Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 17 grudnia 2009 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uruchomienia instrumentu elastyczności zgodnie z pkt 27 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (COM(2009)0660 – C7-0303/2009 – 2009/2207(BUD))

P7_TA(2009)0113 A7-0080/2009

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedłożony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2009)0660 – C7-0303/2009),

–   uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami(1), w szczególności jego pkt 27,

–   uwzględniając swoje pierwsze czytanie projektu budżetu ogólnego na rok 2010 w dniu 22 października 2009 r.(2),

–   uwzględniając oświadczenie przyjęte przez trzy instytucje dnia 2 kwietnia 2009 r. w sprawie finansowania europejskiego planu naprawy gospodarczej,

–   uwzględniając wyniki posiedzenia pojednawczego z dnia 18 listopada 2009 r.,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej (A7-0080/2009),

A.   mając na uwadze, że instytucje UE uważają za konieczne finansowanie drugiego etapu europejskiego planu naprawy gospodarczej,

B.   mając na uwadze, że w trakcie negocjacji akcesyjnych Bułgaria zobowiązała się do zamknięcia elektrowni jądrowej w Kozłoduju korzystając z pomocy finansowej Wspólnoty Europejskiej w okresie 2007-2009,

C.   mając na uwadze, że likwidacja elektrowni jądrowej w Kozłoduju będzie kontynuowana po 2009 r. i wymagała będzie środków w wysokości 300 000 000 EUR na okres 2010-2013,

D.   mając na uwadze, że na posiedzeniu pojednawczym w dniu 18 listopada 2009 r. obydwa organy władzy budżetowej postanowiły uruchomić instrument elastyczności w celu:

1.   zwraca uwagę na fakt, że pomimo przesunięcia środków z marginesów z 2009 i 2010 r. pułap poddziału 1a nie pozwolił na odpowiednie finansowanie europejskiego planu naprawy gospodarczej i likwidacji elektrowni jądrowej w Kozłoduju; w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje osiągnięte podczas postępowania pojednawczego porozumienie w sprawie uruchomienia w dla tych celów środków instrumentu elastyczności o wysokości 195 000 000 EUR;

2.   ubolewa nad faktem, że Komisja przedstawiła potrzeby finansowe związane z elektrownią w Kozłoduju dopiero w liście w sprawie poprawek nr 2/2010, tj. po pierwszym czytaniu w Parlamencie, podczas którego Parlament określił swoje priorytety dotyczące budżetu na 2010 r.; uważa, że późne przedstawienie wniosku, wywierając dodatkową presję na poddziale 1a, w znacznym stopniu wpłynęło na dynamikę negocjacji w sprawie budżetu na rok 2010 i zdolność Parlamentu do realizowania swoich politycznych priorytetów;

3.   uważa jednak za niezbędne pozostanie wiernym politycznym zobowiązaniom podjętym w Protokole dotyczącym warunków i ustaleń związanych z przyjęciem Bułgarii do Unii Europejskiej oraz, co za tym idzie, kontynuowanie finansowania likwidacji elektrowni jądrowej w Kozłoduju w 2010 r.;

4.   wskazuje, że dalsze przeznaczanie środków na likwidację elektrowni jądrowej w Kozłoduju w okresie 2011-2013 powinno odbywać się bez uszczerbku dla istniejących wieloletnich programów i działań;

5.   zatwierdza decyzję załączoną do niniejszej rezolucji;

6.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do podpisania decyzji wraz z przewodniczącym Rady oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

7.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wraz z załącznikiem Radzie i Komisji.

ZAŁĄCZNIK

DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie uruchomienia instrumentu elastyczności zgodnie z pkt 27 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. zawartego pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami(3), a w szczególności jego pkt 27 ust. 5,

uwzględniając wniosek Komisji,

STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:

Artykuł 1

W odniesieniu do ogólnego budżetu Unii Europejskiej na rok budżetowy 2010 instrument elastyczności jest wykorzystywany w celu zapewnienia kwoty 195 mln euro w postaci środków na zobowiązania w poddziale 1a.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Sporządzono w Strasburgu,

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

(1) Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1. (2) Teksty przyjęte P7_TA(2009)0051 oraz P7_TA(2009)0052). (3) Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 17 grudnia 2009 r. w sprawie zmienionego wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami w zakresie wieloletnich ram finansowych: finansowanie projektów w dziedzinie energetyki w kontekście europejskiego planu naprawy gospodarczej (COM(2009)0662 – C7-0305/2009 – 2009/2211(ACI))

P7_TA(2009)0114 A7-0085/2009

Parlament Europejski,

–   uwzględniając zmieniony wniosek Komisji przedłożony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2009)0662 – C7-0305/2009),

–   uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami z dnia 17 maja 2006 r.(1), a w szczególności pkt 21, 22, akapit pierwszy i drugi, i pkt 23 tego porozumienia,

–   uwzględniając decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 maja 2009 r. zmieniającą Porozumienie międzyinstytucjonalne w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami z dnia 17 maja 2006 r. w zakresie wieloletnich ram finansowych (2007-2013)(2),

–   uwzględniając swoje rezolucje z dnia 25 marca 2009 r. w sprawie śródokresowego przeglądu ram finansowych na lata 2007-2013(3) oraz z dnia 10 marca 2009 r. w sprawie wytycznych dotyczących procedury budżetowej na rok 2010(4),

–   uwzględniając oświadczenie Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji z dnia 2 kwietnia 2009 r. w sprawie finansowania europejskiego planu naprawy gospodarczej,

–   uwzględniając podsumowanie wniosków posiedzenia pojednawczego z dnia 18 listopada 2009 r.,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej (A7-0085/2009),

1.   zatwierdza wnioski posiedzenia pojednawczego z dnia 18 listopada 2009 r.;

2.   podkreśla, że osiągnięte porozumienie w sprawie przeglądu wieloletnich ram finansowych 2007-2013 (WRF) jest wynikiem pomyślnej współpracy międzyinstytucjonalnej w zakresie wychodzenia naprzeciw kryzysowi finansowemu i gospodarczemu, jakiego doświadczają państwa członkowskie UE, poprzez propagowanie solidarności w obszarze źródeł energii i objęcia obszarów wiejskich siecią szerokopasmową, a także poprzez wsparcie sektora rolnictwa; zwraca uwagę, że porozumienie to opiera się o zasady określone w wyżej wymienionym oświadczeniu tych trzech instytucji z dnia 2 kwietnia 2009 r.;

3.   wyraża zgodę na kompromis polityczny prowadzący do mobilizacji szeregu środków budżetowych przewidzianych w budżetowych ramach prawnych, w tym przegląd wieloletnich ram finansowych (WRF 2007-2013) na lata 2009 i 2010, a także skorzystanie z instrumentu elastyczności, aby umożliwić pełne finansowanie europejskiego planu naprawy gospodarczej w 2010 r.; wyraża zadowolenie z faktu, że żaden element finansowania tego planu nie został odłożony na 2011 r., zatem procedura budżetowa na rok 2011 nie ulegnie zmianie;

4.   odnotowuje, że po przeglądzie WRF 2007-2013 w celu sfinansowania europejskiego planu naprawy gospodarczej, marginesy dostępne w poddziałach 1a i 1b oraz działach 2 i 5 będą w 2010 r. wyjątkowo niskie, co pozostawi niewiele możliwości manewru w przypadku pojawienia się nieprzewidzianych potrzeb finansowych w przyszłym roku;

5.   zwraca uwagę, że sfinansowanie zamknięcia elektrowni jądrowej w Kozłoduju zostało zaplanowane na rok 2010, zaś zapotrzebowanie na pomoc finansową ze strony UE będzie trwać do 2013 r. i osiągnie kwotę 300 000 000 EUR, w tym kwotę udostępnioną w budżecie na 2010 r.; podkreśla, że finansowanie likwidacji elektrowni jądrowej w Kozłoduju nie może zagrażać finansowaniu programów i działań wieloletnich w ramach poddziału 1a;

6.   jest zdania, że WRF 2007-2013 nie odpowiadają potrzebom finansowym Unii Europejskiej; dlatego też apeluje do Komisji o niezwłoczne przedstawienie wniosku w sprawie przeglądu okresowego WRF 2007-2013;

7.   zatwierdza decyzję załączoną do niniejszej rezolucji;

8.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do podpisania decyzji wraz z przewodniczącym Rady oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

9.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wraz z załącznikiem Radzie i Komisji.

ZAŁĄCZNIK

DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

zmieniająca Porozumienie międzyinstytucjonalne w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami z dnia 17 maja 2006 r. w zakresie wieloletnich ram finansowych - finansowanie projektów w dziedzinie energetyki w kontekście europejskiego planu naprawy gospodarczej

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami(5), w szczególności pkt 21, 22, akapity pierwszy i drugi oraz pkt 23 tego porozumienia,

uwzględniając zmieniony wniosek Komisji,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Na budżetowym posiedzeniu pojednawczym w dniu 18 listopada 2009 r. Parlament Europejski, Rada i Komisja zawarły porozumienie w sprawie sposobów zapewnienia dodatkowego finansowania, w ramach europejskiego planu naprawy gospodarczej, projektów w dziedzinie energetyki i internetu szerokopasmowego, jak również inwestycji służących wsparciu działań związanych z nowymi wyzwaniami określonymi w kontekście śródokresowej oceny reformy wspólnej polityki rolnej z 2003 r. (ocena funkcjonowania)(6). Do celów tego finansowania konieczny jest przegląd wieloletnich ram finansowych na lata 2007-2013 zgodnie z pkt 21, 22 i 23 porozumienia międzyinstytucjonalnego w celu podniesienia pułapu środków na zobowiązania na 2010 r. w poddziale 1a o kwotę 1 779 mln EUR w cenach bieżących.

(2)  Podwyższenie pułapu na 2010 r. w poddziale 1a zostanie w pełni zrównoważone poprzez obniżenie pułapów środków na zobowiązania na 2009 r. w ramach poddziału 1a, 1b, 3a i działu 5 oraz pułapów środków na zobowiązania na 2010 r. w ramach poddziału 1a oraz działów 2 i 5.

(3)  W celu zachowania odpowiedniego stosunku między zobowiązaniami i płatnościami, zostaną zmienione roczne pułapy środków na płatności. Korekta będzie neutralna.

(4)  Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik I do porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami(7).

STANOWIĄ, CO NASTĘPUJE:

Artykuł

Załącznik I do porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami zastępuje się tekstem zamieszczonym w załączniku do niniejszej decyzji.

Sporządzono w Strasburgu,

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK

(1) Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1. (2) Dz.U. L 132 z 29.5.2009, s. 8. (3) Teksty przyjęte, P6_TA(2009)0174. (4) Teksty przyjęte, P6_TA(2009)0095 i P6_TA(2009)0096. (5) Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1. (6) COM(2008)0800, COM(2008)0859, COM(2009)0171 i Dz.U. L 132 z 29.5.2009, s. 8. (7) W tym celu kwoty wynikające z powyższego porozumienia przelicza się na ceny z 2004 r.

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 17 grudnia 2009 r. w sprawie projektu budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2010 po zmianach wprowadzonych przez Radę (wszystkie sekcje) (11902/2009 – C7-0127/2009 – 2009/2002(BUD)) oraz listów w sprawie poprawek nr 1/2010 (SEC(2009)1133 - 14272/2009 - C7-0215/2009), 2/2010 (SEC(2009)1462 – 16328/2009 - C7-0292/2009) oraz 3/2010 (SEC(2009)1635 – 16731/2009 - C7-0304/2009) do projektu budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2010

P7_TA(2009)0115 A7-0083/2009

Parlament Europejski,

–   uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art.314 ust. 9,

–   uwzględniając Protokół nr 2 zmieniający Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, załączony do traktatu z Lizbony, a w szczególności jego art. 3 i 5,

–   uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 272 ust. 1 – 6,

–   uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 177 ust. 1 – 6 oraz art. 106a,

–   uwzględniając decyzję Rady nr 2007/436/WE, Euratom z dnia 7 czerwca 2007 r. w sprawie systemu zasobów własnych Wspólnot Europejskich(1),

–   uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich(2),

–   uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami(3) (PMI), w szczególności wieloletnie ramy finansowe przedstawione w jego pierwszej części i określone w załączniku I,

–   uwzględniając projekt budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2010 przyjęty przez Radę w dniu 13 lipca 2009 r. (C7-0127/2009),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 22 października 2009 r. w sprawie projektu budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2010, Sekcja 3 – Komisja (C7–0127/2009) i list w sprawie poprawek nr 1/2010 (SEC(2009)1133- 14272/2009 - C7-0215/2009) do projektu budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2010(4),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 22 października 2009 r. w sprawie projektu budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2010, sekcja 1 – Parlament Europejski, sekcja 2 – Rada, sekcja 4 – Trybunał Sprawiedliwości, sekcja 5 – Trybunał Obrachunkowy, sekcja 6 – Komitet Ekonomiczno-Społeczny, sekcja 7 – Komitet Regionów, sekcja 8 – Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich, sekcja 9 – Europejski Inspektor Ochrony Danych (C7-0128/2009)(5),

–   uwzględniając list w sprawie poprawek nr 2/2010 (SEC(2009)1462 - 16328/2009 - C7-0292/2009) do projektu budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2010,

–   uwzględniając list w sprawie poprawek nr 3/2010 (SEC(2009)1635 - 16731/2009 - C7-0304/2009) do projektu budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2010 (sekcja 2 – Rada),

–   uwzględniając swoje poprawki i zmiany z dnia 22 października 2009 r. do projektu budżetu ogólnego(6),

–   uwzględniając modyfikacje poprawek wprowadzone przez Radę w dniu 18 listopada 2009 r. i zaproponowane modyfikacje projektu budżetu ogólnego przyjęte przez Parlament,

–   uwzględniając wyniki posiedzenia w sprawie porozumienia budżetowego, które odbyło się dnia 18 listopada 2009 r.,

–   uwzględniając oświadczenie Rady w sprawie wyników dyskusji na temat przyjętych przez Parlament poprawek i proponowanych zmian w projekcie budżetu ogólnego,

–   uwzględniając art. 75b − 75e Regulaminu Parlamentu Europejskiego,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej (A7-0083/2009),

Ogólny wynik postępowania w sprawie porozumienia budżetowego

1.   przypomina swoje priorytety polityczne dotyczące budżetu na 2010 r. przedstawione najpierw w rezolucjach z dnia 10 marca 2009 r. w sprawie wytycznych dotyczących procedury budżetowej na rok 2010 - sekcja 3 - Komisja i pozostałe sekcje, a następnie rozwinięte w rezolucjach z 22 października 2009 r. w sprawie projektu budżetu ogólnego na rok budżetowy 2010 - sekcja 3 - Komisja i pozostałe sekcje; podkreśla, że były to zasady przewodnie jego podejścia do porozumienia z Radą w sprawie budżetu na rok 2010 oraz oceny ram budżetowych na rok 2010;

