Indeks 
 Poprzedni 
 Następny 
 Pełny tekst 
Procedura : 2010/2663(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Wybrany dokument :

Teksty złożone :

RC-B7-0271/2010

Debaty :

PV 20/05/2010 - 12.1
CRE 20/05/2010 - 12.1

Głosowanie :

PV 20/05/2010 - 13.1
CRE 20/05/2010 - 13.1

Teksty przyjęte :

P7_TA(2010)0194

Teksty przyjęte
PDF 297kWORD 63k
Czwartek, 20 maja 2010 r. - Strasburg
Wolność wyznania w Pakistanie
P7_TA(2010)0194RC-B7-0271/2010

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 20 maja 2010 r. w sprawie wolności wyznania w Pakistanie

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie praw człowieka i demokracji w Pakistanie, a w szczególności rezolucję z dnia 12 lipca(1), 25 października(2) i 15 listopada 2007 r.(3),

–  uwzględniając przyjęte w dniu 16 listopada 2009 r. konkluzje Rady w sprawie wolności wyznania i przekonań, w których podkreśla ona strategiczne znaczenie tej wolności i zwalczania nietolerancji religijnej,

–  uwzględniając wspólne oświadczenie UE i Pakistanu z dnia 17 czerwca 2009 r., w którym obie strony podkreślają znaczenie zintegrowanej długofalowej strategii mającej między innymi na celu rozwój społeczny i gospodarczy oraz rządy prawa, a także zwracając uwagę na znaczenie środków zwalczania terroryzmu bez użycia sił zbrojnych,

–  uwzględniając, że dnia 4 czerwca 2010 r. odbędzie się drugi szczyt UE-Pakistan,

–  uwzględniając rezolucję w sprawie zwalczania zniesławiania religii przyjętą przez Radę Praw Człowieka ONZ w dniu 26 marca 2009 r. niewielką większością głosów, a proponowaną co roku przez Pakistan w imieniu Organizacji Konferencji Islamskiej (OIC),

–  uwzględniając oświadczenie wysokiej przedstawiciel UE Catherine Ashton z dnia 4 kwietnia 2010 r. w sprawie ataków, które miały miejsce w Pakistanie, a także jej oświadczenie z dnia 20 kwietnia 2010 r. w sprawie przyjęcia 18. poprawki do konstytucji,

–  uwzględniając art. 18 Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka,

–  uwzględniając deklarację ONZ z 1981 r. w sprawie likwidacji wszelkich form nietolerancji ze względu na wyznanie lub przekonania,

–  uwzględniając art. 122 ust. 5 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że art. 3 ust. 5 Traktatu o Unii Europejskiej stanowi, że wspieranie demokracji oraz poszanowanie praw człowieka i swobód obywatelskich to podstawowe zasady i cele Unii Europejskiej oraz wspólna podstawa jej stosunków z krajami trzecimi,

B.  mając na uwadze, że religią większości i religią państwową w Pakistanie jest islam sunnicki, zaś mniejszościowe grupy wyznaniowe tworzą chrześcijanie, hinduiści, sikhowie, szyici, ahmadi, buddyści, parsi, bahaici i inni,

C.  mając na uwadze, że Pakistan jest jednym z najważniejszych krajów w walce z terroryzmem i rozpowszechnianiem się brutalnego ekstremizmu,

D.  mając na uwadze, że wewnętrzna stabilność i instytucje demokratyczne są wystawione na ciężką próbę w związku z rosnącą liczbą zdarzających się niemal codziennie ataków ekstremistów z użyciem przemocy,

E.  mając na uwadze, że ciągłe zagrożenie ze strony radykalnych bojówek muzułmańskich działających po obu stronach granicy między Pakistanem i Afganistanem sprawia, że koniecznością staje się podjęcie wspólnych międzynarodowych wysiłków służących wsparciu i ożywieniu rozwoju gospodarczego i społecznego Pakistanu,

F.  mając na uwadze, że równe prawa mniejszości zostały zawarte w wizji ojca założyciela Pakistanu, Muhammada Aliego Dżinnaha, który w swoim wystąpieniu przed Zgromadzeniem Ustawodawczym powiedział: „Możecie być wyznawcami jakiejkolwiek religii, przedstawicielami jakiejkolwiek kasty bądź wiary – to nie ma nic wspólnego z interesem Państwa. Wychodzimy od podstawowej zasady, w myśl której wszyscy jesteśmy obywatelami, obywatelami jednego państwa.”,

G.  mając na uwadze, że rozdział konstytucji Pakistanu z 1973 r. poświęcony prawom człowieka zapewnia wolność kultywowania religii i posiadania instytucji religijnych (art. 20), równość wszystkich obywateli (art. 25) oraz uzasadnione prawa i interesy mniejszości (art. 26),

H.  mając z drugiej strony na uwadze art. 260 konstytucji, który wprowadza rozróżnienie między muzułmanami i wyznawcami innej wiary, dostarczając tym samym podstaw do dyskryminacji na tle religijnym,

I.  mając na uwadze, że ze sprawozdań i badań prowadzonych przez niezależne agencje wynika, iż mniejszości w Pakistanie są pozbawione podstawowych wolności obywatelskich oraz równych szans w zatrudnieniu, edukacji i reprezentacji politycznej,

J.  mając na uwadze, że wedle szacunków ponad 85% kobiet w Pakistanie ulega przemocy domowej, zarówno fizycznej, jak i psychicznej; mając na uwadze, że przemoc wobec dziewcząt i kobiet, w tym gwałty, przemoc w rodzinie i przymusowe małżeństwa nadal stanowią poważny problem, a niektóre z tych aktów mogą wynikać z prawa szariatu,

K.  mając na uwadze, że w listopadzie 2008 r. rząd Pakistanu mianował rzecznika ds. mniejszości i członka parlamentu pakistańskiego Szahbaza Bhattiego ministrem federalnym ds. mniejszości, tym samym podnosząc to stanowisko po raz pierwszy w historii do rangi resortu,

L.  mając na uwadze, że począwszy od listopada 2008 r. rząd Pakistanu wprowadził pięcioprocentowy próg zatrudnienia przedstawicieli mniejszości w sektorze publicznym, uznał inne niż muzułmańskie święta za dni wolne od pracy, ogłosił 11 sierpnia Dniem Mniejszości Narodowych i przyznał przedstawicielom mniejszości miejsca w senacie,

M.  mając na uwadze, że w dniu 25 grudnia 2009 r. prezydent Asif Ali Zardari ponowił apel Pakistańskiej Partii Ludowej o poszanowanie praw wszystkich mniejszości do traktowania ich na równi z innymi obywatelami,

N.  mając na uwadze, że istnieje sprzeczność między zobowiązaniem rządu Pakistanu do poszanowania wolności wyznania, a jego wiodącą rolą w OIC przy przyjmowaniu programu zwalczania zniesławiania religii na forum Narodów Zjednoczonych,

O.  mając na uwadze, że wprowadzone w 1982 r. i 1986 r. przepisy prawne zakazujące bluźnierstwa naruszają podstawowe prawa religijne i prawa mniejszości, których gwarantem jest konstytucja; mając na uwadze, że w sekcji 295 C pakistańskiego kodeksu karnego za bluźnierstwo przewidziana została kara śmierci lub dożywocia,

P.  mając na uwadze, że prawo zakazujące bluźnierstwa jest wykorzystywane przez grupy ekstremistów pragnące uregulować własne porachunki, co doprowadziło do nasilenia przemocy wobec członków mniejszości religijnych, a w szczególności ahmadi, ale również chrześcijan, hinduistów, sikhów, szyitów, buddystów, parsów, bahaitów, a także krytycznych obywateli, którzy odważyli się sprzeciwić niesprawiedliwości,

Q.  mając na uwadze, że zdecydowana większość osób oskarżonych w świetle prawa zakazującego bluźnierstwa to muzułmanie, lecz oskarżenia skierowane przeciwko członkom mniejszości wyznaniowej może spowodować eskalację przemocy przeciwko całej wspólnocie; mając na uwadze, że to właśnie oskarżenia o bluźnierstwo wywołały latem 2009 r. lincz dokonany na chrześcijanach w mieście Gojra i wiosce Korian, przynosząc śmierć ośmiu osób oraz zniszczenie setki domostw,

R.  mając na uwadze, że w 2009 r. siedemdziesięciu sześciu osobom postawiono zarzut bluźnierstwa w 25 zarejestrowanych sprawach, w tym 17 osób zostało oskarżonych na podstawie sekcji 295C pakistańskiego kodeksu karnego,

S.  mając na uwadze, że prawnikom i działaczom zajmującym się prawami człowieka w Pakistanie często grożono śmiercią i prześladowano ich, zaś szczególnie narażeni na takie zagrożenie są prawnicy broniący spraw o bluźnierstwo, i mając na uwadze, że nawet ci, którzy zostali uniewinnieni, muszą spędzić resztę życia w ukryciu,

T.  mając na uwadze, że w sierpniu 2009 r. pakistański premier Jusuf Raza Gilani ogłosił utworzenie komisji odpowiedzialnej za dokonanie przeglądu i poprawę przepisów szkodliwych dla harmonii religijnej, nawiązując w swoim oświadczeniu do przepisów z 1982 i 1986 r. zakazujących bluźnierstwa; mając jednak na uwadze, że dotychczas nie zaproponowano takiego przeglądu,

U.  mając na uwadze, że muzułmanie ahmadi w Pakistanie cierpią z powodu dyskryminacji i prześladowań, których podstawę stanowią przepisy zawarte w sekcji 298 pakistańskiego kodeksu karnego, a ostatnim tego przykładem było zabójstwo emerytowanego profesora ahmadi przez zamaskowanych napastników w dniu 5 stycznia 2010 r.,

V.  mając na uwadze, że rząd Pakistanu jest w trakcie ratyfikacji Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych oraz Konwencji ONZ przeciwko torturom i innemu okrutnemu, nieludzkiemu i poniżającemu traktowaniu lub karaniu z 1984 r.,

1.  przyjmuje z zadowoleniem środki, które od listopada 2008 r. rząd Pakistanu przyjął w interesie mniejszości religijnych, takie jak zagwarantowanie mniejszościom 5% miejsc pracy w sektorze publicznym, uznanie świąt niemuzułmańskich za dni wolne od pracy i ustanowienie Dnia Mniejszości Narodowych;

2.  w pełni popiera wysiłki federalnego ministra ds. mniejszości na rzecz ustanowienia sieci „lokalnych komitetów harmonii między wyznaniami” w celu promowania dialogu i złagodzenia napięć religijnych; wzywa wszystkie inne szczeble rządowe, w tym stany, do całkowitego poparcia tych działań;

3.  przyjmuje z zadowoleniem zobowiązanie premiera Pakistanu do zagwarantowania praw własności należącym do mniejszości mieszkańcom slumsów w Islamabadzie;

4.  przyjmuje z zadowoleniem zobowiązanie rządu Pakistanu do przyznania miejsc w senacie na rzecz mniejszości, w tym kobiet reprezentujących grupy mniejszości, i ma nadzieję, że gwarancje te będą honorowane;

5.  zwraca się do rządu Pakistanu o przegląd postępowania polegającego na umieszczaniu przynależności religijnej obywateli we wszystkich nowych paszportach, tak aby uniknąć wszelkich dyskryminujących praktyk;

6.  wyraża solidarność z rządem Pakistanu w walce z terroryzmem i rozpowszechnianiem się brutalnego ekstremizmu;

7.  wyraża głębokie zaniepokojenie, że prawa zakazujące bluźnierstwa – pociągające za sobą w Pakistanie karę śmierci i często wykorzystywane do uzasadniania cenzury, kryminalizacji, prześladowań, a w niektórych przypadkach zabójstw członków mniejszości politycznych, rasowych i religijnych – stanowią pole do nadużyć, które dotykają ludność wszystkich wyznań w Pakistanie;

8.  wzywa rząd Pakistanu do przeprowadzenia gruntownego przeglądu praw zakazujących bluźnierstwa i ich aktualnego stosowania, a także m.in. sekcji 295C kodeksu karnego, która przewiduje obowiązkową karę śmierci dla wszystkich osób uznanych za winne bluźnierstwa, a w międzyczasie – do wprowadzenia zmian proponowanych przez federalnego ministra ds. mniejszości;

9.  wzywa rząd do dotrzymania obietnicy z 2008 r. dotyczącej zamiany wszystkich wyroków śmierci na kary pozbawienia wolności, co stanowiłoby pierwszy krok w kierunku zniesienia kary śmierci;

10.  przypomina o oświadczeniu Komisji, powtarzanym w odpowiedzi na pisemne pytania posłów, że monitoruje ona ściśle działania rządu Pakistanu w następstwie linczów spowodowanych oskarżeniami o bluźnierstwo w mieście Gojra i wiosce Korian; ponadto wzywa Komisję, aby zażądała szczegółów dotyczących wymiernych postępów, szczególnie jeżeli chodzi o postawienie winnych przed sądem;

11.  wyraża szczególne zaniepokojenie nieustanną dyskryminacją i prześladowaniem wspólnoty ahmadi w Pakistanie i wzywa rząd Pakistanu do uchylenia sekcji 298 pakistańskiego kodeksu karnego, który poważnie ogranicza codzienne życie tej grupy, oraz do zapobiegania wydarzeniom prowadzącym do konfrontacji, jak konferencja „Koniec proroctwa” w Lahore;

12.  zwraca się do władz Pakistanu o pełne wprowadzenie w życie orzeczenia Sądu Najwyższego Pakistanu, na mocy którego mają one zagwarantować rejestrację wszystkich wyborców spełniających warunki – w tym muzułmanów ahmadi – na nowych listach wyborczych;

13.  jest zaniepokojony możliwością niewłaściwego wykorzystania kampanii na rzecz walki ze zniesławianiem religii na forum ONZ, kładąc nacisk na konkluzje Rady z dnia 16 listopada 2009 r.;

14.  wzywa rząd Pakistanu do pełnej i bezwarunkowej ratyfikacji Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych z 1966 r. oraz Konwencji ONZ przeciwko torturom i innemu okrutnemu, nieludzkiemu i poniżającemu traktowaniu lub karaniu z 1984 r.; uważa, że wolność wyznania zapisana w pakcie ONZ stanowi wystarczające ramy i odniesienie, do którego powinni się stosować wszyscy sygnatariusze, zapewniając swoim obywatelom ochronę, aby umożliwić im swobodne praktykowanie wiary;

15.  wzywa rząd do zagwarantowania mniejszościom praw człowieka określonych w konstytucji i Powszechnej deklaracji praw człowieka, zwłaszcza w jej art. 18, który przewiduje, że „każdy człowiek ma prawo do wolności myśli, sumienia i wyznania”;

16.  popiera wszelkie inicjatywy zmierzające do wspierania dialogu i wzajemnego poszanowania wśród wspólnot; wzywa wszystkie władze polityczne i religijne do propagowania tolerancji i podejmowania inicjatyw przeciwko nienawiści oraz brutalnemu ekstremizmowi;

17.  wzywa rząd Pakistanu do wdrożenia proponowanych reform systemu edukacji i do uregulowania medres oraz nadzoru nad nimi; zwraca się do władz Pakistanu o usunięcie propagandy promującej nienawiść, wyższość religijną i zniesławianie religii z podręczników zatwierdzonych przez sekcję ministerstwa edukacji odpowiedzialną za krajowy program nauczania;

18.  zwraca się do rządu Pakistanu o ułatwienie wizyty w tym kraju Asmy Jahangir, Specjalnej Sprawozdawczyni ONZ ds. wolności religii i wyznania;

19.  zwraca się do Rady i Komisji o umieszczenie praw mniejszości w Pakistanie w programie zbliżającego się szczytu w celu jak najszybszego zainicjowania reformy dyskryminujących przepisów dotyczących bluźnierstwa;

20.  wzywa Radę do włączenia kwestii tolerancji religijnej w społeczeństwie do dialogu z Pakistanem na temat walki z terroryzmem, ponieważ ma ona kluczowe znaczenie dla długofalowego zwalczania religijnego ekstremizmu;

21.  zwraca się do państw członkowskich i Komisji o dalsze wsparcie finansowe na rzecz organizacji i obrońców praw człowieka oraz o przedstawienie praktycznych środków wsparcia rosnącego ruchu społeczeństwa obywatelskiego w Pakistanie skierowanego przeciw prawom zakazującym bluźnierstwa i innym dyskryminującym przepisom;

22.  przypomina o oświadczeniu Komisji, powtarzanym w odpowiedzi na pisemne pytania posłów, że monitoruje ona ściśle działania rządu Pakistanu w następstwie przemocy skierowanej przeciw chrześcijanom w mieście Gojra i wiosce Korian, oraz wzywa Komisję, aby zażądała szczegółów dotyczących wymiernych postępów, szczególnie jeżeli chodzi o postawienie winnych przed sądem;

23.  zwraca się do Rady i Komisji, aby wywierały nacisk na rząd Pakistanu w kwestii przestrzegania klauzuli dotyczącej demokracji i praw człowieka zawartej w umowie o współpracy między Unią Europejską a Islamską Republiką Pakistanu; zwraca się do Komisji o przedstawienie sprawozdania z wdrażania umowy o współpracy oraz klauzuli dotyczącej demokracji i praw człowieka;

24.  zwraca się do Rady o wsparcie rządu Pakistanu w rozwoju jego resortu praw człowieka oraz w ustanowieniu znaczącej, niezależnej i wiarygodnej Krajowej Komisji Praw Człowieka;

25.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, Wysokiemu Przedstawicielowi Unii ds. Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa, rządom i parlamentom państw członkowskich oraz rządowi i parlamentowi Pakistanu.

(1) Teksty przyjęte, P6_TA(2007)0351.
(2) Dz.U. C 263 E z 16.10.2008, s. 666.
(3) Dz.U. C 282 E z 6.11.2008, s. 434.

Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności