państwa członkowskiego, zwłaszcza na podstawie jego uprzedniej repatriacji z tego drugiego państwa z powodu "nielegalnego pobytu" w tymże państwie, o ile indywidualne zachowanie tego obywatela stanowi rzeczywiste, aktualne i dostatecznie poważne zagrożenie dla jednego z podstawowych interesów społecznych i przewidywany środek ograniczający jest właściwy do osiągnięcia założonego celu i nie wykracza poza to, co jest konieczne do jego osiągnięcia, czego prawidłowość stwierdza trybunał krajowy, rozpatrując przedłożoną mu sprawę(12),
   art. 12 ust. 1 Traktatu WE należy interpretować jako równoznaczny z wykluczeniem ustanowienia przez poszczególne państwa członkowskie – dla celów zwalczania przestępczości – systemu przetwarzania danych osobowych konkretnie dotyczących obywateli Unii niebędących obywatelami danego państwa członkowskiego(13),

Q.   mając na uwadze, że we wspomnianym wyżej sprawozdaniu z wizytacji w ośrodkach zamkniętych dla osób ubiegających się o azyl i imigrantów w Belgii stwierdzono, iż "przetrzymywanie obywateli UE w ośrodkach dla obywateli krajów trzecich będących nielegalnymi imigrantami wydaje się szokujące i niewspółmierne, zwłaszcza jeżeli prawdą jest, że środek ten można nałożyć jedynie z powodu naruszenia przepisów administracyjnych. Odnośne liczby przedstawione przez władze belgijskie budzą zaniepokojenie",

R.   mając na uwadze, że we wspomnianych konkluzjach z dnia 27 listopada 2008 r. Rada ds. Wymiaru Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych wystąpiła do Komisji o przedstawienie na początku 2009 r. oświadczenia interpretacyjnego z wytycznymi w sprawie funkcjonowania dyrektywy 2004/38/WE i o rozważenie wszelkich innych właściwych i koniecznych środków,

S.   mając na uwadze, że na podstawie zebranych informacji, szczególnie w odpowiedzi parlamentów krajowych na kwestionariusz Parlamentu, niestety niewyczerpujący i nieobejmujący wszystkich państw członkowskich, oraz w uzupełnieniu sprawozdania Komisji następujące główne kwestie wskazano jako problematyczne:

   ograniczająca interpretacja przez państwa członkowskie pojęcia "członka rodziny" (art. 2), "wszelkich innych członków rodziny" i "partnera" (art. 3), zwłaszcza w odniesieniu do partnerów tej samej płci, oraz ich prawa do swobodnego przemieszczania się na mocy dyrektywy 2004/38/WE(14),
   nieuzasadnione obciążenia administracyjne nakładane są w odniesieniu do wjazdu i pobytu członków rodzin pochodzących z krajów trzecich(15),
   dokonywana przez państwa członkowskie interpretacja pojęcia "wystarczających środków finansowych" określonych w art. 7 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2004/38/WE jest często niejasna, gdyż większość państw członkowskich wymaga potwierdzenia posiadania wystarczających środków finansowych; w wielu państwach członkowskich nie ma także pewności w kwestii pojęcia "nieracjonalnego obciążenia dla systemu pomocy społecznej w przyjmującym państwie członkowskim" ani też w kwestii tego, czy i w jakich przypadkach podejmować decyzję o wydaleniu obywatela Unii, który stał się takim nieracjonalnym obciążeniem (art. 14, pkt 10 preambuły)(16),
   interpretacja przez państwa członkowskie wyrażenia "poważne/nadrzędne względy porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego" oraz tego, w jakich przypadkach i na jakiej podstawie może ona uzasadniać decyzję o wydaleniu (art. 27 i 28) różni się w poszczególnych państwach członkowskich, będąc niejasną i mogąc prowadzić do nadużyć (przy ukierunkowaniu na obywateli konkretnego państwa członkowskiego), lub też pozostaje w wątpliwej zgodności z dyrektywą 2004/38/WE (na przykład w odniesieniu do mechanizmów automatycznego wydalenia)(17),
   od obywateli Unii często wymaga się dostarczenia władzom przyjmującego państwa członkowskiego nieuzasadnionych dodatkowych dokumentów nieuwzględnionych w dyrektywie 2004/38/WE(18),
   prawo a praktyka w odniesieniu do nadużywania uprawnień i do zawierania fikcyjnych małżeństw,

T.   mając na uwadze fakt, że w niektórych państwach członkowskich występują znaczne różnice między dokumentami tożsamości obywateli danego państwa a dokumentami obywateli europejskich pochodzących z innego państwa członkowskiego, dla których udowodnienie w praktyce faktu, że są mieszkającymi w danym kraju obywatelami europejskimi jest trudne, co tym samym jest przeszkodą w wykonywaniu przez nich należnych im praw, a także w ich integracji w życiu społecznym i zawodowym,

U.   mając na uwadze, że należy potępić niedoskonałą transpozycję dyrektywy 2004/38/WE wdrażającej art. 18 Traktatu WE dokonaną przez państwa członkowskie i że sytuacja taka prowadzi jeśli nie do podważenia konieczności i skuteczności samej dyrektywy, to do braku stosowania jednego z kluczowych praw, na których opiera się UE i które Traktaty przyznają obywatelom Unii,

V.  V mając na uwadze, że zgodnie z komunikatem Komisji z dnia 18 listopada 2008 r. w sprawie skutków swobodnego przepływu pracowników w kontekście rozszerzenia UE (COM(2008)0765), podczas pierwszego etapu (od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2008 r.) funkcjonowania uzgodnień przejściowych przemieszczający się pracownicy z państw, które weszły w skład UE w 2004 r. i 2007 r., mieli pozytywny wpływ na gospodarki państw członkowskich,

W.   mając na uwadze, że cztery państwa członkowskie z UE-15 nie otworzyły swoich rynków pracy dla pracowników z UE-8,

X.   mając na uwadze, że jedenaście państw członkowskich powiadomiło Komisję o podjęciu decyzji o dalszym stosowaniu ograniczeń na swoich rynkach pracy w stosunku do obywateli Rumunii i Bułgarii od dnia 1 stycznia 2009 r.,

Stosowanie dyrektywy 2004/38/WE

1.   wzywa państwa członkowskie do respektowania ducha i litery art. 18 Traktatu WE oraz art. 45 karty praw podstawowych – przyznających obywatelom Unii podstawowe prawo swobodnego przemieszczania się – poprzez pełne wdrożenie w trybie natychmiastowym dyrektywy 2004/38/WE, niezwłoczne dokonanie przeglądu i zmiany aktów legislacyjnych i praktyk administracyjnych sprzecznych z prawem UE, szczególnie zgodnie ze sprawozdaniem Komisji i orzecznictwem ETS; zauważa, że niektóre przepisy prawa większości państw członkowskich nie są zgodne z literą i duchem dyrektywy, naruszając prawo do swobodnego przemieszczania się i obywatelstwo UE, oraz że krajowa praktyka administracyjna bardzo często w znacznym stopniu utrudnia obywatelom wykonywanie swoich praw;

2.   wzywa państwa członkowskie do pełnego wdrożenia praw przyznanych na mocy art. 2 i art. 3 dyrektywy 2004/38/WE nie tylko małżonkom różnej płci, ale także partnerom zarejestrowanym w związkach, członkom gospodarstwa domowego i partnerom, w tym związkom osób tej samej płci uznanym przez państwo członkowskie, a także niezależnie od przynależności państwowej i bez względu na nieuznawanie ich w prawie cywilnym przez inne państwo członkowskie, w oparciu o zasady wzajemnej uznawalności, równości, niedyskryminacji, godności oraz życia osobistego i rodzinnego; apeluje do państw członkowskich, aby pamiętały, że dyrektywa nakłada obowiązek uznania swobody przemieszczania się wszystkich obywateli Unii (w tym partnerów tej samej płci) bez obowiązku uznawania małżeństw osób tej samej płci; w związku z tym wzywa Komisję do wydania rygorystycznych wytycznych przy jednoczesnym wykorzystaniu analiz i konkluzji zawartych w sprawozdaniu Agencji Praw Podstawowych oraz do monitorowania tych kwestii;

3.   wzywa Komisję do sporządzenia odpowiednich wniosków w ramach programu sztokholmskiego w celu zagwarantowania swobody przemieszczania się bez dyskryminacji ze względów określonych w art. 13 Traktatu WE, w oparciu o analizę i wnioski zawarte w sprawozdaniu Agencji Praw Podstawowych;

4.   wzywa państwa członkowskie, aby przy wdrażaniu prawa do swobodnego przemieszczania się i pobytu nie nakładały na obywateli Unii i członków ich rodziny, w tym członków rodziny pochodzących z krajów trzecich, nieuzasadnionych obciążeń administracyjnych, które nie zostały wyraźnie określone w dyrektywie 2004/38/WE, gdyż są one sprzeczne z przepisami prawnymi WE, stanowiąc nieuzasadnioną przeszkodę w korzystaniu ze swobody przemieszczania się przyznanej bezpośrednio w Traktacie WE, nieuzależnionej od wypełnienia procedur administracyjnych przez te osoby; zwraca uwagę państw członkowskich na obowiązek ułatwiania praktyk administracyjnych dotyczących korzystania z prawa swobodnego przemieszczania się i wzywa państwa członkowskie do obserwowania wszelkich decyzji administracyjnych i sądowych opartych na art. 3 ust. 2 dyrektywy oraz do sporządzania sprawozdań na ich temat; przypomina państwom członkowskim o ich obowiązku ułatwiania przyjazdu pochodzących z państw trzecich członków rodziny obywateli Unii w celu umożliwienia im prowadzenia normalnego życia rodzinnego w przyjmującym państwie członkowskim;

5.   zwraca się do państw członkowskich, w których stosuje się takie dokumenty, o przyjęcie takiego samego formatu dokumentów tożsamości dla ich własnych obywateli, jak i dla obywateli Unii pochodzących z innych państw członkowskich, bez względu na różnice, które muszą być wskazane w dokumentach(19);

6.   zachęca Komisję do starannej oceny, czy prawa i praktyki państw członkowskich nie naruszają praw przyznanych obywatelom Unii w Traktacie WE i omawianej dyrektywie, czy nie nakładają nieracjonalnego obciążenia na obywateli Unii i na ich rodziny, ograniczając pośrednio ich prawo do swobodnego przemieszczania się, zwłaszcza w odniesieniu do pojęć "wystarczające środki finansowe", "nieracjonalne obciążenie dla systemu pomocy społecznej w przyjmującym państwie członkowskim" oraz "(poważne/nadrzędne) względy porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego", a także czy merytoryczne i proceduralne zabezpieczenia i ochrona oraz możliwości odwołania się na drodze sądowej od wydalenia są prawidłowo wdrożone i stosowane; przypomina, że wszelkie ograniczanie podstawowego prawa swobodnego przemieszczania się muszą być rygorystycznie interpretowane;

7.   zauważa, że obywatele niektórych państw członkowskich i społeczności etnicznych wydają się być obiektem ataków w pewnych państwach członkowskich i podkreśla, że muszą one wdrożyć dyrektywę 2004/38/WE, nie dyskryminując obywateli Unii i członków ich rodzin ze względów określonych w art. 21 Karty praw podstawowych; wzywa Komisję, Radę i wszystkie państwa członkowskie o zadbanie w szczególności o to, aby dyskryminacja ze względu na narodowość, rasę lub pochodzenie etniczne nie miała miejsca ani w praktyce, ani w prawodawstwie, oraz o monitorowanie tej kwestii;

8.   zauważa, że środki podjęte ze względów porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego powinny być zgodne z zasadą proporcjonalności i opierać się wyłącznie na indywidualnym zachowaniu danej osoby; takie indywidualne zachowanie musi stanowić rzeczywiste, aktualne i dostatecznie poważne zagrożenie narażające jeden z podstawowych interesów społecznych; wzywa w związku z tym państwa członkowskie do regularnego przeprowadzania przeglądu wpisów krajowych dotyczących odmowy wjazdu udzielonej obywatelom Unii i członkom ich rodzin(20); przypomina, że nie wolno powoływać się na klauzulę porządku publicznego w celach gospodarczych lub żeby realizować ogólne cele prewencyjne;

9.   stwierdza, że nie wszystkie państwa członkowskie wdrożyły art. 35 dyrektywy 2004/38/WE pozwalający im na przyjęcie koniecznych środków na rzecz odmowy, ustania lub cofnięcia praw swobodnego przemieszczania się w przypadkach nadużycia praw czy popełnienia oszustwa, takich jak zawieranie fikcyjnych małżeństw, o ile środki takie są współmierne i niedyskryminujące, a zabezpieczenia proceduralne są przestrzegane, a także zwraca uwagę na możliwości przewidziane w omawianym artykule;

10.   wzywa Komisję do monitorowania przestrzegania w praktyce art. 24 dyrektywy 2004/38/WE dotyczącego równego traktowania i zakazu dyskryminacji ze względu na przynależność państwową, w związku z punktami 20 i 31 preambuły oraz art. 21 karty praw podstawowych, które przyznają obywatelom Unii i członkom ich rodziny przybywającym do innego państwa członkowskiego prawo do traktowania na równi z obywatelami tego państwa członkowskiego we wszystkich kwestiach objętych zakresem Traktatu WE, i wzywa państwa członkowskie do podjęcia stosownych kroków na rzecz jak najszybszego usunięcia braków i bezzwłocznego położenia kresu łamaniu prawa WE;

11.   wzywa do uchylenia lub dokonania przeglądu dotychczasowych przepisów przejściowych nadal przewidujących ograniczenia swobodnego przemieszczania się pracowników, obywateli tych państw członkowskich, które przystąpiły do UE w dniach 1 maja 2004 r. i 1 stycznia 2007 r., co stanowi znaczną i szkodliwą dyskryminację obywateli Unii; należy wzmocnić klauzulę pierwszeństwa w odniesieniu do wszystkich obywateli Unii oraz zakończyć proces tworzenia jednolitego rynku;

12.   wzywa Komisję i państwa członkowskie, aby, wdrażając dyrektywę 2004/38/WE, rozważyły ewentualne skutki o charakterze dyskryminacyjnym przepisów dotyczących zabezpieczeń społecznych i dostępu do usług interesu publicznego, które to przepisy mogłyby stanowić bariery dla swobodnego przemieszczania się;

13.   wzywa Radę do określenia strategii zapewniającej swobodę przemieszczania się obywateli Unii i pracowników oraz ich dostęp do rynku pracy w przyjmujących państwach członkowskich, do opublikowania pozytywnych osiągnięć i skutków swobodnego przemieszczania się obywateli i pracowników dla przyjmujących państw członkowskich i dla UE, oraz apeluje do Komisji o przeprowadzenie badania mającego na celu określenie obecnych i przyszłych niedoborów siły roboczej w UE oraz ewentualnego wkładu w trwały wzrost gospodarczy pracowników ze wszystkich państw członkowskich mających pełny dostęp do rynku pracy UE;

14.   wzywa Komisję i państwa członkowskie do dokonania przeglądu ograniczeń, restrykcji i aktualnych terminów przewidzianych w dyrektywie 2004/38/WE w zakresie korzystania z praw swobodnego przemieszczania się zgodnie z jej art. 39 i do zbadania wpływu zlikwidowania dotychczasowej dyskryminacji obywateli Unii w zakresie pełnego korzystania przez nich z przyznanych przez Traktat praw do swobodnego przemieszczania się i praw w zakresie obywatelstwa Unii;

Metodologia gwarantująca wdrożenie

15.   zauważa, że niezadowalające wdrożenie dyrektywy 2004/38/WE wskazuje, iż Komisja nie jest w stanie zagwarantować, że państwa członkowskie w spójny i natychmiastowy sposób zastosują się do dyrektywy, oraz wyjść naprzeciw dużej liczbie skarg składanych przez obywateli w związku ze stosowaniem dyrektywy;

16.   popiera zaproponowane przez Komisję podejście oparte na ciągłym i kompleksowym monitorowaniu wdrażania dyrektywy 2004/38/WE, na pomocy państwom członkowskim w zapewnianiu pełnego i poprawnego stosowania dyrektywy poprzez sporządzenie wytycznych w pierwszej połowie 2009 r. oraz na wszczęciu postępowania wobec państw członkowskich w przypadku, gdy ich przepisy prawa krajowego i/lub praktyki są sprzeczne z omawianą dyrektywą; zwraca się do Komisji, żeby opracowała spójną, skuteczną i przejrzystą politykę wykonawczą, która zagwarantuje stosowanie prawa do swobodnego przemieszczania się, oraz żeby przedstawiła tę politykę Parlamentowi; uważa, że brak zasobów ludzkich i finansowych w Komisji, służących transpozycji i stosowaniu dyrektywy, stanowi poważne utrudnienie w wiarygodnym monitorowaniu przez Komisję stosowania dyrektywy we wszystkich państwach członkowskich, a w związku z tym dla jedności prawa w sprawie tak kluczowej dla obywateli Unii;

17.   wzywa państwa członkowskie do wszczęcia procedur na rzecz wdrożenia tych wytycznych do końca 2009 r., aby dostosować ich krajowe przepisy i praktyki, i wzywa je do udostępnienia tych wytycznych wszelkim właściwym organom i do monitorowania stosowania tych wytycznych;

18.   apeluje, aby Komisja opracowała w swoich wytycznych wspólne kryteria dotyczące określenia minimalnej kwoty uznawanej za "wystarczające środki" oraz aby wyjaśniła, na jakiej podstawie państwa członkowskie powinny uwzględniać "osobistą sytuację danej osoby" zgodnie z art. 8 ust. 4 dyrektywy 2004/38/WE;

19.   zwraca się do Komisji, aby w wytycznych opracowała mechanizm jednolitej interpretacji normatywnych kategorii "porządku publicznego", "bezpieczeństwa publicznego" i "zdrowia publicznego" oraz aby wyjaśniła, jaki związek z decyzją o wydaleniu, o której mowa w art. 28 ust. 1 dyrektywy 2004/38/WE, ma uwzględnianie kwestii, takich jak: okres zamieszkania, wiek, stan zdrowia, sytuacja rodzinna i ekonomiczna, integracja społeczna i kulturowa, czy też więzi z krajem pochodzenia;

20.   dostrzega ograniczenia w zakresie repatriacji zwłok obywateli Unii i wzywa Komisję do przedstawienia kodeksu postępowania, którego państwa członkowskie mogłyby przestrzegać, w celu zagwarantowania, że stanowi to uzupełnienie swobody przemieszczania się obywateli;

21.   apeluje do Komisji o zwiększenie funduszy i stworzenie specjalnej linii budżetowej na rzecz wspierania przedsięwzięć krajowych i lokalnych mających na celu integrację obywateli Unii oraz członków ich rodzin mieszkających w innym państwie członkowskim zgodnie z art. 2 i art. 3 dyrektywy 2004/38/WE;

22.   zachęca Komisję do wyznaczenia terminu wdrożenia wytycznych, po przekroczeniu którego wszczęto by postępowanie, i wnosi o swój pełny udział i regularne informowanie go o rozwoju sytuacji;

23.   wzywa Komisję do wprowadzenia – w odniesieniu do swobodnego przemieszczania się osób – wzajemnego systemu ocen dokonywanych przez zespoły złożone z ekspertów wyznaczanych przez państwa członkowskie i przez Parlament przy pomocy Komisji oraz Sekretariatu Generalnego Rady w oparciu o wizyty w terenie i bez naruszania uprawnień przyznanych Komisji w Traktatach;

24.   wzywa Komisję, aby domagała się od państw członkowskich okresowych sprawozdań zawierających dane statystyczne dotyczące swobody przemieszczania się, na przykład odnośnie do liczby przypadków odmowy wjazdu i pobytu oraz powodów przeprowadzonych wydaleń;

25.   wzywa państwa członkowskie, aby pomagały swoim obywatelom mieszkającym w innych państwach członkowskich poprzez udzielanie w placówkach konsularnych i dyplomatycznych wszelkich niezbędnych informacji na temat swobody przemieszczania się;

26.   wzywa Komisję do sprawdzenia, czy w państwach członkowskich istnieją systemy przetwarzania danych osobowych odnoszących się konkretnie do obywateli Unii niebędących obywatelami danego państwa członkowskiego oraz czy zawierają one wyłącznie dane niezbędne do stosowania dyrektywy 2004/38/WE i przeniesienia prawodawstwa UE na grunt prawa krajowego; apeluje również do Komisji o sprawdzenie, czy istnieją podobne systemy w celu zwalczania przestępczości, i wzywa państwa członkowskie posiadające takie systemy do dokonania ich przeglądu w oparciu o sprawę Huber;

27.   wzywa państwa członkowskie, których przepisy nie są zgodne ze sprawą Metock, o pilne dokonanie ich przeglądu i zwraca się do Komisji o wszczęcie postępowania przeciw tym państwom członkowskim, jeżeli nie zastosują się do tego;

28.   z zadowoleniem przyjmuje zamiar Komisji dotyczący zwiększenia świadomości obywateli Unii na temat praw przysługujących im na mocy dyrektywy 2004/38/WE oraz rozprowadzenia uproszczonego przewodnika dla obywateli Unii z jak najlepszym wykorzystaniem Internetu i przypomina państwom członkowskim o ich wynikających z art. 34 dyrektywy obowiązkach informowania obywateli o ich prawach dotyczących swobodnego przemieszczania się; w związku z tym wzywa państwa członkowskie do stworzenia biur informacji i pomocy w zakresie praw swobodnego przemieszczania się;

o
o   o

29.   zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.

(1) Dz.U. L 158 z 30.4.2004, s. 77.
(2) Dz.U. C 282 E z 6.11.2008, s. 428.
(3) Dz.U. C 89 E z 14.4.2004, s. 162.
(4) PE407.933v01-00.
(5) PE404.465v02-00.
(6) Teksty przyjęte, P6_TA(2009)0047.
(7) Teksty przyjęte, P6_TA(2008)0361.
(8) Teksty przyjęte, P6_TA(2009)0204.
(9) Austria, Belgia, Cypr, Republika Czeska, Grecja, Hiszpania, Włochy, Litwa, Polska, Rumunia, Słowenia, Słowacja.
(10) Belgia, Republika Czeska i Rumunia.
(11) Sprawa Metock.
(12) Sprawa Jipa.
(13) Sprawa Huber.
(14) CY, IT, PL i SK nie uznają małżeństw osób tej samej płci jako powodu przyznania praw swobodnego przemieszczania się, PL i SK nie uznają zarejestrowanych partnerstw, nawet jeśli są one zatwierdzone w innym państwie członkowskim; informacje na ten temat dostarczone przez Komisję, Agencję Praw Podstawowych UE i organizacje pozarządowe stanowią kolejny dowód braku pewności prawnej w tej kwestii.
(15) Szereg pisemnych skarg i petycji składanych do instytucji UE podkreśla, że niektóre państwa członkowskie są niechętne przyznaniu pełnych praw członkom rodzin pochodzącym z krajów trzecich; tytułem przykładu, przepisy ustawodawcze w Zjednoczonym Królestwie, na Litwie i w Polsce nie przyznają prawa wstępu bez wizy członkom rodziny pochodzącym spoza UE. Przeszkody prawne i administracyjne dotyczące członków rodziny z krajów trzecich stanowią olbrzymi problem; prawo Zjednoczonego Królestwa uniemożliwia bezwizowy wjazd na jego terytorium członkowi rodziny spoza UE, który posiada kartę pobytu wydaną przez inny kraj, a w praktyce administracyjnej Zjednoczonego Królestwa długie terminy i obszerna dokumentacja w rozpatrywaniu wniosków o wydanie kart pobytu dla członków rodziny będących obywatelami krajów trzecich również stanowią znaczące przeszkody w wykonywaniu prawa do swobodnego przemieszczania się; w Estonii obywatele krajów trzecich posiadający kartę pobytu wydaną przez inne państwo członkowskie napotykają na trudności przy próbie wjazdu na terytorium tego kraju, zaś od członków rodziny z kraju trzeciego, składających wniosek o wydanie wizy, wymaga się uiszczenia opłat wizowych; we Włoszech od obywatela kraju trzeciego składającego wniosek o możliwość połączenia rodziny żąda się wykazania legalności pochodzenia jego środków utrzymania, przy czym ich kwota nie może być niższa od rocznej sumy zasiłku socjalnego.
(16) Na przykład w odniesieniu do prawa włoskiego, które wymaga od obywateli UE potwierdzenia posiadania wystarczających środków finansowych.
(17) Na przykład art. 235 włoskiego kodeksu karnego przewiduje wydalenie osób niebędących obywatelami Włoch, a skazanych na co najmniej 2 lata pozbawienia wolności.
(18) W niektórych przypadkach (Grecja) właściwe władze mogą na mocy przepisów prawa krajowego wystąpić o udostępnienie rejestru karnego obywatela UE ubiegającego się o zameldowanie, natomiast w innych państwach członkowskich (na przykład w Hiszpanii i Belgii) obywatelom innych państw członkowskich wydaje się specjalne dokumenty tożsamości i karty pobytowe; w niektórych pozostałych państwach członkowskich (ES) oprócz zaświadczenia o rejestracji obywatelom UE wydaje się numer identyfikacyjny dla obcokrajowców, który jest potrzebny do podjęcia pracy lub zarejestrowania się w systemie ubezpieczeń społecznych; we Włoszech obywatele UE mają obowiązek udowodnić "legalność" swoich środków finansowych.
(19) Praktyka administracyjna niezgodna z prawem WE ma znaczący negatywny wpływ na prawa obywateli. Na przykład szybki wzrost liczby różnych dowodów tożsamości i kart pobytu w państwach członkowskich sprawił, że wykonywanie przez obywateli UE prawa do swobodnego przemieszczania się stało się zagmatwane i męczące; w Hiszpanii – oprócz zaświadczenia o rejestracji – obywatelom UE wydaje się numer identyfikacyjny dla obcokrajowców, który jest potrzebny do podjęcia pracy lub zarejestrowania się w hiszpańskim systemie ubezpieczeń społecznych, we Francji utrzymano niejednoznaczną, dobrowolną kartę pobytu obok zaświadczenia o rejestracji wydawanego obywatelom Unii, w państwach członkowskich, takich jak Republika Czeska, Szwecja i Belgia, władze wymagają dodatkowych dokumentów w celu wydania kart pobytu lub nakładają wymogi, których nie wymieniono w dyrektywie.
(20) W prawie estońskim i węgierskim brakuje wyraźnego wskazania na wyłączenie celów gospodarczych przy wydawaniu nakazu wydalenia. W prawie węgierskim i rumuńskim brakuje jakiegokolwiek wskazania na wyłączenie wcześniejszych wyroków karnych i ogólnych celów prewencyjnych.


Problemy i perspektywy obywatelstwa europejskiego
PDF 242kWORD 107k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 2 kwietnia 2009 r. w sprawie problemów i perspektyw obywatelstwa europejskiego (2008/2234(INI))
P6_TA(2009)0204A6-0182/2009

Parlament Europejski,

–   uwzględniając Kartę Praw Podstawowych Unii Europejskiej, a w szczególności jej rozdział V zatytułowany "Prawa obywateli",

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji z dnia 15 lutego 2008 r. zatytułowane "Piąte sprawozdanie na temat obywatelstwa Unii (1 maja 2004 r. – 30 czerwca 2007 r.)" (COM(2008)0085),

–   uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i 2004/38/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich(1) (dyrektywę w sprawie swobodnego przepływu),

–   uwzględniając opinię sporządzoną z własnej inicjatywy Komitetu Regionów z dnia 9 października 2008 r. w sprawie praw obywateli: upowszechniania praw podstawowych i praw wynikających z obywatelstwa europejskiego(2),

–   uwzględniając art. 45 oraz art. 112 ust. 2 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych oraz opinie Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów, Komisji Prawnej, Komisji Spraw Konstytucyjnych, jak również Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia (A6-0182/2009),

A.   mając na uwadze, że proces tworzenia wspólnego rynku oraz integracji gospodarczej zbliża się do rzeczywistego zakończenia, choć podstawa prawna obywatelstwa Unii nadal znajduje się w fazie rozwoju,

B.   mając na uwadze, że art. 17 Traktatu WE wprowadzony przez traktat z Maastricht stanowi, iż "obywatelem Unii jest każda osoba mająca przynależność państwa członkowskiego", a zasadę tę rozwinięto w traktacie amsterdamskim, który stwierdza, że "obywatelstwo Unii uzupełnia obywatelstwo krajowe, nie zastępując go jednak",

C.   mając na uwadze, że obywatelstwo Unii stanowi zatem uzupełnienie obywatelstwa państwa członkowskiego i dlatego związane z nim prawa regulowane są przez poszczególne państwa członkowskie w oparciu o ich własne ustawy, które są różne w poszczególnych państwach członkowskich,

D.   mając na uwadze, że podstawą tożsamości obywatela Unii może być jedynie tożsamość narodowa, a Komisja powinna zwrócić uwagę na fakt, że osoby żyjące w skrajnym ubóstwie oraz osoby słabo wykształcone – między innymi Romowie – nie mają dostępu do takiej ilości informacji, która mogłaby pobudzić ich świadomość europejską; mając na uwadze, że postępujące wykluczenie z europejskich społeczeństw prowadzi do dewaluacji zarówno ich obywatelstwa, jak i obywatelstwa Unii,

E.   mając jednak na uwadze, że nie naruszając kompetencji poszczególnych państw członkowskich do określania sposobów nabywania i utraty obywatelstwa, na posiedzeniu w Tampere w dniach 15–16 października 1999 r. Rada Europejska poparła "możliwość przyznania obywatelom państw trzecich obywatelstwa państwa członkowskiego, w którym zamieszkują oni legalnie przez dłuższy czas",

F.   mając na uwadze, że wszyscy obywatele Unii są uprawnieni do głosowania i kandydowania w wyborach lokalnych i europejskich w państwie członkowskim zamieszkania na tych samych warunkach, co obywatele tego państwa członkowskiego,

G.   mając na uwadze, że przyznanie prawa do głosowania i kandydowania w wyborach lokalnych w państwie członkowskim pobytu ma zasadnicze znaczenie dla obywateli Unii w celu stworzenia poczucia rzeczywistej przynależności do danego kraju,

H.   mając na uwadze, że w niektórych państwach członkowskich dochodzi obecnie do podważania prawa do głosowania i kandydowania w wyborach lokalnych i europejskich, przyznanego obywatelom Unii na mocy art. 19 Traktatu WE, w związku z czym obywatele Unii będący obywatelami innego państwa członkowskiego nie są uprawnieni do wstępowania do partii politycznych w kraju, w którym mają skorzystać z tego prawa,

I.   mając na uwadze, że możliwość zwracania się do Komisji Petycji Parlamentu Europejskiego oraz do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich to ważne pozasądowe środki dochodzenia sprawiedliwości dostępne dla wszystkich obywateli Unii,

J.   mając na uwadze, że rozszerzenie Unii Europejskiej spowodowało znaczący wzrost liczby obywateli Unii zamieszkujących poza państwem członkowskim swojego pochodzenia,

K.   mając na uwadze, że art. 20 Traktatu WE – mimo że obowiązuje niestety jedynie w sytuacji, gdy obywatel jednego państwa członkowskiego przebywa na terytorium kraju trzeciego, w którym dane państwo członkowskie nie posiada swojego przedstawicielstwa – uprawnia każdego obywatela Unii do ochrony dyplomatycznej lub konsularnej ze strony każdego państwa członkowskiego, które w tym kraju trzecim posiada stosowne przedstawicielstwo; mając na uwadze, że nie można należycie wykonywać tego prawa przy braku jasnych i wiążących zasad praktycznych i protokołów, których mają przestrzegać władze konsularne,