2.   z zadowoleniem przyjmuje ogólne porozumienie w sprawie budżetu na rok 2010 osiągnięte podczas ostatniego tradycyjnego posiedzenia w sprawie porozumienia budżetowego z Radą dnia 18 listopada 2009 r. przed wejściem w życie Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, szczególnie pod względem finansowania europejskiego planu naprawy gospodarczej; podkreśla, że w związku z tym w ramach ustalonych pułapów wszystkie działy wieloletnich ram finansowych (WRF) dysponują bardzo małymi rezerwami w budżecie na 2010 r., co może być przyczyną trudności, jeżeli w roku 2010 będą miały miejsce nieprzewidziane wydarzenia wymagające wkładów budżetowych;

3.   przypomina, że od 2007 r. władza budżetowa kilka razy była zobligowana do dokonania przeglądu wieloletnich ram finansowych na lata 2007–2013 oraz porozumienia międzyinstytucjonalnego w celu zapewnienia odpowiednich środków budżetowych na finansowanie strategii politycznych, których nie przewidziano w ramach finansowych uzgodnionych w 2006 r., lub na które przewidziano zbyt mało środków;

4.   podkreśla, że rezerwy dostępne zgodnie z programowaniem finansowym opublikowanym przez Komisję w maju 2009 r. na lata budżetowe 2011–2013 są bardzo ograniczone; podkreśla, że uniemożliwi to instytucjom podejmowanie nowych istotnych inicjatyw politycznych w dziedzinach określonych przez nowo wybranego przewodniczącego Komisji jako priorytetowe, takich jak na przykład zmiany klimatyczne lub strategia UE na rok 2020; podkreśla ponadto, że po wejściu w życie traktatu z Lizbony wiele strategii politycznych zostanie wzmocnionych na szczeblu UE, co będzie oznaczać potrzebę dodatkowych funduszy z UE; wobec tego wzywa nową Komisję do opublikowania – jak tylko będzie to możliwe – sprawozdania na temat funkcjonowania porozumienia międzyinstytucjonalnego (PMI), zgodnie z zawartą w nim deklaracją nr 1, a także do dokonania korekty, przeglądu i zmiany aktualnych wieloletnich ram finansowych 2007–2013, w tym ich przedłużenia do 2015/2016 r.;

5.   przypomina, że Komisja powinna również zainicjować opracowywanie następnych wieloletnich ram finansowych, przewidziane w deklaracji nr 3 porozumienia międzyinstytucjonalnego, w celu zapoczątkowania otwartej debaty publicznej na temat następnych wieloletnich ram finansowych;

6.   ubolewa nad faktem braku gotowości ze strony Rady na podwyższenie środków finansowych w celu dalszego wsparcia potrzeb UE w walce z kryzysem w ramach obowiązujących już programów w poddziale 1a "Konkurencyjność na rzecz wzrostu i zatrudnienia"; uważa, że dział ten powinien zostać gruntownie przeanalizowany i w razie potrzeby poddany rewizji, aby zapewnić, że wypełni on wyznaczone mu cele w przyszłości;

7.   przypomina uzgodnione wspólne oświadczenia załączone do niniejszej rezolucji; uwzględnił je w trakcie przygotowywania poprawek do projektu budżetu na drugie czytanie;

8.   w kwestii łącznych kwot określa ostateczny poziom środków na zobowiązania w wysokości 141 452 827 822 EUR, co stanowi 1,2 % DNB UE; określa łączny poziom płatności w wysokości 122 937 000 000  EUR, co odpowiada 1,04 % DNB UE; zwraca uwagę na pozostawiony znaczny margines w wysokości 11 220 000 000 EUR poniżej pułapu przewidzianego na płatności w WRF na 2010 r.;

9.   jest zdania, że poziom płatności nie przyczynia się do zmniejszenia rozbieżności pomiędzy poziomem zobowiązań i płatności; wyraża zaniepokojenie z powodu wpływu, jaki mógłby mieć na rozwój łącznych niespłaconych zobowiązań (reste à liquider - RAL), które zgodnie ze sprawozdaniem Trybunału Obrachunkowego za rok 2008 wynoszą 155 mld euro, oraz potrzebę odwrócenia tej tendencji w budżetach na przyszłe lata;

10.   przypomina oświadczenie Rady z dnia 10 lipca 2009 r., w którym zwraca się ona do Komisji o przedłożenie budżetu korygującego, gdyby środki na płatności zapisane w budżecie na 2010 rok okazały się niewystarczające, aby pokryć wydatki w ramach poddziału 1a (Konkurencyjność na rzecz wzrostu i zatrudnienia), poddziału 1b (Spójność na rzecz wzrostu i zatrudnienia), działu 2 (Gospodarowanie zasobami naturalnymi i ich ochrona) i działu 4 (UE jako partner globalny);

11.   przyjął do wiadomości pismo Komisji w sprawie wykonalności dotyczące poprawek do projektu budżetu przyjętego przez Parlament w pierwszym czytaniu; postanawia utworzyć nowe pozycje budżetowe dotyczące zmian klimatu, karty drobnej przedsiębiorczości oraz strategii UE dla Morza Bałtyckiego; postanowił wziąć pod uwagę niektóre komentarze Komisji w drugim czytaniu budżetu; postanawia jednak pozostać przy swoich decyzjach z pierwszego czytania;

Europejski plan naprawy gospodarczej

12.   podkreśla, że finansowanie drugiego etapu europejskiego planu naprawy gospodarczej było priorytetem Parlamentu; przypomina, że dokonał zmian projektu budżetu Rady w tym duchu, dając impuls wzrostowi gospodarczemu, konkurencyjności, spójności i ochronie zatrudnienia; wzywa Komisję do zapewnienia pełnej spójności wszystkich projektów, które mają być finansowane w ramach planu odnowy, z przepisami UE w zakresie ochrony środowiska naturalnego;

13.   z zadowoleniem przyjmuje porozumienie z Radą w sprawie europejskiego planu naprawy gospodarczej jako kluczowego celu budżetu na rok 2010, zwłaszcza że umożliwiło ono realizację drugiego etapu finansowania w 2010 r. potwierdzając, że budżet UE to narzędzie pomagające pokonać niedawny kryzys gospodarczy; podkreśla, że działania Parlamentu miały na celu postawienie na pierwszym miejscu obywateli, udowadniając, że Unia Europejska nie jest źródłem problemu, lecz może pomóc w znalezieniu rozwiązania; z zadowoleniem przyjmuje fakt zastosowania narzędzi przewidzianych w PMI w celu zapewnienia sfinansowania go, zwłaszcza pkt 21 − 23 i zastosowania instrumentu elastyczności przewidzianego w pkt 27 PMI; przypomina w tym kontekście, że w pierwszym czytaniu Rada nie przedstawiła swej propozycji w tej kwestii;

Traktat lizboński

14.   zatwierdza wspólne oświadczenie w sprawie ciągłości procedury budżetowej na 2010 r., uzgodnione przez Parlament Europejski, Radę i Komisję podczas posiedzenia pojednawczego dotyczącego budżetu z dnia 18 listopada 2009 r., zgodnie z którym to oświadczeniem te trzy instytucje przyjmują wyniki uprzednich decyzji podjętych na różnych etapach procedury budżetowej, tak jakby podjęte one zostały w ramach uprawnień nadanych tym instytucjom przez traktat lizboński;

15.   podkreśla konieczność zagwarantowania UE odpowiednich środków finansowych, aby mogła ona skutecznie opracowywać środki odpowiadające aktualnym oraz nowym potrzebom w dziedzinie wdrażania nowych strategii politycznych związanych z traktatem lizbońskim; zwraca się do Komisji o uwzględnienie podjętych zobowiązań budżetowych oraz ich wieloletnich konsekwencji budżetowych w procesie przedkładania wniosków dotyczących korekty, przeglądu i zmiany aktualnych wieloletnich ram finansowych 2007–2013 okresowego oraz finansowania nowych strategii związanych z traktatem lizbońskim; wzywa nową Komisję do wyraźnego zobowiązania się do realizacji tego wniosku;

16.   zwraca uwagę, że postanowienia w sprawie finansowania Rady Europejskiej na rok budżetowy 2010 zostały już podjęte; przypomina, że musi powstać nowa sekcja poświęcona finansowaniu jej, zgodnie z art. 316 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

17.   przypomina rezolucję w sprawie środków przejściowych mających zastosowanie do procedury budżetowej po wejściu w życie traktatu lizbońskiego; podkreśla, że nie powinny one odbiegać od zasad budżetowych ustalonych dla rocznej procedury budżetowej; proponuje rozpatrzenie wszystkich zmian do rozporządzenia finansowego w tym samym czasie, podczas trzyletniego przeglądu rozporządzenia w 2010 r.;

Poddział 1a

18.   z zadowoleniem przyjmuje finansowanie zamknięcia elektrowni jądrowej w Kozłoduju w 2010 r. za pomocą instrumentu elastyczności; przypomina, że pierwotnie nie przewidziano tej kwestii w obecnych wieloletnich ramach finansowych; uważa jednak, że kwestia ta, będąca nową pozycją budżetową, zasługuje na odpowiednie wieloletnie rozwiązanie finansowe, które należy zapewnić w kontekście przyszłych propozycji budżetowych;

19.   ubolewa nad dodatkowymi cięciami, których Rada dokonała w pozycjach wspierających strategię lizbońską, która opiera się na decyzji Rady Europejskiej; zwraca uwagę, że jest to sprzeczne z tym, co powinno zostać zrobione, aby zaradzić obecnemu kryzysowi gospodarczemu; zamierza zatem wesprzeć te pozycje, choćby w ograniczonym stopniu;

20.   wzywa do pełnego wykorzystania środków dostępnych na działania i strategie polityczne w poddziale 1a, które sprzyjają trwałemu wzrostowi i tworzeniu miejsc pracy, w tym nowych zielonych miejsc pracy, oraz oferują rozwiązanie problemów, z którymi borykają się obywatele Europy zapewniając większe gwarancje podaży energii, zwiększając pomoc na badania i innowacje, w szczególności w odniesieniu do technologii energii czystej i odnawialnej, promując małe i średnie przedsiębiorstwa i wspierając proces uczenia się przez całe życie; przypomina o znaczeniu zdecydowanej poprawy wdrażania programów ramowych i wzywa Komisję do podjęcia działań w związku z problemami związanymi z wdrażaniem tych programów na podstawie uwag Parlamentu wyrażonych w ustępach 113-123 jego rezolucji dotyczącej absolutorium dla Komisji za rok 2007(7), w szczególności uproszczając procedury odzyskiwania środków poprzez zastosowanie odpowiednich procedur ryczałtowych i branie pod uwagę dobrej wiary i uzasadnionych oczekiwań beneficjentów;

Poddział 1b

21.   ubolewa nad faktem, że Rada dokonała cięć budżetowych w okresie, kiedy fundusze strukturalne i spójności mogłyby być wykorzystywane do pobudzenia trwałego wzrostu i ożywienia gospodarczego oraz jest tym działaniem Rady zaskoczony; przypomina, że zwiększył płatności w głównych liniach budżetowych, aby stymulować realizację polityki strukturalnej w państwach członkowskich, tak aby wesprzeć naprawę gospodarczą z korzyścią dla wszystkich obywateli Europy;

22.   jest zaniepokojony niskim poziomem realizacji płatności dotyczących ramowych programów w zakresie badań w 2009 r. oraz zamierza w konstruktywnym duchu monitorować ich realizację w 2010 r.; z tego względu wzywa Komisję do kontynuowania dobrej współpracy w ramach monitorowania tych programów;

23.   zwraca uwagę, że obecne słabe wdrożenie polityki strukturalnej i polityki spójności wynika głównie z niewielkiej elastyczności w systemie skomplikowanych zasad i wymogów Komisji i państw członkowskich;

24.   z zadowoleniem przyjmuje wspólną deklarację wzywającą do uproszczenia funduszy strukturalnych i spójności i bardziej ukierunkowanego ich wykorzystania w celu przezwyciężenia skutków kryzysu gospodarczego; przypomina, że można w tym celu dostosować programy operacyjne i dokonać ich przeglądu przeglądu przy jednoczesnym położeniu większego nacisku na rozsądniejsze wykorzystanie tych funduszy w celu wspierania europejskich i krajowych strategii politycznych dotyczących walki ze zmianami klimat;

Dział 2

25.   z zadowoleniem przyjmuje porozumienie z Radą w sprawie dodatkowego wsparcia dla dotkniętego obecnie kryzysem sektora produkcji mleka, które to wsparcie wyniesie 300 mln EUR, jak proponował Parlament; uważa, że poparcie Rady jest zastosowaniem "ducha traktatu z Lizbony", ponieważ postawi ono Parlament na równiej stopie wobec wydatków na rolnictwo; ubolewa nad tym, że nie utrzymano wniosku Parlamentu w sprawie utworzenia stałego funduszu mleczarskiego UE, który stanowiłby wsparcie dla tego sektora w okresie jego modyfikacji; wnosi jednak o to, aby Komisja ponownie rozpatrzyła konieczność alternatywnych lub dalszych środków w świetle rozwoju rynku oraz jeszcze raz przeanalizowała sprawozdanie grupy ekspertów wysokiego szczebla ds. mleka w celu wsparcia producentów mleka w procesie restrukturyzacji; ponawia wezwanie do utworzenia linii budżetowej wprowadzającej stały fundusz mleczarski;

26.   przypomina, że, jak pokazuje konferencja kopenhaska, która odbędzie się w grudniu 2009 r., walka ze zmianami klimatycznymi pozostanie jednym z priorytetów Unii Europejskiej; uważa jednak, że priorytetowe znaczenie tej kwestii nie jest wystarczająco odzwierciedlone w budżecie UE i w związku z tym zamierza położyć większy nacisk na tą kluczową strategię polityczną; wzywa nową Komisję, by w następstwie konferencji w sprawie zmian klimatycznych przedłożyła propozycję finansowania;

Poddział 3a

27.   uznaje fakt, że obywatele pragną bezpiecznej Europy, i z zadowoleniem przyjmuje podwyższenie poziomu środków w tym poddziale w porównaniu z budżetem na 2009 r.; uznaje fakt, że wszystkie kraje w Unii stoją w obliczu wielu wyzwań w odniesieniu do polityk objętych tym poddziałem;

