Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 11 lutego 2010 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1085/2006 z dnia 17 lipca 2006 r. ustanawiające Instrument Pomocy Przedakcesyjnej (IPA) (COM(2009)0588 – C7-0279/2009 – 2009/0163(COD))

P7_TA(2010)0026 A7-0003/2010

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2009)0588),

–   uwzględniając art. 181a Traktatu WE, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C7-0279/2009),

–   uwzględniając komunikat Komisji skierowany do Parlamentu Europejskiego i Rady zatytułowany „Konsekwencje wejścia w życie traktatu lizbońskiego dla trwających międzyinstytucjonalnych procedur decyzyjnych” (COM(2009)0665),

–   uwzględniając art. 294 ust. 3 i art. 212 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–   uwzględniając art. 55 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Zagranicznych (A7-0003/2010),

1.   przyjmuje w pierwszym czytaniu przedstawione poniżej stanowisko;

2.   zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego wniosku lub zastąpienie go innym tekstem;

3.   zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie, Komisji i parlamentom krajowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 11 lutego 2010 r. w celu przyjęcia rozporządzenia (UE) nr ..../2010 Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1085/2006 ustanawiającego Instrument Pomocy Przedakcesyjnej (IPA)

(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) nr 540/2010)

Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 11 lutego 2010 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady w sprawie zawarcia przez Wspólnotę Europejską Konwencji o międzynarodowym dochodzeniu alimentów na rzecz dzieci i innych członków rodziny (COM(2009)0373 – C7-0156/2009 – 2009/0100(NLE))

P7_TA(2010)0027 A7-0005/2010

(Konsultacja)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek dotyczący decyzji Rady (COM(2009)0373),

–   uwzględniając art. 61 lit. c) oraz art. 300 ust. 2 akapit pierwszy Traktatu WE,

–   uwzględniając art. 300 ust. 3 akapit pierwszy Traktatu WE, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C7-0156/2009),

–   uwzględniając komunikat Komisji skierowany do Parlamentu Europejskiego i Rady pt. „Konsekwencje wejścia w życie traktatu lizbońskiego dla trwających międzyinstytucjonalnych procedur decyzyjnych” (COM(2009)0665),

–   uwzględniając art. 81 ust. 3 i art. 218 ust. 6 lit. b) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–   uwzględniając art. 55 i art. 90 ust. 8 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A7-0005/2010),

1.   zatwierdza zawarcie Konwencji;

2.   zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 11 lutego 2010 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej decyzję nr 1672/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającą wspólnotowy program na rzecz zatrudnienia i solidarności społecznej – Progress (COM(2009)0340 – C7-0052/2009 – 2009/0091(COD))

P7_TA(2010)0028 A7-0049/2009

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2009)0340),

–   uwzględniając art. 251 ust. 2 oraz art. 13 ust. 2, art. 129 oraz art. 137 ust. 2 lit. a) Traktatu WE, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C7-0052/2009),

–   uwzględniając komunikat Komisji skierowany do Parlamentu Europejskiego i Rady zatytułowany „Konsekwencje wejścia w życie traktatu lizbońskiego dla trwających międzyinstytucjonalnych procedur decyzyjnych” (COM(2009)0665),

–   uwzględniając art. 294 ust. 3 i art. 19 ust. 2, art. 149 i art. 153 ust. 2 lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–   uwzględniając art. 55 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych oraz opinię Komisji Budżetowej (A7-0049/2009),

1.   przyjmuje w pierwszym czytaniu przedstawione poniżej stanowisko;

2.   odnotowuje załączone poniżej oświadczenie Komisji;

3.   zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego wniosku lub zastąpienie go innym tekstem;

4.   zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie, Komisji i parlamentom krajowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 11 lutego 2010 r. w celu przyjęcia decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady nr .../2010/UE zmieniającej decyzję nr 1672/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającą wspólnotowy program na rzecz zatrudnienia i solidarności społecznej – Progress

(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, decyzji nr 284/2010/UE.)

ZAŁĄCZNIK

OŚWIADCZENIE KOMISJI

Dotyczy: Finansowanie europejskiego instrumentu mikrofinansowego

Ustalono, że środki przeznaczone na finansowanie instrumentu mikrofinansowego z budżetu Unii na okres od 1 stycznia 2010 r. do 31 grudnia 2013 r. wyniosą 100 mln EUR; środki te pochodzić będą częściowo ze zmniejszenia o 60 mln EUR budżetu przeznaczonego na program Progress.

Komisja dołoży starań, aby w projekcie budŜetu przewidzieć wystarczający nieprzydzielony margines w granicach pułapu wydatków ustalonego w poddziale 1a w celu umożliwienia władzy budżetowej, tzn. Radzie i Parlamentowi, zwiększenia maksymalnie o 20 mln EUR budżetu przeznaczonego na program Progress na lata 2011–2013, zgodnie z pkt 37 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami.

Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 11 lutego 2010 r. dotyczące wniosku w sprawie decyzji Rady dotyczącej zawarcia Umowy między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki o przetwarzaniu i przekazywaniu z Unii Europejskiej do Stanów Zjednoczonych danych z komunikatów finansowych do celów Programu śledzenia środków finansowych należących do terrorystów (05305/1/2010 REV 1 – C7-0004/2010 – 2009/0190(NLE))

P7_TA(2010)0029 A7-0013/2010

(Zgoda)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek w sprawie decyzji Rady (COM(2009)0703 oraz 05305/1/2010 REV 1),

–   uwzględniając treść Umowy między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki o przetwarzaniu i przekazywaniu z Unii Europejskiej do Stanów Zjednoczonych danych z komunikatów finansowych do celów Programu śledzenia środków finansowych należących do terrorystów (16110/2009),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 17 września 2009 r. w sprawie przewidywanego porozumienia międzynarodowego dotyczącego udostępniania Departamentowi Skarbu USA danych z komunikatów o płatnościach finansowych w celu zapobiegania terroryzmowi i finansowaniu terroryzmu oraz ich zwalczania(1),

–   uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę na podstawie art. 218 ust. 6 lit. a) w związku z art. 82 ust. 1 lit. d) i art. 87 ust. 2 lit. a) traktatu o funkcjonowaniu UE (C7-0004/2010),

–   uwzględniając art. 81 i art. 90 ust. 8 Regulaminu,

–   uwzględniając zalecenie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A7-0013/2010),

1.   odmawia wyrażenia zgody na zawarcie umowy;

2.   wzywa Komisję Europejską do natychmiastowego przekazania zaleceń Radzie w związku z długookresową umową ze Stanami Zjednoczonymi dotyczącą zapobiegania finansowaniu terroryzmu; przypomina, że wszystkie nowe umowy w tej dziedzinie powinny być zgodne z nowymi ramami prawnymi ustanowionymi traktatem lizbońskim oraz obecnie wiążącą Kartą Praw Podstawowych Unii Europejskiej, i ponawia wnioski zawarte w rezolucji z dnia 17 września 2009 r., w szczególności w ust. 7-13;

3.   zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszego stanowiska Radzie i Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich, jak również rządowi Stanów Zjednoczonych Ameryki.