L.   mając na uwadze, że chociaż ten sam art. 20 Traktatu WE nakłada na państwa członkowskie obowiązek, zgodnie z którym "ustanawiają między sobą niezbędne reguły oraz podejmują rokowania międzynarodowe wymagane do zapewnienia tej ochrony", faktem jest, że do tej pory przyjęto tylko jeden wiążący akt, mianowicie decyzję 95/553/WE(3), która weszła w życie w 2002 r. i, licząc zaledwie jedną stronę, absolutnie nie zdołała stworzyć kompletnego systemu wspierania obywateli Unii za granicą i łagodzenia ich cierpienia w sytuacjach kryzysowych,

M.   mając na uwadze, że szczególnie w sytuacji kryzysowej bądź w obliczu osobistego cierpienia skuteczna ochrona konsularna i dyplomatyczna, przyznawana przez wszystkie państwa członkowskie bez rozróżnienia wszystkim obywatelom Unii poza terytorium Unii Europejskiej, znacząco przyczyniłaby się do docenienia przez tych obywateli korzyści płynących z faktu przynależności do Unii Europejskiej,

1.   z zadowoleniem przyjmuje fakt, iż traktat lizboński umożliwia milionowi obywateli Unii z różnych państw członkowskich wspólne wezwanie Komisji do przedłożenia wniosków legislacyjnych, i uważa, że takie prawo podmiotowe znacząco zwiększy świadomość obywatelstwa Unii wśród Europejczyków; przypomina, że przejrzystość i demokratyczne uczestnictwo należy osiągnąć poprzez różne formy partnerstwa między UE i państwami członkowskimi, instytucjami regionalnymi i lokalnymi, partnerami społecznymi i społeczeństwem obywatelskim; wzywa Komisję do opracowania przejrzystych i łatwych do zrozumienia procedur realizacji "inicjatywy obywatelskiej", aby obywatele Unii mogli skutecznie podejmować inicjatywy legislacyjne natychmiast po wejściu w życie traktatu lizbońskiego; choć wyraża nadzieję, że nie będzie to konieczne, podkreśla, że Komisja powinna włączyć to prawo do inicjatywy do swoich kierunków polityki bez względu na ostateczny status wspomnianego traktatu;

2.   zauważa, że nie można postrzegać prawa obywateli UE do swobodnego przemieszczania się i przebywania na terytorium państw członkowskich w oderwaniu od innych praw i podstawowych zasad Unii Europejskiej, takich jak swobodny przepływ pracowników czy swoboda świadczenia usług; wzywa zatem państwa członkowskie do zniesienia istniejących barier ustanowionych zgodnie z traktatami akcesyjnymi, aby wszyscy obywatele mogli korzystać ze wszystkich swoich praw;

3.   zaleca Komisji, by w świetle wynikających z Traktatu WE podstawowych zasad związanych ze swobodą przemieszczania się, niedyskryminacją i prawami obywatelskimi kontynuowała ona wykorzystywanie wszelkich dostępnych środków służących jak najszybszemu zniesieniu utrzymanych w mocy uregulowań przejściowych narzuconych nowym państwom członkowskim;

4.   jest zaniepokojony ograniczonym zakresem wprowadzania w życie obecnych dyrektyw, zwłaszcza dyrektywy w sprawie swobodnego przepływu, co może powodować liczne problemy związane ze swobodnym przepływem oraz innymi prawami obywateli Unii, i wzywa wszystkie strony do poprawnego i pełnego transponowania i wdrażania wspólnotowego dorobku prawnego;

5.   wzywa Komisję, aby sporządziła listę przeszkód, z jakimi borykają się obywatele Unii, którzy chcą w pełni i bez ograniczeń korzystać z prawa do swobodnego przepływu osób i innych korzyści przyznanych obywatelom Unii, oraz zwraca się do Komisji o opracowanie zestawienia wyników, aby zapewnić dokładną i skuteczną analizę tego typu przeszkód;

6.   w świetle wyników badania Flash Eurobarometru 213 (badanie Eurobarometru z 2007 r.), zgodnie z którymi zaledwie 31% respondentów uważa się za dobrze poinformowanych o tym, jakie prawa przysługują im jako obywatelom Unii, uważa za istotne, by przyjąć skuteczne podejście do informowania i komunikowania, których celem jest uświadomienie obywatelom Unii, jakie prawa im przysługują i jakie mają obowiązki, oraz wsparcie obywateli w objęciu aktywnej roli w procesie decyzyjnym UE, pozwalając tym samym na rzeczywiste stosowanie zasad demokracji uczestniczącej;

7.   z ubolewaniem zauważa, że piąte sprawozdanie na temat obywatelstwa Unii nie zawiera konkretnych wniosków dotyczących korzystania przez obywateli z ich praw i obowiązku ochrony tych praw w praktyce przez państwa członkowskie; domaga się, by szóste sprawozdanie miało pod tym względem bardziej aktywny charakter;

8.   wyraża rozczarowanie faktem, że przygotowując piąte sprawozdanie, Komisja nie zdołała skonsultować się ze społeczeństwem obywatelskim, a także oczekuje, że takie konsultacje odbędą się w ramach przygotowywania szóstego sprawozdania, do czego zobowiązała się Komisja;

9.   wzywa Komisję do zmiany jej programu "Europa dla obywateli" w celu poprawy komunikacji z przeciętnym obywatelem Unii i zapewnienia szeroko zakrojonego rozpowszechniania; zauważa, że o ile strukturalne wsparcie dla mieszczących się w Brukseli ośrodków eksperckich i instytutów naukowych jest ważne, o tyle organizacje te robią niewiele, by informować inne osoby niż te, które zostały już poinformowane; wzywa Komisję do przekierowania jej finansowania na inne niż brukselskie, regionalne i lokalne organizacje społeczeństwa obywatelskiego oraz partnerów społecznych, a w przyszłości do wprowadzania programów podobnych do bardzo udanego programu "Młodzież w działaniu 2007-2013", aby pomóc lokalnym i regionalnym władzom rządowym w informowaniu mieszkańców o ich prawach obywateli Unii; z uwagi na fakt, iż propozycje dotyczące wielojęzyczności nie powinny się ograniczać do podstawowych języków urzędowych/państw członkowskich, wzywa państwa członkowskie do rozpowszechniania informacji o obywatelstwie Unii również w językach regionalnych i językach mniejszości;

10.   uwzględniając między innymi niewielką liczbę obywateli Unii zamieszkujących w innym państwie członkowskim niż kraj pochodzenia i korzystających z prawa do głosowania lub kandydowania w wyborach europejskich bądź lokalnych w miejscu zamieszkania, a także w świetle praktycznych przeszkód, na które zbyt często napotykają potencjalni wyborcy przy korzystaniu z należnych im praw, wyraża przekonanie, że wybory europejskie w 2009 r. należy postrzegać jako szansę na przygotowanie i zastosowanie paneuropejskiego planu działania mającego na celu rozwinięcie u obywateli Unii poczucia unijnej tożsamości oraz zwiększenie świadomości w zakresie przysługujących im praw;

11.   wzywa kobiety do szerszego uczestnictwa w polityce i podejmowaniu decyzji, a także do promowania integracji europejskiej; uważa, że aby to osiągnąć, kobiety muszą stanowić docelową grupę jaśniej sprecyzowanych kampanii uświadamiających, mających na celu umożliwienie im pełnego korzystania z praw obywateli Unii oraz większe zaangażowanie w ugrupowaniach politycznych, w polityce, a także w ramach działalności władz lokalnych w państwach ich pobytu;

12.   wskazuje na potrzebę prowadzenia lepszych i bardziej skutecznych kampanii informacyjnych, promujących prawa wynikające z obywatelstwa Unii wśród młodzieży, takich jak wprowadzenie "programu obywatelstwa" w szkołach i na wyższych uczelniach w celu przygotowania młodszego pokolenia do aktywnego obywatelstwa;

13.   jest zdania, że państwa członkowskie powinny włączyć europejski wymiar do programów nauczania dla szkół podstawowych i średnich;

14.   wzywa europejskie uczelnie wyższe do podjęcia w ramach swoich środków wszelkich działań finansowych w celu zwiększenia odsetka studentów uczestniczących w wymianach w ramach programu Erasmus;

15.   wzywa Komisję, by zaproponowała kolejne skonsolidowane i wyjaśniające dyrektywy, które ulepszą swobodny przepływ i inne prawa obywateli Unii w innych obszarach, w tym w dziedzinie mobilności zawodowej, przenoszenia rent i emerytur oraz praw socjalnych, a także wzajemnego uznawania tytułów i kwalifikacji zawodowych;

16.   zwraca uwagę, że nie będzie można w pełni korzystać z prawa do swobodnego przemieszczania się i przebywania na terytorium UE, dopóki – poza innymi środkami – nie zostanie wprowadzony skuteczny system uznawania kwalifikacji zawodowych; w związku z tym wzywa Komisję i państwa członkowskie, aby w ramach swoich właściwości umożliwiły większej liczbie obywateli Unii, którzy posiadają kwalifikacje zawodowe zdobyte w jednym państwie członkowskim, przyjmowanie do odpowiedniego zawodu w innym państwie członkowskim oraz wykonywanie tego zawodu na tych samych warunkach, co obywatele tego kraju;

17.   wzywa państwa członkowskie, aby dokonały przeglądu krajowego ustawodawstwa dotyczącego obywatelstwa i zbadały możliwości ułatwienia obcokrajowcom nabycia obywatelstwa i korzystania z pełni praw, eliminując tym samym dyskryminację obcokrajowców, zwłaszcza będących obywatelami Unii;

18.   uważa, że należałoby pobudzić wymianę doświadczeń w zakresie systemów naturalizacji istniejących w różnych państwach członkowskich z myślą o uzyskaniu lepszej koordynacji kryteriów kwalifikowalności i procedur nabywania obywatelstwa Unii – bez naruszania kompetencji poszczególnych państw członkowskich do określania sposobów nabywania i utraty obywatelstwa – a także o ograniczeniu przypadków dyskryminacji, właściwej dla poszczególnych systemów prawnych;

19.  19 uważa, że osoby nieposiadające przynależności państwowej na stałe zamieszkałe w państwach członkowskich znajdują się w Unii Europejskiej w wyjątkowym położeniu; jest zaniepokojony, iż niektóre państwa członkowskie wysuwają wobec takich osób bezpodstawne żądania lub stawiają im wymagania, które mogą nie być bezwzględnie konieczne do uzyskania obywatelstwa; w tym kontekście wzywa odnośne państwa członkowskie do systematycznego wdrażania właściwych rozwiązań opierających się na zaleceniach organizacji międzynarodowych; uważa, że bezpaństwowcy, którzy na stałe zamieszkują w państwach członkowskich, powinni mieć prawo do głosowania w wyborach lokalnych;

20.   przypomina państwom członkowskim, władzom lokalnym i imigrantom, że wszystkie punkty podstawowych wspólnych zasad w sprawie integracji imigrantów w Unii Europejskiej (14615/04) muszą być stosowane w równym stopniu;

21.   uznaje integrację imigrantów za podstawowy warunek korzystania przez nich z praw w państwach pobytu; wzywa więc państwa członkowskie, aby niezwłocznie i całkowicie wdrożyły zalecenia ustanowione w komunikacie Komisji z dnia 1 września 2005 r. pt. "Wspólna agenda na rzecz integracji. Ramy integracji obywateli państw trzecich w Unii Europejskiej" (COM(2005)0389);

22.   uważa, że UE i państwa członkowskie są wspólnie odpowiedzialne za promowanie integracji Romów jako obywateli Unii, tak aby umożliwić im pełne korzystanie z zachęt przewidzianych przez UE dla wszystkich inicjatyw, których celem jest promowanie ich praw oraz integracja ich społeczności w dziedzinie edukacji, zatrudnienia, czy też udziału obywatelskiego;

23.   zaznacza, że obywatelstwo Unii obejmuje obowiązki, a nie tylko prawa; zwraca szczególną uwagę na obowiązek przestrzegania prawa kraju, w którym mieszka dany obywatel Unii, oraz poszanowania kultury innych narodów;

24.   podkreśla, że problemy językowe czy umiejętność porozumiewania się nie powinny być wykorzystywane jako podstawa do odmowy dostępu do uprawnień socjalnych, które dana osoba może posiadać jako rezydent państwa członkowskiego, w tym do prawa do świadczeń socjalnych przyznawanych przez władze krajowe bądź lokalne;

25.   wzywa Komisję do zbadania roli i postępowania krajowych służb zajmujących się opieką społeczną nad dziećmi, aby zapewnić przestrzeganie zasad równości i niedyskryminowania obywateli Unii; podkreśla, że rodzicom należy zezwalać na rozmowę z dziećmi w ich języku ojczystym, a odnośne służby nie powinny wykorzystywać przynależności państwowej czy języka jako podstawy do odmowy rodzicom kontaktów z ich dzieckiem;

26.   ponownie wzywa państwa członkowskie do przestrzegania prawa obywateli Unii do podróżowania po Unii z ważnym krajowym dokumentem tożsamości lub z ważnym paszportem oraz do nieograniczania takiego przepływu ze względów bezpieczeństwa czy innych, szczególnie w odniesieniu do podróży drogą powietrzną i morską;

27.   wzywa państwa członkowskie i władze lokalne do przyjmowania dalszych środków w celu ułatwiania przepływu obywateli Unii między państwami członkowskimi, szczególnie w odniesieniu do takich kwestii praktycznych, jak między innymi wydawanie dokumentów pobytowych, pozwoleń na pracę, transfer rejestracji pojazdów, uznawanie polis ubezpieczeniowych osób i pojazdów wydanych w innym państwie członkowskim, przenoszenie rejestrów medycznych, czy jasne zasady zwrotu wydatków zdrowotnych, które bardzo często nie są prawidłowo rozstrzygane mimo wysiłków w zakresie zharmonizowania ich na szczeblu UE; ponadto wzywa Komisję do gromadzenia wszelkich istotnych informacji i udostępniania ich obywatelom Unii;

28.   zaleca ukończenie tworzenia europejskiej przestrzeni sprawiedliwości w celu zagwarantowania, że transgraniczne aspekty obywatelstwa związane z życiem osobistym i rodzinnym będą mogły być skutecznie chronione przez wspólne przepisy z zakresu międzynarodowego prawa prywatnego; w tym celu nalega, by Komisja stworzyła spójną strategię i złożyła konieczne wnioski legislacyjne;

29.   wzywa Komisję do udostępnienia funduszy na szkolenia lokalnych i regionalnych urzędników z państw członkowskich zajmujących się migrantami wewnątrzunijnymi z zakresu podstawowych zagadnień prawodawstwa WE, które ma zastosowanie we właściwych dla nich obszarach, oraz do udzielania administracjom pomocy w odpowiadaniu na pytania dotyczące ewentualnych różnic oraz sprzeczności prawa krajowego i prawa WE; w tym kontekście z zadowoleniem przyjmuje utworzoną przez Komisję sieć rozwiązywania problemów online SOLVIT i wzywa do jej dalszego ulepszania i promowania; wyraża nadzieję, że poprzez zwiększenie zasobów ludzkich i nakładów finansowych państwa członkowskie pomogą wzmocnić krajowe ośrodki SOLVIT; wzywa władze lokalne i regionalne oraz państwa członkowskie do współpracy przy wymianie dobrych praktyk oraz przy znajdowaniu skutecznych metod rozpatrywania sytuacji migrantów wewnątrzwspólnotowych;

30.   wyraża przekonanie, że usługa Europe Direct powinna być wśród obywateli szerzej propagowana, a co za tym idzie zaleca, by Komisja podjęła się koordynacji odnośnej ogólnowspólnotowej kampanii medialnej; wzywa Komisję do monitorowania wzrostu liczby stron internetowych odnoszących się do usługi Europe Direct oraz do sieci SOLVIT, a także do skoncentrowania kluczowych informacji i kontaktów w zakresie konkretnych stron referencyjnych;

31.   wzywa Komisję do wypracowania Europejskiej Karty Praw Konsumenta w celu zapewnienia obywatelom łatwego dostępu do informacji z zakresu najpowszechniejszych problemów;

32.   z zadowoleniem przyjmuje przygotowany przez Komisję Europejską "Plan działań dotyczący zintegrowanego podejścia do zapewnienia obywatelom i przedsiębiorstwom usług pomocy z zakresu wspólnego rynku" (SEC(2008)1882), który pozwoli na uniknięcie fragmentaryzacji punktów kontaktowych, a także, w nawiązaniu do postanowień dyrektywy w sprawie usług(4), zachęca do ustanowienia w każdym z państw członkowskich punktów kontaktu zbiorczego z zakresu usług i dóbr;

33.   przypomina państwom członkowskim i władzom lokalnym, że koncepcja obywatelstwa Unii obejmuje zasadę niedyskryminacji wszystkich obywateli Unii, a nie tylko obywateli danego państwa członkowskiego; nalega, by Komisja pogłębiła swą analizę sytuacji migrantów wewnątrz UE i podjęła odpowiednie działania w celu zagwarantowania im rzeczywistego korzystania z praw obywateli Unii;

34.   zwraca uwagę, że prawo do swobodnego przemieszczania się jest podstawą obywatelstwa Unii, dlatego uważa za wysoce niepokojące, iż żadne z państw członkowskich do tej pory nie wdrożyło w pełni i należycie dyrektywy w sprawie swobodnego przepływu;

35.   z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Komisji w zakresie rozpowszechniania znajomości nowych zasad określonych w dyrektywie w sprawie swobodnego przepływu, w tym publikację "Wytycznych dotyczących tego, jak w najlepszy sposób skorzystać z dyrektywy 2004/38/WE", ubolewa jednak nad faktem, że 16 000 egzemplarzy tych wytycznych, opublikowanych w 19 językach, to zbyt mało w stosunku do całkowitej liczby mieszkańców UE; wzywa Komisję do dopilnowania, by informacje te były szeroko dostępne dla władz lokalnych i regionalnych, które są pierwszym źródłem takich informacji dla wielu obywateli, gdyż to na szczeblach lokalnych pojawia się większość problemów i dochodzi do większości przypadków naruszeń praw obywateli Unii;

36.   podkreśla, że swoboda przemieszczania się i osiedlania, która odgrywa znaczącą rolę w przypadku obywatelstwa Unii, ma olbrzymi wpływ na życie rodzinne oraz wybory podejmowane przez kobiety w zakresie wykształcenia i zawodu; dlatego też zachęca Komisję Europejską do rozważenia specyficznych potrzeb kobiet w tym obszarze;

37.   przypomina o przepisach dyrektywy w sprawie swobodnego przepływu, która daje obywatelom Unii prawo do przebywania w innym państwie członkowskim pod warunkiem, że nie stanowią oni obciążenia dla systemu pomocy społecznej; zauważa jednak, że państwa członkowskie powinny postępować zgodnie z orzeczeniami Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości(5), które dla celów stosowania przedmiotowej dyrektywy zawierają interpretację znaczenia sformułowania "wystarczające środki";

38.   wzywa Komisję, aby przeprowadziła staranną ocenę w celu ustalenia, czy przepisy i praktyki stosowane w poszczególnych państwach członkowskich nie naruszają praw przyznanych obywatelom Unii na mocy Traktatu WE i dyrektywy w sprawie swobodnego przepływu, zwłaszcza w odniesieniu do pojęć: "wystarczające środki", "nieracjonalne obciążenie dla systemu pomocy społecznej w przyjmującym państwie członkowskim", "poważne względy porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego" oraz "nadrzędne względy bezpieczeństwa publicznego"; ponadto wzywa Komisję, aby upewniła się, że na poziomie praktycznym działają zabezpieczenia proceduralne, którym towarzyszą ustalenia dotyczące ochrony prawnej oraz możliwość sądowego odwołania się od decyzji o wydaleniu; zwraca uwagę, że należy ściśle interpretować wszelkie ograniczenia podstawowego prawa do swobodnego przemieszczania się;

39.   wzywa państwa członkowskie, aby wdrażając prawo do swobodnego przemieszczania się nie obciążały obywateli Unii i członków ich rodzin biurokracją, której rozmiary nie miałyby wyraźnego uzasadnienia w świetle dyrektywy w sprawie swobodnego przepływu i byłyby sprzeczne z prawem wspólnotowym oraz zakłócałyby korzystanie z prawa, które – pomijając kwestię przeprowadzania procedur administracyjnych – zostało jako takie przewidziane w Traktacie WE; zwraca uwagę państwom członkowskim, że mają obowiązek ułatwienia zakończenia procedur administracyjnych związanych z korzystaniem z prawa do swobodnego przemieszczania się;

40.   wzywa państwa członkowskie, aby nie przyjmowały aktów legislacyjnych nakładających na obywateli Unii kary o nadmiernie surowym lub dyskryminującym charakterze, jak np. pozbawienie wolności w przypadku wydalenia z terytorium przyjmującego państwa członkowskiego, powoływanie się na okoliczności obciążające ze względu na fakt, że obywatel Unii, który popełnił przestępstwo, uprzednio nielegalnie przebywał w innym państwie członkowskim, lub automatyczne wydalenie obywatela Unii za popełnienie przestępstwa;

41.   z dużym zadowoleniem przyjmuje zamiar Komisji, aby wprowadzić do programu sztokholmskiego środki mające na celu rozwiązanie problemów, z jakimi borykają się obywatele Unii na poszczególnych etapach życia w UE; zwraca się do Komisji, aby w tym kontekście przedstawiła odpowiednie środki, również w dziedzinie prawa cywilnego, pozwalające na ostateczne wdrożenie zasady równego traktowania nie tylko w odniesieniu do towarów, kapitału i usług, ale także do osób, bez rodzajów dyskryminacji wymienionych w art. 13 Traktatu WE, ponieważ obecna sytuacja jest dyskryminująca, stanowi przeszkodę w swobodnym przemieszczaniu się i stoi w sprzeczności ze wspólnymi europejskimi wartościami, jakimi są równość i brak dyskryminacji;

42.   uważa, że przyznanie prawa do głosowania i kandydowania w wyborach lokalnych w państwie członkowskim pobytu jest niezbędnym warunkiem jakiejkolwiek skutecznej polityki w zakresie integracji;

43.   wzywa państwa członkowskie do zadbania o to, by wszyscy obywatele Unii zamieszkujący w innym państwie członkowskim niż kraj pochodzenia otrzymywali wszelkie niezbędne informacje związane z ich prawem do głosowania w wyborach lokalnych i europejskich;

44.   wyraża ubolewanie, że niewielu obywateli Unii mieszkających w państwach członkowskich innych niż ich własne korzysta z prawa do głosowania czy kandydowania w wyborach europejskich bądź lokalnych w swoim miejscu zamieszkania; odnotowuje przeszkody praktyczne, wobec których zbyt często stają potencjalni głosujący przy wykonywaniu swoich praw; nalega, by z myślą o nadchodzących wyborach europejskich w 2009 r. Komisja, państwa członkowskie i władze lokalne rozpoczęły paneuropejskie, skuteczne kampanie informacyjne na temat praw wyborczych obywateli Unii i udzielały praktycznych porad, jak z nich korzystać na szczeblu lokalnym;

45.   wzywa państwa członkowskie do rozpoczęcia w krajowych i lokalnych mediach, w tym w telewizji, radiu i Internecie, kampanii informacyjnych w urzędowych językach UE w celu informowania obywateli Unii o przysługującym im prawie do głosowania i kandydowania w wyborach, a także o procedurach rejestracji, które powinny być jak najprostsze;

46.   z zadowoleniem przyjmuje podjętą przez Komisję zmianę dyrektywy Rady 93/109/WE z dnia 6 grudnia 1993 r. ustanawiającej szczegółowe warunki wykonywania prawa głosowania i kandydowania w wyborach do Parlamentu Europejskiego przez obywateli Unii mających miejsce zamieszkania w państwie członkowskim, którego nie są obywatelami(6), wskutek czego należy podjąć kroki w celu ograniczenia kosztów ponoszonych przez kandydatów i państwa członkowskie;

47.   wzywa do przeprowadzenia we wszystkich państwach członkowskich koniecznych reform europejskich procedur wyborczych w celu ich ujednolicenia i wypracowania sposobów propagowania aktywnego obywatelstwa Unii, a także wzywa do przeprowadzenia odpowiednich kampanii informacyjnych po zakończeniu tych reform;

48.   zauważa, że istnieją znaczące rozbieżności w odniesieniu do obywateli Unii mieszkających w innym niż własne państwo członkowskie, dotyczące praw do głosowania w krajowych wyborach parlamentarnych w kraju pochodzenia; ubolewa, że wielu obywateli Unii jest tym samym pozbawionych prawa wyborczego zarówno w kraju pochodzenia, jak i w kraju pobytu; nalega na współpracę państw członkowskich, umożliwiającą wyborcom przebywającym poza swoim państwem członkowskim pochodzenia korzystanie z pełni praw wyborczych w państwie członkowskim miejsca zamieszkania w oparciu o wystarczającą liczbę punktów wyborczych obejmujących całe terytorium i prostszą rejestrację głosujących; ponadto wzywa państwa członkowskie do przyjęcia niezbędnych przepisów prawnych gwarantujących prawo do głosowania wszystkim obywatelom Unii, którzy w czasie odbywania się krajowych wyborów parlamentarnych przejeżdżają przez inne państwo członkowskie niż kraj pochodzenia;

49.   uważa, że wzrost znaczenia i rozwój partii politycznych na szczeblu europejskim jest najskuteczniejszą metodą uzasadnienia prawa do kandydowania w wyborach obywateli Unii, którzy mieszkają w jednym państwie członkowskim i posiadają obywatelstwo innego państwa członkowskiego; w związku z tym wyraża nadzieję na wzmocnienie ogólnoeuropejskich partii, zwłaszcza dzięki większemu wsparciu finansowemu;

50.   zwraca się do Komisji, Rady i państw członkowskich, aby poprawiły rzeczywistą skuteczność art. 19 traktatu WE, gwarantując wszystkim obywatelom Unii prawo do wstępowania do partii politycznych w państwie członkowskim, w którym posiadają miejsce zamieszkania;

51.   uważa, że obywatelstwo Unii gwarantuje takie same prawa wszystkim obywatelom Unii niezależnie od tego, czy ich miejsce zamieszkania znajduje się w samej Unii, czy w kraju trzecim; wzywa Komisję, aby przeanalizowała sytuację obywateli Unii zamieszkujących poza terytorium UE oraz podjęła odpowiednie kroki w celu zagwarantowania, że ich prawa związane z obywatelstwem zaczną być przestrzegane;

52.   przypomina, że na podstawie art. 20 Traktatu WE obywatele Unii na terytorium kraju trzeciego, gdzie państwo członkowskie, którego są obywatelami, nie ma swojego przedstawicielstwa, są uprawnieni do ochrony dyplomatycznej i konsularnej władz każdego z państw członkowskich na takich samych warunkach jak obywatele tego państwa, i podkreśla znaczenie tego postanowienia jako zasadniczej kwestii związanej z uznaniem zewnętrznego wymiaru obywatelstwa Unii;

53.   z zadowoleniem przyjmuje przedstawiony przez Komisję w komunikacie z dnia 5 grudnia 2007 r. plan działań na lata 2007–2009 – Działania Unii Europejskiej na rzecz efektywnej ochrony konsularnej w krajach trzecich (COM(2007)0767); wzywa państwa członkowskie i Komisję do dalszego wprowadzania w życie zaleceń zawartych w Zielonej księdze Komisji z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie ochrony dyplomatycznej i konsularnej obywateli Unii Europejskiej w krajach trzecich (COM(2006)0712) oraz w rezolucji Parlamentu w tej samej sprawie z dnia 11 grudnia 2007 r.(7);

54.   wzywa państwa członkowskie, które jeszcze tego nie uczyniły, do wydrukowania treści art. 20 Traktatu WE w paszportach krajowych obok informacji krajowych, do czego nawoływano w sprawozdaniu Michela Barniera i konkluzjach Rady z dnia 15 czerwca 2006 r.; wzywa Komisję do przekazania biurom paszportowym we wszystkich państwach członkowskich broszury określającej te prawa i w ogólnym zarysie środki wspierające art. 20 Traktatu WE; domaga się, by broszury te rozdawać osobom odbierającym nowy paszport; wzywa Komisję do utworzenia strony internetowej na portalu "Europa", zawierającej praktyczne informacje na temat ochrony konsularnej oraz ułatwiającej dostęp do publikowanych przez państwa członkowskie wskazówek dla podróżnych, o co apelowała Komisja w planie działania z 2007 r.;

55.   wzywa Komisję do utworzenia bezpłatnego numeru telefonu, widocznego w paszporcie obok treści art. 20, pod którym w nagłym przypadku obywatele Unii będą mogli uzyskać informacje w swoim języku na temat konsulatów państw członkowskich, a także potrzebną im pomoc;

56.   wzywa Komisję i Radę do przyjęcia kolejnych dyrektyw i innych środków w celu wzmocnienia wspólnotowego dorobku prawnego w dziedzinie ochrony dyplomatycznej i konsularnej oraz do uchwalenia prawnie wiążących przepisów na rzecz wdrażania art. 20 Traktatu WE;

57.   wzywa Unię do przyjmowania dalszych środków w celu ochrony jej obywateli w krajach trzecich, w tym do inicjowania działań ukierunkowanych na zapobieganie wykonywaniu kary śmierci na obywatelach Unii;

58.   wzywa państwa członkowskie, aby właściwie dopełniały obowiązku określonego w art. 20 Traktatu WE, ustanawiając między sobą niezbędne reguły oraz podejmując rokowania międzynarodowe wymagane do zapewnienia ochrony obywateli Unii poza terytorium Unii Europejskiej, przy zwróceniu przy tym szczególnej uwagi na zatwierdzenie wiążących protokołów działań, które mają stosować służby konsularne w krajach trzecich w nagłych przypadkach lub w sytuacji kryzysu bezpieczeństwa lub kryzysu humanitarnego;

59.   z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w ostatnim czasie Rada przyjęła wytyczne dotyczące wdrożenia koncepcji państwa wiodącego w stosunkach konsularnych(8) dla wyznaczenia w razie poważnego kryzysu państwa wiodącego, a także domaga się szerszej interpretacji art. 20 w odniesieniu do ochrony konsularnej i dyplomatycznej, rzeczywiście przyznawanej obywatelom Unii;

60.   wzywa Komisję, by w imieniu wszystkich państw członkowskich i obywateli Unii kontynuowała negocjacje z krajami trzecimi w sprawie ruchu bezwizowego; dostrzega swoistą niesprawiedliwość w tym, że niektórzy obywatele Unii nadal są objęci wymogami wizowymi, podczas gdy inni mogą podróżować w ramach krajowych programów bezwizowych;

61.   uważa, że status prawa do składania petycji jako prawa podstawowego obywateli Unii wymaga, by Komisja podawała przynajmniej wystarczające powody niezastosowania się do zalecenia Parlamentu;

62.   wzywa Radę i Komisję do zacieśnienia współpracy z Komisją Petycji Parlamentu Europejskiego i Europejskim Rzecznikiem Praw Obywatelskich, aby wszyscy obywatele Unii mogli w bardziej skuteczny sposób korzystać ze swoich praw;

63.   z zadowoleniem przyjmuje powołanie Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz przyjęcie decyzji Rady 2007/252/WE z dnia 19 kwietnia 2007 r. ustanawiającej na lata 2007–2013 program szczegółowy "Prawa podstawowe i obywatelstwo" jako część programu ogólnego "Prawa podstawowe i sprawiedliwość"(9), którego celem jest promowanie rozwoju społeczeństwa europejskiego opartego na poszanowaniu praw podstawowych, w tym praw wynikających z obywatelstwa Unii;

64.   wzywa parlamenty krajowe do większego zaangażowania w rozwój przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości; współpraca między parlamentami krajowymi a instytucjami UE powinna ułatwiać dostosowanie krajowego ustawodawstwa i krajowych praktyk podczas wdrażania prawa UE, a także poprawiać komunikację z obywatelami, uświadamiając im, jakie prawa wiążą się ze statusem obywatela UE;

65.   zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji, jak również parlamentom i rządom państw członkowskich.

(1) Dz.U. L 158 z 30.4.2004, s. 77.
(2) Dz.U. C 325 z 19.12.2008, s. 76.
(3) Decyzja przedstawicieli rządów państw członkowskich spotykających się w ramach Rady z dnia 19 grudnia 1995 r., dotycząca ochrony obywateli Unii Europejskiej przez przedstawicielstwa dyplomatyczne i konsularne (Dz.U. L 314 z 28.12.1995, s. 73).
(4) Dyrektywa 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotycząca usług na rynku wewnętrznym (Dz.U. L 376 z 27.12.2006, s. 36).
(5) Między innymi sprawy: C-424/98, Komisja przeciwko Republice Włoskiej, oraz C-184/99, Grzelczyk.
(6) Dz.U. L 329 z 30.12.1993, s. 34.
(7) Dz.U. C 323 E z 18.12.2008, s. 120.
(8) Dz.U. C 317 z 12.12.2008, s. 6.
(9) Dz.U. L 110 z 27.4.2007, s. 33.


Statystyki Wspólnoty dotyczące handlu zagranicznego ***II
PDF 195kWORD 32k
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 2 kwietnia 2009 r. dotyczącego wspólnego stanowiska Rady mającego na celu przyjęcie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie statystyk Wspólnoty dotyczących handlu zagranicznego z państwami trzecimi oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1172/95 (15248/2/2008 – C6-0065/2009 – 2007/0233(COD))
P6_TA(2009)0205A6-0126/2009

(Procedura współdecyzji: drugie czytanie)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wspólne stanowisko Rady (15248/2/2008 – C6-0065/2009),

–   uwzględniając stanowisko zajęte w pierwszym czytaniu(1) dotyczące wniosku Komisji przedstawionego Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2007)0653),

–   uwzględniając art. 251 ust. 2 traktatu WE,

–   uwzględniając art. 67 Regulaminu,

–   uwzględniając zalecenie do drugiego czytania przedstawione przez Komisję Handlu Międzynarodowego (A6-0126/2009),

1.   zatwierdza wspólne stanowisko;

2.   stwierdza, że akt prawny zostaje przyjęty zgodnie ze wspólnym stanowiskiem;

3.   zobowiązuje swojego przewodniczącego do podpisania wraz z przewodniczącym Rady aktu prawnego, zgodnie z art. 254 ust. 1 traktatu WE;

4.   zobowiązuje swojego sekretarza generalnego do podpisania aktu prawnego po sprawdzeniu prawidłowego zakończenia wszystkich procedur oraz do przygotowania jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w porozumieniu z sekretarzem generalnym Rady;

5.   zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

(1) Teksty przyjęte dnia 23.9.2008 r., P6_TA(2008)0414.


Ustanawianie najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości substancji farmakologicznie czynnych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego ***II
PDF 200kWORD 33k
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 2 kwietnia 2009 r. dotycząca wspólnego stanowiska Rady mającego na celu przyjęcie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady określającego wspólnotowe procedury ustanawiania najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości substancji farmakologicznie czynnych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 oraz zmieniające dyrektywę 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (15079/2/2008 – C6-0005/2009 – 2007/0064(COD))
P6_TA(2009)0206A6-0048/2009

(Procedura współdecyzji: drugie czytanie)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wspólne stanowisko Rady (15079/2/2008 – C6-0005/2009)(1),

–   uwzględniając stanowisko zajęte w pierwszym czytaniu(2) dotyczące wniosku Komisji przedstawionego Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2007)0194),

–   uwzględniając art. 251 ust. 2 Traktatu WE,

–   uwzględniając art. 67 Regulaminu,

–   uwzględniając zalecenie do drugiego czytania przedstawione przez Komisję Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A6-0048/2009),

1.   zatwierdza wspólne stanowisko;

2.   stwierdza, że akt prawny zostaje przyjęty zgodnie ze wspólnym stanowiskiem;

3.   zobowiązuje swojego przewodniczącego do podpisania wraz z przewodniczącym Rady aktu prawnego, zgodnie z art. 254 ust. 1 traktatu WE;

4.   zobowiązuje swojego sekretarza generalnego do podpisania aktu prawnego po sprawdzeniu prawidłowego zakończenia wszystkich procedur oraz do przygotowania jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w porozumieniu z sekretarzem generalnym Rady;

5.   zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

(1) Dz.U. C 33 E z 10.2.2009, s. 30.
(2) Teksty przyjęte dnia 17.6.2008, P6_TA(2008)0285.


Inwestycje w racjonalizację zużycia energii oraz energię odnawialną w mieszkalnictwie w ramach EFRR ***I
PDF 82kWORD 68k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 2 kwietnia 2009 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1080/2006 w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w odniesieniu do kwalifikowalności efektywności energetycznej i inwestycji w energię odnawialną w budownictwie mieszkaniowym (COM(2008)0838 – C6-0473/2008 – 2008/0245(COD))
P6_TA(2009)0207A6-0134/2009

(Procedura współdecyzji: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2008)0838),

–   uwzględniając art. 251 ust. 2 oraz art. 162 traktatu WE, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony przez Komisję (C6–0473/2008),

–   uwzględniając art. 51 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Rozwoju Regionalnego (A6-0134/2009),

1.   zatwierdza po poprawkach wniosek Komisji;

2.   zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego wniosku lub zastąpienie go innym tekstem;

3.   zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 2 kwietnia 2009 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr .../2009 zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1080/2006 w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w odniesieniu do kwalifikowalności efektywności energetycznej i inwestycji w energię odnawialną w budownictwie mieszkaniowym

P6_TC1-COD(2008)0245


(Jako że zostało osiągnięte porozumienie pomiędzy Parlamentem Europejskim a Radą, stanowisko Parlamentu w pierwszym czytaniu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (WE) nr 397/2009.)


Wspólnotowy kodeks wizowy ***I
PDF 272kWORD 78k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 2 kwietnia 2009 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego wspólnotowy kodeks wizowy (COM(2006)0403 – C6-0254/2006 – 2006/0142(COD))
P6_TA(2009)0208A6-0161/2008

Procedura współdecyzji: (pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2006)0403),

–   uwzględniając art. 251 ust. 2 oraz art. 62 ust. 2 litera (a) i (b) punkt (ii) Traktatu WE, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C6-0254/2006),

–   uwzględniając art. 51 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A6-0161/2008),

1.   zatwierdza wniosek Komisji po poprawkach;

2.   zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego wniosku lub zastąpienie go innym tekstem;

3.   zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 2 kwietnia 2009 w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady(WE) nr .../2009 ustanawiającego wspólnotowy kodeks wizowy

P6_TC1-COD(2006)0142


(Jako że zostało osiągnięte porozumienie pomiędzy Parlamentem Europejskim a Radą, stanowisko Parlamentu w pierwszym czytaniu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (WE) nr 810/2009.)


Wspólnotowy program oznakowania ekologicznego ***I
PDF 273kWORD 68k
Rezolucja
Tekst
Załącznik
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 2 kwietnia 2009 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wspólnotowego programu oznakowania ekologicznego (COM(2008)0401 – C6-0279/2008 – 2008/0152(COD))
P6_TA(2009)0209A6-0105/2009

(Procedura współdecyzji: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2008)0401),

–   uwzględniając art. 251 ust. 2 oraz art. 175 ust. 1 traktatu WE, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony przez Komisję (C6-0279/2008),

–   uwzględniając art. 51 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności oraz opinie Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii i Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów (A6- 0105/2009),

1.   zatwierdza po poprawkach wniosek Komisji;

2.   przyjmuje do wiadomości deklarację Komisji załączoną do niniejszej rezolucji;

3.   zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do wniosku lub zastąpienie go innym tekstem;

4.   zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 2 kwietnia 2009 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr .../2009 w sprawie oznakowania ekologicznego UE

P6_TC1-COD(2008)0152


(Jako że zostało osiągnięte porozumienie pomiędzy Parlamentem Europejskim a Radą, stanowisko Parlamentu w pierwszym czytaniu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (WE) nr ....)

ZAŁĄCZNIK

OŚWIADCZENIE KOMISJI

Niezależnie od przyjęcia rozporządzenia o oznakowaniu ekologicznym Komisja potwierdza, że przed końcem bieżącego roku zamierza złożyć wniosek dotyczący rozporządzenia o oznakowaniu ekologicznym produktów rybołówstwa, którego podstawę stanowić mają głownie kryteria dotyczące zrównoważonego charakteru połowów.

Badanie przewidziane w art. 6 ust. 5a rozporządzenia o oznakowaniu ekologicznym, które dotyczy dodatkowych aspektów, takich jak przetwarzanie, paczkowanie, pakowanie i transport, i polegać będzie na analizie praktycznej możliwości rozszerzenia zakresu rozporządzenia o oznakowaniu ekologicznym na żywność, w tym produkty rybołówstwa i akwakultury, nie będzie miało wpływu na przyjęcie niniejszego rozporządzenia ani nie przesądzi o jego przyjęciu.


Dobrowolny udział organizacji w systemie ekozarządania i audytu we Wspólnocie ***I
PDF 272kWORD 76k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 2 kwietnia 2009 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącego dobrowolnego udziału organizacji w systemie ekozarządania i audytu we Wspólnocie (EMAS) (COM(2008)0402 – C6-0278/2008 – 2008/0154(COD))
P6_TA(2009)0210A6-0084/2009

(Procedura współdecyzji: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając projekt Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2008)0402),

–   uwzględniając art. 251 ust. 2 oraz art. 175 ust. 1 Traktatu WE, zgodnie z którymi Komisja przedstawiła wniosek Parlamentowi (C6-0278/2008),

–   uwzględniając art. 51 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A6–0084/2009),

1.   zatwierdza wniosek Komisji po poprawkach;

2.   zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego wniosku lub zastąpienie go innym tekstem;

3.   zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 2 kwietnia 2009 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr .../2009 w sprawie dobrowolnego udziału organizacji w systemie ekozarządzania i audytu we Wspólnocie (EMAS), uchylające rozporządzenie (WE) nr 761/2001 oraz decyzje Komisji 2001/681/WE i 2006/193/WE

P6_TC1-COD(2008)0154


(Jako że zostało osiągnięte porozumienie pomiędzy Parlamentem Europejskim a Radą, stanowisko Parlamentu w pierwszym czytaniu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (WE) nr ....)


Zasada równego traktowania osób bez względu na religię lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną *
PDF 677kWORD 325k
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 2 kwietnia 2009 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Rady w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania osób bez względu na religię lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną (COM(2008)0426 – C6-0291/2008 – 2008/0140(CNS))
P6_TA(2009)0211A6-0149/2009

(Procedura konsultacji)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Radzie (COM(2008)0426),

–   uwzględniając art. 13 ust. 1 traktatu WE, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C6-0291/2008),

–   uwzględniając art. 51 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych oraz opinie Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych, Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności, Komisji Kultury i Edukacji, Komisji Prawnej oraz Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia (A6-0149/2009),

1.   zatwierdza po poprawkach wniosek Komisji;

2.   zwraca się do Komisji o odpowiednią zmianę jej wniosku, zgodnie z art. 250 ust. 2 traktatu WE;

3.   zwraca się do Rady o poinformowanie go w przypadku uznania za stosowne odejścia od tekstu przyjętego przez Parlament;

4.   zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem w przypadku uznania za stosowne wprowadzenia znaczących zmian do wniosku Komisji;

5.   zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

Tekst proponowany przez Komisję   Poprawka
Poprawka 1
Wniosek dotyczący dyrektywy
Punkt 2 preambuły
(2)  Prawo każdej osoby do równości wobec prawa i do ochrony przed dyskryminacją jest powszechnym prawem uznanym w Powszechnej deklaracji praw człowieka, Konwencji NZ w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet, Międzynarodowej konwencji w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji rasowej, Paktach NZ: Pakcie praw obywatelskich i politycznych oraz Pakcie praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych, Konwencji NZ o prawach osób niepełnosprawnych, Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz Europejskiej karcie społecznej, których sygnatariuszami są [wszystkie] państwa członkowskie. W szczególności definicja dyskryminacji zawarta w Konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych obejmuje odmowę racjonalnego usprawnienia.
(2)  Prawo każdej osoby do równości wobec prawa i do ochrony przed dyskryminacją jest powszechnym prawem uznanym w Powszechnej deklaracji praw człowieka, Konwencji ONZ w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet, Międzynarodowej konwencji w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji rasowej, paktach ONZ: Pakcie praw obywatelskich i politycznych oraz Pakcie praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych, konwencji ONZ o prawach dziecka, konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych, Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (art. 14 i protokół fakultatywny nr 12) oraz Europejskiej karcie społecznej, których sygnatariuszami są [wszystkie] państwa członkowskie. W szczególności definicja dyskryminacji zawarta w Konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych obejmuje odmowę racjonalnego usprawnienia.
Poprawka 2
Wniosek dotyczący dyrektywy
Punkt 2a preambuły (nowy)
(2a)  Zasada równości i zakaz dyskryminacji to ogólne zasady prawa międzynarodowego, europejskiego i krajowego, wiążące dla UE i jej państw członkowskich we wszystkich kwestiach podlegających ich kompetencji. Niniejsza dyrektywa przyczynia się do osiągnięcia tego celu oraz zwalczania dyskryminacji, która nie jest z nim zgodna.
Poprawka 3
Wniosek dotyczący dyrektywy
Punkt 2b preambuły (nowy)
(2b)  W ramach przedmiotowej dyrektywy Wspólnota realizuje swoje zobowiązania wynikające z konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych i należy ją postrzegać właśnie w ten sposób.
Poprawka 4
Wniosek dotyczący dyrektywy
Punkt 2c preambuły (nowy)
(2c)  Zgodnie z art. 5 deklaracji politycznej, ustanowionym w ramach wniosków światowej konferencji ONZ w sprawie starzenia się w Madrycie w 2002 r., potwierdzono zaangażowanie w działania mające na celu zwalczanie wszelkich form dyskryminacji, w tym dyskryminacji ze względu na wiek, uznanie faktu, że osoby w podeszłym wieku również powinny się realizować oraz żyć zdrowo i bezpiecznie, a także aktywnie uczestniczyć w gospodarczym, społecznym, kulturalnym i politycznym życiu społeczeństwa, uznawanie w większym stopniu godności osób starszych i zwalczanie wszelkich przejawów zaniedbań, nadużyć i przemocy.
Poprawka 5
Wniosek dotyczący dyrektywy
Punkt 2d preambuły (nowy)
(2d)  Zdrowie fizyczne i psychiczne oraz dobre samopoczucie są kluczowe dla jakości życia osób indywidualnych i społeczeństwa oraz są czynnikami o podstawowym znaczeniu dla realizacji celów strategii lizbońskiej UE.
Poprawka 6
Wniosek dotyczący dyrektywy
Punkt 3 preambuły
(3)  Niniejsza dyrektywa uwzględnia prawa podstawowe i przestrzega zasad uznanych przede wszystkim w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej. Artykuł 10 Karty uznaje prawo do wolności myśli, sumienia i religii. Artykuł 21 zakazuje dyskryminacji, w tym ze względu na religię lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną. Artykuł 26 uznaje prawo osób niepełnosprawnych do korzystania ze środków mających zapewnić ich niezależność.
(3)  Niniejsza dyrektywa uwzględnia prawa podstawowe i przestrzega zasad uznanych przede wszystkim w Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, w tym również w art. 9 dotyczącym wolności myśli, sumienia i wyznania oraz w art. 10 na temat wolności słowa, a także w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej. Artykuł 10 Karty uznaje prawo do wolności myśli, sumienia i religii. Artykuł 20 stanowi, że wszyscy są równi wobec prawa. Artykuł 21 zakazuje dyskryminacji, w tym ze względu na religię lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną. Artykuł 24 przyznaje szczególne prawa dzieciom. Artykuł 26 uznaje prawo osób niepełnosprawnych do korzystania ze środków mających zapewnić ich niezależność.
Poprawka 7
Wniosek dotyczący dyrektywy
Punkt 4 preambuły
(4)  Europejski Rok Osób Niepełnosprawnych 2003, Europejski Rok Równych Szans dla Wszystkich 2007 oraz Europejski Rok Dialogu Międzykulturowego 2008 podkreśliły z jednej strony utrzymywanie się dyskryminacji, a z drugiej strony korzyści płynące z różnorodności.
(4)  Europejski Rok Osób Niepełnosprawnych 2003, Europejski Rok Równych Szans dla Wszystkich 2007 oraz Europejski Rok Dialogu Międzykulturowego 2008 podkreśliły utrzymywanie się dyskryminacji pośredniej i bezpośredniej, dyskryminacji wielorakiej i dyskryminacji ze względu na więź, lecz także potrzebę wskazywania na korzyści płynące z różnorodności.
Poprawka 8
Wniosek dotyczący dyrektywy
Punkt 4a preambuły (nowy)
(4a)  Różnorodność społeczeństwa europejskiego stanowi kluczowy element integracji kulturowej, politycznej i społecznej Unii i dlatego powinna być respektowana.
Poprawka 9
Wniosek dotyczący dyrektywy
Punkt 7a preambuły (nowy)
(7a)  Dyskryminacja ze względu na religię lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną może utrudnić osiągnięcie celów traktatu WE, w szczególności doprowadzenie do wysokiego poziomu zatrudnienia i opieki społecznej, wzrost poziomu i jakości życia, spójność gospodarczą i społeczną oraz solidarność. Może również zagrozić realizacji celu, jakim jest rozwój Unii Europejskiej jako przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości.
Poprawka 11
Wniosek dotyczący dyrektywy
Punkt 8 preambuły
(8)  W celu zapobiegania dyskryminacji ze względu na płeć, pochodzenie rasowe i etniczne, religię lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną oraz zwalczania jej Wspólnota przyjęła trzy instrumenty prawne na podstawie art. 13 ust. 1 traktatu WE. Instrumenty te podkreśliły wagę istnienia przepisów prawnych w walce z dyskryminacją. W szczególności dyrektywa 2000/78/WE ustanawia ogólne warunki ramowe dla równego traktowania ze względu na religię lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek i orientację seksualną w zakresie zatrudnienia i pracy. Poza dziedziną zatrudnienia w państwach członkowskich widoczne są jednak rozbieżności w zakresie stopnia i formy ochrony przed dyskryminacją ze wspomnianych przyczyn.
(8)  W celu zapobiegania dyskryminacji ze względu na płeć, pochodzenie rasowe i etniczne, religię lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną oraz zwalczania jej Wspólnota przyjęła zestaw dyrektyw na podstawie art. 13 ust. 1 traktatu WE. Dyrektywy te podkreśliły wagę istnienia przepisów prawnych w walce z dyskryminacją. Dyrektywa 2000/43/WE ustanawia warunki ramowe zapobiegania dyskryminacji ze względu na pochodzenia rasowe lub etniczne na rynku pracy oraz poza nim. Dyrektywa 2004/113/WE ustanawia warunki ramowe równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług. Dyrektywa 2000/78/WE ustanawia ogólne warunki ramowe dla równego traktowania ze względu na religię lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek i orientację seksualną w zakresie zatrudnienia i pracy. Nie dotyczy ona obszarów znajdujących się poza zakresem dyrektywy.
Poprawka 12
Wniosek dotyczący dyrektywy
Punkt 9 preambuły
(9)  Przepisy prawne powinny zatem zakazywać dyskryminacji, której podstawą jest religia lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientacja seksualna w licznych obszarach poza rynkiem pracy, łącznie z ochroną socjalną, edukacją i dostępem do niej oraz zaopatrywaniem w towary i usługi, w tym mieszkania. Ustawodawstwo powinno udostępniać środki zapewniające osobom niepełnosprawnym jednakowy dostęp do przedmiotowych dziedzin.
(9)  Przepisy prawne powinny zatem zakazywać dyskryminacji bezpośredniej i pośredniej, wielorakiej i ze względu na więź, której podstawą jest płeć, pochodzenie rasowe lub etniczne, religia lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientacja seksualna lub płeć w licznych obszarach poza rynkiem pracy, łącznie z ochroną socjalną, edukacją i dostępem do niej oraz zaopatrywaniem w towary i usługi, takie jak mieszkania, usługi transportowe, działalność stowarzyszeniowa i opieka zdrowotna. Ustawodawstwo powinno udostępniać środki zapewniające jednakowy dostęp do przedmiotowych dziedzin osobom o określonej religii lub światopoglądzie, niepełnosprawności, w określonym wieku lub o określonej orientacji seksualnej lub osobom łączącym te czynniki, oraz osobom z związanym z osobami dyskryminowanymi.
Poprawka 13
Wniosek dotyczący dyrektywy
Punkt 9a preambuły (nowy)
(9a)  W niniejszej dyrektywie za towary uważa się te w znaczeniu zgodnym z przepisami traktatu WE, odnoszącymi się do swobodnego przepływu towarów. Za usługi uważa się te w znaczeniu zgodnym z art. 50 tego traktatu WE.
Poprawka 14
Wniosek dotyczący dyrektywy
Punkt 9b preambuły (nowy)
(9b)  Osoby niepełnosprawne często spotykają się z dyskryminacją w formie niedostępności środków transportu publicznego i otoczenia budowlanego, a także w formie niedostępności komunikacji i informacji. Państwa członkowskie muszą przyjąć środki zapewniające dostępność w tych obszarach w celu urzeczywistnienia zasady równego traktowania.
Poprawka 15
Wniosek dotyczący dyrektywy
Punkt 11 preambuły
(11)  Niniejsza dyrektywa nie powinna naruszać kompetencji państw członkowskich w dziedzinach takich jak edukacja, zabezpieczenie społeczne i opieka zdrowotna. Dyrektywa powinna także pozostawać bez uszczerbku dla zasadniczej roli i szerokiego zakresu uprawnień państw członkowskich w zakresie zapewniania, zlecania i organizowania usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym.
(11)  Niniejsza dyrektywa nie narusza wykonywania kompetencji państw członkowskich w dziedzinach takich jak edukacja i ochrona socjalna, w tym zabezpieczenie społeczne i opieka zdrowotna. Dyrektywa pozostaje także bez uszczerbku dla zasadniczej roli i szerokiego zakresu uprawnień państw członkowskich w zakresie zapewniania, zlecania i organizowania usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym.
Poprawka 16
Wniosek dotyczący dyrektywy
Punkt 12 preambuły
(12)  Na pojęcie dyskryminacji składają się: dyskryminacja bezpośrednia i dyskryminacja pośrednia, molestowanie, nakłanianie do dyskryminacji oraz odmowa racjonalnego usprawnienia.
(12)  Na pojęcie dyskryminacji składają się: dyskryminacja bezpośrednia i dyskryminacja pośrednia, dyskryminacja wieloraka, molestowanie, nakłanianie do dyskryminacji oraz odmowa racjonalnego usprawnienia.
Poprawka 17
Wniosek dotyczący dyrektywy
Punkt 12a preambuły (nowy)
(12a)  Do osób niepełnosprawnych zalicza się osoby, których sprawność fizyczna, umysłowa, intelektualna lub sensoryczna jest długotrwale naruszona, co w oddziaływaniu z różnymi barierami, wynikającymi zarówno z postaw, jak i ze środowiska, może utrudniać im pełny i skuteczny udział w życiu społecznym na równych zasadach z innymi osobami.
Poprawka 82
Wniosek dotyczący dyrektywy
Punkt 12b preambuły (nowy)
(12b)  Ze względu na zbyt wysokie wymagania w stosunku do mikroprzedsiębiorstw należy chronić je w sposób szczególny, podobnie jak ma to miejsce w Stanach Zjednoczonych w oparciu o ustawę o prawach obywatelskich (Civil Rights Act).
Poprawka 19
Wniosek dotyczący dyrektywy
Punkt 12c preambuły (nowy)
(12c)  Za dyskryminację uznaje się również odmówienie pomocy medycznej wyłącznie z powodu wieku.
Poprawka 20
Wniosek dotyczący dyrektywy
Punkt 12d preambuły (nowy)
(12d)  Dyskryminacja ze względu na niepełnosprawność obejmuje dyskryminację ze względu na fakt, że danej osobie towarzyszy lub pomaga certyfikowany pies przewodnik lub pies pomocnik wytresowany zgodnie z normami Międzynarodowej Federacji Psów Przewodników (International Guide Dog Federation) lub Międzynarodowej Organizacji Psów Pomocników (Assistance Dogs International).
Poprawka 21
Wniosek dotyczący dyrektywy
Punkt 12e preambuły (nowy)
(12e)  Efektywny i pozbawiony dyskryminacji dostęp można zapewnić na wiele sposobów, w tym poprzez stosowanie zasady "projektowania dla wszystkich" oraz ułatwienie osobom niepełnosprawnym korzystania ze środków pomocy, takich jak pomoc w zakresie mobilności i dostępu, w przypadku której sprawdzają się psy przewodnicy oraz psy pomocnicy.
Poprawka 22
Wniosek dotyczący dyrektywy
Punkt 12f preambuły (nowy)
(12f)  Zmiana, w zakresie art. 4, jest zasadnicza, jeżeli dotyczy towarów lub usług albo charakteru branży, zawodu lub działalności gospodarczej w takim zakresie, że dostawca towarów lub usługodawca w istocie dostarcza zupełnie inny rodzaj towaru lub usługi.
Poprawki 10 i 23
Wniosek dotyczący dyrektywy
Punkt 13 preambuły
(13)  Wprowadzając w życie zasadę równego traktowania bez względu na religię lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną, zgodnie z art. 3 ust. 2 Traktatu WE, Wspólnota dąży do wyeliminowania nierówności i wspierania równego traktowania mężczyzn i kobiet, w szczególności mając na uwadze fakt, że kobiety są często ofiarami różnego rodzaju dyskryminacji.
(13)   Niniejsza dyrektywa uwzględnia również dyskryminację wieloraką. Ponieważ dyskryminacja może mieć dwie przyczyny wymienione w art. 12–13 traktatu WE lub ich większą liczbę, wprowadzając w życie zasadę równego traktowania zgodnie z art. 3 ust. 2 i art. 13traktatu WE, Wspólnota dąży do wyeliminowania nierówności ze względu na płeć, pochodzenie rasowe lub etniczne, niepełnosprawność, orientację seksualną, religię, światopogląd, wiek lub połączenie tych przyczyn i do wspierania równego traktowania, niezależnie od kombinacji cech danej osoby odnoszących się do wyżej wymienionych czynników. Niezbędne są skuteczne procedury prawne, aby radzić sobie z sytuacjami, w których występuje dyskryminacja wieloraka. W szczególności krajowe procedury prawne powinny umożliwiać osobie skarżącej podniesienie wszystkich aspektów zarzutu dyskryminacji wielorakiej w ramach jednej procedury.
Poprawka 24
Wniosek dotyczący dyrektywy
Punkt 14a preambuły (nowy)
(14a)  Różnice w traktowaniu z uwagi na wiek i niepełnosprawność mogą być dozwolone, jeżeli są obiektywnie i racjonalnie uzasadnione słusznym celem, a środki mające służyć jego osiągnięciu są właściwe i konieczne. Takie różnice w traktowaniu mogą obejmować na przykład specjalny próg wiekowy w przypadku dostępu do pewnych produktów lub usług, na przykład napojów alkoholowych, broni lub prawa jazdy. Za słuszny cel można również uznać promowanie integracji gospodarczej, kulturowej lub społecznej młodzieży, osób starszych lub osób niepełnosprawnych. Dlatego środki związane z wiekiem i niepełnosprawnością, ustanawiające korzystniejsze warunki w porównaniu z warunkami dostępnymi dla innych osób, np. zniżki lub bezpłatne korzystanie z komunikacji publicznej, muzeów czy obiektów sportowych, uznawane są za zgodne z zasadą niedyskryminacji.
Poprawka 83
Wniosek dotyczący dyrektywy
Punkt 15 preambuły
(15)  Czynniki aktuarialne oraz czynniki ryzyka związane z niepełnosprawnością i wiekiem stosowane są w zakresie ubezpieczeń, usług bankowych i innych usług finansowych. W przypadku wykazania, że czynniki te są czynnikami kluczowymi dla oceny ryzyka, nie powinny być one postrzegane jako dyskryminacyjne.
(15)  Czynniki aktuarialne oraz czynniki ryzyka związane z niepełnosprawnością i wiekiem stosowane są w zakresie ubezpieczeń, usług bankowych i innych usług finansowych. W przypadku wykazania, że czynniki te mają decydujące znaczenie dla oceny ryzyka, nie powinny być one postrzegane jako dyskryminacyjne, a także jeżeli usługodawca może wykazać znacznie wyższe ryzyko w oparciu o zasady aktuarialne, na podstawie danych statystycznych lub danych medycznych. Dane te powinny być dokładne, aktualne i użyteczne, a także być udostępniane na żądanie. Czynniki aktuarialne i czynniki ryzyka powinny odzwierciedlać pozytywne zmiany w średniej długości życia i w procesie aktywnego starzenia się, jak również w wyższym stopniu mobilności i dostępności dla osób niepełnosprawnych. Uznaje się, że dane medyczne ograniczają się do medycznych faktów obiektywnych i zweryfikowanych oraz do bezspornej wiedzy medycznej, a także są zgodne ze standardami gromadzenia danych medycznych.
Poprawka 26
Wniosek dotyczący dyrektywy
Punkt 15a preambuły (nowy)
(15a)  Udzielanie zamówień, na które w państwach członkowskich zawarte zostały umowy w imieniu państwa, władz regionalnych lub lokalnych bądź innych podmiotów prawa publicznego, podlega poszanowaniu zasad traktatu, a w szczególności zasady swobody przepływu towarów, swobody przedsiębiorczości oraz swobody świadczenia usług, a także zasad, które się z nich wywodzą, takich jak: zasada równego traktowania, zasada niedyskryminacji, zasada wzajemnej uznawalności, zasada współmierności oraz zasada przejrzystości. Wymogi prawne dotyczące koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi zostały określone w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/18/WE z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi1 w taki sposób, aby udzielanie zamówień, na które w państwach członkowskich zawarte zostały umowy w imieniu państwa, władz regionalnych lub lokalnych bądź innych podmiotów prawa publicznego, podlegało poszanowaniu zasad traktatu WE, a w szczególności zasady równego traktowania bez względu na płeć, pochodzenie rasowe lub etniczne, niepełnosprawność, orientację seksualną, religię, światopogląd lub wiek, a także zasady niedyskryminacji. Jednak w odniesieniu do zamówień publicznych powyżej pewnej wartości ustanowiono przepisy dotyczące wspólnotowej koordynacji krajowych procedur udzielania takich zamówień, zapewniając otwarcie zamówień publicznych na konkurencję. Państwa członkowskie powinny interpretować te przepisy koordynujące zgodnie z zasadami równego traktowania bez względu na płeć, pochodzenie rasowe lub etniczne, niepełnosprawność, orientację seksualną, religię, światopogląd lub wiek, a także innymi przepisami traktatu.
_____________
1 Dz.U. L 134 z 30.4.2004, s. 114.
Poprawka 27
Wniosek dotyczący dyrektywy
Punkt 16 preambuły
(16)  Każda osoba korzysta ze swobody zawierania umów, łącznie ze swobodą wyboru kontrahenta transakcji. Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do transakcji gospodarczych zawieranych przez poszczególne osoby, jeżeli transakcje te nie wchodzą w zakres ich działalności zawodowej lub gospodarczej.
(16)  Każda osoba korzysta w pełni ze swobody zawierania umów, łącznie ze swobodą wyboru kontrahenta transakcji. W kontekście dostępu do towarów i usług oraz ich dostarczania istotne jest poszanowanie prywatności i życia rodzinnego, jak również ochrona realizowanych w tym zakresie transakcji. Transakcje między osobami prywatnymi działającymi jako osoby prywatne nie są wobec tego objęte niniejszą dyrektywą, jeżeli nie stanowią działalności zawodowej lub handlowej kontrahentów.
Poprawka 28
Wniosek dotyczący dyrektywy
Punkt 17 preambuły
(17)  Zakaz dyskryminacji nie może naruszać poszanowania innych podstawowych praw i wolności, w tym ochrony prywatności i życia rodzinnego oraz działań wykonywanych w tym kontekście, a także wolności religii i wolności zrzeszania się. Niniejsza dyrektywa nie narusza przepisów krajowych regulujących stan cywilny lub stosunki rodzinne, w tym prawa reprodukcyjne. Nie narusza to także świeckiego charakteru państwa, instytucji lub organów państwowych lub systemu kształcenia.
(17)  Zakaz dyskryminacji nie może naruszać poszanowania innych podstawowych praw i wolności, w tym wolności religii i wolności zrzeszania się, wolności słowa i wolności prasy. Niniejsza dyrektywa nie narusza świeckiego charakteru państwa, instytucji lub organów państwowych lub systemu kształcenia. Niniejsza dyrektywa nie wprowadza zmian do podziału kompetencji między Unię Europejską a jej państwa członkowskie, co dotyczy również prawa małżeńskiego, rodzinnego i w zakresie zdrowia.
Poprawka 85
Wniosek dotyczący dyrektywy
Punkt 18 preambuły
(18)  Za organizację i treść kształcenia odpowiedzialne są państwa członkowskie. Komunikat Komisji w sprawie kompetencji na XXI wiek: agenda dotycząca europejskiej współpracy szkół podkreśla konieczność poświęcenia szczególnej uwagi dzieciom znajdującym się w niekorzystnej sytuacji oraz mającym specjalne potrzeby edukacyjne.dostępie do instytucji edukacyjnych prawo krajowe może w szczególności przewidywać różnice oparte na religii lub światopoglądzie. Państwa członkowskie mogą także zezwolić na noszenie lub umieszczanie w szkołach symboli religijnych bądź tego zakazać.
(18)  Za organizację i treść kształcenia odpowiedzialne są państwa członkowskie. Powinny one gwarantować skuteczną ochronę przed dyskryminacją ze względu na religię lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną. Komunikat Komisji w sprawie kompetencji na XXI wiek: agenda dotycząca europejskiej współpracy szkół podkreśla konieczność poświęcenia szczególnej uwagi dzieciom znajdującym się w niekorzystnej sytuacji oraz mającym specjalne potrzeby edukacyjne.dostępie do instytucji edukacyjnych państwa członkowskie mogą dopuszczać – jedynie w obiektywnie uzasadnionych przypadkach – różnice oparte na religii lub światopoglądzie, jeżeli wymaga się od jednostki postępowania w dobrej wierze oraz zgodnie z zasadą lojalności wobec etosu instytucji, pod warunkiem że nie usprawiedliwia to dyskryminacji z jakiegokolwiek innego powodu oraz że w pobliżu znajdują się inne instytucje edukacyjne stanowiące rozsądną alternatywę, co ma zapobiegać dyskryminacji pośredniej. Państwa członkowskie dbają o to, aby nie oznaczało to odmowy prawa do edukacji.
Poprawka 30
Wniosek dotyczący dyrektywy
Punkt 19 preambuły
(19)  W swojej Deklaracji nr 11 w sprawie statusu kościołów i organizacji niewyznaniowych, załączonej do Aktu końcowego traktatu amsterdamskiego, Unia Europejska w wyraźny sposób uznała, że szanuje i nie narusza statusu, z którego, na mocy prawa krajowego, korzystają kościoły i stowarzyszenia lub wspólnoty religijne w państwach członkowskich, oraz że szanuje w równym stopniu status organizacji filozoficznych i niewyznaniowych. Środki umożliwiające osobom niepełnosprawnym skuteczny i niedyskryminacyjny dostęp do sektorów objętych niniejszą dyrektywą odgrywają znaczącą rolę w urzeczywistnianiu pełnej równości. Ponadto w niektórych przypadkach konieczne mogą być indywidualne środki w zakresie racjonalnego usprawnienia w celu zapewnienia takiego dostępu. W żadnym przypadku środki te nie mogą nakładać nieproporcjonalnych obciążeń. W ocenie, czy obciążenia są nieproporcjonalne, należy wziąć pod uwagę wiele czynników, w tym wielkość, zasoby oraz charakter organizacji. Zasada racjonalnych usprawnień i nieproporcjonalnych obciążeń jest ustanowiona w dyrektywie 2000/78/WE oraz w Konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych.
(19)  W swojej Deklaracji nr 11 w sprawie statusu kościołów i organizacji niewyznaniowych, załączonej do Aktu końcowego traktatu amsterdamskiego, Unia Europejska w wyraźny sposób uznała, że szanuje i nie narusza statusu, z którego, na mocy prawa krajowego, korzystają kościoły i stowarzyszenia lub wspólnoty religijne w państwach członkowskich, oraz że szanuje w równym stopniu status organizacji filozoficznych i niewyznaniowych.
Poprawka 31
Wniosek dotyczący dyrektywy
Punkt 19a preambuły (nowy)
(19a)  Środki umożliwiające osobom niepełnosprawnym skuteczny i niedyskryminacyjny dostęp do sektorów objętych niniejszą dyrektywą odgrywają znaczącą rolę w urzeczywistnianiu pełnej równości. Ponadto w niektórych przypadkach konieczne mogą być indywidualne środki w zakresie racjonalnego usprawnienia w celu zapewnienia takiego dostępu. W żadnym przypadku środki te nie mogą nakładać nieproporcjonalnych obciążeń. W ocenie, czy obciążenia są nieproporcjonalne, należy wziąć pod uwagę, czy dany środek jest niewykonalny lub niebezpieczny i czy nie można uczynić go wykonalnym i bezpiecznym poprzez racjonalną zmianę zasad, polityki lub praktyk lub poprzez usunięcie barier architektonicznych, komunikacyjnych lub transportowych, albo zastosowanie dodatkowej pomocy lub usług. Racjonalne usprawnienia nie muszą wymagać istotnych zmian w konstrukcji budynków, których konstrukcja jest szczególnie chroniona zgodnie z prawem krajowym ze względu na ich wartość historyczną, kulturową lub architektoniczną. Zasada racjonalnych usprawnień i nieproporcjonalnych obciążeń jest ustanowiona w dyrektywie 2000/78/WE oraz w Konwencji NZ o prawach osób niepełnosprawnych.
Poprawka 32
Wniosek dotyczący dyrektywy
Punkt 21 preambuły
(21)  Zakaz dyskryminacji powinien pozostawać bez uszczerbku dla utrzymywania lub przyjmowania przez państwa członkowskie środków mających zapobiegać niekorzystnej sytuacji grupy osób danej religii lub światopoglądu, osób niepełnosprawnych, znajdujących się w określonym wieku lub o określonej orientacji seksualnej lub rekompensować taką sytuację. Środki takie mogą zezwalać na istnienie organizacji osób danej religii lub o określonym światopoglądzie, osób niepełnosprawnych, znajdujących się w określonym wieku lub o określonej orientacji seksualnej, jeżeli głównym celem tych organizacji jest wspieranie szczególnych potrzeb tych osób.
(21)  Zakaz dyskryminacji powinien pozostawać bez uszczerbku dla utrzymywania lub przyjmowania przez państwa członkowskie środków mających zapobiegać niekorzystnej sytuacji osób wyznających daną religię lub światopogląd, osób niepełnosprawnych, znajdujących się w określonym wieku lub o określonej orientacji seksualnej, osób łączących te cechy szczególne dotyczące tych czynników oraz osób z nimi związanych, lub rekompensować taką sytuację. Temu zakazowi mogą towarzyszyć inne środki mające na celu wspieranie zasady równego traktowania i równych szans, uwzględniające różnice płci oraz działania pozytywne, będące odpowiedzią na szczególne potrzeby osób lub grup osób, które ze względu na swoje cechy wymagają organizacji, usług i pomocy, jakich nie potrzebują inne osoby. Środkom takim towarzyszy tworzenie niezależnych organizacji osób danej religii lub o określonym światopoglądzie, osób niepełnosprawnych, znajdujących się w określonym wieku lub o określonej orientacji seksualnej, jeżeli głównym celem tych organizacji jest wspieranie szczególnych potrzeb tych osób.
Poprawka 34
Wniosek dotyczący dyrektywy
Punkt 25 preambuły
(25)  Skuteczne wprowadzenie w życie zasady równego traktowania wymaga odpowiedniej ochrony sądowej przed represjonowaniem.
(25)  Skuteczne wprowadzenie w życie zasady równego traktowania wymaga odpowiedniej ochrony sądowej przed represjonowaniem. Skuteczna ochrona prawna praw indywidualnych musi iść w parze z aktywnym propagowaniem niedyskryminacji i równości szans.
Poprawka 35
Wniosek dotyczący dyrektywy
Punkt 26 preambuły
(26)  W swojej rezolucji dotyczącej dalszych działań po zakończeniu Europejskiego Roku Równych Szans dla Wszystkich 2007 Rada zachęcała do pełnego zaangażowania społeczeństwa obywatelskiego, w tym organizacji reprezentujących ludzi narażonych na ryzyko dyskryminacji, partnerów społecznych i zainteresowanych stron, w opracowanie polityki i programów mających na celu zapobieganie dyskryminacji oraz promocję równouprawnienia i równych szans na poziomie europejskim i krajowym.
(26)  W swojej rezolucji dotyczącej dalszych działań po zakończeniu Europejskiego Roku Równych Szans dla Wszystkich 2007 Rada zachęcała do pełnego zaangażowania społeczeństwa obywatelskiego, w tym organizacji reprezentujących ludzi narażonych na ryzyko dyskryminacji, partnerów społecznych i zainteresowanych stron, w opracowanie polityki i programów mających na celu zapobieganie dyskryminacji oraz promocję równouprawnienia i równych szans na poziomie europejskim i krajowym. W tym celu Komisja i państwa członkowskie podejmują działania mające na celu upowszechnianie wśród opinii publicznej i osób zainteresowanych przepisów niniejszej dyrektywy oraz przepisów aktualnie obowiązujących w tym sektorze, poprzez kampanie informacyjne i prasowe, służące między innymi przełamywaniu stereotypów, przy pomocy wszelkich odpowiednich, stosownych i dostępnych środków (na przykład języka migowego lub specjalnych stron internetowych przeznaczonych dla osób niedowidzących).
Poprawka 36
Wniosek dotyczący dyrektywy
Punkt 31a preambuły (nowy)
(31a)  Interpretując znaczenie sformułowania "przyczyny dyskryminacji", sądy i trybunały winny wziąć pod uwagę międzynarodowe oraz europejskie instrumenty prawne w odniesieniu do praw człowieka, w tym zalecenia oraz wyroki organów nadrzędnych, takich jak Europejski Trybunał Praw Człowieka.
Poprawka 37
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1
Niniejsza dyrektywa ustanawia ramy dla walki z dyskryminacją ze względu na religię lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną, co ma zapewnić wprowadzenie w życie w państwach członkowskich zasady równego traktowania w obszarach innych niż zatrudnienie i praca.
1.  Niniejsza dyrektywa ustanawia ramy dla walki z dyskryminacją, w tym dyskryminacją wieloraką, ze względu na religię lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną, co ma zapewnić wprowadzenie w życie w państwach członkowskich zasady równego traktowania w obszarach innych niż zatrudnienie i praca.
2.  Dyskryminacja wieloraka ma miejsce w przypadku, gdy podstawą dyskryminacji jest:
a) dowolne połączenie następujących przyczyn: religia lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientacja seksualna, lub
b) jedna lub więcej przyczyn wymienionych w ust. 1, a także jedna lub więcej z następujących przyczyn:
(i) płeć (o ile sprawa będąca przedmiotem skargi wchodzi w przedmiotowy zakres dyrektywy 2004/113/WE oraz niniejszej dyrektywy),
(ii) pochodzenie rasowe bądź etniczne (o ile sprawa będąca przedmiotem skargi wchodzi w przedmiotowy zakres dyrektywy 2000/43/WE oraz niniejszej dyrektywy),
(iii) narodowość (o ile sprawa będąca przedmiotem skargi wchodzi w zakres art. 12 traktatu WE).
3.  Odpowiednio do tego należy w niniejszej dyrektywie interpretować "dyskryminację wieloraką" i "wielorakie przyczyny".
Poprawka 38
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – ustęp 2
2.  Dla celów ust. 1:
2.  Dla celów ust. 1:
a) dyskryminacja bezpośrednia występuje w przypadku, gdy daną osobę traktuje się mniej przychylnie, niż traktuje się, traktowano lub traktowano by inną osobę w porównywalnej sytuacji, z jakiejkolwiek przyczyny, o której mowa w art. 1;
a) dyskryminacja bezpośrednia występuje w przypadku, gdy daną osobę lub osoby przestające z taką osobą traktuje się mniej przychylnie, niż traktuje się, traktowano lub traktowano by inną osobę w porównywalnej sytuacji, z jednej lub wielu przyczyn, o których mowa w art. 1;
b) dyskryminacja pośrednia ma miejsce w przypadku, gdy z pozoru neutralny przepis, kryterium lub praktyka może doprowadzić do szczególnej niekorzystnej sytuacji dla osób określonej religii lub światopoglądu, osób o określonej niepełnosprawności, w określonym wieku lub o określonej orientacji seksualnej, w stosunku do innych osób, chyba że taki przepis, kryterium lub praktyka są obiektywnie uzasadnione słusznym celem, a środki mające służyć ich osiągnięciu są właściwe i konieczne.
b) dyskryminacja pośrednia ma miejsce w przypadku, gdy z pozoru neutralny przepis, kryterium lub praktyka może doprowadzić do szczególnej niekorzystnej sytuacji dla osób określonej religii lub światopoglądu, osób o określonej niepełnosprawności, w określonym wieku lub o określonej orientacji seksualnej, osób przebywających lub takich, co do których można przypuszczać, że przebywają z takimi osobami, w stosunku do innych osób, chyba że taki przepis, kryterium lub praktyka są obiektywnie uzasadnione słusznym celem, a środki mające służyć ich osiągnięciu są właściwe i konieczne.
Poprawka 39
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – ustęp 3
3.  Molestowanie uważane jest za formę dyskryminacji w rozumieniu ust. 1, jeżeli ma miejsce niepożądane zachowanie związane z przyczynami, o których mowa w art. 1, a jego celem lub skutkiem jest naruszenie godności osoby i stworzenie onieśmielającej, wrogiej, poniżającej, upokarzającej lub uwłaczającej atmosfery.
3.   Nie naruszając wolności słowa, molestowanie uważane jest za formę dyskryminacji w rozumieniu ust. 1, jeżeli ma miejsce niepożądane zachowanie związane z przyczynami, o których mowa w art. 1, a jego celem lub skutkiem jest naruszenie godności osoby i stworzenie onieśmielającej, wrogiej, poniżającej, upokarzającej lub uwłaczającej atmosfery. W związku z tym państwa członkowskie mogą definiować pojęcie "molestowania" zgodnie z krajowymi przepisami prawnymi i zwyczajami.
Poprawka 40
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – ustęp 4
4.  Nakłanianie do dyskryminacji osób z jakiejkolwiek przyczyny, o której mowa w art. 1, uważane jest za dyskryminację w rozumieniu ust. 1.
(4)  Nakłanianie do dyskryminacji osób lub żądanie dyskryminowania z wykorzystaniem hierarchii służbowej, z jakiejkolwiek przyczyny, której mowa w art. 1, uważane jest za dyskryminację w rozumieniu ust. 1.
Poprawka 41
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – ustęp 4a (nowy)
4a.  Dyskryminację opierającą się na założeniach dotyczących wyznania lub światopoglądu danej osoby, jej niepełnosprawności, wieku lub orientacji seksualnej lub wynikającą z przyporządkowania jej do grupy wyznaniowej lub grupy osób wyznających pewien światopogląd, osób niepełnosprawnych, w danym wieku, czy o danej orientacji seksualnej należy uznać za dyskryminację w rozumieniu ust. 1.
Poprawka 42
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – ustęp 5
5.  Odmowa racjonalnego usprawnienia, w szczególności w przypadku, o którym mowa w art. 4 ust. 1 lit. b) niniejszej dyrektywy, w odniesieniu do osób niepełnosprawnych, uważana jest za dyskryminację w rozumieniu ust. 1.
5.  Odmowa racjonalnego usprawnienia, w szczególności w przypadku, o którym mowa w art. 4 ust. 1 lit. b) niniejszej dyrektywy, w odniesieniu do osób niepełnosprawnych lub osób przebywających z osobą niepełnosprawną, jeżeli usprawnienie jest wymagane, by umożliwić takim osobom udzielanie osobistej pomocy osobie niepełnosprawnej, uważana jest za dyskryminację w rozumieniu ust. 1.
Poprawka 43
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – ustęp 6
6.   Bez uszczerbku dla ust. 2 państwa członkowskie mogą przewidzieć, że różnice w traktowaniu ze względu na wiek nie stanowią dyskryminacji, jeżeli, w kontekście prawa krajowego, uzasadnione są słusznym celem, a środki mające służyć jego osiągnięciu są właściwe i konieczne. Dyrektywa nie wyklucza w szczególności ustalenia określonej granicy wieku dla dostępu do świadczeń społecznych, kształcenia oraz do niektórych towarów lub usług.
6.   Niniejsza dyrektywa nie wyklucza różnic w traktowaniu ze względu na wiek, jeżeli są obiektywnie i racjonalnie uzasadnione słusznym celem, a środki mające służyć jego osiągnięciu są właściwe, proporcjonalne, konieczne i skuteczne.
Poprawki 87 i 44
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – ustęp 7
7.  Bez uszczerbku dla ust. 2, w zakresie usług finansowych państwa członkowskie mogą zezwolić na proporcjonalne różnice w traktowaniu, jeżeli, w stosunku do danego produktu, odniesienie do wieku lub niepełnosprawności jest czynnikiem kluczowym w ocenie ryzyka opartej na odpowiednich i dokładnych danych aktuarialnych lub statystycznych.
7.  Bez uszczerbku dla ust. 2, w zakresie usług finansowych proporcjonalne różnice w traktowaniu, jeżeli w stosunku do danego produktu odniesienie do wieku lub niepełnosprawności jest czynnikiem decydującym w ocenie ryzyka opartej na odpowiednich zasadach aktuarialnych, dokładnych danych statystycznych lub wiedzy medycznej, nie stanowią dyskryminacji do celów niniejszej dyrektywy. Dane te powinny być dokładne, aktualne i użyteczne, a także być z łatwością udostępniane na żądanie. Czynniki aktuarialne i czynniki ryzyka powinny odzwierciedlać pozytywne zmiany w średniej długości życia i w procesie aktywnego starzenia się, jak również w wyższym stopniu mobilności i dostępności dla osób niepełnosprawnych. Usługodawca musi być w stanie obiektywnie wykazać istnienie znacznie wyższego ryzyka oraz zapewnić obiektywne i racjonalne uzasadnienie różnic w traktowaniu ze względu na słuszny cel oraz zadbać o to, aby środki realizacji tego celu były proporcjonalne, konieczne i skuteczne.
Poprawka 45
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – ustęp 8
8.  Niniejsza dyrektywa nie narusza środków natury ogólnej przewidzianych w prawie krajowym, które w społeczeństwie demokratycznym są niezbędne do zapewnienia bezpieczeństwa publicznego, utrzymania porządku i zapobiegania działaniom podlegającym sankcjom karnym oraz zapewnienia ochrony zdrowia i ochrony praw i wolności innych osób.
8.  Niniejsza dyrektywa nie narusza środków natury ogólnej przewidzianych w prawie krajowym, które w społeczeństwie demokratycznym są niezbędne oraz proporcjonalne do zapewnienia bezpieczeństwa publicznego, utrzymania porządku i zapobiegania działaniom podlegającym sankcjom karnym oraz zapewnienia ochrony zdrowia i ochrony praw i wolności innych osób.
Poprawka 46
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – ustęp 8a (nowy)
8a.  Niniejsza dyrektywa uznaje, że prawo do zachowania prywatności jest narzędziem zwalczania form dyskryminacji, o których mowa w niniejszym artykule.
Poprawka 47
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 3 – ustęp 1 – litera d)
d) dostępu do towarów i innych usług powszechnie dostępnych, w tym mieszkań, oraz dostarczanie ich.
d) dostępu do towarów i innych usług powszechnie dostępnych, w tym mieszkań i transportu, oraz dostarczanie ich.
Poprawka 48
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 3 – ustęp 1 – litera da) (nowa)
da) przynależności do stowarzyszeń i działalności w nich oraz świadczeń przez nie wykonywanych.
Poprawka 49
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 3 – ustęp 1 – akapit drugi
Litera d) ma zastosowanie do poszczególnych osób tylko w zakresie, w jakim prowadzą własną działalność zawodową lub gospodarczą.
Litera d) nie dotyczy transakcji między osobami prywatnymi, dla których transakcje te nie stanowią działalności gospodarczej ani zawodowej.
Poprawka 50
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 3 – ustęp 2
2.  Niniejsza dyrektywa nie narusza przepisów krajowych regulujących stan cywilny lub stosunki rodzinne, w tym prawa reprodukcyjne.
2.  Niniejsza dyrektywa nie wprowadza zmian do podziału kompetencji między Unię Europejską a jej państwa członkowskie.
Poprawka 89 i 51
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 3 – ustęp 3
3.  Niniejsza dyrektywa nie narusza odpowiedzialności państw członkowskich za treść nauczania, działalność i organizację ich systemów kształcenia, łącznie z zapewnieniem kształcenia integracyjnego. W dostępie do instytucji edukacyjnych państwa członkowskie mogą przewidzieć różnice w traktowaniu, oparte na religii lub światopoglądzie.
3.  Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do treści nauczania, działalności i organizacji krajowych systemów kształcenia, jednocześnie państwa członkowskie zapewniają przestrzeganie prawa osób niepełnosprawnych do edukacji bez dyskryminacji i w oparciu o zasadę równych szans. Państwa członkowskie dbają także o to, aby przy podejmowaniu decyzji o odpowiedniej formie kształcenia bądź szkolenia uszanowane zostało zdanie osoby niepełnosprawnej. W dostępie do instytucji edukacyjnych państwa członkowskie mogą przewidzieć różnice w traktowaniu, oparte na religii lub światopoglądzie, aby podtrzymać szczególny charakter i wartości stanowiące o charakterze tych placówek oraz pluralizm systemów edukacyjnych, pod warunkiem że nie stanowi to naruszenia prawa do edukacji i nie uzasadnia dyskryminacji na jakimkolwiek tle.Państwa członkowskie dbają o to, aby nie oznaczało to odmowy prawa do edukacji.
Poprawki 95 i 52
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 3 – ustęp 4
4.  Niniejsza dyrektywa nie narusza ustawodawstwa krajowego zapewniającego świeckość państwa, instytucji lub organów państwowych lub systemu kształcenia albo dotyczącego statusu i działalności kościołów i innych organizacji, których podstawą jest religia lub światopogląd. Niniejsza dyrektywa nie narusza także ustawodawstwa krajowego promującego równość kobiet i mężczyzn.
4.  Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do prawa krajowego zapewniającego świeckość państwa, instytucji lub organów państwowych lub systemu kształcenia albo dotyczącego statusu i działalności kościołów i innych organizacji, których podstawą jest religia lub światopogląd., jeżeli nie wchodzi to w zakres kompetencji UE. W przypadku gdy działalność kościołów i innych organizacji, których podstawą jest religia lub światopogląd, należy do kompetencji UE, podlega ona przepisom UE dotyczącym niedyskryminacji. Niniejsza dyrektywa nie narusza także ustawodawstwa krajowego gwarantującego równość kobiet i mężczyzn.
Poprawka 53
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 3 – ustęp 5
5.  W zakres niniejszej dyrektywy nie wchodzi zróżnicowane traktowanie ze względu na przynależność państwową; dyrektywa nie narusza przepisów oraz warunków dotyczących wjazdu i pobytu obywateli państw trzecich oraz bezpaństwowców na terytorium państw członkowskich i wszelkiego traktowania związanego ze statusem prawnym danych obywateli państw trzecich i bezpaństwowców.
5.  W zakres niniejszej dyrektywy nie wchodzi zróżnicowane traktowanie ze względu na przynależność państwową; dyrektywa nie narusza przepisów oraz warunków dotyczących wjazdu i pobytu obywateli państw trzecich oraz bezpaństwowców na terytorium państw członkowskich i wszelkiego traktowania związanego ze statusem prawnym danych obywateli państw trzecich i bezpaństwowców. Dyskryminacja ze względu na religię lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną, którą przedstawia się jako różnicę w traktowaniu związaną z narodowością należy traktować jak dyskryminację w rozumieniu art. 1.
Poprawka 91
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 3 – ustęp 5 a (nowy)
5a.  Zakres zastosowania dyrektywy nie obejmuje reklamy i mediów.
Poprawka 55
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 4 – ustęp 1
1.  W celu zagwarantowania przestrzegania zasady równego traktowania osób niepełnosprawnych:
1.  W celu zagwarantowania przestrzegania zasady równego traktowania osób niepełnosprawnych, przy czym niepełnosprawność rozumiana jest zgodnie z definicją zawartą w konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych oraz osób cierpiących na choroby przewlekłe:
Poprawka 97
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 4 – ustęp 1 – litera a)
a)  Środki konieczne dla umożliwienia osobom niepełnosprawnym skutecznego, niedyskryminacyjnego dostępu do ochrony socjalnej, przywilejów socjalnych, opieki zdrowotnej, edukacji oraz dostępu do powszechnie dostępnych towarów i usług, w tym mieszkań i transportu, oraz ich dostarczania planowane są z wyprzedzeniem, łącznie z dokonaniem odpowiednich zmian lub modyfikacji. Środki takie nie powinny nakładać nieproporcjonalnych obciążeń, nie wymagają zasadniczych zmian w zakresie ochrony socjalnej, przywilejów socjalnych, opieki zdrowotnej, edukacji lub danych towarów i usług ani nie wymagają zapewnienia odpowiednich rozwiązań alternatywnych.
a)  Środki konieczne dla umożliwienia osobom niepełnosprawnym skutecznego, niedyskryminacyjnego dostępu do ochrony socjalnej, przywilejów socjalnych, opieki zdrowotnej, edukacji oraz dostępu do powszechnie dostępnych towarów i usług, w tym mieszkań, telekomunikacji, komunikacji elektronicznej, informacji, w tym również w dostępnym formacie, usług finansowych, kultury i rozrywki, budynków ogólnodostępnych, środków transportu i innych typów przestrzeni i obiektów publicznych, oraz ich dostarczania planowane są z wyprzedzeniem, łącznie z dokonaniem odpowiednich zmian lub modyfikacji. W przypadku gdy źródłem niezagwarantowania skutecznego i sprawiedliwego dostępu jest praktyka, polityka lub procedura, podejmuje się działania mające na celu eliminację takich sytuacji.
Poprawka 57
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 4 – ustęp 1 – litera b)
b)   Bez uszczerbku dla obowiązku zapewnienia skutecznego, niedyskryminacyjnego dostępu i w zależności od potrzeby konkretnego przypadku zapewnia się racjonalne usprawnienia, chyba że wiązałoby się to z nieproporcjonalnym obciążeniem.
b)   Do celów ust. 1 rzeczywisty niedyskryminacyjny dostęp oznacza wskazanie i eliminację przeszkód i barier oraz zapobieganie powstawaniu nowych przeszkód i barier utrudniających osobom niepełnosprawnym dostęp do towarów, usług i obiektów ogólnodostępnych, niezależnie od rodzaju przeszkody, bariery lub niepełnosprawności. Zgodnie z postanowieniami przedmiotowej dyrektywy bez względu na to, jakie środki zostaną wybrane w celu usunięcia przeszkód lub barier, niedyskryminujący dostęp osób niepełnosprawnych zapewnia się – zawsze, gdy to możliwe – na takich samych warunkach, jak dostęp osób pełnosprawnych, jak również ułatwienie osobom niepełnosprawnym korzystania ze środków pomocy, takich jak pomoc w zakresie mobilności i dostępu, w przypadku której sprawdzają się psy przewodnicy oraz psy pomocnicy. Jeżeli mimo wszelkich podejmowanych wysiłków nie jest możliwe wprowadzenie racjonalnego usprawnienia gwarantującego skuteczny i pozbawiony dyskryminacji dostęp na takich samych warunkach oraz zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, zapewnia się rozsądną alternatywę umożliwiającą dostęp. Dla celów związanych z niniejszym zapisem "rozsądne środki dostosowawcze" oznaczają alternatywne rozwiązania potrzebne w konkretnym przypadku, aby w oparciu o zasadę równości umożliwić osobie niepełnosprawnej dostęp do praw lub korzystanie z praw objętych zakresem stosowania niniejszej dyrektywy w sposób określony w art. 3 ust. 1.
Poprawka 98
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 4 – ustęp 2
2.  Dla celów oceny, czy środki niezbędne dla przestrzegania ust. 1 wiązałyby się z nieproporcjonalnym obciążeniem, należy w szczególności wziąć pod uwagę wielkość, zasoby i charakter organizacji, szacowany koszt, cykl życia towarów i usług oraz możliwe korzyści ze zwiększenia dostępu dla osób niepełnosprawnych. Obciążenia te nie są nieproporcjonalne, jeżeli w wystarczającym stopniu są rekompensowane ze środków istniejących w ramach polityki równego traktowania prowadzonej przez dane państwo członkowskie.
2.   Środki umożliwiające skuteczny i sprawiedliwy dostęp nie powinny być źródłem niewspółmiernych obciążeń ani wymagać zasadniczych zmian. Dla celów oceny, czy dany środek spowodowałby nieproporcjonalne obciążenie, należy wziąć pod uwagę, czy dany środek jest niewykonalny lub niebezpieczny i czy nie można byłoby uczynić go wykonalnym i bezpiecznym poprzez racjonalną zmianę zasad, polityki lub praktyk lub poprzez usunięcie barier architektonicznych, komunikacyjnych lub transportowych, albo zapewnienie dodatkowej pomocy lub usług. Zmiana jest zasadnicza, jeżeli dotyczy towarów lub usług albo charakteru branży, zawodu lub działalności gospodarczej w takim zakresie, że dostawca towarów lub usługodawca w istocie dostarcza zupełnie inny rodzaj towarów lub usług. Racjonalne usprawnienia nie wymagają istotnych zmian w konstrukcji budynków, których konstrukcja jest szczególnie chroniona na mocy prawa krajowego ze względu na ich wartość historyczną, kulturową lub architektoniczną. Obciążeń nie uważa się za nieproporcjonalne, jeżeli w wystarczającym stopniu są rekompensowane ze środków istniejących w danym państwie członkowskim. Istniejącą zasadę racjonalnych usprawnień i nieproporcjonalnych obciążeń należy rozumieć w kontekście dyrektywy 2000/78/WE oraz konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych.
Poprawka 60
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 4 – ustęp 3
3.  Niniejsza dyrektywa nie narusza przepisów prawa wspólnotowego lub przepisów krajowych w zakresie dostępu do szczególnych towarów i usług.
3.  Niniejsza dyrektywa nie narusza przepisów prawa wspólnotowego lub przepisów krajowych w zakresie dostępu do szczególnych towarów i usług. Jednak, o ile to możliwe, instytucje UE oraz państwa członkowskie powinny podejmować działania zachęcające dostawców usług i towarów, w szczególności wyrobów przemysłowych, do opracowania dostępnych rozwiązań, na przykład w ramach procedur zamówień publicznych. Za dostępne uważane są te produkty i usługi, które stworzono z myślą o wszystkich użytkownikach.
Poprawka 61
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 5
Dla zapewnienia urzeczywistnienia pełnej równości zasada równego traktowania nie stanowi przeszkody w utrzymywaniu lub przyjmowaniu przez państwo członkowskie szczególnych środków mających zapobiegać niedogodnościom związanym z religią lub światopoglądem, niepełnosprawnością, wiekiem lub orientacją seksualną oraz rekompensować te niedogodności.
Dla zapewnienia urzeczywistnienia pełnej równości zasada równego traktowania nie stanowi przeszkody w utrzymywaniu lub przyjmowaniu przez państwo członkowskie szczególnych środków mających zapobiegać niedogodnościom związanym z religią lub światopoglądem, niepełnosprawnością, wiekiem lub orientacją seksualną oraz rekompensować te niedogodności lub w umożliwieniu sektorowi publicznemu, prywatnemu lub wolontariackiemu stosowania takich środków.
Poprawka 62
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 7 – ustęp 1
1.  Państwa członkowskie dopilnowują, aby procedury sądowe lub administracyjne, w tym, o ile uznają to za właściwe, procedury pojednawcze, których celem jest egzekwowanie wykonania obowiązków wynikających z niniejszej dyrektywy, były dostępne dla wszystkich osób, które uważają się za pokrzywdzone na skutek nieprzestrzegania w stosunku do nich zasady równego traktowania, nawet po zakończeniu kontaktów, w których przypuszczalnie miała miejsce dyskryminacja.
1.  Państwa członkowskie dopilnowują, aby procedury sądowe lub administracyjne, w tym, o ile uznają to za właściwe, procedury pojednawcze, których celem jest egzekwowanie wykonania obowiązków wynikających z niniejszej dyrektywy, były dostępne w praktyce dla wszystkich osób, które uważają się za pokrzywdzone na skutek nieprzestrzegania w stosunku do nich zasady równego traktowania, nawet po zakończeniu kontaktów, w których przypuszczalnie miała miejsce dyskryminacja.
Poprawka 64
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 7 – ustęp 3a (nowy)
3a.  Państwa członkowskie wprowadzają do swoich krajowych systemów prawnych zniechęcające do dyskryminacji, a jednocześnie proporcjonalne do wyrządzonej szkody środki, niezbędne do zapewnienia osobom poszkodowanym w wyniku dyskryminacji w rozumieniu niniejszej dyrektywy rzeczywistej i skutecznej rekompensaty lub odszkodowania, zgodnie z zasadami ustalonymi przez państwa członkowskie.
Poprawka 65
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 8 – ustęp 2
2.  Ustęp 1 nie stoi na przeszkodzie wprowadzeniu przez państwa członkowskie zasad dowodowych korzystniejszych dla strony skarżącej.
2.  Ustęp 1 nie stoi na przeszkodzie wprowadzeniu przez państwa członkowskie zasad korzystniejszych dla strony skarżącej.
Poprawka 66
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 9a (nowy)
Artykuł 9a
Promowanie równości
Przy opracowywaniu i wdrażaniu przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, polityki i działań w dziedzinach objętych zakresem niniejszej dyrektywy państwa członkowskie aktywnie promują równość osób bez względu na ich religię lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną.
Poprawka 86
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 10
Państwa członkowskie dopilnowują, aby przepisy przyjęte zgodnie z niniejszą dyrektywą oraz odpowiednie przepisy już będące w mocy były udostępniane zainteresowanym osobom przy wykorzystaniu wszystkich stosownych środków na całym ich terytorium.
Państwa członkowskie dopilnowują, aby przepisy przyjęte zgodnie z niniejszą dyrektywą oraz odpowiednie przepisy już będące w mocy były udostępniane zainteresowanym osobom przy wykorzystaniu wszystkich stosownych środków, w tym Internetu, na całym ich terytorium.
W celu promowania zasady równego traktowania państwa członkowskie prowadzą kampanie uwrażliwiające i informacyjne ad hoc oraz działalność szkoleniową.
Poprawka 68
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 11
W celu wspierania zasady równego traktowania państwa członkowskie zachęcają do prowadzenia dialogu z właściwymi zainteresowanymi stronami, w szczególności organizacjami pozarządowymi, które, zgodnie z krajowym ustawodawstwem i praktyką, mają uzasadniony interes w uczestniczeniu w walce z dyskryminacją z przyczyn objętych niniejszą dyrektywą.
W celu wspierania zasady równego traktowania państwa członkowskie zachęcają do prowadzenia dialogu z właściwymi zainteresowanymi stronami, w szczególności organizacjami pozarządowymi, a taka konsultacja obejmuje również monitorowanie wykonywania niniejszej dyrektywy.
Poprawka 69
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 12 – ustęp 1
1.  Państwa członkowskie wyznaczają organ lub organy mające wspierać równe traktowanie wszystkich osób bez względu na ich religię lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną. Organy te mogą wchodzić w skład agencji odpowiedzialnych na poziomie krajowym za obronę praw człowieka lub przestrzeganie praw jednostek, łącznie z prawami przewidzianymi w aktach prawa wspólnotowego, w tym w dyrektywach 2000/43/WE i 2004/113/WE.
1.  Państwa członkowskie wyznaczają niezależnie działający i odpowiednio ustanowiony organ lub organy mające wspierać równe traktowanie wszystkich osób bez względu na ich religię lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną. Państwa członkowskie nadają temu organowi lub organom uprawnienia w dziedzinach objętych zakresem niniejszej dyrektywy oraz w dziedzinach zatrudnienia i pracy zgodnie z dyrektywą 2000/78/EC. Organy te mogą wchodzić w skład agencji odpowiedzialnych na poziomie krajowym za obronę praw przewidzianych w aktach prawa wspólnotowego, w tym w dyrektywach 2000/43/WE, 2000/78/WE i 2004/113/WE.
Poprawka 70
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 12 – ustęp 2 – tiret -pierwsze (nowe)
– ułatwianie procedur administracyjnych lub sądowych dotyczących dyskryminacji w przypadku, gdy ofiara zamieszkuje w innym państwie członkowskim niż pozwany, poprzez nawiązanie kontaktu z podobnym organem bądź podobnymi organami w państwie członkowskim pozwanego;
Poprawka 71
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 12 – ustęp 2 – tiret -pierwsze a (nowe)
– w razie potrzeby zapewnienie dostępu osoby wnoszącej skargę do pomocy prawnej zgodnie z dyrektywą Rady 2003/8/WE z dnia 27 stycznia 2003 r. mającą na celu usprawnienie dostępu do wymiaru sprawiedliwości w sporach transgranicznych poprzez ustanowienie minimalnych wspólnych zasad odnoszących się do pomocy prawnej w sporach o tym charakterze1,
_____________
1 Dz.U. L 26 z 31.1.2003, s. 41.
Poprawka 72
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 12 – ustęp 2 – tiret drugie
- prowadzenie niezależnych badań nad dyskryminacją,
- nadzór i prowadzenie niezależnych badań nad dyskryminacją, w tym nad stosowaniem antydyskryminacyjnych przepisów prawnych,
Poprawka 73
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 12 – ustęp 2 – tiret trzecie a (nowe)
– współpracę i wymianę informacji z Agencją Praw Podstawowych i innymi właściwymi organami UE.
Poprawka 74
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 12 – ustęp 2a (nowy)
2a.  Państwa członkowskie dostarczają tym organom wystarczających środków umożliwiających im wykonywanie obowiązków w skuteczny i dostępny sposób.
Poprawka 75
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 13 – point a
a) uchylenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych sprzecznych z zasadą równego traktowania;
a) bezzwłocznego uchylenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych sprzecznych z zasadą równego traktowania;
Poprawka 76
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 14
Państwa członkowskie ustanawiają zasady stosowania sankcji obowiązujących wobec naruszeń przepisów krajowych przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą i podejmują wszelkie niezbędne środki dla zapewnienia ich stosowania. Sankcje mogą mieć formę wypłaty odszkodowania, którego wysokość nie może być ograniczona przez ustalony wcześniej górny limit i które musi być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające."
Państwa członkowskie ustanawiają zasady stosowania sankcji obowiązujących wobec naruszeń przepisów krajowych przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą i podejmują wszelkie niezbędne środki dla zapewnienia ich stosowania. Sankcje mogą mieć formę wypłaty odszkodowania, którego wysokość nie może być ograniczona przez ustalony wcześniej górny limit i które musi być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające, oraz muszą prowadzić do zaprzestania zachowań dyskryminujących i usunięcia skutków takich zachowań.
Poprawki 59 i 77
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 15 – ustęp 2
2.   W celu uwzględnienia szczególnych warunków, państwa członkowskie, w razie konieczności, mogą postanowić, że obowiązek zapewnienia skutecznego dostępu, o którym mowa w art. 4, musi zostać wykonany do … [najpóźniej] cztery [lata po przyjęciu] r.
2.   Aby wywiązać się z obowiązku zapewnienia skutecznego niedyskryminacyjnego dostępu do istniejącej infrastruktury, polityki lub procedur w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a), państwa członkowskie mogą w razie potrzeby uzyskać dodatkowy okres 10 lat [od terminu transpozycji] na wywiązanie się z niniejszego obowiązku.
Państwa członkowskie zamierzające skorzystać z tego dodatkowego okresu informują Komisję najpóźniej do dnia określonego w ust. 1, podając uzasadnienie.
Państwa członkowskie zamierzające skorzystać z tego dodatkowego okresu przedstawiają Komisji plan stopniowego dostosowania się do wymogów określonych w art. 4 ust. 1 lit. a), zawierający cele, środki i harmonogram działań. Każde państwo członkowskie, które zdecyduje się skorzystać z dodatkowego okresu, co pół roku przedstawia Komisji raport na temat kroków, jakie podjęło w celu zapewnienia skutecznego niedyskryminacyjnego dostępu, oraz postępów we wdrażaniu przepisów art. 4 ust. 1 lit. a). Komisja co pół roku przedstawia sprawozdanie Radzie.
Poprawka 78
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 16 – ustęp 1
1.  Najpóźniej do dnia ... r. i następnie raz na pięć lat państwa członkowskie i krajowe organy ds. równości przekażą Komisji wszelkie informacje niezbędne do sporządzenia przez Komisję sprawozdania dotyczącego stosowania niniejszej dyrektywy, przeznaczonego dla Parlamentu Europejskiego i Rady.
1.  Najpóźniej do dnia ... i następnie raz na pięć lat, państwa członkowskie przekażą Komisji wszelkie informacje niezbędne do sporządzenia przez Komisję, przeznaczonego dla Parlamentu Europejskiego i Rady, raportu dotyczącego stosowania niniejszej dyrektywy.
Poprawka 79
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 16 – ustęp 1a (nowy)
1a.  Nie później niż ... lat po wejściu w życie niniejszej dyrektywy muszą zacząć obowiązywać kompleksowe wspólnotowe ramy prawne dotyczące niedyskryminacji, mające postać jednej dyrektywy ujednolicającej i zastępującej wszystkie obowiązujące dyrektywy oparte na art. 13 traktatu WE, łącznie z niniejszą dyrektywą. Nowa dyrektywa zapewnia taki sam poziom ochrony niezależnie od rodzaju dyskryminacji.
Poprawka 80
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 16 – ustęp 2
2.  Sprawozdanie Komisji uwzględnia odpowiednio opinię partnerów społecznych oraz zainteresowanych organizacji pozarządowych, jak i Agencji UE ds. Praw Podstawowych. Zgodnie z zasadą uwzględniania problematyki płci sprawozdanie to zawiera, między innymi, ocenę wpływu podjętych środków na kobiety i mężczyzn. W świetle otrzymanych informacji sprawozdanie to zawiera, w razie konieczności, propozycje zmian i uaktualnienia niniejszej dyrektywy.
2.  Sprawozdanie Komisji uwzględnia odpowiednio opinię partnerów społecznych oraz zainteresowanych organizacji pozarządowych, jak i Agencji UE ds. Praw Podstawowych. Sprawozdanie zawiera przegląd obecnych praktyk państw członkowskich w odniesieniu do art. 2 ust. 7 mając na względzie uwzględnianie wieku lub niepełnosprawności jako czynnika w obliczaniu składek i odszkodowań. Zgodnie z zasadą uwzględniania problematyki płci sprawozdanie to zawiera, między innymi, ocenę wpływu podjętych środków na kobiety i mężczyzn. Sprawozdanie zawiera również informacje na temat dyskryminacji wielorakiej, przy czym należy uwzględnić nie tylko dyskryminację ze względu na religię, czy światopogląd, orientację seksualną, wiek lub niepełnosprawność, lecz również dyskryminację ze względu na płeć, rasę oraz pochodzenie etniczne. W świetle otrzymanych informacji sprawozdanie to zawiera, w razie konieczności, propozycje zmian i uaktualnienia niniejszej dyrektywy.