28.   podkreśla znaczenie udostępnienia dalszych funduszy w budżecie UE na zarządzanie legalną imigracją i na zapewnienie integracji obywateli krajów trzecich, a równocześnie na zajęcie się problemem imigracji nielegalnej ‐ przy pełnym poszanowaniu podstawowych praw człowieka i porozumień międzynarodowych ‐ oraz wzmocnienie ochrony granic, w tym umocnienie Europejskiego Funduszu Powrotów Imigrantów oraz Europejskiego Funduszu na rzecz Uchodźców w celu ułatwienia solidarności pomiędzy państwami członkowskimi;

Poddział 3b

29.   przypomina, że poddział 3b obejmuje kluczowe dziedziny polityki, mające bezpośredni wpływ na codzienne życie obywateli Europy; nie zgadza się z cięciami Rady w tym poddziale i popiera podejście specjalistycznych komisji podkreślające zasadność zwiększenia środków;

Dział 4

30.   ponownie daje wyraz poważnym obawom związanym z wąskim polem manewru będącym wynikiem notorycznego niedofinansowania działu znajdującego się pod ciągłą presją kryzysów występujących w krajach trzecich;

31.   wzywa Radę Europejską do powstrzymania się od podejmowania dalekosiężnych zobowiązań politycznych wymagających większej pomocy finansowej UE bez jednoczesnego zapewnienia niezbędnych środków finansowych, jeżeli pozostają one w jawnej sprzeczności z wysokością dostępnych rocznych pułapów obecnych wieloletnich ram finansowych;

32.   podkreśla znaczenie UE we wspieraniu krajów rozwijających się w ich walce ze zmianami klimatu; zwraca uwagę na konkluzje Rady Europejskiej z dnia 10 oraz 11 grudnia 2009 r., zgodnie z którymi Unia Europejska i jej państwa członkowskie są gotowe przeznaczyć na ten cel kwotę 2,4 mld EURO rocznie w latach 2010-2012, która powinna zostać jak najszybciej uruchomiona; podkreśla jednak potrzebę informacji w zakresie udziału i wsparcia z budżetu UE w latach 2011 i 2012.; podkreśla, że fundusze na ten cel powinny pochodzić z dodatkowych źródeł, a nie z cięć w obrębie istniejącej już pomocy na rzecz rozwoju, aby UE była w stanie spełnić swoje zobowiązanie do realizacji milenijnych celów rozwoju;

33.   z zadowoleniem przyjmuje utworzenie Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych, która niezwłocznie musi zostać poddana kontroli parlamentarnej, zarówno w kwestii budżetu, jak i kontroli budżetowej; w związku z tym podkreśla konieczność wszechstronnego i szybkiego zakomunikowania ogólnej strategii wdrożenia Służby Działań Wewnętrznych, w tym planów jej przyszłej współpracy z Parlamentem oraz przewodniczącym Rady, a także szacunków kosztów personelu i kosztów administracyjnych oraz innych wymogów, jak również potencjalnych oszczędności w związku z efektem synergii wynikającym ze wspólnego korzystania z pomieszczeń i personelu;

34.   wzywa nową Komisję, aby jak najszybciej uwzględniła powyższe kwestie w rozwiązywaniu problemów w ramach działu 4 w związku z proponowaną rewizją wieloletnich ram finansowych na lata 2007-2013;

35.   nadal liczy na wsparcie procesu pokojowego w Palestynie i potrzeb w zakresie odbudowy w Strefie Gazy; wzywa Komisję do powiadomienia o podjętych przez nią działaniach na rzecz minimalizacji ryzyka, że projekty i programy finansowane z tej linii budżetowej zostaną wykorzystane przez organizacje terrorystyczne lub do przeprowadzenia zamachów terrorystycznych albo im przekazane, lub na rzecz zminimalizowania nieudolnej biurokracji oraz do sprecyzowania, czy część pomocy przeznaczona jest na odbudowę budynków i infrastruktury sfinansowanych wcześniej przez Unię lub jej państwa członkowskie i uszkodzonych w trakcie działań zbrojnych;

36.   uważa, że zapewnienie dostaw energii jest kwestią kluczową dla Unii; w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje podpisanie przez wszystkie uczestniczące kraje projektu Nabucco i oczekuje od nich konsekwentnej postawy przy rozpatrywaniu innych projektów, które mogłyby zagrozić Nabucco;

37.   podkreśla konieczność przydzielenia dostatecznych środków finansowych na strategię UE w zakresie Morza Bałtyckiego w celu sfinansowania działań, które nie mogą być finansowane z innych linii budżetowych (koordynacja, informacja i projekty pilotażowe w ramach któregokolwiek z czterech filarów planu działania);

Dział 5 i inne sekcje

38.   z zadowoleniem przyjmuje porozumienie osiągnięte w sprawie działu 5, które powinno chronić administracyjne funkcjonowanie instytucji UE i jednocześnie przyczynić się do ukończenia finansowania europejskiego planu naprawy gospodarczej, poprzez przesunięcie kwoty 126,5 mln EUR;

39.   podkreśla jednocześnie, że ograniczone rezerwy działu 5 na 2010 r., wynikające po części z tego przesunięcia środków, spowodują, że instytucje będą musiały bardzo rygorystycznie zarządzać budżetem w 2010 r. w celu wykorzystania dostępnych środków w sposób ostrożny i oszczędny;

40.   zgadza się, że pierwszeństwo w wykorzystaniu dostępnej rezerwy powinno mieć finansowanie wszelkich dodatkowych wydatków bezpośrednio związanych z wejściem w życie Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, ale dopiero po dogłębnej analizie obecnych środków i potrzeb oraz możliwości wszystkich późniejszych oszczędności przez wszystkie instytucje;

41.   odnotowuje fakt, że przyjmując list w sprawie poprawek nr 3/2010 dotyczący sekcji 2 (Rada) uzgodniono sumę 23,5 mln EUR, pozostawiając rezerwę w dziale 5 na 2010 r., opiewającą na 72 mln EUR. ubolewa, że Rada przedstawiła ten wniosek bez rozpatrzenia administracyjnych wymogów wszystkich instytucji i przed przeprowadzeniem ich wszechstronnego przeglądu;

42.   w związku z tym zwraca uwagę na wspólne oświadczenie osiągnięte w sprawie działu 5, w którym uwzględniono ww. punkty i które posłuży za podstawę zapewnienia koniecznego finansowania wszelkich dodatkowych potrzeb Parlamentu oraz innych instytucji; podkreśla, że motywem takiego działania powinny być wyłącznie nowe funkcje wynikające z traktatu, a przeprowadzone może ono zostać jedynie po dogłębnej analizie wykorzystania i potencjalnego przeorganizowania aktualnych zasad i stanowisk; w odniesieniu do własnej sekcji budżetu oraz do owych potencjalnych dodatkowych potrzeb podkreśla również konieczność osiągnięcia sprawiedliwego podziału środków pomiędzy sekretariat ogólny, grupy polityczne a posłów;

43.   wzywa wszystkie instytucje do pokrycia, w miarę możliwości, wszystkich potrzeb administracyjnych wynikających ze zmian wysokości wynagrodzeń i emerytur w ramach środków zapisanych w budżecie dla każdej sekcji;

44.   z radością przyjmuje wspólne oświadczenie w sprawie polityki w zakresie budynków i ponownie podkreśla, że obszar ten, który składa się na znaczną część wydatków administracyjnych UE, ma wielkie znaczenie dla zapewnienia skutecznego i przejrzystego wykorzystania dostępnych środków; wzywa organy wykonawcze wszystkich instytucji do niezwłocznego wdrożenia uzgodnionych zasad;

45.   w ramach własnej sekcji budżetu zamierza dokładnie śledzić kwestie związane m.in. z uzgodnionym przesłuchaniem na temat zasobów przeznaczonych na wewnętrzne działania informacyjne (wykorzystanie wydanych środków), a także włączyć w to "zarządzanie wiedzą" jak również wszystkie istotne kwestie dotyczące Domu Historii Europejskiej, w tym sprawę ewentualnego współfinansowania i współpracy nad tym projektem; przypomina w związku z tym o porozumieniu osiągniętym na spotkaniu pojednawczym w sprawie budżetu wewnętrznego;

46.   postanawia w pełni przywrócić swoje stanowisko z pierwszego czytania dotyczące "innych instytucji", z przyczyn wyrażonych już w rezolucji w sprawie pierwszego czytania;

Projekty pilotażowe i działania przygotowawcze

47.   uważa projekty pilotażowe i działania przygotowawcze za niezbędny instrument Parlamentu w inicjowaniu nowych strategii politycznych na rzecz obywateli Europy; postanowił wykorzystać całkowite kwoty przewidziane w PMI na projekty pilotażowe (do 40 mln EUR w każdym roku budżetowym), ale pozostawić margines na działania przygotowawcze (do 100 mln EUR w PMI, z czego maksymalnie 50 mln EUR można przeznaczyć na nowe działania przygotowawcze);

48.   przyznał priorytetowe znaczenie realizacji projektów pilotażowych i działań przygotowawczych kontynuowanych drugi lub trzeci rok; zamierza ściśle monitorować realizację tych i nowo utworzonych projektów i działań w roku budżetowym 2010;

o
o   o

49.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do stwierdzenia, że budżet został ostatecznie przyjęty, oraz do zapewnienia jego publikacji w Dzienniku Urzędowym;

50.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie Europejskiej, Radzie, Komisji, Trybunałowi Sprawiedliwości, Trybunałowi Obrachunkowemu, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu, Komitetowi Regionów, Europejskiemu Rzecznikowi Praw Obywatelskich oraz Europejskiemu Inspektorowi Ochrony Danych, jak również innym zainteresowanym organom.

ZAŁĄCZNIK 1

OŚWIADCZENIA ZATWIERDZONE NA POSIEDZENIU POJEDNAWCZYM W DNIU 18 LISTOPADA 2009 R.

Wspólne oświadczenie dotyczące ciągłości procedury budżetowej na rok 2010

"Parlament Europejski, Rada i Komisja odnotowują, że do 30 listopada 2009 r. procedura budżetowa na rok 2010 przebiega zgodnie z postanowieniami traktatu nicejskiego.

Wraz z wejściem w życie traktatu lizbońskiego 1 grudnia 2009 r. procedura zostanie zakończona stwierdzeniem przewodniczącego Parlamentu Europejskiego, że budżet został ostatecznie przyjęty, zgodnie z art. 314 ust. 9 utworzonym w tym Traktacie.

Wszystkie trzy instytucje uważają, że procedura budżetowa stanowi continuum na mocy dwóch wyżej wymienionych Traktatów; w związku z tym zgadzają się, że etapy procedury zakończone na mocy traktatu nicejskiego stanowią ukończone etapy procedury w rozumieniu art. 314 utworzonego w traktacie lizbońskim.

W związku z tym przejściem trzy instytucje uważają, że porozumienie osiągnięte przez Parlament Europejski i Radę w trakcie posiedzenia pojednawczego w dniu18 listopada 2009 r., po którym nastąpiło drugie czytanie w Radzie, na temat budżetu na rok 2009 i budżetu na rok 2010, oraz wyniki drugiego czytania w Parlamencie Europejskim, można w istocie uznać za porozumienie w sprawie wspólnego projektu budżetu w rozumieniu art. 314 TFUE, w całkowitej zgodności z wieloletnimi ramami finansowymi."

ZAŁĄCZNIK 2

Wspólne oświadczenie dotyczące polityki instytucji i organów UE w zakresie budynków

"Parlament Europejski i Rada przywołują swoje odnośne konkluzje w sprawie sprawozdania specjalnego nr 2/2007 Trybunału Obrachunkowego dotyczącego wydatków instytucji na budynki i, przyjmując do wiadomości fakt, że koszty budynków stanowią istotną część ogólnych wydatków administracyjnych instytucji UE, potwierdzają, że należyte zarządzanie finansami w odniesieniu do wydatków związanych z budynkami ma podstawowe znaczenie

Potwierdzają znaczenie skutecznej współpracy międzyinstytucjonalnej w tej dziedzinie i zwracają się do instytucji o dalsze zacieśnianie takiej współpracy oraz, w stosownych przypadkach, bez zakłócania funkcjonowania poszczególnych instytucji, o wspólne korzystanie z obiektów. Z zadowoleniem przyjmują działania już podjęte w tej kwestii przez instytucje.

Podkreślają, że opracowanie średnio- do długoterminowych strategii w zakresie budynków ma kluczowe znaczenie z punktu widzenia zasad właściwego planowania i należytego zarządzania finansami.

Parlament Europejski podkreśla, że przejrzyste procedury, które można kontrolować, są niezwykle ważne dla wypracowania skutecznych i efektywnych rozwiązań i należytego zarządzania finansami.

Zachęcają instytucje do dalszego stosowania i intensyfikowania środków związanych z efektywnością energetyczną w swoich budynkach, w tym do uzyskiwania certyfikacji zgodnie z normami środowiskowym, jeżeli jest to stosowne i wykonalne z uwzględnieniem zasobów, którymi dysponują; z dużym zadowoleniem przyjmują tak że już osiągnięty pod tym względem postęp.

W odniesieniu do przepisów rozporządzenia finansowego, zwłaszcza konsultacji zgodnie z art. 179, przywiązują wielką wagę do otrzymywania – w stosownym terminie – wszelkich informacji dotyczących projektu, wymaganych do podejmowania decyzji. Niezależnie od formalnych terminów, informacje te należy udostępniać w taki sposób, aby oba organy władzy budżetowej mogły ustalić swoje stanowiska bez presji czasu. Informacje te powinny zawierać oszacowanie potrzeb oraz analizy kosztów i korzyści różnych opcji działania, przedstawiać warianty wynajmu lub zakupu oraz przejrzyste dane dotyczące alternatywnych możliwości finansowania, długoterminowe skutki finansowe i stwierdzenie zgodności z wieloletnimi ramami finansowymi.

Z zadowoleniem przyjmują prace podjęte przez Komisję nad znalezieniem alternatywnych metod finansowania i oczekują przedstawienia sprawozdania.

Apelują do sekretarzy generalnych instytucji o przedstawianie wszechstronnych informacji na temat kwestii związanych z budynkami wraz z prezentacją wstępnego projektu budżetu/szacunków.

Przyjmując do wiadomości specyficzne potrzeby każdej z instytucji i szczególny charakter każdego projektu, zwracają się jednak do instytucji o kontynuowanie prac służących harmonizacji tych informacji za pomocą wspólnych definicji i wskaźników, aby umożliwić porównania powierzchni budynków i kosztów związanych z budynkami, w tym jednakowego postrzegania metody obliczania rocznych kosztów nieruchomości w rozbiciu na cały okres ich użytkowania. W tym kontekście z satysfakcją odnotowują porozumienie w sprawie wspólnych wytycznych dotyczących określenia i zmierzenia powierzchni budynków, które zostało niedawno osiągnięte przez międzyinstytucjonalne grupy robocze.

Przypominają, że w stosownych przypadkach powyższe uwagi mają w równym stopniu zastosowanie do szczególnej sytuacji agencji wykonawczych i agencji zdecentralizowanych.