(1) Teksty przyjęte, P7_TA(2009)0016.

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 11 lutego 2010 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Rady w sprawie wykonania umowy ramowej dotyczącej zapobiegania zranieniom ostrymi narzędziami w sektorze szpitali i opieki zdrowotnej, zawartej między HOSPEEM a EPSU (COM(2009)0577)

P7_TA(2010)0030 B7-0063/2010

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji dotyczący dyrektywy Rady w sprawie wykonania umowy ramowej dotyczącej zapobiegania zranieniom ostrymi narzędziami w sektorze szpitali i opieki zdrowotnej, zawartej między Europejskim Stowarzyszeniem Szpitali i Pracodawców Ochrony Zdrowia (HOSPEEM) a Europejską Federacją Związków Zawodowych Służb Publicznych (EPSU) (COM(2009)0577),

–   uwzględniając art. 153 ust. 1 lit. a) i art. 155 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–   uwzględniając Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej, a w szczególności jej art. 31 ust. 1,

–   uwzględniając dyrektywę Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków promocji poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w pracy(1),

–   uwzględniając dyrektywę Rady 89/655/EWG z dnia 30 listopada 1989 r. dotyczącą minimalnych wymagań w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny użytkowania sprzętu roboczego przez pracowników podczas pracy (druga dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG)(2),

–   uwzględniając dyrektywę Rady 89/656/EWG z dnia 30 listopada 1989 r. w sprawie minimalnych wymagań w dziedzinie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników korzystających z wyposażenia ochronnego w miejscu pracy (trzecia dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG)(3),

–   uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/54/WE z dnia 18 września 2000 r. w sprawie ochrony pracowników przed ryzykiem związanym z narażeniem na działanie czynników biologicznych w miejscu pracy (siódma dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG)(4),

–   uwzględniając umowę ramową w sprawie zapobiegania zranieniom ostrymi narzędziami w sektorze szpitali i opieki zdrowotnej, zawartą między HOSPEEM a EPSU,

–   uwzględniając fakt, iż w umowie ramowej zawarto wspólną prośbę do Komisji o wykonanie umowy na mocy decyzji Rady w sprawie wniosku Komisji, zgodnie z art. 155 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 24 lutego 2005 r. w sprawie promowania zdrowia i bezpieczeństwa w miejscu pracy(5),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 6 lipca 2006 r. z zaleceniami dla Komisji w sprawie ochrony europejskich pracowników opieki zdrowotnej przed zakażeniami krwiopochodnymi wynikającymi ze zranień igłą(6),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 stycznia 2008 r. w sprawie strategii Komisji na lata 2007–2012 na rzecz promowania zdrowia i bezpieczeństwa w miejscu pracy(7),

–   uwzględniając art. 84 ust. 3 Regulaminu,

A.   mając na uwadze, że zranienia igłą mogą być przyczyną przenoszenia ponad 20 wirusów zagrażających życiu, w tym zapalenia wątroby typu B i C oraz wirusa wywołującego AIDS, stanowiąc tym samym poważny problem zdrowotny,

B.   mając na uwadze, że zranienia igłą i zranienia spowodowane ostrymi narzędziami medycznymi stanowią jedno z najpowszechniejszych i najpoważniejszych zagrożeń dla pracowników służby zdrowia w Europie; biorąc pod uwagę, że personel szpitalny i pracownicy służby zdrowia są często narażeni na infekcje spowodowane zranieniami w wyniku używania igieł i innych ostrych narzędzi,

C.   mając na uwadze, że niezależne badania wykazały, iż większości zranień igłą można zapobiec dzięki lepszemu szkoleniu, lepszym warunkom pracy i powszechnemu korzystaniu z bezpieczniejszych narzędzi medycznych posiadających mechanizmy zabezpieczające przed zranieniem ostrym narzędziem,

D.   mając na uwadze, że zdaniem ekspertów co roku w Unii Europejskiej dochodzi do ponad miliona zranień igłą,

E.   mając na uwadze, że skutki psychologiczne i emocjonalne po zranieniu igłą lub innymi ostrymi narzędziami mogą być bardzo poważne, nawet jeżeli nie dojdzie do zakażenia, ponieważ pracownik i jego rodzina przez wiele miesięcy żyją w niepewności co do zdrowotnych skutków zranienia,

F.   mając na uwadze, że inicjatywa na rzecz znalezienia rozwiązania legislacyjnego w celu należytej ochrony europejskich pracowników służby zdrowia przed potencjalnie śmiertelnymi zakażeniami krwiopochodnymi w wyniku zranienia igłą i innymi ostrymi narzędziami medycznymi bierze swój początek we wspomnianej wyżej rezolucji z dnia 6 lipca 2006 r.,

G.   mając na uwadze, że służba zdrowia zmaga się z poważnym brakiem personelu, a badania sugerują, że poważne zagrożenia zdrowotne, z którymi pracownicy stykają się na co dzień, są jednym z głównych powodów małej atrakcyjności kariery w służbie zdrowia; mając na uwadze, że w sprawozdaniu na temat konkurencyjności w Europie za rok 2004 coraz poważniejszy niedobór pracowników w służbie zdrowia uznano za kwestię wywołującą szczególne zaniepokojenie w Unii Europejskiej,

H.   mając na uwadze, że wejście w życie umowy ramowej będzie stanowić ważny wkład w ochronę zdrowia i bezpieczeństwo personelu szpitali i pracowników służby zdrowia,

I.   mając na uwadze, że konieczne jest zapewnienie możliwie najbezpieczniejszego środowiska pracy w szpitalach i wszędzie tam, gdzie podejmuje się działalność związaną z ochroną zdrowia,

J.   mając na uwadze, że w prawodawstwie dotyczącym spraw socjalnych należy unikać wprowadzania zbędnych ograniczeń natury administracyjnej, finansowej i prawnej, które mogłyby utrudniać rozwój małych i średnich przedsiębiorstw,

1.   z zadowoleniem przyjmuje fakt, iż Komisja zwróciła się do Parlamentu o wydanie opinii, zwłaszcza że jest to kwestia, której Parlament poświęcił sporo uwagi na przestrzeni wielu lat;

2.   dostrzega, że w zaproponowanej dyrektywie Rady znajdują się najważniejsze wnioski ze wspomnianej rezolucji z dnia 6 lipca 2006 r.;

3.   z zadowoleniem przyjmuje fakt, iż umowa ramowa sporządzona została wspólnie, we współpracy między HOSPEEM (Europejskim Stowarzyszeniem Szpitali i Pracodawców Ochrony Zdrowia) a EPSU (Europejską Federacją Związków Zawodowych Służb Publicznych), które to organizacje zostały uznane przez Komisję Europejską za europejskich partnerów społecznych w sektorze szpitali i opieki zdrowotnej;

4.   z zadowoleniem przyjmuje fakt, iż umowa ramowa zawiera klauzulę dotyczącą minimalnych standardów bez uszczerbku dla już istniejących i przyszłych przepisów krajowych i wspólnotowych, które mogą być korzystniejsze dla pracowników; przypomina, że państwa członkowskie i/lub partnerzy społeczni powinni mieć możliwość podejmowania – i do tego należy ich zachęcać – dodatkowych kroków z korzyścią dla pracowników omawianego sektora;

5.   zaleca przyjęcie i wdrożenie w trybie pilnym środków określonych w zaproponowanej dyrektywie, ponieważ pracownicy sektora czekają już od ponad pięciu lat, odkąd Komisja po raz pierwszy zajęła się tą jakże ważną kwestią;

6.   wzywa Komisję Europejską do opracowania i wydania zbioru informacji o umowie oraz do udzielania pomocy w jej sprawnym wdrażaniu we wszystkich państwach członkowskich;

7.   wzywa Komisję Europejską do monitorowania procesu stosowania umowy oraz do regularnego informowania Parlamentu Europejskiego o jej wdrażaniu;

8.   zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji Europejskiej oraz partnerom społecznym będącym stronami umowy ramowej.

(1) Dz.U. L 183 z 29.6.1989, s. 1. (2) Dz.U. L 393 z 30.12.1989, s. 13. (3) Dz.U. L 393 z 30.12.1989, s. 18. (4) Dz.U. L 262 z 17.10.2000, s. 21. (5) Dz.U. C 304 E z 1.12.2005, s. 400. (6) 2 Dz.U. C 303 E z 13.12.2006, s. 754. (7) Dz.U. C 41 E z 19.2.2009, s. 14.

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 11 lutego 2010 r. w sprawie Wenezueli

P7_TA(2010)0031 RC-B7-0093/2010

Parlament Europejski,

–   uwzględniając poprzednie rezolucje w sprawie sytuacji w Wenezueli, a w szczególności rezolucje z dnia 7 maja 2009, 23 października 2008 r. oraz 24 maja 2007 r.,

–   uwzględniając art. 122 ust. 5 Regulaminu,

A.   mając na uwadze, że wolność i niezależność mediów są nierozerwalnie związane z podstawowym prawem do wolności wypowiedzi zapisanym w Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka Narodów Zjednoczonych,

B.   mając na uwadze, że wolność mediów ma zasadnicze znaczenie dla demokracji i poszanowania podstawowych wolności ze względu na fundamentalną rolę, jaką odgrywa w gwarantowaniu swobody wyrażania poglądów i idei, poszanowaniu prawa mniejszości, w tym opozycji politycznej oraz przyczynianiu się do rzeczywistego udziału obywateli w procesach demokratycznych poprzez umożliwienie przeprowadzenia wolnych i sprawiedliwych wyborów,

C.   mając na uwadze, że prawo obywateli do informacji z wielu źródeł leży u podstaw społeczeństwa demokratycznego oraz udziału obywateli w politycznym i społecznym życiu kraju,

D.   mając na uwadze, że spoczywające na wszystkich mediach, na mocy Ustawy o odpowiedzialności społecznej radia i telewizji, zobowiązanie do transmitowania całości przemówień głowy państwa nie jest zgodne z wyżej wspomnianą zasadą pluralizmu,

E.   mając na uwadze, że art. 57 i 58 wenezuelskiej konstytucji gwarantują swobodę wypowiedzi, komunikacji i informacji,

F.   mając na uwadze, że media winny przestrzegać przepisów prawa, a zamknięcie danej redakcji winno być ostatecznością, do której można posunąć się wyłącznie po zagwarantowaniu odpowiedniego postępowania, obejmującego prawo do obrony i apelacji w niezależnym sądzie,

G.   mając na uwadze, że w maju 2007 r. prezydent Hugo Chávez odebrał sieci Radio Caracas Televisión koncesję na nadawanie sygnału, a w związku z tym stacja ta została zmuszona do nadawania w międzynarodowym systemie telewizji kablowej,

H.   mając na uwadze, że pierwsze protesty ruchów studenckich były konsekwencją zdjęcia z anteny programów tej stacji,

I.   mając na uwadze, że dnia 1 sierpnia 2009 r. rząd Hugo Cháveza nakazał zamknięcie 34 stacji radiowych, odmawiając im odnowienia koncesji,

J.   mając na uwadze, że w styczniu 2010 r. prezydent Hugo Chávez nakazał zdjąć z anteny kanał RCTV International (RCTV-I) oraz pięć innych kablowych i satelitarnych kanałów TV (TV Chile, Ritmo Son, Momentum, America TV i American Network), po tym jak nie wyemitowały one oficjalnego przemówienia prezydenta wygłoszonego z okazji 52. rocznicy obalenia rządów Marcosa Péreza Jimeneza; oraz mając na uwadze, że dwie z powyższych stacji – America TV i RCTVI – wciąż obowiązuje zakaz nadawania,

K.   mając na uwadze, że dalsze zakazy nadawania wywołały kolejną falę protestów studenckich, ostro stłumionych przez policję w wielu stanach i miastach Wenezueli, a w wyniku tych wydarzeń śmierć poniosło dwóch studentów w mieście Mérida, wielu zaś protestujących zostało rannych,

L.   mając na uwadze, że środki te wprowadzono, by przejąć kontrolę nad mediami i zamknąć im usta, a w zasadzie ograniczyć demokratyczne prawo do wolności wypowiedzi i informacji,

M.   mając na uwadze, że Organizacja Państw Amerykańskich ostrzega za pośrednictwem Międzyamerykańskiej Komisji Praw Człowieka, że niedawno podjęte działania zakazujące nadawania programów tych stacji w bardzo znaczący sposób odbiją się na prawie do wolności wypowiedzi,

N.   mając na uwadze, że prezydent Hugo Chávez oświadczył ostatnio, że korzystanie z serwisów społecznościowych takich jak Twitter czy Internet, jak również przesyłanie krótkich wiadomości tekstowych w sieci komórkowej, aby krytykować jego rządy lub przeciwstawiać się im jest „działalnością terrorystyczną”,

O.   mając na uwadze, że w wenezuelskim Zgromadzeniu Narodowym toczy się obecnie debata nt. reformy prawa dotyczącego nauki i technologii, której celem jest regulacja „sieci informacyjnych” w sposób, który mógłby umożliwić cenzurę w Internecie,

P.   mając na uwadze, że Wenezuela jest sygnatariuszem Międzynarodowego Paktu Praw Gospodarczych, Społecznych i Kulturalnych oraz Amerykańskiej Konwencji Praw Człowieka,

Q.   mając na uwadze, że Wenezuela ma największe rezerwy energetyczne wśród wszystkich krajów Ameryki Łacińskiej oraz mając na uwadze, że środki takie jak arbitralna konfiskata oraz wywłaszczenie, w pewnym stopniu wpływające na interesy UE, godzą w podstawowe prawa społeczne i ekonomiczne obywateli,

R.   mając na uwadze, że niektórzy czołowi politycy blisko związani z prezydentem Hugo Chávezem, tacy jak wiceprezydent i minister obrony narodowej Ramón Carrizález, minister środowiska Yubiri Ortega oraz prezes banku centralnego Eugenio Vázquez Orellana złożyli ostatnio rezygnacje,

S.   mając na uwadze, że, zgodnie ze sprawozdaniem Transparency International za 2009 r., Wenezuela jest jednym z najbardziej skorumpowanych krajów świata,

T.   mając na uwadze, że niewypowiedziany brak poczucia bezpieczeństwa oraz poziom przestępczości i przemocy, które sprawiają, że Wenezuela i jej stolica Caracas stały się jednym z najniebezpieczniejszych miejsc na świecie, przyczyniają się do zaniepokojenia wśród obywateli tego kraju,

U.   mając na uwadze, że powtarzające się obraźliwe traktowanie, groźby i ataki kierowane przez prezydenta Hugo Cháveza pod adresem krajowych i międzynarodowych liderów politycznych przyczyniły się do zaniepokojenia i często występujących niepotrzebnych napięć, które w niektórych przypadkach doprowadziły nawet do mobilizacji wojsk w obliczu zagrażającej wojny z Kolumbią,

1.   jest zbulwersowany z powodu śmierci dwóch studentów Yonisio Carrillo i Marcosa Rosalesa podczas protestów w Méridzie oraz wzywa władze do przeprowadzenia dochodzenia w sprawie śmierci tych dwóch młodych mężczyzn, jak również wzywa do postawienia winnych przed wymiarem sprawiedliwości;

2.   ubolewa nad decyzją rządu, w wyniku której wspomniane stacje nie mogą nadawać w Wenezueli i wzywa do przywrócenia emisji ich programów;

3.   wzywa władze Wenezueli do ponownego rozważenia tej decyzji i wymogu transmitowania całości przemówień głowy państwa;

4.   przypomina rządowi Boliwariańskiej Republiki Wenezueli o jego zobowiązaniu do poszanowania prawa do wolności wypowiedzi i wyrażania opinii, jak również wolności prasy, zgodnie z postanowieniami konstytucji Wenezueli i różnych międzynarodowych i regionalnych konwencji i kart, których Wenezuela jest sygnatariuszem;

5.   zwraca się do rządu Wenezueli, by w imię zasady bezstronności państwa zagwarantował jednakowe traktowanie w świetle przepisów prawa wszystkich mediów, zarówno publicznych, jak i prywatnych, w tym Internetu, niezależnie od wszelkich racji politycznych lub ideologicznych;

6.   wyraża przekonanie, że wenezuelskie media winny ukazywać różnorodność politycznego i społecznego życia w Wenezueli;

7.   wyraża przekonanie, że Krajowa Komisja Telekomunikacji winna wykazać swoją niezależność od władz politycznych i gospodarczych i w zrównoważony sposób dbać o zróżnicowanie w mediach;

8.   wzywa rząd Wenezueli do przestrzegania zasad praworządności oraz do promowania, ochrony i poszanowania prawa do wolności wypowiedzi, również w Internecie oraz wolności zgromadzeń;

9.   przypomina, że zgodnie z Międzyamerykańską kartą demokratyczną Organizacji Państw Amerykańskich w demokracji, oprócz niepodlegającego wątpliwości prawowitego dojścia do władzy, popartego i uzyskanego w drodze wyborów, władza ta musi być również prawowicie sprawowana, przy poszanowaniu różnorodności i przestrzeganiu ustalonych zasad postępowania, obowiązującej konstytucji, przepisów prawa i zasad praworządności będących gwarancją w pełni demokratycznego działania, które powinno koniecznie obejmować demokratyczne i pokojowe poszanowanie przeciwników politycznych, zwłaszcza jeżeli zostali oni wybrani głosami oddanymi przez wyborców;

10.   wyraża głębokie zaniepokojenie faktem, że rząd prezydenta Hugo Cháveza, którego posunięcia zmierzają do osłabienia opozycji demokratycznej i ograniczania praw i wolności obywatelskich, wykazuje tendencje autorytarne;

11.   w związku z wyborami parlamentarnymi w dniu 26 września 2010 r., wzywa rząd Wenezueli do poszanowania zasad demokracji i wolności wypowiedzi, zgromadzeń, wolności zrzeszania się i wolnych wyborów;

12.   zobowiązuje przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji Europejskiej, Wysokiej Przedstawiciel ds. Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa, rządowi i Zgromadzeniu Narodowemu Boliwariańskiej Republiki Wenezueli, zgromadzeniu parlamentarnemu EUROLAT oraz sekretarzowi generalnemu Organizacji Państw Amerykańskich.

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 11 lutego 2010 r. w sprawie sytuacji na Madagaskarze

P7_TA(2010)0032 RC-B7-0099/2010

Parlament Europejski,

–   uwzględniając art. 8 i 9 umów z Kotonu dotyczących odpowiednio dialogu politycznego i poszanowania praw człowieka,

–   uwzględniając rezolucję przyjętą przez Wspólne Zgromadzenie Parlamentarne AKP-UE w Luandzie w dniu 3 grudnia 2009 r.,

–   uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie Madagaskaru, w szczególności rezolucję z dnia 7 maja 2009 r. w sprawie sytuacji na Madagaskarze,

–   uwzględniając zawieszenie Madagaskaru w prawach członka Wspólnoty Rozwoju Afryki Południowej (SADC) i Unii Afrykańskiej,

–   uwzględniając stanowisko Unii Afrykańskiej, która w dniu 2 lutego 2010 r. zwróciła się do „nielegalnej władzy na Madagaskarze, żeby zaprzestała prób narzucenia jednostronnych rozwiązań dla kryzysu” i która potwierdziła „konieczność ustanowienia instytucji transformacji umownej, zgodnie z Kartą z Maputo i aktem dodatkowym z Addis Abeby”,

–   uwzględniając stanowisko Organu bezpieczeństwa i obrony Wspólnoty Rozwoju Afryki Południowej (SADC) z dnia 15 stycznia 2010 r., który wezwał wspólnotę międzynarodową do „odrzucenia projektów Andry'ego Rajoeliny, który chce pominąć umowy o podziale władzy i rozpisać w marcu wybory parlamentarne”,

–   uwzględniając decyzję Stanów Zjednoczonych Ameryki o zablokowaniu wobec Madagaskaru korzyści wynikających z AGOA (African Growth and Opportunity Act) z uwagi na sytuację polityczną,

–   uwzględniając umowy z Maputo z 8 i 9 sierpnia 2009 r. oraz akt dodatkowy z Addis Abeby z 6 listopada 2009 r., które podpisało czterech przywódców ruchów politycznych na Madagaskarze,

–   uwzględniając art. 122 ust. 5 Regulaminu,

A.   mając na uwadze niestabilność polityczną, która panuje od zamachu stanu i która pogrążyła Madagaskar w sytuacji niepewności zarówno w dziedzinie społeczno-gospodarczej, jak i humanitarnej,

B.   mając na uwadze, że w dniu 18 grudnia 2009 r. rządzący na Madagaskarze i popierany przez armię Andry Rajoelina wycofał się z negocjacji nad podziałem władzy z ruchami politycznymi na Madagaskarze,

C.   mając na uwadze, że w dniu 18 grudnia 2009 r. Andry Rajoelina powołał na stanowisko premiera byłego oficera armii, pułkownika Alberta Camille'a Vitala,

D.   mając na uwadze, że środowiska opozycyjne obejmujące grupy pod przywództwem byłego prezydenta Marca Ravalomanany skrytykowały powołanie na stanowisko premiera pułkownika Alberta Camille'a Vitala jako bezprawne działanie nielegalnej władzy,

E.  mając na uwadze upowszechnienie naruszeń praw człowieka, prześladowanie i arbitralne aresztowanie parlamentarzystów, duchownych i przedstawicieli społeczeństwa obywatelskiego, a także plądrowanie kościołów i zastraszanie prasy,

F.  mając na uwadze, że wspólnota międzynarodowa sprzyjała negocjacyjnemu sposobowi wyjścia z kryzysu, który obecnie w sposób umyślny jest blokowany, a nielegalna władza nadal sprzeciwia się wspólnocie międzynarodowej,

G.  mając na uwadze, że w poniedziałek, 6 lipca 2009 r., Unia Europejska rozpoczęła proces konsultacji z Madagaskarem, stosując art. 96 umowy z Kotonu i otwierając w ten sposób dialog mający na celu znalezienie odpowiednich rozwiązań problemów politycznych w tym kraju,

H.  mając na uwadze, że naród malgaski koniecznie musi wybrać swoją przyszłość i decydować o swoim losie oraz że jest do tego zdolny,

I.  mając na uwadze, że nielegalna władza w tym kraju monopolizuje uprawnienia wykonawcze, prawodawcze i sądowe, a także media,

J.  mając na uwadze, że Andry Rajoelina ogłosił chęć jednostronnego zorganizowania wyborów parlamentarnych, naruszając kalendarz wyborczy i bez konsultacji z narodem malgaskim, co przewiduje Karta z Maputo i akt dodatkowy z Addis Abeby,

K.  mając na uwadze, że zgodnie z danymi MFW pomoc udzielana przez donatorów Madagaskarowi stanowiła 50% budżetu państwa oraz że Unia Europejska zawiesiła finansowanie pomocy na rzecz rozwoju, dopóki nie zostanie znalezione demokratyczne rozwiązanie obecnego kryzysu,

L.  mając na uwadze, że większość społeczeństwa utrzymuje się z mniej niż jednego dolara na dzień, że 7000 dzieci cierpi na poważne niedożywienie oraz że sytuacja pogorszyła się od rozpoczęcia kryzysu politycznego,

M.  mając na uwadze, że rząd ogłosił dekret legalizujący eksport nieobrobionego drewna pochodzącego z gatunków zagrożonych, przez co stworzył niebezpieczeństwo dla bioróżnorodności kraju, która może zniknąć bezpowrotnie,

1.  ponownie zdecydowanie potępia proces przejęcia władzy na Madagaskarze przez A. Rajoelinę, dokonany przy ewidentnym braku poszanowania dla zapisów konstytucji malgaskiej, co wyraźnie stanowi zamach stanu;

2.  zdecydowanie potępia podjętą przez A. Rajoelinę decyzję o anulowaniu nominacji E. Mangalazy na urząd premiera, dokonanej w następstwie porozumienia o podziale władzy pomiędzy wszystkimi partiami politycznymi w październiku 2009 r.;

3.  zdecydowanie potępia podjętą przez A. Rajoelinę decyzję o przeprowadzeniu bojkotu trzeciej rundy negocjacji w Maputo w grudniu 2009 r. oraz o odstąpieniu od dyskusji na temat podziału władzy;

4.   zdecydowanie wzywa do wdrożenia podpisanych w Maputo i Addis Abebie porozumień mających na celu doprowadzenie do przywrócenia rządów konstytucyjnych;

5.  potępia systematyczne represje opozycji, cenzurę mediów oraz zastraszanie i regularne aresztowania dziennikarzy, aresztowania i tortury cywilów oraz polityków, a także przetrzymywanie osób bez postawienia zarzutów i w miejscach nieznanych; wzywa do natychmiastowego i bezwarunkowego uwolnienia wszystkich więźniów politycznych oraz do anulowania podjętych przeciwko nim kroków prawnych;

6.   wyraża głębokie zaniepokojenie zaginięciami setek osób, w tym około stu dzieci i nastolatków;

7.  wzywa do przeprowadzenia międzynarodowego dochodzenia w sprawie popełnionych na Madagaskarze zabójstw politycznych, wszelkich przypadków łamania praw człowieka oraz aktów represji, jakich dopuszczają się siły bezpieczeństwa i armia;

8.  odrzuca wszelkiego rodzaju próby jednostronnej organizacji wyborów w marcu 2010 r. podejmowane przez A. Rajoelinę; poparcie rezerwuje jedynie dla wyborów przygotowanych przez rząd niewykluczający i powołany na zasadzie konsensusu, zgodnie z postanowieniami Karty z Maputo i Aktu dodatkowego z Addis Abeby, a także w oparciu o kalendarz wyborczy i konsultacje przeprowadzone z ludnością malgaską; w związku z powyższym wzywa Komisję Europejską i państwa członkowskie do oddelegowania misji obserwacji wyborów jedynie w kontekście określonym w ramach porozumień z Maputo i Addis Abeby;

9.  wyraża przekonanie, że porozumienie z Maputo oraz Akt dodatkowy z Addis Abeby w sprawie Madagaskaru stanowią jedyne możliwe ramy rozwiązania madagaskarskiego konfliktu politycznego; wyraża przekonanie, że konstruktywny dialog jest jedynym właściwym sposobem na polityczne rozwiązanie zachodzącego kryzysu;

10.  wzywa do szybkiego wprowadzenia w życie procesu rozbrojenia oraz do rozwiązania bojówek w celu umożliwienia ponownego ustanowienia armii republikańskiej;

11.  nalega, by w przypadku nieposzanowania zobowiązań podjętych w Maputo i Addis Abebie wprowadzone zostały sankcje indywidualne i skierowane wyłącznie przeciw obecnie rządzącym członkom Wysokiej Władzy Przejściowej (WWP) stosującym metody blokowania umyślnego;

12.  wzywa do podjęcia kroków prawnych przeciwko domniemanym prowodyrom plądrowania dóbr prywatnych i publicznych oraz zasobów naturalnych Madagaskaru; zwraca się do jakiegokolwiek rodzaju rządu przejściowego o niezawieranie z państwami i przedsiębiorstwami porozumień lub kontraktów w sprawie dóbr naturalnych i dziedzictwa narodowego przed zorganizowaniem wyborów i nadaniem przez ludność malgaską demokratycznego mandatu nowemu rządowi;

13.  wzywa wspólnotę międzynarodową oraz Unię Europejską do zwiększenia zakresu pomocy humanitarnej na rzecz ludności malgaskiej; przypomina, że stopniowe wznawianie programów współpracy z Madagaskarem uzależnione jest od ustanowienia instytucji przejściowych w oparciu o rząd niewykluczający i powołany na zasadzie konsensusu, zgodnie z postanowieniami Karty z Maputo i aktu dodatkowego z Addis Abeby, a także w oparciu o całkowite poszanowanie zasad demokratycznych i wolności podstawowych;

14.  popiera w tym procesie wysiłki byłego prezydenta Republiki Mozambiku Joachima Chissano, mediatora z ramienia Wspólnoty Rozwoju Afryki Południowej; wzywa cztery ruchy polityczne na Madagaskarze, żeby niezwłocznie powróciły do stołu rokowań, żeby uzgodnić plan polityczny na rzecz odbycia w 2010 r. wyborów uczciwych, demokratycznych i przejrzystych;

15.  zwraca się do Unii Afrykańskiej, Wspólnoty Rozwoju Afryki Południowej i do międzynarodowej grupy kontaktowej, żeby pomyślnie przeprowadziły proces wychodzenia z kryzysu;

16.  wzywa Komisję, żeby przedstawiła Parlamentowi sprawozdanie w sprawie przebiegu procesu konsultacji z Madagaskarem w związku z zastosowaniem art. 96 umowy z Kotonu;

17.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazanie niniejszej rezolucji wiceprzewodniczącej/Wysokiej Przedstawiciel Unii Europejskiej, Komisji Europejskiej, Radzie Unii Europejskiej, Radzie AKP-UE, Sekretarzowi Generalnemu ONZ, Wspólnocie Rozwoju Afryki Południowej, prezydentowi Joaquimowi Chissano oraz Komisji Unii Afrykańskiej.

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 11 lutego 2010 r. w sprawie Birmy

P7_TA(2010)0033 RC-B7-0105/2010

Parlament Europejski,

–   uwzględniając konkluzje Rady z dnia 27 kwietnia 2009 r. w sprawie Birmy/Związku Myanmar i wspólne stanowisko Rady przedłużające w odniesieniu do tego kraju obowiązywanie środków ograniczających,

–   uwzględniając konkluzje Rady Europejskiej – oświadczenie w sprawie Birmy/Związku Myanmar z dnia 19 czerwca 2009 r.,

–   uwzględniając oświadczenie prezydencji wydane w imieniu Unii Europejskiej w dniu 11 czerwca 2009 r. w sprawie cywilów należących do mniejszości Karenów uciekających z Birmy/Związku Myanmar,

–   uwzględniając oświadczenie prezydencji UE z dnia 23 lutego 2009 r., wzywające do nawiązania wszechstronnego dialogu pomiędzy władzami a siłami demokratycznymi w Birmie/Związku Myanmar,

–   uwzględniając rezolucję Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 64/238 z dnia 23 grudnia 2009 r. w sprawie sytuacji pod względem praw człowieka w Związku Myanmar,

–   uwzględniając oświadczenie prezydencji wydane w imieniu Unii Europejskiej w dniu 14 maja 2009 r. w sprawie aresztowania Daw Aung San Suu Kyi,

–   uwzględniając oświadczenie przewodniczącego ASEAN z dnia 11 sierpnia 2009 r. w sprawie Związku Myanmar,

–   uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie Birmy/Związku Myanmar,

–   uwzględniając art. 122 ust. 5 Regulaminu,

A.   mając na uwadze, że sytuacja pod względem praw człowieka w Birmie/Związku Myanmar uległa dalszemu pogorszeniu, represje polityczne nasiliły się i regularnie dochodzi do łamania podstawowych wolności ludności birmańskiej,

B.   mając na uwadze, że wojsko nadal dopuszcza się łamania praw człowieka, w tym pozasądowych zabójstw, pracy przymusowej i przemocy seksualnej, wobec cywilów w rejonach dotkniętych konfliktami na tle etnicznym,

C.   mając na uwadze, że reżim birmański w dalszym ciągu systematycznie i powszechnie wciela dzieci do wojska,

D.   mając na uwadze, że zgodnie z raportami w Birmie jest obecnie około 2177 więźniów politycznych, w tym 14 dziennikarzy, a także mając na uwadze, że ponad 230 mnichów buddyjskich uczestniczących w protestach w 2007 r. nadal jest przetrzymywanych w więzieniach,

E.   mając na uwadze, że na jesieni 2010 r. w Birmie/Związku Myanmar mają się odbyć pierwsze od dwudziestu lat wybory parlamentarne,

F.   mając na uwadze, że podstawą przeprowadzenia wyborów będzie sporządzona przez armię konstytucja, której prawomocność jest powszechnie kwestionowana; mając na uwadze, że ta nowa konstytucja przewiduje wybory w 2010 r. jako uzasadnienie 50 lat rządów armii i zapewnia jej 25% miejsc w parlamencie;

G.   mając na uwadze, że nowa konstytucja zabrania Aung San Suu Kyi, przywódczyni Narodowej Ligi na rzecz Demokracji (NLD) i zdobywczyni Pokojowej Nagrody Nobla, ubiegania się o urzędy publiczne; mając na uwadze, że niektóre partie opozycyjne i grupy mniejszości etnicznych oświadczyły, że zbojkotują wybory, natomiast NLD nie zaakceptuje ich wyniku, jeżeli wcześniej nie zostanie nawiązany dialog na rzecz przeglądu konstytucji,

H.   mając na uwadze, że w dniu 28 stycznia 2010 r. Ngwe Soe Lin został skazany na 13 lat więzienia za pracę dla zagranicznej agencji informacyjnej Demokratyczny Głos Birmy, a 30 grudnia 2009 r. Hla Hla Win został skazany na 27 lat więzienia na podstawie podobnych zarzutów,

I.   mając na uwadze, że nieustanne tłumienie odmienności poglądów politycznych należy uznać za próbę przejęcia przez juntę większej kontroli nad mediami przed krajowymi wyborami planowanymi na drugą połowę tego roku,

J.   mając na uwadze, że w dniu 11 sierpnia 2009 r. Daw Aung San Suu Kyi została skazana na 3 lata więzienia, którą władze birmańskie zamieniły następnie na 18 miesięcy aresztu domowego; mając na uwadze, że jej prawnicy wnieśli odwołanie od tego wyroku do Sądu Najwyższego Birmy; mając na uwadze, że nieuzasadniony proces i wyrok skazujący Daw Aung San Suu Kyi spotkały się z powszechnym potępieniem społeczności międzynarodowej,

K.   mając na uwadze, że w maju 2009 r. ataki armii birmańskiej i Demokratycznej Kareńskiej Armii Buddyjskiej (DKBA) doprowadziły do przesiedlenia tysięcy cywilów i zmusiły około 5 tysięcy osób do ucieczki do Tajlandii; mając na uwadze, że istnieje poważne ryzyko, iż po powrocie do kraju uchodźcy kareńscy będą ofiarami brutalnych naruszeń praw człowieka, w tym pracy przymusowej i gwałtów popełnianych przez żołnierzy armii birmańskiej,

L.   mając na uwadze, że według szacunków we wschodniej Birmie znajduje się pół miliona przesiedleńców wewnętrznych, 140 tys. uchodźców przebywa nadal w dziewięciu obozach wzdłuż granicy tajlandzko-birmańskiej, a ponad 200 tys. członków mniejszości etnicznej Rohingya przebywa w obozach dla uchodźców lub żyje w rozproszeniu w południowo-wschodnim Bangladeszu; mając na uwadze, że miliony birmańskich imigrantów, uchodźców i osób ubiegających się o azyl żyją w Tajlandii, Indiach, Bangladeszu i Malezji i że niekiedy padają oni ofiarą handlu ludźmi,

M.   mając na uwadze, że od 2 stycznia 2010 r. trwa bezprecedensowa rozprawa bangladeskich organów ścigania z niezarejestrowanymi uchodźcami należącymi do mniejszości Rohingya, którzy osiedlili się poza dwoma oficjalnymi obozami dla uchodźców w rejonie Cox's Bazar; mając na uwadze, że od tego czasu aresztowano ponad 500 członków mniejszości Rohingya, niektórzy z nich zostali odesłani do Birmy, a innym postawiono zarzuty na mocy przepisów dotyczących imigracji i wtrącono do więzienia,

N.   mając na uwadze, że ponad 5 tys. członków mniejszości Rohingya, którzy osiedlili się w Bangladeszu, opuściło swoje domy i w poszukiwaniu bezpieczeństwa przybyło do prowizorycznego obozu Kutupalong w mieście Ukhia; mając na uwadze, że obecnie w obozie tym przebywa około 30 tys. osób, które nie otrzymują żywności i którym odmówiono teraz dostępu do źródeł utrzymania, ponieważ w przypadku opuszczenia obozu w celu znalezienia pracy narażają się one na aresztowanie,

1.   zdecydowanie potępia nieustanne i systematyczne łamanie praw człowieka, podstawowych wolności i podstawowych praw demokratycznych ludności Birmy/Związku Myanmar;

2.   wyraża poważne zaniepokojenie w związku z niedawnym procesem i skazaniem Daw Aung San Suu Kyi i domaga się jej natychmiastowego i bezwarunkowego uwolnienia; wzywa do przyznania jej prawa do udziału w nadchodzących wyborach;

3.   przyjmuje do wiadomości decyzję rządu Birmy/Związku Myanmar o zorganizowaniu wyborów i nalega, że w obecnej sytuacji nie można ich uznać za wolne i demokratyczne; w szczególności krytykuje zakaz kandydowania wydany w stosunku do Aung San Sui Kyi;

4.   apeluje do rządu Birmy/ Związku Myanmar, aby bezzwłocznie nawiązał konstruktywny dialog z Narodową Ligą na Rzecz Demokracji (NLD), wszystkimi innymi partiami opozycji oraz grupami etnicznymi; w tym kontekście z zadowoleniem przyjmuje wysiłki mediacyjne podjęte przez sekretarza generalnego ONZ i jego specjalnego sprawozdawcę ds. praw człowieka w Birmie/Związku Myanmar;

5.   z całą mocą wzywa rząd Birmy/Związku Myanmar do bezzwłocznego podjęcia koniecznych działań dla zagwarantowania wolnego, sprawiedliwego, przejrzystego i uwzględniającego wszystkie zainteresowane strony procesu wyborczego, w oparciu o międzynarodowe standardy, w tym poprzez zastosowanie wymaganej ordynacji wyborczej oraz pozwolenie na udział w procesie wyborczym wszystkim głosującym i wszystkim partiom politycznym, oraz zgodzenie się na obecność międzynarodowych obserwatorów;

6.   potępia arbitralne oskarżenia będące podstawą aresztowań przeciwników politycznych birmańskiego reżimu oraz dysydentów, w szczególności nieprzerwane represje i zastraszanie mnichów buddyjskich; wzywa władze birmańskie do zaprzestania dalszych politycznych aresztowań, do natychmiastowego i bezwarunkowego uwolnienia wszystkich więźniów sumienia, w tym mnichów, i pełnego przywrócenia ich praw politycznych;

7.   potępia ograniczenia wolności zgromadzeń, stowarzyszeń, przemieszczania się i wolności słowa w Birmie/Związku Myanmar ; wzywa władze Birmy/Związku Myanmar do zniesienia tych restrykcji, w tym ograniczeń nałożonych na wolne i niezależne media;

8.   wyraża zaniepokojenie z powodu ciągłej dyskryminacji, łamania praw człowieka, przemocy, pracy dzieci i pracy przymusowej, przesiedlania i różnych form represji wobec wielu mniejszości etnicznych i religijnych oraz wzywa rząd Birmy/Związku Myanmar do podjęcia natychmiastowych działań mających na celu poprawę sytuacji tych grup;

9.   wyraża poważne zaniepokojenie z powodu utrzymania praktyki arbitralnych zatrzymań, wymuszonych zniknięć, gwałtów oraz innych form przemocy seksualnej, tortur oraz okrutnego, nieludzkiego i poniżającego traktowania; z całą mocą wzywa rząd Birmy/Związku Myanmar do zagwarantowania pełnego, przejrzystego, skutecznego, bezstronnego i niezależnego dochodzenia we wszystkich przypadkach zgłoszenia łamania praw człowieka oraz do pociągnięcia do odpowiedzialności sprawców, tak aby położyć kres bezkarności za takie przestępstwa;

10.   usilnie wzywa birmańską juntę wojskową do natychmiastowego zaprzestania praktyki rekrutowania i wykorzystywania dzieci-żołnierzy, do zwiększenia środków mających na celu ochronę dzieci w konfliktach zbrojnych oraz do kontynuowania współpracy ze specjalnym przedstawicielem sekretarza generalnego do spraw dzieci w konfliktach zbrojnych;

11.   zdecydowanie potępia czystki etniczne wymierzone przez rząd Birmy/Związku Myanmar przeciwko mniejszościom, łącznie z tymi poszukującymi schronienia w krajach sąsiednich;

12.   wzywa królewski rząd Tajlandii do dalszego udzielania schronienia i ochrony uchodźcom kareńskim uciekającym przed przemocą w Birmie/Związku Myanmar oraz do współpracy z urzędem Wysokiego Komisarza Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców, Tajsko-Birmańskim Konsorcjum Nadgranicznym oraz wspólnotą międzynarodową na rzecz znalezienia alternatywnego rozwiązania gwarantującego bezpieczeństwo 3000 kareńskich uchodźców;

13.   w kontekście trwającego konfliktu na granicy tajlandzko-birmańskiej wzywa Komisję Europejską do utrzymania środków z Biura Pomocy Humanitarnej WE na pomoc uchodźcom w tym regionie w 2010 r.;

14.   z zadowoleniem przyjmuje fakt, że rząd Bangladeszu zezwala na odbycie przez delegację PE ds. Południowej Azji misji rozpoznawczej mającej na celu zbadanie sytuacji członków mniejszości Rohingya w rejonie Cox's Bazar i Bandarban, która odbędzie się w przyszłym tygodniu oraz wzywa rząd Bangladeszu do uznania niezarejestrowanych członków mniejszości Rohingya  za bezpaństwowców ubiegających się o azyl, którzy uciekli przed represjami w Birmie/Związku Myanmar i potrzebują międzynarodowej ochrony, oraz do udzielenia im odpowiedniej ochrony, środków do życia i zapewnienia innych podstawowych usług;

15.   wzywa rządy Chin, Indii i Rosji, aby wykorzystały swoje możliwości nacisku gospodarczego i politycznego na władze Birmy/Związku Myanmar w celu doprowadzenia do istotnej poprawy w tym kraju, a także by zaprzestały dostaw broni i innych strategicznych zasobów dla birmańskiego reżimu;

16.   wzywa Radę do utrzymania środków ograniczających wymierzonych w reżim w Birmie do czasu osiągnięcia namacalnych postępów w zakresie demokratyzacji; jednocześnie wzywa Radę do oceny skuteczności środków ograniczających;

17.   zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Wysokiej Przedstawiciel/wiceprzewodniczącej Komisji Catherine Ashton, rządom i parlamentom państw członkowskich, specjalnemu wysłannikowi UE ds. Birmy/Związku Myanmar, birmańskiej Państwowej Radzie ds. Pokoju i Rozwoju, rządom państw członkowskich ASEAN i ASEM, rządom Bangladeszu i Rosji, sekretariatowi ASEM, Międzyparlamentarnej Grupie ASEAN ds. Myanmaru, Aung San Suu Kyi, Narodowej Lidze na rzecz Demokracji, sekretarzowi generalnemu ONZ, wysokiemu komisarzowi ONZ ds. praw człowieka oraz specjalnemu sprawozdawcy ONZ ds. praw człowieka w Birmie/Związku Myanmar.