Ocena dialogu UE-Białoruś
PDF 213kWORD 60k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 2 kwietnia 2009 r. w sprawie oceny dialogu między Unią Euroejską a Białorusią
P6_TA(2009)0212B6-0177/2009

Parlament Europejski,

–   uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie sytuacji na Białorusi, szczególnie rezolucję z dnia 15 stycznia 2009 r. w sprawie strategii UE wobec Białorusi (1),

–   uwzględniając wnioski Rady ds. Ogólnych i Stosunków Zewnętrznych z dnia 16 marca 2009 r. dotyczące Białorusi, zgodnie z którymi przedłużono zawieszenie sankcji związanych z zakazem wydawania wiz wobec urzędników białoruskich, w tym wobec prezydenta Alaksandra Łukaszenki, i rozszerzające restrykcyjne środki,

–   uwzględniając komunikat Komisji z dnia 3 grudnia 2008 r. w sprawie partnerstwa wschodniego (COM(2008)0823),

–   uwzględniając oświadczenie Komisji z dnia 21 listopada 2006 r. o gotowości Unii Europejskiej do wznowienia stosunków z Białorusią i ludnością białoruską w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa (EPS),

–   uwzględniając art. 103 ust. 2 Regulaminu,

A.   mając na uwadze, że w wyżej wymienionych wnioskach z dnia 16 marca 2009 r. Rada potwierdziła gotowość do pogłębienia stosunków z Białorusią w zależności od postępu, jaki kraj ten osiągnie na drodze ku demokracji, przestrzeganiu praw człowieka i zasad państwa prawa, oraz do wspierania Białorusi w realizacji tych celów,

B.   mając na uwadze, że po ocenie sytuacji na Białorusi w następstwie decyzji o tymczasowym zawieszeniu ograniczeń podróżnych nałożonych w październiku 2008 r. na niektórych urzędników białoruskich Rada, zgodnie z warunkami określonymi we wspólnym stanowisku Rady 2008/844/WPZiB(2), podjęła decyzję o utrzymaniu zawieszenia stosowania tych ograniczeń przez okres dziewięciu miesięcy,

C.   mając na uwadze, że Rada podjęła decyzję o przedłużeniu o rok stosowania wobec niektórych urzędników białoruskich środków restrykcyjnych, przewidzianych w decyzji 2006/276/WPZiB,

D.   mając na uwadze, że UE jest nadal zaniepokojona sytuacją w dziedzinie praw człowieka na Białorusi i ostatnimi przypadkami naruszeń w tym zakresie,

E.   mając na uwadze, że w odpowiedzi na pozytywne kroki podjęte przez Białoruś Komisja rozpoczęła już intensywny dialog z tym krajem w takich dziedzinach, jak energetyka, środowisko naturalne, cła, transport i bezpieczeństwo żywności, oraz potwierdziła swoją gotowość do dalszego rozszerzenia zakresu tych korzystnych dla obu stron rozmów technicznych, przy czym jakiekolwiek plany budowy nowej elektrowni jądrowej według modelu niezachodniego na granicy z UE nie powinny zostać uwzględnione w tych rozmowach,

F.   mając na uwadze, że Rada włączyła Białoruś do swojej inicjatywy partnerstwa wschodniego, którą Komisja zaproponowała w ww. komunikacie z dnia 3 grudnia 2008 r. w celu zacieśnienia współpracy z kilkoma krajami wschodnioeuropejskimi,

G.   mając na uwadze, że białoruski minister spraw zagranicznych Siarhiej Martynow oświadczył, że "Białoruś pozytywnie odnosi się do udziału w inicjatywie partnerstwa wschodniego" i dodał, że Białoruś zamierza w niej uczestniczyć,

H.   mając na uwadze, że Komitet Obrony Dziennikarzy wezwał władze białoruskie do ponownego udzielenia akredytacji Andrzejowi Poczobutowi, lokalnemu korespondentowi największego polskiego dziennika "Gazeta Wyborcza", oraz do zbadania niedawnego ataku na niego i jego rodzinę w położonym we wschodniej części Białorusi mieście Grodno z powodu jego krytycznej postawy wobec polityki rządu; mając na uwadze, że w dniu 17 marca 2009 r. na Andrzeja Poczobuta nałożono karę grzywny w wysokości 148 EUR za relacjonowanie spotkania Związku Polaków na Białorusi,

1.   popiera decyzję Rady o przedłużeniu o rok restrykcyjnych środków wobec niektórych urzędników białoruskich, a jednocześnie o utrzymaniu zawieszenia stosowania ograniczeń podróżnych nałożonych na niektórych urzędników białoruskich przez okres dziewięciu miesięcy;

2.   jest nadal zaniepokojony sytuacją w dziedzinie praw człowieka na Białorusi i ostatnimi przypadkami naruszeń w tym zakresie; oczekuje podjęcia w nieodległej przyszłości dialogu dotyczącego praw człowieka z Białorusią;

3.   z zadowoleniem przyjmuje intensyfikację dialogu UE-Białoruś na wysokim szczeblu, w tym kontaktów dwustronnych, oraz zacieśnienie współpracy technicznej zainicjowanej przez Komisję, która jest sposobem budowania wzajemnego zrozumienia i zapewnienia możliwości zajęcia się zarówno kwestiami, które budzą obawy obu stron, jak również tymi, które są istotne dla obu stron;

4.   uważa, że intensyfikacja dialogu politycznego między UE a Białorusią musi zależeć od zniesienia ograniczeń wolności i położenia kresu przemocy wobec uczestników opozycyjnych protestów i działaczy na rzecz praw człowieka; w tym kontekście wzywa do bezzwłocznego uwolnienia przedsiębiorców: Mikałaja Autuchowicza, Jury Lawonaua i Uładzimira Asipenki oraz młodego działacza opozycji Arcioma Dubskiego, jak również do rewizji wyroków skazujących na karę ograniczenia wolności 11 uczestników demonstracji w styczniu 2008 r.;

5.   z zadowoleniem przyjmuje współpracę Białorusi z OBWE/ODIHR w dziedzinie prawa wyborczego i zachęca do jej kontynuacji;

6.   domaga się włączenia białoruskiej opozycji demokratycznej i społeczeństwa obywatelskiego w dialog między UE a Białorusią;

7.   wzywa rząd białoruski do wykorzystania następnych dziewięciu miesięcy do osiągnięcia znaczącego postępu w następujących dziedzinach:

   reformy białoruskiego prawa wyborczego w celu zagwarantowania obecności członków opozycji w komisjach wyborczych na wszystkich szczeblach i zapewnienia przejrzystości i wiarygodności w odniesieniu do podliczania głosów;
   zapewnienia równych praw wszystkim przedstawicielom mediów poprzez zniesienie zakazu rozpowszechniania niezależnej prasy za pośrednictwem państwowych sieci dystrybucyjnych "Sojuzdruk" (system kiosków) oraz białoruskich państwowych służb pocztowych "Belpoczta"; zniesienia art. 367, 368, 369 i 369-1 kodeksu karnego, które są często nadużywane w celu prześladowania dziennikarzy za ich działalność zawodową; uproszczenia procedury uzyskiwania akredytacji dla wszystkich dziennikarzy, w tym oficjalnych przedstawicieli zagranicznych mediów;
   zapewnienia swobody stowarzyszeń i zrzeszania się poprzez zniesienie art. 193 kodeksu karnego przewidującego odpowiedzialność karną za działalność prowadzoną w imieniu niezarejestrowanych stowarzyszeń publicznych, partii politycznych i fundacji; zagwarantowania wolności wyznania;
   zapewnienia praw i swobód politycznych poprzez zaprzestanie praktyki zwalniania i wydalania z pracy i uniwersytetów z przyczyn politycznych; zaprzestania związanych z unikaniem służby wojskowej prześladowań studentów wydalonych z uniwersytetów za ich postawę obywatelską; przeanalizowania niedawnych przypadków przymusowego wcielenia do armii kilku młodych działaczy, takich jak Franak Wiaczorka, Iwan Szyła i Zmiter Fedaruk, co jest równoznaczne z braniem zakładników przez państwo;

8.   wzywa rząd Białorusi do natychmiastowego wprowadzenia moratorium na wszystkie wyroki śmierci i egzekucje w celu zniesienia kary śmierci (zgodnie z rezolucją Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 62/149 z dnia 18 grudnia 2007 r. w sprawie moratorium na wykonywanie kary śmierci), niezwłocznej zamiany wyroków wszystkich więźniów oczekujących na wykonanie kary śmierci na karę więzienia, dostosowania przepisów krajowych do zobowiązań Białorusi wynikających z międzynarodowych traktatów dotyczących praw człowieka oraz zagwarantowania ścisłego przestrzegania uznanych przez społeczność międzynarodową norm sprawiedliwego procesu;

9.   wzywa władze białoruskie do uznania Związku Polaków na Białorusi kierowanego przez Andżelikę Borys, wybraną ponownie na stanowisko przewodniczącej podczas zjazdu organizacji w dniu 15 marca 2009 r.;

10.  wzywa Radę i Komisję, aby w przypadku spełnienia przez Białoruś wyżej wymienionych kryteriów w ciągu następnych dziewięciu miesięcy, rozważyły możliwość całkowitego zniesienia zakazu podróżowania, a także przyjęcia środków na rzecz ułatwienia postępu gospodarczo-społecznego i przyspieszenia procesu reintegracji Białorusi z europejską rodziną demokratycznych narodów;

11.   wzywa Radę i Komisję do podjęcia dalszych kroków w celu liberalizacji procedur wizowych stosowanych wobec obywateli Białorusi, ponieważ takie działania mają zasadnicze znaczenie dla osiągnięcia głównego celu polityki UE wobec Białorusi, którym jest włączenie Białorusi w procesy europejskie i regionalne oraz nieodwracalna demokratyzacja kraju; wzywa Radę i Komisję, aby w tym kontekście rozważyły możliwość zmniejszenia opłat wizowych dla obywateli Białorusi wjeżdżających na obszar Schengen i uproszczenia procedury wydawania wiz;

12.  wzywa Komisję do pełnego i skutecznego wykorzystania możliwości wspierania społeczeństwa obywatelskiego i procesu demokratycznego na Białorusi za pomocą europejskiego instrumentu na rzecz wspierania demokracji i praw człowieka(3); wzywa Komisję do regularnego i pełnego informowania Parlamentu o sposobie wydatkowania środków przyznanych w ramach tego instrumentu;

13.   wzywa Komisję do przyznania wsparcia finansowego niezależnej białoruskiej stacji telewizyjnej Belsat oraz ponagla rząd Białorusi do oficjalnego zarejestrowania stacji Belsat na Białorusi; wzywa rząd białoruski, by w geście dobrej woli i sygnalizując pozytywne zmiany, zezwolił białoruskiemu Europejskiemu Uniwersytetowi Humanistycznemu działającemu na uchodźstwie w Wilnie (Litwa) na legalny powrót na Białoruś z zagwarantowaniem, że będzie mógł on swobodnie działać, i na ponowne ukonstytuowanie się na warunkach odpowiednich dla jego przyszłego rozwoju w Mińsku, szczególnie poprzez pozwolenie uniwersytetowi na ponowne otwarcie w roku 2009 r. biblioteki w Mińsku, zapewniając w tym celu pomieszczenia i stwarzając warunki umożliwiające otwarcie i publiczne udostępnienie jego dużych zbiorów w języku białoruskim, rosyjskim, angielskim, niemieckim i francuskim;

14.   wzywa Radę i Komisję do rozważenia środków mających na celu poprawę klimatu dla przedsiębiorczości, handlu, inwestycji, infrastruktury energetycznej i transportowej oraz współpracy transgranicznej między UE a Białorusią, tak aby przyczynić się do poprawy dobrobytu i zamożności obywateli Białorusi oraz zwiększyć ich możliwości komunikowania się z UE i swobodnego podróżowania do Unii;

15.   zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, parlamentom i rządom państw członkowskich, Sekretarzowi Generalnemu ONZ, Zgromadzeniom Parlamentarnym OBWE i Rady Europy, Sekretariatowi Wspólnoty Niepodległych Państw oraz parlamentowi i rządowi Białorusi.

(1) Teksty przyjęte, P6_TA(2009)0027.
(2) Wspólne stanowisko Rady 2008/844/WPZiB z dnia 10 listopada 2008 r. zmieniające wspólne stanowisko 2006/276/WPZiB dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym urzędnikom z Białorusi (Dz.U. L 300 z 11.11.2008, s. 56).
(3) Rozporządzenie (WE) nr 1889/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie ustanowienia instrumentu finansowego na rzecz wspierania demokracji i praw człowieka na świecie (Dz.U. L 386 z 29.12.2006, s. 1).


Świadomość europejska a totalitaryzm
PDF 214kWORD 54k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 2 kwietnia 2009 r. w sprawie świadomości europejskej i totalitaryzmu
P6_TA(2009)0213RC-B6-0165/2009

Parlament Europejski,

–   uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka Narodów Zjednoczonych,

–   uwzględniając rezolucję Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych nr 260 (III) A z dnia 9 grudnia 1948 r. w sprawie ludobójstwa,

–   uwzględniając art. 6 oraz art. 7 Traktatu o Unii Europejskiej,

–   uwzględniając Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej,

–   uwzględniając decyzję ramową Rady 2008/913/WSiSW z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwalczania pewnych form i przejawów rasizmu i ksenofobii za pomocą środków prawnokarnych(1),

–   uwzględniając rezolucję nr 1481 Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy z dnia 25 stycznia 2006 r. w sprawie konieczności międzynarodowego potępienia zbrodni totalitarnych reżimów komunistycznych,

–   uwzględniając swoją deklarację z dnia 23 września 2008 r. w sprawie ogłoszenia dnia 23 sierpnia Europejskim Dniem Pamięci Ofiar Stalinizmu i Nazizmu(2),

–   uwzględniając swoje liczne poprzednie rezolucje dotyczące demokracji i poszanowania podstawowych praw i wolności, w tym rezolucję z dnia 12 maja 2005 r. w sprawie sześćdziesiątej rocznicy zakończenia II Wojny Światowej 8 maja 1945 r.(3), z dnia 23 października 2008 r. w hołdzie ofiarom Wielkiego Głodu na Ukrainie(4) oraz z dnia 15 stycznia 2009 r. w sprawie Srebrenicy(5),

–   uwzględniając Komisje Prawdy i Sprawiedliwości ustanowione w różnych częściach świata, które pomogły ludziom żyjącym pod licznymi byłymi autorytarnymi i totalitarnymi reżimami przezwyciężyć różnice i osiągnąć pojednanie,

–   uwzględniając oświadczenia Przewodniczącego Parlamentu oraz grup politycznych złożone w dniu 4 lipca 2006 r., w 70. rocznicę zamachu stanu generała Franco,

–   uwzględniając art. 103 ust. 4 Regulaminu,

A.   mając na uwadze, że historycy zgadzają się, iż nie jest możliwa w pełni obiektywna interpretacja faktów historycznych i że nie istnieją obiektywne relacje historyczne; mając jednak na uwadze, że przy badaniu przeszłości zawodowi historycy korzystają z narzędzi naukowych i starają się być jak najbardziej bezstronni,

B.   mając na uwadze, że żaden organ polityczny czy partia polityczna nie mają monopolu na interpretowanie historii, oraz że takie organy i partie nie mogą twierdzić, że są obiektywne,

C.   mając na uwadze, że oficjalna polityczna interpretacja faktów historycznych nie powinna być narzucana w drodze większościowych decyzji podejmowanych w parlamentach; mając na uwadze, że parlamenty nie mogą stanowić prawa działającego wstecz,

D.   mając na uwadze, że jednym z podstawowych celów procesu integracji europejskiej jest zapewnienie poszanowania praw podstawowych i praworządności w przyszłości, a także mając na uwadze, że odpowiednie mechanizmy osiągnięcia tego celu zostały przewidziane w art. 6 i 7 Traktatu o Unii Europejskiej,

E.   mając na uwadze, że błędna interpretacja historii może podsycać politykę wykluczania i tym samym zachęcać do nienawiści i rasizmu,

F.   mając na uwadze, że należy podtrzymywać pamięć o tragicznych wydarzeniach w historii Europy, aby móc złożyć hołd ofiarom, skazać sprawców i stworzyć podwaliny pojednania opartego na prawdzie i pamięci,

G.  mając na uwadze, że w XX wieku w Europie miliony ofiar były deportowane, więzione, torturowane i mordowane przez totalitarne i autorytarne reżimy; mając jednak na uwadze, że należy uznać wyjątkowy charakter Holocaustu,

H.  mając na uwadze, że Europa Zachodnia doświadczyła głównie nazizmu, podczas gdy kraje Europy Środkowej i Wschodniej zostały doświadczone zarówno przez komunizm jak i nazizm; mając na uwadze, że należy propagować zrozumienie dla tych krajów, których dziedzictwo obejmuje podwójną dyktaturę,

I.   mając na uwadze, że integracja europejska od samego początku stanowiła odpowiedź na cierpienia zadane w wyniku dwóch wojen światowych oraz nazistowskiej tyranii, która doprowadziła do holocaustu, oraz na rozprzestrzenianie się totalitarnych i niedemokratycznych reżimów komunistycznych w Europie Środkowej i Wschodniej, a także była sposobem przezwyciężenia głębokich podziałów i wrogości w Europie za pomocą współpracy i integracji oraz sposobem na zakończenie wojny i zapewnienie demokracji w Europie,