Odnotowują doskonałą współpracę między instytucjami a administracjami przyjmujących państw członkowskich."

ZAŁĄCZNIK 3

Wspólne oświadczenie dotyczące uproszczenia i lepiej ukierunkowanego wykorzystania funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności w kontekście kryzysu gospodarczego

"Parlament Europejski i Rada przywołują wspólne oświadczenia trzech instytucji z listopada 2008 roku i kwietnia 2009 roku w sprawie realizacji polityki spójności oraz podkreślają, że potrzebne są dalsze działania na rzecz przyspieszenia realizacji funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności. Odnotowują, że tempo zatwierdzania systemów zarządzania i kontroli oraz głównych projektów stopniowo się zwiększa, uważają jednak, że zatwierdzanie to odbywało się zbyt powoli. Apelują do Komisji, by prowadziła dalsze działania na rzecz uproszczenia procedur wykonawczych w ścisłej współpracy z państwami członkowskimi, a także, w szczególności, by zintensyfikowała zatwierdzanie głównych projektów i w ten sposób przyspieszyła płatności.

Parlament Europejski i Rada są zdania, że można by zmobilizować wszystkie możliwości, jakie stwarza wykorzystanie funduszy strukturalnych, w celu prowadzenie lepiej ukierunkowanych działań ułatwiających radzenie sobie ze skutkami kryzysu gospodarczego, a w szczególności działań na rzecz wzrostu gospodarczego i konkurencyjności oraz ograniczania utraty miejsc pracy. Parlament Europejski i Rada podkreślają, że możliwość dostosowania i zmiany programów operacyjnych istnieje już na mocy obowiązującego rozporządzenia. Parlament Europejski i Rada apelują do Komisji, aby za pomocą skutecznych i sprawnych procedur umożliwiała składanie takich wniosków przez państwa członkowskie. Ponadto Parlament Europejski przypomina, jak ważne jest pełne i skuteczne wykorzystanie dostępnych środków finansowych".

ZAŁĄCZNIK 4

Wspólne oświadczenie dotyczące działu 5

"Odnotowując, ze przyjęcie listu nr 3/2010 w sprawie poprawek dotyczącego sekcji II – Rada – na finansowanie Rady Europejskiej w 2010 roku na kwotę 23,5mln EUR pozostaje bez uszczerbku dla wykorzystania marginesu w dziale 5, który nadal wynosi 72 mln EUR, Parlament Europejski, Rada i Komisja zgadzają się, że zważywszy na niewielki margines w dziale 5 w 2010 roku oraz potrzebę zapewnienia pełnego finansowania Europejskiego planu naprawy gospodarczej, znaczenie priorytetowe wykorzystania dostępnego marginesu w dziale 5 należy nadać sfinansowaniu dodatkowych wydatków wynikających bezpośrednio z wejścia w życie traktatu lizbońskiego. W tym kontekście trzy instytucje będą dążyć do pokrycia wszystkich potrzeb administracyjnych związanych z wynagrodzeniem personelu ze środków zapisanych w ich odnośnych sekcjach budżetu na rok 2010.

Parlament Europejski i Rada apelują do pozostałych instytucji o to, aby dołożyły wszelkich starań w celu sfinansowania potrzeb administracyjnych związanych z wynagrodzeniem ich personelu ze środków zapisanych w ich odnośnych sekcjach budżetu na rok 2010. Wnioski o dodatkowe środki będą rozpatrywane dopiero wtedy, gdy instytucje te udowodnią, że wyczerpane zostały wszystkie możliwości wewnętrznego przesunięcia środków".

ZAŁĄCZNIK 5

Jednostronne oświadczenie Komisji w sprawie likwidacji elektrowni jądrowej w Kozłoduju

Komisja przyjęła do wiadomości, że Parlament Europejski poruszył kwestię wieloletnich konsekwencji budżetowych proponowanego nowego aktu prawnego na rzecz kontynuacji finansowania likwidacji elektrowni jądrowej w Kozłoduju do 2013 r.

W swojej ocenie funkcjonowania porozumienia międzyinstytucjonalnego Komisja również weźmie pod uwagę te konsekwencje.

WSPÓLNA DEKLARACJA

Środki przejściowe mające zastosowanie do procedury budżetowej po wejściu w życie traktatu lizbońskiego

"Parlament Europejski, Rada i Komisja, zwane dalej łącznie "instytucjami", uzgodniły co następuje:

1.  Celem niniejszej deklaracji jest uzgodnienie środków przejściowych niezbędnych, by zapewnić ciągłość działania UE i płynne przejście do nowych ram prawnych dotyczących procedury budżetowej, a wynikających z wejścia w życie traktatu lizbońskiego.

2.  Te środki przejściowe będą miały zastosowanie do czasu ustanowienia odpowiednich zasad we właściwych ramach prawodawczych.

3.  Niniejsza deklaracja nie zmienia odnośnych uprawnień budżetowych instytucji, określonych w Traktacie i prawodawstwie wtórnym.

I.HARMONOGRAM PROCEDURY BUDŻETOWEJ

4.  Instytucje potwierdzają, że zamierzają przeprowadzić rozmowy trójstronne na temat priorytetów budżetowych danego roku, w odpowiednim czasie przed przyjęciem projektu budżetu przez Komisję, nie później niż w kwietniu.

5.  Instytucje uzgadniają, że następujący harmonogram, opracowany na podstawie obecnego pragmatycznego harmonogramu i wymogów nowej procedury, będzie miał zastosowanie do procedury budżetowej na rok 2011:

-  Komisja przyjmuje projekt budżetu w tygodniu 17. (późny kwiecień) lub nie później niż w tygodniu 18. (początek maja).

-  Rada kończy czytanie nie później niż do końca tygodnia 30. (koniec czerwca).

Instytucje spotykają się na posiedzeniu w celu wymiany poglądów w odpowiednim terminie przed czytaniem w Radzie.

-  Komisja Budżetowa Parlamentu Europejskiego przeprowadza głosowanie nad swoim czytaniem przed końcem tygodnia 39. (przełom września i października).

-  Zgromadzenie plenarne Parlamentu Europejskiego przeprowadza głosowanie nad swoim czytaniem w tygodniu 42. (połowa października).

Do czasu zwołania posiedzenia komitetu pojednawczego Komisja może w razie potrzeby zmieniać projekt budżetu zgodnie z art. 314 ust. 2 TFUE, w tym aktualizowane szacunki wydatków na rolnictwo. Komisja przedłoży obu organom władzy budżetowej do analizy informacje dotyczące aktualizacji, gdy tylko będą one dostępne.

Natychmiast po przeprowadzeniu przez Parlament Europejski głosowania nad swoim czytaniem i przyjęciu poprawek, zgodnie z art. 314 ust. 4 lit. c) TFUE, przewodniczący Parlamentu Europejskiego, w porozumieniu z przewodniczącym Rady, bezzwłocznie zwołuje posiedzenie komitetu pojednawczego. W tym celu:

Gdy komitet pojednawczy uzgodni już wspólny tekst, Parlament Europejski i Rada będą dążyły do jak najszybszego zatwierdzenia wyników posiedzenia komitetu pojednawczego w ramach art. 314 ust. 6 TFUE, zgodnie ze swoimi odnośnymi regulaminami wewnętrznymi.

6.  O ile instytucje nie uzgodnią innego harmonogramu, procedury budżetowe w przyszłości będą przebiegać według podobnego harmonogramu.

7.  Instytucje potwierdzają, że – zanim Komisja przyjmie projektu budżetu na 2011 rok –zamierzają zatwierdzić zasady i warunki dotyczące współpracy w ramach procedury budżetowej, w tym organizacji komitetu pojednawczego.

II.WSPÓŁPRACA MIĘDZYINSTYTUCJONALNA DOTYCZĄCA BUDŻETÓW KORYGUJĄCYCH

Zasady ogólne

8.  Pamiętając o tym, że budżety korygujące często koncentrują się na szczególnych, a czasami pilnych kwestiach, instytucje uzgadniają poniższe zasady, aby zapewnić odpowiednią współpracę międzyinstytucjonalną służącą sprawnemu i szybkiemu przyjmowaniu budżetów korygujących; należy przy tym w miarę możliwości unikać konieczności zwoływania posiedzenia pojednawczego w związku z budżetami korygującymi.

9.  Instytucje będą się w miarę możliwości starały ograniczyć liczbę budżetów korygujących.

Harmonogram

10.  Komisja z wyprzedzeniem poinformuje oba organy władzy budżetowej o ewentualnych terminach przyjęcia projektów budżetów korygujących bez uszczerbku dla ostatecznej daty przyjęcia.

11.  Zgodnie ze swoimi regulaminami wewnętrznymi każdy z organów władzy budżetowej będzie dążył do przeanalizowania projektu budżetu korygującego proponowanego przez Komisję jak najszybciej po jego przyjęciu.

12.  Aby przyspieszyć procedurę, oba organy władzy budżetowej dopilnują, by ich odnośne harmonogramy pracy były w największym stopniu skoordynowane, tak aby umożliwić przeprowadzenie procedury w sposób spójny i zbieżny. W związku z tym będą się starały jak najszybciej opracować orientacyjny harmonogram poszczególnych etapów prowadzących do ostatecznego przyjęcia budżetu korygującego.

Oba organy władzy budżetowej wezmą pod uwagę względną pilność budżetu korygującego i konieczność jego zatwierdzenia w należytym terminie, tak aby mógł on być skuteczny w danym roku.

Współpraca w trakcie czytania w obu organach władzy budżetowej

13.  Instytucje będą współpracować w dobrej wierze w trakcie całej procedury, w miarę możliwości umożliwiając przyjęcie budżetów korygujących na wczesnym etapie procedury.

W stosownych przypadkach i w sytuacji gdy istnieje potencjalna rozbieżność, każdy z organów władzy budżetowej – zanim przyjmie swoje ostateczne stanowisko w sprawie budżetu korygującego – lub Komisja mogą zaproponować zwołanie w tej sprawie posiedzenia trójstronnego, aby omówić rozbieżności i spróbować wypracować kompromis.

14.  Wszystkie projekty budżetów korygujących proponowane przez Komisję, które nie zostały jeszcze ostatecznie przyjęte, będą systematycznie punktami porządku obrad posiedzeń trójstronnych planowanych w trakcie corocznej procedury budżetowej. Komisja przedstawi projekty budżetów korygujących, a oba organy władzy budżetowej w miarę możliwości przedstawią swoje odnośne stanowiska przed posiedzeniem trójstronnym.

15.  Jeżeli w trakcie posiedzenia trójstronnego wypracowany zostanie kompromis, każdy z organów władzy budżetowej zobowiąże się do uwzględnienia wyników tego posiedzenia podczas obrad dotyczących budżetu korygującego zgodnie z Traktatem i swoim regulaminem wewnętrznym.

Współpraca po czytaniu w obu organach władzy budżetowej

16.  Jeżeli Parlament Europejski zatwierdzi stanowisko Rady bez poprawek, budżet korygujący zostaje przyjęty.

17.  Jeżeli Parlament Europejski przyjmie poprawki większością członków wchodzących w jego skład, stosuje się art. 314 ust. 4 lit. c) TFUE. Przed posiedzeniem komitetu pojednawczego zwołuje się jednak posiedzenie trójstronne.

III.PRZESUNIĘCIA

18.  O ile wejście w życie traktatu lizbońskiego nie ma wpływu na przepisy dotyczące przesunięć, o których decyduje Komisja i inne instytucje (zwłaszcza art. 22 i 23 rozporządzenia finansowego), to instytucje uznają, że wejście w życie traktatu lizbońskiego ma wpływ na przepisy art. 24 rozporządzenia finansowego, opierającego się na rozróżnieniu między wydatkami obowiązkowymi a nieobowiązkowymi, z uwagi na to, że TFUE znosi to rozróżnienie.

19.  Do czasu zmiany przepisów art. 24 rozporządzenia finansowego, instytucje uzgadniają, że konieczne jest określenie procedur operacyjnych, aby zapewnić sprawne rozpatrywanie przesunięć. W tym celu zgadzają się na tymczasowe stosowanie przepisów obecnego art. 24 ust. 4 rozporządzenia finansowego, które uznają za zgodne z uprawnieniami obu organów władzy budżetowej na mocy TFUE.

20.  W praktyce procedura przesunięć przebiega w następujący sposób:

(1) Dz.U. L 163 z 23.6.2007, s. 17. (2) Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1. (3) Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1. (4) Teksty przyjęte, P7_TA(2009)0051. (5) Teksty przyjęte, P7_TA(2009)0052. (6) Teksty przyjęte w tym dniu, Załącznik. (7) Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 23 kwietnia 2009 r. zawierająca uwagi, które stanowią integralną część decyzji dotyczących udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2007, sekcja 3 – Komisja i agencje wykonawcze (Dz.U. L 255 z 26.9.2009, s. 36).

