Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 14 grudnia 2010 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uruchomienia Funduszu Solidarności Unii Europejskiej zgodnie z pkt 26 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (COM(2010)0578 – C7-0323/2010 – 2010/2237(BUD))

P7_TA(2010)0453 A7-0335/2010

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedłożony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2010)0578 – C7–0323/2010),

–  uwzględniając zawarte pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami(1), a w szczególności jego pkt 26,

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2012/2002 z dnia 11 listopada 2002 r. ustanawiające Fundusz Solidarności Unii Europejskiej(2),

–  uwzględniając wspólną deklarację Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, przyjętą podczas posiedzenia pojednawczego w dniu 17 lipca 2008 r., dotyczącą Funduszu Solidarności,

–  uwzględniając pismo Komisji Rozwoju Regionalnego,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej (A7-0335/2010),

1.  zatwierdza decyzję załączoną do niniejszej rezolucji;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do podpisania decyzji wraz z przewodniczącym Rady oraz do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wraz z załącznikiem Radzie i Komisji.

ZAŁĄCZNIK

DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

z dnia ...

w sprawie uruchomienia Funduszu Solidarności Unii Europejskiej zgodnie z pkt 26 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając zawarte pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami(3), a w szczególności jego pkt 26,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2012/2002 z dnia 11 listopada 2002 r. ustanawiające Fundusz Solidarności Unii Europejskiej(4),

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Unia Europejska ustanowiła Fundusz Solidarności Unii Europejskiej („fundusz”) w celu okazania solidarności z ludnością zamieszkującą regiony dotknięte klęskami.

(2)  Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. dopuszcza możliwość uruchomienia funduszu w granicach rocznego pułapu wynoszącego 1 mld EUR.

(3)  Rozporządzenie (WE) nr 2012/2002 zawiera przepisy, w oparciu o które możliwe jest uruchomienie funduszu.

(4)  Portugalia złożyła wniosek o uruchomienie funduszu w związku z klęską żywiołową spowodowaną przez osunięcia ziemi i powodzie na Maderze.

(5)  Francja złożyła wniosek o uruchomienie funduszu w związku z klęską żywiołową spowodowaną przez huragan Xynthia.

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

W ramach budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2010 uruchamia się Fundusz Solidarności Unii Europejskiej w celu udostępnienia kwoty 66 891 540 EUR w postaci środków na zobowiązania i środków na płatności.

Artykuł 2

Niniejszą decyzję publikuje się w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Sporządzono w

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

(1) Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1. (2) Dz.U. L 311 z 14.11.2002, s. 3. (3) Dz.U. C 139 z 14.6.06, s. 1. (4) Dz.U. L 311 z 14.11.2002, s. 3.

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 14 grudnia 2010 r. w sprawie stanowiska Rady dotyczącego projektu budżetu korygującego Unii Europejskiej nr 9/2010 na rok budżetowy 2010, sekcja 3 – Komisja (17633/2010 – C7-0409/2010 – 2010/2238(BUD))

P7_TA(2010)0454 A7-0341/2010

Parlament Europejski,

–  uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 314, oraz Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 106a,

–  uwzględniając rozporządzenie (WE, Euratom) nr 1605/2002 Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich(1), w szczególności jego art. 37 i 38,

–  uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2010, ostatecznie przyjęty w dniu 17 grudnia 2009 r.(2),

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami(3),

–  uwzględniając projekt budżetu korygującego Unii Europejskiej nr 9/2010 na rok budżetowy 2010, przedstawiony przez Komisję dnia 13 października 2010 r. (COM(2010)0577),

–  uwzględniając stanowisko Rady w sprawie projektu budżetu korygującego nr 9/2010 zajęte przez Radę dnia 10 grudnia 2010 r. (17633/2010 – C7-0409/2010),

–  uwzględniając art. 75b i 75e Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej (A7-0341/2010),

A.  mając na uwadze, że projekt budżetu korygującego nr 9/2010 do budżetu ogólnego na rok 2010 obejmuje:

B.  mając na uwadze, że projekt budżetu korygującego nr 9/2010 służy formalnemu wprowadzeniu tej korekty do budżetu na rok 2010,

1.  przyjmuje do wiadomości projekt budżetu korygującego nr 9/2010;

2.  zatwierdza stanowisko Rady w sprawie projektu budżetu korygującego nr 9/2010 bez poprawek i zobowiązuje swojego przewodniczącego do ogłoszenia, że budżet korygujący nr 8/2010 został ostatecznie przyjęty, oraz do zarządzenia jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji.

(1) Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1. (2) Dz.U. L 64 z 12.3.2010. (3) Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 14 grudnia 2010 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2010/014 SI/Mura ze Słowenii) (COM(2010)0582 – C7-0334/2010 – 2010/2243(BUD))

P7_TA(2010)0455 A7-0336/2010

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedłożony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2010)0582 – C7–0334/2010),

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami z dnia 17 maja 2006 r.(1) (porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r.), w szczególności jego pkt 28,

–  uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1927/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji(2) (rozporządzenie w sprawie EFG),

–  uwzględniając pismo Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej (A7-0336/2010),

A.  mając na uwadze, że Unia Europejska opracowała odpowiednie instrumenty legislacyjne i budżetowe w celu udzielenia dodatkowego wsparcia pracownikom dotkniętym konsekwencjami poważnych zmian strukturalnych w handlu światowym oraz udzielenia im pomocy umożliwiającej powrót na rynek pracy,

B.  mając na uwadze, że zakres zastosowania EFG został rozszerzony o wnioski przedłożone po dniu 1 maja 2009 r. i obejmuje również pomoc dla pracowników, których zwolnienie było bezpośrednim skutkiem światowego kryzysu finansowego i gospodarczego,

C.  mając na uwadze, że pomoc finansowa Unii dla zwalnianych pracowników powinna być dynamiczna i powinno się jej udzielać jak najszybciej i jak najskuteczniej zgodnie ze wspólną deklaracją Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, przyjętą na posiedzeniu pojednawczym w dniu 17 lipca 2008 r., a także przy uwzględnieniu porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie przyjęcia decyzji o uruchomieniu EFG,

D.  mając na uwadze, że Słowenia wystąpiła o pomoc w związku ze zwolnieniem 2 554 pracowników w przedsiębiorstwie Mura, European Fashion Design, prowadzącego działalność w sektorze odzieżowym,

E.  mając na uwadze, że złożony wniosek spełnia kryteria kwalifikowalności przewidziane w rozporządzeniu w sprawie EFG,

1.  zwraca się do zainteresowanych instytucji o podjęcie niezbędnych kroków mających na celu przyspieszenie uruchomienia EFG;

2.  przypomina, że instytucje zobowiązane są do zagwarantowania sprawnej i szybkiej procedury przyjęcia decyzji w sprawie uruchomienia EFG, zapewniających jednorazowe, ograniczone w czasie indywidualne wsparcie mające na celu pomoc pracownikom zwolnionym w wyniku globalizacji oraz kryzysu finansowego i gospodarczego; podkreśla rolę, jaką może odegrać EFG w powrocie zwolnionych pracowników na rynek pracy;

3.  podkreśla, że zgodnie z art. 6 rozporządzenia w sprawie EFG, należy zadbać o to, aby EFG wspierał powrót na rynek pracy zwolnionych indywidualnych pracowników; ponownie podkreśla, że wsparcie z EFG nie zastępuje działań, za podjęcie których – na mocy prawa krajowego lub układów zbiorowych – odpowiedzialne są przedsiębiorstwa, ani środków restrukturyzacji przedsiębiorstw lub sektorów;

4.  odnotowuje, że informacje na temat skoordynowanego pakietu zindywidualizowanych usług, które mają być finansowane z EFG, obejmują szczegółowe dane na temat jego komplementarności z działaniami finansowanymi z funduszy strukturalnych; ponownie wzywa do przedstawiania analizy porównawczej tych danych również w sprawozdaniach rocznych, w tym oceny wpływu, jaki te tymczasowe i zindywidualizowane usługi mają na długotrwały powrót na rynek pracy zwolnionych pracowników;

5.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w kontekście uruchomienia EFG Komisja zaproponowała alternatywne w stosunku do niewykorzystanych funduszy Europejskiego Funduszu Społecznego źródło środków na płatności, stosując się tym samym do częstych napomnień Parlamentu Europejskiego, że EFG powstał jako odrębny instrument mający własne cele i harmonogram, wobec czego należy określić stosowne linie budżetowe dla celów przesunięć;

6 zwraca uwagę, że aby uruchomić EFG w tym przypadku, środki na płatności zostaną przesunięte z linii budżetowej przeznaczonej na wsparcie MŚP oraz innowacji; wyraża ubolewanie z powodu poważnych zaniedbań ze strony Komisji przy wdrażaniu programów ramowych na rzecz konkurencyjności i innowacji, szczególnie w okresie kryzysu gospodarczego, który znacznie zwiększył potrzeby w zakresie takiego wsparcia;

7.  przypomina, że należy dokonać oceny funkcjonowania i wartości dodanej EFG w kontekście ogólnej oceny programów i różnych innych instrumentów utworzonych na mocy porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r., w ramach procedury przeglądu śródokresowego wieloletnich ram finansowych na lata 2007–2013;

8.  z zadowoleniem przyjmuje nowy format wniosku Komisji, który przedstawia w uzasadnieniu jasne i szczegółowe informacje na temat wniosku, analizuje kryteria kwalifikowalności i wyjaśnia, dlaczego doszło do zatwierdzenia wniosku, co jest zgodne z żądaniami Parlamentu;

9.  zatwierdza decyzję załączoną do niniejszej rezolucji;

10.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do podpisania niniejszej decyzji wraz z przewodniczącym Rady i zapewnienia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

11.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wraz z załącznikiem Radzie i Komisji.

ZAŁĄCZNIK

DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

z dnia ...

w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2010/014 SI/Mura ze Słowenii)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami z dnia 17 maja 2006 r.(3), w szczególności jego pkt 28,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1927/2006 z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji(4), w szczególności jego art. 12 ust. 3,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EFG) ustanowiono w celu zapewnienia dodatkowego wsparcia pracownikom zwolnionym w wyniku istotnych zmian w strukturze światowego handlu spowodowanych globalizacją oraz udzielenia im pomocy umożliwiającej powrót na rynek pracy.

(2)  Zakres zastosowania EFG został rozszerzony o wnioski przedłożone po dniu 1 maja 2009 r. i obejmuje również pomoc dla pracowników, których zwolnienie było bezpośrednim skutkiem światowego kryzysu finansowego i gospodarczego.

(3)  Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pozwala uruchomić EFG w ramach rocznego pułapu w wysokości 500 mln EUR.

(4)  W dniu 28 kwietnia 2010 r. Słowenia przedłożyła wniosek o uruchomienie środków z EFG w związku ze zwolnieniami w przedsiębiorstwie Mura i uzupełniła go dodatkowymi informacjami w dniu 24 czerwca 2010 r. Wniosek jest zgodny z wymogami określania wkładów finansowych zawartymi w art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1927/2006. Komisja wnosi zatem o uruchomienie kwoty 2 247 940 EUR.

(5)  Należy zatem uruchomić środki z EFG, aby zapewnić wkład finansowy dla wniosku złożonego przez Słowenię.

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

W ramach budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2010 uruchamia się środki z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, aby udostępnić kwotę 2 247 940 EUR w formie środków na zobowiązania i środków na płatności.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Sporządzono w

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

(1) Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1. (2) Dz.U. L 406 z 30.12.2006, s. 1. (3) Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1. (4) Dz.U. L 406 z 30.12.2006, s. 1.

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 14 grudnia 2010 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2010/018 DE/Heidelberger Druckmaschinen z Niemiec) (COM(2010)0568 – C7-0332/2010 – 2010/2241(BUD))

P7_TA(2010)0456 A7-0337/2010

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedłożony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2010)0568 – C7-0332/2010),

–  uwzględniając porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami(1) (porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r.), w szczególności jego pkt 28,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1927/2006 z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji(2) (rozporządzenie w sprawie EFG),

–  uwzględniając pismo Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej (A7-0337/2010),

A.  mając na uwadze, że Unia Europejska opracowała odpowiednie instrumenty legislacyjne i budżetowe w celu udzielenia dodatkowego wsparcia pracownikom dotkniętym konsekwencjami poważnych zmian strukturalnych w handlu światowym oraz udzielenia im pomocy umożliwiającej powrót na rynek pracy,

B.  mając na uwadze, że zakres zastosowania EFG został rozszerzony o wnioski przedłożone po dniu 1 maja 2009 r. i obejmuje również pomoc dla pracowników, których zwolnienie było bezpośrednim skutkiem światowego kryzysu finansowego i gospodarczego,

C.  mając na uwadze, że pomoc finansowa Unii dla zwalnianych pracowników powinna być dynamiczna i powinno się jej udzielać jak najszybciej i jak najskuteczniej zgodnie ze wspólną deklaracją Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, przyjętą na posiedzeniu pojednawczym w dniu 17 lipca 2008 r., a także przy uwzględnieniu PMI z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie przyjęcia decyzji o uruchomieniu EFG,

D.  mając na uwadze, że Niemcy wystąpiły o pomoc w związku ze zwolnieniem 1181 pracowników czterech zakładów produkcyjnych przedsiębiorstwa Heidelberger Druckmaschinen w Badenii-Wirtembergii, działającego w branży produkcji maszyn drukarskich,

E.  mając na uwadze, że złożony wniosek spełnia kryteria kwalifikowalności przewidziane w rozporządzeniu w sprawie EFG,

1.  zwraca się do zainteresowanych instytucji o podjęcie niezbędnych kroków mających na celu przyspieszenie uruchomienia EFG;

2.  przypomina, że instytucje zobowiązane są do zagwarantowania sprawnej i szybkiej procedury przyjęcia decyzji w sprawie uruchomienia EFG, zapewniających jednorazowe, ograniczone w czasie indywidualne wsparcie mające na celu pomoc pracownikom zwolnionym w wyniku globalizacji oraz kryzysu finansowego i gospodarczego; podkreśla rolę, jaką może odegrać EFG w powrocie zwolnionych pracowników na rynek pracy;

3.  podkreśla, że zgodnie z art. 6 rozporządzenia w sprawie EFG należy zadbać o to, aby EFG wspierał powrót na rynek pracy zwolnionych indywidualnych pracowników; ponownie podkreśla, że wsparcie z EFG nie zastępuje działań, za podjęcie których – na mocy prawa krajowego lub układów zbiorowych – odpowiedzialne są przedsiębiorstwa, ani środków restrukturyzacji przedsiębiorstw lub sektorów;

4.  odnotowuje, że informacje na temat skoordynowanego pakietu zindywidualizowanych usług, które mają być finansowane z EFG, obejmują szczegółowe dane na temat jego komplementarności z działaniami finansowanymi z funduszy strukturalnych; ponownie wzywa do przedstawiania analizy porównawczej tych danych również w sprawozdaniach rocznych, w tym oceny wpływu, jaki te tymczasowe i zindywidualizowane usługi mają na długotrwały powrót na rynek pracy zwolnionych pracowników;

5.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w kontekście uruchomienia EFG Komisja zaproponowała źródło środków na płatności alternatywne w stosunku do niewykorzystanych środków Europejskiego Funduszu Społecznego, stosując się tym samym do częstych napomnień Parlamentu Europejskiego, że EFG powstał jako odrębny instrument mający własne cele i harmonogram, wobec czego należy określić stosowne linie budżetowe dla celów przesunięć;

6. zwraca uwagę, że aby uruchomić EFG w tym przypadku, środki na płatności zostaną przekazane z linii budżetowej poświęconej wspieraniu MŚP oraz innowacji; ubolewa z powodu poważnych zaniedbań ze strony Komisji przy wdrażaniu programów ramowych na rzecz konkurencyjności i innowacji, szczególnie w okresie kryzysu gospodarczego, który znacznie zwiększył potrzeby w zakresie takiego wsparcia;

7.  przypomina, że należy dokonać oceny funkcjonowania i wartości dodanej EFG w kontekście ogólnej oceny programów i różnych innych instrumentów utworzonych na mocy porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r., w ramach procedury przeglądu śródokresowego wieloletnich ram finansowych na lata 2007–2013;

8.  z zadowoleniem przyjmuje nowy format wniosku Komisji, w którego uzasadnieniu przedstawiono jasne i szczegółowe informacje na temat wniosku o uruchomienie EFG, przeanalizowano kryteria kwalifikowalności i wyjaśniono powody jego zatwierdzenia co jest zgodne z żądaniami Parlamentu;

9.  zatwierdza decyzję załączoną do niniejszej rezolucji;

10.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do podpisania wraz z przewodniczącym Rady niniejszej decyzji i zapewnienia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

11.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wraz z załącznikiem Radzie i Komisji.

ZAŁĄCZNIK

DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

z dnia ...

w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2010/018 DE/Heidelberger Druckmaschinen z Niemiec)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając zawarte pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami(3), a w szczególności jego pkt 28,

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1927/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji(4), w szczególności jego art. 12 ust. 3,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EFG) ustanowiono w celu zapewnienia dodatkowego wsparcia pracownikom zwolnionym w wyniku istotnych zmian w strukturze światowego handlu spowodowanych globalizacją oraz udzielenia im pomocy umożliwiającej powrót na rynek pracy.

(2)  Zakres zastosowania EFG został rozszerzony o wnioski przedłożone po dniu 1 maja 2009 r. i obejmuje również pomoc dla pracowników, których zwolnienie było bezpośrednim skutkiem światowego kryzysu finansowego i gospodarczego.

(3)  Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pozwala uruchomić EFG w ramach rocznego pułapu w wysokości 500 mln EUR.

(4)  W dniu 27 maja 2010 r. Niemcy złożyły wniosek o uruchomienie środków z EFG w związku ze zwolnieniami w przedsiębiorstwie Heidelberger Druckmaschinen, uzupełniając go o dodatkowe informacje do dnia 1 lipca 2010 r. Wniosek jest zgodny z wymogami określania wkładów finansowych zawartymi w art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1927/2006. Komisja wnosi zatem o uruchomienie kwoty 8 308 555 EUR.

(5)  Należy zatem uruchomić środki z EFG, aby zapewnić wkład finansowy w związku z wnioskiem złożonym przez Niemcy.

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

W budżecie ogólnym Unii Europejskiej na rok budżetowy 2010 uruchamia się środki z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, aby udostępnić kwotę 8 308 555 EUR w formie środków na zobowiązania i środków na płatności.

Artykuł 2

Niniejszą decyzję publikuje się w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Sporządzono w

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

(1) Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1. (2) Dz.U. L 406 z 30.12.2006, s. 1. (3) Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1. (4) Dz.U. L 406 z 30.12.2006, s. 1.

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 14 grudnia 2010 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2010/004 PL/Wielkopolskie Automotive Polska) (COM(2010)0616 – C7-0347/2010 – 2010/2253(BUD))

P7_TA(2010)0457 A7-0359/2010

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedłożony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2010)0616 – C7–0347/2010),

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami(1) (PMI z dnia 17 maja 2006 r.), w szczególności jego pkt 28,

–  uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1927/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji(2) (rozporządzenie w sprawie EFG),

–  uwzględniając pismo Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej (A7-0359/2010),

A.  mając na uwadze, że Unia Europejska opracowała odpowiednie instrumenty legislacyjne i budżetowe w celu udzielenia dodatkowego wsparcia pracownikom dotkniętym konsekwencjami istotnych zmian w strukturze światowego handlu oraz udzielenia im pomocy umożliwiającej powrót na rynek pracy,

B.  mając na uwadze, że zakres zastosowania EFG został rozszerzony o wnioski przedłożone po dniu 1 maja 2009 r. i obejmuje również pomoc dla pracowników, których zwolnienie było bezpośrednim skutkiem światowego kryzysu finansowego i gospodarczego,

C.  mając na uwadze, że pomoc finansowa Unii dla zwalnianych pracowników powinna być dynamiczna i powinno się jej udzielać jak najszybciej i jak najskuteczniej, zgodnie ze wspólną deklaracją Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, przyjętą na posiedzeniu pojednawczym w dniu 17 lipca 2008 r., a także przy uwzględnieniu PMI z dnia 17 maja 2006 r. w zakresie dotyczącym przyjmowania decyzji o uruchomieniu EFG,

D.  mając na uwadze, że Polska wystąpiła o pomoc w związku z 590 zwolnieniami, do których doszło w dwóch przedsiębiorstwach prowadzących działalność w dziale 29 według klasyfikacji NACE Rev. 2 (produkcja pojazdów samochodowych, przyczep i naczep) w regionie Wielkopolski (klasyfikacja NUTS II),

E.  mając na uwadze, że złożony wniosek spełnia kryteria kwalifikowalności przewidziane w rozporządzeniu w sprawie EFG,

1.  zwraca się do zainteresowanych instytucji o podjęcie niezbędnych kroków celem szybszego uruchamiania EFG;

2.  przypomina o zobowiązaniu instytucji do zapewnienia sprawnej i szybkiej procedury przyjmowania decyzji w sprawie uruchomienia EFG, zapewniających jednorazowe, ograniczone w czasie indywidualne wsparcie mające na celu pomoc pracownikom zwolnionym w wyniku globalizacji oraz kryzysu finansowego i gospodarczego; podkreśla rolę, jaką może odegrać EFG w powrocie zwolnionych pracowników na rynek pracy;

3.  podkreśla, że zgodnie z art. 6 rozporządzenia w sprawie EFG należy zadbać o to, aby EFG wspierał powrót na rynek pracy zwolnionych pracowników; ponownie podkreśla, że wsparcie z EFG nie może zastępować działań, za podjęcie których – na mocy prawa krajowego lub układów zbiorowych – odpowiedzialne są przedsiębiorstwa, ani środków restrukturyzacji przedsiębiorstw lub sektorów;

4.  odnotowuje, że informacje na temat skoordynowanego pakietu zindywidualizowanych usług, które mają być finansowane z EFG, obejmują szczegółowe dane na temat jego komplementarności z działaniami finansowanymi z funduszy strukturalnych; ponownie wzywa do przedstawiania analizy porównawczej tych danych również w sprawozdaniach rocznych;

5.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w kontekście uruchomienia EFG Komisja zaproponowała źródło środków na płatności alternatywne w stosunku do niewykorzystanych środków Europejskiego Funduszu Społecznego, stosując się tym samym do częstych napomnień Parlamentu Europejskiego, że EFG powstał jako odrębny instrument mający własne cele i harmonogram, wobec czego należy określić stosowne linie budżetowe dla celów przesunięć;

6 zwraca jednak uwagę, że aby uruchomić EFG w tym przypadku, środki na płatności zostaną przesunięte z linii budżetowej przeznaczonej na wsparcie MŚP oraz innowacji; wyraża ubolewanie z powodu poważnych zaniedbań ze strony Komisji przy wdrażaniu programów na rzecz konkurencyjności i innowacji, szczególnie w okresie kryzysu gospodarczego, który znacznie zwiększył potrzeby w zakresie takiego wsparcia;

7.  przypomina, że należy dokonać oceny funkcjonowania i wartości dodanej EFG w kontekście ogólnej oceny programów i różnych innych instrumentów utworzonych na mocy PMI z dnia 17 maja 2006 r., w ramach procedury przeglądu śródokresowego wieloletnich ram finansowych na lata 2007-2013;

8.  z zadowoleniem przyjmuje nowy format wniosku Komisji, w którego uzasadnieniu przedstawiono jasne i szczegółowe informacje na temat wniosku, przeanalizowano kryteria kwalifikowalności i wyjaśniono powody jego zatwierdzenia, co jest zgodne z żądaniami Parlamentu;

9.  zatwierdza decyzję załączoną do niniejszej rezolucji;

10.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do podpisania wraz z przewodniczącym Rady niniejszej decyzji i zapewnienia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

11.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wraz z załącznikiem Radzie i Komisji.

ZAŁĄCZNIK

DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

z dnia ...

w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2010/004 PL/Wielkopolskie Automotive Polska)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami(3), w szczególności jego pkt 28,

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1927/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji(4), w szczególności jego art. 12 ust. 3,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EFG) ustanowiono w celu zapewnienia dodatkowego wsparcia pracownikom zwolnionym w wyniku istotnych zmian w strukturze światowego handlu spowodowanych globalizacją oraz udzielenia im pomocy umożliwiającej powrót na rynek pracy.

(2)  Zakres zastosowania EFG został rozszerzony w odniesieniu do wniosków przedłożonych po dniu 1 maja 2009 r. i obejmuje również pomoc dla pracowników, których zwolnienie było bezpośrednim skutkiem światowego kryzysu finansowego i gospodarczego.

(3)  Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. dopuszcza możliwość uruchomienia EFG w granicach rocznego pułapu wynoszącego 500 mln EUR.

(4)  W dniu 5 lutego 2010 r. Polska przedłożyła wniosek o uruchomienie środków z EFG w związku ze zwolnieniami w dwóch przedsiębiorstwach prowadzących działalność w dziale 29 według klasyfikacji NACE Rev. 2 (produkcja pojazdów samochodowych, przyczep i naczep) w regionie według klasyfikacji NUTS II Wielkopolskie (PL41) i uzupełniła go dodatkowymi informacjami do dnia 6 lipca 2010 r. Wniosek jest zgodny z wymogami określania wkładów finansowych zawartymi w art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1927/2006. Komisja wnioskuje zatem o uruchomienie środków w wysokości 633 077 EUR.

(5)  Należy zatem uruchomić środki z EFG, aby zapewnić wkład finansowy dla wniosku złożonego przez Polskę,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

W budżecie ogólnym Unii Europejskiej na rok budżetowy 2010 uruchamia się środki z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, aby udostępnić kwotę 633 077 EUR w formie środków na zobowiązania i środków na płatności.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Sporządzono w

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

(1) Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1. (2) Dz.U. L 406 z 30.12.2006, s. 1. (3) Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1. (4) Dz.U. L 406 z 30.12.2006, s. 1.

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 14 grudnia 2010 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2010/016 ES/Aragón Retail trade z Hiszpanii) (COM(2010)0615 – C7-0346/2010 – 2010/2252(BUD))

P7_TA(2010)0458 A7-0358/2010

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedłożony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2010)0615 – C7–0346/2010),

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami(1) (PMI z dnia 17 maja 2006 r.), w szczególności jego pkt 28,

–  uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1927/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji(2) (rozporządzenie w sprawie EFG),

–  uwzględniając pismo Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej (A7-0358/2010),

A.  mając na uwadze, że Unia Europejska opracowała odpowiednie instrumenty legislacyjne i budżetowe w celu udzielenia dodatkowego wsparcia pracownikom dotkniętym konsekwencjami istotnych zmian w strukturze światowego handlu oraz udzielenia im pomocy umożliwiającej powrót na rynek pracy,

B.  mając na uwadze, że zakres zastosowania EFG został rozszerzony o wnioski przedłożone po dniu 1 maja 2009 r. i obejmuje również pomoc dla pracowników, których zwolnienie było bezpośrednim skutkiem światowego kryzysu finansowego i gospodarczego,

C.  mając na uwadze, że pomoc finansowa Unii dla zwalnianych pracowników powinna być dynamiczna i powinno się jej udzielać jak najszybciej i jak najskuteczniej, zgodnie ze wspólną deklaracją Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, przyjętą na posiedzeniu pojednawczym w dniu 17 lipca 2008 r., a także przy uwzględnieniu PMI z dnia 17 maja 2006 r. w odniesieniu do przyjęcia decyzji o uruchomieniu EFG,

D.  mając na uwadze, że Hiszpania wystąpiła o pomoc w związku z 1154 zwolnieniami, do których doszło w 593 przedsiębiorstwach prowadzących działalność w dziale 47 według klasyfikacji NACE Rev. 2 (Handel detaliczny, z wyłączeniem handlu pojazdami samochodowymi i motocyklami) w regionie Aragonia według klasyfikacji NUTS II,

E.  mając na uwadze, że złożony wniosek spełnia kryteria kwalifikowalności przewidziane w rozporządzeniu w sprawie EFG,

1.  zwraca się do zainteresowanych instytucji o podjęcie niezbędnych kroków celem szybszego uruchamiania EFG;

2.  przypomina o zobowiązaniu instytucji do zapewnienia sprawnej i szybkiej procedury przyjmowania decyzji w sprawie uruchomienia EFG, zapewniających jednorazowe, ograniczone w czasie indywidualne wsparcie mające na celu pomoc pracownikom zwolnionym w wyniku globalizacji oraz kryzysu finansowego i gospodarczego; podkreśla rolę, jaką może odegrać EFG w powrocie zwolnionych pracowników na rynek pracy;

3.  podkreśla, że zgodnie z art. 6 rozporządzenia w sprawie EFG należy zadbać o to, aby EFG wspierał powrót na rynek pracy zwolnionych pracowników; ponownie podkreśla, że wsparcie z EFG nie może zastępować działań, za podjęcie których – na mocy prawa krajowego lub układów zbiorowych – odpowiedzialne są przedsiębiorstwa, ani środków restrukturyzacji przedsiębiorstw lub sektorów;

4.  odnotowuje, że informacje na temat skoordynowanego pakietu zindywidualizowanych usług, które mają być finansowane z EFG, obejmują szczegółowe dane na temat jego komplementarności z działaniami finansowanymi z funduszy strukturalnych; ponownie wzywa do przedstawiania analizy porównawczej tych danych również w sprawozdaniach rocznych;

5.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w kontekście uruchomienia EFG Komisja zaproponowała źródło środków na płatności alternatywne w stosunku do niewykorzystanych środków Europejskiego Funduszu Społecznego, stosując się tym samym do częstych napomnień Parlamentu Europejskiego, że EFG powstał jako odrębny instrument mający własne cele i harmonogram, wobec czego należy określić stosowne linie budżetowe dla celów przesunięć;

6.  zwraca jednak uwagę, że aby uruchomić EFG w tym przypadku, środki na płatności zostaną przesunięte z linii budżetowej przeznaczonej na wsparcie MŚP oraz innowacji; wyraża ubolewanie z powodu poważnych zaniedbań ze strony Komisji przy wdrażaniu programów na rzecz konkurencyjności i innowacji, szczególnie w okresie kryzysu gospodarczego, który znacznie zwiększył potrzeby w zakresie takiego wsparcia;

7.  przypomina, że należy dokonać oceny funkcjonowania i wartości dodanej EFG w kontekście ogólnej oceny programów i różnych innych instrumentów utworzonych na mocy PMI z dnia 17 maja 2006 r., w ramach procedury przeglądu śródokresowego wieloletnich ram finansowych na lata 2007-2013;

8.  z zadowoleniem przyjmuje nowy format wniosku Komisji, w którego uzasadnieniu przedstawiono jasne i szczegółowe informacje na temat wniosku, przeanalizowano kryteria kwalifikowalności i wyjaśniono powody jego zatwierdzenia, co jest zgodne z żądaniami Parlamentu;

9.  zatwierdza decyzję załączoną do niniejszej rezolucji;

10.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do podpisania wraz z przewodniczącym Rady niniejszej decyzji i zapewnienia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

11.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wraz z załącznikiem Radzie i Komisji.

ZAŁĄCZNIK

DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

z dnia ...

w sprawie uruchomienia środków z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2010/016 ES/Aragón Retail trade z Hiszpanii)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami(3), w szczególności jego pkt 28,

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1927/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji(4), w szczególności jego art. 12 ust. 3,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EFG) ustanowiono w celu zapewnienia dodatkowego wsparcia pracownikom zwolnionym w wyniku istotnych zmian w strukturze światowego handlu spowodowanych globalizacją oraz udzielenia im pomocy umożliwiającej powrót na rynek pracy.

(2)  Zakres zastosowania EFG został rozszerzony o wnioski przedłożone po dniu 1 maja 2009 r. i obejmuje również pomoc dla pracowników, których zwolnienie było bezpośrednim skutkiem światowego kryzysu finansowego i gospodarczego.

(3)  Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. dopuszcza możliwość uruchomienia EFG w granicach rocznego pułapu wynoszącego 500 mln EUR.

(4)  Dnia 6 maja 2010 r. Hiszpania przedłożyła wniosek o uruchomienie EFG w odniesieniu do zwolnień w 593 przedsiębiorstwach prowadzących działalność w dziale 47 według klasyfikacji NACE Rev. 2 (Handel detaliczny, z wyłączeniem handlu pojazdami samochodowymi i motocyklami) w regionie Aragonia według klasyfikacji NUTS II (ES24), uzupełniając go o dodatkowe informacje do dnia 1 lipca 2010 r. Wniosek jest zgodny z wymogami określania wkładów finansowych zawartymi w art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1927/2006. Komisja wnosi zatem o uruchomienie kwoty 1 560 000 EUR.

(5)  Należy zatem uruchomić środki z EFG, aby zapewnić wkład finansowy dla wniosku złożonego przez Hiszpanię,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

W ramach budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2010 uruchamia się środki z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, aby udostępnić kwotę 1 560 000 EUR w formie środków na zobowiązania i środków na płatności.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Sporządzono w

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

(1) Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1. (2) Dz.U. L 406 z 30.12.2006, s. 1. (3) Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1. (4) Dz.U. L 406 z 30.12.2006, s. 1.