J.   mając na uwadze, że proces integracji europejskiej okazał się sukcesem i obecnie doprowadził do powstania Unii Europejskiej obejmującej też kraje Europy Środkowej i Wschodniej, w których od końca drugiej wojny światowej do początku lat 90-tych panował ustrój komunistyczny, a także mając na uwadze, że wcześniejsze przystąpienie do Wspólnoty przez Grecję, Hiszpanię i Portugalię, narażonych na długotrwałe cierpienia przez reżimy nazistowskie, pomogło umocnić demokrację na południu Europy,

K.   mając na uwadze, że Europa nie będzie zjednoczona, jeżeli nie potrafi wypracować wspólnego poglądu na temat swojej historii, nie uzna nazizmu, stalinizmu i faszyzmu oraz rządów komunistycznych za wspólne dziedzictwo i nie przeprowadzi uczciwej i gruntownej debaty na temat zbrodni popełnionych przez te reżimy w minionym stuleciu,

L.   mając na uwadze, że w 2009 r. zjednoczona Europa będzie obchodzić 20. rocznicę upadku komunistycznej dyktatury w Europie Środkowej i Wschodniej oraz upadku muru berlińskiego, co powinno stać się okazją do zwiększenia świadomości na temat przeszłości, jak również uznania roli demokratycznych inicjatyw obywatelskich, i zachętą do wzmocnienia poczucia wspólnoty i spójności,

M.   mając na uwadze, że należy również pamiętać o tych, którzy aktywnie przeciwstawiali się totalitarnym rządom i powinni mieć swoje miejsce w świadomości Europejczyków jako bohaterowie epoki totalitaryzmu ze względu na ich zaangażowanie, wierność ideałom, honor i odwagę,

N.   mając na uwadze, że z perspektywy ofiar nie jest istotne, który reżim pozbawił je wolności lub poddawał torturom czy mordował z jakiegokolwiek powodu,

1.   wyraża szacunek dla wszystkich ofiar systemów totalitarnych i niedemokratycznych w Europie i składa hołd wszystkim, którzy walczyli przeciwko tyranii i uciskowi;

2.   ponawia swoje oddanie idei pokojowej i dobrze prosperującej Europy stworzonej w oparciu o wartości takie jak poszanowanie ludzkiej godności, wolność, demokracja, równość, rządy prawa i przestrzeganie praw człowieka;

3.   podkreśla znaczenie pielęgnowania pamięci o przeszłych wydarzeniach, ponieważ bez prawdy i pamięci nie można doprowadzić do pojednania; ponownie potwierdza swój wspólny sprzeciw wobec wszystkich rządów totalitarnych, niezależnie od ich podstaw ideologicznych;

4.   przypomina, że ostatnie zbrodnie przeciwko ludzkości i akty ludobójstwa miały wciąż miejsce w Europie jeszcze w lipcu 1995 r. oraz że potrzebna jest nieustanna czujność w walce z niedemokratycznymi, ksenofobicznymi, autorytarnymi i totalitarnymi postawami i tendencjami;

5.   podkreśla, że w celu podniesienia europejskiego poziomu świadomości zbrodni popełnionych w systemach totalitarnych i niedemokratycznych należy wspierać proces dokumentowania i zbierania świadectw burzliwej przeszłości Europy, jako że bez pamięci pojednanie nie jest możliwe;

6.   wyraża ubolewanie, że 20 lat po upadku dyktatur komunistycznych w Europie Środkowej i Wschodniej w niektórych państwach członkowskich wciąż niesłusznie ograniczony jest dostęp do dokumentów istotnych dla poszczególnych osób lub potrzebnych do badań naukowych; wzywa, by we wszystkich państwach członkowskich faktycznie dążyć do otwarcia archiwów, w tym archiwów byłych wewnętrznych służb bezpieczeństwa, tajnej policji i agencji wywiadowczych, choć konieczne jest podjęcie kroków zapobiegających nadużyciom i wykorzystywaniu do celów politycznych;

7.   stanowczo i jednoznacznie potępia wszelkie zbrodnie przeciwko ludzkości i nagminne łamanie praw człowieka dokonywane przez wszystkie reżimy totalitarne i autorytarne; składa ofiarom tych zbrodni i członkom ich rodzin wyrazy współczucia za doznane cierpienia, które rozumie i uznaje;

8.   oświadcza, że oparty na pokoju i pojednaniu model integracji europejskiej został dobrowolnie wybrany przez narody Europy z myślą o wspólnej przyszłości oraz że na Unii Europejskiej spoczywa szczególna odpowiedzialność za szerzenie i obronę demokracji, poszanowania praw człowieka i rządów prawa, zarówno w Unii Europejskiej, jak i poza jej terenem;

9.   wzywa Komisję i państwa członkowskie do czynienia dalszych wysiłków na rzecz wsparcia nauczania historii europejskiej, a także podkreślenia historycznego osiągnięcia, jakim jest integracja europejska, oraz ogromnego kontrastu między tragiczną przeszłością a pokojowym i demokratycznym porządkiem społecznym w dzisiejszej Unii Europejskiej;

10.   uważa, że europejską integrację wzmocni właściwe pielęgnowanie pamięci historycznej, kompleksowa ponowna ocena europejskiej historii oraz ogólnoeuropejskie uznanie wszystkich historycznych aspektów nowoczesnej Europy;

11.   w związku z tym wzywa Radę i Komisję do wspierania i obrony działalności organizacji pozarządowych, takich jak stowarzyszenie "Memoriał" działające w Federacji Rosyjskiej, które aktywnie angażują się w badanie i gromadzenie dokumentów dotyczących zbrodni popełnionych w okresie stalinizmu;

12.   ponawia nieustające wsparcie na rzecz wzmocnionego międzynarodowego systemu sprawiedliwości;

13.   wzywa do utworzenia Platformy europejskiej pamięci i sumienia, która zapewniłaby wsparcie dla tworzenia sieci i współpracy między krajowymi instytutami badawczymi specjalizującymi się w dziedzinie historii totalitaryzmu oraz dla stworzenia ogólnoeuropejskiego centrum/pomnika dokumentacji dla ofiar wszystkich reżimów totalitarnych;

14.   wzywa do wzmocnienia istniejących odpowiednich instrumentów finansowych w celu zapewnienia wsparcia dla profesjonalnych badań historycznych dotyczących przedstawionych wyżej zagadnień;

15.   wzywa do ustanowienia 23 sierpnia ogólnoeuropejskim dniem pamięci ofiar wszystkich reżimów totalitarnych i autorytarnych oraz czczenia ich pamięci w godny i bezstronny sposób;

16.   wyraża przekonanie, że ostatecznym celem ujawniania i oceny zbrodni popełnionych przez komunistyczne reżimy totalitarne jest pojednanie, które można osiągnąć dzięki przyznaniu się do odpowiedzialności, prosząc o przebaczenie i wspierając odnowę moralną;

17.   zobowiązuje przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, parlamentom państw członkowskich, rządom i parlamentom krajów kandydujących, rządom i parlamentom krajów stowarzyszonych z Unią Europejską oraz rządom i parlamentom członków Rady Europy.

(1) Dz.U. L 328 z 6.12.2008, s. 55.
(2) Teksty przyjęte, P6_TA(2008)0439.
(3) Dz.U. C 92 E z 20.4.2006, s. 392.
(4) Teksty przyjęte, P6_TA(2008)0523.
(5) Teksty przyjęte, P6_TA(2009)0028.


Rola kultury w rozwoju regionów europejskich
PDF 113kWORD 41k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 2 kwietnia 2009 r. w sprawie roli kultury w rozwoju regionów europejskich
P6_TA(2009)0214RC-B6-0166/2009

Parlament Europejski,

–   uwzględniając Konwencję UNESCO z 2005 r. w sprawie ochrony i promowania różnorodności form wyrazu kulturowego,

–   uwzględniając konkluzje Rady z dnia 24 maja 2007 r. w sprawie wkładu sektora kultury i środowiska twórczego w osiąganie celów strategii lizbońskiej(1),

–   uwzględniając decyzję nr 1855/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. ustanawiająca Program Kultura (2007–2013)(2),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 10 kwietnia 2008 r. w sprawie przemysłu kulturalnego w Europie(3),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 10 kwietnia 2008 r. w sprawie europejskiej agendy w zakresie kultury w dobie globalizacji(4),

–   uwzględniając art. 108 ust. 5 Regulaminu,

A.   mając na uwadze, że tożsamość kulturowa Europy nabiera coraz większego znaczenia jako element jednoczący Europejczyków przy jednoczesnym poszanowaniu ich różnorodnej tożsamości kulturowej i językowej,

B.   mając na uwadze, że kultury Europy mają strategiczne znaczenie dla jej rozwoju na szczeblu lokalnym, regionalnym i krajowym, a także na szczeblu europejskich instytucji centralnych,

C.   mając na uwadze, że miasta i regiony stają się podmiotami na szczeblu europejskim podzielającymi europejskie ideały i przyczyniającymi się do rozwoju Unii Europejskiej,

D.   mając na uwadze, że przedsięwzięcia kulturalne oparte na inicjatywach społeczeństwa obywatelskiego wydają się być skutecznym sposobem wzmacniania i rozwoju regionów,

E.   mając na uwadze, że konferencje regionalne stanowią doskonałą okazję do przedstawiania projektów i propozycji w ramach inicjatyw obywatelskich, a także do wymiany najlepszych praktyk i prowadzenia dialogu między zaangażowanymi stronami,

1.   podkreśla, że regionalne i lokalne strategie rozwoju, które obejmują kulturę, kreatywność i sztukę, znacząco przyczyniają się do poprawy jakości życia w europejskich regionach i miastach poprzez wzmacnianie różnorodności kulturowej, demokracji, zaangażowania i dialogu międzykulturowego;

2.   wzywa Komisję do przedstawienia zielonej księgi zawierającej możliwy zakres współczesnych działań kulturalnych ukierunkowanych na większy rozwój regionów europejskich;

3.   wzywa Komisję do wspierania konferencji regionalnych we współpracy z władzami regionalnymi i lokalnym społeczeństwem obywatelskim;

4.   wzywa do prowadzenia działań i kampanii uświadamiających w odniesieniu do roli projektów kulturalnych w rozwoju regionalnym;

5.   wzywa zaangażowane strony do działań na rzecz szybkiej i skutecznej realizacji takich projektów;

6.   oczekuje od Komisji, że przy najbliższej okazji przedstawi Parlamentowi analizę wpływu kultury na szczeblu regionalnym i lokalnym wraz z wnioskami, jakie Komisja zamierza z niej wyciągnąć, oraz działaniami, jakie w rezultacie zamierza podjąć;

7.   zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Komisji i Komitetowi Regionów.

(1) Dz.U. C 311 z 21.12.2007, s. 7.
(2) Dz.U. L 372 z 27.12.2006, s. 1.
(3) Teksty przyjęte, P6_TA(2008)0123.
(4) Teksty przyjęte, P6_TA(2008)0124.


Zalecenie dla Rady w sprawie nowej umowy między UE a Rosją
PDF 354kWORD 111k
Zalecenie Parlamentu Europejskiego dla Rady z dnia 2 kwietnia 2009 r. w sprawie nowej umowy między UE a Rosją (2008/2104(INI))
P6_TA(2009)0215A6-0140/2009

Parlament Europejski,

-   uwzględniając projekt zalecenia dla Rady, który złożył Janusz Onyszkiewicz w imieniu grupy politycznej ALDE w sprawie stosunków między UE a Rosją (B6–0373/2007),

-   uwzględniając umowę o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z jednej strony a Federacją Rosyjską z drugiej strony(1), która weszła w życie w dniu 1 grudnia 1997 r. i wygasłaby w 2007 r., jednak została automatycznie przedłużona,

-   uwzględniając decyzję Rady z dnia 26 maja 2008 r. o otwarciu negocjacji z Federacją Rosyjską w sprawie nowej umowy i wznowienie tych negocjacji w grudniu 2008 r.,

-   uwzględniając cel UE i Rosji określony we wspólnym oświadczeniu wydanym po zakończeniu szczytu w Petersburgu w dniu 31 maja 2003 r., dotyczący utworzenia wspólnej przestrzeni gospodarczej, wspólnej przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, przestrzeni współpracy w dziedzinie bezpieczeństwa zewnętrznego oraz przestrzeni badań naukowych i edukacji z uwzględnieniem aspektów kulturalnych, a także uwzględniając przyjęte w tym kontekście plany działania,

-   uwzględniając umowę między Wspólnotą Europejską a Federacją Rosyjską z dnia 25 maja 2006 r. o ułatwieniach w wydawaniu wiz obywatelom Unii Europejskiej i Federacji Rosyjskiej(2),

–   uwzględniając Europejską Kartę Energetyczną podpisaną w dniu 17 grudnia 1991 r. oraz Traktat Karty Energetycznej (TKE) otwarty do podpisu w dniu 17 grudnia 1994 r., który wszedł w życie w kwietniu 1998 r. i który jest prawnie wiążący dla wszystkich umawiających się stron, które ratyfikowały TKE, oraz dla tych, które nie wycofały się z tymczasowego stosowania TKE do czasu jego wejścia w życie zgodnie z art. 45 ust. 2, a także uwzględniając dialog między UE a Rosją w kwestiach energetycznych zainicjowany podczas szóstego szczytu UE-Rosja w dniu 30 października 2000 r. w Paryżu,

   uwzględniając Protokół w sprawie strategicznej oceny oddziaływania na środowisko do Konwencji EKG ONZ o ocenach oddziaływania na środowisko w kontekście transgranicznym sporządzonej w Espoo w 1991 r. (Konwencja z Espoo),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 8 lipca 2008 r. w sprawie wpływu planowanej budowy tzw. gazociągu bałtyckiego łączącego Rosję i Niemcy na środowisko naturalne Morza Bałtyckiego(3),

   uwzględniając bezprecedensowe zakłócenia w dostawach rosyjskiego gazu do Unii Europejskiej w styczniu 2009 r.,

-   uwzględniając konsultacje między UE a Rosją na temat praw człowieka oraz brak konkretnych rezultatów tych rozmów,

–   uwzględniając Konwencję o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (EKPC) oraz protokoły do niej,

-   uwzględniając toczące się negocjacje w sprawie przystąpienia Federacji Rosyjskiej do Światowej Organizacji Handlu (WTO),

-   uwzględniając liczne wiarygodne raporty rosyjskich i międzynarodowych organizacji pozarządowych dotyczące utrzymujących się poważnych naruszeń praw człowieka w Rosji, a także orzeczenia Europejskiego Trybunału Praw Człowieka dotyczące Czeczenii oraz dużą liczbę takich spraw rozpatrywanych obecnie przez Trybunał,

-   uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie Federacji Rosyjskiej, w tym szczególnie rezolucje: z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie ataków na obrońców praw człowieka w Rosji oraz procesu o morderstwo Anny Politkowskiej(4), z dnia 13 marca 2008 r. w sprawie Rosji(5), z dnia 10 maja 2007 r. w sprawie szczytu UE-Rosja, który odbędzie się w Samarze w dniu 18 maja 2007 r.(6), z dnia 19 czerwca 2008 r. w sprawie szczytu UE-Rosja w Chanty-Mansyjsku w dniach 26-27 czerwca 2008 r.(7), z dnia 25 października 2006 r. w sprawie stosunków UE-Rosja po zabójstwie rosyjskiej dziennikarki Anny Politkowskiej(8), z dnia 14 listopada 2007 r. w sprawie szczytu UE-Rosja(9) oraz z dnia 13 grudnia 2006 r. w sprawie szczytu UE-Rosja w Helsinkach w dniu 24 listopada 2006 r.(10),

-   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 26 maja 2005 r. w sprawie stosunków między Unią Europejską a Rosją(11),

-   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie stosunków gospodarczych i handlowych UE z Rosją(12), w której stwierdzono, że "sytuacja [w dziedzinie] praw człowieka w Rosji powinna stanowić integralną część agendy politycznej UE i Rosji" i że "rozbudowana współpraca gospodarcza pomiędzy Rosją i UE musi opierać się na wysokich demokratycznych standardach i na zasadach wolnego rynku",

-   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 3 września 2008 r. w sprawie sytuacji w Gruzji(13),

-   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 26 września 2007 r. w sprawie wspólnej europejskiej polityki zagranicznej w dziedzinie energetyki(14),

-   uwzględniając swoje rezolucje z dnia 17 stycznia 2008 r. w sprawie podejścia do polityki regionalnej w regionie Morza Czarnego(15) oraz w sprawie skuteczniejszej polityki UE wobec Południowego Kaukazu: od obietnic do działań(16),

-   uwzględniając wspólne oświadczenie Stałej Rady Partnerstwa UE-Rosja z dnia 22 listopada 2007 r. dotyczące wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości,

-   uwzględniając wspólne oświadczenie Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy i Zgromadzenia Parlamentarnego OBWE dotyczące wyborów do rosyjskiej Dumy, które odbyły się w dniu 2 grudnia 2007 r.,

-   uwzględniając art. 114 ust. 3 oraz art. 83 ust. 5 Regulaminu,

-   uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Zagranicznych oraz opinie Komisji Handlu Międzynarodowego, jak również Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii (A6–0140/2009),

A.   mając na uwadze, że stosunki UE z Rosją mają zasadnicze znaczenie dla budowania pragmatycznej współpracy; mając na uwadze, że Rosja jest stałym członkiem Rady Bezpieczeństwa ONZ, członkiem G8, trzecim największym partnerem handlowym UE, czwartym największym partnerem handlowym strefy euro i kluczowym dostawcą energii do UE; mając na uwadze, że UE łączą z Rosją nie tylko interesy gospodarcze i handlowe, ale także cel, jakim jest działanie na arenie międzynarodowej, jak również odpowiedzialność za kwestie globalne oraz kwestie dotyczące wspólnego sąsiedztwa europejskiego; mając na uwadze, że ściślejsza współpraca i dobrosąsiedzkie stosunki między UE a Rosją powinny opierać się na wzajemnym zaufaniu i wspólnych wartościach demokracji, poszanowania praw człowieka i zasad państwa prawa, jak również na współpracy w kwestiach o międzynarodowym wymiarze i dlatego mają podstawowe znaczenie dla stabilności, bezpieczeństwa i dobrobytu całej Europy; mając na uwadze, że stosunki UE z Rosją powinny opierać się nie tylko na wzajemnym szacunku, lecz także na poszanowaniu przez każdą ze stron suwerenności narodów w ich sąsiedztwie,

B.   mając na uwadze, że UE opiera się na wspólnych wartościach, takich jak demokracja, poszanowanie praw człowieka i zasady państwa prawa oraz że pełne przestrzeganie tych wartości musi stanowić jeden z priorytetów w kontekście ściślejszej współpracy z jakimkolwiek krajem trzecim,

C.   mając na uwadze, że współpraca UE z Rosją jest korzystna z punktu widzenia stabilności międzynarodowej; mając ponadto na uwadze, że Rosja ma przyczyniać się do utrzymania stabilności finansowej i politycznej oraz poczucia bezpieczeństwa w Europie i na świecie, szczególnie poprzez przyjęcie i zachowanie odpowiedzialnego i pokojowego podejścia do wspólnego sąsiedztwa UE i Rosji; mając na uwadze, że UE jest już zaangażowana wraz z Rosją w sprawy Afganistanu, Bliskiego Wschodu, Bałkanów oraz w ramach ONZ i Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE) w kształtowanie wspólnych poglądów i podejścia do innych kluczowych kwestii bezpieczeństwa, takich jak rozprzestrzenianie broni jądrowej, kontrola uzbrojenia, walka z terroryzmem, handlem narkotykami i zorganizowaną przestępczością, zapobieganie zmianom klimatycznym oraz światowy kryzys gospodarczy i finansowy,

D.  mając na uwadze, że deklaracje nowej administracji Stanów Zjednoczonych, złożone zwłaszcza przez wiceprezydenta Joe Bidena i sekretarz stanu Hillary Clinton w odniesieniu do polityki wobec Rosji, wskazują na gotowość Stanów Zjednoczonych do współpracy w ramach nowej i otwartej polityki USA na rzecz bardziej stabilnego i bezpiecznego świata,

E.   mając na uwadze, że nieproporcjonalna kontrofensywa Rosji spowodowana wkroczeniem wojsk gruzińskich do Osetii Południowej, rozszerzona na inne obszary Gruzji przy wykorzystaniu sił pancernych i powietrznych, jak również niesprowokowana operacja wojskowa w Abchazji, w tym atak na gruzińskie porty morskie i ich okupacja, a następnie uznanie dwóch separatystycznych regionów Osetii Południowej i Abchazji stawia pod znakiem zapytania gotowość Rosji do utworzenia razem z UE wspólnej przestrzeni bezpieczeństwa w Europie; mając na uwadze, że dalszy rozwój partnerstwa Europy z Rosją musi obejmować istotny dialog na temat bezpieczeństwa oparty na zobowiązaniach obu partnerów do poszanowania wspólnych wartości, przestrzegania prawa międzynarodowego i terytorialnej integralności, a także na obowiązkach wynikających z karty helsińskiej,

F.   mając na uwadze, że negocjacje na temat nowej umowy mającej na celu zacieśnienie współpracy między UE a Federacją Rosyjską w żadnym razie nie sankcjonują obecnego status quo w Gruzji, a pełne wprowadzenie w życie przez Rosję porozumień podpisanych 12 sierpnia i 8 września 2008 r. w związku z konfliktem w Osetii Południowej i Abchazji pozostaje nadal aktualne, gdyż przestrzeganie przez nią tych porozumień powinno być niezbędnym warunkiem uwieńczonego sukcesem zakończenia rozmów, których tematem powinno być wyrzeczenie się użycia siły przez wszystkie strony przeciwko krajom sąsiadującym,

G.   mając na uwadze, że szczególnie po wydarzeniach w Gruzji stanowiska stron w sprawie Kosowa i wspólnego sąsiedztwa są bardziej niż kiedykolwiek odległe,

H.   mając na uwadze, że zawarcie umowy dotyczącej przyszłej współpracy ma podstawowe znaczenie dla dalszego rozwoju i zacieśnienia współpracy między obiema stronami; mając na uwadze, że polityka UE wobec Rosji musi się opierać na jedności i solidarności i że UE powinna stosować wspólne podejście i mówić jednym głosem; mając na uwadze, że państwa członkowskie UE powinny w odpowiednim czasie informować inne państwa członkowskie, których mogłyby ewentualnie dotyczyć umowy dwustronne lub spory z Rosją, i konsultować się z tymi państwami,

I.   mając na uwadze, że nowa szeroko zakrojona umowa, która ma zastąpić obecną umowę o partnerstwie i współpracy, musi być lepsza pod względem jakości, odzwierciedlać pełny zakres współpracy, nowe realia XXI w., zgodność z zasadami stosunków międzynarodowych oraz poszanowanie demokratycznych norm i praw człowieka,

J.  mając na uwadze, że Traktat o konwencjonalnych siłach zbrojnych w Europie (CFE), podpisany w 1990 r. między 16 państwami członkowskimi NATO i sześcioma państwami Paktu Warszawskiego i zmieniony w 1999 r., stanowi najistotniejsze w historii porozumienie rozbrojeniowe w zakresie broni konwencjonalnych; mając na uwadze, że traktat ten został ratyfikowany przez Rosję, Białoruś i Ukrainę, lecz zawieszony przez NATO; mając na uwadze, że w międzyczasie Rosja zawiesiła wykonywanie traktatu,

K.   mając na uwadze, że ostatnie wybory parlamentarne i prezydenckie w Rosji były przeprowadzane w warunkach znacznie odbiegających od norm europejskich odnośnie do dostępu międzynarodowych obserwatorów wyborów, możliwości partii opozycyjnych w zakresie organizowania się i wystawiania kandydatów, uczciwości i niezależności mediów oraz neutralności organów państwowych, prowadząc tym samym do poważnego odstąpienia ze strony Rosji od zobowiązań jako członka Rady Europy i OBWE,

L.   mając na uwadze, że Federacja Rosyjska jest członkiem Rady Europy i tym samym zobowiązała się do realizacji celów Rady, do których należą w szczególności: wspieranie demokracji i przestrzeganie praw człowieka oraz umacnianie demokracji i stabilności w Europie; mając na uwadze, że UE powinna stanowczo bronić zasady mówiącej o tym, że poszanowanie praworządności i istniejących zobowiązań w ramach tej organizacji mają decydujące znaczenie dla sukcesu partnerstwa UE-Rosja,

M.   mając na uwadze, że liczne raporty organizacji pozarządowych i niezależnych ekspertów wskazują, że wprowadzona w 2006 r. ustawa dotycząca organizacji pozarządowych i inne środki przyjęte przez rząd rosyjski, w tym prawodawstwo dotyczące walki z ekstremizmem i rozszerzenie kontroli państwa na ważne części mediów, poważnie naruszają wolność wypowiedzi oraz utrudniają działalność związaną z prawami człowieka i społeczeństwem obywatelskim w Rosji,

N.   mając na uwadze, że ciągłe więzienie więźniów politycznych i traktowanie obrońców praw człowieka przeczą zobowiązaniu Federacji Rosyjskiej do wzmocnienia zasad państwa prawa w Rosji i położenia kresu "prawnemu nihilizmowi",

O.   mając na uwadze, że Zgromadzenie Parlamentarne Rady Europy i szereg niezależnych organizacji zajmujących się ochroną praw człowieka podało w wątpliwość normy sprawiedliwości w Rosji, w tym brak niezawisłości sądowej, odmawianie oskarżonym w sprawach budzących kontrowersje polityczne prawa do rzetelnego procesu, nękanie i prześladowania obrońców oraz powrót do sądzenia i pozbawiania wolności więźniów politycznych w ramach rosyjskiego systemu karnego,

P.   mając na uwadze, że Federacja Rosyjska sprzeciwiła się podjęciu efektywnych działań w celu zagwarantowania położenia kresu nieustającym nadużyciom i bezkarności przestępców, mimo że w coraz większej liczbie orzeczeń Europejski Trybunał Praw Człowieka uznaje Rosję za winną stałych poważnych naruszeń praw człowieka, w tym egzekucji pozasądowych, tortur i wymuszonych zaginięć,

Q.   mając na uwadze, że stosunki gospodarcze i handlowe między UE a Federacją Rosyjską powinny opierać się na zasadach wzajemności, trwałości, przejrzystości, przewidywalności, wiarygodności, niedyskryminacji i dobrego zarządzania; mając na uwadze, że nowa umowa powinna być prawnie wiążąca i określać jasne mechanizmy rozstrzygania sporów,

R.   mając na uwadze, że ostatni kryzys dostaw gazu do Unii Europejskiej, który spowodował, że miliony obywateli Bułgarii, Słowacji i innych państw UE pozostało w okresie zimowym bez ogrzewania i dostępu do ciepłej wody, budzi poważne obawy dotyczące niezawodności rosyjskich dostaw energii,

S.   mając na uwadze, że w dziedzinie bezpieczeństwa energetycznego stosunki między UE i Rosją cechuje duży potencjał pozytywnej i konstruktywnej wzajemnej zależności, o ile partnerstwo opiera się na zasadzie niedyskryminacji i sprawiedliwego traktowania oraz na równych warunkach rynkowych, co przewiduje Traktat Karty Energetycznej; mając na uwadze, że ostatni kryzys gazowy dowiódł konieczności przyjęcia i przestrzegania zbioru zasad opierających się przynajmniej na obecnie obowiązującym Traktacie Karty Energetycznej; mając na uwadze, że politykę energetyczną Rosji w praktyce cechują przykłady nadużyć monopolistycznych i represyjnych, a w szczególności negowanie praw tranzytu państw trzecich, przerwy w dostawach i naruszanie praw własności,

T.   mając na uwadze, że podczas szczytu Rady Europejskiej w Brukseli w dniach 15-16 czerwca 2006 r. zalecono zakończenie negocjacji w sprawie Protokołu przejściowego do Europejskiej Karty Energetycznej, zabezpieczenie ratyfikacji Traktatu Karty Energetycznej przez wszystkich sygnatariuszy karty oraz zwrócenie się do Komisji, szczególnie w kontekście obecnego kryzysu gazowego, o określenie elementów porozumienia z Rosją w sprawie energii uzupełniającego istniejącą i wiążącą umowę o partnerstwie i współpracy lub w ramach umowy zastępującej umowę o partnerstwie i współpracy; mając na uwadze, że Traktat Karty Energetycznej jest już prawnie wiążący dla wszystkich państw członkowskich UE oraz dla Rosji jako sygnatariusza zgodnie z art. 45,

U.   mając na uwadze, że ścisła współpraca w zakresie polityki energetycznej oraz stworzenie długoterminowej strategii energetycznej stanowią konieczne warunki zrównoważonego rozwoju zarówno gospodarki UE, jak i gospodarki rosyjskiej,

V.   mając na uwadze, że UE często nie udaje się mówić jednym głosem w jej stosunkach z Rosją; mając na uwadze, że w ramach Rady powinien istnieć sprawny, wchodzący w zakres kompetencji Wysokiego Przedstawiciela mechanizm, który umożliwiałby państwom członkowskim wzajemne konsultacje, prowadzone z odpowiednim wyprzedzeniem, we wszelkich kwestiach dwustronnych związanych z Rosją, które mogłyby mieć wpływ na inne państwa członkowskie oraz UE jako całość,

W.   mając na uwadze, że trwający kryzys gospodarczy, który wywiera silny wpływ zarówno na Rosję jak i UE, jest szansą na nawiązanie na nowo dwustronnych stosunków opierających się na lepszym i bardziej szczerym wzajemnym zrozumieniu, w ramach którego unika się podejrzeń i braków występujących w przeszłości oraz które stanowi podstawę określenia i wzmocnienia rzeczywistych wspólnych wartości,