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 17 grudnia 2009 r. w sprawie konieczności poprawy ram prawnych dotyczących dostępu do dokumentów po wejściu w życie traktatu lizbońskiego, rozporządzenie (WE) nr 1049/2001

P7_TA(2009)0116 RC-B7-0191/2009

Parlament Europejski,

–   uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej (TUE), Traktat o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) oraz Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej,

–   uwzględniając pytania z dnia 9 listopada 2009 r. do Komisji i Rady w sprawie konieczności poprawy regulacji prawnych dotyczących publicznego dostępu do dokumentów w związku z wejściem w życie traktatu lizbońskiego, rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (O-0123/2009 – B7-0231/2009, O-0122/2009 - B7-0230/2009) oraz debatę na posiedzeniu plenarnym w dniu 15 grudnia 2009 r.,

–   uwzględniając art. 115 ust. 5 Regulaminu PE,

A.   mając na uwadze, że Unia Europejska "poprzez ustanowienie obywatelstwa Unii oraz stworzenie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości stawia jednostkę w centrum swych działań" (Preambuła Karty praw podstawowych), a także mając na uwadze, że "każdy obywatel Unii i każda osoba fizyczna lub prawna mająca miejsce zamieszkania lub statutową siedzibę w państwie członkowskim ma prawo dostępu do dokumentów instytucji, organów i jednostek organizacyjnych Unii, niezależnie od ich formy" (art. 42 Karty praw podstawowych),

B.   mając na uwadze, że traktat lizboński zmienił nie tylko podstawę prawną rozporządzenia w sprawie dostępu do dokumentów, lecz także kontekst prawny, w którym ma ono zastosowanie, szczególnie w odniesieniu do stosunku między unijnymi instytucjami a obywatelami(1),

C.   mając na uwadze, że obecnie stosunek ten powinien opierać się na demokratycznych zasadach określonych w nowym tytule II TUE, który przewiduje, że "Unia przestrzega zasady równości swoich obywateli, którzy są traktowani z jednakową uwagą przez jej instytucje, organy i jednostki organizacyjne" (art. 9) i że "Każdy obywatel ma prawo uczestniczyć w życiu demokratycznym Unii. Decyzje są podejmowane w sposób jak najbardziej otwarty i zbliżony do obywatela." (art. 10 ust. 3),

D.   mając na uwadze, że gotowość państw członkowskich, by "umocnić demokratyczny charakter i skuteczność działania instytucji" (Preambuła TUE), umożliwiła pełną integrację Wspólnoty Europejskiej z UE, jak również zniesienie systemu międzyrządowego, który obowiązywał nadal w stosunku do współpracy sądowej i policyjnej w sprawach karnych,

E.   mając na uwadze, że przestrzegając tych nowych ram prawnych obecnie obowiązkiem wszystkich instytucji, organów, urzędów i agencji UE, nie zaś tylko Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (które były już związane art. 255 wcześniejszego traktatu WE) jest prowadzenie prac w sposób jak najbardziej otwarty (art. 15 ust. 1 TFUE),

F.   mając na uwadze, że zgodnie z nowym TUE i orzecznictwem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (ETS)(2) otwartość i zaangażowanie społeczeństwa obywatelskiego są podstawowymi warunkami wspierania dobrego zarządzania instytucjami UE, a tym samym "skuteczności procesu decyzyjnego",

G.   mając na uwadze, że zgodnie z podstawowymi zasadami demokracji obywatele mają prawo znać i śledzić przebieg procesu decyzyjnego oraz że instytucje UE i przedstawiciele państw członkowskich, występujący w roli członków Rady przed rozpoczęciem legislacyjnego i nielegislacyjnego procesu decyzyjnego, w jego trakcie i po jego zakończeniu, muszą zagwarantować większą przejrzystość w celu umożliwienia obywatelom UE i parlamentom narodowym kompleksowego zrozumienia, kto odpowiada za co i dlaczego, oraz monitorowania działalności swoich przedstawicieli,

H.   mając na uwadze, że instytucje UE "umożliwiają obywatelom i stowarzyszeniom przedstawicielskim wypowiadanie się i publiczną wymianę poglądów we wszystkich dziedzinach działania Unii" oraz "utrzymują otwarty, przejrzysty i regularny dialog ze stowarzyszeniami przedstawicielskimi i społeczeństwem obywatelskim" (art. 11 ust. 1 i 2 TUE),

I.   mając na uwadze, że traktat lizboński wzywa do dalszej poprawy przejrzystości i publicznego dostępu do dokumentów; oraz że orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości okazało się już bardzo pomocne przy wyjaśnianiu niektórych przepisów rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, w związku z czym należy je obecnie interpretować zgodnie z koncepcją opartą na zasadzie przyjaznego dostępu, za którą opowiedział się Parlament, gdy rozporządzenie zostało przyjęte; mając na uwadze, że Parlament nie pozwoli na żadne próby legislacyjne Komisji i Rady mające na celu ograniczenie publicznego dostępu do dokumentów lub prawa obywateli do informacji,

J.   mając na uwadze, że zasady otwartości i przejrzystości powinny regulować nie tylko proces decyzyjny, lecz również określać sposób przygotowywania tekstów i ich uzupełniania wszelkimi niezbędnymi informacjami celem spełnienia kryteriów proporcjonalności i pomocniczości w interesie obywateli UE, parlamentów narodowych, a także mając na uwadze, że tak samo powinno być w przypadku sądownictwa; mając na uwadze, że należy zagwarantować przejrzystość i dostęp do dokumentów również w odniesieniu do sposobu wdrażania strategii politycznych UE na wszystkich poziomach oraz w odniesieniu do sposobu wykorzystywania środków UE, co zostało potwierdzone w przedstawionej przez Komisję Europejskiej Inicjatywie na rzecz Przejrzystości,

K.   mając na uwadze, że Europejski Trybunał Sprawiedliwości potwierdził, iż otwartość i dostęp do informacji "pozwalające na to, by rozbieżności między szeregiem punktów widzenia były poddane otwartej debacie, przyczyniają się do tego, by przydać większej legitymizacji w oczach europejskich obywateli i zdobyć ich większe zaufanie. W rzeczywistości to raczej brak informacji i debaty może wzbudzić u obywateli wątpliwości, nie tylko co do zgodności z prawem pojedynczego aktu, lecz co do legitymizacji procedury legislacyjnej w całości." (połączone sprawy C-39/05 i C-52/05, punkt uzasadnienia 59),

L.   mając na uwadze, że należy podjąć długo oczekiwane środki prawne, finansowe i operacyjne celem zagwarantowania, że wszystkie dokumenty dotyczące określonej procedury legislacyjnej, niezależnie od tego, czy została ona zainicjowana przez służby wewnętrzne, czy przez zewnętrzne grupy interesu, będą dostępne w jasny sposób i we właściwym czasie; mając na uwadze, że informacje te mogłyby być udostępniane na międzyinstytucjonalnej stronie internetowej łączącej wewnętrzne rejestry instytucji (takie jak zreorganizowana strona Urzędu Publikacji Unii Europejskiej EUR-Lex); a także mając na uwadze, że należy odpowiednio zmienić wewnętrzne przepisy oraz wynegocjować szybko wiążące umowy międzyinstytucjonalne na podstawie art. 295 TFUE,

M.   mając na uwadze, że nowe uprawnienia Unii Europejskiej, a w szczególności Parlamentu Europejskiego w takich dziedzinach jak umowy międzynarodowe dotyczące współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych, wymagają mocniejszych ram prawnych, które należy określić w art. 4 i 9 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, tak aby odpowiednio chronić bezpieczeństwo UE, jednocześnie zapewniając pełny nadzór Parlamentu Europejskiego jako przedstawiciela obywateli europejskich,

N.   mając na uwadze, że szereg państw członkowskich UE przyjęło już przepisy o wolności informacji lub ogólne zasady dostępu do informacji i dokumentów instytucji publicznych,

1.   uważa, że po wejściu w życie traktatu lizbońskiego należy w trybie pilnym zaktualizować rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 poprzez:

2.   zwraca uwagę, że po wejściu w życie traktatu lizbońskiego, Komisja zatwierdziła dnia 2 grudnia 2009 r. komunikat (COM(2009)0665) aktualizujący podstawę prawną pierwotnego wniosku unikając modyfikacji jego treści;

3.   wyraża ubolewanie z powodu faktu, że mimo jasnych wniosków, które wysunął w dniu 11 marca 2009 r.:

4.   wzywa obecną i przyszłą prezydencję Rady do bezzwłocznego nawiązania dialogu międzyinstytucjonalnego na szczeblu politycznym w celu przygotowania nowego rozporządzenia w sprawie dostępu do dokumentów najpóźniej do dnia 30 czerwca 2010 r.;

5.   w tym kontekście z zadowoleniem przyjmuje posiedzenie międzyinstytucjonalnego komitetu ds. dostępu do dokumentów, stworzonego na mocy art. 15 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, które odbyło się dnia 15 grudnia 2009 r.; zwraca uwagę na przyjęte przezeń wnioski, a w szczególności w sprawie:

6.   zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie Europejskiej, Radzie, Komisji oraz parlamentom państw członkowskich.

(1) Opinia Wydziału Prawnego PE z dnia 10 października 2009 r., ust. 3. (2) Zgodnie z orzeczeniem ETS w sprawie Turco (sprawy połączone C-39/05 P i C-52/05 P), rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 stwierdza, że otwartość pozwala zagwarantować "bliższe uczestnictwo dla obywateli w procesie podejmowania decyzji i gwarantuje, że administracja cieszy się większą prawowitością, jest bardziej skuteczna i odpowiedzialna względem obywateli w systemie demokratycznym."

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 17 grudnia 2009 r. w sprawie Białorusi

P7_TA(2009)0117 RC-B7-0248/2009

Parlament Europejski,

–   uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie sytuacji na Białorusi, szczególnie rezolucję z dnia 2 kwietnia 2009 r. w sprawie oceny dialogu między Unią Europejską a Białorusią(1),

–   uwzględniając wnioski dotyczące Białorusi, wypracowane przez Radę do Spraw Ogólnych i Stosunków Zewnętrznych na posiedzeniu w dniu 17 listopada 2009 r., zgodnie z którymi przedłużono zawieszenie stosowania zakazu wydawania wiz wobec niektórych urzędników białoruskich, w tym wobec prezydenta Alaksandra Łukaszenki, i rozszerzono środki ograniczające do października 2010 r.,

–   uwzględniając komunikat Komisji z dnia 3 grudnia 2008 r. w sprawie partnerstwa wschodniego (COM(2008)0823),

–   uwzględniając deklarację w sprawie partnerstwa wschodniego wydaną przez Radę Europejską na posiedzeniu w dniu 19 i 20 marca 2009 r. oraz wspólną deklarację ze szczytu partnerstwa wschodniego, który odbył się w Pradze w dniu 7 maja 2009 r.,

–   uwzględniając oświadczenie Komisji z dnia 21 listopada 2006 r. o gotowości Unii Europejskiej do wznowienia stosunków z Białorusią i ludnością białoruską w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa,

–   uwzględniając oświadczenie prezydencji UE w sprawie kary śmierci na Białorusi, wygłoszone na forum OBWE w dniu 29 października 2009 r.,

–   uwzględniając art. 110 ust. 4 Regulaminu PE,

A.   mając na uwadze, że w konkluzjach z dnia 17 listopada 2009 r. Rada uznaje, że pojawiły się nowe możliwości dialogu i pogłębienia współpracy między UE a Białorusią z myślą o wspieraniu rzeczywistych postępów w kierunku demokracji i przestrzegania praw człowieka, a także potwierdza swoją gotowość do pogłębienia stosunków między Unią Europejską a Białorusią pod warunkiem uzyskania dalszych postępów na drodze ku demokracji, przestrzeganiu praw człowieka i praworządności, a także do wspierania Białorusi w realizacji tych celów,

B.   mając na uwadze, że Unia Europejska postrzega Białoruś jako partnera m.in. w takich kwestiach, jak bezpieczeństwo energetyczne, transport, współpraca kulturalna, ochrona środowiska i bezpieczeństwo żywnościowe,

C.   mając na uwadze, że Rada – po dokonaniu oceny sytuacji na Białorusi w następstwie decyzji podjętej w dniu 16 marca 2009 r. zgodnie z warunkami określonymi we wspólnym stanowisku 2009/314/WPZiB – podjęła decyzję o przedłużeniu stosowania środków ograniczających wobec niektórych urzędników białoruskich oraz o zawieszeniu stosowania tych ograniczeń w zakresie podróży do UE do października 2010 r.,

D.   mając na uwadze, że od października 2008 r. podjęto pewne pozytywne działania, np. uwolnienie pewnej liczby więźniów politycznych i zezwolenie na dystrybucję dwóch niezależnych gazet,

E.   mając na uwadze, że w odpowiedzi na pozytywne działania podjęte przez Białoruś Komisja nawiązała już intensywny dialog z tym krajem w takich dziedzinach, jak energetyka, środowisko naturalne, cła, transport i bezpieczeństwo żywnościowe,

F.   mając na uwadze, że w decyzji z dnia 20 marca 2009 r. Rada włączyła Białoruś do inicjatywy partnerstwa wschodniego, którą Komisja zapoczątkowała w wyżej wymienionym komunikacie z dnia 3 grudnia 2008 r. w celu zacieśnienia współpracy z pewną liczbą krajów wschodnioeuropejskich; mając na uwadze, że jednym z celów udziału Białorusi w inicjatywie partnerstwa wschodniego oraz w jej organie parlamentarnym – zgromadzeniu Euronest – jest zacieśnienie współpracy między Białorusią a UE, również w wymiarze międzyludzkim,

G.   mając na uwadze, że Międzynarodowa Federacja Dziennikarzy – na podstawie raportu z misji informacyjnej do Mińska (20 do 24 września 2009 r.) przeprowadzonej we współpracy z kilkoma międzynarodowymi organizacjami pozarządowymi – nie odnotowała żadnych istotnych postępów w zakresie wolności mediów na Białorusi,

H.   mając na uwadze, że Białoruś zobowiązała się rozważyć zalecenia OBWE/ODIHR dotyczące zmian w prawie wyborczym w celu dostosowania go do międzynarodowych norm demokratycznych wyborów, a także konsultować proponowane zmiany z OBWE; mając na uwadze, że Zgromadzenie Narodowe Białorusi zatwierdziło ostatnio reformę ordynacji wyborczej bez wcześniejszej konsultacji z OBWE,

I.   mając na uwadze, że Białoruś to jedyny kraj europejski, w którym wciąż stosuje się karę śmierci; mając na uwadze, że w ostatnich miesiącach wydano kolejne wyroki śmierci,

J.   mając na uwadze, że w dniu 2 listopada 2009 r. prezydent Białorusi Alaksandr Łukaszenka oświadczył, że "stosunki z Unią Europejską, która jest silnym i mocnym partnerem, to jeden z podstawowych czynników gwarantujących niezależność i suwerenność Białorusi, a także jej rozwój gospodarczy, naukowy i technologiczny",

1.   popiera decyzję Rady o przedłużeniu stosowania środków ograniczających wobec niektórych urzędników białoruskich przy jednoczesnym zawieszeniu stosowania tych środków do października 2010 r.;

2.   podkreśla, że pogłębiony dialog polityczny i rozpoczęcie dialogu w zakresie praw człowieka między UE a Białorusią musi prowadzić do konkretnych rezultatów i istotnych postępów w dziedzinie demokratycznych reform, przestrzegania praw człowieka i praworządności;

3.   z zadowoleniem przyjmuje konstruktywny i aktywny udział Białorusi w partnerstwie wschodnim – inicjatywie, której celem jest umocnienie demokracji i praworządności oraz wspieranie współpracy europejskiej; uznaje udział Białorusi w partnerstwie wschodnim za krok na drodze do dalszego dialogu z Unią Europejską i zacieśnienia stosunków w oparciu o gotowość i zaangażowanie Białorusi na rzecz osiągnięcia tych celów; z zadowoleniem przyjmuje współpracę trójstronną między Litwą, Białorusią i Ukrainą w ramach partnerstwa wschodniego, której priorytetem są projekty dotyczące zintegrowanej kontroli granic, transportu i tranzytu, wspólnego dziedzictwa kulturowego i historycznego, zabezpieczeń socjalnych i bezpieczeństwa energetycznego;

4.   wzywa Komisję do opracowania wniosku w sprawie wspólnego planu przejściowego dla Białorusi, określającego priorytety reform inspirowanych planami działań przygotowanymi w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa w celu ożywienia zawieszonego procesu ratyfikacji porozumienia o partnerstwie i współpracy między UE a Białorusią; uważa w tym kontekście, że po zakończeniu i wdrożeniu wszystkich reform politycznych należy odnowić porozumienie o partnerstwie i współpracy między UE a Białorusią, "zamrożone" od 1997 r.;

5.   wzywa Europejski Bank Inwestycyjny oraz Europejski Bank Odbudowy i Rozwoju, by rozważyły zwiększenie pomocy finansowej dla Białorusi, ze szczególnym uwzględnieniem sytuacji małych i średnich przedsiębiorstw, a równocześnie do dokonania przeglądu mandatu obu banków w celu wsparcia przemian na Białorusi, zmierzających do demokracji, społeczeństwa pluralistycznego i gospodarki rynkowej; uważa, że takie ewentualne wsparcie finansowe powinno być uzależnione od osiągnięcia znacznych postępów w obszarach wymienionych poniżej;

6.   wzywa Radę i Komisję do rozważenia środków mających na celu poprawę klimatu dla przedsiębiorczości, handlu, inwestycji, infrastruktury energetycznej i transportowej oraz współpracy transgranicznej między UE a Białorusią; odnotowuje starania Białorusi o złagodzenie skutków kryzysu finansowego i gospodarczego oraz o ożywienie gospodarki poprzez zniesienie barier dla inwestycji oraz reformę praw własności i sektora prywatnego, zauważa także osiągnięcia w tym zakresie;

7.   podkreśla, że wysiłki o rozwiązanie problemu korupcji, zwiększenie przejrzystości i wzmocnienie praworządności, które są nieodzowne dla przyciągnięcia większej liczby inwestycji zagranicznych, są niewystarczające;

8.   zwraca się do Komisji o przygotowanie zaleceń dotyczących ewentualnego przyjęcia dyrektyw w sprawie porozumień z Białorusią dotyczących ułatwień wizowych i readmisji po spełnieniu odpowiednich warunków; uważa, że takie działania mają zasadnicze znaczenie dla osiągnięcia głównego celu polityki UE wobec Białorusi, czyli zacieśnienia kontaktów międzyludzkich, włączenia Białorusi w procesy europejskie i regionalne oraz trwałej demokratyzacji kraju;

9.   wzywa Radę i Komisję, by w tym kontekście rozważyły możliwość zmniejszenia opłat wizowych dla obywateli Białorusi wjeżdżających do strefy Schengen i uproszczenia procedury wydawania wiz; podkreśla, że celem długoterminowym jest ruch bezwizowy między Unią Europejską a Białorusią; wzywa władze białoruskie, by podpisały porozumienie z sąsiadującymi krajami UE w sprawie ruchu bezwizowego dla mieszkańców stref przygranicznych;

10.   stanowczo potępia niedawną odmowę wydania wiz wjazdowych dyrektor telewizji Biełsat Agnieszce Romaszewskiej, profesorom Uniwersytetu w Białymstoku, posłowi do parlamentu cypryjskiego Christosowi Pourgouridesowi oraz posłowi do parlamentu litewskiego Emanuelisowi Zingerisowi;

11.   wzywa Radę i Komisję, by rozważyły możliwość całkowitego zniesienia zakazu podróżowania, a także przyjęcia środków na rzecz ułatwienia postępu gospodarczo-społecznego i przyspieszenia procesu integracji Białorusi z europejską rodziną demokratycznych państw, jeżeli w ciągu nadchodzącego roku Białoruś osiągnie znaczne postępy i spełni odpowiednie kryteria;

12.   zwraca uwagę, że należy nadać nowy impuls owocnemu dla obu stron dialogowi między Białorusią a Unią Europejską poprzez współpracę parlamentarną w zgromadzeniu Euronest; zauważa, że Białoruś zostanie zaproszona do pełnego udziału na równych zasadach w zgromadzeniu Euronest, które stanowi parlamentarny element partnerstwa wschodniego, kiedy tylko odbędą się wolne i uczciwe wybory do białoruskiego parlamentu, i uważa, że do tego momentu należy powinny obowiązywać przepisy przejściowe;

13.   jest zdania, że wszystkie państwa członkowskie UE oraz ich rządy powinny zajmować jednakową postawę w stosunkach z krajami trzecimi w oparciu o wspólne stanowiska uzgodnione w Radzie; uważa również, że instytucje europejskie powinny realizować wspólną strategię i łączyć wysiłki na rzecz osiągnięcia konkretnych rezultatów w stosunkach między UE a Białorusią; wzywa wszystkich przedstawicieli UE i państw członkowskich do organizowania spotkań politycznych z przedstawicielami opozycji demokratycznej, zwłaszcza podczas wizyt na Białorusi;

14.   wzywa Białoruś do dalszej współpracy z Biurem Instytucji Demokratycznych i Praw Człowieka Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE/ODIHR) w dziedzinie prawa wyborczego i oczekuje, że nowe prawo wyborcze będzie zgodne z normami międzynarodowymi i wejdzie w życie przed wyborami samorządowymi, które mają się odbyć na wiosnę 2010 r.;

15.   podkreśla z naciskiem, że oczekuje się wyraźnych i istotnych postępów na drodze ku demokratyzacji w ciągu najbliższego roku w celu całkowitego zniesienia sankcji, oraz uważa, że warunkiem pełnego wznowienia stosunków z Białorusią powinno być:

16.   z ubolewaniem zauważa, że po początkowych pozytywnych działaniach rządu białoruskiego nie odnotowano dalszych niezbędnych postępów w obszarze praw człowieka i podstawowych wolności; w związku z tym przypomina o ciągłych represjach wobec przeciwników politycznych oraz odmowie rejestracji partii politycznych (Białoruska Chrześcijańska Demokracja), organizacji pozarządowych (Wiasna) i niezależnych mediów (telewizja Biełsat); wzywa władze białoruskie do rewizji wyroków ograniczenia wolności wydanych wobec uczestników pokojowej demonstracji w styczniu 2008 r., a także sprawy uwięzienia Artioma Dubskiego; zwraca uwagę, że Amnesty International uznaje wszystkie te osoby za więźniów sumienia; wzywa do natychmiastowego uwolnienia przedsiębiorców Mikałaja Autuchowicza i Uładzimira Asipenki, przetrzymywanych w areszcie tymczasowym od ośmiu miesięcy;

17.   wzywa rząd Białorusi, by niezwłocznie wprowadził moratorium na wszystkie wyroki śmierci i egzekucje z myślą o zniesieniu kary śmierci (zgodnie z rezolucją Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 62/149 z dnia 18 grudnia 2007 r. w sprawie moratorium na wykonywanie kary śmierci), bezzwłocznie zamienił wyroki wszystkich więźniów oczekujących na wykonanie kary śmierci na karę więzienia, dostosował przepisy krajowe do zobowiązań Białorusi wynikających z umów międzynarodowych dotyczących praw człowieka i zagwarantował ścisłe przestrzeganie uznanych przez społeczność międzynarodową norm sprawiedliwego procesu;

18.  wzywa białoruskie władze do wszczęcia bezstronnych i przejrzystych dochodzeń w sprawie porwań młodych działaczy (Artura Finkiewicza, porwanego w dniu 17 października 2009 r., Nasty Pałażanki i Dzianisa Karnowa, porwanych w dniu 5 grudnia 2009 r., Uładzimira Lemiesza, porwanego w dniu 27 listopada 2009 r., Źmiciera Daszkiewicza, porwanego w dniu 5 grudnia 2009 r. i Jauchena Afnahela porwanego w dniu 6 grudnia 2009 r.), a także w sprawie niedawnej śmierci Waliancina Downara, członka i działacza Białoruskiego Frontu Ludowego, oraz do opublikowania wyników tych dochodzeń;

19.   wzywa władze Białorusi do przestrzegania praw mniejszości narodowych zgodnie z Konwencją ramową Rady Europy o ochronie mniejszości narodowych z dnia 1 lutego 1995 r.; w tym kontekście wzywa władze białoruskie do uznania Związku Polaków na Białorusi kierowanego przez Andżelikę Borys, wybraną ponownie na stanowisko przewodniczącej podczas zjazdu organizacji w dniu 15 marca 2009 r.;

20.   wzywa władze Białorusi do prowadzenia rzeczywistego dialogu z przedstawicielami opozycji demokratycznej; w związku z tym podkreśla, jak ważne jest określenie roli i metod pracy Publicznej Rady Doradczej;

21.   wzywa Komisję do pełnego i skutecznego wykorzystania możliwości wspierania społeczeństwa obywatelskiego i procesu demokratyzacji na Białorusi za pomocą europejskiego instrumentu na rzecz wspierania demokracji i praw człowieka, podkreślając jednocześnie, że wsparcie demokratycznej opozycji musi być nieodłącznym elementem procesu stopniowego wznawiania stosunków z Białorusią;

22.   wzywa Komisję i rządy państw członkowskich do przyznania wsparcia finansowego telewizji Biełsat oraz nalega, by rząd Białorusi oficjalnie zarejestrował stację Biełsat na Białorusi; wzywa rząd białoruski, by w geście dobrej woli i na znak pozytywnych zmian zezwolił białoruskiemu Europejskiemu Uniwersytetowi Humanistycznemu działającemu na uchodźstwie w Wilnie (Litwa) na legalny powrót na Białoruś z rzeczywistą gwarancją, że będzie mógł on swobodnie działać i ponownie ukonstytuować się na warunkach odpowiednich dla jego przyszłego rozwoju w Mińsku, szczególnie poprzez zezwolenie uniwersytetowi na ponowne otwarcie biblioteki w Mińsku, przy zapewnieniu pomieszczeń i stworzeniu warunków umożliwiających otwarcie i publiczne udostępnienie bogatych zbiorów w języku białoruskim, rosyjskim, angielskim, niemieckim i francuskim;

23.   zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, parlamentom i rządom państw członkowskich, Sekretarzowi Generalnemu ONZ, zgromadzeniom parlamentarnym OBWE i Rady Europy, Sekretariatowi Wspólnoty Niepodległych Państw oraz parlamentowi i rządowi Białorusi.

(1) Teksty przyjęte, P6_TA(2009)0212.

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 17 grudnia 2009 r. w sprawie aktów przemocy w Demokratycznej Republice Konga

P7_TA(2009)0118 RC-B7-0187/2009

Parlament Europejski,

–   uwzględniając konkluzje Rady w sprawie EPBiO z dnia 17 listopada 2009 r.,

–   uwzględniając sprawozdanie tymczasowe i sprawozdanie końcowe (S/2009/253 i S/2009/603) grupy ekspertów ds. Demokratycznej Republiki Konga ("grupa ekspertów") sporządzone na mocy rezolucji Rady Bezpieczeństwa 1771 (2007) i rozszerzone na mocy rezolucji 1807 (2008) i 1857 (2008), a także zawarte w nich zalecenia,

–   uwzględniając rezolucję Wspólnego Zgromadzenia Parlamentarnego AKP–UE z dnia 22 listopada 2007 r. w sprawie sytuacji w Demokratycznej Republice Konga, w szczególności we wschodniej części kraju, oraz jej wpływu na sytuację w regionie(1),

–   uwzględniając rezolucję 60/1 Zgromadzenia Ogólnego ONZ z dnia 24 października 2005 r. w sprawie wyników światowego szczytu w 2005 roku, a w szczególności jej ust. 138-140 w sprawie obowiązku ochrony ludności,

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 17 stycznia 2008 r. w sprawie sytuacji w Demokratycznej Republice Konga i gwałtu jako zbrodni wojennej(2),

–   uwzględniając konkluzje Rady z dnia 27 października 2009 r. w sprawie regionu Wielkich Jezior,

–   uwzględniając oświadczenie Rady z dnia 10 października 2008 r. w sprawie sytuacji na wschodzie DRK,

–   uwzględniając rezolucję 1856 (2008) z dnia 22 grudnia 2008 r. Rady Bezpieczeństwa ONZ w sprawie sytuacji Demokratycznej Republiki Konga, w której określono mandat MONUC,

–   uwzględniając art. 110 ust. 4 Regulaminu,

A.   mając na uwadze, że wojna i niepokoje we wschodniej części Demokratycznej Republiki Konga wywołały falę zabójstw, wysiedleń ludności oraz aktów przemocy seksualnej wobec kobiet, które to akty osiągnęły alarmującą skalę i których dopuszczają się uzbrojone grupy rebeliantów, jak również rządowe siły wojskowe i policyjne,

B.   mając na uwadze, że od 1998 r. w konflikcie dotykającym DRK życie straciło 5 400 000 osób i że bezpośrednio lub pośrednio w wyniku tego konfliktu nadal umiera miesięcznie aż 45 000 osób(3); mając na uwadze, że zgodnie ze sprawozdaniami UNHCR w DRK przebywa około 1 460 000 wewnętrznych przesiedleńców, przy czym w Kiwu Północnym jest to 980 000 osób(4),

C.   mając na uwadze, że siły MONUC stacjonują w DRK od 1999 r. w celu ochrony ludności cywilnej, budowania procesu pokojowego w kraju oraz wspierania rządu w ponownym objęciu nadzorem regionów kontrolowanych przez walczące frakcje,

D.   mając na uwadze, że operacja Organizacji Narodów Zjednoczonych w DRK (MONUC) stanowi największą na świecie misję pokojową, o łącznej sile 20 000 żołnierzy, obecną głównie w Kiwu Północnym i Południowym i kosztującą około 1,4 mld USD rocznie, a jej mandat przewiduje wykorzystanie wszystkich środków niezbędnych do powstrzymania prób użycia siły przez obce lub kongijskie grupy zbrojne, które wiązałyby się z zagrożeniem procesu politycznego, oraz do zapewnienia ochrony ludności cywilnej w przypadku bezpośredniego zagrożenia przemocą fizyczną,

E.   mając na uwadze, że nielegalny handel minerałami w DRK pozwala wielu podmiotom nadal kupować minerały z obszarów kontrolowanych przez grupy rebeliantów, tym samym finansując te grupy, oraz mając na uwadze, że jest to jeden z czynników podsycających i zaogniających konflikt,

F.   mając na uwadze, że zarówno wojska DRK, jak i bojownicy przynależący do Demokratycznych Sił na rzecz Wyzwolenia Ruandy (FDLR) są podobno powiązani z sieciami przestępczymi uczestniczącymi w eksploatacji i sprzedaży za broń złota i minerałów na wschodzie DRK,

G.   mając na uwadze, że gwałt stał się narzędziem walki stosowanym przez rebeliantów, członków armii kongijskiej i osoby cywilne,

H.   mając na uwadze, że od stycznia 2009 r. operacje wojskowe, w tym operacja Kimia II, doprowadziły do rozbrojenia 1 243 bojowników FDRL z ich ogólnej liczby szacowanej na 6 000, choć FDRL nie zaprzestaje rekrutacji i utrzymuje rozbudowaną, zaawansowaną sieć, do której należą polityczni i finansowi poplecznicy w regionie i na całym świecie(5),

I.   mając na uwadze, że ostatnie działania wojenne zaostrzyły kryzys humanitarny, prowadząc do powszechnych masakr i łamania praw człowieka,

J.   mając na uwadze, że walki między armią kongijską, oddziałami rebeliantów zdymisjonowanego generała Laurenta Nkundy, bojownikami FDLR, a także wojskami ugandyjskiej Armii Oporu Pana (LRA) nadal prowadzą do niedopuszczalnych cierpień ludności cywilnej we wschodnich prowincjach DRK,

K.   mając na uwadze, że armia kongijska nadal nie dysponuje wystarczającymi zasobami ludzkimi, technicznymi ani finansowymi do wykonywania swoich zadań we wschodnich prowincjach DRK, a ponadto w jej szeregach brak dyscypliny, co nadal ogranicza jej rolę w ochronie ludności i ponownym zaprowadzaniu pokoju,

L.   mając na uwadze, że Organizacja Narodów Zjednoczonych zawiesiła ostatnio pomoc logistyczną i wsparcie operacyjne dla niektórych jednostek kongijskiej armii w związku z zarzutami, że w okresie od maja do września 2009 r. w regionie Kiwu Północnego wojska te zabiły kilkudziesięciu cywilów, w tym kobiety i dzieci,

M.   mając na uwadze, że szereg organizacji humanitarnych zostało zmuszonych do zawieszenia działalności, a osoby udzielające pomocy w Kiwu Północnym nie są w stanie dotrzeć do 70, lub więcej, procent ludności potrzebującej pomocy,

1.   w najdobitniejszych słowach wyraża ubolewanie z powodu rzezi, zbrodni przeciwko ludzkości, rekrutacji dzieci-żołnierzy oraz aktów przemocy seksualnej wobec kobiet i dziewcząt, które nadal mają miejsce; wzywa wszystkie podmioty do zintensyfikowania walki z bezkarnością;

2.   wzywa do natychmiastowego zaprzestania przemocy i naruszania praw człowieka w DRK; podkreśla konieczność dalszych starań na rzecz zakończenia działalności zagranicznych grup zbrojnych we wschodniej części DRK, a zwłaszcza FDLR i LRA; wzywa wszystkie te grupy do natychmiastowego złożenia broni i zaprzestania ataków wymierzonych przeciwko ludności cywilnej oraz apeluje do wszystkich stron porozumień z dnia 23 marca 2009 r. o przestrzeganie zawieszenia broni i realizację ich zobowiązań skutecznie i w dobrej wierze;

3.   w dalszym ciągu wyraża poważne zaniepokojenie w związku z pogarszającą się sytuacją humanitarną we wschodniej części DRK w następstwie aktów okrucieństwa wobec lokalnej ludności, co zostało podkreślone w dwu najnowszych sprawozdaniach Wysokiego Komisarza ONZ ds. Praw Człowieka; wyraża w szczególności zaniepokojenie niedawnymi doniesieniami o umyślnych zabójstwach co najmniej 270 cywilów dokonanych przez kongijskich żołnierzy w miastach Nyabiondo i Pinga w Kiwu Północnym oraz o ostatnich walkach, które zmusiły 21 800 osób do opuszczenia domów w Dongo i okolicach, na zachodzie kraju; powtarza, że konieczna jest szybka reakcja, aby zapobiec nowej katastrofie humanitarnej;

4.   zwraca uwagę na istotną rolę sił MONUC i na fakt, że ich mandat i zasady zaangażowania muszą być stosowane ze zdecydowaniem i muszą mieć stały charakter w celu skuteczniejszego zagwarantowania bezpieczeństwa ludności, unikając przy tym wspierania w jakikolwiek sposób oddziałów kongijskich, które nie przestrzegają praw człowieka;

5.   uznaje, że obecność MONUC pozostaje niezbędna i wzywa do podjęcia wszelkich starań celem umożliwienia tym siłom pełnej realizacji ich mandatu, aby chronić zagrożoną ludność; w związku z tym wzywa Radę do odegrania wiodącej roli w zapewnianiu wsparcia Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych dla zdolności operacyjnych MONUC przez lepsze zdefiniowanie ich priorytetów, których liczba wynosi obecnie 41;

6.   z zadowoleniem przyjmuje zatrzymanie przez władze Niemiec Ignace'a Murwanashyaki, przywódcy Demokratycznych Sił na rzecz Wyzwolenia Ruandy (FDLR), oraz jego zastępcy, Stratona Musoniego, co stanowi ważny krok w kierunku rozwiązania problemu bezkarności;

7.   podkreśla, że modernizacja i reforma systemu sądownictwa (obejmująca wymiar zapobiegania i ochrony oraz zwalczania bezkarności w odniesieniu do przemocy seksualnej), jak również pomoc ofiarom i ich ponowna integracja powinny być centralnym elementem programów pomocowych, które będą objęte finansowaniem; w związku z tym wzywa do zgłaszania do Międzynarodowego Trybunału Karnego przypadków masowych gwałtów na wschodzie DRK;

8.   podkreśla potrzebę doprowadzenia przed sąd sprawców nadużyć praw człowieka, rekrutujących się z kongijskich sił zbrojnych, kładąc nacisk na kluczową rolę MONUC w tych działaniach; z zadowoleniem przyjmuje zatem promowaną przez prezydenta Josepha Kabilę politykę zerowej tolerancji wobec przemocy seksualnej i wykroczeń w siłach zbrojnych oraz zachęca rząd DRK do niezwłocznego wdrożenia przy wsparciu MONUC nowej strategii przeciwko przemocy o podłożu seksualnym;

9.   podkreśla znaczenie głównych zadań misji EUSEC DR Konga polegających na oferowaniu doradztwa i pomocy w reformowaniu sił obronnych w celu zrealizowania kongijskiego skorygowanego planu reform kongijskich sił zbrojnych (FARDC); wzywa zatem władze Konga do kontynuowania procesu reform, zachęca do stworzenia mechanizmu koordynacji w zakresie prowadzonej przez Kongo reformy obronności, przy odpowiednim wsparciu ze strony EUSEC oraz zachęca do bezzwłocznego przystąpienia do budowy koszar i obozów wojskowych;

10.   zaleca, aby rząd Demokratycznej Republiki Konga promował bezpieczeństwo zapasów, odpowiedzialność za broń i amunicję oraz zarządzanie nimi jako zdecydowany priorytet i aby wdrożył narodowy program znakowania broni zgodnie z normami ustalonymi w protokole z Nairobi i przez Regionalne Centrum ds. Broni Strzeleckiej;

11.   z zadowoleniem przyjmuje postępy poczynione w regionie dzięki poprawie dwustronnych stosunków dyplomatycznych pomiędzy DRK a Ruandą; wzywa DRK oraz Ruandę do pełnego wdrożenia porozumień pokojowych z Nairobi i Gomy, jak również porozumienia z Ihusi z dnia 23 marca 2009 r.;

12.   zachęca wszystkie rządy regionu Wielkich Jezior oraz społeczność międzynarodową do kontynuowania dialogu mającego na celu koordynację wysiłków zmierzających do zakończenia aktów przemocy we wschodnich częściach DRK, zwracając szczególną uwagę na pojednanie, bezpieczeństwo ludności, większą odpowiedzialność sądową oraz powrót i integrację uchodźców i wewnętrznych przesiedleńców;

13.   ubolewa nad nasilającymi się aktami przemocy wobec pracowników organizacji humanitarnych, co pociąga za sobą poważne skutki dla sytuacji humanitarnej na tym obszarze; wzywa władze, by wszczęły gruntowne dochodzenia w każdej z poszczególnych spraw i apeluje o natychmiastowe wzmocnienie ochrony;

14.   podkreśla potrzebę stałego i zwiększonego finansowania pomocy humanitarnej we wschodniej części DRK, biorąc pod uwagę rosnącą liczbę wewnętrznych przesiedleńców oraz pogarszające się warunki; z myślą o tym popiera wezwanie skierowane w dniu 30 listopada 2009 r. przez ONZ, a także przez 380 organizacji pomocowych i organizacji pozarządowych do zebrania 7,1 mld USD na działania humanitarne w 2010 r.; zwraca się do wszystkich państw członkowskich o uczciwy wkład z ich strony;

15.   wyraża ciągłe zaniepokojenie w związku z prowadzonym przez grupy rebeliantów nielegalnym handlem minerałami i innymi zasobami naturalnymi we wschodniej części DRK; wzywa Radę i Komisję, by w rozmowach z rządami DRK i państw sąsiadujących nalegały na wdrożenie skutecznych systemów ustalania i dowodzenia pochodzenia zasobów naturalnych oraz apeluje o zintensyfikowanie walki z korupcją;

16.   wzywa do wznowienia dialogu, który legł u podstaw programu Amani na rzecz bezpieczeństwa, przywrócenia pokoju, stabilizacji i odbudowy Północnego i Południowego Kiwu;

17.   zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiemu przedstawicielowi Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, rządom i parlamentom państw członkowskich, instytucjom Unii Afrykańskiej, sekretarzowi generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych, podsekretarzowi generalnemu do spraw humanitarnych i koordynatorowi pomocy w sytuacjach kryzysowych, Radzie Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych, Komisji Praw Człowieka Organizacji Narodów Zjednoczonych oraz rządom i parlamentom państw regionu Wielkich Jezior Afrykańskich.

(1) Dz.U. C 58 z 1.3.2008, s. 40. (2) Dz.U. C 41 E z 19.2.2009, s. 83. (3) http://www.theirc.org/special-reports/congo-forgotten-crisis (4) http://www.unhcr.org/cgi-bin/texis/vtx/page?page=49e45c366 (5) http://www.crisisgroup.org/home/index.cfm?id=2829#C1

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 17 grudnia 2009 r. w sprawie Ugandy: projekt ustawy przeciwko homoseksualizmowi

P7_TA(2009)0119 RC-B7-0259/2009

Parlament Europejski,

–   uwzględniając międzynarodowe zobowiązania i instrumenty dotyczące praw człowieka, w tym te zawarte w konwencjach ONZ w sprawie praw człowieka oraz w europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, gwarantujące prawa człowieka i podstawowe wolności i zakazujące dyskryminacji,

–   mając na uwadze Umowę o Partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony, podpisaną w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r(1) (umowa z Kotonu) i zawarte w niej klauzule dotyczące praw człowieka, zwłaszcza jej art. 9,

–   uwzględniając art. 6–7 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) oraz art. 19 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), które zobowiązują Unię Europejską i państwa członkowskie do stania na straży praw człowieka i podstawowych wolności oraz umożliwiają przeciwdziałanie dyskryminacji i łamaniu praw człowieka na szczeblu UE,

–   uwzględniając Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej, a w szczególności jej art. 21, zakazujący dyskryminacji ze względu na orientację seksualną,

–   uwzględniając wszelką działalność UE w zakresie zwalczania homofobii i dyskryminacji ze względu na orientację seksualną,

–   uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie homofobii, ochrony mniejszości i polityki w zakresie przeciwdziałania dyskryminacji, w szczególności rezolucję z 18 stycznia 2006 r. w sprawie homofobii w Europie(2), rezolucję z 15 czerwca 2006 r. w sprawie nasilenia przemocy powodowanej rasizmem i homofobią w Europie(3), oraz rezolucję z 26 kwietnia 2007 r. w sprawie homofobii w Europie(4),

–   uwzględniając posiedzenie komisji ds. politycznych Wspólnego Zgromadzenia Parlamentarnego AKP UE, które odbyło się w Luandzie w dniu 28 listopada 2009 r.,

–   uwzględniając rezolucję AKP-UE z 3 grudnia 2009 r. w sprawie integracji społecznej i kulturowej oraz udziału w niej ludzi młodych,

–   uwzględniając art. 122 ust. 5 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że 25 września 2009 r. poseł David Bahati złożył w parlamencie ugandyjskim projekt ustawy skierowanej przeciwko homoseksualizmowi,

B.  mając na uwadze, że projekt ten przewiduje wprowadzenie surowszych kar i uznanie homoseksualizmu za niezgodne z prawem, a także karanie osób będących rzekomo lesbijkami, gejami, biseksualistami i transgenderystami (LGBT) karą dożywotniego więzienia lub karą śmierci,

C.  mając na uwadze, że projekt ustawy przewiduje możliwość kary więzienia do trzech lat dla osób, również heteroseksualnych, które w ciągu 24 godzin nie ujawnią tożsamości znanych im lesbijek, gejów, biseksualistów i transgenderystów lub które popierają prawa człowieka osób będących lesbijkami, gejami, biseksualistami lub transgenderystami,

D.   mając na uwadze, że projekt ustawy przewiduje unieważnienie przez Ugandę wszystkich jej międzynarodowych lub regionalnych zobowiązań pozostających w sprzeczności z przepisami projektu ustawy,

E.  mając na uwadze, że projekt ustawy został już potępiony przez komisarza europejskiego, De Guchta, przez rządy Wielkiej Brytanii, Francji i Szwecji, a także przez prezydenta Obamę oraz przewodniczącego i wiceprzewodniczącego komisji spraw zagranicznych Izby Reprezentantów USA,

F.   mając na uwadze, że projekt ustawy został potępiony przez organizacje pozarządowe na całym świecie i w samej Ugandzie jako główna przeszkoda w zwalczaniu HIV/AIDS w społeczności homoseksualistów,

G.   mając na uwadze, że w Afryce homoseksualizm jest legalny jedynie w 13 krajach, a karalny w 38 krajach, przy czym w Mauretanii, Sudanie i północnej Nigerii przewidziana jest również kara śmierci za homoseksualizm, oraz że przyjęcie tego rodzaju ustawy może wywrzeć wpływ na inne kraje afrykańskie, w których ludzie są lub mogą być prześladowani ze względu na ich orientację seksualną,

1.   podkreśla, że orientacja seksualna wchodzi w zakres indywidualnego prawa do prywatności, gwarantowanego na mocy międzynarodowego prawa w dziedzinie praw człowieka, zgodnie z którym należy promować równe traktowanie oraz traktowanie wolne od dyskryminacji, jak również gwarantować wolność wypowiedzi; w tym kontekście potępia projekt ustawy przeciwko homoseksualizmowi z 2009 r.;

2.   wzywa w związku z tym władze Ugandy do odrzucenia projektu legislacyjnego oraz zmiany obowiązującego prawa krajowego, tak by nie uznawało homoseksualizmu za przestępstwo;

3.   przypomina rządowi Ugandy o jego zobowiązaniach wynikających z prawa międzynarodowego oraz umowy z Kotonu, która wzywa do poszanowania uniwersalnych praw człowieka;

4.   przypomina oświadczenia Afrykańskiej Komisji Praw Człowieka i Ludów oraz Komitetu Praw Człowieka ONZ, w których stwierdzono, że akty prawne danego państwa nie mogą negować międzynarodowych zobowiązań w zakresie praw człowieka;

5.   jest szczególnie zaniepokojony faktem, że darczyńcy międzynarodowi, jak również organizacje pozarządowe i humanitarne, będą zmuszeni rozważyć zaprzestanie swojej działalności w pewnym zakresie, w przypadku przyjęcia projektu ustawy;

6.   stanowczo odrzuca wszelkie kroki zmierzające do wprowadzenia kary śmierci;

7.   wzywa Radę i Komisję do natychmiastowego wysłania swoich przedstawicieli do władz Ugandy, a w przypadku przyjęcia projektu stanowiącego naruszenie międzynarodowego prawa w zakresie praw człowieka, do ponownego rozważenia kwestii zaangażowania w Ugandzie, w tym do zaproponowania innego miejsca organizacji konferencji przeglądowej statutu rzymskiego, zaplanowanej na dzień 31 maja 2010 r.;

8.   wzywa Radę, Komisję oraz państwa członkowskie do przeanalizowania sytuacji w krajach trzecich w związku z egzekucjami, kryminalizacją lub dyskryminacją ze względu na orientację seksualną, a także do podjęcia spójnych działań międzynarodowych na rzecz promocji poszanowania praw człowieka w tych krajach przy pomocy odpowiednich środków, w tym współpracy z lokalnymi organizacjami pozarządowymi;

9.   zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich, prezydentowi Republiki Ugandy oraz przewodniczącemu parlamentu Ugandy.

(1) Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 3. (2) Dz.U. C 287 E z 24.11.2006, s. 179. (3) Dz.U. C 300 E z 9.12.2006, s. 491. (4) Dz.U. C 74 E z 20.3.2008, s. 776.

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 17 grudnia 2009 r. w sprawie wolności wypowiedzi w Azerbejdżanie

P7_TA(2009)0120 RC-B7-0266/2009

Parlament Europejski,

–   uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie Azerbejdżanu, a w szczególności rezolucję z dnia 9 czerwca 2005 r.(1) oraz z dnia 27 października 2005 r.(2),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 listopada 2007 r. w sprawie wzmacniania europejskiej polityki sąsiedztwa(3),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 17 stycznia 2008 r. w sprawie skuteczniejszej polityki UE wobec Kaukazu Południowego: od obietnic do działań(4),

–   uwzględniając oświadczenie UE z dnia 22 stycznia 2009 r. w sprawie wolności mediów w Azerbejdżanie oraz oświadczenie prezydencji UE z dnia 12 listopada 2009 r.,

–   uwzględniając oświadczenie sekretarza generalnego Rady Europy z dnia 12 listopada 2009 r. w sprawie wolności wypowiedzi w Azerbejdżanie,

–   uwzględniając oświadczenia przedstawiciela OBWE ds. wolności mediów w sprawie pogarszającej się sytuacji mediów w Azerbejdżanie, w tym również jego oświadczenia z dnia 22 maja 2007 r., 11 kwietnia 2008 r., 17 lipca 2008 r., 30 grudnia 2008 r., 21 kwietnia 2009 r., 10 września 2009 r., 14 października 2009 r. i 11 listopada 2009 r.,

–   uwzględniając oświadczenie UE złożone podczas posiedzenia Stałej Rady OBWE w dniu 9 lipca 2009 r., wyrażające pełne poparcie dla prac przedstawiciela OBWE ds. wolności mediów w odniesieniu do Azerbejdżanu oraz oświadczenie prezydencji UE z dnia 12 listopada 2009 r. w sprawie skazania działaczy młodzieżowych i blogerów Emina Milliego i Adnana Hajizadego,

–   uwzględniając art. 122 ust. 5 Regulaminu,

A.   mając na uwadze, że Azerbejdżan bierze aktywny udział w działaniach podejmowanych w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa oraz w partnerstwie wschodnim i zobowiązał się do przestrzegania demokracji, praw człowieka i zasad praworządności, które są podstawowymi wartościami obu powyższych inicjatyw,

B.   mając na uwadze, że we wrześniu 2009 r. Rada zdecydowała się poprawić stosunki między UE a trzema krajami Kaukazu Południowego i poprosiła Komisję o przygotowanie projektu wytycznych negocjacyjnych dotyczących nowych porozumień, zastępujących obowiązujące obecnie umowy o partnerstwie i współpracy, które niedługo wygasają,

C.   mając na uwadze, że na mocy dekretu podpisanego przez prezydenta Ilhama Alijewa w dniu 28 grudnia 2007 r. zwolniono 119 więźniów, w tym pięciu dziennikarzy,

D.   mając na uwadze, że istnieje dobrze udokumentowany wykaz ostatnich wyroków, przypadków napastowania i zastraszania osób pracujących w mediach w Azerbejdżanie, opisanych również w sprawozdaniu wprowadzającym nt. przestrzegania wolności mediów, skierowanym do Komisji Kultury, Nauki i Edukacji Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy, a także w sprawozdaniach Amnesty International i Reporterów bez Granic,

E.   mając na uwadze, że klimat medialny pogorszył się w ciągu ostatnich lat mimo przyjęcia planu działań w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa, niezależne stacje telewizyjne i radiowe zostały tymczasowo zamknięte, największe gazety opozycyjne pozbawiono biur, a liczne sprawy sądowe przeciwko osobom pracującym w mediach i fizyczne ataki na dziennikarzy doprowadziły do powszechnego strachu i autocenzury wśród dziennikarzy; mając na uwadze, że w grudniu 2008 r. BBC, Radio Wolna Europa/Radio Liberty i inne zagraniczne media otrzymały zakaz nadawania na krótkich falach radiowych,

F.   mając na uwadze, że blogerzy Emin Milli i Adnan Hajizade zostali aresztowani 8 lipca 2009 r. po zaatakowaniu ich przez dwóch mężczyzn w restauracji w Baku, gdzie zgodnie z relacjami świadków wysłuchanych przez Amnesty International na obydwu blogerów napadnięto, kiedy spożywali obiad z innymi działaczami,

G.   mając na uwadze, że dwóch blogerów wykorzystało narzędzia sieciowe online, takie jak YouTube, Facebook i Twitter w celu rozpowszechnienia informacji o sytuacji politycznej w Azerbejdżanie krytykujących rząd tego kraju; mając na uwadze, że 11 listopada 2009 r. sąd rejonowy w Baku skazał Emina Milliego na dwa i pół roku więzienia, a Adnana Hajizadego na dwa lata pod zarzutem chuligaństwa i spowodowania lekkich obrażeń ciała,

H.   mając na uwadze, że zarzuty przeciwko obydwu działaczom są prawdopodobnie motywowane politycznie,

1.   ubolewa, że 11 listopada 2009 r. blogerów Emina Milliego i Adnana Hajizadego skazano na surowe kary więzienia w oparciu o wysoce nieprawdopodobne zarzuty i nieuczciwy proces; wzywa do natychmiastowego uwolnienia Emina Milliego i Adnana Hajizadego oraz do przeprowadzenia – w oparciu o obiektywne śledztwo policyjne – ponownego, całkowicie otwartego i uczciwego procesu, spełniającego wszystkie odpowiednie standardy międzynarodowe;

2.   jest zaniepokojony pogorszeniem się sytuacji w zakresie wolności mediów w Azerbejdżanie, ubolewa nad praktyką aresztowania, prześladowania i skazywania opozycyjnych dziennikarzy na podstawie różnych zarzutów oskarżenia, jak wykazano w przypadku Eynully Fatullajewa, oraz wzywa władze Azerbejdżanu do natychmiastowego uwolnienia więzionych dziennikarzy;

3.   przypomina oświadczenie prezydenta Ilhama Alijewa z marca 2005 r., w którym zapewnił on, że prawa każdego dziennikarza są chronione i powinny być gwarantowane przez państwo;

4.   wzywa władze Azerbejdżanu do zajęcia się problemem nieprzeprowadzenia śledztw policyjnych w związku z przypadkami przemocy wobec dziennikarzy i napastowania ich, a także faktem, iż za wiele przestępstw nie wymierzono dotychczas kar; podkreśla, że należy w trybie pilnym poprawić bezpieczeństwo osób zatrudnionych w mediach; wyraża zadowolenie z powodu poprawek zaproponowanych do przepisów prawa karnego dotyczących zniesławienia i zniewagi, gdyż mogłyby one stanowić przeszkodę w korzystaniu z prawa do wolności wypowiedzi i z prawa do informacji, prowadząc do autocenzury, oraz wzywa do ich szybkiego przyjęcia;

5.   wzywa władze Azerbejdżanu do zwrócenia szczególnej uwagi na kwestię bezpieczeństwa i wolności działaczy społeczeństwa obywatelskiego, zwłaszcza tych, którzy działają w pozarządowych organizacjach młodzieżowych, oraz dziennikarzy i mediów, do podjęcia natychmiastowych kroków umożliwiających osobom prywatnym angażowanie się w pokojową działalność demokratyczną, do zezwolenia na swobodne organizowanie tego rodzaju działalności bez groźby interwencji rządowych oraz do ochrony dziennikarzy po niedawnej fali przemocy wobec przedstawicieli mediów;

6.   ubolewa nad szeregiem negatywnych wydarzeń dotyczących mediów i poszczególnych dziennikarzy w Azerbejdżanie, wymienionych w sprawozdaniu wprowadzającym na temat poszanowania wolności mediów, przygotowanym niedawno dla Komisji Kultury, Nauki i Edukacji Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy; zwraca uwagę na nowe regularne sprawozdanie przedstawiciela OBWE w sprawie wolności mediów, skierowane do Rady OBWE, jak również na głębokie zaniepokojenie międzynarodowych organizacji pozarządowych, takich jak Komitet Obrony Dziennikarzy, Reporterzy bez Granic, International PEN i Human Rights Watch;

7.   wzywa władze Azerbejdżanu do przedłużenia licencji na częstotliwości radiowe kilku nadawcom międzynarodowym, takim jak BBC World Service, Głos Ameryki i Radio Wolna Europa/Radio Liberty; zauważa, że zakończenie nadawania przez te stacje na falach krótkich oznacza wyeliminowanie ważnych, obiektywnych i cennych niezależnych źródeł wiarygodnych informacji dla opinii publicznej i ogranicza pluralizm mediów w Azerbejdżanie;

8.   wzywa władze Azerbejdżanu do wykazania się wystarczającymi postępami w zakresie spełnienia warunków zmiany stosunków umownych, określonych w deklaracji Rady Europejskiej w sprawie partnerstwa wschodniego z dnia 19–20 marca 2009 r., zwłaszcza w dziedzinie demokracji, praworządności i praw człowieka;

9.   z zadowoleniem przyjmuje starania władz Azerbejdżanu, w tym dwa posiedzenia zorganizowane przez krajową komisję ds. integracji europejskiej, które odbyły się w 2009 r., mające na celu poprawę istniejących mechanizmów ochrony praw człowieka oraz możliwości instytucji demokratycznych w kraju oraz wzywa UE i Azerbejdżan do zintensyfikowania dialogu dotyczącego praw człowieka;

10.   z zadowoleniem przyjmuje udział władz Azerbejdżanu w przeglądzie praw człowieka w tym kraju podczas szóstego posiedzenia grupy roboczej ONZ ds. powszechnego okresowego przeglądu praw człowieka, które odbyło się 6 lutego 2009 r., oraz wzywa rząd Azerbejdżanu do wdrożenia wszystkich zaleceń zawartych w powszechnym okresowym przeglądzie praw człowieka, w tym również ratyfikowania rzymskiego statutu Międzynarodowego Trybunału Karnego legalizującego zniesławienie i oszczerstwo w celu uwolnienia dziennikarzy od niepotrzebnej presji, zagwarantowania pełnego poszanowania wolności wypowiedzi i wolności mediów oraz zagwarantowania dostępu do mediów nadawczych, a także przeprowadzenia śledztwa i ścigania winnych przestępstw oraz napastowania dziennikarzy i obrońców praw człowieka; wzywa również do skutecznego zagwarantowania prawa do pokojowych zgromadzeń i wolności zrzeszania się, poprawienia warunków panujących w więzieniach oraz ochrony praw człowieka najsłabszych grup społecznych, w tym mniejszości, migrantów, osób ubiegających się o azyl i uchodźców wewnętrznych;

11.   oczekuje realizacji projektu rządu Azerbejdżanu pt. "Wsparcie reformy wymiaru sprawiedliwości w Azerbejdżanie", którego celem jest podniesienie stopnia niezależności sądownictwa, zwłaszcza w odniesieniu do utworzenia i funkcjonowania Akademii Wymiaru Sprawiedliwości i regionalnych departamentów sprawiedliwości, a także wsparcia na rzecz reform systemu penitencjarnego dostosowujących go do standardów międzynarodowych;

12.   wzywa władze Azerbejdżanu do udzielenia gwarancji, że wybory lokalne w dniu 23 grudnia 2009 r. będą wolne, uczciwe i zgodne z międzynarodowymi standardami, oraz docenia znaczenie wyborów w procesie tworzenia państwowości poprzez ciągłe reformy demokratyczne na szczeblu lokalnym oraz wzmocnienie społeczeństwa obywatelskiego i konsolidację ogólnego systemu politycznego;

13.   z zadowoleniem przyjmuje powołanie dwóch podkomisji w ramach komisji ds. współpracy między UE a Azerbejdżanem, które wzmocnią ramy instytucjonalne i umożliwią dyskusje w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości, wolności i bezpieczeństwa oraz na temat przestrzegania praw człowieka i demokracji, a także zatrudnienia, spraw socjalnych, zdrowia publicznego, edukacji i młodzieży, kultury, społeczeństwa informacyjnego i polityki w zakresie środków audiowizualnych oraz nauki i technologii;

14.   wzywa Azerbejdżan do wznowienia wysiłków na rzecz pełnego wdrożenia planu działań w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa, a Komisję Europejską – do wspierania Azerbejdżanu w tych dążeniach;

15.   wzywa prezydenta Republiki Azerbejdżanu do monitorowania pracy struktur egzekwowania prawa i bezpieczeństwa państwa w swoim kraju, zwłaszcza pod kątem mediów i innych kwestii związanych z prawami człowieka, ponieważ sposób działania tych struktur wyraźnie oddala Azerbejdżan od UE;

16.   zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz prezydentowi i parlamentowi Azerbejdżanu.

(1) Dz.U. C 124 z 25.5.2006, s. 569. (2) Dz.U. C 272 E z 9.11.2006, s. 567. (3) Dz.U. C 282 E z 6.11.2008, s. 443. (4) Dz.U. C 41 E z 19.2.2009, s. 53.