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 14 grudnia 2010 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2010/009 ES/ Comunidad Valenciana Textiles, z Hiszpanii) (COM(2010)0613 – C7-0345/2010 – 2010/2251(BUD))

P7_TA(2010)0459 A7-0357/2010

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedłożony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2010)0613 – C7–0345/2010),

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami(1) (PMI z dnia 17 maja 2006 r.), w szczególności jego pkt 28,

–  uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1927/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji(2) (rozporządzenie w sprawie EFG),

–  uwzględniając pismo Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej (A7-0357/2010),

A.  mając na uwadze, że Unia Europejska opracowała odpowiednie instrumenty legislacyjne i budżetowe w celu udzielenia dodatkowego wsparcia pracownikom dotkniętym konsekwencjami istotnych zmian w strukturze światowego handlu oraz udzielenia im pomocy umożliwiającej powrót na rynek pracy,

B.  mając na uwadze, że zakres zastosowania EFG został rozszerzony o wnioski przedłożone po dniu 1 maja 2009 r. i obejmuje również pomoc dla pracowników, których zwolnienie było bezpośrednim skutkiem światowego kryzysu finansowego i gospodarczego,

C.  mając na uwadze, że pomoc finansowa Unii dla zwalnianych pracowników powinna być dynamiczna i powinno się jej udzielać jak najszybciej i jak najskuteczniej, zgodnie ze wspólną deklaracją Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji przyjętą na posiedzeniu pojednawczym w dniu 17 lipca 2008 r., a także przy uwzględnieniu PMI z dnia 17 maja 2006 r. w odniesieniu do przyjęcia decyzji o uruchomieniu EFG,

D.  mając na uwadze, że Hiszpania wystąpiła o pomoc w związku z 350 zwolnieniami, do których doszło w 143 przedsiębiorstwach prowadzących działalność w dziale 13 według klasyfikacji NACE Rev. 2 (Produkcja wyrobów tekstylnych) we Wspólnocie Autonomicznej Walencji według klasyfikacji NUTS II,

E.  mając na uwadze, że złożony wniosek spełnia kryteria kwalifikowalności przewidziane w rozporządzeniu w sprawie EFG,

1.  zwraca się do zainteresowanych instytucji o podjęcie niezbędnych kroków celem szybszego uruchamiania EFG;

2.  przypomina o zobowiązaniu instytucji do zapewnienia sprawnej i szybkiej procedury przyjmowania decyzji w sprawie uruchomienia EFG, zapewniających jednorazowe, ograniczone w czasie indywidualne wsparcie mające na celu pomoc pracownikom zwolnionym w wyniku globalizacji oraz kryzysu finansowego i gospodarczego; podkreśla rolę, jaką może odegrać EFG w powrocie zwolnionych pracowników na rynek pracy;

3.  podkreśla, że zgodnie z art. 6 rozporządzenia w sprawie EFG należy zadbać o to, aby EFG wspierał powrót na rynek pracy zwolnionych pracowników; ponownie podkreśla, że wsparcie z EFG nie może zastępować działań, za podjęcie których – na mocy prawa krajowego lub układów zbiorowych – odpowiedzialne są przedsiębiorstwa, ani środków restrukturyzacji przedsiębiorstw lub sektorów;

4.  odnotowuje, że informacje na temat skoordynowanego pakietu zindywidualizowanych usług, które mają być finansowane z EFG, obejmują szczegółowe dane na temat jego komplementarności z działaniami finansowanymi z funduszy strukturalnych; ponownie wzywa do przedstawiania analizy porównawczej tych danych również w sprawozdaniach rocznych;

5.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w kontekście uruchomienia EFG Komisja zaproponowała źródło środków na płatności alternatywne w stosunku do niewykorzystanych środków Europejskiego Funduszu Społecznego, stosując się tym samym do częstych napomnień Parlamentu Europejskiego, że EFG powstał jako odrębny instrument mający własne cele i harmonogram, wobec czego należy określić stosowne linie budżetowe dla celów przesunięć;

6.  zwraca jednak uwagę, że aby uruchomić EFG w tym przypadku, środki na płatności zostaną przesunięte z linii budżetowej poświęconej wspieraniu MŚP oraz innowacji; wyraża ubolewanie z powodu poważnych zaniedbań ze strony Komisji przy wdrażaniu programów na rzecz konkurencyjności i innowacji, szczególnie w okresie kryzysu gospodarczego, który znacznie zwiększył potrzeby w zakresie takiego wsparcia;

7.  przypomina, że należy dokonać oceny funkcjonowania i wartości dodanej EFG w kontekście ogólnej oceny programów i różnych innych instrumentów utworzonych na mocy PMI z dnia 17 maja 2006 r., w ramach procedury przeglądu śródokresowego wieloletnich ram finansowych na lata 2007-2013;

8.  z zadowoleniem przyjmuje nowy format wniosku Komisji, w którego uzasadnieniu przedstawiono jasne i szczegółowe informacje na temat wniosku, przeanalizowano kryteria kwalifikowalności i wyjaśniono powody jego zatwierdzenia, co jest zgodne z żądaniami Parlamentu;

9.  zatwierdza decyzję załączoną do niniejszej rezolucji;

10.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do podpisania wraz z przewodniczącym Rady niniejszej decyzji i zapewnienia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

11.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wraz z załącznikiem Radzie i Komisji.

ZAŁĄCZNIK

DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

z dnia ...

w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2010/009 ES/ Comunidad Valenciana Textiles, z Hiszpanii)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami(3), w szczególności jego pkt 28,

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1927/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji(4), w szczególności jego art. 12 ust. 3,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EFG) ustanowiono w celu zapewnienia dodatkowego wsparcia pracownikom zwolnionym w wyniku istotnych zmian w strukturze światowego handlu spowodowanych globalizacją oraz udzielenia im pomocy umożliwiającej powrót na rynek pracy.

(2)  Zakres zastosowania EFG został rozszerzony w odniesieniu do wniosków przedłożonych po dniu 1 maja 2009 r. i obejmuje również pomoc dla pracowników zwolnionych na skutek globalnego kryzysu finansowego i gospodarczego.

(3)  Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. dopuszcza możliwość uruchomienia EFG w granicach rocznego pułapu wynoszącego 500 mln EUR.

(4)  Dnia 22 marca 2010 r. Hiszpania złożyła wniosek o uruchomienie środków z EFG w związku ze zwolnieniami w 143 przedsiębiorstwach prowadzących działalność w dziale 13 klasyfikacji NACE Rev. 2 (Produkcja wyrobów tekstylnych) w jednym regionie na poziomie NUTS II, Wspólnocie Autonomicznej Walencji (ES52), oraz uzupełniła go o dodatkowe informacje do dnia 17 czerwca 2010 r. Wniosek jest zgodny z wymogami określania wkładów finansowych zawartymi w art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1927/2006. Komisja wnioskuje zatem o uruchomienie środków w wysokości 2 059 466 EUR.

(5)  Należy zatem uruchomić środki z EFG, aby zapewnić wkład finansowy dla wniosku złożonego przez Hiszpanię,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

W ogólnym budżecie Unii Europejskiej na rok budżetowy 2010 uruchamia się środki Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, aby udostępnić kwotę 2 059 466 EUR w formie środków na zobowiązania i na płatności.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Sporządzono w

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

(1) Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1. (2) Dz.U. L 406 z 30.12.2006, s. 1. (3) Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1. (4) Dz.U. L 406 z 30.12.2006, s. 1.

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 14 grudnia 2010 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2010/005 ES/ Comunidad Valenciana Natural Stone, z Hiszpanii) (COM(2010)0617 – C7-0344/2010 – 2010/2250(BUD))

P7_TA(2010)0460 A7-0356/2010

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedłożony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2010)0617 – C7-0344/2010),

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami(1) (PMI z dnia 17 maja 2006 r.), w szczególności jego pkt 28,

–  uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1927/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji(2) (rozporządzenie w sprawie EFG),

–  uwzględniając pismo Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej (A7-0356/2010),

A.  mając na uwadze, że Unia Europejska opracowała odpowiednie instrumenty legislacyjne i budżetowe w celu udzielenia dodatkowego wsparcia pracownikom dotkniętym konsekwencjami istotnych zmian w strukturze światowego handlu oraz udzielenia im pomocy umożliwiającej powrót na rynek pracy,

B.  mając na uwadze, że zakres zastosowania EFG został rozszerzony o wnioski przedłożone po dniu 1 maja 2009 r. i obejmuje również pomoc dla pracowników, których zwolnienie było bezpośrednim skutkiem światowego kryzysu finansowego i gospodarczego,

C.  mając na uwadze, że pomoc finansowa Unii dla zwalnianych pracowników powinna być dynamiczna i powinno się jej udzielać jak najszybciej i jak najskuteczniej, zgodnie ze wspólną deklaracją Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, przyjętą na posiedzeniu pojednawczym w dniu 17 lipca 2008 r., a także przy uwzględnieniu PMI z dnia 17 maja 2006 r. w odniesieniu do przyjęcia decyzji o uruchomieniu EFG,

D.  mając na uwadze, że Hiszpania wystąpiła o pomoc w związku z 300 zwolnieniami, do których doszło w 66 przedsiębiorstwach prowadzących działalność w dziale 23 według klasyfikacji NACE Rev. 2 (Produkcja wyrobów z pozostałych mineralnych surowców niemetalicznych) w regionie Wspólnota Autonomiczna Walencji według klasyfikacji NUTS II,

E.  mając na uwadze, że złożony wniosek spełnia kryteria kwalifikowalności przewidziane w rozporządzeniu w sprawie EFG,

1.  zwraca się do zainteresowanych instytucji o podjęcie niezbędnych kroków celem szybszego uruchamiania EFG;

2.  przypomina o zobowiązaniu instytucji do zapewnienia sprawnej i szybkiej procedury przyjmowania decyzji w sprawie uruchomienia EFG, zapewniających jednorazowe, ograniczone w czasie indywidualne wsparcie mające na celu pomoc pracownikom zwolnionym w wyniku globalizacji oraz kryzysu finansowego i gospodarczego; podkreśla rolę, jaką może odegrać EFG w powrocie zwolnionych pracowników na rynek pracy;

3.  podkreśla, że zgodnie z art. 6 rozporządzenia w sprawie EFG należy zadbać o to, aby EFG wspierał powrót na rynek pracy zwolnionych pracowników; ponownie podkreśla, że wsparcie z EFG nie może zastępować działań, za podjęcie których – na mocy prawa krajowego lub układów zbiorowych – odpowiedzialne są przedsiębiorstwa, ani środków restrukturyzacji przedsiębiorstw lub sektorów;

4.  odnotowuje, że informacje na temat skoordynowanego pakietu zindywidualizowanych usług, które mają być finansowane z EFG, obejmują szczegółowe dane na temat jego komplementarności z działaniami finansowanymi z funduszy strukturalnych; ponownie wzywa do przedstawiania analizy porównawczej tych danych również w sprawozdaniach rocznych;

5.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w kontekście uruchomienia EFG Komisja zaproponowała źródło środków na płatności alternatywne w stosunku do niewykorzystanych środków Europejskiego Funduszu Społecznego, stosując się tym samym do częstych napomnień Parlamentu Europejskiego, że EFG powstał jako odrębny instrument mający własne cele i harmonogram, wobec czego należy określić stosowne linie budżetowe dla celów przesunięć;

6.  zwraca jednak uwagę, że aby uruchomić EFG w tym przypadku, środki na płatności zostaną przekazane z linii budżetowej poświęconej wspieraniu MŚP oraz innowacji; wyraża ubolewanie z powodu poważnych zaniedbań ze strony Komisji przy wdrażaniu programów na rzecz konkurencyjności i innowacji, szczególnie w okresie kryzysu gospodarczego, który znacznie zwiększył potrzeby w zakresie takiego wsparcia;

7.  przypomina, że należy dokonać oceny funkcjonowania i wartości dodanej EFG w kontekście ogólnej oceny programów i różnych innych instrumentów utworzonych na mocy PMI z dnia 17 maja 2006 r., w ramach procedury przeglądu śródokresowego wieloletnich ram finansowych na lata 2007-2013;

8.  z zadowoleniem przyjmuje nowy format wniosku Komisji, w którego uzasadnieniu przedstawiono jasne i szczegółowe informacje na temat wniosku, przeanalizowano kryteria kwalifikowalności i wyjaśniono powody jego zatwierdzenia, co jest zgodne z żądaniami Parlamentu;

9.  zatwierdza decyzję załączoną do niniejszej rezolucji;

10.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do podpisania wraz z przewodniczącym Rady niniejszej decyzji i zapewnienia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

11.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wraz z załącznikiem Radzie i Komisji.

ZAŁĄCZNIK

DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

z dnia ...

w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2010/005 ES/ Comunidad Valenciana Natural Stone, z Hiszpanii)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami(3) z dnia 17 maja 2006 r., w szczególności jego pkt 28,

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1927/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji(4), w szczególności jego art. 12 ust. 3,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EFG) ustanowiono w celu zapewnienia dodatkowego wsparcia pracownikom zwolnionym w wyniku istotnych zmian w strukturze światowego handlu spowodowanych globalizacją oraz udzielenia im pomocy umożliwiającej powrót na rynek pracy.

(2)  Zakres zastosowania EFG został rozszerzony o wnioski przedłożone po dniu 1 maja 2009 r. i obejmuje również pomoc dla pracowników, których zwolnienie było bezpośrednim skutkiem światowego kryzysu finansowego i gospodarczego.

(3)  Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. dopuszcza możliwość uruchomienia EFG w granicach rocznego pułapu wynoszącego 500 mln EUR.

(4)  Dnia 9 marca 2010 r. Hiszpania złożyła wniosek o uruchomienie środków z EFG w związku ze zwolnieniami w 66 przedsiębiorstwach prowadzących działalność w dziale 23 klasyfikacji NACE Rev. 2 (Produkcja wyrobów z pozostałych mineralnych surowców niemetalicznych) w jednym regionie według klasyfikacji NUTS II, Wspólnota Autonomiczna Walencji (ES52), oraz uzupełniła go o dodatkowe informacje do dnia 25 maja 2010 r. Wniosek jest zgodny z wymogami określania wkładów finansowych zawartymi w art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1927/2006. Komisja wnosi zatem o uruchomienie kwoty 1 422 850 EUR.

(5)  Należy zatem uruchomić środki z EFG, aby zapewnić wkład finansowy dla wniosku złożonego przez Hiszpanię,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

W ramach budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2010 uruchamia się środki z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, aby udostępnić kwotę 1 422 850 EUR w formie środków na zobowiązania i środków na płatności.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Sporządzono w

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

(1) Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1. (2) Dz.U. L 406 z 30.12.2006, s. 1. (3) Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1. (4) Dz.U. L 406 z 30.12.2006, s. 1.

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 14 grudnia 2010 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2010/023 ES/Lear z Hiszpanii) (COM(2010)0625 – C7-0360/2010 – 2010/2265(BUD))

P7_TA(2010)0461 A7-0351/2010

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedłożony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2010)0625 – C7–0360/2010),

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami(1) (PMI z dnia 17 maja 2006 r.), a w szczególności jego pkt 28,

–  uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1927/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji(2) (rozporządzenie w sprawie EFG),

–  uwzględniając pismo Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej (A7-0351/2010),

A.  mając na uwadze, że Unia Europejska opracowała odpowiednie instrumenty legislacyjne i budżetowe w celu udzielenia dodatkowego wsparcia pracownikom dotkniętym konsekwencjami poważnych zmian strukturalnych w handlu światowym oraz udzielenia im pomocy umożliwiającej powrót na rynek pracy,

B.  mając na uwadze, że zakres zastosowania EFG został rozszerzony o wnioski przedłożone po dniu 1 maja 2009 r. i obejmuje również pomoc dla pracowników, których zwolnienie było bezpośrednim skutkiem światowego kryzysu finansowego i gospodarczego,

C.  mając na uwadze, że pomoc finansowa Unii dla zwalnianych pracowników powinna być dynamiczna i powinno się jej udzielać jak najszybciej i jak najskuteczniej zgodnie ze wspólną deklaracją Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, przyjętą na posiedzeniu pojednawczym w dniu 17 lipca 2008 r., a także przy uwzględnieniu PMI z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie przyjęcia decyzji o uruchomieniu EFG,

D.  mając na uwadze, że Hiszpania złożyła wniosek o pomoc w związku ze zwolnieniem 508 osób w przedsiębiorstwie Lear Automotive (EEDS) Spain, S.L. Sociedad Unipersonal, prowadzącym działalność w sektorze samochodowym,

E.  mając na uwadze, że złożony wniosek spełnia kryteria kwalifikowalności przewidziane w rozporządzeniu w sprawie EFG,

1.  zwraca się do zainteresowanych instytucji o podjęcie niezbędnych kroków mających na celu przyspieszenie uruchomienia EFG;

2.  przypomina, że instytucje zobowiązane są do zagwarantowania sprawnej i szybkiej procedury przyjęcia decyzji w sprawie uruchomienia EFG, zapewniających jednorazowe, ograniczone w czasie indywidualne wsparcie mające na celu pomoc pracownikom zwolnionym w wyniku globalizacji oraz kryzysu finansowego i gospodarczego; podkreśla rolę, jaką może odegrać EFG w powrocie zwolnionych pracowników na rynek pracy;

3.  podkreśla, że zgodnie z art. 6 rozporządzenia w sprawie EFG należy zadbać o to, aby EFG wspierał powrót na rynek pracy zwolnionych indywidualnych pracowników; ponownie podkreśla, że wsparcie z EFG nie zastępuje działań, za podjęcie których – na mocy prawa krajowego lub układów zbiorowych – odpowiedzialne są przedsiębiorstwa, ani środków restrukturyzacji przedsiębiorstw lub sektorów;

4.  stwierdza, że informacje na temat skoordynowanego pakietu zindywidualizowanych usług, które mają być finansowane z EFG, obejmują szczegółowe dane na temat jego komplementarności z działaniami finansowanymi z funduszy strukturalnych; ponownie wzywa do przedstawiania analizy porównawczej tych danych również w sprawozdaniach rocznych, w tym oceny wpływu, jaki te tymczasowe i zindywidualizowane usługi mają na długotrwały powrót na rynek pracy zwolnionych pracowników;

5.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w kontekście uruchomienia EFG Komisja zaproponowała alternatywne w stosunku do niewykorzystanych funduszy Europejskiego Funduszu Społecznego źródło środków na płatności, stosując się tym samym do częstych napomnień Parlamentu Europejskiego, że EFG powstał jako odrębny instrument mający własne cele i harmonogram, wobec czego należy określić stosowne linie budżetowe dla celów przesunięć;

6.  zwraca jednak uwagę, że aby uruchomić EFG w tym przypadku, środki na płatności zostaną przesunięte z linii budżetowej przeznaczonej na wsparcie MŚP oraz innowacji; wyraża ubolewanie z powodu poważnych zaniedbań ze strony Komisji przy wdrażaniu programów na rzecz konkurencyjności i innowacji, szczególnie w okresie kryzysu gospodarczego, który znacznie zwiększył potrzeby w zakresie takiego wsparcia;

7.  przypomina, że należy dokonać oceny funkcjonowania i wartości dodanej EFG w kontekście ogólnej oceny programów i różnych innych instrumentów utworzonych na mocy porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r., w ramach procedury przeglądu śródokresowego wieloletnich ram finansowych na lata 2007-2013;

8.  z zadowoleniem przyjmuje nowy format wniosku Komisji, który przedstawia w uzasadnieniu jasne i szczegółowe informacje na temat wniosku, analizuje kryteria kwalifikowalności i wyjaśnia, dlaczego doszło do zatwierdzenia wniosku, co jest zgodne z żądaniami Parlamentu;

9.  zatwierdza decyzję załączoną do niniejszej rezolucji;

10.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do podpisania wraz z przewodniczącym Rady niniejszej decyzji i zapewnienia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

11.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wraz z załącznikiem Radzie i Komisji.

ZAŁĄCZNIK

DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

z dnia ...

w sprawie uruchomienia środków z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2010/023 ES/Lear z Hiszpanii)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami(3), a w szczególności jego pkt 28,

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1927/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji(4), w szczególności jego art. 12 ust. 3,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EFG) ustanowiono w celu zapewnienia dodatkowego wsparcia pracownikom zwolnionym w wyniku istotnych zmian w strukturze światowego handlu spowodowanych globalizacją oraz udzielenia im pomocy umożliwiającej powrót na rynek pracy.

(2)  Zakres zastosowania EFG został rozszerzony o wnioski przedłożone po dniu 1 maja 2009 r. i obejmuje również pomoc dla pracowników, których zwolnienie było bezpośrednim skutkiem światowego kryzysu finansowego i gospodarczego.

(3)  Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pozwala uruchomić EFG w ramach rocznego pułapu w wysokości 500 mln EUR.

(4)  W dniu 23 lipca 2010 r. Hiszpania przedłożyła wniosek o uruchomienie środków z EFG w związku ze zwolnieniami w przedsiębiorstwie Lear i uzupełniła go dodatkowymi informacjami w dniu 10 sierpnia 2010 r. Wniosek jest zgodny z wymogami określania wkładów finansowych zawartymi w art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1927/2006. Komisja wnosi zatem o uruchomienie kwoty 382 200 EUR.

(5)  Należy zatem uruchomić środki z EFG, aby zapewnić wkład finansowy dla powyższego wniosku złożonego przez Hiszpanię.

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

W ramach budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2010 uruchamia się środki z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, aby udostępnić kwotę 382 200 EUR w formie środków na zobowiązania i środków na płatności.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Sporządzono w

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

(1) Dz.U. C 139, z 14.6.2006, s. 1. (2) Dz.U. L 406 z 30.12.2006, s. 1. (3) Dz.U. C 139, z 14.6.2006, s. 1. (4) Dz.U. L 406 z 30.12.2006, s. 1.

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 14 grudnia 2010 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2010/006 PL/H. Cegielski-Poznań z Polski) (COM(2010)0631 – C7-0361/2010 – 2010/2266(BUD))

P7_TA(2010)0462 A7-0352/2010

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedłożony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2010)0631 – C7–0361/2010),

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami(1) (PMI z dnia 17 maja 2006 r.), a w szczególności jego pkt 28,

–  uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1927/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji(2) (rozporządzenie w sprawie EFG),

–  uwzględniając pismo Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej (A7-0352/2010),

A.  mając na uwadze, że Unia Europejska opracowała odpowiednie instrumenty legislacyjne i budżetowe w celu udzielenia dodatkowego wsparcia pracownikom dotkniętym konsekwencjami poważnych zmian strukturalnych w handlu światowym oraz udzielenia im pomocy umożliwiającej powrót na rynek pracy,

B.  mając na uwadze, że zakres zastosowania EFG został rozszerzony o wnioski przedłożone po dniu 1 maja 2009 r. i obejmuje również pomoc dla pracowników, których zwolnienie było bezpośrednim skutkiem światowego kryzysu finansowego i gospodarczego,

C.  mając na uwadze, że pomoc finansowa Unii dla zwalnianych pracowników powinna być dynamiczna i powinno się jej udzielać jak najszybciej i jak najskuteczniej zgodnie ze wspólną deklaracją Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, przyjętą na posiedzeniu pojednawczym w dniu 17 lipca 2008 r., a także przy uwzględnieniu PMI z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie przyjęcia decyzji o uruchomieniu EFG,

D.  mając na uwadze, że Polska złożyła wniosek o pomoc w związku ze zwolnieniem 189 osób w przedsiębiorstwie H. Cegielski-Poznań i czterech przedsiębiorstwach będących jego dostawcami, prowadzących działalność w sektorze produkcji silników okrętowych o zapłonie samoczynnym,

E.  mając na uwadze, że złożony wniosek spełnia kryteria kwalifikowalności przewidziane w rozporządzeniu w sprawie EFG,

1.  zwraca się do zainteresowanych instytucji o podjęcie niezbędnych kroków mających na celu przyspieszenie uruchomienia EFG;

2.  przypomina, że instytucje zobowiązane są do zagwarantowania sprawnej i szybkiej procedury przyjęcia decyzji w sprawie uruchomienia EFG, zapewniających jednorazowe, ograniczone w czasie i indywidualne wsparcie, mające na celu pomoc pracownikom zwolnionym w wyniku globalizacji oraz kryzysu finansowego i gospodarczego; podkreśla rolę, jaką może odegrać EFG w powrocie zwolnionych pracowników na rynek pracy;

3.  podkreśla, że zgodnie z art. 6 rozporządzenia w sprawie EFG należy zadbać o to, aby EFG wspierał powrót na rynek pracy zwolnionych indywidualnych pracowników; ponownie podkreśla, że wsparcie z EFG nie zastępuje działań, za podjęcie których – na mocy prawa krajowego lub układów zbiorowych – odpowiedzialne są przedsiębiorstwa, ani środków restrukturyzacji przedsiębiorstw lub sektorów;

4.  stwierdza, że informacje na temat skoordynowanego pakietu zindywidualizowanych usług, które mają być finansowane z EFG, obejmują szczegółowe dane na temat jego komplementarności z działaniami finansowanymi z funduszy strukturalnych; ponownie wzywa do przedstawiania analizy porównawczej tych danych również w sprawozdaniach rocznych, w tym oceny wpływu, jaki te tymczasowe i zindywidualizowane usługi mają na długotrwały powrót na rynek pracy zwolnionych pracowników;

5.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w kontekście uruchomienia EFG Komisja zaproponowała alternatywne w stosunku do niewykorzystanych funduszy Europejskiego Funduszu Społecznego źródło środków na płatności, stosując się tym samym do częstych napomnień Parlamentu Europejskiego, że EFG powstał jako odrębny instrument mający własne cele i harmonogram, wobec czego należy określić stosowne linie budżetowe dla celów przesunięć;

6.  zwraca jednak uwagę, że aby uruchomić EFG w tym przypadku, środki na płatności zostaną przesunięte z linii budżetowej przeznaczonej na wsparcie MŚP oraz innowacji; wyraża ubolewanie z powodu poważnych zaniedbań ze strony Komisji przy wdrażaniu programów na rzecz konkurencyjności i innowacji, szczególnie w okresie kryzysu gospodarczego, który znacznie zwiększył potrzeby w zakresie takiego wsparcia;

7.  przypomina, że należy dokonać oceny funkcjonowania i wartości dodanej EFG w kontekście ogólnej oceny programów i różnych innych instrumentów utworzonych na mocy porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r., w ramach procedury przeglądu śródokresowego wieloletnich ram finansowych na lata 2007-2013;

8.  z zadowoleniem przyjmuje nowy format wniosku Komisji, który przedstawia w uzasadnieniu jasne i szczegółowe informacje na temat wniosku, analizuje kryteria kwalifikowalności i wyjaśnia, dlaczego doszło do zatwierdzenia wniosku, co jest zgodne z żądaniami Parlamentu;

9.  zatwierdza decyzję załączoną do niniejszej rezolucji;

10.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do podpisania wraz z przewodniczącym Rady niniejszej decyzji i zapewnienia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

11.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wraz z załącznikiem Radzie i Komisji.

ZAŁĄCZNIK

DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

z dnia ...

w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2010/006 PL/H. Cegielski-Poznań z Polski)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami(3), a w szczególności jego pkt 28,

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1927/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji(4), w szczególności jego art. 12 ust. 3,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EFG) ustanowiono w celu zapewnienia dodatkowego wsparcia pracownikom zwolnionym w wyniku istotnych zmian w strukturze światowego handlu spowodowanych globalizacją oraz udzielenia im pomocy umożliwiającej powrót na rynek pracy.

(2)  Zakres zastosowania EFG został rozszerzony o wnioski przedłożone po dniu 1 maja 2009 r. i obejmuje również pomoc dla pracowników, których zwolnienie było bezpośrednim skutkiem światowego kryzysu finansowego i gospodarczego.

(3)  Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pozwala uruchomić EFG w ramach rocznego pułapu w wysokości 500 mln EUR.

(4)  W dniu 8 marca 2010 r. Polska złożyła wniosek o uruchomienie EFG w związku ze zwolnieniami w przedsiębiorstwie H. Cegielski-Poznań S.A. i uzupełniła go o dodatkowe informacje do dnia 10 sierpnia 2010 r. Wniosek jest zgodny z wymogami określania wkładów finansowych zawartymi w art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1927/2006. Komisja wnosi zatem o uruchomienie kwoty 114 250 EUR.

(5)  Należy zatem uruchomić środki z EFG, aby zapewnić wkład finansowy w związku z wnioskiem złożonym przez Polskę.

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

W ramach budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2010 uruchamia się środki z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, aby udostępnić kwotę 114 250 EUR w formie środków na zobowiązania i środków na płatności.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Sporządzono w

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

(1) Dz.U. C 139, z 14.6.2006, s. 1. (2) Dz.U. L 406 z 30.12.2006, s. 1. (3) Dz.U. C 139, z 14.6.2006, s. 1. (4) Dz.U. L 406 z 30.12.2006, s. 1.

Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 14 grudnia 2010 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2003/109/WE w celu rozszerzenia zakresu jej obowiązywania na osoby objęte ochroną międzynarodową (COM(2007)0298 – C6-0196/2007 – 2007/0112(COD))

P7_TA(2010)0463 A7-0347/2010

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Radzie (COM(2007)0298),

–  uwzględniając art. 63 ust. 3 i ust. 4 Traktatu WE, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C6–0196/2007),

–  uwzględniając stanowisko Parlamentu z dnia 23 kwietnia 2008 r.(1),

–  uwzględniając komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego i Rady pt. „Konsekwencje wejścia w życie traktatu lizbońskiego dla trwających międzyinstytucjonalnych procedur decyzyjnych” (COM(2009)0665),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 i art. 79 ust. 2 lit. a) i b) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–   uwzględniając zobowiązanie podjęte przez przedstawiciela Rady w piśmie z dnia 18 listopada 2010 r. dotyczące zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 55 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A7–0347/2010),

1.  przyjmuje w pierwszym czytaniu stanowisko określone poniżej;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przedłożenie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego projektu lub zastąpienie go innym tekstem;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie, Komisji i parlamentom państw członkowskich.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 14 grudnia 2010 r. w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/.../UE zmieniającej dyrektywę Rady 2003/109/WE w celu rozszerzenia jej zakresu na osoby objęte ochroną międzynarodową

(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, dyrektywy 2011/51/UE)

(1) Dz.U. C 259 E z 29.10.2009, s. 126.

Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 14 grudnia 2010 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady dotyczącej podpisania Umowy między Unią Europejską a Gruzją o ułatwieniach w wydawaniu wiz (11324/2010 – C7-0391/2010 – 2010/0106(NLE))

P7_TA(2010)0464 A7-0345/2010

(Zgoda)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając projekt decyzji Rady (11324/2010),

–  uwzględniając projekt Umowy między Unią Europejską a Gruzją o ułatwieniach w wydawaniu wiz (10304/2010),

–  uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę na mocy art. 77 ust. 2 lit. a) oraz art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (C7–0391/2010),

–  uwzględniając art. 81 oraz art. 90 ust. 8 Regulaminu,

–  uwzględniając zalecenie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych oraz opinię Komisji Spraw Zagranicznych (A7-0345/2010),

1.  wyraża zgodę na zawarcie umowy;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Gruzji.

Zalecenie Parlamentu Europejskiego dla Rady z dnia 14 grudnia 2010 r. w sprawie utworzenia unijnych sił szybkiego reagowania (2010/2096 (INI))

P7_TA(2010)0465 A7-0332/2010

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 196 Traktatu z Lizbony, który przewiduje, że „Unia zachęca do współpracy między państwami członkowskimi w celu zwiększenia skuteczności systemów zapobiegania klęskom żywiołowym i katastrofom spowodowanymi przez człowieka i ochrony przed nimi” oraz że „Działania Unii zmierzają do: wspierania spójności międzynarodowych działań w zakresie obrony cywilnej”,

–  uwzględniając art. 214 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, który stanowi, że działania Unii w dziedzinie pomocy humanitarnej mają „na celu niesienie doraźnej pomocy i opieki dla ludności w państwach trzecich, która stała się ofiarą klęsk żywiołowych lub katastrof spowodowanych przez człowieka” oraz że działania te „prowadzone są zgodnie z zasadami prawa międzynarodowego oraz zasadami bezstronności, neutralności i niedyskryminacji”,

–  uwzględniając Konsensus europejski w sprawie pomocy humanitarnej podpisany w grudniu 2007 r. przez przewodniczącego Rady Unii Europejskiej, Parlament Europejski i Komisję Europejską oraz przedstawiony przez Komisję w maju 2008 r. plan działania w zakresie wdrażania tego konsensusu,

–  uwzględniając wnioski Rady Europejskiej z grudnia 2007 r., w których poproszono Komisję o jak najlepsze wykorzystanie mechanizmu Wspólnoty w dziedzinie ochrony cywilnej i dalszego wzmacniania współpracy państw członkowskich,

–  uwzględniając wytyczne dotyczące wykorzystania zasobów wojska i służb ochrony cywilnej w akcjach ratowniczych w razie wystąpienia katastrofy (wytyczne z Oslo), zmienione w dniu 27 listopada 2006 r.,

–  uwzględniając komunikat Komisji do Rady i Parlamentu Europejskiego z dnia 23 lutego 2009 r. zatytułowany „Strategia UE na rzecz wspierania działań zmniejszających ryzyko związane z klęskami żywiołowymi w krajach rozwijających się”,

–  uwzględniając komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego i Rady z marca 2008 r. w sprawie wzmocnienia zdolności Unii do reagowania w przypadku katastrof (COM(2008)0130 ) oraz rezolucję Parlamentu Europejskiego z dnia 19 czerwca 2008 r. pt. „Zwiększenie zdolności Unii Europejskiej do reagowania w przypadku katastrof”(1),

–  uwzględniając sprawozdanie Michela Barniera z dnia 9 maja 2006 r. zatytułowane „Europejskie siły ochrony ludności: pomoc Europy”,

–  uwzględniając rezolucję Parlamentu Europejskiego z dnia 10 lutego 2010 r. w sprawie niedawnego trzęsienia ziemi na Haiti(2),

–  uwzględniając rezolucję Parlamentu Europejskiego z dnia 21 września 2010 r. w sprawie zapobiegania klęskom żywiołowym oraz katastrofom spowodowanym przez człowieka,

–  uwzględniając projekt zalecenia dla Rady przyjęty zgodnie z art. 121 ust. 1 Regulaminu dnia 23 marca 2010 r. w sprawie utworzenia unijnych sił szybkiego reagowania złożony przez Anneli Jäätteenmäki, Charlesa Goerensa, Louisa Michela, Marielle De Sarnez i Frédérique Ries w imieniu grupy politycznej ALDE (B7-0228/2010),

–  uwzględniając art. 121 ust. 3 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Rozwoju oraz opinię Komisji Spraw Zagranicznych (A7-0332/2010),

A.  mając na uwadze, że klęski i katastrofy przyczyniające się do ogromnych szkód społecznych, gospodarczych i negatywnie wpływające na środowisko naturalne występują na świecie coraz częściej, mając na uwadze, że przede wszystkim wskutek zmian klimatu kryzysy te występują z coraz większą intensywnością i częstotliwością, powodując coraz większe szkody, a także obejmując inne regiony świata, mając także na uwadze, że Unia Europejska dokłada wszelkich starań, by odpowiednio reagować na te kryzysy,

B.  mając na uwadze, że na coraz liczniejsze i coraz częstsze interwencje, zarówno w obrębie Unii Europejskiej, jak i poza jej granicami wpływa także sytuacja finansowa na świecie oraz ograniczenia budżetowe, które uwypuklają potrzebę prowadzenia bardziej rentownych działań,

C.  mając na uwadze, że wzajemne wykorzystanie środków przez 31 państw uczestniczących we wspólnotowym mechanizmie ochrony ludności (UE-27, Norwegia, Lichtenstein, Chorwacja, Islandia) lub w ramach wzmocnionej współpracy między państwami członkowskimi może być atutem zarówno operacyjnym, jak i finansowym,

D.  mając na uwadze, że budżet Komisji przeznaczony na katastrofy humanitarne, a konkretnie budżet DG ECHO, nie tylko został zamrożony, ale w ciągu ostatnich pięciu lat nastąpił wręcz jego lekki realny spadek,

E.  mając na uwadze poczynione w ostatnich latach postępy w zakresie bardziej spójnego reagowania UE na katastrofy, a mianowicie poprzez stopniowe wzmacnianie mechanizmów ochrony cywilnej, lepszą współpracę/ koordynację pomiędzy jednostkami odpowiedzialnymi za ochronę cywilną a pomocą humanitarną oraz uznanie, że spójne podejście do zarządzania na wypadek katastrof wymaga nie tylko reagowania na nie, lecz także przeciwdziałania im i przygotowania się do nich,

F.  mając na uwadze, że reakcja Unii Europejskiej na trzęsienie ziemi na Haiti pociągnęła za sobą nie tylko szybką i znaczącą interwencję humanitarną na dużą skalę, lecz także doprowadziły do uruchomienia mechanizmów cywilnej ochrony ludności, które można było bezzwłocznie zastosować i, po raz pierwszy, dwóch jednostek (zajmującej się oczyszczaniem wody oraz wyspecjalizowanego punktu medycznego), które finansowano ze środków planu przygotowawczego europejskich sił szybkiego reagowania na 2008 r.,

G.  mając na uwadze, że doświadczenia ostatnich kryzysów wciąż wskazują na potrzebę poprawy skuteczności, koordynacji i dostrzegalności reakcji, oraz że te klęski i katastrofy po raz kolejny podkreśliły konieczność utworzenia unijnych sił szybkiego reagowania (unijnych sił ochrony ludności),

H.  mając na uwadze, że zdolność Unii do ochrony życia i dobytku obywateli ma zasadnicze znaczenie dla jej wiarygodności,

1.  zaleca Radzie podjęcie następujących działań:

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszego zalecenia Radzie i, tytułem informacji, Komisji.

(1) Dz.U. C 286 E z 27.11.2009, s. 15. (2) Teksty przyjęte, P7_TA(2010)0015.

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 14 grudnia 2010 r. w sprawie regulacji obrotu instrumentami finansowymi – „dark pools” itd. (2010/2075 (INI))

P7_TA(2010)0466 A7-0326/2010

Parlament Europejski,

–  uwzględniając dyrektywę 2004/39/WE w sprawie rynków instrumentów finansowych (MiFID)(1),

–  uwzględniając dyrektywę 2003/6/WE w sprawie wykorzystywania poufnych informacji i manipulacji na rynku (nadużyć na rynku)(2),

–  uwzględniając oświadczenia ze szczytów G20 z dnia 2 kwietnia 2009 r. w Londynie, z dnia 25 września 2009 r. w Pittsburghu oraz z dni 26 i 27 czerwca 2010 r. w Toronto,

–  uwzględniając porady techniczne CESR udzielone Komisji Europejskiej w kontekście przeglądu MiFID – rynki akcji (Ref.: CESR/10-394),

–  uwzględniając porady techniczne CESR udzielone Komisji Europejskiej w kontekście przeglądu MiFID – sprawozdawczość transakcyjna (Ref.: CESR/10-292),

–  uwzględniając porady techniczne CESR udzielone Komisji Europejskiej w kontekście przeglądu MiFID – ochrona inwestorów i pośrednicy (Ref.: CESR/10-417),

–  uwzględniając apel CESR o ewidencjonowanie kwestii mikrostrukturalnych dotyczących europejskich rynków akcji (Ref.: CESR/10-142),

–  uwzględniając sprawozdanie francuskiego ministerstwa gospodarki, przemysłu i zatrudnienia z lutego 2010 r. w sprawie przeglądu MiFID,

–  uwzględniając sprawozdanie z konsultacji IOSCO z lutego 2009 r. w sprawie polityki dotyczącej bezpośredniego dostępu elektronicznego,

–  uwzględniając zalecenia CPSS i IOSCO dla partnerów centralnych z listopada 2004 r.,

–  uwzględniając komunikat Komisji Papierów Wartościowych i Giełd w sprawie struktury rynku akcji (nr 34-61358; dossier nr S7-02-10),

–  uwzględniając porady techniczne CESR udzielone Komisji Europejskiej w kontekście przeglądu MiFID oraz odpowiedzi na wniosek Komisji Europejskiej o przekazanie dodatkowych informacji (ref. CESR/10-802, ref. CESR/10-799, ref. CESR/10-808, ref. CESR/10-859, ref. CESR/10-860),

–  uwzględniając art. 48 Regulaminu PE,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A7-0326/2010),

A.  mając na uwadze, że na szczycie G20 ustalono, iż żadna instytucja finansowa, żaden produkt finansowy i żadne terytorium nie powinno być wyłączone z zakresu przemyślanych regulacji i skutecznego nadzoru oraz że wszystkie znormalizowane kontrakty pozagiełdowe dotyczące instrumentów pochodnych powinny być przedmiotem obrotu na giełdach lub elektronicznych platformach obrotu, w zależności od przypadku,

B.  mając na uwadze, że brak przejrzystości systemu finansowego, szczególnie w zakresie rodzajów zagrożeń, był czynnikiem pogłębiającym kryzys finansowy i przyczynił się do rozprzestrzeniania się powszechnego braku zaufania, a tym samym do drastycznego zmniejszenia przepływów pieniężnych,

C.  mając na uwadze, że ochrona konsumentów, przejrzystość, zwłaszcza procesu kształtowania cen, sprawne i płynne rynki oraz konkurencja na równych zasadach były głównymi celami w momencie wejścia w życie MiFID, jednak nie zostały dotychczas osiągnięte i dlatego muszą pozostać priorytetem; mając na uwadze, że w następstwie kryzysu finansowego przy przeglądzie MiFID konieczne jest priorytetowe potraktowanie ograniczania ryzyka systemowego,

D.  mając na uwadze, że przy wprowadzaniu zmian do MiFID należy zawsze uwzględniać ich znaczenie dla zarządzania przepływem kapitału do gospodarki realnej i tym samym ich potencjalny wpływ na zatrudnienie, inwestycje i świadczenia emerytalne,

E.  mając na uwadze, że do 40% wolumenu obrotu realizuje się nadal pozagiełdowo; mając na uwadze, że należy zachęcać uczestników rynku do przeprowadzania większej liczby operacji w ramach zorganizowanego systemu obrotu,

F.  mając na uwadze, że włączenie do MiFID zwolnień od wymogu przejrzystości przedtransakcyjnej oraz ustanowienie wielostronnych platform obrotu (MTF) i „dark pools” miało na celu ułatwienie przejścia na bardziej regulowane i przejrzyste systemy,

G.  mając na uwadze, że MiFID określa obrót pozagiełdowy jako transakcje, które mają charakter ad hoc i nieregularny, które zawiera się z kontrahentami hurtowymi i które stanowią część powiązań handlowych charakteryzujących się transakcjami przekraczającymi standardową wielkość rynku, zawieranymi poza systemami zazwyczaj stosowanymi przez dane przedsiębiorstwo do prowadzenia działalności w charakterze podmiotu prowadzącego regularną działalność giełdową w oparciu o ustalone zasady,

H.  mając na uwadze, że pomimo przepisów zawartych w MiFID dotyczących zwolnień pozwalających na anonimowy obrót na rynkach zorganizowanych, ustanowienia wielostronnych platform obrotu (MTF), i systemu podmiotów giełdowych prowadzących regularną działalność w oparciu o ustalone zasady (SI) oraz określenia obrotu pozagiełdowego jako mającego charakter ad hoc i nieregularny, obrót pozagiełdowy odbywający się poza systemem podmiotów giełdowych prowadzących regularną działalność w oparciu o ustalone zasady (SI) nadal posiada istotny udział w rynku obrotu akcjami, wynoszący 38% wszystkich zawieranych transakcji według CESR/10-394 i niezmniejszony od momentu wdrożenia MiFID; mając na uwadze, że powinno się zapewnić w związku z tym ściślejsze i bardziej skuteczne wykonanie przepisów i zwolnień zawartych w MiFID,

I.  mając na uwadze, że rozdrobnienie rynku obrotu akcjami wywarło niepożądany wpływ na płynność i efektywność rynku ze względu na mniejszą przejrzystość spowodowaną wzrostem „dark pools” i sieci brokerów (crossing networks), większą liczbą systemów zarówno giełdowych, jak i pozagiełdowych i obrotem w coraz większym stopniu opartym na technologii, a ponadto przyczyniło się do spadku średniej wartości wykonanych transakcji z 22 266 EUR w 2006 r. do 9 923 EUR w 2009 r., powodując wzrost całkowitego kosztu transakcji dla niektórych użytkowników,

J.  mając na uwadze, że spadek ilości transakcji doprowadził do zmniejszenia się zdolności uczestników rynku do natychmiastowego realizowania dużych zleceń na konkretnym rynku, a chęć uniknięcia wpływu rynkowego na duże zlecenia przyczyniła się do rozpowszechnienia obrotu w ramach „dark pools”; mając na uwadze, że mniej niż 10% całego obrotu akcjami EOG na zorganizowanych rynkach wykorzystuje zwolnienia od wymogu przejrzystości przedtransakcyjnej przewidziane w MiFID (CESR/10-394), ponadto mając na uwadze, że te zwolnienia dotyczą obrotu w ramach „dark pools”, ponieważ stanowią bardziej przejrzystą i lepiej uregulowaną alternatywę dla nieprzejrzystego obrotu pozagiełdowego, a także mając na uwadze, że brak dostatecznego uregulowania transakcji pozagiełdowych, w tym sieci brokerów (BCN), zapewnia obrotowi pozagiełdowemu przewagę konkurencyjną i przyczynia się do zwiększenia liczby nieprzejrzystych transakcji i ogólnie szkodzi przejrzystości rynku; mając na uwadze, że obecnie około połowa wszystkich transakcji nie podlega wymogom przejrzystości przedtransakcyjnej, lecz połowa transakcji pozagiełdowych jest poniżej wielkości rynkowej i dlatego nie wymaga ochrony przed wpływem rynkowym,

K.  mając na uwadze, że w celu zapewnienia równych zasad należy przeprowadzić dogłębne badanie modeli biznesowych BCN, aby zagwarantować, że w przypadku gdy świadczą one usługi – co oznacza, że zasadniczo funkcjonują jak rynki regulowane, wielostronne platformy obrotu (MTF) lub jako podmioty giełdowe prowadzące regularną działalność w oparciu o ustalone zasady (SI) – są objęte odpowiadającymi tej roli regulacjami,

L.  mając na uwadze, że korzyści płynące z konkurencji w sensie bardziej konkurencyjnej i innowacyjnej infrastruktury obrotu nie zostały stwierdzone, ponieważ całkowite koszty transakcji nie uległy zmniejszeniu, natomiast nastąpiło obniżenie przejrzystości, a jednocześnie jest jasne, że jakość i integralność dla wszystkich uczestników bardziej rozdrobnionego rynku nie jest odpowiednio zapewniona,

M.  mając na uwadze, że w obliczu przypisywanej HFT zdolności zapewniania płynności rynków finansowych, należałoby sprawdzić, czy istnieją zagrożenia związane z systemami zleceń elektronicznych oraz znaczącym odsetkiem wielkości obrotu związanym z niektórymi strategiami HFT, szacowanym na 70% w Stanach Zjednoczonych, szczególnie w kontekście wniosków Komisji Papierów Wartościowych i Giełd dotyczących gwałtownych wahań notowań giełdowych (flash crash) w USA w dniu 6 maja 2010 r., kiedy generatory płynności HFT zniknęły z rynku,

N.  mając na uwadze, że strategie HFT są stosunkowo nowym zjawiskiem w Europie i szacuje się obecnie, że stanowią 35% wielkości rynku,

O.  mając na uwadze, że za pośrednictwem sprawozdawczości przed- i potransakcyjnej dotyczącej obrotu wszystkimi kategoriami aktywów należy stworzyć większą przejrzystość w celu zapewnienia lepszego wczesnego ostrzegania o natężeniu i skali pojawiających się problemów, a także w celu poprawy skuteczności procesu kształtowania cen i zaufania między podmiotami rynkowymi,

P.  mając na uwadze, że zgodnie z decyzjami G20 z dni 24 i 25 września 2009 r. w Pittsburghu, „wszystkie standardowe pozagiełdowe kontrakty dotyczące instrumentów pochodnych powinny być przedmiotem obrotu na giełdach lub elektronicznych platformach obrotu”,

Q.  mając na uwadze, że rozbieżności we wdrażaniu między państwami członkowskimi spowodowały niekompletne wdrożenie ram MiFID,

Systemy obrotu w ramach MiFID

1.  przyznaje, że infrastruktura rynkowa wykazała się odpornością przez cały okres trwania kryzysu, wzywa pomimo to Komisję do wzmocnienia infrastruktury rynkowej we wszystkich systemach obrotu i systemach rozliczeniowych, aby umożliwić im radzenie sobie z przyszłym ryzykiem dzięki większej przejrzystości, lepszej prężności i nadzorowi regulacyjnemu nad wszystkimi transakcjami zbiorczymi;

2.  z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, partnerów centralnych i repozytoriów transakcji jako nieodzowny warunek zwiększenia przejrzystości i bezpieczeństwa na rynkach instrumentów finansowych i uznaje ten wniosek za pierwszy krok w kierunku przeniesienia znacznej części obrotu z obrotu transakcjami pozagiełdowymi na systemy obrotu na mocy przepisów MiFID;

3.  proponuje, by w interesie równego traktowania MTF podlegały takiemu samemu poziomowi nadzoru i w związku z tym były regulowane w podobny sposób, a konkurencja pomiędzy MTF i rynkami regulowanymi powinna odbywać się na tych samych zasadach, pamiętając o istotnym znaczeniu MTF dla wejścia na rynek;

4.  domaga się, by Europejski Organ Nadzoru nad Giełdami i Papierami Wartościowymi (ESMA) przeprowadził analizę funkcjonowania systemu podmiotów giełdowych prowadzących regularną działalność w oparciu o ustalone zasady (SI) i przedłożył propozycję usprawnień sposobu regulowania tej kategorii, aby zagwarantować, że system ten będzie wykorzystywany przy wykonywaniu zleceń na zasadzie dwustronnej z udziałem kontrahenta finansowego;

5.  domaga się, by firmy inwestycyjne, które świadczą usługi w zakresie zarządzania portfelem i występują w charakterze zarządzającego portfelem, miały zapewnione najlepsze możliwości realizacji ze strony firm inwestycyjnych, u których składają zlecenia, niezależnie od faktu, że zarządzający portfelem jest sklasyfikowany w MiFID jako uprawniony kontrahent;

6.  wzywa ESMA do sprawdzenia, czy najlepsza realizacja poszczególnych zleceń wymaga lepszej regulacji w odniesieniu do dostępności danych potransakcyjnych i danych dotyczących jakości realizacji oraz w odniesieniu do technologii rynkowej, takiej jak przesyłanie zleceń i połączenia systemowe;

7.  wzywa do gruntownego wykonania tych przepisów zawartych w MiFID, aby zagwarantować, że BCN prowadzące działalność odpowiadającą działalności rynków regulowanych, MTF czy SI podlegają takiej właśnie regulacji, i aby ułatwić to wykonanie nalega, by wszystkie BCN podlegały wymogowi przekazania właściwym organom wszystkich niezbędnych informacji, obejmujących:

8.  domaga się, by zbadać pozagiełdowy obrót akcjami, i wzywa do poprawy sposobu regulowania transakcji pozagiełdowych, aby zapewnić większe wykorzystanie rynków regulowanych i MTF przy wykonywaniu zleceń na zasadzie wielostronności oraz SI przy wykonywaniu zleceń na zasadzie dwustronnej, a także by zapewnić znaczne ograniczenie pozagiełdowego obrotu akcjami;

9.  zwraca się do Komisji o zbadanie skutków wprowadzenia minimalnej ilości zleceń dla wszystkich transakcji „dark pool” oraz o ustalenie, czy w interesie opracowywania informacji na temat przyszłych cen rynkowych może ono być konsekwentnie stosowane, tak aby zapewnić utrzymanie odpowiedniego przepływu transakcji w przejrzystych systemach obrotu;

Zwolnienia od wymogu przejrzystości przedtransakcyjnej

10.  apeluje do Komisji o dokonanie przeglądu obowiązujących zgodnie z MiFID zwolnień od wymogu przejrzystości przedtransakcyjnej, aby:

11.  zwraca się o jednolite stosowanie zwolnień przedtransakcyjnych w państwach członkowskich w celu ograniczenia różnic we wdrażaniu, które mogą prowadzić do niepewności, arbitrażu regulacyjnego i nierównych zasad; sugeruje, że normy techniczne określone przez ESMA mogłyby być odpowiednim sposobem osiągnięcia tego celu zgodnie z koncepcją jednolitego zbioru przepisów dla usług finansowych;

Skonsolidowane rejestrowanie transakcji

12.  przyjmuje z zadowoleniem niedawną zapowiedź uczestników rynku dotyczącą rozdziału ich danych przed- i potransakcyjnych oraz wzywa do dalszych wysiłków zmierzających do wypracowania wspólnych norm dotyczących danych i zapewnienia lepszej dostępności danych;

13.  wzywa Komisję do powołania grupy roboczej w celu przezwyciężenia trudności uniemożliwiających ujednolicenie danych rynkowych w Europie, a w szczególności przeciwdziałania złej jakości danych sprawozdawczych dotyczących wszystkich transakcji;

14.  wzywa ESMA do opracowania wspólnych norm sprawozdawczości oraz formatów przedstawiania wszelkich danych po dokonaniu transakcji, zarówno dotyczących zorganizowanych systemów obrotu, jak i systemów pozagiełdowych, aby umożliwić konsolidację danych;

15.  zwraca się o zobowiązanie wszystkich systemów sprawozdawczych do rozdziału danych potransakcyjnych od danych przedtransakcyjnych, tak aby umożliwić udostępnianie informacji wszystkim uczestnikom rynku po racjonalnych z handlowego punktu widzenia i porównywalnych cenach; ponadto zwraca się do Komisji o rozważenie wprowadzenia uzgodnionych wymogów publikacyjnych (APA), aby ustanowić normy jakości dotyczące publikacji w obrocie i ograniczyć liczbę systemów, w których transakcje mogą być zgłaszane, a także korzystanie ze stron internetowych, które są przeszkodą dla konsolidacji;

16.  wzywa do ograniczenia możliwości odroczonego podawania do publicznej wiadomości informacji o transakcjach, tak by trzeba je było zgłaszać organom regulacyjnym w ciągu dwudziestu czterech godzin po ich dokonaniu; w przypadku podawania transakcji do publicznej wiadomości uważa, że w zwykłych warunkach za niedopuszczalną należy uznać zwłokę dłuższą niż 1 minuta;

17.  jest zdania, że należy koniecznie dokonać analizy podziału obrotu na rynku pozagiełdowym i jego modeli biznesowych, i dlatego apeluje o wprowadzenie specyficznych znaczników dotyczących przed- i potransakcyjnej przejrzystości obrotu na rynku pozagiełdowym, aby umożliwić jeszcze lepsze zrozumienie charakterystyki takiego obrotu na rynku pozagiełdowym oraz ocenę tego, które rodzaje transakcji mogą być dokonywane w prawnie uzasadniony sposób pozagiełdowo ze względu na ich szczególne cechy;

Kwestie mikrostrukturalne

18.  nalega, by po gwałtownych wahaniach notowań giełdowych w USA wszystkie platformy obrotu były w stanie wykazać swoim krajowym organom nadzorującym, że ich technologie i systemy nadzoru mogą sprostać takiej kumulacji zleceń, jaka miała miejsce w dniu 6 maja 2010 r., w celu zagwarantowania, że poradzą one sobie skutecznie z działaniami związanymi z HFT oraz handlem algorytmicznym w skrajnych warunkach, oraz wykazania, że mogą odtworzyć swoje księgi zamówień przed końcem dnia, tak aby można było określić przyczyny nietypowej aktywności rynkowej oraz zidentyfikować wszelkie domniemane nadużycia na rynku;

19.  apeluje do ESMA o przeprowadzenie analizy kosztów i korzyści handlu algorytmicznego oraz HFT na rynkach i jego wpływu na innych użytkowników rynku, szczególnie inwestorów instytucjonalnych, w celu określenia, czy znaczący, generowany automatycznie przepływ na rynku zapewnia rzeczywistą płynność rynku i jaki wpływ ma to na ogólne opracowywanie informacji na temat przyszłych cen rynkowych na podstawie rynków terminowych, a także zbadanie potencjału naruszeń spowodowanych manipulowaniem rynkiem, prowadzących do nierównych warunków działania uczestników rynku oraz jego wpływu na ogólną stabilność rynku;

20.  apeluje o wyraźne określenie praktyki zwanej „layering” lub „quote stuffing” (składanie, a następnie natychmiastowe wycofywanie dużej liczby zleceń) jako nadużycia na rynku;

21.  wzywa do zbadania, czy konieczne jest uregulowanie firm, które realizują strategie HFT, w celu zagwarantowania, że będą one posiadały mocne systemy, przeprowadzały kontrole połączone z regularnymi przeglądami regulacyjnymi stosowanych przez nie algorytmów, będą dysponowały możliwością dziennego monitorowania oraz dochodzenia w sprawie pozycji oczekujących w czasie rzeczywistym i dźwigni oraz będą w stanie wykazać, że dysponują solidnymi procedurami zarządzania na wypadek anormalnych sytuacji;

22.  apeluje o przeanalizowanie wyzwań związanych z HFT w odniesieniu do monitorowania rynku; uznaje potrzebę, by organy regulacyjne dysponowały odpowiednimi środkami wykrywania i monitorowania potencjalnych nadużyć; mając na uwadze powyższe, apeluje o zgłaszanie właściwym organom wszystkich zleceń otrzymywanych na rynkach regulowanych i MTF oraz transakcji realizowanych na tych platformach;

23.  domaga się, by wszystkie systemy obrotu umożliwiające wspólne korzystanie z serwerów, bezpośrednio lub za pośrednictwem strony trzeciej będącej dostawcą danych, gwarantowały zachowanie równego dostępu dla wszystkich klientów objętych tymi systemami i w miarę możliwości na tych samych warunkach dotyczących podatności infrastruktury na utajnione czynniki w celu zapewnienia zgodności z praktyką niedyskryminacji określoną w MiFID;

24.  wzywa organy regulacyjne, by monitorowały i regulowały zapewnianie sponsorowanego dostępu, a Komisję, by rozważyła dodatkowe środki obejmujące:

25.  niezależnie od koniecznego stosowania zabezpieczeń apeluje do ESMA o dalsze zbadanie, czy sponsorowany dostęp nie przekracza progu niedyskryminującego dostępu;

26.  wzywa Komisję do przyjęcia opracowanych przez komitet techniczny IOSCO zasad dotyczących bezpośredniego dostępu elektronicznego, w tym dostępu sponsorowanego; zasady te będą obejmowały kryteria wyboru klientów, którym można udzielić sponsorowanego dostępu, i kryteria dotyczące stosunku umownego między platformą, członkiem a klientem, a także będą określały ich odnośne obowiązki w zakresie stosowania tych zasad przy odpowiednich zabezpieczeniach i filtrach;

27.  uważa, że w celu zapewnienia zgodności z zasadą równego traktowania wszystkich inwestorów należy wyraźnie zakazać praktyki składania błyskawicznych zleceń (flash orders);

28.  wzywa ESMA do zbadania struktury opłat w celu zagwarantowania, że opłaty za realizację, dodatkowe opłaty, prowizje firm inwestycyjnych i inne powiązane zachęty będą przejrzyste, niedyskryminujące i spójne z wiarygodnym kształtowaniem cen oraz będą ustalane i wprowadzane w taki sposób, by nie wspierać niewłaściwego obrotu, ponadto wzywa do oceny, czy użytkownicy składający zamówienia powinni ponosić minimalną opłatę, niezależnie od tego, czy zlecenia te są realizowane, ponieważ zlecenia te muszą zostać przetworzone przez infrastrukturę rynku;

29.  proponuje przeprowadzenie przez ESMA badania modelu opłat „maker-taker” w celu określenia, czy którykolwiek odbiorca korzystniejszej struktury opłat typu „maker” powinien również podlegać oficjalnym, spoczywjącym na animatorach rynku obowiązkom i nadzorowi;

30.  domaga się, by ESMA nadzorował i określił w drodze aktów wykonawczych solidne mechanizmy hamowania niestabilności i wyłączniki automatyczne funkcjonujące równolegle we wszystkich unijnych systemach obrotu, aby zapobiec sytuacji w stylu amerykańskich gwałtownych wahań notowań giełdowych;

Zakres zastosowania

31.  domaga się, by żaden niepodlegający uregulowaniom uczestnik rynku nie mógł uzyskać bezpośredniego lub pozbawionego filtrów sponsorowanego dostępu do oficjalnych systemów obrotu i by istotni uczestnicy rynku dokonujący transakcji na własny rachunek byli rejestrowani przez organy regulacyjne i zezwalali na poddawanie ich działalności transakcyjnej odpowiedniemu nadzorowi i kontroli w celu zachowania stabilności;

32.  wzywa, by prywatna działalność transakcyjna prowadzona za pośrednictwem algorytmicznych strategii obrotu przez niepodlegające uregulowaniom podmioty odbywała się wyłącznie poprzez uregulowanego kontrahenta finansowego;

33.  domaga się objęcia zakresem zastosowania systemu przejrzystości przewidzianego w dyrektywie MiFID wszystkich instrumentów typu kapitałowego, w tym kwitów depozytowych, funduszy notowanych na giełdzie (ETF), sprzedanych opcji giełdowych (EDC) i certyfikatów;

34.  zwraca się do Komisji i ESMA o rozważenie wprowadzenia wymogu przejrzystości przed- i potransakcyjnej obejmującego wszystkie niekapitałowe instrumenty finansowe, w tym rynki obligacji rządowych i korporacyjnych oraz instrumenty pochodne CPP, który to wymóg byłby stosowany w sposób umożliwiający, w razie potrzeby, rozróżnienie pomiędzy kategoriami aktywów, a jednocześnie byłby połączony ze środkami, prowadzącymi do dalszej standaryzacji pochodnych produktów pozagiełdowych w celu zapewnienia większej przejrzystości;

35.  uwzględniając doświadczenia związane z jakością danych oraz konsolidacją danych potransakcyjnych dotyczących europejskich akcji, jest zdania, że Komisja powinna dopilnować, by dane potransakcyjne dotyczące produktów niekapitałowych były dostarczane w formie łatwej do skonsolidowania;

36.  popiera zamiar Komisji dotyczący objęcia instrumentów pochodnych szerszym zakresem zastosowania postanowień MiFID, ponieważ obrót takimi produktami jest przenoszony w coraz większym stopniu do oficjalnych systemów obrotu i podlega coraz większej standaryzacji oraz wymogom w zakresie rozliczeń centralnych;

37.  apeluje o przygotowanie przez Komisję wniosku w celu zagwarantowania, że w razie potrzeby wszystkie pozagiełdowe kontrakty dotyczące instrumentów pochodnych, które mogą podlegać standaryzacji, były przedmiotem obrotu na giełdach lub elektronicznych platformach obrotu, aby zapewnić przejrzyste, uczciwe, skuteczne i niepodlegające konfliktom interesów kształtowania cen tych kontraktów;

38.  domaga się przeglądu standardów IOSCO dla izb rozrachunkowych, systemów rozliczeń papierów wartościowych i istotnych z punktu widzenia ryzyka systemowego systemów płatności w celu dalszego zwiększenia przejrzystości na rynku;

39.  uważa, że organy regulacyjne zajmujące się poszczególnymi rynkami towarów fizycznych i produktów finansowych powinny koniecznie posiadać dostęp do tych samych danych, aby móc określać tendencje i wzajemne powiązania; apeluje zatem do Komisji o skoordynowanie wysiłków w ramach UE oraz na skalę światową;

o
o   o

40.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz Europejskiemu Bankowi Centralnemu.

(1) Dz.U. L 145 z 30.4.2004, s. 1. (2) Dz.U. L 96 z 12.4.2003, s. 16.

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 14 grudnia 2010 r. w sprawie zwiększenia bezpieczeństwa chemicznego, biologicznego, radiologicznego i jądrowego w Unii Europejskiej – plan działania UE w dziedzinie broni chemicznej, biologicznej, radiologicznej i jądrowej (CBRJ) (2010/2114(INI))

P7_TA(2010)0467 A7-0349/2010

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 3 TUE oraz art. 2 ust. 5, art. 67, 74, 196 i 222 TFUE,

–  uwzględniając Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej,

–  uwzględniając program Rady i Komisji z 20 grudnia 2002 r. mający na celu poprawę współpracy wewnątrz Unii Europejskiej w dziedzinie zapobiegania terrorystycznym atakom chemicznym, biologicznym, radiologicznym i nuklearnym oraz ograniczania ich skutków (program CBRJ 2002)(1),

–  uwzględniając decyzję ramową Rady 2002/475/WSiSW z 13 czerwca 2002 r. w sprawie zwalczania terroryzmu(2), zmienioną decyzją ramową Rady 2008/919/WSiSW(3),

–  uwzględniając strategię UE przeciwko rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia i środków jej przenoszenia z 2003 r.,

–  uwzględniając europejską strategię bezpieczeństwa pt. „Bezpieczna Europa w lepszym świecie” z 2003 r., przyjętą przez Radę Europejską na szczycie w Brukseli w dniu 12 grudnia 2003 r., a także strategię bezpieczeństwa wewnętrznego UE z 2010 r.(4) i komunikat Komisji w tej sprawie (COM(2010)0673),

–  uwzględniając program solidarności UE z 2004 r. dotyczący skutków zagrożeń i ataków terrorystycznych(5),

–  uwzględniając unijną strategię walki z terroryzmem z 2005 r(6)., przyjętą przez Radę Europejską na szczycie w Brukseli w dniu 1 grudnia 2005 r. oraz plan działania mający służyć jej realizacji(7),

–  uwzględniając plan działania 2005–2015(8) z Hyogo w formie przyjętej podczas światowej konferencji poświęconej ograniczaniu zakresu klęsk żywiołowych, która odbyła się w dniach 18–22 stycznia 2005 r. w Japonii,

–  uwzględniając siódmy program ramowy w zakresie badań i rozwoju technologicznego(9), w szczególności finansowanie w jego ramach projektu w dziedzinie CBRJ Emap(10),

–  uwzględniając decyzję Rady 2007/162/WE, Euratom z dnia 5 marca 2007 r. ustanawiającą instrument finansowy ochrony ludności(11),

–  uwzględniając decyzję Rady 2007/779/WE, Euratom z dnia 8 listopada 2007 r. ustanawiającą wspólnotowy mechanizm ochrony ludności (przekształcenie)(12),

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 428/2009 z dnia 5 maja 2009 r. ustanawiające wspólnotowy system kontroli wywozu, transferu, pośrednictwa i tranzytu w odniesieniu do produktów podwójnego zastosowania(13),

–  uwzględniając dyrektywę Rady 2008/114/WE z dnia 8 grudnia 2008 r. w sprawie rozpoznawania i wyznaczania europejskiej infrastruktury krytycznej oraz oceny potrzeb w zakresie poprawy jej ochrony(14), w szczególności w przypadkach działań mających transgraniczne oddziaływanie, w której m.in. nakreśla się wytyczne dotyczące zintegrowanego podejścia do zwiększenia możliwości ochrony infrastruktury krytycznej na szczeblu UE, w tym potrzebę utworzenia sieci ostrzegania o zagrożeniach dla infrastruktury krytycznej (CIWIN), oraz która zobowiązuje Komisję do sporządzania wniosków i dbania o koordynację w zakresie poprawy ochrony infrastruktury krytycznej,

–  uwzględniając komunikat Komisji skierowany do Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie poprawy bezpieczeństwa chemicznego, biologicznego, radiologicznego i jądrowego w Unii Europejskiej – plan działania UE w obszarze CBRJ (COM(2009)0273),

–  uwzględniając konkluzje Rady z 30 listopada 2009 r. w sprawie zwiększenia bezpieczeństwa chemicznego, biologicznego, radiologicznego i jądrowego (CBRJ) w Unii Europejskiej oraz zatwierdzenie planu działania UE w obszarze CBRJ(15),

–  uwzględniając dokument pt. „Program sztokholmski – otwarta i bezpieczna Europa dla dobra i ochrony obywateli”(16),

–  uwzględniając komunikat pt. „Unijna polityka przeciwdziałania terroryzmowi – najważniejsze osiągnięcia i nadchodzące wyzwania” (COM(2010)0386),

–  uwzględniając komunikat Komisji pt. „Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości dla europejskich obywateli. Plan działań służący realizacji programu sztokholmskiego” (COM(2010)0171),

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje na tematy dotyczące CBRJ oraz w sprawie zapobiegania kataklizmom i reagowania na nie, a także uwzględniając w tym kontekście własną rezolucję z 10 lutego 2010 r. w sprawie trzęsienia ziemi na Haiti(17), w której wzywa do utworzenia europejskich sił ochrony ludności,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 21 września 2010 r. w sprawie komunikatu Komisji w sprawie wspólnotowego podejścia do zapobiegania klęskom żywiołowym oraz katastrofom spowodowanym przez człowieka(18),

–   uwzględniając zmieniony wniosek prezydencji w Radzie z dnia 25 października 2010 r. dotyczący projektu konkluzji Rady w sprawie gotowości i zdolności reagowania w przypadku ataku chemicznego, biologicznego, radiologicznego i jądrowego, sporządzony w oparciu o cele określone w działaniu H.29 dotyczącym poprawy planowania w sytuacjach kryzysowych, zawartym w planie działania UE w obszarze CBJR(19), przyjętym przez Radę w dniu 8 listopada 2010 r.,

–  uwzględniając komunikat Komisji skierowany do Parlamentu Europejskiego i Rady pt. „Wzmacnianie europejskiej zdolności reagowania w przypadku klęsk i katastrof – rola ochrony ludności i pomocy humanitarnej” (COM(2010)0600),

–  uwzględniając art. 48 swojego Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych oraz opinie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności, Komisji Spraw Zagranicznych i Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii (A7-0349/2010),

A.  mając na uwadze, że UE może wykazać się długofalowym zaangażowaniem w programy CBRJ, poczynając od konkluzji Rady Europejskiej na szczycie w Gandawie w dniu 19 października 2001 r. oraz w Laeken w dniach 13–14 grudnia 2001 r.; mając na uwadze, że w 2002 r. przyjęto program CBRJ, który następnie zastąpiono programem solidarności UE w 2004 r., a także mając na uwadze, że w dniu 12 listopada 2009 r. Rada przyjęła nowy plan działania UE w obszarze CBRJ,

B.  mając na uwadze, że katastrofy chemiczne, biologiczne, radiologiczne i jądrowe, czy to w wyniku wypadku, czy też ataku terrorystycznego, stanowią poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa i zdrowia obywateli UE, ponieważ paraliżując kluczową infrastrukturę i możliwości zarządzania, mają wpływ na ich życie, środowisko i majątek, w tym ich dziedzictwo kulturowe i funkcjonowanie społeczeństwa w jednym lub w kilku państwach członkowskich UE,

C.   mając na uwadze zgodną ocenę Rady i Komisji, według której liczba zdarzeń związanych z użyciem materiałów chemicznych, biologicznych, radiologicznych i jądrowych, w tym działań terrorystycznych, jest do tej pory względnie niewielka i mając na uwadze, że do większości katastrof związanych z użyciem substancji chemicznych, biologicznych, radiologicznych i jądrowych dochodzi w wyniku katastrof przemysłowych lub wskutek zwiększenia liczby i ogólnoświatowego rozpowszechnienia groźnych patogenów,

D.  mając na uwadze, że stałe utrzymywanie się zagrożenia katastrofami chemicznymi, biologicznymi, radiologicznymi i jądrowymi na obszarze Unii Europejskiej, tak przypadkowymi jak i zamierzonymi, poważnie naraża na szwank pełne korzystanie ze wszystkich podstawowych praw i swobód oraz stoi w sprzeczności z obietnicą i rozwijaniem europejskiej przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości,

E.  mając na uwadze, że jedno z najpoważniejszych zagrożeń chemicznych, biologicznych, radiologicznych i jądrowych wynika z rozprzestrzeniania materiału CBRJ przez organizacje terrorystyczne, a także mając na uwadze, że wobec tego ważny środek dotyczy wzmocnienia systemu nierozprzestrzeniania i rozbrojenia poprzez powszechne i pełne wdrożenie wszystkich odpowiednich traktatów i porozumień międzynarodowych (mianowicie Układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej, konwencji o zakazie broni chemicznej i konwencji o zakazie broni biologicznej), a także osiągnięcia porozumienia w sprawie układu o zakazie produkcji materiałów rozszczepialnych dla celów militarnych (Traktat o zakazie produkcji materiałów rozszczepialnych dla broni jądrowej i cywilnych jądrowych instalacji wybuchowych),

F.  mając na uwadze, że produkcja, posiadanie, nabywanie, transport, dostarczanie lub wykorzystywanie broni i materiałów wybuchowych lub broni jądrowej, biologicznej lub chemicznej, a także prowadzenie badań naukowych nad bronią biologiczną i chemiczną oraz prowadzenie prac rozwojowych w tej dziedzinie, jak również szkolenie w zakresie produkcji lub wykorzystania materiałów wybuchowych, broni palnej lub innych rodzajów broni do celów niezgodnych z prawem stanowi część unijnej definicji terroryzmu i szkolenia dla celów terrorystycznych, zgodnie z ramowymi decyzjami Rady 2002/475/WSiSW i 2008/919/WSiSW,

G.  mając na uwadze, że środki dotyczące materiałów chemicznych, biologicznych, radiologicznych i jądrowych stanowią jedną z podstaw unijnej strategii walki z terroryzmem, a także mając na uwadze, że w rezultacie w dniu 30 listopada 2009 r. Rada zatwierdziła plan działania UE w obszarze CBRJ,

H.  mając na uwadze, że problem niewłaściwego stosowania niektórych substancji chemicznych szeroko dostępnych ogółowi społeczeństwa na rynku, jako prekursorów materiałów wybuchowych domowej roboty, może wywołać serię terrorystycznych oraz innych wypadków kryminalnych w UE; mając na uwadze, że wymaga to ścisłego monitorowania i nadzorowania wdrażania wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wprowadzania do obrotu i używania prekursorów materiałów wybuchowych (COM(2010)0473);

I.  mając na uwadze, że po wejściu w życie traktatu lizbońskiego powstaje nowy podział zakresu odpowiedzialności między różnymi instytucjami UE, w tym kompetencji w zakresie obrony, z jednej strony a UE i jej państwami członkowskimi z drugiej strony; mając na uwadze, że utworzenie takich nowych ram stanowi ciągły proces wymagający zrozumienia wspólnych wartości i wspólnego celu,

J.  mając na uwadze, że co do zasady państwa członkowskie są odpowiedzialne za politykę w obszarze CBRJ, mając jednak również na uwadze, że konieczna jest ścisła współpraca i koordynacja na szczeblu UE,

K.   mając na uwadze, że stworzenie Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) umożliwia dokonanie poprawy ogólnego mechanizmu reagowania UE poprzez działania w ramach Instrumentu na rzecz Stabilności (IfS),

L.  mając na uwadze, że plan działania UE w obszarze CBRJ powinien służyć skutecznemu połączeniu krajowych i unijnych inicjatyw na rzecz ograniczenia zagrożeń CBRJ i przygotowania niezbędnych mechanizmów reagowania, usprawniając zarówno koordynację w płaszczyźnie horyzontalnej między Komisją a państwami członkowskimi, jak i w płaszczyźnie pionowej między instrumentami UE a instrumentami państw członkowskich w celu poprawy skuteczności i szybkości przepływu informacji, wymiany najlepszych praktyk, sprawozdań analitycznych na wszystkich etapach, wspólnego planowania, opracowywania procedur działania, działań operacyjnych i wydajnego pod względem finansowym mobilizowania istniejących zasobów,

M.  mając na uwadze, że kilka organów ścigania UE, np. Europol, jest zaangażowanych w działania z obszaru CBRJ poprzez utworzenie europejskiej bazy danych o bombach i systemu wczesnego ostrzegania przed materiałami wybuchowymi oraz materiałami chemicznymi, biologicznymi, radiologicznymi i jądrowymi; mając na uwadze, że wymaga to wprowadzenia odpowiednich procedur w zakresie sprawowania kontroli przez Parlament Europejski i parlamenty krajowe, jak to przewidziano na przykład w art. 88 TFUE,

N.  mając na uwadze coraz częstsze pojawianie się zagrożeń dla zdrowia i związane z tym powszechne występowanie niebezpiecznych czynników chorobotwórczych na terenie UE i na całym świecie, czego dowiódł ostatnio wybuch choroby spowodowanej wirusem grypy A/H1N1,

O.  mając na uwadze, że incydenty CBRJ mogą wywoływać zanieczyszczenie i skażenie środowiska, w tym o charakterze transgranicznym, dlatego konieczne jest włączenie do polityki UE w zakresie CBRJ strategii naprawy i odkażania,

P.  mając na uwadze, że ogólnym celem nowej polityki UE w zakresie CBRJ jest „zmniejszenie zagrożenia incydentami CBRJ i powodowanych przez nie szkód dla obywateli Unii Europejskiej”, a cel ten ma zostać osiągnięty poprzez „zminimalizowanie prawdopodobieństwa występowania incydentów CBRJ i ograniczanie ich skutków, jeżeli do takich incydentów dochodzi”,

Q.  mając na uwadze, że w swoim komunikacie pt. „Rola UE w kontekście zdrowia na świecie”(20) Komisja uznaje potrzebę koordynowania środków na szczeblu UE i ogólnoświatowym, aby szybko reagować na zagrożenia dla zdrowia, oraz zobowiązuje się do poprawy mechanizmów gotowości i reagowania w sytuacji epidemii lub wystąpienia choroby, w tym działań zamierzonych, takich jak bioterroryzm,

R.  mając na uwadze, że w porównaniu z technologią jądrową i wcześniejszymi technologiami, materiały biologiczne takie jak wąglik są tańsze i zdecydowanie łatwiejsze do zdobycia i rozprzestrzeniania, co umożliwia niekonwencjonalne zamachy terrorystyczne, które stanowią poważne, długoterminowe zagrożenie dla zdrowia i środowiska, w tym dla rolnictwa i dostaw żywności,

S.  mając na uwadze, że służby interwencyjne, w tym policja, straż pożarna i pogotowie ratunkowe, nie są w stanie pomóc ofiarom na miejscu incydentu CBRJ, nie narażając samych siebie na niebezpieczeństwo, chyba że zapewniono im przedekspozycyjną ochronę w postaci medycznych środków zaradczych i odpowiedniego szkolenia,

T.  mając na uwadze, że regionalne zapasy medycznych środków zaradczych oferują obywatelom właściwą ochronę dzięki równoważeniu ochrony zdrowia publicznego i trudności ekonomicznych, zapewniając jednocześnie odpowiedzialność i solidarność państw członkowskich,

U.  mając na uwadze, że Światowa Organizacja Zdrowia za pomocą programu globalnego ostrzegania i reagowania(21) w sytuacji epidemii i pandemii dąży do zwiększenia bezpieczeństwa biologicznego, ochrony biologicznej i gotowości na wypadek wystąpienia ognisk zakażenia niebezpiecznymi i nowo pojawiającymi się czynnikami chorobotwórczymi,

V.  mając na uwadze, że za pośrednictwem państw członkowskich i Komisji Europejskiej UE aktywnie uczestniczy w dyskusjach w ramach Ogólnoświatowej Inicjatywy na rzecz Bezpieczeństwa Zdrowotnego, której celem jest podjęcie wspólnie zaplanowanych globalnych działań na rzecz poprawy gotowości w zakresie zdrowia publicznego i reagowania na zagrożenie międzynarodowym terroryzmem biologicznym, chemicznym, radiologicznym i jądrowym,

W.  mając na uwadze, że zagrożenie bezpieczeństwa chemicznego, biologicznego, radiologicznego i jądrowego wynika nie tylko z ataków terrorystycznych lub zaniedbania, ale również z obszarów zanieczyszczonych obecnie bronią chemiczną z czasów II wojny światowej, pozostawioną na dnie morza lub na składowiskach odpadów jądrowych w UE,

X.  mając na uwadze, że odpowiedni poziom bezpieczeństwa chemicznego, biologicznego, radiologicznego i jądrowego w UE zależy również od poziomu bezpieczeństwa panującego w krajach trzecich,

Y.  mając na uwadze, że zagrożenia bezpieczeństwa mogą wynikać z korzystania z nowych technologii przy planowaniu nowych aktów terrorystycznych, podczas gdy normy bezpieczeństwa nie są dostosowywane wystarczająco szybko do postępu technologicznego,

Z.  mając na uwadze, że konieczny jest szczegółowy przegląd obowiązujących obecnie rozmaitych norm w celu określenia niezbędnych i wystarczających wymogów w zakresie bezpieczeństwa,

AA.  mając na uwadze, że plan działania UE w obszarze CBRJ składa się z trzech głównych części: zapobiegania, wykrywania oraz gotowości i reagowania, a także zawiera czwarty rozdział pt. „Działania w obszarze zapobiegania zdarzeniom CBRJ, ich wykrywania oraz reagowania na nie”; mając również na uwadze, że zrozumienie znaczenia każdego z etapów decyduje o właściwym wdrożeniu wniosków wypływających z ocen ryzyka, reakcjach i środkach zaradczych przy jednoczesnym przyjęciu podejścia przekrojowego i transgranicznego w kwestiach dotyczących materiałów CBRJ, np. poprzez właściwe wyznaczanie na każdym etapie wymiernych celów i działań,

AB.  mając na uwadze, że zmiany wprowadzone przez Radę do bieżącego planu działania UE w obszarze CBRJ, zaproponowanego przez Komisję, osłabiają ów plan działania, pozbawiając zobowiązania państw członkowskich wiążącego charakteru i łagodząc przewidziane środki, z których wiele utrzymuje się na szczeblu krajowym, zamiast nadać im ogólnoeuropejski charakter, a także osłabiając monitorowanie i kontrolę procesu wdrażania przez Komisję, niekiedy nawet pomijając Komisję jako „podmiot zaangażowany” na równi z państwami członkowskimi,

Ogólne kierunki

1.  zauważa, że plan działania UE w obszarze CBRJ uwzględnia nowy podział kompetencji między państwami członkowskimi a UE po wejściu w życie traktatu lizbońskiego, jak przewidziano w art. 5 TUE w związku z zasadą powierzenia, zasadą pomocniczości i zasadą proporcjonalności; zwraca uwagę, że plan działania UE w obszarze CBRJ obejmuje wspólne kompetencje wewnętrzne (art. 4 TFUE) w odniesieniu do obszaru wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, kwestii dotyczących wspólnego bezpieczeństwa i transportu, środków ochrony ludności (art. 196 TFUE), a także działań zewnętrznych UE (art. 21 i 22 TUE);

2.  zauważa jednak, że wdrażanie wspólnego systemu bezpieczeństwa w dziedzinie CBRJ nie powinno zmniejszać kompetencji państw członkowskich w tym obszarze polityki;

3.  uważa, że plan działania odegra kluczową rolę w kwestii zagwarantowania sprawnego powiązania inicjatyw krajowych i europejskich w zwalczaniu zagrożeń w obszarze CBRJ;

4.  przyznaje, że ważne jest zagwarantowanie kompetentnej znajomości przedmiotu i unikanie powielania, fragmentacji i niespójności w odniesieniu do wysiłków instytucji UE lub państw członkowskich w dziedzinie bezpieczeństwa i obrony, gdzie zagrożone jest podstawowe prawo do życia, a skutki niedbalstwa i nieprzestrzegania standardów są trudne do określenia;

5.  podkreśla, że UE powinna wzmocnić wspólne podejście do kwestii zapobiegania, wykrywania i reagowania w obszarze CBRJ poprzez utworzenie konkretnych mechanizmów (instrumentów regulacyjnych, legislacyjnych lub nielegislacyjnych), które zobowiązują do współpracy i udostępniania środków pomocowych w przypadku katastrofy chemicznej, biologicznej, radiologicznej bądź jądrowej w wyniku wypadku lub ataku terrorystycznego; przypomina, że głównym celem instytucji UE powinno być zagwarantowanie skuteczności reagowania na szczeblu krajowym lub ponadnarodowym w odpowiedzi na wypadek lub atak terrorystyczny w obszarze CBRJ w oparciu o solidarność UE, w sposób skoordynowany pod auspicjami Komisji i na skalę europejską;

6.  przypomina, że plan działania UE w obszarze CBRJ stwarza UE i jej państwom członkowskim możliwość znalezienia środków legislacyjnych na rzecz skutecznego wdrożenia klauzuli solidarności zawartej w art. 222 TFUE, oraz że państwa członkowskie muszą wzajemnie informować się o planach i sprawdzonych metodach reagowania na katastrofy chemiczne, biologiczne, radiologiczne i jądrowe oraz przeciwdziałania im bez względu na to, czy są one wynikiem wypadku czy zamierzonego działania, aby móc sobie nawzajem pomagać w sposób skoordynowany i skuteczny;

7.  podkreśla, jak ważne jest poszerzenie zakresu interwencji Komisji o charakterze normatywnym i regulacyjnym, której rola w odniesieniu do wielu przewidzianych celów i działań w obecnej wersji planu działania UE w obszarze CBRJ jest niezbyt jasno określona; w związku z tym wzywa Komisję do wydania wniosków legislacyjnych, jeśli to możliwe we wszystkich dziedzinach objętych planem działania; podkreśla również, że jedynie w przypadku wyraźnie zarysowanej regulacyjnej roli Komisji można zapełnić luki w wysiłkach podejmowanych przez poszczególne państwa członkowskie;

8.  nalega, aby zobowiązanie państw członkowskich dotyczące kontroli w obszarze CBRJ wykraczało poza prostą wymianę najlepszych praktyk i informacji oraz aby wspólnie korzystano z technologii i infrastruktury w celu uniknięcia powielania i marnotrawienia zasobów, tak aby na szczeblu UE powstał cenny efekt synergii, również kosztowej; wzywa państwa członkowskie do osiągnięcia porozumienia w sprawie metod wykrywania katastrof w obszarze CBRJ i zapobiegania im, przenoszenia materiałów CBRJ w UE i środków reagowania, w tym również dzielenia się informacjami dotyczącymi CBRJ oraz pomocy transgranicznej;

9.  wobec tego zachęca państwa członkowskie, które są najbardziej zaawansowane w dziedzinie bezpieczeństwa wewnętrznego, mimo wrażliwej i typowo krajowej specyfiki tej dziedziny, do dzielenia się informacjami, technologiami i infrastrukturą oraz do wspólnego podejmowania strategicznych projektów; wzywa Komisję i Radę do utworzenia i regularnego aktualizowania bazy danych dotyczących dostępnych w państwach członkowskich medycznych środków zaradczych służących reagowaniu w przypadku zdarzeń CBRJ, a także do propagowania dzielenia się istniejącymi zdolnościami i do skoordynowania opłacalnej polityki zakupu tych środków zaradczych;

10.  wzywa UE do opracowania norm jakości i bezpieczeństwa, a także do wprowadzenia systemu i sieci laboratoriów na potrzeby certyfikacji sprzętu i technologii w dziedzinie bezpieczeństwa CBRJ; podkreśla, że ścisłe normy bezpieczeństwa i procedur przyjmowania do pracy muszą mieć również zastosowanie do pracowników zatrudnianych w obiektach o dostępie do szkodliwych substancji; wzywa do dzielenia się i najlepszego wykorzystania wiedzy i znajomości przedmiotu zarówno w obszarze cywilnym, jak i wojskowym; podkreśla konieczność zapewnienia – pod przewodnictwem Komisji – funduszy na badania naukowe i rozwój, aby zagwarantować prowadzenie badań stosowanych i realizację programów demonstracyjnych o charakterze ogólnoeuropejskim, oraz – z uwagi na fragmentację tego rynku i akcentując również potrzebę polityki przemysłowej UE w dziedzinie bezpieczeństwa ludności – stymulowania współpracy między przedsiębiorstwami w UE oraz podnoszenia wsparcia dla MŚP oraz małych i średnich branż, które tworzą znaczącą część innowacji w ramach 7. programu ramowego w zakresie badań i rozwoju technologicznego/bezpieczeństwa oraz konieczność wzmacniania wysiłków celem ożywienia współpracy (w szczególności transgranicznej) między europejskimi przedsiębiorstwami; pragnie wyłonienia ogólnego generalnego wykonawcy, który mógłby przejąć w całości projekty bezpieczeństwa w dziedzinie obrony chemicznej, biologicznej, radiologicznej i jądrowej (CBRJ), obejmując wszystkie etapy istnienia zagrożenia w dziedzinie CBRJ, tj. zapobieganie, wykrywanie i reagowanie; wzywa Komisję Europejską do zaproponowania strategii na rzecz rozwoju przemysłu bioobrony w Europie;

11.  z zadowoleniem przyjmuje uznanie ochrony w obszarze CBRJ za temat ustanowionych między Komisją, Europejską Agencją Kosmiczną i Europejską Agencją Obrony europejskich ram współpracy na rzecz badań nad bezpieczeństwem i obronnością; podkreśla, że wzajemne uzupełnianie się, koordynacja i synergia między inwestowaniem w badania i technologię w dziedzinie obronności oraz inwestowaniem w badania nad bezpieczeństwem cywilnym przez Komisję w ramach 7. programu ramowego wymagałaby rzeczywistej poprawy odpowiednich warunków prawnych regulujących wymianę informacji w ramach Komitetu Ekonomiczno-Finansowego oraz w ramach działań na szczeblu krajowym i unijnym, zgodnie z decyzją Rady 2006/971/WE z dnia 19 grudnia 2006 r. dotyczącą programu szczegółowego „Współpraca” wdrażającego siódmy program ramowy Wspólnoty Europejskiej w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007–2013)(22); zachęca do rozwoju badań stosowanych o wymiarze europejskim w zakresie bezpieczeństwa urządzeń, aby chronić ludność i środowisko oraz do wdrożenia szeroko zakrojonych programów demonstracyjnych; zachęca do utworzenia ośrodków wiedzy specjalistycznej wyspecjalizowanych w zakresie zagrożeń CBRJ oraz do mobilności naukowców;

12.  nalega na wprowadzenie odpowiednich zabezpieczeń i środków bezpieczeństwa przy postępowaniu ze zbiorczymi bazami danych państw członkowskich i poufnymi danymi badawczymi, ponieważ takie skoncentrowanie się na bezpieczeństwie danych zachęci do bliższej współpracy i wymiany informacji między władzami i organami państw członkowskich;

13.  podkreśla znaczenie wzmocnionej gotowości i wzywa do systematycznego tworzenia wykazu krajowych zdolności i zasobów, jak również prowadzenia wspólnych ćwiczeń przez państw członkowskie;

14.  wzywa do ustanowienia w trybie pilnym europejskiego mechanizmu reagowania w sytuacjach kryzysowych, usytuowanego w służbach Komisji, który powinien służyć koordynacji środków cywilnych i wojskowych, gwarantując tym samym, że UE będzie w stanie szybko reagować na katastrofy o charakterze chemicznym, biologicznym, radiologicznym i jądrowym; ponawia jednocześnie wezwanie do utworzenia europejskich sił ochrony ludności w oparciu o istniejący w UE mechanizm ochrony ludności, które umożliwią UE skoncentrowanie zasobów niezbędnych do udzielania pomocy w sytuacjach nagłych, w tym pomocy humanitarnej, w ciągu 24 godzin od chwili wystąpienia katastrofy w obszarze CBRJ na terytorium UE lub poza nim; podkreśla, że należy również zadbać o właściwe powiązania i partnerstwo między takimi organami jak Europol, Interpol i organy ścigania w państwach członkowskich w celu utworzenia odpowiedniej i skutecznej sieci służącej proaktywnej antycypacji sytuacji nagłych i ich monitorowaniu w czasie rzeczywistym, a także działaniom operacyjnym i ich koordynacji w przypadku katastrof związanych z zagrożeniami chemicznymi, biologicznymi, radiologicznymi i jądrowymi, oraz podkreśla również potrzebę informowania Komisji; przypomina o sprawozdaniu Michela Barniera pt. „Europejskie siły ochrony ludności: Europe Aid”(23), które Parlament zdecydowanie poparł, oraz w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje gotowość Komisji do utworzenia europejskiego mechanizmu reagowania w przypadku klęsk i katastrof, zgodnie z komunikatem Komisji pt. „Wzmacnianie europejskiej zdolności reagowania w przypadku klęsk i katastrof – rola ochrony ludności i pomocy humanitarnej” (COM(2010)0600);

15.  wzywa do wykorzystywania dwoistego cywilno-wojskowego charakteru technologii jako źródła synergii; w ramach jasno zdefiniowanych osi współpracy strategicznej zachęca do współpracy z Europejską Agencją Obrony, państwami członkowskimi NATO, takimi jak Stany Zjednoczone i Kanada, i wiodącymi w dziedzinie bezpieczeństwa CBRJ krajami trzecimi poprzez wymianę najlepszych praktyk, ustrukturyzowany dialog pomiędzy ekspertami i wspólne rozwijanie zdolności; podkreśla znaczenie prowadzenia przez państwa członkowskie Unii Europejskiej wspólnych ćwiczeń w zakresie zapobiegania zdarzeniom związanym z bezpieczeństwem CBRJ i ich zwalczania, w których będą uczestniczyły siły zbrojne, oddziały ochrony cywilnej państw członkowskich i unijny mechanizm ochrony cywilnej;

16.  zauważa, że istniejący w UE mechanizm ochrony ludności, zgodnie z definicją zawartą w decyzji Rady 2007/779/WE, stanowi obecnie właściwy instrument reagowania na katastrofy chemiczne, biologiczne, radiologiczne i jądrowe, a także podkreśla, że struktura ta powinna stanowić miejsce podejmowania decyzji dotyczących przygotowania na wypadek wystąpienia katastrof CBRJ i reagowania na nie; zauważa jednak, że aby osiągnąć ten cel oraz zapewnić należyty stopień prewencji i wykrywalności, konieczna jest współpraca z organami ochrony ludności, ze służbami wywiadowczymi i organami ścigania, a także ze służbami bezpieczeństwa, wojskowymi ośrodkami informacyjno-operacyjnymi w każdym z państw członkowskich i na szczeblu UE, takimi jak Komórka Planowania i Prowadzenia Operacji Cywilnych (CPCC) Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa (KPiB) oraz Wspólne Centrum Sytuacyjne (SitCen); przypomina również o roli Stałego Komitetu Współpracy Operacyjnej w zakresie Bezpieczeństwa Wewnętrznego (COSI), którego zadaniem jest ułatwianie, wspieranie i wzmacnianie współpracy operacyjnej odnośnych władz krajowych państw członkowskich w dziedzinie bezpieczeństwa wewnętrznego;

17.  przypomina, że w obrębie nowej Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych uruchomiono Wspólne Centrum Sytuacyjne (SitCen), a jego pracownicy wywodzą się głównie ze służb wywiadowczych i politycznych państw członkowskich; podkreśla, że jego rola ma zasadnicze znaczenie, jeżeli chodzi o wsparcie krajowych centrów zarządzania kryzysowego;

18.  wzywa państwa członkowskie do koordynowania swych wysiłków, pod nadzorem Komisji, w celu zwiększenia współdziałania wyposażenia, potencjału i technologii w dziedzinie ochrony ludności, aby skutecznie stosować w praktyce nową klauzulę solidarności w przypadku katastrofy chemicznej, biologicznej, radiologicznej bądź jądrowej (CBRJ);

19.  podkreśla, że wzmocnienie potencjału UE w zakresie ochrony ludności oprócz wykorzystania technologii podwójnego zastosowania musi obejmować infrastrukturę i zdolności, a także strategiczną współpracę z Europejską Agencją Obrony (EAO), Europejską Agencją Kosmiczną (ESA), Międzynarodową Agencją Energii Atomowej (MAEA), Organizacją ds. Zakazu Broni Chemicznej (OPCW) i innymi międzynarodowymi ośrodkami CBRJ lub programami doskonałości;

20.  wzywa państwa członkowskie do wyznaczenia lub utworzenia organu krajowego, który w przypadku ataku lub katastrofy CBRJ działałby jako główny koordynator wszystkich zaangażowanych organów krajowych i lokalnych, a także wszystkich działań podejmowanych w odpowiedzi na takie zdarzenie;

21.  zgadza się z oceną, że ataki bronią CBRJ stanowią poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa mieszkańców UE; popiera w związku z tym wszystkie środki służące poprawie ochrony przed atakami CBRJ;

22.  podkreśla, że walka z terroryzmem musi być prowadzona z pełnym poszanowaniem prawa międzynarodowego w dziedzinie praw człowieka i europejskiego prawa w zakresie praw podstawowych, zasad i wartości, w tym zasady praworządności; przypomina o konieczności przestrzegania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska;

23.  przypomina, że uniemożliwienie terrorystom dostępu do materiałów chemicznych, biologicznych, radiologicznych i jądrowych stanowi kluczowy priorytet zarówno w obecnej strategii UE w dziedzinie walki z terroryzmem z 2005 r. i przyszłej strategii w tym zakresie, jak również w strategii UE przeciwko rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia i środków jej przenoszenia z 2003 r.; dlatego postuluje o to, aby koordynator UE ds. walki z terroryzmem regularnie informował Parlament, poprzez właściwe i odpowiednie agencje UE i ekspertów, o stopniu wszelkich potencjalnych zagrożeń chemicznych, biologicznych, radiologicznych i jądrowych w samej UE lub o zagrożeniach dla obywateli UE oraz interesów UE poza jej obszarem; podkreśla, że potrzebne są dalsze wyjaśnienia dotyczące odpowiednich ról różnych organów unijnych i krajowych zaangażowanych w walkę z terroryzmem; w tym kontekście docenia rolę COSI oraz SitCen w zakresie koordynacji; domaga się, aby w ramach swoich uprawnień Parlament – jako jedyny organ wybierany bezpośrednio i demokratycznie w UE – gwarantował demokratyczny nadzór nad tymi dwoma organami oraz był natychmiast i w pełni informowany o ich działalności w sposób pozwalający na utrzymanie ich bezpiecznego funkcjonowania;

24.  wzywa instytucje UE do utrzymania demokratycznej kontroli i przejrzystości w odniesieniu do rozwoju i wdrażania wszystkich części unijnego planu działań w zakresie CBRJ, respektujących powszechne prawo dostępu do wszystkich informacji i stosownych dokumentów dotyczących bezpieczeństwa publicznego oraz powszednich zagrożeń związanych z katastrofami CBRJ;

25.  wzywa do włączenia środków przewidzianych w planie działania UE w obszarze CBRJ do wszystkich instrumentów polityki zewnętrznej UE dotyczących współpracy gospodarczej i dialogu politycznego z krajami trzecimi (w tym do unijnych klauzul o nierozprzestrzenianiu); apeluje do Komisji i Rady, aby w dialogu politycznym i gospodarczym z krajami trzecimi korzystały ze wszystkich dostępnych środków (w tym z instrumentów wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa oraz instrumentów dotyczących stosunków zewnętrznych) w celu propagowania standardów wykrywania wypadków związanych z CBRJ w krajach trzecich, zapobiegania im i reagowania na nie, w tym dzielenia się informacjami, zgodnie z planem działania.

26.  podkreśla ścisły związek między bezpieczeństwem wewnątrz UE a bezpieczeństwem poza nią oraz efekt lustrzanego odbicia pomiędzy nimi; z zadowoleniem przyjmuje zatem działania prowadzone przez regionalne ośrodki doskonałości CBRJ na obszarach napięć poza UE, mające na celu ułatwianie tworzenia sieci ekspertów, zwiększanie zdolności kontroli wywozu i zapobiegania nielegalnemu handlowi substancjami CBRJ oraz wzmocnienie zbioru regulacji tych państw i zacieśnienie współpracy regionalnej w tej dziedzinie; zachęca do kształcenia w Europie międzynarodowych ekspertów ds. państw ryzyka z poszanowaniem odpowiednich zasad bezpieczeństwa i poufności;

27.  pilnie wzywa instytucje UE i państwa członkowskie do nieulegania presji ze strony przemysłu i innych zainteresowanych stron dążących do ucieczki od ciężaru, jakim są ściślejsze uregulowania, czego należy oczekiwać (i co wynika również jasno z porównania komisyjnej wersji planu działania UE w obszarze CBRJ z wersją Rady); uważa, że należy uwzględnić obawy przemysłu dotyczące jakości i skutków proponowanych środków regulacyjnych, nie można jednak stracić z oczu celu, jakim jest prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa wszystkich ludzi w Europie i ich społeczeństw; podkreśla priorytetowe znaczenie zapewnienia nadzoru i ochrony materiałów CBRJ w całej UE oraz skutecznej reakcji UE na katastrofy, niezależnie od tego, czy następują one przypadkowo, czy wskutek działań celowych oraz znaczenie działania na rzecz wyeliminowania takich zagrożeń;

28.  wzywa państwa członkowskie do pełnego uczestnictwa w fazach wdrażania planu działania UE w obszarze CBRJ oraz do współpracy w tym zakresie z organami UE, które przekształcają określone w tym planie cele i działania w konkretne kroki, aby zapewnić bezpieczeństwo w obszarze CBRJ w każdym państwie członkowskim UE;

Zapobieganie

29.  wzywa Komisję do działania jako główny organ koordynujący i monitorujący w odniesieniu do tworzenia i regularnej aktualizacji unijnych list substancji chemicznych, biologicznych, radiologicznych i jądrowych, przy czym to do Komisji powinna należeć decyzja w sprawie rozsądnego harmonogramu takich działań; podkreśla, że listy te powinny zawierać również opis ewentualnych środków zapobiegawczych i możliwości reagowania w odniesieniu do każdej substancji chemicznej, biologicznej, radiologicznej i jądrowej, odpowiednio do poziomu powodowanych przez nie zagrożeń, możliwości ich szkodliwego wykorzystania oraz stopnia narażenia na nie;

30.  jest zdania, że plan działania UE w obszarze CBRJ musi określać wyższe standardy w oparciu o analizę ryzyka, jeżeli chodzi o kryteria oceny bezpieczeństwa obiektów CBRJ wysokiego ryzyka, i podkreśla rolę i odpowiedzialność władz krajowych za przeprowadzanie regularnych kontroli tych obiektów, ponieważ kryteria zawarte w obecnym planie działania, zmienionym i przyjętym przez Radę, są niewystarczające i określają zadziwiająco niskie standardy, czemu towarzyszy niski poziom odpowiedzialności organizacji zajmujących się materiałami CBRJ, właściwych organów państw członkowskich oraz organów UE; zauważa ponadto, że wszelkie podejmowane działania powinny być współmierne do prawdopodobnych zagrożeń;

31.  podkreśla, że ustalenia i wymogi w zakresie bezpieczeństwa dotyczące obiektów CBRJ wysokiego ryzyka w całej UE muszą podlegać uregulowaniom UE, a nie jedynie „dokumentom określającym dobre praktyki”, poprzez spójny proces konsultacji z udziałem organów UE, organów państw członkowskich i organizacji zajmujących się substancjami CBRJ; domaga się, aby do momentu przyjęcia i wprowadzenia w życie takich uregulowań przyznano Komisji większe uprawnienia w zakresie monitorowania i kontroli;

32.  z zadowoleniem przyjmuje inicjatywy realizowane przez Wspólne Centrum Badawcze (JRC) w połączeniu z programami Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej (IAEA) i czynnościami kontrolnymi w dziedzinie energii jądrowej; zachęca do działań w kierunku wzajemnego udostępniania baz danych i wyników badań w ramach wymiany z państwami członkowskimi;

33.  popiera opracowanie strategii na rzecz zwiększania świadomości przedsiębiorstw, środowiska naukowego i akademickiego oraz instytucji finansowych w zakresie zagrożeń związanych z rozprzestrzenianiem materiałów CBRJ i handlem nimi w ramach ich prac i działalności; uważa, ogólnie rzecz ujmując, że poufność jest istotnym elementem składowym skuteczności niektórych środków bezpieczeństwa planu działania, oraz że należy chronić się przed zagrożeniem związanym z ujawnieniem informacji, co mogłoby uczynić takie środki nieskutecznymi;

34.  uważa, że Komisja i organy państw członkowskich powinny nadzorować działania prowadzone przez organizacje zajmujące się materiałami CBRJ wysokiego ryzyka oraz powinny zadbać o to, aby organizacje te spełniały oparte na ocenie ryzyka standardy w zakresie ochrony i bezpieczeństwa publicznego, co oznacza, że należy regularnie przeprowadzać odpowiednie kontrole obiektów wysokiego ryzyka;

35.  uważa, że należy zmienić plan działania UE w obszarze CBRJ w części dotyczącej kwestii zapobiegania tak, aby skłonić przemysł chemiczny do zastąpienia substancji chemicznych wysokiego ryzyka odpowiednimi substancjami alternatywnymi o niższym ryzyku wszędzie tam, gdzie jest to możliwe z naukowego, technologicznego i środowiskowego punktu widzenia i jednoznacznie skutkuje poprawą bezpieczeństwa; dostrzega koszty gospodarcze, jakie mogą wynikać z tego rodzaju substytucji, a także skutki tych kosztów dla odpowiednich branż przemysłu, wzywa jednak UE, państwa członkowskie i sektor prywatny do przyjęcia, że bezpieczeństwo obywateli UE jest najważniejsze; w związku z tym zaleca ustanowienie specjalnego powiązania z istniejącym rozporządzeniem REACH(24), do czego słusznie dążyła już wersja planu działania proponowana przez Komisję; wobec powyższego wzywa Komisję do przedłożenia analizy wdrożenia rozporządzenia REACH;

36.  podkreśla, że największe zagrożenie CBRJ wynika z rozprzestrzeniania materiałów CBRJ przez ugrupowania terrorystyczne; podkreśla w związku z tym znaczenie zapewnienia większej skuteczności międzynarodowych systemów kontroli oraz poprawy kontroli granicznych i kontroli eksportu;

37.  wzywa Radę i Komisję, aby skłoniły wszystkie państwa członkowskie do podpisania i wypełnienia ich zobowiązań wynikających z konwencji o broni chemicznej (CWC) i konwencji o broni biologicznej (BWC) oraz do dołożenia wszelkich starań w celu propagowania uzupełniającego protokołu weryfikacyjnego do konwencji o broni biologicznej, który zawiera wykaz niebezpiecznych czynników biologicznych i patogenów oraz postanowienia dotyczące oświadczeń ujawniających i monitorowania inspekcji; wzywa również państwa członkowskie, Radę, Komisję i społeczność międzynarodową do sporządzenia, w ramach załącznika weryfikacyjnego do konwencji o broni chemicznej, wykazu wszystkich potencjalnie szkodliwych substancji chemicznych, w tym białego fosforu;

38.  wzywa ponadto Komisję i Radę do kontynuowania nasilenia działań wspierających system traktatowy, w szczególności konwencje o broni chemicznej i biologicznej, tym samym wzywając wszystkie państwa członkowskie UE do wprowadzenia ścisłego zakazu produkcji i stosowania broni biologicznej i chemicznej oraz do likwidacji posiadanej przez nie broni;

39.  zdając sobie sprawę, że rozprzestrzenianie zwiększa zagrożenie niewłaściwego wykorzystania przez grupy terrorystyczne, zachęca UE do dalszych starań na rzecz upowszechniania ram prawnych zwalczania terroryzmu jądrowego oraz do zapewnienia przestrzegania obowiązujących przepisów; popiera projekty współpracy z państwami trzecimi – np. z krajami śródziemnomorskimi – w zakresie zwalczania nielegalnego handlu materiałami jądrowymi i radiologicznymi; wzywa UE do upowszechniania konwencji o zakazie broni chemicznej i konwencji o zakazie broni biologicznej w związku z konferencją przeglądową dotyczącą konwencji o zakazie broni biologicznej i toksycznej w 2011 r.;

40.  wzywa Komisję do przedstawienia danych porównawczych i ogólnej oceny sytuacji sektorów przemysłu w Europie, jeżeli chodzi o zapewnianie i zwiększanie kontroli nad materiałami CBRJ wysokiego ryzyka, obejmującej przegląd wszystkich odnośnych przepisów krajowych dotyczących wdrożenia konwencji o zakazie broni chemicznej, konwencji o zakazie broni biologicznej oraz innych instrumentów międzynarodowych dotyczących materiałów CBRJ; przegląd ten powinien zawierać informacje o tym, do jakiego stopnia państwa członkowskie i sektory przemysłu wypełniają swoje zobowiązania międzynarodowe; uznaje jednak, że wprowadzenie takich środków jak konwencja o zakazie broni biologicznej i konwencja o zakazie broni chemicznej mogą nie wystarczyć, aby zapobiec zagrożeniu stwarzanemu przez wykorzystywanie CBRJ przez podmioty niepaństwowe, zwłaszcza siatki terrorystyczne;

41.  wzywa Radę i Komisję do propagowania istniejącego projektu konwencji o zakazie prowadzenia badań, produkcji, składowania, transferu i stosowania broni uranowej oraz jej likwidacji, a także do przedłożenia tej konwencji krajom członkowskim ONZ do podpisu i ratyfikacji; wzywa wszystkie państwa członkowskie UE i kraje członkowskie ONZ do wprowadzenia moratorium na stosowanie broni ze zubożonym uranem do czasu uzgodnienia światowego zakazu takiej broni;

42.  zachęca do wprowadzenia środków przeciwdziałania finansowaniu rozprzestrzeniania, wzorując się na mechanizmach ustanowionych w dziedzinie walki z finansowaniem terroryzmu;

43.  z zadowoleniem przyjmuje działania Komisji podejmowane w ramach instrumentu stabilności mające na celu realizację działań w ramach CBRJ; uznaje te działania za uzupełniające w stosunku do planu działania i wzywa Komisję do rozszerzenia projektów na inne regiony niż jedynie kraje byłego Związku Radzieckiego (SEDE); w oparciu o doświadczenia zdobyte w ramach instrumentu stabilności wzywa Komisję do uruchomienia procedury przetargowej mającej na celu poprawę bezpieczeństwa i ochronę laboratoriów cywilnych, aby uniknąć rozprzestrzeniania broni CBRJ w przyszłości;

44.  uważa, że plan działania UE w obszarze CBRJ powinien zawierać jednoznaczne wezwanie do opracowania unijnych wytycznych w sprawie szkoleń z zakresu bezpieczeństwa i standardowych wymogów, które należy wdrożyć we wszystkich 27 państwach członkowskich, a także powinien gwarantować konkretne programy szkoleniowe dla pracowników ochrony mających do czynienia z materiałami CBRJ wysokiego ryzyka, w tym pracowników w sektorach przemysłu i ośrodkach badawczych, w których znajdują się substancje CBRJ wysokiego ryzyka, jak również powinien prowadzić do określenia wymogów dla urzędników zajmujących się materiałami CBRJ (rola, kompetencje i szkolenia); podkreśla, że służbom interwencyjnym należy zapewnić szkolenia z zakresu bezpieczeństwa i podnoszenia poziomu świadomości;

45.  podkreśla, że w ramach przyszłego krótkoterminowego przeglądu planu działania UE w obszarze CBRJ nie należy tylko dążyć do samoregulacji zainteresowanych sektorów i nie należy jedynie doradzać sektorom, aby przyjmowały kodeksy postępowania, lecz trzeba rzeczywiście wezwać Komisję do opracowania ogólnoeuropejskich wytycznych i uregulowań mających zastosowanie do wszystkich sektorów zajmujących się substancjami CBRJ wysokiego ryzyka;

46.  uważa, że kluczowe znaczenie ma uważne śledzenie wszystkich transakcji z udziałem materiałów CBRJ wysokiego ryzyka w UE oraz że zamiast jedynie „wzywania” przemysłu do przedstawiania sprawozdań z transakcji, Komisja i państwa członkowskie powinny pracować nad właściwymi ramami prawnymi dotyczącymi regulowania i monitorowania transakcji, co poprawi poziom bezpieczeństwa oraz zagwarantuje właściwe i szybkie przekazywanie informacji na temat wszystkich podejrzanych transakcji oraz utraty lub kradzieży materiałów CBRJ; podkreśla, że uregulowania te powinny stanowić odpowiednią podstawę dla pełnej przejrzystości we wszystkich sektorach zajmujących się substancjami CBRJ, a tym samym sprawiać, że przedsiębiorstwa będą pociągane do odpowiedzialności za takie transakcje; uważa, że należy wziąć pod uwagę zdolność sektora prywatnego do egzekwowania odpowiednich przepisów i zasad dotyczących monitorowania zobowiązań w zakresie sprawozdawczości, aby zapewnić prawidłowy nadzór;

47.  podkreśla, że zabezpieczenie zarówno transportu, jak i przechowywania materiałów CBRJ jest w sposób niezaprzeczalny i nieunikniony częścią procesu polegającego na maksymalnym utrudnieniu dostępu do tych materiałów oraz rozwiązaniu problemów związanych z bezpieczeństwem w obszarze CBRJ;

48.   podkreśla, że należy prowadzić dalsze badania i konkretne działania w zakresie zagrożeń związanych z handlem substancjami chemicznymi za pośrednictwem Internetu;

49.  wzywa do wyjaśnienia kwestii zaostrzenia zasad przywozu i wywozu w odniesieniu do ról państw członkowskich i Komisji; wzywa państwa członkowskie do wdrożenia istniejących uregulowań międzynarodowych oraz do zadbania o to, aby były one stosowane, a Komisję wzywa do prowadzenia działań monitorujących, dokonywania oceny zgodności z przepisami oraz składania sprawozdań na ten temat; zauważa, że biorąc pod uwagę rozwój technologiczny, ważne jest przystąpienie do przeglądu i zmiany przedmiotowego ustawodawstwa i przepisów dotyczących zakupu, przywozu, sprzedaży, bezpiecznego magazynowania i transportu materiałów CBRJ;

50.  w kontekście aktów terrorystycznych popełnionych w krajach europejskich poprzez umieszczanie substancji wybuchowych w paczkach przesyłanych pocztą podkreśla potrzebę wzmacniania już istniejących – oraz tworzenia tam, gdzie ich nie ma – mechanizmów kontroli i bezpieczeństwa wszystkich usług pocztowych, w których dochodzi do rozdzielania korespondencji;

Wykrywanie

51.  wzywa Komisję do przeprowadzenia analizy, we współpracy z organami państw członkowskich, w celu dokonania oceny sytuacji na miejscu, jeżeli chodzi o wykrywanie substancji CBRJ i oceny bezpieczeństwa elektrowni jądrowych w UE i w jej sąsiedztwie na wypadek awarii lub celowego ataku terrorystycznego; zachęca Komisję do wykorzystania wyników takiej oceny i pracy nad wspólnymi wytycznymi UE dotyczącymi sposobów radzenia sobie z takimi wypadkami lub celowymi atakami, w tym znalezienia środków gwarantujących, że państwa członkowskie będą przeznaczać wystarczające zasoby ludzkie i materialne na takie działania;

52.  wzywa do wzmocnienia roli Centrum Monitoringu i Informacji (MIC), które zostało powołane w ramach unijnego mechanizmu ochrony ludności celem zapewnienia wymiany informacji i dobrych praktyk między państwami członkowskimi, co doprowadziłoby do powstania ogólnoeuropejskich standardów w zakresie wykrywania działań w obszarze CBRJ;

53.  zwraca się do Komisji o monitorowanie zgodności działań państw członkowskich z przepisami, dokonywanie oceny tej zgodności oraz przedstawianie corocznych sprawozdań na ten temat Parlamentowi, a także zwraca się do organów krajowych o zadbanie o to, aby te uregulowania i wytyczne były przestrzegane i stosowane przez odnośne sektory i organizacje mające do czynienia z materiałami CBRJ wysokiego ryzyka;

54.  uważa, że konieczne jest przeprowadzenie odpowiednich analiz w celu obowiązkowego zaangażowania wszelkich zainteresowanych organów krajowych i unijnych oraz innych zainteresowanych stron, w tym analizy sposobów szybszej i łatwiejszej wymiany informacji oraz współpracy, które sprawią, że reakcja na zagrożenia dla bezpieczeństwa publicznego będzie skuteczniejsza;

Gotowość i reagowanie

55.  wzywa Radę do powierzenia Komisji roli „koordynatora”, jeżeli chodzi o planowanie w sytuacjach kryzysowych, aby mogła ona pełnić funkcje monitorujące, a tym samym mogła zadbać o to, aby rzeczywiście istniały lokalne i krajowe plany na wypadek sytuacji kryzysowych; podkreśla, że Komisja powinna przyjąć rolę depozytariusza takich planów, co najlepiej pozwoli jej na identyfikację ewentualnych luk oraz na szybsze podejmowanie odpowiednich działań niż mogą to uczynić odnośne organy;

56.  z zadowoleniem przyjmuje zamiar wzmocnienia systemu ochrony ludności UE; zwraca jednak uwagę, że w wielu państwach członkowskich UE organy obrony wojskowej zyskują sprawność dzięki doświadczeniom praktycznym w walce z katastrofami CBRJ; apeluje w związku z tym do państw członkowskich i Komisji, aby prowadziły wymianę wzorcowych praktyk oraz zwiększyły nakłady na staranną koordynację pracy ekspertów cywilnych i wojskowych;

57.  wzywa Komisję do dalszego określania potrzeb, które należy zaspokoić, aby poprawić system ochrony ludności, z myślą o wspólnych projektach zamówień publicznych; apeluje w związku z tym o zwrócenie szczególnej uwagi na określenie potrzeb UE w zakresie gotowości i zdolności reagowania na ataki CBRJ, w tym medycznych środków zaradczych, tak aby dostępność medycznych środków zaradczych w przypadku incydentu CBRJ była oceniana zarówno na szczeblu UE, jak i na szczeblu państw członkowskich;

58.  wzywa do organizowania wspólnych ćwiczeń państw członkowskich UE oraz państw członkowskich i krajów trzecich, aby zapobiegać niebezpiecznym sytuacjom w zakresie bezpieczeństwa chemicznego, biologicznego, radiologicznego oraz jądrowego;

59.  z zadowoleniem przyjmuje planowanie na szczeblu UE ćwiczeń symulujących wypadki lub ataki z wykorzystaniem substancji CBRJ i podkreśla, że plan działania UE w obszarze CBRJ powinien przewidywać, że wyniki i oceny takich ćwiczeń będą uwzględniane w debacie na temat opracowania standardów ogólnoeuropejskich, która powinna mieć charakter ciągły;

60.  zwraca uwagę na fakt, że Komisja powinna odgrywać wiodącą rolę w określaniu standardów w oparciu o potrzeby w zakresie potencjału mechanizmów reagowania; podkreśla, że jest to jedyny sposób osiągnięcia najwyższych możliwych standardów bezpieczeństwa w całej UE, ponieważ stanowiłoby to jedyny możliwy sposób zadbania o to, aby wszystkie państwa członkowskie kierowały się tymi samymi wytycznymi i stosowały te same zasady przy tworzeniu i przygotowywaniu odpowiednich zasobów ludzkich i materialnych w odpowiedzi na katastrofę, niezależnie od tego, czy jest ona przypadkowa, czy wywołana celowo;

61.  podkreśla potrzebę stworzenia regionalnych/unijnych magazynów zasobów antykryzysowych, których rozmiar w miarę możliwości powinien odzwierciedlać obecny stan zagrożenia, w tym magazynów sprzętu medycznego i innych odpowiednich rodzajów sprzętu, w ramach unijnego mechanizmu ochrony ludności, finansowanych przez UE i odpowiadających wspólnie uzgodnionym wytycznym UE; podkreśla znaczenie utrzymywania dobrze zarządzanych magazynów, tak aby zasoby antykryzysowe, sprzęt medyczny i inne odpowiednie rodzaje sprzętu były w pełni funkcjonalne, aktualne i nowoczesne; apeluje, aby do czasu wejścia w życie uregulowań dotyczących gromadzenia zasobów na szczeblu regionalnym/unijnym plan działania UE w obszarze CBRJ wskazywał możliwości dzielenia się przez państwa członkowskie mechanizmami reagowania i zasobami w razie wypadku lub ataku terrorystycznego z wykorzystaniem substancji CBRJ, aby praktycznie stosować nową klauzulę solidarności; podkreśla, że wszelka pomoc udzielana konkretnemu państwu członkowskiemu UE musi być poprzedzona wnioskiem odpowiednich organów politycznych tego państwa i nie powinna kolidować ze zdolnością tego państwa do chrony własnych obywateli;

62.  wzywa do dokonania przeglądu zasad europejskiego funduszu solidarności, aby stał się on bardziej dostępny w przypadku klęsk żywiołowych oraz aby był dostępny w przypadku katastrof przemysłowych i tych spowodowanych przez człowieka, i wzywa państwa członkowskie do wykorzystania dostępnych zasobów funduszy strukturalnych na rzecz poprawy środków zapobiegawczych i gotowości;

63.  w celu przygotowania się na nieszczęśliwe wydarzenie, jakim jest wypadek, wybuch lub umyślne użycie CBRJ wzywa Komisję do utworzenia mechanizmów przekazywania informacji, aby zapewnić powiązanie między działaniem unijnego mechanizmu ochrony ludności a innymi unijnymi systemami wczesnego ostrzegania w odpowiednich obszarach, takich jak zdrowie, ochrona środowiska, produkcja żywności i dobrostan zwierząt; wzywa również Komisję to stworzenia mechanizmów wymiany informacji i analizy z organami międzynarodowymi, takimi jak Światowa Organizacja Zdrowia, Światowa Organizacja Meteorologiczna i Organizacja NZ ds. Wyżywienia i Rolnictwa;

64.  wzywa do utworzenia unijnych/regionalnych wyspecjalizowanych zespołów reagowania, obejmujących personel medyczny, personel organów ścigania i personel wojskowy, i zwraca uwagę, że jeżeli takie zespoły powstaną, należy regularnie organizować specjalne szkolenia i ćwiczenia operacyjne;

65.  wzywa Komisję do zapewnienia odpowiedniego finansowania w celu rozwoju lepszego sprzętu do wykrywania i identyfikowania czynników biologicznych na wypadek ataku lub wypadku; wyraża ubolewanie, że obecny sprzęt wykrywający ma ograniczone zdolności i ograniczoną szybkość działania, co oznacza stratę cennego czasu w przypadku sytuacji nagłej; podkreśla, że personel ratunkowy musi być z wyprzedzeniem odpowiednio wyposażony i posiadać ochronę medyczną, tak aby móc bez narażania własnego życia pracować na obszarze katastrofy, na którym możliwa jest obecność szkodliwych patogenów; podkreśla, że lepszy sprzęt do identyfikacji czynników oraz diagnostyki jest również konieczny w szpitalach i innych jednostkach, do których kierowane są ofiary wypadków;

66.  wzywa różne organy UE oraz organy krajowe zaangażowane w zbieranie informacji do dokonania przeglądu własnej struktury organizacyjnej i w przypadku stwierdzenia braku odpowiednich osób posiadających ekspertyzę i wiedzę na temat identyfikacji i oceny zagrożeń i ryzyka związanych z CBRJ – do zatrudnienia takich osób;

67.  wzywa Komisję do regularnego składania Parlamentowi sprawozdań w sprawie oceny zagrożeń i ryzyka związanego z CBRJ;

68.  wzywa do prowadzenia na szczeblu europejskim programów edukacyjnych i uświadamiających, biorąc pod uwagę możliwości, jakie daje Internet jako kluczowe źródło przekazywania obywatelom informacji na temat CBRJ; podkreśla znaczenie koordynacji mechanizmów szybkiego ostrzegania i informowania obywateli UE o zdarzeniach CBRJ; z zainteresowaniem odnotowuje studium wykonalności na temat europejskiego centrum szkoleniowego w zakresie bezpieczeństwa jądrowego we Wspólnym Centrum Badawczym;

Wpływ na środowisko i zdrowie

69.  zwraca uwagę na nieskoordynowane nadmierne inwestowanie w szczepionki podczas pandemii A/H1N1; z zadowoleniem przyjmuje projekt konkluzji Rady pt. „Wnioski na przyszłość po pandemii grypy A/H1N1 – bezpieczeństwo zdrowia w Unii Europejskiej” (12665/2010), przewidujący opracowanie mechanizmu wspólnego nabywania szczepionek i leków antywirusowych, który ma być stosowany przez państwa członkowskie na zasadzie dobrowolności i zachęca państwa członkowskie do wspólnego opracowania rozwiązań w zakresie gotowości na poziomie regionalnym, w tym wzajemnego udostępniania obecnego potencjału i koordynowania racjonalnego pod względem kosztów zaopatrzenia w medyczne środki zaradcze przy jednoczesnym zapewnieniu w całej UE wysokiego poziomu gotowości w zakresie CBRJ;

70.  zwraca uwagę, że prawodawstwo UE (decyzja Rady 90/424/EWG zmieniona decyzją Rady 2006/965/WE) przewiduje wspólnotowe podejście do zwalczania, kontroli i monitorowania chorób zwierzęcych i odzwierzęcych, w tym nabywania i składowania weterynaryjnych środków zaradczych mających chronić zwierzęta przed zakażeniem; ubolewa nad brakiem takiego wspólnotowego podejścia do koordynacji nabywania i składowania medycznych środków zaradczych mających chronić ludność UE przed zakażeniem niebezpiecznymi biologicznymi czynnikami chorobotwórczymi;

71.  zwraca uwagę, że incydent lub zamach z użyciem biologicznych czynników chorobotwórczych – np. wąglika, ale nie tylko – skazi zaatakowany obszar na dziesiątki lat, poważnie szkodząc roślinom, zwierzętom oraz życiu i zdrowiu ludzi, a także pociągając za sobą długotrwałe koszty gospodarcze; wzywa Komisję do włączenia do polityki w zakresie CBRJ strategii naprawy i odkażania;

72.  podkreśla, że incydent z użyciem materiałów CBRJ wywierający wpływ na jakość gleby lub na dostawy wody pitnej może powodować niszczące i daleko idące skutki dla zdrowia i jakości życia wszystkich ludzi na obszarze dotkniętym incydentem; wzywa Komisję do uwzględnienia tej kwestii przy sporządzaniu projektu planu działania UE w obszarze CBRJ;

73.  podkreśla znaczenie zadbania o skuteczną kontrolę incydentów związanych ze skażeniem wody, które pociągają za sobą zanieczyszczenie środowiska, skażenie gleby, unieszkodliwianie odpadów lub uwolnienie substancji radioaktywnych;

74.  ubolewa nad poświęceniem niewystarczającej uwagi problemom gotowości i reagowania w komunikacie Komisji oraz konkluzjach Rady dotyczących planu działania UE w obszarze CBRJ, które zdecydowanie skupiają się na wykrywaniu i zapobieganiu; wzywa Komisję i Radę do poświęcenia większej uwagi opracowaniu mechanizmów gotowości i reagowania wymaganych w celu ochrony zdrowia publicznego i środowiska, w przypadku gdy incydent CBRJ rzeczywiście ma miejsce na terytorium UE;

75.  ubolewa nad brakiem w planie działania w dziedzinie CBRJ środków służących ochronie bezpieczeństwa infrastruktury i materiałów radiologicznych i jądrowych, oraz środków na rzecz poprawy planów reagowania w odniesieniu do różnych typów nagłych sytuacji radiologicznych i ich konsekwencji dla ludności i dla środowiska;

76.  jest zaniepokojony przypadkami osób lub aktywistów nabywających odpady jądrowe z różnych zakładów przetwarzających w Europie i wzywa do podjęcia pilnych wspólnych działań mających na celu zwiększenie bezpieczeństwa radiologicznych i jądrowych materiałów i infrastruktury;

77.  ubolewa nad tym, że w komunikacie Komisji i konkluzjach Rady dotyczących planu działania UE w obszarze CBRJ nie kładzie się nacisku na właściwą ochronę sieci transportu publicznego i zdrowia ich użytkowników, biorąc pod uwagę liczne zamachy terrorystyczne na transport w ostatnich latach i ogólnie zwiększone zagrożenie incydentami CBRJ występującymi podczas transportowania materiałów CBRJ; wzywa państwa członkowskie do zagwarantowania przedekspozycyjnej ochrony służbom interweniującym podczas incydentów CBRJ i poekspozycyjnej opieki ofiarom takich incydentów, w szczególności w przypadku biologicznych czynników chorobotwórczych;

78.  zwraca uwagę, że incydent CBRJ może mieć długotrwałe konsekwencje dla wzrostu upraw przeznaczonych do produkcji żywności i w związku z tym może źle wpływać na bezpieczeństwo żywności i dostęp do żywności w UE; wzywa Komisję do uwzględnienia tej kwestii przy sporządzaniu projektu planu działania UE w obszarze CBRJ;

79.  zachęca do współpracy i wymiany najlepszych praktyk z krajami, które nabyły fachowego doświadczenia w dziedzinie oceny ryzyka, zapobiegania, wykrywania, informowania i reagowania w zakresie CBRJ, takimi jak Stany Zjednoczone, Australia i Indie;

80.  sprzyja wspólnej polityce służącej zaradzaniu skutkom chemicznych, biologicznych, radiologicznych i jądrowych zanieczyszczeń gruntów, tak by gleba i grunty mogły zostać jak najszybciej przywrócone do użytku, co tym samym zmniejszy zagrożenia dla zdrowia i środowiska;

81.  wzywa Komisję i Radę do rozważenia opracowania wzorów reakcji, które przewidywałyby idealną odpowiedź w razie incydentów CBRJ, i w ramach których szczególną uwagę poświęcono by placówkom edukacyjnym, placówkom opieki medycznej i ośrodkom opieki geriatrycznej;

82.  wzywa państwa członkowskie do poświęcenia szczególnej uwagi potrzebom ludzi starszych, dzieci, osób będących pod opieką lekarską, osób niepełnosprawnych i innych narażonych grup osób przy opracowywaniu planów ewakuacyjnych na wypadek incydentu CBRJ;

83.  wzywa państwa członkowskie do przyznania szczególnego znaczenia budowie schronów obrony cywilnej zarówno w instytucjach (publicznych i administracyjnych), jak i na szczeblu lokalnym i regionalnym, w których ludność europejska będzie mogła szukać schronienia w razie katastrofy;

84.  pilnie wzywa Komisję, by dążyła do osiągnięcia dotyczącego minimalnych norm bezpieczeństwa porozumienia z sąsiadującymi krajami trzecimi, które posiadają na swoim terytorium obiekty mogące stanowić w razie wypadku poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa środowiska i ludności w UE;

85.  wzywa Komisję do przewidzenia w swoim planie działania bardziej elastycznego dostosowywania środków bezpieczeństwa do postępu technologicznego;

86.  pilnie wzywa Komisję do dokonania dokładnej oceny istniejących środków bezpieczeństwa pod względem ich wpływu na środowisko i zdrowie, a także do dopilnowania, by nowe środki były wprowadzane tylko w oparciu o wyniki takiej oceny, która powinna być przeprowadzana okresowo;

o
o   o

87.  wzywa Komisję do opracowania mapy drogowej UE w dziedzinie CBRJ obejmującej okres od chwili obecnej do 2013 r. – kiedy to plan działania UE w dziedzinie CBRJ zostanie poddany przeglądowi i określającej wyzwania dla UE i działania polityczne w tym zakresie, które będą przedmiotem regularnie przedstawianych Parlamentowi przez Komisję sprawozdań na temat aktualnego rozwoju sytuacji i postępów w omawianym zakresie;

88.  wzywa państwa członkowskie i Komisję do dokonania szybkiego przeglądu i stosowania planu działania UE w obszarze CBRJ zgodnie z jego zaleceniami oraz oczekuje od nich sprawnego wdrożenia tego planu; wymaga ponadto od Komisji i Rady, aby przedstawiła Parlamentowi kolejny plan działań UE w obszarze CBRJ co najmniej na rok przed jego wejściem w etap realizacji, tak aby Parlament mógł w odpowiednim czasie przedstawić swoją opinię;

89.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz parlamentom państw członkowskich.

(1) 14627/2002. (2) Dz.U. L 164 z 22.6.2002, s. 3. (3) Dz.U. L 330 z 9.12.2008, s. 21. (4) 5842/2/2010. (5) 15480/2004. (6) 14469/4/2005. (7) 5771/1/2006. (8) http://www.unisdr.org/eng/hfa/hfa.htm (9) Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1982/2006/WE z dnia 18 grudnia 2006 r. dotycząca siódmego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007–2013) (Dz.U. L 412 z 30.12.2006, s. 1). (10) https://www.cbrnemap.org (11) Dz.U. L 71 z 10.3.2007, s. 9. (12) Dz.U. L 314 z 01.12.2007, s. 9. (13) Dz.U. L 134 z 29.5.2009, s. 1. (14) Dz.U. L 345 z 23.12.2008, s. 75. (15) 15505/1/2009 REV 1. (16) Dz.U. C 115 z 4.5.2010., s. 1. (17) Teksty przyjęte, P7_TA(2010)0015. (18) Teksty przyjęte, P7_TA(2010)0326. (19) 15465/2010. (20) Dokument roboczy służb Komisji pt. „Zdrowie na świecie – odpowiedź na wyzwania globalizacji” (SEC(2010)0380), dokument towarzyszący załączony do komunikatu Komisji skierowanego do Rady, Parlamentu Europejskiego, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów „Rola UE w kontekście zdrowia na świecie” (COM(2010)0128). (21) http://www.who.int/csr/en/ (22) Dz.U. L 400 z 30.12.2006, s. 86. (23) http://ec.europa.eu/archives/commission_2004-2009/president/pdf/rapport_barnier_en.pdf (24) Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) (Dz.U. L 396 z 30.12.2006, s. 1.).

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 14 grudnia 2010 r. w sprawie dobrego sprawowania rządów w odniesieniu do polityki regionalnej UE: procedury wsparcia i kontroli przez Komisję Europejską (2009/2231 (INI))

P7_TA(2010)0468 A7-0280/2010

Parlament Europejski,

–  uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 174-178,

–  uwzględniając wniosek Komisji w sprawie przeglądu rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Unii Europejskiej z dnia 28 maja 2010 r. (COM(2010)0260),

–  uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1083/2006 Rady z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności(1),

–  uwzględniając rezolucję z dnia 21 października 2008 r. w sprawie zarządzania i partnerstwa na poziomie krajowym i regionalnym i podstawy dla projektów w dziedzinie polityki regionalnej(2),

–  uwzględniając rezolucję z dnia 15 czerwca 2010 r. w sprawie przejrzystości w kwestiach finansowych(3),

–  uwzględniając białą księgę Komitetu Regionów w sprawie wielopoziomowego sprawowania rządów z dni 17-18 czerwca 2009 r. oraz sprawozdanie z konsultacji,

–  uwzględniając wnioski z nieformalnego posiedzenia ministrów, które odbyło się w dniach 16-17 marca 2010 r. w Maladze,

–  uwzględniając Komunikat Komisji z dnia 6 września 2004 r. pt. „Zakres odpowiedzialności państw członkowskich i Komisji w ramach wspólnego zarządzania funduszami strukturalnymi i Funduszem Spójności – sytuacja obecna i perspektywy na nowy okres planowania po roku 2006” (COM(2004)0580),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 14 maja 2008 r. na temat wyników negocjacji w sprawie strategii i programów dotyczących polityki spójności na okres programowania 2007-2013 (COM(2008)0301),

–  uwzględniając sprawozdanie roczne Europejskiego Trybunału Obrachunkowego dotyczące wykonania budżetu za lata budżetowe 2006 i 2008,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 19 lutego 2008 r. pt. „Plan działania na rzecz umocnienia nadzoru Komisji nad działaniami strukturalnymi w ramach zarządzania dzielonego” (COM(2008)0097),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 3 lutego 2009 r. pt. „Sprawozdanie z realizacji planu działania na rzecz umocnienia nadzoru Komisji nad działaniami strukturalnymi w ramach zarządzania dzielonego” (COM(2009)0042),

–  uwzględniając komunikat z dnia 28 października 2009 r. skierowany przez komisarzy Pawła Sarneckiego i Vladimira Špidlę do Komisji, w którym przekazano sprawozdanie okresowe dotyczące działań podjętych w wyniku planu działania na rzecz umocnienia nadzoru Komisji nad działaniami strukturalnymi w ramach zarządzania dzielonego (SEC(2009)1463),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 18 lutego 2010 r. w sprawie skutków planu działania na rzecz umocnienia nadzoru Komisji nad działaniami strukturalnymi w ramach zarządzania dzielonego' (COM(2010)0052),

–  uwzględniając art. 48 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Rozwoju Regionalnego (A7–0280/2010),

A.  mając na uwadze, że wdrażanie polityki spójności jest w dużym stopniu zdecentralizowane i opiera się na przekazaniu odpowiedzialności władzom poniżej szczebla krajowego,

B.  mając na uwadze, że największą rolę w wielopoziomowym sprawowaniu rządów odgrywa polityka spójności jako narzędzie poprawy jakości procesu decyzyjnego za pomocą aktywnego zaangażowania władz lokalnych już w przedlegislacyjnej fazie debaty,

C.  mając na uwadze, że rządy sprawowane na wielu poziomach należy rozumieć jako skoordynowane działanie Unii, państw członkowskich oraz władz regionalnych i lokalnych, jak również partnerów społeczno-ekonomicznych i organizacji pozarządowych oparte na partnerstwie i współfinansowaniu i służące opracowaniu i realizacji strategii politycznych Unii Europejskiej, zaś definicja ta zakłada wspólną odpowiedzialność organów na różnych poziomach sprawowania władzy,

D.  mając na uwadze, że w sprawozdaniu Europejskiego Trybunału Obrachunkowego za 2006 r. stwierdzono, iż stosowane systemy kontroli dotyczące polityki spójności nie były dość skuteczne, a poziom błędu w odniesieniu do wydatków, za które dokonano zwrotu, był zbyt wysoki (12%), zaś sprawozdanie za 2008 r. potwierdziło te dane – 11% stanowiły niezależnie wypłacone środki,

E.  mając na uwadze, że w celu ograniczenia poziomu błędu Komisja winna zwiększyć nadzór, ulepszając tym samym system kontroli i zwiększając wsparcie dla władz lokalnych oraz beneficjentów, co w dłuższej perspektywie doprowadzi do stworzenia polityki bardziej zorientowanej na wyniki i przyjaznej dla użytkownika,

F.  mając na uwadze, że procedury składania wniosków o finansowanie są zbyt złożone oraz że zbędne kontrole mogą zniechęcić potencjalnych beneficjentów polityki spójności,

G.  mając na uwadze, że rozwiązania praktyczne, jakich oczekują nasi obywatele w zakresie usług publicznych (takich jak transport publiczny, woda pitna, zdrowie publiczne, mieszkania komunalne czy szkolnictwo publiczne), mogą być skuteczne jedynie przy zastosowaniu dobrego rządzenia, na które składają się dwa uzupełniające się systemy: z jednej strony system instytucjonalny, który obejmuje podział kompetencji i środków budżetowych między administrację centralną i władze regionalne i lokalne, z drugiej zaś strony system partnerstwa skupiający różne podmioty publiczne i prywatne zajmujące się tą samą problematyką na danym obszarze,

H.  mając na uwadze, że partnerstwo musi obejmować wszelkie zainteresowane społeczności i grupy, że może przynieść korzyści i wartość dodaną przy realizacji polityki spójności dzięki większej legitymacji, zapewnieniu przejrzystości i lepszemu wykorzystaniu funduszy, oraz że musi ono być również oceniane przez pryzmat swojej wartości dla społeczeństwa i obywateli,

I.  mając na uwadze, że zintegrowane podejście musi uwzględniać cechy konkretnych regionów (niekorzystne położenie geograficzne i warunki naturalne, wyludnienie, peryferyjność itp.), aby odpowiadać na problemy lokalne i regionalne,

Wielopoziomowe sprawowanie rządów

1.  z zadowoleniem przyjmuje białą księgę Komitetu Regionów w sprawie wieloszczeblowego sprawowania rządów i uznania pomocniczego charakteru władz lokalnych w Traktacie z Lizbony; podkreśla, że podejście wielopoziomowe należy stosować nie tylko w strukturze pionowej, lecz także poziomej, wśród podmiotów znajdujących się na tym samym poziomie w ramach wszystkich strategii politycznych Unii realizowanych w ramach kompetencji dzielonych, w tym w polityce spójności;

2.  z zadowoleniem przyjmuje wnioski nieformalnego posiedzenia ministrów, które odbyło się w marcu 2010 r. w Maladze i wyraża przekonanie, że wielopoziomowe sprawowanie rządów jest warunkiem osiągnięcia spójności terytorialnej w Europie; wzywa do uznania obowiązkowego charakteru tej zasady w państwach członkowskich w obszarach polityki silnie wpływających na rozwój terytorialny, by zagwarantować zrównoważony rozwój terytorialny zgodnie z zasadą pomocniczości; wskazuje, że taki przepis nie powinien w żadnym wypadku prowadzić do tworzenia nowych żmudnych procedur;

3.  uważa, że zadowalające wielopoziomowe sprawowanie rządów musi opierać się na podejściu oddolnym (bottom-up), uwzględniając różnorodność struktur administracyjnych na poziomie każdego państwa członkowskiego; zwraca się do państw członkowskich o określenie najskuteczniejszych metod wielopoziomowego sprawowania rządów oraz o poprawę współpracy z władzami regionalnymi i lokalnymi, jak również ze służbami administracyjnymi Wspólnoty np. w drodze zapraszania urzędników wszystkich poziomów władzy na regularnie organizowane spotkania w Komisji lub zawierania europejskich paktów terytorialnych umożliwiających dobrowolną współpracę organów władzy różnych szczebli;

4.  zaleca usystematyzowanie oceny oddziaływania terytorialnego poprzez włączenie do niej od wstępnego etapu decyzji politycznej różnych zainteresowanych podmiotów, tak by uwzględnić skutki gospodarcze, społeczne i środowiskowe wspólnotowych wniosków ustawodawczych i nieustawodawczych dotyczących terytoriów;

5.  podkreśla, iż wielopoziomowe sprawowanie rządów pozwala lepiej wykorzystać potencjał współpracy terytorialnej dzięki ponadgranicznym stosunkom pomiędzy podmiotami prywatnymi i publicznymi; wzywa te państwa członkowskie, które jeszcze tego nie uczyniły, do jak najszybszego przyjęcia niezbędnych przepisów pozwalających na utworzenie europejskich ugrupowań współpracy terytorialnej; zaleca, by w ramach realizowanych programów Komisja promowała wymianę informacji pomiędzy już istniejącymi i obecnie tworzonymi europejskimi ugrupowaniami współpracy terytorialnej; wyraża uznanie dla Komitetu Regionów za jakość działań podjętych w związku z europejskimi ugrupowaniami współpracy regionalnej i wzywa do korzystania z dostępnych narzędzi Komitetu, w szczególności platformy monitorowania procesu lizbońskiego oraz sieci monitorowania stosowania zasady pomocniczości, w celu wspierania wymiany najlepszych rozwiązań między regionami i państwami członkowskimi służących wspólnej identyfikacji i wyznaczeniu niezbędnych celów i działań w zakresie planowania oraz dokonaniu oceny porównawczej wyników osiągniętych w realizacji polityki spójności;

6.  zachęca władze krajowe, regionalne i lokalne do częstszego stosowania zintegrowanego podejścia w obecnym okresie programowania; proponuje, aby to podejście miało obowiązkowy charakter w kontekście przyszłej polityki spójności; uważa, że zintegrowane i elastyczne podejście musi uwzględniać nie tylko aspekty gospodarcze, społeczne i środowiskowe rozwoju terytorialnego, ale również umożliwić koordynację interesów poszczególnych zainteresowanych podmiotów z uwzględnieniem specyfiki terytorialnej, tak by móc sprostać wyzwaniom lokalnym i regionalnym;

7.  wzywa Komisję do stworzenia wytycznych dla podmiotów prywatnych i publicznych dotyczących wdrażania w praktyce zasad wielopoziomowego sprawowania rządów i podejścia zintegrowanego; zaleca, by działania mające na celu promowanie powyższych dwóch podejść były finansowane w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) ‐ Pomoc techniczna;

8.  zaleca, by Komitet Regionów wykorzystał dni otwarte 2011 i w miarę możliwości dni otwarte 2010 do promocji i pogłębiania debaty ws. najskuteczniejszych metod wielopoziomowego sprawowania rządów; proponuje stworzenie europejskiego logo wielopoziomowego sprawowania rządów i stosowania go od 2011 r. we wszystkich regionach UE;

9.  wskazuje, że mechanizmy zdecentralizowanej realizacji są kluczem do wieloszczeblowego sprawowania rządów; mając na względzie konieczność dokonania uproszczeń, nawołuje państwa członkowskie i regiony do podzlecania w miarę możliwości wykonania części programu operacyjnego, by lepiej wykorzystać ogólne dotacje; zachęca państwa członkowskie do decentralizacji uprawnień zarówno na poziomie prawodawstwa, jak i procedury budżetowej, aby umożliwić prawidłowe funkcjonowanie systemu rządów wielopoziomowych przy poszanowaniu zasad partnerstwa i pomocniczości; podkreśla, że władze regionalne i lokalne, szczególnie te organy, które posiadają uprawnienia legislacyjne, powinny być bardziej zaangażowane w ten proces, ponieważ posiadają największą wiedzę na temat swojego regionu, jego potencjału i potrzeb, a w związku z tym będą mogły przyczynić się do poprawy wdrażania polityki spójności;

10.  wzywa państwa członkowskie do zaangażowania odnośnych władz regionalnych i lokalnych oraz podmiotów społeczeństwa obywatelskiego już we wczesnej fazie negocjacji ws. przepisów unijnych oraz ws. programów korzystających z funduszy strukturalnych, by odpowiednio wcześnie umożliwić dialog władz różnych szczebli; wzywa te władze do zaangażowania w działania odpowiednich organów podejmujących decyzje na takich samych zasadach jak przedstawiciele władz krajowych;

11.  podkreśla, że do skutecznego wykorzystania funduszy i zapewnienia im jak największego wpływu niezbędne jest zapewnienie wystarczającej zdolności administracyjnej na poziomie UE, regionalnym i lokalnym, w związku z tym wzywa Komisję do poprawy potencjału administracyjnego, by zwiększyć wartość dodaną polityki spójności i zadbać o zrównoważenie działań, zaś na poziomie państw członkowskich zagwarantować odpowiednie struktury administracyjne i zasoby kadrowe, uwzględniając rekrutację, płace, zasoby szkoleniowe, procedury, przejrzystość i dostępność;

12.  wzywa państwa członkowskie do wzmocnienia, w uzasadnionych przypadkach, roli władz regionalnych i lokalnych i środków, jakie mają do dyspozycji w przygotowaniu programów i zarządzaniu nimi oraz ich wdrażaniu; w ramach polityki spójności zaleca przyjęcie metodologii rozwoju lokalnego, opartej na partnerstwach lokalnych, w szczególności w odniesieniu do projektów dotyczących miast, obszarów wiejskich i kwestii granicznych; prosi Komisję, by zachęcała do partnerstwa między regionami o podobnym specyficznym potencjale rozwoju i by zapewniła istnienie mechanizmu koordynacji w ramach współpracy makroregionalnej na poziomie UE;

13.  uważa, że zasady partnerstwa i współfinansowania sprawiają, że władze szczebla niższego niż krajowy są odpowiedzialne za realizację polityki spójności; przypomina o swoim przywiązaniu do tych zasad dobrego zarządzania i domaga się, by były one przestrzegane pomimo ograniczenia wydatków publicznych w związku z kryzysem gospodarczym;

14.  zaleca pogłębienie stosunków partnerskich i wzywa Komisję do uzgodnienia definicji pojęcia partnerstwo, jako warunku tworzenia rzeczywistych partnerstw z władzami regionalnymi i lokalnymi oraz podmiotami społeczeństwa obywatelskiego; zwraca się do Komisji, by precyzyjnie weryfikowała wdrażanie zasady wielopoziomowego sprawowania rządów, poprzez tworzenie konkretnych narzędzi oceny i promowanie właściwych rozwiązań praktycznych w tym obszarze za pomocą narzędzi informacyjno komunikacyjnych; przypomina, że partnerstwo może przyczynić się do skuteczności, wydajności, legitymacji i przejrzystości wszystkich etapów programowania i wdrażania funduszy strukturalnych oraz umocnić zaangażowanie i poczucie odpowiedzialności za wyniki programu; podkreśla, że w procesie partnerstwa ważną rolę odgrywa wolontariat;

15.  przypomina o obowiązku prowadzenia publicznych konsultacji z obywatelami i organizacjami przedstawicielskimi społeczeństwa obywatelskiego, jak również organizacjami pozarządowymi w celu uwzględniania ich propozycji oraz zaznacza, że udział społeczeństwa obywatelskiego przyczynia się do legitymacji procesu decyzyjnego; stwierdza, że wyniki zmierzające do zapewnienia publicznego udziału na etapie przygotowywania programów operacyjnych na lata 2007-2013 nie były tak skuteczne, jak przewidywano; zwraca się do Komisji o określenie dobrych rozwiązań i ułatwienie ich stosowania w celu zwiększenia udziału obywateli w kolejnym okresie programowania;

16.  wzywa do uwzględniania zasady wielopoziomowego sprawowania rządów na wszystkich etapach tworzenia i wdrażania strategii UE 2020, by upewnić się, że władze regionalne będą czuły się rzeczywiście odpowiedzialne za wyniki wśród władz regionalnych i lokalnych, które mają wdrażać tę strategię; przypomina w związku z powyższym o propozycji dotyczącej paktu terytorialnego władz lokalnych i regionalnych w sprawie strategii Europa 2020, której celem jest zachęcenie regionów i gmin do działania na rzecz skutecznej realizacji celów strategii Europa 2020;

17.  zaleca, aby Komisja ponownie przeanalizowała możliwości wdrożenia projektów pilotażowych inicjowanych przez Parlament Europejski pt. „Erasmus dla przedstawicieli lokalnych i regionalnych wyłonionych w wyborach” w celu podwyższenia skuteczności proponowanych projektów; wzywa Komisję do uruchomienia w ramach EFRR linii budżetowej przeznaczonej na operacyjną pomoc techniczną oraz wdrożenia programu mobilności i szkoleń dla podmiotów lokalnych i regionalnych zaangażowanych wraz z partnerami społecznymi wyspecjalizowanymi we wdrażaniu zintegrowanego podejścia do wielopoziomowego zarządzania w realizację programów w ramach polityki spójności; w związku z tym zwraca się do Komisji, by przeznaczyła odpowiednie fundusze na te inicjatywy oraz by pogłębiła stosunki z regionalnymi i lokalnymi organami władzy, w tym przy pomocy Komitetu Regionów;

18.  uważa, że europejskie sieci wymiany dobrych rozwiązań powinny zintensyfikować działania w zakresie zarządzania i partnerstwa, traktując z większą uwagą wnioski polityczne i strategiczne wypływające z wcześniejszych cykli programowania, w tym powinny zapewnić publiczny dostęp do kluczowych informacji w zakresie tych doświadczeń we wszystkich językach Unii Europejskiej, przyczyniając się tym samym do faktycznego wdrażania dobrych rozwiązań;

Wzmocnienie roli Komisji we wspieraniu władz regionalnych i lokalnych

19.  jest zdania, że większe znaczenie władz szczebla regionalnego i lokalnego musi wiązać się z większymi uprawnieniami nadzorczymi Komisji, które powinny obejmować przede wszystkim kontrolę systemów audytu, a nie poszczególnych projektów; w związku z powyższym domaga się stworzenia europejskiego systemu certyfikacji krajowych organów kontroli; zwraca się do Komisji o ostateczne zatwierdzenie sprawozdań z oceny zgodności, tak by uniknąć opóźnień w płatnościach i utraty środków z powodu uwolnień zobowiązań, oraz o przedstawienie wniosku w sprawie dopuszczalnego ryzyka błędu przed 2012 r.;

20.  z zadowoleniem przyjmuje wnioski sprawozdania Komisji w sprawie planu działania z lutego 2010 r. oraz rozpoczęte już działania naprawcze i zapobiegawcze; wzywa DG REGIO do dalszego prowadzenia tych działań podczas całego okresu wdrażania, tak aby utrzymać impet, jaki nadał pracom plan działań;

21.  podkreśla, że europejskie inicjatywy w dziedzinie polityki spójności i polityki strukturalnej muszą być lepiej skoordynowane, aby nie zaprzepaścić spójności polityki regionalnej; dlatego domaga się wzmocnionej koordynacji wewnątrz Komisji, pomiędzy dyrekcją generalną REGIO odpowiedzialną za politykę spójności i politykę strukturalną a dyrekcjami generalnymi właściwymi w zakresie inicjatyw sektorowych w tej dziedzinie; domaga się, by mając na względzie wzmocnienie praw władz regionalnych i lokalnych na mocy Traktatu z Lizbony, zostały one ściśle włączone w tworzenie polityki na poziomie Komisji, aby zwiększyć odpowiedzialność na poziomie wykonawców projektów; ponadto domaga się, by Komisja dokładniej kontrolowała wyniki na miejscu, aby lepiej ocenić skuteczność struktur projektu i działań w stosunku do wyznaczonych celów;

22.  zwraca się do Komisji o wzmocnienie inicjatywy zatytułowanej „Szkolenie instruktorów” przeznaczonej dla organów zarządzających oraz certyfikujących; podkreśla, że należy nieustannie dbać o to, by treść szkoleń rzeczywiście przekazywano na niższe szczeble w sposób harmonijny, bez pomijania podmiotów lokalnych;

23.  wzywa Komisję do szybkiego uruchomienia nowego portalu w ramach bazy danych SFC 2007, który pozwalałby na bezpośredni dostęp do informacji istotnych dla wszystkich podmiotów zajmujących się funduszami strukturalnymi; zaleca, by państwa członkowskie promowały i rozpowszechniały informacje dotyczące tego instrumentu wśród władz regionalnych i lokalnych, a także beneficjentów końcowych;

24.  zwraca się do Komisji o ustanowienie dodatkowych mechanizmów wsparcia technicznego w celu promowania na szczeblu regionalnym i lokalnym wiedzy na temat problemów związanych z wdrażaniem, zwłaszcza w państwach członkowskich, w których - zgodnie z przeprowadzoną przez Komisję oceną ex post programów polityki spójności w latach 2000-2006 - widoczne są nadal poważne problemy ze zdolnością administracyjną w zakresie wdrażania programów w dziedzinie polityki spójności;

25.  zwraca się o ujednolicenie stosowania jednolitego modelu informacji i audytu (SISA) na wszelkich szczeblach audytowania, tak aby uniknąć powielania audytów i nadmiernej kontroli; wzywa Komisję do wydania podręcznika na temat jednolitego audytu zawierającego wszystkie dotychczas sformułowane wytyczne;

26.  zwraca się do państw członkowskich o szersze wykorzystywanie narzędzi inżynierii finansowej jako środków podnoszenia jakości projektów i zwiększania uczestnictwa podmiotów prywatnych, zwłaszcza MŚP, w projektach europejskich; wzywa Komisję do uproszczenia przepisów dotyczących funkcjonowania tych instrumentów, gdyż ich obecny stopień skomplikowania ogranicza ich wykorzystanie;

27.  jest przekonany, że zgodność z procedurami nie może być przestrzegana na niekorzyść jakości działań; zwraca się do Komisji o to, by w przyszłości prowadziła politykę bardziej skupioną na wynikach, jakości i strategicznym rozwoju projektów, nie zaś na kontroli; w tym celu wzywa Komisję do opracowania obiektywnych i mierzalnych wskaźników umożliwiających dokonywanie porównań na terenie całej Unii i służących lepszemu nadzorowi i ocenie oraz do przeprowadzenia dalszej analizy w zakresie potrzeby zapewnienia elastyczności przepisów w obliczu kryzysu gospodarczego;

28.  podkreśla, że przejrzyste i jasno określone procedury przyczyniają się do dobrego zarządzania; w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje uproszczenie rozporządzenia finansowego i przepisów dotyczących funduszy strukturalnych i wzywa państwa członkowskie do pełnego przestrzegania wymogów zmienionego rozporządzenia finansowego i ujawniania informacji w sprawie końcowych beneficjentów funduszy strukturalnych; wzywa Komisję do zaproponowania zrozumiałych zasad, które nie będą wymagać ciągłych modyfikacji; wzywa do uproszczenia systemu funduszy po 2013 r. – nie w konsekwencji kryzysu gospodarczego, ale w imię ogólnej zasady przyszłej polityki spójności, tak by umożliwić korzystanie ze środków finansowych w ramach funduszy oraz zaleca większą przejrzystość i elastyczność w wykorzystaniu funduszy UE, tak by unikać zbytecznej biurokracji, która może zniechęcać ewentualnych partnerów od uczestnictwa w projektach;

29.  przyjmuje z zadowoleniem strategiczne sprawozdanie Komisji w sprawie wdrażania programów polityki spójności w 2010 r., gdyż może ono dostarczyć ważnych informacji o procesie decyzyjnym; wyraża przekonanie, że jej wnioski muszą zostać również należycie uwzględnione przy formułowaniu propozycji poprawy skuteczności wdrażania programów w dziedzinie polityki spójności;

30.  przypomina, że przywiązuje dużą wagę do silnej i odpowiednio finansowanej polityki spójności, zapewniającej harmonijny rozwój wszystkich regionów Unii Europejskiej; domaga się, by środki finansowe tej polityki zostały utrzymane po roku 2013 i by odrzucić wszelkie próby jej ponownej nacjonalizacji;

31.  wzywa Komisję do pełnego uwzględnienia zasad różnicowania i proporcjonalności w przyszłych przepisach oraz do dostosowania wymogów do skali programu i rodzaju partnerów, zwłaszcza gdy zaangażowane są organy publiczne niewielkich rozmiarów; zwraca się o szersze wykorzystanie płatności i stawek ryczałtowych we wszystkich funduszach, zwłaszcza w odniesieniu do kosztów ogólnych i wsparcia technicznego; proponuje, by stosować bardziej elastyczne kryteria oceny w odniesieniu do innowacyjnych projektów, aby zachęcać do ich realizacji, i łagodniejsze wymogi kontrolne w odniesieniu do projektów pilotażowych; zachęca Komisję do szerzenia zasady wzajemnego zaufania z państwami członkowskimi zobowiązującymi się do właściwego wykorzystania funduszy i będącymi w stanie to zapewnić;

32.  z myślą o stworzeniu bardziej przyjaznej dla użytkowników przyszłej strategii politycznej wzywa do większej harmonizacji i integracji przepisów dotyczących funduszy strukturalnych, unikając rozbijania projektu na różne części powiązane z poszczególnymi funduszami; zaleca skupienie się nie tylko na prawidłowości wydatków, ale także na jakości zaangażowania oraz przeznaczanie skoncentrowanych środków na zwiększenie wsparcia po stronie zarządzania;

33.  nawołuje Komisję do jak najszybszego przedstawienia wniosków dotyczących przepisów w sprawie następnego okresu programowania, aby przyjąć rozporządzenie wykonawcze, opracować niezbędne wytyczne i przeprowadzić w odpowiednim czasie szkolenia w ich zakresie; wzywa także do uproszczenia procesu negocjowania i zatwierdzania programów operacyjnych w celu uniknięcia wszelkich opóźnień we wdrażaniu polityki spójności i wykorzystaniu funduszy po roku 2013;

o
o   o

34.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz państwom członkowskim.

(1) Dz.U. L 210 z 31.7.2006, s. 25. (2) Dz.U. C 15 E z 21.1.2010, s. 10. (3) Teksty przyjęte, P7_TA(2010)0201.

Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 14 grudnia 2010 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) 377/2004 w sprawie utworzenia sieci oficerów łącznikowych ds. imigracji (COM(2009)0322 – C7-0055/2009 – 2009/0098(COD))

P7_TA(2010)0469 A7-0342/2010

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskimu i Radzie (COM(2009)0322),

–  uwzględniając art. 251 ust. 2, art. 63 ust. 3 lit. b) i art. 66 traktatu WE, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony przez Komisję (C7-0055/2009),

–  uwzględniając komunikat Komisji skierowany do Parlamentu Europejskiego i Rady zatytułowany. „Konsekwencje wejścia w życie traktatu lizbońskiego dla trwających międzyinstytucjonalnych procedur decyzyjnych” (COM(2009)0665),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 oraz art. 74 i 79 ust. 2 lit. c) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–   uwzględniając zobowiązanie przedstawiciela Rady, przekazane pismem z dnia 1 grudnia 2010 r., do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu Europejskiego, zgodnie z art. 294 ust. 4 TFUE

–  uwzględniając art. 55 Regulaminu PE,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A7–0342/2010),

1.  przyjmuje w pierwszym czytaniu swoje stanowisko określone poniżej;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego wniosku lub zastąpienie go innym tekstem;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie, Komisji i parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 14 grudnia 2010 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr .../2011 zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) 377/2004 w sprawie utworzenia sieci oficerów łącznikowych ds. imigracji

(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) nr 493/2011).

Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 14 grudnia 2010 r. w sprawie projektu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie europejskiego nakazu ochrony (00002/2010 – C7-0006/2010 – 2010/0802(COD))

P7_TA(2010)0470 A7-0354/2010

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając inicjatywę grupy państw członkowskich (00002/2010),

–  uwzględniając art. 76 lit. b), art. 82 ust. 1 akapit drugi lit. d) i art. 289 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi Rada przedłożyła Parlamentowi projekt aktu prawnego (C7-0006/2010),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 i ust. 15 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Komisji Prawnej w sprawie proponowanej podstawy prawnej,

–  uwzględniając uzasadnioną opinię przedstawioną – na mocy protokołu (nr 2) w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności – przez jeden z parlamentów krajowych, w której stwierdzono, że projekt aktu legislacyjnego nie jest zgodny z zasadą pomocniczości,

–  uwzględniając uwagi do projektu aktu legislacyjnego przekazane przez parlamenty krajowe,

–  uwzględniając art. 37, art. 44 i art. 55 Regulaminu,

–  uwzględniając wspólne posiedzenia Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych oraz Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia zgodnie z art. 51 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych oraz Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia (A7-0354/2010),

1.  przyjmuje w pierwszym czytaniu przedstawione poniżej stanowisko;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie, Komisji i parlamentom krajowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 14 grudnia 2010 r. w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/.../UE w sprawie europejskiego nakazu ochrony

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 82 ust. 1 lit. a) i d),

uwzględniając inicjatywę Królestwa Belgii, Republiki Bułgarii, Republiki Estońskiej, Królestwa Hiszpanii, Republiki Francuskiej, Republiki Włoskiej, Republiki Węgierskiej, Rzeczpospolitej Polskiej, Republiki Portugalskiej, Rumunii, Republiki Finlandii, Królestwa Szwecji,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą(1),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Unia Europejska postawiła sobie za cel utrzymanie i rozwój przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości.

(2)  Art. 82 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewiduje, że współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych w Unii opiera się na zasadzie wzajemnego uznawania wyroków i orzeczeń sądowych.

(3)  Zgodnie z programem sztokholmskim, przyjętym przez Radę Europejską na posiedzeniu w dniach 10–11 grudnia 2009 r., wzajemne uznawanie mogłoby dotyczyć wszystkich rodzajów wyroków i orzeczeń sądowych, które mogą, zależnie od systemu prawnego, mieć charakter karny albo administracyjny. W programie wzywa się także Komisję i państwa członkowskie do analizy możliwych sposobów udoskonalenia ustawodawstwa i środków praktycznego wsparcia w zakresie ochrony ofiar. W programie wskazuje się również, że ofiarom przestępstw można zaoferować specjalne środki ochronne, które powinny mieć zastosowanie w Unii. Niniejsza dyrektywa stanowi część spójnego i kompleksowego zestawu środków dotyczących praw ofiar.

(4)  Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 26 listopada 2009 r. w sprawie eliminacji przemocy wobec kobiet wzywa państwa członkowskie do poprawienia przepisów prawa krajowego i strategii politycznych w zakresie zwalczania wszelkich form przemocy wobec kobiet oraz do podjęcia działań ukierunkowanych na przyczyny przemocy wobec kobiet, przede wszystkim za pomocą środków prewencyjnych, a także wzywa Unię do zagwarantowania wszystkim ofiarom przemocy prawa do otrzymania pomocy i wsparcia. W rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 10 lutego 2010 r. w sprawie równości kobiet i mężczyzn w Unii Europejskiej – rok 2009 poparto propozycję dotyczącą wprowadzenia europejskiego nakazu ochrony ofiar.

(5)  We wspólnej przestrzeni sprawiedliwości pozbawionej granic wewnętrznych należy zadbać o to, aby ochrona zapewniona danej osobie fizycznej w jednym państwie członkowskim była utrzymana i kontynuowana we wszystkich innych państwach członkowskich, do których przemieszcza się lub przemieściła się ta osoba. Należy również dopilnować, aby uzasadnione korzystanie przez obywateli Unii z prawa do swobodnego przemieszczania się i przebywania na terytorium państw członkowskich, zgodnie z art. 3 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) i art. 21 TFUE, nie prowadziło do obniżenia poziomu ich ochrony.

(6)  Z myślą o osiągnięciu tych celów należy w niniejszej dyrektywie ustanowić przepisy, na mocy których ochrona wynikająca z określonych środków ochronnych przyjętych zgodnie z prawem jednego państwa członkowskiego („państwa wydającego”) może zostać rozszerzona na inne państwo członkowskie, w którym osoba podlegająca ochronie zdecyduje się zamieszkać lub przebywać („państwo wykonujące”) ▌.

(7)  Niniejsza dyrektywa uwzględnia różne tradycje prawne państw członkowskich oraz fakt, że skuteczną ochronę można zapewniać dzięki nakazom ochrony wydanym przez organ inny niż sąd karny. Niniejsza dyrektywa nie ustanawia obowiązku zmiany krajowych systemów prawnych w zakresie przyjmowania środków ochronnych.

(8)  Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do środków ochronnych, które mają chronić daną osobę przed cudzym czynem zabronionym mogącym w jakikolwiek sposób zagrozić jej życiu, nietykalności fizycznej, psychicznej czy seksualnej (np. poprzez uniemożliwenie wszelkich form molestowania), a także jej godności lub wolności osobistej (np. poprzez uniemożliwienie uprowadzenia, nękania i innych form przymusu pośredniego), oraz które mają zapobiegać nowym czynom zabronionym lub łagodzić skutki wcześniejszych czynów zabronionych. Te prawa osobiste przysługujące osobie podlegającej ochronie odpowiadają podstawowym wartościom uznawanym i upowszechnianym we wszystkich państwach członkowskich. Trzeba podkreślić, że niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do środków ochronnych, które mają na celu ochronę ofiar wszelkich form przemocy, a nie tylko przemocy uwarunkowanej płcią, z uwzględnieniem specyfiki każdego rodzaju odnośnego przestępstwa.

(9)  Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do środków ochronnych, bez względu na kategorię prawną (karną, cywilną lub administracyjną) organu sądowego lub jemu równoważnego, który wydał dane orzeczenie, czy to w wyniku postępowania karnego, czy to w wyniku jakiegokolwiek innego postępowania, które dotyczyło czynu, który był lub mógł być przedmiotem postępowania przez sądem posiadającym właściwość zwłaszcza w sprawach karnych.

(10)  Niniejsza dyrektywa ma mieć zastosowanie do środków ochronnych wydanych dla dobra ofiar lub ewentualnych ofiar przestępstw; nie powinna natomiast mieć zastosowania do środków orzekanych z myślą o ochronie świadków.

(11)  Jeżeli środek ochronny określony w niniejszej dyrektywie jest wydawany w celu ochrony krewnego głównej osoby podlegającej ochronie, można zażądać europejskiego nakazu ochrony i wydać go w związku z tym krewnym, na warunkach wymienionych w niniejszej dyrektywie.

(12)  Wnioski o wydanie europejskiego nakazu ochrony powinny być rozpatrywane odpowiednio szybko z uwzględnieniem szczególnych okoliczności danej sprawy, w tym jej pilności, daty przewidzianego przybycia osoby podlegającej ochronie na terytorium państwa wykonującego i w miarę możliwości stopnia zagrożenia osoby podlegającej ochronie.

(13)  Jeżeli na mocy niniejszej dyrektywy ma być przekazana informacja osobie stwarzającej zagrożenie lub osobie podlegającej ochronie, informacja ta powinna być również przekazywana opiekunowi lub przedstawicielowi danej osoby, o ile tacy istnieją. Należy również zwrócić należytą uwagę na konieczność otrzymywania przez osobę podlegającą ochronie, osobę stwarzającą zagrożenie lub ich przedstawicieli w trakcie postępowania informacji w zrozumiałym dla nich języku, zgodnie z niniejszą dyrektywą.

(14)  W ramach procedur związanych z wydawaniem i uznawaniem europejskiego nakazu ochrony właściwe organy powinny odpowiednio uwzględniać potrzeby ofiar, w tym najsłabszych osób, takich jak małoletnich i osób niepełnosprawnych.

(15)  Na użytek niniejszej dyrektywy środkiem ochronnym może być środek nałożony wyrokiem – zdefiniowanym w art. 2 ramowej decyzji Rady 2008/947/WSiSW z dnia 27 listopada 2008 r. o stosowaniu zasady wzajemnego uznawania do wyroków i decyzji w sprawie zawieszenia lub warunkowego zwolnienia w celu nadzorowania przestrzegania warunków zawieszenia i obowiązków wynikających z kar alternatywnych (2) – lub decyzją w sprawie środków nadzoru – zdefiniowaną w art. 4 ramowej decyzji Rady 2009/829/WSiSW z dnia 23 października 2009 r. w sprawie stosowania przez państwa członkowskie Unii Europejskiej zasady wzajemnego stosowania do decyzji w sprawie środków nadzoru stanowiących alternatywę dla tymczasowego aresztowania(3).

(16)  Zgodnie z art. 6 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz zgodnie z art. 47 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej osobie stwarzającej zagrożenie należy – w trakcie procedury prowadzącej do orzeczenia środka ochronnego albo przed wydaniem europejskiego nakazu ochrony – zapewnić prawo do przedstawienia swoich racji oraz prawo do zakwestionowania danego środka ochronnego.

(17)  Aby móc na swoim terytorium zapobiec popełnieniu przestępstwa lub nowego przestępstwa przeciwko ofierze, państwo wykonujące powinno otrzymać podstawę prawną, która pozwala uznać orzeczenie wydane wcześniej na korzyść ofiary w państwie wydającym, a równocześnie która pozwala jej uniknąć wszczynania nowego postępowania czy ponownego okazywania dowodów w państwie wykonującym, jak gdyby państwo wydające nie wydało wspomnianego orzeczenia. Uznanie europejskiego nakazu ochrony przez państwo wykonujące oznacza m.in., że właściwy organ tego państwa akceptuje w granicach wyznaczonych niniejszą dyrektywą istnienie i ważność środka ochronnego orzeczonego w państwie wydającym, uznaje stan faktyczny opisany w europejskim nakazie ochrony oraz zgadza się na zapewnienie lub dalsze zapewnianie ochrony zgodnie z własnym prawem krajowym.

(18)   Niniejsza dyrektywa zawiera zamkniętą liczbę obowiązków i zakazów, które – jeżeli zostaną nałożone w państwie wydającym i zawarte w europejskim nakazie ochrony – powinny zostać uznane i wdrożone w państwie wykonującym, z zastrzeżeniem ograniczeń określonych w niniejszej dyrektywie. Na szczeblu krajowym mogą występować inne rodzaje środków ochronnych, takie jak nakładany na osobę stwarzającą zagrożenie obowiązek pozostawania w określonym miejscu, jeżeli tak przewiduje prawo krajowe. Takie środki mogą być zostać nałożone w państwie wydającym w ramach procedury prowadzącej do orzeczenia jednego ze środków ochronnych, które zgodnie z niniejszą dyrektywą mogą stanowić podstawę europejskiego nakazu ochrony.

(19)  Ponieważ w państwach członkowskich różne rodzaje organów (cywilne, karne lub administracyjne) są właściwe dla wydawania i egzekwowania środków ochronnych, właściwym krokiem wydaje się zapewnienie wysokiego stopnia elastyczności, jeżeli chodzi o mechanizm współpracy między państwami członkowskimi oparty na niniejszej dyrektywie. W związku z tym właściwy organ w wykonującym państwie członkowskim nie musi we wszystkich przypadkach orzekać takiego samego środka ochronnego, jaki orzeczono w państwie wydającym, ma on bowiem pewną swobodę, by orzec dowolny środek, który uzna on – w świetle swojego prawa krajowego i w świetle środka ochronnego orzeczonego w państwie wydającym i opisanego w europejskim nakazie ochrony – za adekwatny i właściwy w podobnej sprawie do ciągłej ochrony osoby podlegającej ochronie.

(20)  Obowiązki czy zakazy, do których ma zastosowanie niniejsza dyrektywa, obejmują m.in. środki mające ograniczyć osobiste i zdalne kontakty między osobą podlegającą ochronie a osobą stwarzającą zagrożenie (na przykład poprzez obwarowanie takich kontaktów określonymi warunkami czy narzucenie ograniczeń co do ich treści).

(21)  Właściwy organ państwa wykonującego powinien poinformować osobę stwarzającą zagrożenie, właściwy organ państwa wydającego oraz osobę podlegającą ochronie o wszelkich środkach przedsięwziętych na podstawie europejskiego nakazu ochrony. Informując osobę stwarzającą zagrożenie, należy zwrócić należytą uwagę na dobro osoby podlegającej ochronie, tak by nie ujawnić jej adresu ani innych danych kontaktowych. Dane takie – jeżeli nie figurują w treści obowiązku lub zakazu nałożonego w ramach środka ochronnego na osobę stwarzającą zagrożenie – nie powinny się znaleźć wśród udzielanych informacji.

(22)  Jeżeli właściwy organ państwa wydającego wycofał europejski nakaz ochrony, właściwy organ państwa wykonującego powinien zaprzestać stosowania środków podjętych w celu wykonania europejskiego nakazu ochrony, przy czym jest zrozumiałe, że właściwy organ w wykonującym państwie członkowskim może samodzielnie i zgodnie z własnym prawem krajowym orzec dowolny środek ochronny na podstawie własnego prawa krajowego, by chronić daną osobę.

(23)  Ponieważ niniejsza dyrektywa dotyczy przypadków, w których osoba podlegająca ochronie przenosi się do innego państwa członkowskiego, wykonywanie przepisów dyrektywy nie oznacza przeniesienia na państwo wykonujące żadnych uprawnień co do kar głównych, kar w zawieszeniu, kar alternatywnych, warunkowych lub pobocznych ani żadnych uprawnień co do środków bezpieczeństwa nałożonych na osobę stwarzającą zagrożenie, jeżeli osoba ta nadal mieszka w państwie, które orzekło taki środek ochronny.

(24)   W stosownych przypadkach powinno być możliwe zastosowanie metod elektronicznych w celu wprowadzenia w życie środków przyjętych w ramach stosowania niniejszej dyrektywy, zgodnie z przepisami i procedurami krajowymi.

(25)  W ramach współpracy organów zaangażowanych w zapewnianie bezpieczeństwa osobie podlegającej ochronie właściwy organ państwa wykonującego powinien powiadomić właściwy organ państwa wydającego o wszelkich przypadkach naruszenia środków, które państwo wykonujące orzekło w celu wykonania europejskiego nakazu ochrony. Informacja ta powinna umożliwić właściwemu organowi państwa wydającego szybkie podjęcie decyzji na temat właściwej reakcji w odniesieniu do środka ochronnego nałożonego w jego państwie na osobę stwarzającą zagrożenie. Reakcja taka może w stosownych przypadkach obejmować nałożenie środka polegającego na pozbawieniu wolności w miejsce środka niepolegającego na pozbawieniu wolności, który pierwotnie orzeczono np. jako środek alternatywny względem tymczasowego aresztowania lub wskutek warunkowego zawieszenia wykonania kary. Zrozumiałym jest, że ponieważ decyzja taka nie oznacza nałożenia kary ex novo za nowe przestępstwo, nie wyklucza ona możliwości, by państwo wykonujące nałożyło w stosownych przypadkach sankcje karne lub inne, jeżeli nastąpi naruszenie środków orzeczonych z myślą o wykonaniu europejskiego nakazu ochrony.

(26)  Zważywszy na różne tradycje prawne w państwach członkowskich, jeżeli w sprawie analogicznej do sytuacji faktycznej opisanej w europejskim nakazie ochrony nie byłby w państwie wykonującym dostępny żaden środek ochronny, właściwy organ państwa wykonującego powinien zgłaszać właściwemu organowi państwa wydającego wszelkie wiadome mu przypadki naruszenia środka ochronnego opisanego w europejskim nakazie ochrony.

(27)  Aby zapewnić sprawne stosowanie niniejszej dyrektywy w każdej poszczególnej sprawie, właściwe organy państwa wydającego i wykonującego powinny wykonywać swoje uprawnienia zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy i przy uwzględnieniu zasady ne bis in idem.

(28)  Od osoby podlegającej ochronie nie powinno wymagać się ponoszenia kosztów uznawania europejskiego nakazu ochrony, które są nieproporcjonalne w stosunku do podobnej sprawy krajowej. Przy wdrażaniu niniejszej dyrektywy państwa członkowskie powinny dopilnować, by po uznaniu europejskiego nakazu ochrony oraz w bezpośredniej konsekwencji jego uznania osoba podlegająca ochronie nie musiała wszczynać dalszego postępowania krajowego w celu uzyskania od organu wykonującego decyzji o przyjęciu wszelkich środków, jakie byłyby dostępne na mocy prawa krajowego w podobnej sprawie w celu zapewnienia bezpieczeństwa osoby podlegającej ochronie.

(29)  Pamiętając o zasadzie wzajemnego uznawania, która jest podwaliną niniejszej dyrektywy, państwa członkowskie powinny w jak najszerszym zakresie przyczyniać się do tego, by przy wykonywaniu niniejszego aktu właściwe organy pozostawały ze sobą w bezpośrednim kontakcie.

(30)  Bez uszczerbku dla niezależności sądowej i różnic w organizacji systemów sądowych w Unii państwa członkowskie powinny rozważyć możliwość zwrócenia się do osób odpowiedzialnych za szkolenia sędziów, prokuratorów, policji i pracowników wymiaru sprawiedliwości zaangażowanych w procedury mające na celu wydawanie i uznawanie europejskiego nakazu ochrony o przeprowadzanie odpowiednich szkoleń w związku z celami niniejszej dyrektywy.

(31)  W celu ułatwienia oceny stosowania niniejszej dyrektywy państwa członkowskie powinny przekazywać Komisji odnośne dane związane ze stosowaniem krajowych procedur związanych z europejskim nakazem ochrony, przynajmniej dotyczące liczby europejskich nakazów ochrony, o których wydanie wystąpiono, które wydano i/lub które uznano. W tym kontekście inne dane, takie jak np. rodzaj przestępstwa, również byłyby użyteczne.

(32)  Ponieważ cel niniejszej dyrektywy, a mianowicie ochrona osób znajdujących się w niebezpieczeństwie, nie może zostać osiągnięty w wystarczającym stopniu przez państwa członkowskie działające pojedynczo z uwagi na transgraniczny charakter takich sytuacji , natomiast ze względu na skalę i potencjalne skutki może on zostać lepiej osiągnięty na szczeblu unijnym, Unia może przyjąć środki zgodne z zasadą pomocniczości, o której mowa w art. 5 TUE. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.

(33)  Niniejsza dyrektywa powinna przyczynić się do ochrony osób znajdujących się w niebezpieczeństwie, uzupełniając tym samym, ale nie wpływając na akty, które już w tej dziedzinie obowiązują, takie jak decyzja ramowa Rady 2008/947/WSiSW oraz decyzja ramowa Rady 2009/829/WSiSW.

(34)  Gdy orzeczenie dotyczące środka ochronnego podlega zakresowi stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych(4), rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej(5) lub konwencji haskiej z roku 1996 o jurysdykcji, prawie właściwym, uznawaniu, wykonywaniu i współpracy w zakresie odpowiedzialności rodzicielskiej oraz środków ochrony dzieci(6), orzeczenie takie powinno zostać uznane i wykonane zgodnie z przepisami tego aktu prawnego.

(35)  W odpowiednim przypadku państwa członkowskie i Komisja powinny zawrzeć informację o europejskim nakazie aresztowania w prowadzonych kampaniach edukacyjnych i uświadamiających dotyczących ochrony ofiar przestępstw.

(36)  Dane osobowe przetwarzane podczas stosowania niniejszej dyrektywy powinny być chronione zgodnie z decyzją ramową Rady 2008/977/WSiSW z dnia 27 listopada 2008 r. w sprawie ochrony danych osobowych przetwarzanych w ramach współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych(7) oraz zgodnie z zasadami określonymi w konwencji Rady Europy z dnia 28 stycznia 1981 r. o ochronie osób w związku z automatycznym przetwarzaniem danych osobowych, którą ratyfikowały wszystkie państwa członkowskie.

(37)  Niniejsza dyrektywa, zgodnie z art. 6 TUE, nie narusza praw podstawowych zagwarantowanych w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej i europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.

(38)  Zachęca się państwa członkowskie do tego, by podczas stosowania niniejszej dyrektywy brały pod uwagę prawa i zasady zapisane w Konwencji w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

Cel

Niniejsza dyrektywa określa zasady pozwalające organowi sądowemu lub jemu równoważnemu w państwie członkowskim, w którym orzeczono środek ochronny z myślą o ochronie osoby przed cudzym czynem zabronionym mogącym zagrozić jej życiu, nietykalności fizycznej lub psychicznej, wolności osobistej lub nietykalności seksualnej, wydać europejski nakaz ochrony, dzięki któremu właściwy organ w innym państwie członkowskim może nadal chronić daną osobę na terytorium swojego państwa członkowskiego po tym, jak w państwie wydającym popełniono czyn, który był lub mógł być przedmiotem postępowania przed sądem posiadającym właściwość, w szczególności w sprawach karnych.

Artykuł 2

Definicje

5)  „Państwo wydające” oznacza państwo członkowskie, w którym ▌przyjęto środek ochronny stanowiący podstawę do wydania europejskiego nakazu ochrony.

6)  „Państwo wykonujące” oznacza państwo członkowskie, któremu przekazano europejski nakaz ochrony, aby go uznało.

7)  „Państwo nadzoru” oznacza państwo członkowskie, do którego przekazano wyrok, zgodnie z jego definicją zawartą w art. 2 decyzji ramowej Rady 2008/947/WSiSW, lub decyzję w sprawie środków nadzoru, zgodnie z jej definicją zawartą w art. 4 decyzji ramowej 2009/829/WSiSW.

▌

Artykuł 3

Wyznaczanie właściwych organów

1.  Każde państwo członkowskie informuje Komisję o tym, który(-e) organ(y) sądowy(-e) lub jemu (im) równorzędny(-e) jest (są) właściwy(-e), na mocy jego prawa krajowego, do wydawania europejskiego nakazu ochrony i do uznawania takiego nakazu zgodnie z niniejszą dyrektywą, gdy to państwo członkowskie jest odpowiednio państwem wydającym lub państwem wykonującym.

▌

2.  Komisja udostępnia otrzymane informacje wszystkim państwom członkowskim. Państwa członkowskie informują Komisję o wszelkich zmianach związanych z informacjami określonymi w ust. 1.

Artykuł 4

Ewentualne zaangażowanie organu centralnego

1.  Każde państwo członkowskie może do wspomagania swoich właściwych organów wyznaczyć organ centralny lub, jeżeli przewiduje to jego system prawny, kilka organów centralnych.

2.  Państwo członkowskie może, jeżeli to konieczne z uwagi na uwarunkowania organizacyjne jego wewnętrznego systemu sądowego, przydzielić organowi(-om) centralnemu(-ym) zadanie urzędowego przekazywania i odbioru europejskich nakazów ochrony, jak również odpowiedzialność za wszelką inną odnośną korespondencję urzędową. Zatem wszelkie zawiadomienia, konsultacje, informacje, zapytania i notyfikacje mogą być wymieniane między właściwymi organami z pomocą, w odpowiednich przypadkach, wyznaczonego (-ych) organu(-ów) centralnego(-ych) danego państwa członkowskiego.

3.  Państwa członkowskie pragnące skorzystać z możliwości, o których mowa w niniejszym artykule, powiadamiają Komisję o wyznaczonym(-ych) organie(-ach) centralnym(-ych). Podawane informacje są wiążące dla wszystkich organów wydającego państwa członkowskiego.

Artykuł 5

Wymóg istnienia środka ochronnego na mocy prawa krajowego

Artykuł 6

Wydawanie europejskiego nakazu ochrony

1.  Europejski nakaz ochrony można wydać, gdy osoba podlegająca ochronie postanowi zamieszkać lub już mieszka w innym państwie członkowskim, albo gdy zdecyduje się na pobyt lub już przebywa w innym państwie członkowskim. Decydując o wydaniu europejskiego nakazu ochrony, właściwy organ państwa wydającego uwzględnia m.in. długość okresu(-ów), jaki(-e) osoba podlegająca ochronie planuje spędzić w państwie wykonującym, oraz zasadność potrzeby ochrony.

2.  Właściwy organ sądowy w państwie wydającym może wydać europejski nakaz ochrony tylko na żądanie osoby podlegającej ochronie, sprawdziwszy, czy dany środek ochronny spełnia wszystkie kryteria przedstawione w art. 5.

3.  Osoba podlegająca ochronie może przedłożyć wniosek o wydanie europejskiego nakazu ochrony właściwemu organowi państwa wydającego lub państwa wykonującego. W przypadku złożenia takiego wniosku w państwie wykonującym, właściwy organ tego państwa bezzwłocznie przekazuje go właściwemu organowi państwa wydającego ▌.

4.  Zanim zostanie wydany europejski nakaz ochrony, należy osobie stwarzającej zagrożenie zapewnić prawo do przedstawienia swoich racji oraz prawo do zakwestionowania danego środka ochronnego, jeżeli prawa te nie przysługiwały jej podczas procedury prowadzącej do orzeczenia tego środka ochronnego.

5.  Jeżeli właściwy organ przyjmie środek ochronny przewidujący co najmniej jeden z obowiązków lub zakazów, o których mowa w art. 5, powiadamia on w dowolny właściwy sposób w trybie zgodnym z jego prawem krajowym osobę podlegającą ochronie o możliwości wystąpienia o wydanie europejskiego nakazu ochrony, w przypadku gdy osoba ta postanowi wyjechać do innego państwa członkowskiego, a także o podstawowych warunkach dla złożenia takiego wniosku. Organ ten doradza osobie podlegającej ochronie, by wniosek złożyła przed opuszczeniem terytorium państwa wydającego.

6.  Jeżeli osoba podlegająca ochronie ma opiekuna lub przedstawiciela, opiekun ten lub przedstawiciel mogą w jej imieniu złożyć wniosek, o którym mowa w ust. 2 i 3.

7.  Jeżeli wniosek o wydanie europejskiego nakazu ochrony zostanie odrzucony, właściwy organ państwa wydającego powiadamia w stosownych przypadkach osobę podlegającą ochronie o dostępnych w jej prawie krajowym środkach prawnych w celu odwołania się od tej decyzji.

Artykuł 7

Forma i treść europejskiego nakazu ochrony

Artykuł 8

Procedura przekazywania

1.  Właściwy organ państwa wydającego przekazuje europejski nakaz ochrony właściwemu organowi państwa wykonującego dowolną metodą pozwalającą zachować pisemny ślad, tak aby umożliwić właściwemu organowi państwa wykonującego ustalenie autentyczności tego nakazu. Cała urzędowa korespondencja odbywa się również bezpośrednio między tymi właściwymi organami.

2.  Jeżeli właściwy organ państwa wykonującego albo wydającego nie jest znany właściwemu organowi drugiego państwa, organ drugiego państwa stara się ustalić potrzebne informacje wszelkimi stosownymi metodami, w tym za pośrednictwem punktów kontaktowych europejskiej sieci sądowej, o której mowa w decyzji Rady 2008/976/WSiSW z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie utworzenia europejskiej sieci sądowej(8), za pośrednictwem krajowego członka Eurojustu lub za pośrednictwem krajowego systemu koordynacji Eurojustu funkcjonującego w państwie tego organu.

3.  Jeżeli organ państwa wykonującego, który otrzymał europejski nakaz ochrony, nie jest organem właściwym do jego uznania, organ ten z urzędu przekazuje europejski nakaz ochrony właściwemu organowi i bezzwłocznie, dowolną metodą pozwalającą zachować pisemny ślad, powiadamia o tym właściwy organ państwa wydającego.

Artykuł 9

Środki w państwie wykonującym

1.  Po otrzymaniu europejskiego nakazu ochrony przekazanego zgodnie z art. 8 właściwy organ państwa wykonującego uznaje ten nakaz bez zbędnej zwłoki i podejmuje decyzję o przedsięwzięciu środka, który jest w analogicznych przypadkach dopuszczalny w świetle jego prawa krajowego, w celu zapewnienia bezpieczeństwa osobie podlegającej ochronie, chyba że zdecyduje się powołać na jedną z podstaw nieuznania, o których mowa w art. 10.

2.  Środek orzeczony przez właściwy organ państwa wykonującego zgodnie z ust. 1, a także wszelkie inne środki podjęte na podstawie kolejnego orzeczenia, o których mowa w art. 11, odpowiadają w największym możliwym stopniu środkowi ochronnemu orzeczonemu w państwie wydającym.

3.  Właściwy organ państwa wykonującego powiadamia osobę stwarzającą zagrożenie, właściwy organ państwa wydającego i osobę podlegającą ochronie o wszelkich środkach podjętych zgodnie z ust. 1, a także o możliwych skutkach prawnych naruszenia takiego środka, przewidzianych na mocy prawa krajowego i zgodnie z art. 11 ust. 2. Adres lub inne dane kontaktowe osoby podlegającej ochronie nie są ujawniane osobie stwarzającej zagrożenie, chyba że jest to konieczne w celu wykonania środka przyjętego zgodnie z ust. 1.

4.  Jeżeli właściwy organ w państwie wykonującym uzna, że informacje otrzymane zgodnie z art. 7 w europejskim nakazie ochrony są niekompletne, powiadamia on o tym niezwłocznie – dowolną metodą pozwalającą zachować pisemny ślad – właściwy organ państwa wydającego i wyznacza mu termin na przekazanie brakujących informacji.

Artykuł 10

Podstawy nieuznania europejskiego nakazu ochrony

▌

1.  Właściwy organ państwa wykonującego może odmówić uznania europejskiego nakazu ochrony w następujących okolicznościach:

2.   Jeżeli właściwy organ państwa wykonującego odmawia uznania europejskiego nakazu ochrony, powołując się na jedną z wymienionych powyżej podstaw, organ ten:

Artykuł 11

Prawo właściwe i kompetencja państwa wykonującego

1.  Państwo wykonujące jest państwem właściwym do orzekania i wykonywania na swoim terenie środków w następstwie uznania europejskiego nakazu ochrony. Do orzekania i wykonywania decyzji przewidzianych w art. 9 ust. 1 mają zastosowanie przepisy państwa wykonującego, w tym przepisy o odwoływaniu się od orzeczeń państwa wykonującego wydanych w związku z europejskim nakazem ochrony.

2.  W przypadku naruszenia co najmniej jednego ze środków podjętych przez państwo wykonujące w następstwie uznania europejskiego nakazu ochrony, właściwy organ państwa wykonującego ma na mocy ust. 1 kompetencje do tego, by:

3.  Jeżeli w państwie wykonującym nie są dostępne na szczeblu krajowym żadne środki, które można przyjąć w analogicznych przypadkach, właściwy organ państwa wykonującego zgłasza właściwemu organowi państwa wydającego wszelkie wiadome mu przypadki naruszenia środka ochronnego opisanego w europejskim nakazie ochrony.

Artykuł 12

Powiadomienie w razie naruszenia

Właściwy organ państwa wykonującego powiadamia właściwy organ państwa wydającego lub państwa nadzoru o wszelkich naruszeniach środka(-ów) orzeczonego(-ych) na podstawie europejskiego nakazu ochrony. Do powiadomienia używa się standardowego formularza przedstawionego w załączniku II.

Artykuł 13

Kompetencje państwa wydającego

1.  Właściwy organ państwa wydającego ma wyłączne kompetencje do decydowania o:

2.  Do decyzji podjętych zgodnie z ust. 1 zastosowanie ma prawo państwa wydającego.

3.  W przypadku gdy wyrok zdefiniowany w art. 2 ramowej decyzji Rady 2008/947/WSiSW lub decyzja w sprawie środków nadzoru zdefiniowana w art. 4 ramowej decyzji Rady 2009/829/WSiSW zostały już przekazane innemu państwu członkowskiemu lub zostaną mu przekazane po wydaniu europejskiego nakazu ochrony, dalsze decyzje podejmuje się zgodnie z odpowiednimi przepisami tych decyzji ramowych.

4.  Właściwy organ wydającego państwa członkowskiego niezwłocznie informuje właściwy organ wykonującego państwa członkowskiego o wszelkich decyzjach podjętych na podstawie ust. 1.

5.  Jeżeli właściwy organ państwa wydającego uchylił lub wycofał europejski nakaz ochrony na podstawie ust. 1 lit. a), właściwy organ państwa wykonującego zaprzestaje stosowania środków orzeczonych zgodnie z art. 9 ust. 1, gdy tylko właściwy organ państwa wydającego przekaże mu odpowiednią informację.

6.  Jeżeli właściwy organ państwa wydającego zmienił europejski nakaz ochrony na podstawie ust. 1 lit. a), właściwy organ państwa wykonującego podejmuje w stosownych przypadkach następujące czynności:

Artykuł 14

Podstawy do zaprzestania stosowania środków wprowadzonych na podstawie europejskiego nakazu ochrony

1.  Właściwy organ państwa wykonującego może zaprzestać stosowania środków przedsięwziętych w celu wykonania europejskiego nakazu ochrony:

2.  Właściwy organ państwa wykonującego powiadamia właściwy organ państwa wydającego i w miarę możliwości osobę podlegającą ochronie o takiej decyzji.

3.  Przed zaprzestaniem stosowania środków na podstawie ust. 1 lit. b) właściwy organ państwa wykonującego może zwrócić się do właściwego organu państwa wydającego z zapytaniem, czy zważywszy na okoliczności danej sprawy ochrona przewidywana w europejskim nakazie ochrony jest nadal konieczna. Właściwy organ państwa wydającego niezwłocznie odpowiada na takie zapytanie.

Artykuł 15

Priorytet uznawania europejskiego nakazu ochrony

Europejski nakaz ochrony jest uznawany z takim samym priorytetem, jaki miałby zastosowanie do podobnej sprawy krajowej, z uwzględnieniem szczególnych okoliczności danej sprawy, w tym jej pilności, daty przewidzianego przybycia osoby podlegającej ochronie na terytorium państwa wykonującego i w miarę możliwości stopnia zagrożenia osoby podlegającej ochronie.

▌

Artykuł 16

Konsultacje między właściwymi organami

W stosownych przypadkach właściwe organy państwa wydającego i państwa wykonującego mogą konsultować się ze sobą w celu ułatwienia bezproblemowego i sprawnego wykonania niniejszej dyrektywy.

Artykuł 17

Języki

1.  Europejski nakaz ochrony jest tłumaczony przez właściwy organ państwa wydającego na język urzędowy lub jeden z języków urzędowych państwa wykonującego.

2.  Formularz, o którym mowa w art. 12, jest tłumaczony przez właściwy organ państwa wykonującego na język urzędowy lub jeden z języków urzędowych państwa wydającego.

3.   Każde państwo członkowskie może w momencie przyjmowania niniejszej dyrektywy albo w późniejszym terminie oświadczyć w deklaracji przekazanej Komisji, że będzie akceptowało tłumaczenia na co najmniej jeden inny język urzędowy Unii.

Artykuł 18

Koszty

Koszty wynikające ze stosowania niniejszej dyrektywy ponosi – zgodnie ze swoim prawem krajowym – państwo wykonujące, z wyjątkiem kosztów powstałych wyłącznie na terytorium państwa wydającego.

Artykuł 19

Związek z innymi umowami i uzgodnieniami.

1.  Państwa członkowskie mogą nadal stosować umowy i uzgodnienia dwu- i wielostronne obowiązujące w chwili wejścia w życie niniejszej dyrektywy, o ile takie umowy i uzgodnienia pozwalają rozszerzać lub zwiększać cele niniejszej dyrektywy oraz pomagają dalej upraszczać lub ułatwiać tryb podejmowania środków ochronnych.

2.  Państwa członkowskie mogą zawierać umowy i uzgodnienia dwu- i wielostronne po wejściu w życie niniejszej dyrektywy, o ile takie umowy i uzgodnienia pozwalają rozszerzać lub zwiększać cele niniejszej dyrektywy oraz pomagają dalej upraszczać lub ułatwiać tryb podejmowania środków ochronnych.

3.  Do dnia …(9), państwa członkowskie informują ▌Komisję o obowiązujących umowach i uzgodnieniach, o których mowa w ust. 1 i które zamierzają nadal stosować. Państwa członkowskie informują także ▌Komisję o wszelkich nowych umowach i uzgodnieniach, o których mowa w ust. 2, w terminie trzech miesięcy od ich podpisania.

Artykuł 20

Związek z innymi instrumentami

1.  Niniejsza dyrektywa nie wpływa na stosowanie rozporządzenia (WE) nr 44/2001, rozporządzenia (WE) nr 2201/2003, ani konwencji haskiej z roku 1996 o jurysdykcji, prawie właściwym, uznawaniu, wykonywaniu i współpracy w zakresie odpowiedzialności rodzicielskiej oraz środków ochrony dzieci, ani na stosowanie konwencji haskiej z roku 1980 dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę.

2.  Niniejsza dyrektywa nie wpływa na stosowanie decyzji ramowej Rady 2008/947/WSiSW ani decyzji ramowej Rady 2009/829/WSiSW.

Artykuł 21

Wdrażanie

1.  Państwa członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia …(10)i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję. Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia są określane przez państwa członkowskie.

2.  Państwa członkowskie przekazują ▌Komisji tekst podstawowych przepisów ▌prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 22

Gromadzenie danych

W celu ułatwienia oceny stosowania niniejszej dyrektywy państwa członkowskie przekazują Komisji odnośne dane związane ze stosowaniem krajowych procedur związanych z europejskim nakazem ochrony, dotyczące przynajmniej liczby europejskich nakazów ochrony, o których wydanie wystąpiono, które wydano i/lub które uznano.

Artykuł 23

Przegląd

Do ...(11)* Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące stosowania niniejszej dyrektywy. W razie konieczności do sprawozdania załącza się wnioski prawodawcze.

Artykuł 24

Wejście w życie

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Sporządzono w

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK I

EUROPEJSKI NAKAZ OCHRONY,

o którym mowa w art. 7

DYREKTYWA 2011/.../UE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY Z DNIA … W SPRAWIE EUROPEJSKIEGO NAKAZU OCHRONY(12)

Informacje zawarte w niniejszym formularzu należy traktować z zachowaniem należytej poufności

ZAŁĄCZNIK II

FORMULARZ,

o którym mowa w art. 12

DYREKTYWA 2011/.../UE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY Z DNIA … W SPRAWIE EUROPEJSKIEGO NAKAZU OCHRONY(13)

INFORMACJE O NARUSZENIU ŚRODKA OCHRONNEGO PRZEDSIĘWZIĘTEGO NA PODSTAWIE EUROPEJSKIEGO NAKAZU OCHRONY

Informacje zawarte w niniejszym formularzu należy traktować z zachowaniem należytej poufności

(1) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 14 grudnia 2010 r. (2) Dz.U. L 337 z 16.12.2008, s. 102. (3) Dz.U. L 294 z 11.11.2009, s. 20. (4) Dz.U. L 12 z 16.1.2001, s. 1. (5) Dz.U. L 338 z 23.12.2003, s. 1. (6) Dz.U. L 151 z 11.6.2008, s. 39. (7) Dz.U. L 350 z 30.12.2008, s. 60. (8) Dz.U. L 348 z 24.12.2008, s. 130. (9) * Trzy miesiące po wejściu w życie niniejszej dyrektywy. (10) * Trzy lata po wejściu w życie niniejszej dyrektywy. (11) ** Cztery lata po wejściu w życie niniejszej dyrektywy. (12) * Numer i data niniejszej dyrektywy. (13) * Numer i data niniejszej dyrektywy.

Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 14 grudnia 2010 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zapobiegania handlowi ludźmi i zwalczania tego procederu oraz ochrony ofiar, uchylającej decyzję ramową 2002/629/WSiSW (COM(2010)0095 – C7-0087/2010 – 2010/0065(COD))

P7_TA(2010)0471 A7-0348/2010

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2010)0095),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 82 ust. 2 i art. 83 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi Komisja przedstawiła wniosek Parlamentowi (C7-0087/2010),

–  uwzględniając opinię Komisji Prawnej w sprawie proponowanej podstawy prawnej,

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając uwagi do projektu aktu ustawodawczego przekazane przez parlamenty narodowe,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 21 października 2010 r.,

–  po konsultacji z Komitetem Regionów,

–   uwzględniając zobowiązanie podjęte przez przedstawiciela Rady w piśmie z dnia 25 listopada 2010 r. dotyczące zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 55 i 37 Regulaminu,

–  uwzględniając wspólne posiedzenia Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych oraz Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia zgodnie z art. 51 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych oraz Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia (A7-0348/2010),

1.  przyjmuje w pierwszym czytaniu stanowisko określone poniżej;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeżeli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do wniosku lub zastąpienie go innym tekstem;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie, Komisji i parlamentom krajowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 14 grudnia 2010 r. w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/.../UE w sprawie zapobiegania handlowi ludźmi i zwalczania tego procederu oraz ochrony ofiar, zastępująca decyzję ramową Rady 2002/629/WSiSW

(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, dyrektywy 2011/36/UE).

Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 14 grudnia 2010 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady w sprawie zawarcia Umowy między Wspólnotą Europejską a Gruzją o readmisji osób przebywających nielegalnie (15507/2010 – C7-0392/2010 – 2010/0108(NLE))

P7_TA(2010)0472 A7-0346/2010

(Zgoda)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając projekt decyzji Rady (15507/2010),

–  uwzględniając projekt umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską a Gruzją w sprawie readmisji osób przebywających bez zezwolenia (14654/2010),

–  uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę na podstawie art. 79 ust. 3 oraz art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (C7-0392/2010),

–  uwzględniając art. 81 i art. 90 ust. 8 Regulaminu,

–  uwzględniając zalecenie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych oraz opinię Komisji Spraw Zagranicznych (A7-0346/2010),

1.  wyraża zgodę na zawarcie umowy;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Gruzji.

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 14 grudnia 2010 r. w sprawie osiągnięcia prawdziwej spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej – warunek sine qua non globalnej konkurencyjności? (2009/2233 (INI))

P7_TA(2010)0473 A7-0309/2010

Parlament Europejski,

–  uwzględniając Traktat z Lizbony zmieniający Traktat o Unii Europejskiej i Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, szczególnie jego tytuł I i tytuł XVIII,

–  uwzględniając konkluzje ze szczytu Rady Europejskiej w dniach 25- 26 marca 2010 r.,

–  uwzględniając komunikat Komisji dla Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów, zatytułowany: Globalny wymiar Europy: Konkurowanie na światowym rynku – Wkład w strategię wzrostu gospodarczego i zatrudnienia UE' (COM(2006)0567),

–  uwzględniając sprawozdanie roczne OECD z 2009 r.,

–  uwzględniając „Successful partnerships: a guide” (przewodnik dotyczący skutecznego partnerstwa) OECD LEED − Forum for Partnerships and Local Governance z roku 2006,

–  uwzględniając sprawozdanie w sprawie globalnej konkurencyjności w latach 2009-2010 Światowego Forum Gospodarczego (Genewa, Szwajcaria, 2009 r.),

–  uwzględniając niezależne sprawozdanie „An Agenda for a Reformed Cohesion Policy – A place-based approach to meeting European Union challenges and expectations” (Agenda dla zreformowanej polityki spójności –ukierunkowane na konkretny obszar podejście służące sprostaniu wyzwaniom i oczekiwaniom, przed którymi stoi Unia Europejska) przygotowane w kwietniu 2009 r. przez Fabrizia Barkę na wniosek Danuty Hübner, komisarz ds. polityki regionalnej,

–  uwzględniając dokument strategiczny Rady Europejskich Gmin i Regionów na temat przyszłości polityki spójności UE, opublikowany w Brukseli w grudniu 2009 r.,

–  uwzględniając rezolucję Zgromadzenia Regionów Europejskich (AER) na temat polityki regionalnej po roku 2013 przyjętą przez Zgromadzenie Ogólne AER dnia 8 listopada 2007 r. w Udine (Włochy),

–  uwzględniając komunikat Komisji dla Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów w sprawie wyników negocjacji dotyczących strategii i programów w ramach polityki spójności w okresie programowania 2007–2013 (COM(2008)0301),

–  uwzględniając własną rezolucję z dnia 24 marca 2009 r. w sprawie wykonania rozporządzenia w sprawie funduszy strukturalnych w latach 2007-2013 – wyniki negocjacji dotyczących krajowych strategii spójności i programów operacyjnych(1),

–  uwzględniając własną rezolucję z dnia 24 marca 2009 r. dotyczącą dobrych praktyk w dziedzinie polityki regionalnej i przeszkód w wykorzystaniu funduszy strukturalnych(2),

–  uwzględniając własną rezolucję z dnia 21 października 2008 r. w sprawie zarządzania i partnerstwa na szczeblu krajowym i regionalnym oraz podstawy dla projektów w dziedzinie polityki regionalnej(3),

–  uwzględniając rezolucję Parlamentu Europejskiego z dnia 24 marca 2009 r. dotyczącą zielonej księgi w sprawie spójności terytorialnej oraz stanowiska w debacie na temat przyszłej reformy polityki spójności(4),

–  uwzględniając rezolucję z dnia 16 czerwca 2010 r. w sprawie strategii UE 2020(5),

–  uwzględniając czwarte sprawozdanie w sprawie spójności gospodarczej i społecznej (COM(2007)0273),

–  uwzględniając dwudzieste sprawozdanie roczne Komisji na temat realizacji funduszy strukturalnych (2008) (COM(2009)0617),

–  uwzględniając komunikat Komisji dla Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów, zatytułowany: Wspieranie inwestycji publiczno-prywatnych krokiem w kierunku naprawy gospodarki i długoterminowej zmiany strukturalnej: zwiększanie znaczenia partnerstw publiczno-prywatnych (COM(2009)0615),

–  uwzględniając ust. 37 własnej rezolucji z dnia 14 lutego 2006 r. w sprawie reformy pomocy państwa na lata 2005-2009(6),

–  uwzględniając art. 48 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Rozwoju Regionalnego (A7-0309/2010),

A.  mając na uwadze, że wspieranie spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej oraz solidarności między państwami członkowskimi należą do celów Unii Europejskiej, zgodnie z art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej,

B.  mając na uwadze, że Unia może być konkurencyjna jedynie w takiej mierze, w jakiej jej polityki wewnętrzne wspierają zdolność do skutecznego działania w obliczu globalnych wyzwań poprzez wprowadzenie zrównoważonej gospodarki, wytwarzającej niewielkie ilości dwutlenku węgla i dbającej o różnorodność biologiczną, zaś okresy recesji pokazały, że regiony mniej rozwinięte posiadają mniejszą zdolność do odbudowy gospodarczej,

C.  mając na uwadze, że konkurencyjność i spójność nie są ze sobą sprzeczne ani niezgodne, lecz zawierają elementy uzupełniające się,

D.  mając na uwadze, że pomimo dużych osiągnięć w zakresie spójności w Unii, zauważa się tendencję do pogłębiania się różnic terytorialnych między regionami UE, na przykład w zakresie dostępu, szczególnie w regionach, w których występują utrudnienia strukturalne, a także wewnątrz regionów i obszarów UE, co może przerodzić się w zjawisko segregacji przestrzennej i pogłębić różnice między poziomami dobrobytu w poszczególnych regionach UE oraz zmniejszyć ogólną konkurencyjność UE,

E.  mając na uwadze, że w swoim sprawozdaniu rocznym za rok 2009 OECD zawarła zalecenie dotyczące długofalowego wzrostu gospodarczego, w którym skoncentrowano się na znaczeniu polityki fiskalnej, inwestycji w infrastrukturę, edukację i siłę roboczą oraz regulacji rynków produkcji, podkreślając w ten sposób ich rolę,

F.  mając na uwadze, że Światowe Forum Gospodarcze w swoim sprawozdaniu w sprawie globalnej konkurencyjności w latach 2009-2010 i innych sprawozdaniach wskazało na decydującą rolę infrastruktury jako drugiego z dwunastu filarów, na podstawie których ocenia się światową konkurencyjność, oraz stwierdziło, że infrastruktura wysokiej jakości stanowi klucz do zmniejszenia tzw. efektu odległości, przyciągania inwestycji zagranicznych i umożliwiania rozwoju gospodarczego,

G.  mając na uwadze, że w długoterminowej perspektywie konkurencyjność można osiągnąć jedynie w kontekście naprawdę zrównoważonego wzrostu gospodarczego w całej UE,

H.  mając na uwadze, że w sprawozdaniu grupy niezależnych ekspertów w sprawie innowacji i prac badawczo-rozwojowych powołanej po szczycie Hampton Court pod przewodnictwem Esko Aho określono kluczowe dziedziny – e-zdrowie, farmacja, transport i logistyka, środowisko, zasoby cyfrowe, energetyka i bezpieczeństwo – w których może działać innowacyjny rynek i w których istotną rolę odgrywa polityka publiczna,

I.  mając na uwadze, że by osiągnąć cele strategii UE 2020, konieczne jest określenie sytuacji wyjściowej w zakresie rozbieżności w poziomie rozwoju oraz ograniczenia, w związku z czym wyznaczane cele powinny odzwierciedlać rzeczywistą sytuację oraz potrzeby określone w wyniku konsultacji ze wszystkimi zainteresowanymi podmiotami na różnych szczeblach administracji,

J.  mając na uwadze, że Rada Europejska na szczycie w marcu 2010 r. podkreśliła znaczenie promowania spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej, również za pomocą rozbudowy infrastruktury, dla zapewnienia powodzenia strategii UE 2020, biorąc pod uwagę, że nowa strategia ma eliminować przeszkody w rozwoju gospodarczym,

K.  mając na uwadze, że polityka spójności okazała się skutecznym narzędziem elastycznego reagowania na społeczno-gospodarcze wyzwania wynikające z kryzysu finansowego,

L.  mając na uwadze, że oprócz zadowalającej infrastruktury podstawowymi warunkami konkurencyjności jest promowanie badań, innowacji i rozwoju technologicznego oraz dostępność odpowiednio wysokiej jakości szkolenia dla ludności w regionach,

M.  mając na uwadze, że regiony będą odgrywać kluczową rolę w ograniczaniu skutków kryzysu dla obywateli, w związku z czym powinny uwzględniać zasadę partnerstwa i wypracować właściwe instrumenty oceny ex-ante wpływu różnych rodzajów polityki na dany obszar w celu sprostania nowym wyzwaniom, takim jak dostosowanie do globalizacji, zmiany demograficznym i wynikające z nich wyludnianie się regionów, zmiana klimatu oraz problemy związane z sektorem energii, a także ochrona różnorodności biologicznej, jak również nowe wyzwania powstałe w wyniku światowego kryzysu,

N.  mając na uwadze, że − jak pokazały wyniki dyskusji dotyczących strategii i programów w dziedzinie polityki spójności w okresie programowania 2007-2013 − jakość programów i zaangażowanie podmiotów wzrosły na każdym szczeblu administracji, stanowiąc krok naprzód w kierunku realizacji celów lizbońskich w zakresie konkurencyjności gospodarczej i wzrostu zatrudnienia,

O.  mając na uwadze, że reforma polityki spójności powinna prowadzić do jej udoskonalenia przez wzmocnienie powiązań, lepszą koordynację i synergię polityki europejskiej, unikając jednak podporządkowania jednej polityki innej polityce, zgodnie z potrzebami i celami Unii w zakresie trwałego rozwoju,

P.  I. mając na uwadze, że zaangażowanie podmiotów lokalnych i regionalnych na rzecz polityki spójności jest odzwierciedlone w ich lokalnych i regionalnych strategiach mających poprawić rozwój gospodarczy oraz integrację społeczną,

Q.  mając na uwadze, że konkurencyjność gospodarcza regionów pozostających w tyle jest wspierana za pośrednictwem rozwijania ich potencjału, w tym infrastruktury wszelkiego rodzaju, co umożliwia dostęp do edukacji, badań naukowych i innowacji,

R.  mając na uwadze, że chociaż niektóre elementy architektury tych instrumentów, np. jednakowe ramy czasowe oraz dostosowanie do strategii lizbońskiej, umożliwiają synergię, to nadal występują takie różnice, jak odmienne podstawy prawne, podejście tematyczne w opozycji do terytorialnego oraz współzarządzanie w opozycji do zarządzania scentralizowanego,

Polityka spójności jako warunek sine qua non światowej konkurencyjności gospodarczej

1.  podkreśla osiągnięcia w polityce spójności UE oraz fakt, że jej wdrażanie jest niezbędne do zapewnienia powodzenia strategii EU 2020, jako instrumentu służącego wyeliminowaniu rozbieżności między regionami poprzez podniesienie ich konkurencyjności, ułatwienie podjęcia reform strukturalnych oraz poprawę zdolności tych regionów do dostosowania się do globalnych warunków gospodarczych;

2.  docenia, że na lata 2007–2013 wszystkie państwa członkowskie przeznaczyły znaczne kwoty z ich łącznych przydziałów finansowych na badania naukowe i rozwój, innowacje oraz rozwój gospodarki opartej na wiedzy, co skutkuje 246 krajowymi lub regionalnymi programami operacyjnymi, w których na badania i innowacje przeznaczono w przybliżeniu 86 miliardów euro, z czego już 50 miliardów euro na podstawowe cele w zakresie badań naukowych, rozwoju i innowacji; podkreśla, że badania naukowe i innowacje są głównymi narzędziami zwiększenia konkurencyjności UE w obliczu światowych wyzwań, w związku z czym należy utrzymać regularne inwestycje w tych dziedzinach i przeprowadzać okresowe oceny postępów na podstawie osiągniętych wyników; zachęca państwa członkowskie i Komisję do przeznaczenia w ramach następnego okresu programowania wystarczających środków z funduszy strukturalnych na badania i innowacje, w szczególności trwałe innowacje, oraz wzmocnienie zdolności badawczych; podkreśla, że konieczne jest propagowanie i stosowanie udanych wzorców w trójkącie wiedzy dla zapewnienia trwałego rozwoju regionalnych działań badawczych i strategicznych ram dla innowacji we współpracy z przedsiębiorstwami, ośrodkami badań naukowych, uniwersytetami i organami publicznymi; podkreśla potencjał innowacyjnych zespołów regionalnych ukierunkowanych na wiedzę w zakresie stymulowania konkurencyjności na szczeblu regionów i nawołuje do lepszej koordynacji funduszy strukturalnych i siódmego programu ramowego na rzecz badań naukowych i rozwoju technologicznego;

3.  podkreśla, że większe skupienie środków na politykę spójności może zapewnić znaczny wkład tej polityki we wspieranie konkurencyjności, innowacji i zatrudnienia w UE;

4.  podkreśla, że przez wdrażanie polityki spójności zarówno sektor publiczny na wszystkich szczeblach administracji, jak i sektor prywatny odgrywają kluczową rolę w przywróceniu zaufania i solidarności w dobie recesji i po niej, zapewniając równe szanse w dostępie do inwestycji publicznych, zwłaszcza w zakresie infrastruktur, nowych technologii i kapitału ludzkiego, oraz gwarantując trwały rozwój;

5.  podkreśla, że konkurencyjność gospodarcza regionów UE jest ściśle związana z istnieniem odpowiedniego poziomu zatrudnienia, wykształconej i wykwalifikowanej siły roboczej, zabezpieczenia społecznego i dostępu do usługi publicznych; zauważa w związku z tym, że wspieranie spójności społecznej osiągniętej dzięki polityce spójności zwiększa znaczenie tej polityki dla ogólnej konkurencyjności regionów w skali światowej;

6.  uważa, że zgodnie z duchem traktatów polityka spójności, której celem jest zmniejszenie różnic między regionami w poziomie rozwoju i która przygotowuje regiony do sprostania wyzwaniom w krótkiej i dłuższej perspektywie czasowej (globalizacja, zmiany demograficzne, zmiany klimatu i ochrona różnorodności biologicznej, uwzględniając atuty i słabe punkty każdego z nich, okazała się kluczowa w procesie integracji europejskiej;

7.  zaznacza, że dzięki zwiększeniu synergii stworzonej między polityką badań naukowych, rozwoju i innowacji a polityką spójności można skuteczniej odpowiedzieć na wyzwania strategii UE 2020 podkreśla, że polityka spójności musi odegrać ważną rolę przy realizacji strategii UE 2020, gdyż pobudza ona zmiany strukturalne w całej Europie oraz wspiera kluczowe priorytety w zakresie inwestycji na wszystkich poziomach: lokalnym, regionalnym i krajowym oraz inwestycje transgraniczne, zapewniając spójność społeczną, gospodarczą i terytorialną; podkreśla jednak, że chociaż priorytety polityki spójności powinny być dostosowane do celów strategii UE 2020, to musi ona pozostać polityką niezależną, zdolną uwzględnić regionalną specyfikę i wesprzeć słabsze i najbardziej potrzebujące regiony, by zdołały one pokonać trudności społeczno-gospodarcze, przeszkody naturalne i ograniczyć nierówności; jest zdania, że zapewnienie dalszego stosowania już funkcjonujących wytycznych dotyczących polityki spójności zagwarantuje regionalny wymiar działalności badawczej, rozwojowej i innowacyjnej oraz spowoduje powstawanie miejsc pracy w innowacyjnych sektorach;

Spójność terytorialna − odzwierciedlenie wpływu polityki UE na poziomie lokalnym

8.  popiera poglądy dotyczące konkurencyjności przedstawione w zielone księdze nt. spójności terytorialnej, która polega na istnieniu „związków z innymi regionami, tak aby zapewnić skoordynowane i zrównoważone wykorzystanie wspólnych atutów” i umożliwić uwolnienie potencjału, jakim jest różnorodność obszarów UE; podkreśla w związku z tym, że sprawne i skoordynowane funkcjonowanie usług transportowych, należyty dostęp do telekomunikacji oraz w miarę możliwości łączenie zasobów i dzielenie kosztów energii, służby zdrowia, badań naukowych, ochrony środowiska i infrastruktury stanowią podstawowe warunki dalszej poprawy konkurencyjności; wzywa Komisję do przedstawienia konkretnych propropozycji zdefiniowaniaharmonijnej realizacji celu spójności terytorialnej;

9.  wyraża pogląd, że przy nakreślaniu i realizacji polityki spójności państwa członkowskie muszą wspierać podejście ukierunkowane na konkretne obszary; przyznaje, że rola regionów w poszczególnych państwach członkowskich jest różna, w zależności od ich struktury politycznej i administracyjnej; domaga się, by zasada pomocniczości, we wzmocnionym i poszerzonym rozumieniu określonym w TFUE, była należycie stosowana oraz by w obecnym okresie programowania wprowadzić ulepszenia poprzez wspieranie decentralizacji wzmacniającej władze lokalne, w celu poprawy wykorzystania środków; uważa, że w związku z powyższym zarządzanie w regionach średnio jedynie 30,5% budżetu ogólnego przeznaczonego na politykę spójności, podczas gdy resztą administrują rządy centralne, przynosi efekty odwrotne do zamierzonych; dlatego uważa, że w przyszłości należy znacznie upowszechnić zasadę partnerstwa;

10.  uważa, że szczególnie obszary przygraniczne obrazują trudności, jakie napotyka Unia Europejska w związku z wyzwaniami takimi jak otwarcie granic, ukończenie tworzenia jednego rynku i globalizacja; podkreśla, że obszary te mogą cierpieć na brak konkurencyjności z powodu konkurencji podatkowej i socjalnej, złożoności administracyjnej oraz międzyregionalnych i międzypaństwowych przepływów migrantów; podkreśla znaczenie, jakie ma rozwój narzędzi współpracy transgranicznej oraz wielopoziomowego sprawowania rządów i zachęca Komisję do wspierania wymiany informacji i dobrych wzorców;

11.  podkreśla, że spójność terytorialna ma charakter horyzontalny i wielosektorowy, w związku z czym do jej wypracowania musi przyczyniać się polityka Unii; przypomina, że pojęcie to nie ogranicza się do skutków polityki regionalnej, ale też koncentruje się na koordynacji z innymi obszarami polityki Unii ukierunkowanymi na zrównoważony rozwój i zapewniającymi widoczne wyniki na poziomie regionalnym, w celu rozwoju i pełnego wykorzystania szczególnych form potencjału regionalnego oraz zwiększenia ich skutków w terenie, co prowadzi do wzrostu konkurencyjności i atrakcyjności regionalnej oraz do osiągnięcia spójności terytorialnej; jest zdania, że „koncentracja, współpraca i więzi” to kluczowe współrzędne spójności terytorialnej umożliwiające wypracowanie bardziej wyważonego rozwoju terytorialnego w UE;

12.  podkreśla, że wielopoziomowe sprawowanie rządów obejmuje zdecentralizowaną odpowiedzialność za programy, co umożliwia lepsze wykorzystywanie potencjału współpracy terytorialnej; w związku z czym, aby Unia Europejska mogła dążyć do wspólnych celów za pomocą spójnych i ukierunkowanych na wyniki środków, jednocześnie ustalając szczególne priorytety regionalne i lokalne, należy wdrożyć zasady wielopoziomowego sprawowania rządów;

13.  wyraża zadowolenie z wyników inicjatyw URBAN i LEADER, podkreśla, że należy wykorzystać zgromadzone doświadczenia i podobne przykłady najlepszych rozwiązań w celu stworzenia zintegrowanych ram zrównoważonego rozwoju obszarów miejskich i wiejskich; nawołuje Komisję do rozpatrzenia i zaproponowania metod pracy, które sprzyjają partnerstwu między obszarami miejskimi i wiejskimi, przeciwdziałają wyludnieniu obszarów wiejskich i pobudzają zrównoważony rozwój miast, jako że blisko 80% populacji UE zamieszkuje obszary miejskie; zaznacza, że zarówno obszary miejskie, jak i wiejskie odgrywają dynamiczną rolę w regionalnym rozwoju gospodarczym, oraz podkreśla, że w ramach następnego programowania należy przewidzieć inwestycje zarówno w projekty dotyczące miast, jak i regionów podmiejskich, a także inwestycje na rzecz lepszej koordynacji z programami rozwoju obszarów wiejskich;

Zwiększenie oddziaływania polityki spójności dla zapewnienia wzrostu konkurencyjności gospodarczej

14.  uważa, że partnerstwo jest podstawową zasadą przy kształtowaniu polityki spójności, zaś podejście oddolne poprawia zdolność administracyjną i jakość procesu programowania; uważa, że władze administracyjne każdego szczebla powinny uczestniczyć w podnoszeniu konkurencyjności gospodarczej UE w spójny i skuteczny sposób, wzajemnie się uzupełniając; nawołuje Komisję do podania jaśniejszej definicji zasady partnerstwa, aby zapewnić ustanawianie rzeczywistych partnerstw z władzami regionalnymi i lokalnymi oraz ułatwić wymianę najlepszych praktyk między regionami;

15.  przypomina, że wspólne finansowanie jest podstawową zasadą prawidłowego kierowania polityką spójności; domaga się, aby chronić tę zasadę, pomimo ograniczenia wydatków publicznych ze względu na kryzys gospodarczy;

16.  podkreśla, że potrzebne jest promowanie przedsiębiorczości i wspieranie małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP), uznając tym samym, że odgrywają one kluczową rolę w poprawie konkurencyjności gospodarczej i tworzeniu nowych miejsc pracy; podkreśla potrzebę przeglądu i konsolidacji roli instrumentów UE wspierających europejską konkurencyjność z myślą o racjonalizacji procedur administracyjnych, ułatwieniu dostępu do finansowania, szczególnie dla MŚP, oraz wprowadzeniu innowacyjnych mechanizmów zachęcających opartych na realizacji celów związanych z inteligentnym, zrównoważonym i sprzyjającym włączeniu społecznemu wzrostem gospodarczym, a także z promowaniem ściślejszej współpracy z Europejskim Bankiem Inwestycyjnym i innymi instytucjami finansowymi; docenia w tym kontekście wartość dodaną oferowaną przez instrumenty inżynierii finansowej i zachęca do ich stosowania na jak najszerszą skalę, tak aby wykorzystać środki dostępne w ramach funduszy strukturalnych i dotacji globalnych, z myślą o osiągnięciu pozytywnych synergii i o maksymalizacji wyników; nawołuje również do ułatwienia dostępu do kapitału wysokiego ryzyka i mikrofinansowania;

17.  podkreśla ponadto, że skuteczne wdrażanie polityki spójności w dużym stopniu zależy od tego, w jaki sposób jest ona pomyślana, dlatego istotne znaczenie ma zaangażowanie władz lokalnych i regionalnych na wczesnym etapie kształtowania i wdrażania przyszłej polityki spójności; zaznacza również, że potrzebny jest rozwój horyzontalnych i wertykalnych partnerstw między władzami publicznymi na wszystkich szczeblach z myślą o osiągnięciu jak najskuteczniejszego zarządzania na poszczególnych szczeblach; przypomina, że wielopoziomowe sprawowanie rządów stanowi jedną z kluczowych zasad polityki spójności oraz że jest ono niezwykle ważne dla zapewnienia jakości procesu podejmowania decyzji; podkreśla także w tym kontekście znaczenie partnerstwa władz regionalnych z Komitetem Regionów;

18.  z zadowoleniem przyjmuje zmianę rozporządzenia Rady (WE) nr1083/2006, które upraszcza procedury korzystania z funduszy strukturalnych i funduszu spójności i zachęca Komisję do dalszego upraszczania procedur, aby zapewnić ich elastyczność i zmniejszyć obciążenia administracyjne dla beneficjentów wsparcia pochodzącego z funduszy, tak by władze mogły sprostać wyzwaniom w odpowiednim czasie i przy wykorzystaniu odpowiednich środków; uważa, że partnerstwo publiczno-prywatne może dostarczyć prawdziwego wsparcia jako uzupełnienie wysiłków podejmowanych na poziomie lokalnym i regionalnym, i nawołuje Komisję Europejską do przedstawienia konkretnych propozycji konsolidacji partnerstwa publiczno-prywatnego w ramach polityki spójności;

19.  podkreśla znaczenie stałego wspierania głównie projektów na rzecz regionów mniej rozwiniętych w celu zniesienia różnic, tak by wyniki oczekiwane w tym okresie programowania zostały utrzymane i odpowiadały wstępnym założeniom; uważa, że zwiększenie dostępności i liczby udogodnień infrastrukturalnych przyczyni się do zwiększenia konkurencyjności zapóźnionych regionów na rynku wewnętrznym oraz konkurencyjności UE jako całości na rynku zewnętrznym; wyraża pogląd, że wycofanie takiego wsparcia spowodowałoby zmniejszenie skutków pierwotnych pozytywnych wyników;

20.  podkreśla, że chociaż polityka spójności skupia się na regionach mniej rozwiniętych, dotyczy ona wszystkich regionów europejskich, bez względu na ich poziom rozwoju; podkreśla zatem potrzebę wspierania celu konkurencyjności regionalnej i zatrudnienia; przypomina, że silna i dobrze finansowana polityka spójności, posiadająca budżet odpowiadający przynajmniej obecnemu budżetowi zarówno pod względem wartości absolutnych, jak i realnej wartości, jest warunkiem wstępnym realizacji celów strategii EU 2020 zmierzającej do przekształcenia UE w inteligentną i zrównoważoną gospodarkę sprzyjającą włączeniu społecznemu i konkurencyjną na arenie światowej oraz do zapewnienia harmonijnego rozwoju wszystkich regionów i osiągnięcia celu spójności społecznej, gospodarczej i terytorialnej;

21.  jest zdania, że PKB musi pozostać głównym kryterium służącym ustalaniu kwalifikowalności regionów do uzyskania pomocy w ramach polityki spójności, zaś inne wymierne wskaźniki mogłyby zostać uwzględnione, jeżeli okażą się istotne, przy czym władze krajowe powinny dysponować swobodą stosowania, na odpowiednim szczeblu decyzyjnym, innych wskaźników uwzględniających szczególne cechy regionów i miast;

22.  podkreśla znaczenie uwzględnienia przy przyznawaniu środków szczególnych cech np. peryferyjnych regionów przybrzeżnych, górskich, regionów, w których występuje zjawisko wyludnienia, czy oddalonych regionów i miast granicznych; zachęca regiony do występowania z inicjatywami dotyczącymi wykorzystywania ich specyfiki regionalnej; nawołuje Komisję do dostosowania poszczególnych instrumentów finansowych umożliwiających uzyskanie wartości dodanej w perspektywie krótko- i średnioterminowej i do uwzględnienia przy tym skutków kryzysu gospodarczego i finansowego;

23.  zachęca Komisję do zbadania nowych możliwości w dziedzinie inżynierii finansowej w celu poprawy skuteczności i wpływu polityki spójności oraz aby osiągnąć jak najlepsze wyniki w ramach wybranych projektów;

24.  podkreśla korzystny wpływ równości kobiet i mężczyzn na wzrost gospodarczy i spójność społeczną, a także na konkurencyjność UE;

Polityka spójności jako kluczowa polityka w okresie po roku 2013

25.  podkreśla, że rozwój regionalny i spójność terytorialna w Europie, ze względu na swoją wartość dodaną, odgrywają decydującą rolę w poprawie konkurencyjności gospodarczej UE i w dążeniu do osiągnięcia celów strategii UE 2020, uznając podejście ukierunkowane na konkretny obszar za główny sposób osiągnięcia równowagi gospodarczej;

26.  podkreśla potrzebę zintegrowanego podejścia do korzystania z funduszy strukturalnych, ponieważ są one ważnym instrumentem pomagającym regionom osiągnąć zrównoważony wzrost, zwiększyć zatrudnienie i dobrobyt;

27.  podkreśla, że należy nadal utrzymywać systemy przejściowe, aby umocnić i zwiększyć osiągnięty poziom rozwoju, który mógłby ucierpieć, gdyby drastycznie zmniejszono środki finansowe z powodu osiągnięcia określonego celu; w ten sposób zapewnia się takie same podejście do regionów znajdujących się w podobnej sytuacji, co pozwoli również skutecznie zorganizować programy; skreślony;

28.  przypomina Komisji i państwom członkowskim, że oczekiwania obywateli europejskich wiążą się z ich potrzebami, a w szczególności z potrzebą dostępu do odpowiedniej infrastruktury i usług publicznych wysokiej jakości, które muszą być świadczone sprawiedliwie i dostępne cenowo dla wszystkich obywateli europejskich, bez względu na ich miejsce zamieszkania i pracy; podkreśla, że należy przestrzegać zasady równych szans oraz że wszystkie infrastruktury i projekty finansowane z funduszy strukturalnych powinny być dostępne dla osób niepełnosprawnych;

29.  zauważa, że do konsolidacji wiedzy i innowacji jako bodźca do przyszłego wzrostu gospodarczego i europejskiej konkurencyjności konieczna jest poprawa jakości edukacji, opieranie się na wynikach badań, promowanie innowacji i transferu wiedzy w całej Unii, jak najszersze wykorzystanie technologii informacyjno-komunikacyjnych, zadbanie, aby innowacyjne pomysły owocowały postawaniem nowych produktów i usług, które przyczynią się do wzrostu gospodarczego i tworzenia miejsc pracy o wysokiej jakości i pomogą stawić czoła wyzwaniom wynikającym z przemian społecznych w Europie i na świecie, promowanie przedsiębiorczości, nadanie pierwszorzędnego znaczenia potrzebom użytkowników i możliwościom rynkowym oraz zapewnienie dostępności i odpowiedniego poziomu finansowania, w którym fundusze strukturalne będą odgrywać kluczową rolę;

30.  podkreśla, że spójność gospodarcza, społeczna i terytorialna daje możliwość wykorzystania w pełni potencjału badań naukowych, rozwoju i innowacji oraz zapewnienia obywatelom europejskim lepszych warunków życia i większego zaufania do UE; selektywne i połączone inwestycje w badania naukowe, rozwój i innowacje muszą uwzględniać możliwości oraz potencjał regionów i miast, a także wspierać rozwój kluczowych dziedzin, takich jak e-zdrowie, farmacja, transport i logistyka, środowisko, zasoby cyfrowe, energetyka i bezpieczeństwo, przez programy rozwoju instytucjonalnego i budowania potencjału;

31.  jest zdania, że niektóre środki finansowe przyznane na działalność badawczą, rozwojową i innowacyjną w ramach polityki spójności powinny zostać wykorzystane do osiągnięcia i utrzymania pozycji światowego lidera w sektorach, w których Europa ma już przewagę konkurencyjną, i w sektorach, w których otwierają się przed nią szanse na osiągnięcie pozycji światowego lidera;

32.  jest zdania, że w celu skonsolidowania rynku wewnętrznego potrzebne są szczególne środki służące pobudzaniu konkurencji na poziomie europejskim, jednak bez zakłócania równowagi między państwami członkowskimi; uważa, że w ten sposób można osiągnąć zadowalający poziom stabilności i dobrobytu gospodarczego w skali europejskiej;

33.  zaleca, aby państwa członkowskie i Komisja poświęciły większą uwagę wspieraniu dużych projektów, które obejmują co najmniej dwa programy operacyjne o istotnym wpływie na poziomie europejskim, co zapewni wartość dodaną, spowoduje powstawanie miejsc pracy o wysokiej jakości i zagwarantuje zrównoważony rozwój regionów;

34.  jest zdania, że w ramach polityki spójności należy nadal promować środki, które spowodują powstawanie jak największej liczby miejsc pracy, co umożliwi wykorzystanie lokalnych zasobów ludzkich i zapewni ich stały rozwój, z myślą o zagwarantowaniu wysokiej produktywności;

35.  utrzymuje, że osiągnięcie gospodarczej, społecznej i terytorialnej spójności jest warunkiem koniecznym, ale niewystarczającym do zagwarantowania konkurencyjności gospodarczej na poziomie światowym, co wymaga znacznych inwestycji w kluczowych dziedzinach, takich jak energetyka, środowisko, infrastruktura, edukacja, badania naukowe i rozwój, przemysł i usługi twórcze, logistyka i transport;

o
o   o

36.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji.

(1) Dz.U. C 117 E z 6.5.2010, s. 79. (2) .Dz.U. C 117 E z 6.5.2010, s. 38. (3) Dz.U. C 15 E z 21.1.2010, s. 10.. (4) Dz.U. C 117 E z 6.5.2010, s. 65.. (5) Teksty przyjęte, P7_TA(2010)0223. (6) Dz.U. C 290 E z 29.11.2006, s. 97.