1.   występuje do Rady i Komisji z następującymi zaleceniami i zwraca się o ich uwzględnienie w czasie prowadzenia negocjacji:

   a) należy nadal domagać się szeroko zakrojonej i prawnie wiążącej umowy opartej na wspólnym zaangażowaniu na rzecz praw człowieka, obejmującej pełny zakres współpracy między stronami i stanowiącej krok naprzód w stosunku do obecnej umowy o partnerstwie i współpracy, zarówno pod względem zasięgu zobowiązań, jak i ujętych w niej tematów; należy domagać się, aby umowa obejmowała mechanizmy kontroli jej istotnych elementów;
   b) należy podkreślać fakt, że naruszanie przez Rosję suwerenności i integralności terytorialnej Gruzji oraz jej rola w sporze o gaz na początku 2009 r. poważnie zaszkodziły stosunkom między UE i Rosją oraz negocjacjom w sprawie nowej umowy;
   c) należy domagać się, aby stosunki UE z Rosją opierały się na poszanowaniu litery prawa międzynarodowego i wszelkich wiążących umów oraz traktatów, których Rosja i państwa członkowskie UE przestrzegają, w tym Karty Narodów Zjednoczonych, Europejskiej konwencji praw człowieka oraz Traktatu Karty Energetycznej, jak również na zasadach i zobowiązaniach, które spoczywają na członkach OBWE i Rady Europy;
   d) należy podkreślić fakt, że bliskie partnerstwo, ścisła współpraca i dobre stosunki sąsiedzkie pomiędzy Unią Europejską a Rosją, jak również nowa polityka Stanów Zjednoczonych wobec Rosji mogą stworzyć stabilną podstawę i stanowić warunek wstępny stabilności, bezpieczeństwa i dobrobytu w Europie i na świecie; w związku z tym z zadowoleniem należy przyjąć deklaracje administracji Stanów Zjednoczonych dotyczące ogromnych możliwości współpracy z Rosją;
   e) należy ustanowić mechanizm konsultacji, wchodzący w zakres kompetencji Wysokiego Przedstawiciela, który umożliwiłby państwom członkowskim wzajemne konsultacje, prowadzone z odpowiednim wyprzedzeniem, we wszelkich związanych z Rosją kwestiach dwustronnych – niezależnie od tego, czy chodziłoby o umowę czy o spór – które mogłyby mieć wpływ na inne państwa członkowskie oraz UE jako całość, pozwalając tym samym UE na zajęcie możliwie jak najbardziej spójnego stanowiska poprzez zagwarantowanie pełnego uwzględnienia obaw poszczególnych państw członkowskich i niedopuszczenie do zablokowania negocjacji na późniejszym etapie przez jakiekolwiek państwo członkowskie;
   f) należy domagać się wzmocnienia roli Parlamentarnego Komitetu Współpracy w ramach nowej umowy celem wzmocnienia parlamentarnego wymiaru współpracy między UE i Rosją;
   g) należy odnowić zobowiązania uzgodnione na szczeblu międzynarodowym przez UE i Rosję, zwłaszcza jako członków Rady Europy i OBWE, oraz należy wyrazić wobec rządu rosyjskiego zaniepokojenie w związku z sytuacją w dziedzinie praw człowieka i rosnącymi ograniczeniami rosyjskiego społeczeństwa obywatelskiego, wzywając władze rosyjskie do przestrzegania wolności wypowiedzi i stowarzyszania się poprzez dostosowanie prawodawstwa dotyczącego społeczeństwa obywatelskiego do europejskich i międzynarodowych zobowiązań Rosji, do podjęcia szybkich i skutecznych działań w celu stworzenia sprzyjających warunków pracy dla organizacji praw człowieka oraz niezależnych organizacji charytatywnych działających na rzecz promocji kulturowych powiązań pomiędzy Rosją i państwami członkowskimi UE, a także do zaprzestania zastraszania i prześladowania obrońców praw człowieka oraz do powstrzymania się od stosowania surowych środków administracyjnych wobec tych organizacji;
   h) należy wezwać rząd rosyjski do pełnego poszanowania wolności mediów i zagwarantowania niezależnym mediom warunków politycznych i gospodarczych, umożliwiających im normalne funkcjonowanie; należy zaapelować do rządu rosyjskiego o położenie kresu ciągłej przemocy stosowanej wobec dziennikarzy i ich prześladowaniom;
   i) przypomina o publicznym zobowiązaniu się prezydenta Miedwiediewa do wzmocnienia rządów prawa w Rosji i wyraża obawy o niezawisłość systemu sądownictwa i systemu prawnego Rosji;
   j) należy uwzględnić fakt, że przeprowadzane regularnie co sześć miesięcy konsultacje pomiędzy UE i Rosją w zakresie praw człowieka nie przyniosły żadnych konkretnych rezultatów od momentu ich rozpoczęcia w 2005 r. oraz że konieczne jest dokonanie ich przeglądu celem umożliwienia istotnego i zorientowanego na wyniki dialogu na temat praw człowieka i praw mniejszości zarówno w Rosji, jak i w UE oraz współpracy pomiędzy UE i Rosją w kwestiach związanych z prawami człowieka na forach międzynarodowych;
   k) należy zatem domagać się dogłębnego zreformowania konsultacji UE-Rosja w zakresie praw człowieka, w tym określenia formalnej roli niezależnych organizacji pozarządowych z Rosji i UE, zaangażowania urzędników ze wszystkich istotnych departamentów rządu rosyjskiego oraz zakończenia wydawania przez rząd rosyjskich odrębnych komunikatów;
   l) należy zaapelować do władz Federacji Rosyjskiej o zagwarantowanie rdzennej ludności zamieszkującej w jej granicach zachowania i zrównoważonego rozwoju tradycyjnego stylu życia, kultury i języka;
   m) należy wezwać rząd rosyjski do pełnego wdrożenia decyzji Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, zapewnienia możliwości pociągania do odpowiedzialności za popełnione w przeszłości nadużycia i położenia kresu powtarzającym się naruszeniom prawa;
   n) wyraża duże zaniepokojenie z powodu sytuacji w Czeczenii, gdzie reżim Kadyrowa nie był w stanie zapewnić pokoju i pojednania, a wręcz przeciwnie, szerzył strach i ucisk, które zniszczyły społeczeństwo obywatelskie oraz stłumiły każdy wolny i demokratyczny głos; domaga się prawdziwego politycznego rozwiązania;
   o) należy podkreślić, że "program wsparcia rodaków rosyjskich", wspierany przez władze Federacji Rosyjskiej, nie powinien być nadużywany jako narzędzie mające na celu zwiększenie wpływu politycznego w niektórych państwach członkowskich UE;
   p) należy nadal wspierać przystąpienie Rosji do WTO oraz dalsze otwarcie gospodarki rosyjskiej; należy uznać pełne przestrzeganie przez Rosję zasad WTO za konieczny warunek wstępny oraz minimalną normę utworzenia strefy wolnego handlu pomiędzy UE i Rosją, co nadal stanowi cel długoterminowy;
   q) przyjmując z zadowoleniem niedawne zmiany, należy wezwać Rosję do dalszej poprawy prawodawstwa i egzekwowania prawa w dziedzinie ochrony praw własności intelektualnej, przemysłowej i handlowej w celu zwiększenia konkurencyjności oraz poprawy klimatu inwestycyjnego poprzez dostosowanie systemów regulacyjnych do najwyższych norm międzynarodowych; należy wezwać władze rosyjskie, zanim oraz przed tym, jak Rosja zostanie członkiem WTO, do dostosowania części IV rosyjskiego Kodeksu cywilnego dotyczącej praw własności intelektualnej oraz odnośnych wykonawczych przepisów proceduralnych do zasad WTO i porozumień międzynarodowych, szczególnie zaś Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (TRIPS), oraz do zagwarantowania jego pełnego wdrożenia, co umożliwi skuteczną walkę z podrabianiem i piractwem;
   r) należy domagać się, aby Traktat Karty Energetycznej, jako już istniejący traktat, który jest prawnie wiążący dla Rosji i wszystkich państw członkowskich UE, stanowił podstawę stosunków w dziedzinie energii, a także należy domagać się włączenia przepisów Traktatu Karty Energetycznej i Protokołu Przejściowego do tego traktatu, wzywając Rosję ponownie do wzmocnienia swojego zobowiązania wobec opartego na zasadach podejścia poprzez ratyfikowanie Traktatu Karty Energetycznej oraz podpisanie i ratyfikowanie Protokołu Przejściowego, mając na uwadze stanowisko Parlamentu, zgodnie z którym partnerzy powinni mieć możliwość negocjowania zapisów wykraczających poza traktat, na przykład dotyczących pogłębienia współpracy i objętych nią dziedzin, przy czym zakres umowy nie może być pod żadnym warunkiem węższy niż w przypadku obecnego porozumienia zawartego przez strony w ramach obowiązującej umowy o partnerstwie i współpracy;
   s) w ramach negocjacji nowej umowy należy zakończyć negocjacje dotyczące Protokołu Przejściowego i wezwać Rosję do jego podpisania celem ustanowienia ram prawnych regulujących tranzyt dostaw energii pomiędzy stronami, które będą kontynuacją obecnych ram ustanowionych na mocy Traktatu Karty Energetycznej;
   t) należy podkreślić potrzebę przeprowadzenia właściwych ocen oddziaływania na środowisko dla wszystkich projektów infrastrukturalnych związanych z energią celem zagwarantowania, że spełniane są międzynarodowe normy w zakresie ochrony środowiska naturalnego; w związku z tym należy zaapelować do Federacji Rosyjskiej o ratyfikację Konwencji z Espoo oraz Protokołu w sprawie strategicznej oceny oddziaływania na środowisko;
   u) należy wezwać do zwiększenia skuteczności i zdolności dialogu energetycznego UE-Rosja w zakresie reagowania na sytuacje kryzysowe, do zwiększenia przejrzystości, wzajemności, bezpieczeństwa inwestycji oraz do wynikającej z nich poprawy bezpieczeństwa dostaw energii, a także należy podkreślić potrzebę ustanowienia mechanizmów na rzecz systemu opierającego się na przejrzystych zasadach oraz mechanizmu rozstrzygania sporów w dziedzinie energii;
   v) należy przypomnieć mechanizm rozstrzygania sporów zawarty w Traktacie Karty Energetycznej, który został już podpisany przez Rosje i Ukrainę;
   w) należy stworzyć precyzyjny kodeks postępowania regulujący stosunki pomiędzy UE, Rosją i krajami ze wspólnego sąsiedztwa, obejmujący przepisy dotyczące poszanowania suwerennej niezależności wszystkich państw europejskich, zobowiązanie do pokojowego rozstrzygania sporów i determinację w dążeniu do rozwiązania zamrożonych konfliktów;
   x) należy zaktualizować istniejący dialog polityczny, aby zachęcić do dyskusji na temat "trudnych kwestii dotyczących bezpieczeństwa", które często stanowią istotę różnicy stanowisk pomiędzy UE i Rosją, lecz które bez wątpienia wpływają na bezpieczeństwo w Europie i na świecie, podkreślając potrzebę wielostronnej kontroli i ograniczenia zbrojeń, jak również potrzebę istnienia systemów nieproliferacyjnych;
   y) należy wezwać rząd rosyjski – wraz z UE i pozostałymi krajami będącymi członkami grupy kontaktowej ds. Kosowa – do pozytywnego zaangażowania się w poszukiwania trwałego politycznego rozwiązania dla przyszłości Kosowa i dla dalszego umacniania stabilności w regionie Bałkanów Zachodnich;
   z) należy wezwać rząd Rosji do okazania swojego zaangażowania na rzecz konstruktywnego i pokojowego uregulowania, wspólnie z Gruzją i UE, kwestii "warunków bezpieczeństwa i stabilności w Abchazji i Osetii Południowej" zgodnie z ustaleniami zawartymi w porozumieniu z dnia 12 sierpnia 2008 r.; należy wezwać rząd Rosji do przedstawienia konkretnych gwarancji, że Rosja nie będzie uciekać się do stosowania siły wobec żadnego ze swoich sąsiadów;
   aa) w odpowiedzi na apele wyrażane we wszystkich odnośnych rezolucjach ONZ należy wyrazić wobec rządu rosyjskiego zaniepokojenie z powodu decyzji o uznaniu Abchazji i Osetii Południowej, o podpisaniu z faktycznymi władzami tych dwóch gruzińskich prowincji umów o pomocy wojskowej i współpracy oraz o utworzeniu tam baz wojskowych, ponieważ kroki te podważają integralność terytorialną Gruzji; należy ponownie wezwać Rosję do odwołania swojej decyzji i podtrzymać stanowisko, że Rosji nie można postrzegać jako bezstronnego mediatora w procesie pokojowym; należy wezwać rząd rosyjski do zagwarantowania, że obserwatorzy UE będą mieli nieograniczony wstęp na wszystkie obszary objęte konfliktem zgodnie z mandatem misji obserwacyjnej UE;
   ab) należy domagać się, by cel ruchu bezwizowego z Rosją był realizowany w świetle rozporządzenia Rady (WE) nr 539/2001(17), które stanowi, że odstąpienie od obowiązku wizowego powinno podlegać dokładnej ocenie pod względem szeregu kryteriów, w tym nielegalnej imigracji, polityki społecznej i bezpieczeństwa oraz stosunków zewnętrznych UE z państwami trzecimi, z uwzględnieniem skutków spójności regionalnej i zasady wzajemności, mając na uwadze, że stosunki pomiędzy UE i krajami trzecimi wymienionymi na białej liście cechuje specjalny wymiar polityczny, w związku z którym wymaga się od tych krajów trzecich osiągnięcia odpowiedniego poziomu pod względem wartości demokratycznych i praw podstawowych;
   ac) należy domagać się, aby ułatwienia wizowe dla studentów, badaczy i przedsiębiorców miały charakter priorytetowy celem wspierania kontaktów międzyludzkich; należy domagać się jednak, aby wszelka dalsza liberalizacja systemu wizowego w odniesieniu do Rosji była uwarunkowana analogiczną liberalizacją warunków wizowych w odniesieniu do krajów objętych europejską polityką sąsiedztwa w celu uniknięcia jakichkolwiek rozbieżności;
   ad) zgodnie z umową o ułatwieniach w wydawaniu wiz krótkoterminowych między UE a Rosją należy zwrócić się do władz rosyjskich o wyraźne zobowiązanie się do ograniczenia przeszkód biurokratycznych stosowanych jednostronnie w stosunku do wszystkich osób podróżujących, takich jak konieczność posiadania zaproszenia i meldunku po przyjeździe; należy pamiętać, że zmiany, które nastąpiły w rosyjskich przepisach wizowych w ostatnich latach, oraz zaprzestanie wydawania wielokrotnych wiz biznesowych może mieć negatywne skutki dla stosunków gospodarczych i handlowych między UE a Rosją; ponadto należy mieć na uwadze stanowisko Parlamentu, zgodnie z którym ułatwienia podróżne dla posiadaczy paszportów rosyjskich powinny być ograniczone wyłącznie do obywateli Rosji;
   ae) należy pilnie zająć się kwestią wiz i tranzytu do i z Kaliningradu, o ile to możliwe, obejmując cały obwód kaliningradzki systemem lokalnego ruchu granicznego;
   af) należy domagać się, aby stosunki pomiędzy UE i Rosją opierały się na zasadach zliberalizowanych i otwartych rynków oraz wzajemności praw inwestycyjnych pomiędzy partnerami, a w związku z tym należy wymagać, aby rząd Rosji w zamian za bliskie i przynoszące korzyści więzi gospodarcze zagwarantował zagranicznym inwestorom prawa własności i rewizję przepisów w zakresie strategicznych sektorów z 2008 r., które przyznają państwu rosyjskiemu szeroko zakrojone prawo decydowania o dyskryminowaniu zagranicznych inwestorów, podczas gdy rynek wewnętrzny UE jest ogólnie dostępny dla inwestorów rosyjskich; należy zażądać, by prawodawstwo dotyczące inwestycji w sektorach strategicznych było zgodne z obecnymi i przyszłymi zobowiązaniami Rosji w ramach WTO oraz z obecna umową o partnerstwie i współpracy;
   ag) w ramach obecnych negocjacji w sprawie przystąpienia do WTO należy wezwać władze rosyjskie, by nie zawieszały niektórych z już wynegocjowanych i uzgodnionych zobowiązań i by w pełni przestrzegały porozumienia dotyczącego przystąpienia do WTO zawartego między UE a Rosją w 2004 r. poprzez zniesienie wszelkich dyskryminujących opłat, w szczególności za towarowe przewozy kolejowe, oraz stopniowe zniesienie ceł eksportowych na surowe drewno;
   ah) należy wezwać Rosję do wywiązania się z zobowiązania dotyczącego stopniowego zniesienia opłat za przeloty nad Syberią i do podpisania porozumienia osiągniętego w tej kwestii na szczycie w Samarze;
   ai) należy rozważyć wspólnie z rządem rosyjskim plany dotyczące zawarcia umów o wolnym handlu z niektórymi krajami, co może mieć wpływ na stworzenie wspólnej przestrzeni gospodarczej z Rosją;
   ai) należy zająć się wspólnie z rządem rosyjskim szeregiem kwestii związanych z transportem morskim, w tym swobodą żeglugi przez Cieśninę Pilawską, dostępem floty UE do korytarza prowadzącego do Azji wzdłuż północnego terytorium Rosji oraz możliwymi zagrożeniami środowiskowymi wynikającymi m.in. z nasilenia ruchu tankowców na Morzu Bałtyckim;
   ak) należy przedstawić rządowi Rosji kwestię zatłoczenia na wspólnej granicy z UE, co pozostaje poważną przeszkodą dla stosunków handlowych i gospodarczych pomiędzy UE i Rosją;
   al) należy zwrócić się do Federacji Rosyjskiej o nawiązanie z UE konstruktywnej współpracy mającej za cel uzgodnienie statusu terytoriów separatystycznych, w tym Naddniestrza, oraz zaangażowanie się we wzmocnienie suwerenności rządu mołdawskiego jako koniecznego wymogu dla stabilności głównego regionu granicznego UE; należy podkreślić, że postęp w tej sprawie zależy od wycofania oddziałów rosyjskich stacjonujących na terytorium Mołdawii, do czego Rosja zobowiązała się między innymi na szczycie OBWE w Stambule w 1999 r.;
   am) dostrzegając pozytywne aspekty wzmocnienia współpracy naukowej pomiędzy UE i Rosją, należy wezwać do przeprowadzenia dalszych szeroko zakrojonych analiz (związanych z bezpieczeństwem) wpływów ewentualnego włączenia Rosji do 7. programu ramowego;
   an) należy opracować nieformalne wskazówki dotyczące tego, w jaki sposób zasady solidarności i wzajemnej odpowiedzialności mogłyby wzmocnić stosunki pomiędzy UE i Rosją, z zamiarem opracowania bardziej jednolitej i spójnej polityki wobec Rosji;

2.   zwraca się do Rady i Komisji o regularne i pełne informowanie Parlamentu i jego Komisji Spraw Zagranicznych o postępach negocjacji oraz przypomina im, że umowa o partnerstwie i współpracy będzie wymagała zatwierdzenia przez Parlament;

3.   uważa, że istotne jest wzmocnienie wzajemnych zobowiązań prawnych poprzez szybkie zawarcie umowy o partnerstwie i współpracy oraz przystąpienie Rosji do WTO;

4.   zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszego zalecenia Radzie i do wiadomości Komisji oraz Dumie, a także rządowi i prezydentowi Federacji Rosyjskiej.

(1) Dz.U. L 327 z 28.11.1997, s. 1.
(2) Dz.U. L 129 z 17.5.2007, s. 27.
(3) Teksty przyjęte, P6_TA(2008)0336.
(4) Teksty przyjęte, P6_TA(2008)0642.
(5) Teksty przyjęte, P6_TA(2008)0105.
(6) Dz.U. C 76 E z 27.3.2008, s. 95.
(7) Teksty przyjęte, P6_TA(2008)0309.
(8) Dz.U. C 313 E z 20.12.2006, s. 271.
(9) Dz.U. C 282 E z 6.11.2008, s. 329.
(10) Dz.U. C 317 E z 23.12.2006, s. 474.
(11) Dz.U. C 117 E z 18.5.2006, s. 235.
(12) Dz.U. C 146 E z 12.6.2008, s. 95.
(13) Teksty przyjęte, P6_TA(2008)0396.
(14) Dz.U. C 219 E z 28.8.2008, s. 206.
(15) Dz.U. C 41 E z 19.2.2009, s. 64.
(16) Dz.U. C 41 E z 19.2.2009, s. 53.
(17) Rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu (Dz.U. L 81 z 21.3.2001, s. 1).


Obawy dotyczące wpływu pól elektromagnetycznych na zdrowie
PDF 229kWORD 69k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 2 kwietnia 2009 r. w sprawie obaw dotyczących wpływu pól elektromagnetycznych na zdrowie (2008/2211(INI))
P6_TA(2009)0216A6-0089/2009

Parlament Europejski,

–   uwzględniając art. 137, 152 i 174 traktatu WE, dotyczące wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzi oraz środowiska naturalnego, a także ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa pracowników,

–   uwzględniając zalecenie Rady 1999/519/WE z dnia 12 lipca 1999 r. w sprawie ograniczenia stopnia narażenia ogółu społeczeństwa na oddziaływanie pól elektromagnetycznych (z 0 Hz do 300 GHz)(1) oraz sprawozdanie powykonawcze Komisji z dnia 1 września 2008 r. w sprawie wprowadzenia w życie ww. zalecenia (COM(2008)0532),

–   uwzględniając dyrektywę 2004/40/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych wymagań w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa dotyczących narażenia pracowników na ryzyko spowodowane czynnikami fizycznymi (polami elektromagnetycznymi)(2),

–   uwzględniając dyrektywę 1999/5/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 marca 1999 r. w sprawie urządzeń radiowych i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych oraz wzajemnego uznawania ich zgodności(3), a także odnośne ujednolicone normy bezpieczeństwa dla telefonów komórkowych i stacji bazowych,

–   uwzględniając dyrektywę 2006/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do wyposażenia elektrycznego przewidzianego do stosowania w niektórych granicach napięcia(4),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 4 września 2008 r. w sprawie oceny średniookresowej Europejskiego planu działania na rzecz środowiska i zdrowia na lata 2004-2010(5),

–   uwzględniając swoje stanowisko z dnia 10 marca 1999 r. w sprawie wniosku dotyczącego zalecenia Rady w sprawie ograniczenia narażenia ogółu społeczeństwa na pola elektromagnetyczne o częstotliwości do 300 GHz(6),

–   uwzględniając art. 45 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A6-0089/2009),

A.   mając na uwadze, że pola elektromagnetyczne występują w przyrodzie, a zatem zawsze istniały na Ziemi; jednak w ostatnich dziesięcioleciach narażenie środowiskowe na źródła pól elektromagnetycznych wytworzone przez człowieka systematycznie wzrastało ze względu na zapotrzebowanie na energię elektryczną, coraz bardziej zaawansowane technologie bezprzewodowe i zmiany zachodzące w organizacji społeczeństwa; oznacza to, że obecnie każdy obywatel zarówno w domu, jak i w pracy narażony jest na działanie złożonej kombinacji pół elektrycznych i magnetycznych o różnych częstotliwościach,

B.   mając na uwadze, że urządzenia bezprzewodowe (telefony komórkowe, urządzenia WiFi, Wimax, Bluetooth, telefony bezprzewodowe DECT ze stacjami bazowymi) emitują pola elektromagnetyczne, które mogą mieć szkodliwe skutki dla zdrowia ludzi,

C.   mając na uwadze, że większość obywateli europejskich, zwłaszcza ludzi młodych w wieku od 10 do 20 lat, korzysta z użytkowego, funkcjonalnego i modnego przedmiotu, jakim jest telefon komórkowy, a także mając na uwadze, że nadal występuje niepewność co do płynących stąd potencjalnych zagrożeń dla zdrowia, szczególnie w przypadku osób młodych, których mózg nadal się rozwija,

D.   mając na uwadze, że od dnia 12 lipca 1999 r., czyli od daty wyznaczenia w zaleceniu 1999/519/WE wartości granicznych narażenia ludności na pola elektromagnetyczne o częstotliwości do 300 GHz, w środowisku naukowym nasiliły się kontrowersje co do potencjalnych zagrożeń dla zdrowia związanych z polami elektromagnetycznymi,

E.   mając na uwadze, że brak formalnych konkluzji w środowisku naukowym nie przeszkodził niektórym rządom krajowym czy regionalnym w Chinach, Szwajcarii i Rosji, a także w co najmniej dziewięciu państwach członkowskich Unii Europejskiej w ustanowieniu wartości granicznych ekspozycji zwanych profilaktycznymi, niższych od wartości zalecanych przez Komisję i jej niezależny komitet naukowy, czyli Komitet Naukowy ds. Pojawiających się i Nowo Rozpoznanych Zagrożeń dla Zdrowia (SCHENIR)(7),

F.   mając na uwadze, że prowadząc działania zmierzające do ograniczenia stopnia narażenia ogółu społeczeństwa na oddziaływanie pól elektromagnetycznych, należy pamiętać również o poprawie jakości życia w zakresie ochrony i bezpieczeństwa, zapewnianej przez urządzenia wytwarzające pola elektromagnetyczne,

G.   mając na uwadze, że badanie epidemiologiczne Interphone, na wnioski z którego czekamy od 2006 r., a na które UE wydała kwotę 3 800 000 euro, głównie za pośrednictwem V ramowego programu badań i rozwoju(8), należy do projektów naukowych zarówno budzących zainteresowanie, jak i wywołujących polemiki,

H.   mając jednak na uwadze, że wszyscy wydają się zgodni co do niektórych kwestii, zwłaszcza co do zmienności reakcji poszczególnych osób na narażenie na mikrofale, co do konieczności priorytetowego przeprowadzenia testów narażenia w skali rzeczywistej w celu dokonania oceny innych niż cieplne skutków działania pól o częstotliwościach radiowych oraz co do szczególnej wrażliwości dzieci na narażenie na pola elektromagnetyczne(9),

I.   mając na uwadze, że UE ustanowiła progi narażenia w celu ochrony pracowników przed skutkami pól elektromagnetycznych; mając na uwadze, że w oparciu o zasadę ostrożności takie środki powinny być również podjęte w odniesieniu do zagrożonych grup społeczeństwa, np. mieszkańców danych terenów i konsumentów,

J.   mając na uwadze, że specjalne sprawozdanie Eurobarometru w sprawie pól elektromagnetycznych (nr 272a z czerwca 2007 r.) wskazuje, iż większość obywateli nie uważa, że władze publiczne odpowiednio informują ich o środkach mających zapewnić im ochronę przed polami elektromagnetycznymi,

K.   mając na uwadze, że należy kontynuować badania nad częstotliwościami pośrednimi i bardzo niskimi, aby wyciągnąć wnioski na temat ich skutków dla zdrowia,

L.   mając na uwadze, że dyrektywa 2004/40/WE nie może zagrażać stosowaniu obrazowania rezonansem magnetycznym, ponieważ należy ono do najnowocześniejszych technologii w badaniach, diagnostyce i leczeniu chorób zagrażających życiu pacjentów w Europie,

M.   mając na uwadze, że norma bezpieczeństwa dla rezonansu magnetycznego IEC/EN 60601-2-33 określa wartości graniczne pól elektromagnetycznych, które wprowadzono, by wykluczyć wszelkie zagrożenia dla pacjentów i pracowników,

1.   apeluje do Komisji, by dokonała przeglądu podstaw naukowych i prawidłowości wartości granicznych pól elektromagnetycznych określonych w zaleceniu 1999/519/WE i by przedłożyła Parlamentowi stosowne sprawozdanie; przeglądu powinien dokonać SCENIHR;

2.   wzywa do szczególnego uwzględnienia skutków biologicznych przy dokonywaniu oceny potencjalnego wpływu promieniowania elektromagnetycznego na zdrowie ludzkie, zwłaszcza że według niektórych badań najbardziej szkodliwe skutki występują przy najniższych poziomach promieniowania; wzywa do aktywnego prowadzenia badań w celu przeciwdziałania potencjalnym problemom zdrowotnym poprzez opracowanie rozwiązań pozwalających wyeliminować lub ograniczyć pulsowanie i modulację amplitudy częstotliwości wykorzystywanych do transmisji;

3.   podkreśla, że równocześnie ze wspomnianą zmianą europejskich wartości granicznych pól elektromagnetycznych lub też jako alternatywę do niej Komisja powinna opracować, w koordynacji z ekspertami z państw członkowskich i zainteresowanymi branżami przemysłu (spółki elektroenergetyczne, operatorzy telefonii i producenci urządzeń elektrycznych, w tym telefonów komórkowych), przewodnik po dostępnych i skutecznych technologicznych możliwościach obniżania narażenia na pola elektromagnetyczne;

4.   zauważa, że zarówno podmioty z branży, jak i odpowiednie podmioty zarządzające infrastrukturą i właściwe organy już teraz mogą oddziaływać na pewne czynniki, np. wprowadzając przepisy dotyczące odległości między danym miejscem a przekaźnikami czy też wysokości danego miejsca n.p.m. w stosunku do wysokości stacji bazowej n.p.m. oraz ukierunkowania anteny nadawczej w stosunku do miejsc, w których przebywają ludzie, czyniąc to w oczywistej trosce o uspokojenie i o lepszą ochronę osób mieszkających w pobliżu tego rodzaju urządzeń; wzywa do optymalnego rozmieszczania masztów i przekaźników, a także do wspólnego korzystania z masztów i przekaźników umiejscowionych przez dostawców, tak by ograniczyć liczbę nieodpowiednio zlokalizowanych masztów i przekaźników; wzywa Komisję i państwa członkowskie do opracowania odpowiednich wytycznych;

5.   zachęca państwa członkowskie oraz władze lokalne i regionalne do utworzenia punktu kompleksowej obsługi wydającego pozwolenia na montaż anten i przekaźników oraz do uwzględnienia w planach zagospodarowania przestrzennego regionalnego planu rozmieszczania anten;

6.   apeluje do organów odpowiedzialnych za wydawanie pozwoleń na montaż anten telefonii komórkowej o uzgodnienie z operatorami z branży kwestii wspólnego korzystania z infrastruktury w celu ograniczenia liczby anten oraz narażenia ludności na pola elektromagnetyczne;

7.   uznaje wysiłki sektora łączności ruchomej i innych bezprzewodowych technologii wytwarzających pola elektromagnetyczne zmierzające do unikania wyrządzania szkód w środowisku, a zwłaszcza zajęcie się kwestią zmian klimatu;

8.   uważa, że – wobec mnożących się przypadków kierowania spraw do sądu, a nawet przyjmowania przez władze publiczne środków w rodzaju moratorium na montowanie nowych urządzeń przekaźnikowych wytwarzających pola elektromagnetyczne – w powszechnym interesie leży sprzyjanie rozwiązaniom opierającym się na dialogu między podmiotami z branży, władzami publicznymi, władzami wojskowymi i stowarzyszeniami mieszkańców na temat kryteriów instalacji nowych anten telefonii komórkowej lub linii wysokiego napięcia i dbanie przynajmniej o to, by szkoły, żłobki, domy spokojnej starości i budynki służby zdrowia znalazły się w określonej zgodnie z kryteriami naukowymi odległości od tego rodzaju infrastruktury;

9.   wzywa państwa członkowskie, by wraz z operatorami z branży udostępniły społeczeństwu mapy przedstawiające narażenie na linie wysokiego napięcia, częstotliwości radiowe i mikrofale, zwłaszcza generowane przez maszty telekomunikacyjne, przekaźniki radiowe i anteny telefoniczne; wzywa do umieszczenia tych informacji na stronie internetowej, tak aby opinia publiczna mogła z łatwością się z nimi zapoznać, oraz do ich rozpowszechnienia w mediach;

10.   proponuje, by Komisja rozważyła możliwość wykorzystania funduszy przeznaczonych na transeuropejskie sieci energetyczne do zbadania skutków pól elektromagnetycznych o bardzo niskich częstotliwościach, zwłaszcza w liniach elektroenergetycznych;

11.   zwraca się do Komisji, by w czasie nadchodzącej kadencji (2009-2014) zainicjowała ambitny program poświęcony kompatybilności elektromagnetycznej między falami tworzonymi sztucznie a falami emitowanymi naturalnie przez żywy organizm ludzki, co pozwoli stwierdzić docelowo, czy mikrofale mają niepożądany wpływ na zdrowie ludzi;

12.   wzywa Komisję do corocznego przedstawiania sprawozdania w sprawie poziomu promieniowania elektromagnetycznego w UE, jego źródeł oraz działań podejmowanych w UE w celu zapewnienia lepszej ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego;

13.   zwraca się do Komisji o znalezienie rozwiązania pozwalającego na przyspieszenie wdrożenia dyrektywy 2004/40/WE, co zapewni pracownikom rzeczywistą ochronę przed polami elektromagnetycznymi, na wzór istniejącej ochrony przed hałasem(10) i wibracjami(11), zapewnianej przez dwa inne akty wspólnotowe, oraz o wprowadzenie odstępstwa dla techniki obrazowania rezonansem magnetycznym na mocy art. 1 tej dyrektywy;

14.   ubolewa, że w wyniku systematycznego odkładania od 2006 r. wciąż nie opublikowano wniosków z międzynarodowego badania epidemiologicznego Interphone, którego celem jest stwierdzenie, czy istnieje związek między korzystaniem z telefonu komórkowego a niektórymi rodzajami raka, zwłaszcza guzami mózgu, nerwu słuchowego i ślinianki przyusznej;

15.   podkreśla w tym kontekście apel o ostrożność skierowany przez koordynatorkę badania Interphone Elisabeth Cardis, która na podstawie obecnej wiedzy zaleca dzieciom racjonalne korzystanie z telefonu komórkowego i preferowanie telefonu stacjonarnego;

16.   uważa w każdym razie, że rolą Komisji, która wniosła wysoki wkład w finansowanie tego ogólnoświatowego badania, jest skierowanie do odpowiedzialnych za projekt pytania, dlaczego ostatecznie nie opublikowano jego wyników, oraz poinformowanie Parlamentu i państw członkowskich natychmiast po uzyskaniu ewentualnej odpowiedzi;

17.   sugeruje również Komisji, by w trosce o skuteczność polityczną i budżetową przeniosła część wspólnotowych środków finansowych z badań nad polami elektromagnetycznymi na szeroko zakrojoną kampanię uświadamiającą skierowaną do młodych Europejczyków, a dotyczącą dobrych praktyk w zakresie użytkowania telefonu komórkowego, np. korzystania z zestawów słuchawkowych, nieprzedłużania rozmów, wyłączania telefonów w czasie, kiedy nie są używane (np. podczas lekcji), i korzystania z telefonów w miejscach dobrego odbioru sygnału;

18.   takie kampanie uświadamiające powinny również informować młodych Europejczyków o zagrożeniach dla zdrowia związanych z urządzeniami domowymi oraz o konieczności wyłączania ich, a nie pozostawiania ich w stanie gotowości;

19.   wzywa Komisję i państwa członkowskie, by przeznaczyły większe środki na działania badawczo-rozwojowe w zakresie oceny potencjalnych szkodliwych długofalowych skutków częstotliwości radiowych wykorzystywanych przez telefonię komórkową; wzywa również do zwiększenia liczby publicznych zaproszeń do składania wniosków dotyczących badań nad szkodliwymi skutkami wielokrotnego narażenia na różne źródła pól elektromagnetycznych, szczególnie w odniesieniu do dzieci;

20.   proponuje uzupełnienie mandatu Europejskiej Grupy ds. Etyki w Nauce i Nowych Technologiach o zadanie oceny uczciwości naukowej, by pomóc Komisji zapobiec ewentualnym sytuacjom stanowiącym zagrożenie, konfliktom interesów, a nawet oszustwom, które mogłyby wystąpić w sytuacji wzmożonej obecnie konkurencji wśród naukowców;

21.   wzywa Komisję – uznając powszechne obawy wyrażane w wielu państwach członkowskich – do współpracy ze wszystkimi odnośnymi interesariuszami, takimi jak eksperci krajowi, organizacje pozarządowe i sektory przemysłu, nad poprawą oferty i dostępności zrozumiałych dla laików aktualnych informacji dotyczących technologii bezprzewodowej i norm ochrony;

22.   wzywa Międzynarodową Komisję ds. Ochrony przed Promieniowaniem Niejonizującym i Światową Organizację Zdrowia, by ustalając standardy, zachowywały większą przejrzystość i otwartość na dialog ze wszystkimi zainteresowanymi stronami;

23.   potępia niektóre kampanie marketingowe operatorów telefonicznych, szczególnie agresywne w okresie świątecznym przed końcem roku i podczas innych specjalnych okazji, np. sprzedaż telefonów komórkowych przeznaczonych wyłącznie dla dzieci czy też skierowane do nastolatków oferty abonamentów z "darmowymi minutami";

24.   proponuje, by UE włączyła do swojej polityki jakości powietrza w pomieszczeniach badanie dotyczące bezprzewodowych urządzeń domowych, np. urządzeń WiFi zapewniających dostęp do Internetu i telefonów pracujących w standardzie DECT, które upowszechniły się w ostatnich latach w miejscach publicznych i mieszkaniach, narażając obywateli na stałą emisję mikrofal;

25.   wnioskuje, by w imię stałej troski o lepsze informowanie konsumentów zmieniono normy techniczne Europejskiego Komitetu Normalizacyjnego Elektrotechniki, wprowadzając w odniesieniu do wszystkich urządzeń bezprzewodowych obowiązek umieszczania na etykiecie informacji o mocy emisji oraz stwierdzenia, że dane urządzenie emituje mikrofale;

26.   zwraca się do Rady i Komisji, by w koordynacji z państwami członkowskimi i Komitetem Regionów sprzyjały wprowadzeniu jednolitej normy w celu zminimalizowania narażenia mieszkańców w przypadku rozszerzania sieci linii elektrycznych wysokiego napięcia;

27.   jest żywo poruszony faktem, że towarzystwa ubezpieczeniowe dążą do wykluczenia zagrożeń związanych z polami elektromagnetycznymi z polis ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej, co wyraźnie dowodzie, że europejscy ubezpieczyciele już stosują własną wersję zasady ostrożności;

28.   wzywa państwa członkowskie do pójścia za przykładem Szwecji i uznania osób cierpiących na nadwrażliwość elektromagnetyczną za osoby niepełnosprawne w celu zapewnienia im odpowiedniej ochrony i równych szans;

29.   zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich, Komitetowi Regionów i Światowej Organizacji Zdrowia.

(1) Dz.U. L 199 z 30.7.1999, s. 59.
(2) Dz.U. L 159 z 30.4.2004, s. 1.
(3) Dz.U. L 91 z 7.4.1999, s. 10.
(4) Dz.U. L 374 z 27.12.2006, s. 10.
(5) Teksty przyjęte, P6_TA(2008)0410.
(6) Dz.U. C 175 z 21.6.1999, s. 129.
(7) Opinia z dnia 21 marca 2007 r., przyjęta na 16. posiedzeniu plenarnym.
(8) Program Jakość życia, nr umowy QLK4-1999-01563.
(9) Badanie STOA z marca 2001 r. dotyczące fizjologicznych i środowiskowych skutków niejonizującego promieniowania elektromagnetycznego, nr PE 297.574.
(10) Dyrektywa 2003/10/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie minimalnych wymagań w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa dotyczących narażenia pracowników na ryzyko spowodowane czynnikami fizycznymi (hałasem) (Dz.U. L 42 z 15.2.2003, s. 38),
(11) Dyrektywa 2002/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie minimalnych wymagań w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa dotyczących narażenia pracowników na ryzyko spowodowane czynnikami fizycznymi (wibracji) (Dz.U. L 177 z 6.7.2002, s. 13),


Lepsze szkoły: plan europejskiej współpracy
PDF 311kWORD 82k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 2 kwietnia 2009 r. na temat lepszych szkół: planu europejskiej współpracy (2008/2329 (INI))
P6_TA(2009)0217A6-0124/2009

Parlament Europejski,

–   uwzględniając art. 149 i art. 150 traktatu WE dotyczące edukacji, kształcenia zawodowego i młodzieży,

–   uwzględniając art. 14 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej dotyczący prawa do nauki,

–   uwzględniając komunikat Komisji z dnia 3 lipca 2008 r. zatytułowany "Rozwijanie kompetencji na miarę XXI wieku: plan europejskiej współpracy w zakresie szkół" (COM(2008)0425),

–   uwzględniając komunikat Komisji z dnia 16 grudnia 2008 r. zatytułowany "Uaktualnienie strategicznych ram europejskiej współpracy w dziedzinie kształcenia i szkolenia" (COM(2008)0865),

–   uwzględniając komunikat Komisji z dnia 12 listopada 2007 r. zatytułowany "Uczenie się przez całe życie na rzecz wiedzy, kreatywności i innowacji: Projekt wspólnego sprawozdania 2008 Rady i Komisji z postępów w realizacji programu prac "Edukacja i szkolenie 2010" (COM(2007)0703),

–   uwzględniając dziesięcioletni program prac "Edukacja i szkolenie 2010"(1) oraz związane z nim kolejne wspólne sprawozdania okresowe z postępów w jego realizacji,

–   uwzględniając decyzję nr 1720/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 listopada 2006 r. ustanawiającą program działań w zakresie uczenia się przez całe życie(2),

–   uwzględniając zalecenie Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/962/WE z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie kompetencji kluczowych w procesie uczenia się przez całe życie(3),

–   uwzględniając konkluzje prezydencji Rady Europejskiej z dnia 13-14 marca 2008 r., a zwłaszcza ich część dotyczącą "inwestowania w kapitał ludzki i modernizacji rynków pracy",

–   uwzględniając rezolucję Rady z dnia 15 listopada 2007 r. w sprawie kształcenia i szkolenia jako sił napędowych strategii lizbońskiej(4),

–   uwzględniając sprawozdanie dla UNESCO przygotowane przez Międzynarodową Komisję ds. Edukacji dla XXI wieku,

–   uwzględniając konkluzje Rady oraz przedstawicieli rządów państw członkowskich, którzy spotkali się w ramach Rady w dniu 21 listopada 2008 r., w sprawie przygotowania młodzieży na wyzwania XXI wieku: program europejskiej współpracy w dziedzinie szkolnictwa(5),

–   uwzględniając rezolucję z dnia 26 lutego 2004 r. w sprawie roli szkół i nauczania szkolnego w maksymalizowaniu publicznego dostępu do kultury(6),

–   uwzględniając rezolucję z dnia 8 września 2005 r. w sprawie opcji rozwoju systemu Szkół Europejskich(7),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 27 września 2007 r. w sprawie skuteczności i równego dostępu do europejskich systemów kształcenia i szkolenia(8),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie roli sportu w edukacji(9),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 23 września 2008 r. w sprawie poprawy jakości kształcenia nauczycieli(10),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie uczenia się przez całe życie na rzecz wiedzy, kreatywności i innowacji – realizacji programu prac "Edukacja i szkolenie 2010"(11),

–   uwzględniając art. 45 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Kultury i Edukacji (A6-0124/2009),

A.   mając na uwadze, że państwa członkowskie są odpowiedzialne za organizację, treść dydaktyczną i reformę edukacji szkolnej oraz mając na uwadze, że wymiana informacji i dobrych praktyk oraz współpraca w zakresie wspólnych wyzwań stanowią znakomite narzędzia wspierania reform; mając także na uwadze, że Komisja ma do spełnienia ważną rolę w ułatwianiu tej współpracy,

B.   mając na uwadze, że zmiany gospodarcze i społeczne zachodzące w Unii Europejskiej, warunki funkcjonowania jednolitego rynku oraz nowe możliwości i wyzwania w globalnej gospodarce stanowią zbiór wspólnych wyzwań dla wszystkich krajowych systemów oświatowych, co dodatkowo zwiększa konieczność prowadzenia na szczeblu europejskim współpracy w dziedzinie edukacji i szkolenia,

C.   mając na uwadze, że znaczne rozbieżności pod względem wyników osiąganych przez poszczególne systemy oświatowe w UE mogą przełożyć się na pogłębienie rozbieżności w rozwoju gospodarczym i społecznym pomiędzy państwami członkowskimi i zagrozić realizacji celów strategii lizbońskiej,

D.   mając na uwadze, że konieczne są bardziej systematyczne działania zmierzające do zwiększenia roli oświaty w tzw. trójkącie wiedzy (badania, innowacyjność, oświata), na którym Unia opiera swoją długoterminową strategię przyszłego rozwoju, konkurencyjności i spójności społecznej, a także włączenie oświaty do priorytetów kolejnego cyklu procesu lizbońskiego,

E.   mając na uwadze, że punkty odniesienia to ważne narzędzia nadające impet dalszym reformom, jako że pozwalają one dokonać pomiaru stopnia realizacji właściwie zdefiniowanych wspólnych celów,

F.   mając na uwadze, że Rada przyjęła do realizacji do roku 2010 trzy cele związane z edukacją szkolną i dotyczące: uczniów przedwcześnie kończących naukę szkolną, umiejętności czytania oraz ukończenia procesu kształcenia na poziomie ponadgimnazjalnym; mając na uwadze, że postęp w realizacji tych celów wciąż jest jednak niewystarczający,

G.   mając na uwadze, że zdobywanie różnych umiejętności i kluczowych kompetencji przez wszystkich młodych ludzi oraz poprawa poziomu osiągnięć szkolnych są niezwykle ważne dla realizacji celów agendy lizbońskiej,

H.   mając na uwadze, że poziom wykształcenia osiągniętego przez młodych ludzi ma bezpośredni wpływ na ich późniejsze perspektywy zatrudnienia, późniejszy udział w życiu społecznym, dalsze kształcenie lub szkolenie oraz zarobki,

I.   mając na uwadze, że kształcenie kobiet ma szczególny wpływ na wyniki społeczności w zakresie kształcenia; mając na uwadze, że niepełne i niewystarczające kształcenie dziewcząt ma negatywny wpływ nie tylko na nie same, ale także może rzutować na następne pokolenie,

J.   mając na uwadze, że nierówności i przedwczesne zakończenie nauki szkolnej powodują wysokie koszty społeczne i ekonomiczne oraz mają szkodliwy wpływ na spójność społeczną oraz że wszelkie formy segregacji szkolnej obniżają poziom krajowych systemów oświaty w ogóle,

K.   mając na uwadze, że obserwujemy obecnie alarmujący wzrost przemocy w szkole, któremu towarzyszą przejawy rasizmu i ksenofobii w środowisku szkolnym, co wynika z dwóch podstawowych cech współczesnej szkoły, a mianowicie wielokulturowości i nasilania się podziałów klasowych, a także z braku jakichkolwiek stosownych mechanizmów interwencji, wsparcia i kontaktu z uczniami w systemie oświaty,

L.   mając na uwadze, że modele kształcenia integracyjnego sprzyjają integracji grup uczniów w niekorzystnej sytuacji oraz o specjalnych potrzebach edukacyjnych i zwiększają solidarność między uczniami pochodzącymi z różnych środowisk,

M.   mając na uwadze, że nauczanie przedszkolne na dobrym poziomie w znacznym stopniu przyczynia się do integracji grup będących w trudnej sytuacji (takich jak dzieci z biednych rodzin i grup mniejszościowych), może pomóc w podnoszeniu ogólnego poziomu umiejętności, obniża różnice w wykształceniu oraz jest niezwykle istotne dla zwiększenia równości i zmniejszenia liczby osób przerywających naukę,

N.   mając na uwadze, że szkoły odgrywają podstawową rolę w życiu społecznym i kształceniu dzieci, a także w ich rozwoju osobowym; a także pod względem przekazywania im wiedzy, umiejętności i wartości pozwalających na uczestnictwo w społeczeństwie demokratycznym i aktywne obywatelstwo,

O.   mając na uwadze, że wobec trwającego światowego kryzysu finansowego i gospodarczego oświata i szkolenie mają kluczową rolę do odegrania w rozwijaniu innowacyjnych umiejętności i wiedzy oraz w zapewnianiu swobodnego przepływu wiedzy jako idealnych narzędzi uzdrowienia gospodarki i stymulowania rynku zatrudnienia; zauważając jednak, że głównym celem tworzenia polityki w dziedzinie oświaty i wychowania nie jest realizacja celów rynkowych i spełnianie kryteriów możliwości zatrudnienia, lecz zapewnienie uczniom osiągnięcia ogólnego standardu wiedzy oraz jednolitej oświaty umożliwiającej pełny rozwój osobowości,

P.   mając na uwadze, że programy nauczania oraz metody oceny powinny umożliwiać każdemu uczniowi zdobywanie najważniejszych umiejętności i rozwój pełnego potencjału oraz mając na uwadze, że dobre fizyczne i psychiczne samopoczucie dzieci oraz przyjazne formy nauczania są kluczowe dla dobrych wyników nauczania,

Q.   mając na uwadze, że szeroko rozumiane kształcenie obejmujące takie przedmioty jak plastyka i muzyka może sprzyjać spełnieniu osobistemu, umacnianiu wiary w siebie oraz rozwojowi kreatywności i innowacyjnego sposobu myślenia,

R.   mając na uwadze, że wydatki na edukację powinny być kierowane w szczególności do tych obszarów, które wykazują się największą skutecznością pod względem poprawy osiągnięć i rozwoju uczniów,

S.   mając na uwadze, że jakość nauczania jest uważana za najważniejszy czynnik oddziałujący na osiągnięcia ucznia w szkole,

T.   mając na uwadze, że mobilność i wymiana mogą sprzyjać rozwojowi umiejętności międzykulturowych, językowych, społecznych i przedmiotowych, zwiększać motywację nauczycieli i uczniów oraz pomóc w podnoszeniu kwalifikacji pedagogicznych nauczycieli,

U.   mając na uwadze, że szkoły stanowią tylko część podmiotów, które są łącznie odpowiedzialne za edukację młodych ludzi,

V.   mając na uwadze, że konieczne jest stworzenie kultury oceny w systemach oświatowo-wychowawczych w celu zagwarantowania skutecznej i długotrwałej kontroli ich rozwoju,

W.   mając na uwadze, że we wspomnianej powyżej rezolucji z dnia 8 września 2005 r. Parlament Europejski podkreślił potrzebę zreformowania systemu zarządzania szkołami europejskimi w celu stawienia czoła współczesnym wyzwaniom związanym głównie z rozszerzeniem i jego konsekwencjami,

1.   z zadowoleniem przyjmuje wyżej wspomniany komunikat Komisji z dnia 3 lipca 2008 r. oraz dziedziny, na których proponuje się skoncentrować przyszłą współpracę;

2.   z zadowoleniem przyjmuje wyżej wspomniany komunikat Komisji z dnia 16 grudnia 2008 r. oraz proponowane w nim działania;

3.   popiera pogląd, że edukacja szkolna powinna stanowić kluczowy priorytet w ramach kolejnego cyklu strategii lizbońskiej;

4.   z zadowoleniem przyjmuje porozumienie państw członkowskich dotyczące współpracy w zakresie edukacji szkolnej w kluczowych obszarach oraz apeluje do państw członkowskich, aby w pełni wykorzystały tę możliwość i uczyły się od siebie wzajemnie;

Rozwijanie kompetencji każdego ucznia

5.   apeluje do państw członkowskich, aby dołożyły wszelkich starań i zapewniły każdemu młodemu człowiekowi podstawowe umiejętności stanowiące podstawę dalszej nauki, aby kontynuowały starania na rzecz realizacji zalecenia 2006/962/WE oraz starania na rzecz realizacji uzgodnionych wcześniej celów;

6.   wyraża zaniepokojenie obserwowaną obecnie tendencją obniżania się umiejętności uczniów w zakresie czytania, pisania i liczenia i domaga się, aby państwa członkowskie podjęły wszelkie niezbędne kroki, aby odwrócić tę tendencję;

7.   zaleca państwom członkowskim dalsze rozważenie strategii mających zmniejszyć nierówność kobiet i mężczyzn w zakresie podstawowych umiejętności;

8.   apeluje do państw członkowskich, aby nadal dokonywały starań w celu zmniejszenia liczby uczniów przedwcześnie kończących naukę szkolną; podkreśla potrzebę jak najszybszego identyfikowania uczniów zagrożonych i zapewniania im dodatkowej pomocy oraz edukacyjnych zajęć pozalekcyjnych, a także wspierania ich w procesie przejścia z jednego poziomu nauczania na kolejny, jak również zapewnienia potrzebującym uczniom nauczania dostosowanego do ich indywidualnych potrzeb;

9.   zauważa, że młodzież w Unii wykazuje niepokojący brak zdolności koncentracji; w związku z tym wzywa Komisję do przeprowadzenia analizy głównych powodów braku koncentracji wśród uczniów;

10.   wyraża pogląd, że szkoły powinny zapewniać wysokiej jakości kształcenie wszystkim dzieciom i określać ambitne cele dla wszystkich uczniów, a jednocześnie oferować różnorodne możliwości nauki i dodatkową pomoc uwzględniającą potrzeby poszczególnych uczniów;

11.   wzywa zatem państwa członkowskie, aby zapewniły zachowanie równowagi między równością i jakością w swej polityce oświatowej, z położeniem nacisku na środki socjalne gwarantujące ułatwienia uczniom i studentom ze środowisk nieuprzywilejowanych oraz na adaptację procesu nauczania do ich indywidualnych potrzeb, a co za tym idzie, oferowaniem im równych szans pod względem dostępu do kształcenia;

12.   ponadto domaga się, aby państwa członkowskie poprawiały możliwości dostępu najmniej uprzywilejowanych grup do najwyższej jakości kształcenia zawodowego i uniwersyteckiego, m.in. poprzez opracowywanie i popularyzację odpowiednich programów stypendialnych;

13.   jest zwolennikiem integracyjnych systemów nauczania, w ramach których społeczności szkolne stanowią odzwierciedlenie społeczeństwa pod względem różnorodności i pozwalają uniknąć wszelkiego rodzaju segregacji;

14.   dlatego też domaga się, aby państwa członkowskie realizowały cel całkowitej desegregacji klas i instytucji romskich w szkolnictwie podstawowym, a także nadzorowały oraz znosiły nielegalne praktyki umieszczania dzieci romskich w klasach dla dzieci upośledzonych umysłowo;

15.   uważa za rzecz ważną, by w czasie nauki w szkole i na uczelni wyższej młodzież przygotowywana była do elastyczności na rynku pracy, mając na uwadze jego zmienność (wymagania pracodawców mogą ulegać nagłym zmianom);

16.   domaga się modernizacji i poprawy programów nauczania tak, aby odzwierciedlały one rzeczywistość dzisiejszych czasów pod względem społecznym, gospodarczym, kulturowym i technicznym i były blisko powiązane z przemysłem, biznesem i rynkiem pracy;

17.   wyraża jednak opinię, że reforma systemu oświaty powinna być nastawiona przede wszystkim na pełny i wieloaspektowy rozwój jednostki, kultywowanie poszanowania praw człowieka i sprawiedliwości społecznej, kształcenie ustawiczne mające na celu rozwój osobowy i awans zawodowy, ochronę środowiska oraz dobrobyt jednostki i społeczności; uważa, że w tym kontekście dostosowywanie nabywanej wiedzy do wymogów rynku jest niewątpliwie jednym z priorytetów systemów oświaty, ale nie ich głównym i zasadniczym celem;

18.   uważa, że szkoły powinny dążyć nie tylko do zwiększania szans na zatrudnienie, ale także do dawania wszystkim młodym ludziom możliwości rozwoju pełnego potencjału, zgodnie z ich osobistymi uzdolnieniami; podkreśla znaczenie stworzenia środowiska uczenia się, w którym młodzież może zdobywać podstawowe umiejętności demokratyczne pozwalające im na aktywne uczestnictwo w społeczeństwie obywatelskim;

19.   stwierdza, że wszystkie dzieci, od najmłodszych lat, powinny mieć możliwość zdobywania kompetencji w zakresie muzyki, sztuki, zdolności manualnych, fizycznych, społecznych i obywatelskich i dlatego wyraża zdecydowane przekonanie, że edukacja muzyczna, artystyczna oraz wychowanie fizyczne powinny stanowić obowiązkową część szkolnych programów nauczania;

20.   jest przekonany, że zgodnie z konkluzjami ze spotkania Rady Europejskiej w Barcelonie w 2002 r. dzieci powinny od najmłodszych lat uczyć się języków obcych; z zadowoleniem przyjmuje propozycję dotyczącą nowego celu, zgodnie z którym przynajmniej 80% uczniów w szkołach na poziomie gimnazjalnym powinno uczyć się przynajmniej dwóch języków obcych; podkreśla znaczenie kontynuacji nauczania języków obcych w szkołach wyższych w celu zapewnienia wysokiego poziomu kompetencji językowych wśród młodzieży; wzywa państwa członkowskie do rozważenia możliwości zatrudnienia większej liczby nauczycieli języków obcych, dla których języki te są językami ojczystymi;

21.   podkreśla znaczenie edukacji w zakresie technologii informacyjno-komunikacyjnych i znajomości mediów; uważa, że należy uczyć dzieci korzystania z nowych technologii komunikacyjnych i cyfrowych oraz ich zastosowań;

22.  22. docenia wkład kształcenia nieformalnego w przekazywanie młodzieży cennych umiejętności uzupełniających w stosunku do tych zdobywanych w szkołach, wzywa szkoły do bardziej intensywnej współpracy z podmiotami zajmującymi się kształceniem nieformalnym, takimi jak organizacje młodzieżowe;

Wysokiej jakości szkoły i nauczyciele o wysokim poziomie wykształcenia

23.   jest zdania, że każde dziecko ma prawo do dobrego kształcenia oraz że pierwszym i ważnym krokiem w kierunku zagwarantowania takiego kształcenia byłaby europejska karta praw ucznia;

24.   wzywa państwa członkowskie i odnośne władze regionalne, aby inwestowały w edukację przedszkolną, aby zagwarantowały wysokiej jakości instytucje przedszkolne i opieki nad dziećmi zatrudniające odpowiednio wykształconych nauczycieli i opiekunów, a także ich dostępność pod względem finansowym; popiera projekt nowego celu dotyczącego wskaźnika udziału w edukacji przedszkolnej;

25.   jest przekonany, że szkolnictwo publiczne powinno pozostać domeną finansowaną przede wszystkim ze środków państwowych, co przyczynia się do równości społecznej i integracji; z zadowoleniem przyjmuje jednak inicjatywy mające na celu nawiązanie owocnej współpracy z sektorem prywatnym i zbadanie potencjalnych nowych sposobów finansowania uzupełniającego;

26.   jest zdania, że publiczne placówki oświatowe znajdujące się w mniej korzystnej sytuacji finansowej, w szczególności w biedniejszych regionach UE, powinny otrzymać dodatkowe wsparcie;

27.   jest przekonany, że wysokiej jakości środowisko uczenia się, oferujące nowoczesną infrastrukturę, materiały i technologię jest warunkiem zapewnienia wysokiej jakości nauczania w szkołach;

28.   jest przekonany, że jakość i pozytywne wyniki nauczania wiążą się również z wysokimi wymaganiami i precyzją przy opracowywaniu programów nauczania, a także regularną oceną uczniów, których ocena ta powinna uczynić odpowiedzialnymi za osiągane postępy;

29.   wzywa państwa członkowskie do zapewnienia szkołom niezbędnej autonomii, aby mogły one znaleźć rozwiązania konkretnych problemów, które napotykają w lokalnym otoczeniu, a także do zapewnienia odpowiedniej elastyczności programów szkolnych, metod nauczania i systemów oceny, uznając potrzebę zapewnienia porównywalności systemów kwalifikacji w Europie;

30.   uważa, że ocena to użyteczne narzędzie poprawy jakości systemów oświaty; podkreśla jednak, że każdy system ewaluacji i oceny powinien mieć na celu nie tylko ilościowe wyniki i osiągnięcia uczniów, co doprowadziłoby do powstania społecznej hierarchii placówek oświatowych i systemów oświatowych "wielu prędkości", ale również powinien być ukierunkowany na sam system i stosowane metody, z wyraźnym uwzględnieniem szczególnego otoczenia społeczno-gospodarczego, w jakim funkcjonuje dana szkoła;

31.   jest przekonany, że jakość i pozytywne wyniki nauczania uzależnione są również w dużej mierze od autorytetu nauczyciela w klasie;

32.   uważa, że skład kadry nauczycielskiej powinien odzwierciedlać w jak największym stopniu rosnącą różnorodność europejskich społeczeństw, tak aby zapewniać wzorce osobowe wszystkim uczniom; w związku z tym zachęca do rozważenia konieczności zachęcenia większej liczby mężczyzn do wykonywania zawodu nauczyciela, zwłaszcza na poziomie szkoły podstawowej;

33.   wyraża przekonanie, że należy zapewnić zarówno wysokiej jakości wstępne kształcenie nauczycieli, oparte na teorii i praktyce, jak i spójny proces ich stałego rozwoju zawodowego oraz wsparcia w celu zapewnienia nauczycielom możliwości zdobywania umiejętności wymaganych w społeczeństwie opartym na wiedzy w całym cyklu ich kariery zawodowej; uważa, że strategie w zakresie kształcenia i rekrutacji nauczycieli powinny być tak zaprojektowane, aby przyciągać najzdolniejszych kandydatów i że nauczycielom należy zapewnić poziom uznania społecznego, status i wynagrodzenie odpowiadające znaczeniu ich zadań;

34.   zdecydowanie popiera umożliwienie jak największej liczbie uczniów i nauczycieli udziału w projektach związanych z mobilnością i partnerstwem szkół; podkreśla w tym względzie znaczenie programu Comenius; podkreśla potrzebę dalszego zmniejszenia obciążenia administracyjnego szkół pragnących w nim uczestniczyć; z zadowoleniem przyjmuje powstanie programu Comenius Regio; popiera propozycję ustanowienia nowego celu w zakresie mobilności;

35.   zaleca, aby nauczyciele, a zwłaszcza nauczyciele przedmiotów artystycznych, byli zachęcani do maksymalnego wykorzystywania europejskich i krajowych programów mobilności i aby mobilność stała się nieodłączną częścią ich szkolenia i kariery;

36.   zaleca zaangażowanie rodziców w życie szkolne oraz podnoszenie świadomości w zakresie potencjalnego wpływu warunków życia i zajęć pozaszkolnych na zdobywanie umiejętności i kompetencji w szkole, uznając, że niwelowanie nierówności w kształceniu wyłącznie za pomocą polityki kształcenia okazało się niepomyślne;

37.   zdecydowanie zaleca nawiązanie współpracy partnerskiej pomiędzy szkołą a społecznością lokalną w celu walki z problemem przemocy w szkołach, która może rozprzestrzenić się na ogół społeczeństwa;

38.   jest przekonany, że wszystkie szkoły powinny zachęcać do nabywania kompetencji demokratycznych poprzez wspieranie działalności rad uczniowskich i umożliwianie uczniom przyjęcia części odpowiedzialności za szkołę w partnerstwie z rodzicami, nauczycielami i radami szkół;

39.   apeluje o ścisłą współpracę pomiędzy państwami członkowskimi i Komisją, mającą sprzyjać wdrażaniu europejskiego systemu szkolnictwa w systemach oświatowych poszczególnych państw członkowskich; zwraca się do Komisji o uwzględnienie szkół europejskich w zakresie prac programu Eurydice;

40.  40. zachęca Komisję do regularnej analizy postępu będącego wynikiem obu wymienionych wyżej komunikatów w celu dokonania oceny wyników osiąganych przez systemy oświatowo-wychowawczych w UE, przy zwróceniu szczególnej uwagi na zdobywanie podstawowych umiejętności przez uczniów;

o
o   o

41.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich.

(1) Dz.U. C 142 z 14.6.2002, s. 1.
(2) Dz.U. L 327 z 24.11.2006, s. 45.
(3) Dz.U. L 394 z 30.12.2006, s. 10.
(4) Dz.U. C 300 z 12.12.2007, s. 1.
(5) Dz.U. C 319 z 13.12.2008, s. 20.
(6) Dz.U. C 98 E z 23.4.2004, s. 179.
(7) Dz.U. C 193 E z 17.8.2006, s. 333.
(8) Dz.U. C 219 E z 28.8.2008, s. 300.
(9) Dz.U. C 282 E z 6.11.2008, s. 131.
(10) Teksty przyjęte, P6_TA(2008)0422.
(11) Teksty przyjęte, P6_TA(2008)0625.

Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności