Indeks 
Teksty przyjęte
Wtorek, 5 kwietnia 2011 r. - Strasburg
Uruchomienie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji - Polska, Podkarpackie - produkcja urządzeń
 Ruchy migracyjne wynikające z braku stabilności: zakres i rola polityki zagranicznej UE
 Rola kobiet w rolnictwie i na obszarach wiejskich
 Efektywność i skuteczność finansowania UE w dziedzinie likwidacji elektrowni jądrowych w nowych państwach członkowskich
 Uruchomienie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji: Republika Czeska-Unilever
 Kontrola eksportu produktów i technologii podwójnego zastosowania ***I
 Oficjalnie wspierane kredyty eksportowe ***I
 Ramy polityki UE w dziedzinie walki z przemocą wobec kobiet

Uruchomienie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji - Polska, Podkarpackie - produkcja urządzeń
PDF 292kWORD 44k
Rezolucja
Załącznik
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2010/013 PL/Podkarpackie machinery z Polski) (COM(2011)0062 – C7-0056/2011 – 2011/2045(BUD))
P7_TA(2011)0120A7-0059/2011

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedłożony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2011)0062 – C7–0056/2011),

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami(1) (PMI z dnia 17 maja 2006 r.), w szczególności jego pkt 28,

–  uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1927/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji(2) (rozporządzenie w sprawie EFG),

–  uwzględniając pismo Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej (A7-0059/2011),

A.  mając na uwadze, że Unia Europejska opracowała odpowiednie instrumenty legislacyjne i budżetowe w celu udzielenia dodatkowego wsparcia pracownikom dotkniętym konsekwencjami poważnych zmian strukturalnych w handlu światowym oraz z myślą o ułatwieniu im powrotu na rynek pracy,

B.  mając na uwadze, że zakres zastosowania EFG został tymczasowo rozszerzony o wnioski przedłożone po dniu 1 maja 2009 r. i obejmuje również pomoc dla pracowników, których zwolnienie było bezpośrednim skutkiem światowego kryzysu finansowego i gospodarczego,

C.  mając na uwadze, że pomoc finansowa Unii dla zwalnianych pracowników powinna być dynamiczna i powinno się jej udzielać jak najszybciej i jak najskuteczniej zgodnie ze wspólną deklaracją Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, przyjętą na posiedzeniu pojednawczym w dniu 17 lipca 2008 r., a także przy uwzględnieniu porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie przyjęcia decyzji o uruchomieniu Funduszu,

D.  mając na uwadze, że Polska wystąpiła o pomoc w związku z 594 zwolnieniami (z czego 200 przewidzianych do objęcia pomocą) w trzech przedsiębiorstwach prowadzących działalność w dziale 28 według klasyfikacji NACE Rev. 2 (produkcja maszyn i urządzeń) w Podkarpackiem (Polska) według klasyfikacji NUTS II,

E.  mając na uwadze, że złożony wniosek spełnia kryteria kwalifikowalności przewidziane w rozporządzeniu w sprawie EFG,

1.  zwraca się do zainteresowanych instytucji o podjęcie niezbędnych kroków celem szybszego uruchamiania EFG; docenia w związku z tym wprowadzoną przez Komisję w następstwie wniosku Parlamentu o przyspieszenie uwalniania dotacji ulepszoną procedurę, mającą na celu przedstawianie władzy budżetowej oceny Komisji dotyczącej kwalifikowalności wniosku EFG równocześnie z wnioskiem o uruchomienie EFG; ma nadzieję, że dalsze ulepszenia procedury zostaną zrealizowane w ramach nadchodzącego przeglądu EFG;

2.  przypomina, że instytucje zobowiązane są do zagwarantowania sprawnej i szybkiej procedury przyjęcia decyzji w sprawie uruchomienia EFG, zapewniając jednorazowe, ograniczone w czasie indywidualne wsparcie mające na celu pomoc pracownikom zwolnionym w wyniku globalizacji oraz kryzysu finansowego i gospodarczego; wskazuje rolę, jaką może odegrać EFG w powrocie zwolnionych pracowników na rynek pracy; jednak apeluje o dokonanie oceny długotrwałego powrotu tych pracowników na rynek pracy jako bezpośredniego rezultatu środków finansowanych z EFG;

3.  podkreśla, że zgodnie z art. 6 rozporządzenia ustanawiającego EFG, należy zadbać o to, aby EFG wspierał powrót na rynek pracy zwolnionych indywidualnych pracowników; ponownie podkreśla, że wsparcie EFG nie zastępuje działań, za podjęcie których – na mocy prawa krajowego lub układów zbiorowych – odpowiedzialne są przedsiębiorstwa, ani środków restrukturyzacji przedsiębiorstw lub sektorów;

4.  odnotowuje, że informacje na temat skoordynowanego pakietu zindywidualizowanych usług, które mają być finansowane z EFG, obejmują dane na temat jego komplementarności z działaniami finansowanymi z funduszy strukturalnych; ponownie wzywa Komisję do przedstawiania analizy porównawczej tych danych również w sprawozdaniach rocznych;

5.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w następstwie ponawianych wniosków PE po raz pierwszy w budżecie na rok 2011 uwidocznione są środki w wysokości 47 608 950 EUR w linii budżetowej EFG 04 05 01; przypomina, że EFG został stworzony jako osobny specjalny instrument z własnymi celami i terminami i że w związku z tym ma prawo do własnych środków, co pozwoli uniknąć przesuwania z innych linii budżetowych, jak to miało miejsce w przeszłości i mogło być szkodliwe dla realizacji różnorodnych celów politycznych;

6.  zatwierdza decyzję załączoną do niniejszej rezolucji;

7.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do podpisania wraz z przewodniczącym Rady niniejszej decyzji i zapewnienia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

8.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wraz z załącznikiem Radzie i Komisji.

ZAŁĄCZNIK

DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2010/013 PL/Podkarpackie - produkcja urządzeń)

(Tekst tego załącznika nie został powtórzony w tym miejscu, ponieważ odpowiada on końcowej wersji decyzji 2011/249/UE.)

(1) Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.
(2) Dz.U. L 406 z 30.12.2006, s. 1.


Ruchy migracyjne wynikające z braku stabilności: zakres i rola polityki zagranicznej UE
PDF 281kWORD 143k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie ruchów migracyjnych wynikających z braku stabilności: zakres i rola polityki zagranicznej UE (2010/2269(INI))
P7_TA(2011)0121A7-0075/2011

Parlament Europejski,

–  uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1638/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 2006 r. określające przepisy ogólne w sprawie utworzenia Europejskiego Instrumentu Sąsiedztwa i Partnerstwa(1),

–  uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1717/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 listopada 2006 r. ustanawiające Instrument na rzecz Stabilności(2),

–  uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1889/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie ustanowienia instrumentu finansowego na rzecz wspierania demokracji i praw człowieka na świecie(3),

–  uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1905/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. ustanawiające instrument finansowania współpracy na rzecz rozwoju(4),

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) 1257/96 z dnia 20 czerwca 1996 r. dotyczące pomocy humanitarnej(5),

–  uwzględniając Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi, z drugiej strony, podpisaną w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r.(6),

–  uwzględniając decyzję Rady 2010/427/UE z dnia 26 lipca 2010 r. określającą organizację i zasady funkcjonowania Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ)(7),

–  uwzględniając Międzynarodową konwencję ONZ w sprawie ochrony praw wszystkich pracowników migrujących i członków ich rodzin, przyjętą w dniu 18 grudnia 1990 r.,

–  uwzględniając Konwencję genewską z dnia 28 lipca 1951 r. oraz protokół z dnia 31 stycznia 1967 r. w sprawie statusu uchodźców,

–  uwzględniając globalne podejście do kwestii migracji przyjęte przez Radę w dniu 13 grudnia 2005 r., które określa zewnętrzny wymiar polityki migracyjnej i jej trzy główne priorytety, mianowicie promowanie legalnej migracji, walka z nielegalną migracją i zwiększenie powiązań między migracją a rozwojem,

–  uwzględniając Europejski pakt o imigracji i azylu, przyjęty przez Radę w październiku 2008 r., pierwsze sprawozdanie roczne Komisji na temat migracji i azylu za 2009 r. (COM(2010)0214) oraz konkluzje Rady z dnia 3 czerwca 2010 r. w sprawie kontynuacji Europejskiego paktu o imigracji i azylu,

–  uwzględniając wspólną deklarację Afryki i UE w sprawie migracji i rozwoju, podpisaną w Sirte w dniu 23 listopada 2006 r., w której podkreślono konieczność zobowiązania się państw Afryki i państw członkowskich UE do współpracy między krajami pochodzenia, tranzytu i przeznaczenia z myślą o lepszym zarządzaniu migracją przy uwzględnieniu jej powiązania z rozwojem,

–  uwzględniając konkluzje z posiedzenia Rady Europejskiej dotyczącego nielegalnej imigracji, które odbyło się w dniach 18 i 19 czerwca 2009 r.,

–  uwzględniając program sztokholmski na lata 2010-2014, Europejski pakt o imigracji i azylu oraz plan działań Komisji służący realizacji programu sztokholmskiego (COM(2010)0171),

–  uwzględniając sprawozdanie Wysokiego Przedstawiciela i Komisji z dnia 14 marca 2008 r. w sprawie zmiany klimatu i bezpieczeństwa międzynarodowego, odnośne zalecenia z dnia 18 grudnia 2008 r. oraz konkluzje Rady z dnia 8 grudnia 2009 r.,

–  uwzględniając wspólną deklarację z konferencji ministerialnej „Zawieranie porozumień partnerskich na rzecz migracji”, która odbyła się w Pradze w dniach 27 i 28 kwietnia 2009 r.,

–  uwzględniając Konwencję Organizacji Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej (z grudnia 2000 r.) oraz dołączone do niej protokoły,

–  uwzględniając porozumienie dotyczące programu współpracy w sprawie migracji między UE a Libią, podpisane w dniu 4 października 2010 r. w Trypolisie przez komisarz C. Malmström i komisarza Š. Füle, a w imieniu Libii przez Moussę Koussę, sekretarza Generalnego Komitetu Ludowego ds. zagranicznych i współpracy międzynarodowej oraz Yunisa El-Obeidiego, sekretarza Generalnego Komitetu Ludowego ds. bezpieczeństwa publicznego,

–  uwzględniając zalecenie dla Rady z dnia 20 stycznia 2011 r. w sprawie negocjacji umowy ramowej UE-Libia(8),

–  uwzględniając deklarację z Trypolisu wydaną na 3. szczycie UE-Afryka, który odbył się w Trypolisie w Libii w dniach 29-30 listopada 2010 r.,

–  uwzględniając przemówienie wiceprzewodniczącej Komisji/ wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa Catherine Ashton w Radzie Bezpieczeństwa ONZ w dniu 4 maja 2010 r., w którym podkreśliła konieczność kompleksowego podejścia do zarządzania kryzysem i budowania pokoju, oraz uwypukliła oczywiste powiązania między bezpieczeństwem, rozwojem i prawami człowieka,

–  uwzględniając dyrektywę Rady 2009/50/WE z dnia 25 maja 2009 r. w sprawie warunków wjazdu i pobytu obywateli państw trzecich w celu podjęcia pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji (dyrektywa w sprawie niebieskiej karty)(9),

–  uwzględniając wspólną deklarację przyjętą podczas odbywającego się w Pradze w dniu 7 maja 2009 r. szczytu Partnerstwa Wschodniego, który zainaugurował Partnerstwo Wschodnie,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 21 września 2010 r. w sprawie ograniczania ubóstwa i tworzenia miejsc pracy w krajach rozwijających się: dalsze działania(10), w szczególności jej ust. 71, 72 i 73,

–  uwzględniając rezolucję z dnia 16 grudnia 2010 r. w sprawie erytrejskich uchodźców przetrzymywanych w charakterze zakładników na półwyspie Synaj(11),

–  uwzględniając konkluzje prezydencji z konferencji zatytułowanej „W kierunku wielodyscyplinarnego podejścia do zapobiegania handlowi ludźmi, ścigania handlarzy oraz ochrony ofiar”, która odbyła się w dniu 27 stycznia 2011 r.,

–  uwzględniając art. 80 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), który stanowi, że „polityki dotyczące kontroli granicznych, azylu i imigracji podlegają zasadzie solidarności i sprawiedliwego podziału odpowiedzialności między państwami członkowskimi, w tym również na płaszczyźnie finansowej, oraz że akty Unii przyjęte na podstawie niniejszego rozdziału zawierają, w każdym niezbędnym przypadku, odpowiednie środki w celu zastosowania tej zasady”,

–  uwzględniając art. 48 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Zagranicznych oraz opinie Komisji Rozwoju i Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A7–0075/2011),

A.  mając na uwadze, że brak stabilności politycznej, społecznej i gospodarczej, brak bezpieczeństwa, represje polityczne oraz autorytarne reżimy są główną siłą napędową dla migracji, pozbawiając dotknięte nimi społeczności realnych perspektyw lokalnych i dochodów, a co za tym idzie prawa do dokonania wyboru czy migrować, czy nie, co powoduje stałe zagrożenie ich życia i pozostawia im jedyną opcję w postaci migracji; mając na uwadze, że zmiana klimatu i zniszczenie środowiska naturalnego stanowią coraz częstszą przyczynę migracji,

B.  mając na uwadze, że migracja wynikająca z braku stabilności jest w szczególności następstwem wojny i konfliktów zbrojnych, lub zagrożenia nimi, naruszeń praw człowieka (włącznie z prześladowaniami lub ograniczaniem praw przeciwników politycznych, mniejszości, w tym mniejszości religijnych, etnicznych i seksualnych oraz grup w niekorzystnej sytuacji), klęsk żywiołowych i katastrof powodowanych działalnością człowieka, a także brakiem realnych perspektyw ekonomicznych i stabilnej struktury dla demokracji i dobrego rządzenia oraz respektowania i wspierania praw obywatelskich, politycznych, kulturalnych, gospodarczych i społecznych,

C.  mając na uwadze, że migracja jako zjawisko światowe i występujące nie od dziś nie tylko przyczyniła się do wymiany poglądów, lecz również zrodziła wyzwanie integracji imigrantów ze społeczeństwem przyjmującym, a zatem przyczyniła się zarówno do kulturowego i ekonomicznego wzbogacenia się Unii Europejskiej, jak i pojawienia się problematyki związanej z włączeniem społecznym i przystosowaniem oraz, że UE potrzebuje znaczącej, lecz podlegającej kontroli imigracji w celu wspierania starzejącego się społeczeństwa i stawienia czoła innym wyzwaniom społecznym i gospodarczym,

D.  mając na uwadze, że dawne strumienie migracji zmieniały kierunek zależnie od tego, gdzie stosowany był większy nacisk, ale nigdy nie ustały, a także mając na uwadze, że nie można zatrzymać migracji a jej skala i złożoność będzie się prawdopodobnie zmieniać w kolejnych dziesięcioleciach oraz że trzeba jej stawić czoła, aby zapobiegać ludzkiemu cierpieniu,

E.  mając na uwadze, że migracja legalna jest procesem stanowiącym optymalne rozwiązanie dla osób pragnących opuścić swój kraj pochodzenia oraz dla kraju przyjmującego,

F.  mając na uwadze, że ruchy migracyjne wynikające z braku stabilności i przyjmujące postać nielegalnej imigracji wywierają większą presję na państwa członkowskie położone na zewnętrznych granicach UE,

G.  mając na uwadze, że Konwencja ONZ o ochronie praw wszystkich pracowników-migrantów i członków ich rodzin nie została dotychczas ratyfikowana przez żadne państwo członkowskie; mając na uwadze, że stanowi ona najszersze międzynarodowe ramy prawne służące ochronie praw pracowników-migrantów i członków ich rodzin oraz że nakierowuje ona państwa członkowskie na działania, których podjęcie zapewniałoby ochronę praw migrantów przy opracowywaniu i realizowaniu polityki w zakresie migracji siły roboczej,

H.  mając na uwadze fakt, że brak stabilności ma szczególnie silny wpływ na młodsze pokolenia, kobiety i mniejszości lub grupy w niekorzystnej sytuacji, które są pozostawione bez perspektyw na zatrudnienie i mogą łatwiej stać się ofiarami przemocy, radykalizacji i rekrutacji przez grupy terrorystyczne,

I.  mając na uwadze, że zmiana klimatu łączy się z niedoborem wody i żywności, wylesianiem i degradacją gleby i coraz częściej wskazywana jest jako główne zagrożenie dla międzynarodowego bezpieczeństwa i stabilności,

J.  mając na uwadze, że ludzie zmuszeni do opuszczenia domostw w wyniku poważnych klęsk wywołanych zmianą klimatu potrzebują pomocy i ochrony; mając jednak na uwadze, że obowiązujące prawo dotyczące uchodźców nie uznaje prawa „uchodźców klimatycznych” do międzynarodowej ochrony,

K.  mając na uwadze, że w niektórych regionach najbardziej dotkniętych zmianami klimatycznymi i wynikającą z nich utratą różnorodności biologicznej, takich jak Sahel, migracja stała się jedyną formą dostosowania się do zmieniającego się klimatu,

L.  mając na uwadze, że niektórzy migranci mogą być również osobami ubiegającymi się o azyl i mogą potencjalnie otrzymać status oficjalnie uznanych uchodźców,

M.  mając na uwadze, że wykorzystywanie nielegalnej migracji nie tylko naraża na poważne ryzyko życie migrantów, ale często wiąże się również z najgorszymi naruszeniami praw człowieka, włącznie z pracą niewolniczą, wykorzystywaniem seksualnym, znęcaniem się nad dziećmi i przemocą związaną z płcią a także mając na uwadze, że działania UE zmierzające do zapobiegania takim naruszeniom i do chronienia migrantów (w tym nielegalnych migrantów) w trudnych sytuacjach należy nasilić w celu zwiększenia ich skuteczności,

N.  mając na uwadze, że przemyt migrantów dotyka niemal wszystkich krajów na świecie; mając na uwadze, że wykorzystywanie nielegalnej migracji, stanowiące niestety lukratywną działalność handlową zorganizowanych grup przestępczych, może wiązać się również z przemytem broni i handlem ludźmi oraz narkotykami; mając na uwadze, że wykorzystywanie nielegalnej migracji może być jednym ze źródeł finansowania ugrupowań radykalnych i terrorystycznych oraz że naraża ludzi na stanie się ofiarami organizacji przestępczych i sieci ekstremistów,

O.  mając na uwadze, że polityki UE powinny zwracać szczególną uwagę na migrantów znajdujących się w najtrudniejszym położeniu, w szczególności osoby małoletnie pozbawione opieki,

P.  mając na uwadze, że nielegalna migracja ma wpływ na zarządzanie migracją i zdolność do integracji migrantów zarówno w krajach przyjmujących, jak i tranzytowych; mając na uwadze, że w niektórych przypadkach, w odniesieniu do krajów tranzytowych, może to zaszkodzić perspektywom stabilności i rozwoju lokalnych rynków pracy i spowodować większą niestabilność,

Q.  mając na uwadze, że spodziewany wzrost demograficzny zarówno w krajach pochodzenia, jak i tranzytowych – zwłaszcza w krajach Maghrebu i Maszreku oraz w całej Afryce Północnej – może negatywnie wpłynąć na perspektywy wzrostu gospodarczego i tworzenia miejsc pracy, co tylko pogorszyłoby sytuację społeczno-gospodarczą w tych krajach jeśli nie zostaną podjęte niezbędne decyzje polityczne i gospodarcze; mając na uwadze, że wobec braku zasad demokracji czynniki te doprowadzą do napięć wewnętrznych i braku stabilności, jak pokazały niedawne demonstracje w Tunezji, Algierii, Egipcie i szeregu innych krajów świata arabskiego, co w konsekwencji doprowadzi do wzrostu przepływów migracyjnych i dodatkowo obciąży zdolność krajów przyjmujących do integracji migrantów,

R.  mając na uwadze, że w świetle obecnych trendów demograficznych UE musi pilnie zastanowić się nad tym, w jakim stopniu chce w nadchodzących latach otworzyć swoje granice na przepływy migracyjne z krajów pochodzenia i tranzytu w celu zrównoważenia ich wewnętrznego wzrostu demograficznego i wynikających z tego napięć społecznych, pomagając im w ten sposób utrzymać wewnętrzną stabilność, a także ile musi zainwestować w odnowioną agendę ekonomiczną dla tych krajów, w tym agendę skupiającą się na inwestycjach i tworzeniu miejsc pracy,

S.  mając na uwadze, że należy przyjąć środki na rzecz uniknięcia nowej fali rasizmu i ksenofobii w krajach przyjmujących i tranzytowych,

T.  mając na uwadze, że migracja do UE jest jedynie częścią o wiele szerszego zjawiska migracyjnego obejmującego szlak południe-północ i południe-południe; mając na uwadze, że bliskość geograficzna UE z krajami objętymi europejską polityką sąsiedztwa (EPS), a jednocześnie wyraźna różnica w standardach jeżeli chodzi o prawa dotyczące migracji w niektórych krajach objętych EPS i krajach UE może stanowić konkurencyjną przewagę na korzyść tych krajów, umacniając ich pozycję jako krajów tranzytowych i ograniczając ich narażenie i odpowiedzialność jako ewentualnych krajów przyjmujących,

U.  mając na uwadze, że europejska polityka sąsiedztwa powinna aktywniej wspierać zdolność państw sąsiadujących z UE do zarządzania migracją,

V.  mając na uwadze, że niedawne dramatyczne wydarzenia w Egipcie i innych państwach Afryki Północnej i Bliskiego Wschodu mogą prowadzić do nasilenia ruchów migracyjnych, legalnych i nielegalnych, w kierunku Europy,

W.  mając na uwadze, że napięcia między krajami pochodzenia i tranzytu oraz krajami przyjmującymi i tranzytowymi w odniesieniu do zarządzania przepływami migracyjnymi mogłyby stać się źródłem ewentualnych konfliktów i nieporozumień w przyszłości w przypadku braku zharmonizowanej, skoordynowanej i efektywnej polityki migracyjnej; mając jednak na uwadze, że lepiej skoordynowane i bardziej kompleksowe podejście do zarządzania migracją może poskutkować zwiększeniem poszanowania godności wszystkich migrantów, którzy potencjalnie mogą przyczynić się do sprostania zapotrzebowaniu na siłę roboczą w krajach tranzytu i przeznaczenia oraz do pobudzenia rozwoju w krajach pochodzenia; mając na uwadze, że lepiej skoordynowane i bardziej kompleksowe podejście do zarządzania migracją powinno zapewnić pełne poszanowanie praw człowieka wszystkich migrantów, którzy mogą znajdować się w trudnych sytuacjach,

X.  mając na uwadze, że legalne i przejrzyste przekazy emigrantów potencjalnie mogą odgrywać pozytywną rolę we wspieraniu rozwoju gospodarczego, i że należy szczególnie dbać o zapewnienie prawa migrantów do udzielania wsparcia rodzinom i do inwestowania w swym kraju,

Y.  mając na uwadze, że Unia Europejska musi opracować skuteczną i rozważną politykę migracyjną, podobną do tych realizowanych w Kanadzie, Australii czy Nowej Zelandii; mając na uwadze, że ustanowieniu takiej polityki zagraża brak stabilności w regionach ościennych UE,

Z.  mając na uwadze fakt, że polityka zagraniczna UE może pozytywnie uzupełniać i wspomagać politykę UE w zakresie migracji oraz fakt, że musi ona dotyczyć wszystkich źródeł niestabilności w krajach pochodzenia i stanowić ramy dla aktywnego dialogu z krajami tranzytowymi na temat jednolitych, opartych na prawach człowieka standardów w ich krajowych prawach dotyczących migracji, co tym samym przyczyni się do stworzenia równych warunków, w ramach których zarówno kraje przyjmujące, jak i tranzytowe, trzymają się tych samych zasad i oferują migrantom ten sam poziom ochrony; mając na uwadze fakt, że różny poziom rozwoju krajów tranzytu wymaga dostarczenia pomocy finansowej UE, by pomóc im osiągnąć standardy porównywalne ze standardami UE,

AA.  mając na uwadze, że wiceprzewodnicząca Komisji/wysoka przedstawiciel podkreśliła znaczenie kompleksowego podejścia do kwestii bezpieczeństwa i stabilności, za sprawą których strategie rozwoju i tworzenie trwałych perspektyw gospodarczych mogą uzupełnić i wzmocnić działania na rzecz utrzymywania i budowania pokoju, tworząc w ten sposób warunki dla długotrwałej stabilności i bezpieczeństwa,

AB.  mając na uwadze, że nowy kształt polityki zagranicznej wprowadzony na mocy traktatu lizbońskiego i utworzenie ESDZ stanowią okazję do nawiązania wysoce wartościowych synergii między polityką zagraniczną a obronną z jednej strony, a EPS i polityką współpracy na rzecz rozwoju z drugiej strony, jako wzajemnie się wspierających i połączonych wymiarów i strategii; mając na uwadze, że nowa struktura umożliwia również dyplomacji na rzecz kultury odgrywanie pewnej roli w działaniach zewnętrznych UE; mając na uwadze, że takie synergie powinny być uwzględniane już na etapie programowania,

AC.  mając na uwadze, że należy wprowadzić rozróżnienie między migrantami a osobami ubiegającymi się o azyl i uchodźcami,

1.  przyjmuje z zadowoleniem najnowsze propozycje Komisji dotyczące legalnej migracji osób niewystępujących o azyl i nawołuje do opracowania kolejnych instrumentów w celu opracowania wspólnej polityki imigracyjnej, w celu zarządzania migracją gospodarczą sprzyjającego postępowi gospodarczemu i społecznemu w krajach przyjmujących oraz w krajach tranzytu i pochodzenia oraz w celu zwiększenia spójności społecznej dzięki lepszej integracji migrantów; podkreśla konieczność zapewnienia stosownych informacji na temat możliwości legalnej imigracji do UE w celu uniknięcia nielegalnej migracji, lepszego wykorzystania procedur UE dotyczących legalnej imigracji, objaśnienia obecnych perspektyw i możliwości w ramach UE oraz zdemaskowania fałszywych obietnic składanych przez handlarzy ludźmi, tym samym zmniejszając korzyści, które przestępczość zorganizowana i handel ludźmi czerpią z uwarunkowań zmuszających ludzi do wyjazdu; wzywa Komisję do wspierania środków ochrony dotyczących grup i osób znajdujących się w trudnym położeniu (głównie kobiet i dzieci), które często padają ofiarą handlu ludźmi i wykorzystania seksualnego oraz do rozwijania w krajach trzecich ośrodków informacji na temat możliwości migracji do UE; apeluje jednak o zachowanie równowagi między wspieraniem legalnej migracji do UE a zagwarantowaniem możliwości przyjęcia i pomyślnej integracji migrantów;

2.  przypomina, że wskutek dobrego zarządzania migracja legalna może także przynieść korzyści państwom trzecim dzięki funduszom przesyłanym przez imigrantów do krajów pochodzenia; ponadto podkreśla znaczenie wspierania inicjatyw służących wspieraniu zaangażowania migrantów w projekty dotyczące rozwoju i projekty szkoleniowe w krajach pochodzenia;

3.  apeluje do państw członkowskich o współpracę z krajami trzecimi w celu zadbania o łatwą dostępność informacji dotyczących legalnej migracji oraz o aktywne jej sprzyjanie;

4.  wyraża przekonanie, że przymusowa migracja jest między innymi wynikiem wadliwego funkcjonowania gospodarki, ubożenia, naruszeń praw człowieka, degradacji środowiska, powiększającej się przepaści między krajami bogatymi i biednymi, wojen domowych, walki o kontrolę nad zasobami naturalnymi i prześladowań politycznych;

5.  wspiera analizę i kierunek polityki wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel, kładące nacisk na konieczność kompleksowego i spójnego podejścia opartego na ukierunkowanym rozwoju i strategiach w zakresie praw człowieka w roli dodatkowego zasadniczego instrumentu polityki zagranicznej UE służącego rozwiązywaniu problemów związanych ze stabilnością i bezpieczeństwem oraz zwiększaniu skuteczności działań zmierzających do utrzymywania i budowania pokoju; w tym kontekście wzywa do wzmocnienia roli agencji FRONTEX, aby lepiej kontrolowała przepływy migracyjne; uważa, że w kontekście nowego kształtu polityki zagranicznej wprowadzonego na mocy traktatu lizbońskiego i utworzenia ESDZ ważne byłoby dalsze skonsolidowanie dialogu międzyinstytucjonalnego oraz refleksji na temat podstaw i celów takiego kompleksowego podejścia, zwłaszcza w odniesieniu do ukierunkowanego programowania i partnerstwa z krajami beneficjentami, z których wyniknąć może trwały proces demokratyzacji, dobre rządzenie, przestrzeganie praw człowieka i wzrost gospodarczy, a co za tym idzie zwiększenie bezpieczeństwa i stabilności;

6.  nawołuje Komisję do stworzenia systemu stałego monitorowania całej działalności FRONTEX-u związanej z zarządzaniem przepływami migracyjnymi; jest zdania, że aspekt praw człowieka w działaniach FRONTEX-u musi zostać wyraźnie odzwierciedlony w całym tekście zmienionej wersji rozporządzenia w sprawie FRONTEX-u, a zwłaszcza prawo człowieka do opuszczenia swojego kraju, zakaz wydalania osób (refoulement) oraz prawo do występowania o azyl; przychylnie odnosi się do skutecznych działań i współpracy agencji FRONTEX z państwami członkowskimi w zakresie wdrożenia wspólnego europejskiego systemu azylowego, a także do ustanowienia Europejskiego Urzędu Wsparcia w dziedzinie Azylu (EASO); jest zdania, że działania i operacje prowadzone przez FRONTEX i EASO muszą być trwałe i stałe, tak aby zapewnić odpowiednie wsparcie państwom członkowskim, których ta problematyka szczególnie dotkliwie dotyczy; podkreśla konieczność większej solidarności wszystkich państw członkowskich UE, w szczególności w odniesieniu do państw w najtrudniejszym położeniu, z myślą o jak najskuteczniejszej koordynacji polityki i podziale obciążenia;

7.  zauważa, że w coraz bardziej wielostronnym kontekście obejmującym liczne międzynarodowe podmioty i głównych darczyńców, takich jak UE, USA, Japonia, Chiny i ewentualnie w dalszej perspektywie inne kraje BRIC, takie jak Brazylia i Indie, stabilność i bezpieczeństwo to wspólny cel i zasadniczy warunek wstępny dla światowego wzrostu gospodarczego; zauważa ponadto, że wyzwania związane ze stabilnością i bezpieczeństwem wymagają nie tylko odpowiednich środków – w okresie ograniczeń budżetowych – ale również ekonomii skali i skoordynowanych wysiłków; uważa, że należy rozpocząć proces refleksji nad aktywnym dialogiem między UE, USA, Japonią i Chinami oraz międzynarodowymi instytucjami finansowymi na temat skoordynowanych geograficznych i tematycznych strategii bezpieczeństwa, stabilności i pomocy – strategii, które stworzyłyby większy efekt dźwigni i przyczyniłyby się do bardziej zrównoważonego, ukierunkowanego i skutecznego przydzielania środków przy zapewnieniu sprawiedliwego podziału obciążeń; uważa – również w świetle niedawnego przeglądu pomocy zagranicznej przeprowadzonego przez Biały Dom, podkreślającego zalety koordynowania pomocy z innymi głównymi darczyńcami – że pierwszym ważnym krokiem w kierunku takiego procesu refleksji mógłby być szczyt UE-USA poświęcony ściślejszej współpracy w związku z pomocą humanitarną i dla rozwoju w celu określenia, z perspektywy transatlantyckiej, wspólnych obszarów interesów i podstaw koordynacji politycznej;

8.  wzywa Komisję do zadbania o to, aby we wszelkich umowach o readmisji, podpisywanych przez UE i jej państwa członkowskie, w pełni przestrzegano praw człowieka i zasady „non-refoulement” oraz aby nie było zapisów zagrażających osobom potrzebującym ochrony międzynarodowej;

9.  zauważa, że udzielanie schronienia uchodźcom przynosi znaczące korzyści krajom ościennym, i wzywa UE do uznania tego za priorytet;

10.  wyraża zaniepokojenie faktem, że na świecie istnieje obecnie prawdopodobnie 38 państw w niestabilnej sytuacji (ranking państw upadłych za rok 2010; Fundusz na rzecz Pokoju), która dotyka miliarda (zgodnie z szacunkami Banku Światowego) żyjących w nich osób; odnotowuje, że państwa o niestabilnej sytuacji są w największym stopniu narażone na wewnętrzne i zewnętrzne wstrząsy, zarówno polityczne, jak i gospodarcze, a niestabilność danego kraju pobudza proces migracji;

11.  uważa, że wsparcie dla politycznie i ekonomicznie słabych państw, jako źródeł nielegalnej migracji oraz napięć związanych z bezpieczeństwem i stabilnością, powinno zawsze obejmować – oprócz pomocy budżetowej i wsparcia oraz strategii na rzecz ustanawiania lub umacniania stabilności – bezpośrednie inwestycje i strategie dostępu do rynku UE, strategie rozwoju obszarów wiejskich i bezpieczeństwa żywnościowego, wspieranie realizacji milenijnych celów rozwoju, politykę tworzenia miejsc pracy, rozwój infrastruktury, wspieranie MŚP, mikrokredyty i strategie skierowane na propagowanie demokratyzacji i dobrego rządzenia, włączenia społecznego, równouprawnienia kobiet i mniejszości lub grup w niekorzystnej sytuacji i tolerancji religijnej, tym samym zwiększając maksymalnie perspektywy lokalne i alternatywy dla potencjalnych migrantów; jest przekonany, że takie strategie muszą mieć za podstawę aktywne partnerstwo, które opiera się na zasadach odpowiedzialności za własny rozwój i upodmiotowieniu krajów-beneficjentów, ale również na celach, jasnych planach działania i warunkach ich realizacji wspólnie ustalonych z krajami-darczyńcami, a także na wartościach odniesienia i surowych standardach odpowiedzialności; podkreśla, że programy finansowane w tych ramach powinny opierać się na podstawowym kryterium, jakim jest wartość dodana, zarówno na szczeblu regionalnym, jak i lokalnym, tym samym zapewniając, że przyczyniają się one zasadniczo do rozwoju gospodarki lokalnej;

12.  podkreśla, że we wszelkich badaniach i analizach przyszłych trendów migracyjnych oraz rodzajów migracji w postaci migracji krótkoterminowej, migracji cyrkulacyjnej i migracji sezonowej należy uwzględniać możliwe bodźce migracyjne, takie jak kryzys polityczno-gospodarczy lub wpływ zmiany klimatu w krajach pochodzenia;

13.  zwraca się do Unii Europejskiej i państw członkowskich o dołożenie starań we własnym gronie i na szczeblu międzynarodowym, by zachęcić państwa pochodzenia do opracowania i wdrożenia środków i polityki pozwalających im na rozwój społeczny, gospodarczy i demokratyczny, tak by ich obywatele nie byli zmuszeni do migracji;

14.  wzywa Komisję i ESDZ do podejmowania dalszych działań w zakresie rozwoju i demokratyzacji krajów pochodzenia oraz do propagowania zasad praworządności, aby w ten sposób rozwiązywać problemy związane z migracją u ich źródła;

15.  zachęca do ustanowienia ośrodków informacji o migracji i zarządzania migracją poza granicami UE w celu pomocy państwom trzecim będącym krajami pochodzenia lub tranzytu w określeniu polityki migracyjnej w odpowiedzi na niepokoje potencjalnych migrantów, przedstawienia wytycznych na temat legalnej imigracji, jak również o możliwościach zatrudnienia i warunkach życia w kraju przeznaczenia oraz pomocy w szkoleniach zawodowych dla przyszłych migrantów w oparciu o doświadczenia zdobyte podczas projektu pilotażowego w Bamako, w Mali (CIGEM); zwraca się do Komisji o przekazywanie właściwej komisji PE okresowych sprawozdań na temat nowych inicjatyw mających na celu utworzenia takich ośrodków;

16.  przypomina, że w rezolucji z dnia 21 września 2010 r. w sprawie ograniczania ubóstwa i tworzenia miejsc pracy w krajach rozwijających się: dalsze działania Parlament położył nacisk na fakt, że UE powinna bez wahania stosować sankcje, jeżeli na mocy umów handlowych kraje nie wypełniają swoich obowiązków w zakresie sprawowania rządów i praw człowieka, wezwał organy UE, by sumiennie dbały o przestrzeganie przepisów warunkowych ustanowionych w umowie z Kotonu, i podkreślił, że te same kryteria dotyczące przepisów warunkowych mają zastosowanie zarówno do Europejskiego Funduszu Rozwoju (EFR), jak i do instrumentu finansowania współpracy na rzecz rozwoju (DCI); podkreśla, że podobne kryteria dotyczące przepisów warunkowych powinny mieć zastosowanie do pomocy UE innej niż pomoc na rzecz rozwoju lub humanitarna, w tym do pomocy makrofinansowej udzielanej w postaci pożyczek z MFW, jak i do udzielania pożyczek w ramach programów EBI i EBOR, i że taka pomoc powinna opierać się na partnerstwie, wspólnych celach i wartościach oraz lojalności, a także powinna być w stanie spełnić oczekiwania zarówno darczyńców, jak i beneficjentów; podkreśla ponadto, że aktywne wsparcie udzielane przez UE krajom-beneficjentom powinno być skuteczne i zorientowane na wyniki oraz że powinny być przestrzegane główne wartości UE; wzywa wiceprzewodniczącą komisji/wysoką przedstawiciel do dążenia do celu, jakim jest lojalność wobec UE i jej zasadniczych wartości przy planowaniu pomocy finansowej UE i w ramach stosunków dwustronnych z krajami, które są beneficjentami takiej pomocy; uważa, że na poziomie UE należy rozpocząć proces refleksji nad podstawami i zakresem stosowania kryteriów dotyczących przepisów warunkowych do pomocy finansowej UE;

17.  z zadowoleniem przyjmuje dotyczące praw człowieka klauzule umieszczane we wszystkich dwustronnych umowach handlowych zawieranych przez UE i popiera wprowadzenie zasady warunkowości w umowach handlowych zawieranych z krajami rozwijającymi się w ramach ogólnego systemu preferencji; przyznaje, że ta zasada warunkowości nie zawsze jest stosowana, ponieważ jak się okazało, Komisja waha się co do nakładania sankcji na kraje rozwijające się, które nie dotrzymują podjętych zobowiązań w zakresie poszanowania praw człowieka, dobrego rządzenia i demokratyzacji; wzywa Komisję, aby brała pod uwagę nakładanie sankcji w każdym przypadku w razie potrzeby, ale wzywa Komisję do uprzedniego starannego zbadania skutków takich sankcji dla ludności krajów-beneficjentów;

18.  uważa, że podobną politykę jak w przypadku krajów pochodzenia należy również zastosować do krajów tranzytowych, na przykład jeśli chodzi o strategie redukcji ubóstwa, inwestycje bezpośrednie i dostęp do rynku, a także nacisk na program zatrudnienia, który może zapewnić skuteczną długoterminową perspektywę włączenia społecznego, ustabilizować wewnętrzny rynek pracy i zwiększyć dalekosiężny potencjał krajów tranzytowych;

19.  uważa, że zarządzając nielegalnymi przepływami migracyjnymi, UE i jej państwa członkowskie muszą w pełni szanować prawa ubiegających się o azyl i powstrzymywać się od wszelkich działań, które utrudniałyby potencjalnym uchodźcom wystąpienie o ochronę;

20.  wzywa Komisję, by opracowała mechanizm podziału obowiązków dotyczących przyjmowania osób ubiegających się o azyl i rozpatrywania ich wniosków, a także przeciwdziałania nielegalnej imigracji, gdyż te dwa zjawiska niewspółmiernie obciążają niektóre państwa członkowskie, głównie z powodu ich położenia geograficznego lub sytuacji demograficznej;

21.  nawołuje Komisję do opracowania systemu monitorowania przestrzegania praw uchodźców i występujących o azyl podczas przeprowadzania kontroli przy wjeździe (a także przed wjazdem) na mocy kodeksu granicznego Schengen, aby wcześnie wykryć jego możliwe słabości;

22.  podkreśla zalety misji obserwacji wyborów UE (EOM) jako ważnego kroku w każdym procesie demokratyzacji i dobrego rządzenia oraz wyraża przekonanie, że takie misje powinny być częścią szerszego wsparcia dla dalekosiężnego procesu demokratyzacji; wzywa wysoką przedstawiciel/ wiceprzewodniczącą Komisji do wzmocnienia procedur następczych i misji, aby sprawdzić, czy wykonywane są zalecenia wydawane przez misje obserwacji wyborów oraz podkreśla w związku z tym, że kluczowe znaczenie ma zapewnienie odpowiedniej kontynuacji działań dotyczących wykonywania takich zaleceń; kładzie nacisk na znaczenie mediacji i strategii zapobiegania konfliktom oraz ich rozwiązywania, a także tworzenia instytucji i potencjału dla organizacji regionalnych, takich jak Unia Afrykańska (UA), która odgrywa ważną rolę w działaniach zmierzających do utrzymywania i budowania pokoju; uważa, że wsparcie dla UA powinno obejmować rozwój potencjału kontrolowania granic oraz udzielania pomocy wszystkim migrantom w trudnych sytuacjach; uważa, że rzeczywiste wzmocnienie organizacji regionalnych, takich jak Unia Afrykańska, Unia dla Śródziemnomorza lub Partnerstwo Wschodnie, jako czynników zwielokratniających pokój i stabilność w regionie zwiększy integrację regionalną i powstawanie ponadgranicznych stref ekonomicznych;

23.  zauważa, że poczyniono postępy w realizacji globalnego podejścia do kwestii migracji, które ma na celu wspieranie kompleksowych porozumień partnerskich z krajami pochodzenia i tranzytu oraz zachęcanie do synergii między migracją a rozwojem; zwraca uwagę potrzebę dalszej poprawy w zakresie wykorzystywania podstawowych narzędzi globalnego podejścia do kwestii migracji (porozumień partnerskich na rzecz mobilności, misji obserwacji migracji, profili migracyjnych, platform współpracy); podkreśla, że dialog polityczny z krajami pochodzenia i tranzytu nadal należy koncentrować na celach polityki migracyjnej, a także trzeba zwiększyć spójność polityczną w tym zakresie, w szczególności z polityką rozwojową; jest zdania, że należy zracjonalizować poszczególne procesy dotyczące dialogu, a także wzmocnić synergię pomiędzy migracją i rozwojem; uważa, że należy nasilić działania ukierunkowane na wspieranie projektów na rzecz rozwoju w krajach pochodzenia i tranzytu, które to projekty podnoszą standard życia w tych krajach, zwiększają ich zdolności regulacyjne i instytucjonalne, a także prowadzą do modernizacji infrastruktury, aby skutecznie zarządzać przepływami migracyjnymi przy jednoczesnym przestrzeganiu norm międzynarodowych w zakresie ochrony oraz przy stosowaniu zasady non-refoulment;

24.  podkreśla ważną rolę odgrywaną przez światowe forum w sprawie migracji i rozwoju, które zapewnia konkretne ramy promocji ożywionego dialogu i współpracy między podmiotami rządowymi i pozarządowymi, włączając społeczeństwo obywatelskie;

25.  ubolewa nad faktem, że w obecnej sytuacji jedyną dostępną opcją było zawieszenie porozumienia dotyczącego współpracy między UE a Libią oraz uważa, że tę decyzję należy uchylić w momencie powstania nowego przejściowego rządu, który będzie gotowy do wspierania demokratycznego i opartego na prawach człowieka wdrażania takiego porozumienia; celem jest dostarczenie pomocy finansowej krajom afrykańskim w celu stworzenia realnej alternatywy dla migracji oraz na rzecz wprowadzenia w Libii bardziej skutecznego systemu zarządzania migracją zarobkową przez maksymalne wykorzystanie umiejętności migrantów już obecnych w kraju, zwiększanie potencjału Libii przyciągania oraz integracji społecznej i ekonomicznej migrantów, w szczególności z krajów przy jej południowej granicy oraz utworzenie fundamentów pod skuteczny system zarządzania migracją w Libii; podkreśla w tym kontekście potrzebę wykorzystania przez UE swej pozycji w celu przekonania Libii, aby umożliwiła powrót UNHCR do tego kraju; uważa, że należy zawrzeć porozumienia dotyczące programu współpracy w sprawie migracji z innymi krajami położonymi w pobliżu UE, w celu dostarczenia połączonego wsparcia, zgodnie z międzynarodowymi porozumieniami, słabym krajom w ich sąsiedztwie;

26.  poruszając kwestię obecnego kryzysu humanitarnego w Północnej Afryce zauważa, że Frontex nie może być głównym narzędziem zarządzania wynikającymi z kryzysu przepływami migracyjnymi mającymi źródło w tych regionach oraz wzywa UE do przygotowania szybkiej i skoordynowanej odpowiedzi jako część spójnej, długoterminowej strategii radzenia sobie z przemianami politycznymi i państwami w trudnej sytuacji, dotykając w ten sposób głównych przyczyn przepływów migracyjnych; wzywa Radę do wdrożenia planu działania w zakresie podziału obciążeń, aby zgodnie z klauzulą solidarności ustanowioną w art. 80 TFUE pomóc uchodźcom z regionu w osiedleniu się w innym miejscu oraz do udzielenia wsparcia wewnętrznym przesiedleńcom zgodnie z postanowieniami dyrektywy Rady 2001/55/WE z dnia 20 lipca 2001 r. w sprawie minimalnych standardów przyznawania tymczasowej ochrony na wypadek masowego napływu wysiedleńców oraz środków wspierających równowagę wysiłków między państwami członkowskimi związanych z przyjęciem takich osób wraz z jego następstwami; wzywa Radę do pilnego przystąpienia do przyjęcia wspólnego systemu azylowego UE oraz do zakończenia procedur współdecyzji dotyczących uruchomienia wspólnego unijnego programu przesiedleń oraz Europejskiego Funduszu na rzecz Uchodźców na lata 2008-2013, zgodnie z zaleceniami Parlamentu z maja 2010 r.; przypomina, że państwa członkowskie muszą przestrzegać zasady non-refoulement;

27.  podkreśla zasadniczą rolę Parlamentu Europejskiego w pogłębianiu wolności i demokracji w naszym sąsiedztwie; w tym kontekście uważa, że Parlament Europejski powinien ściśle monitorować proces demokratyzacji w rejonie południowego wybrzeża Morza Śródziemnego; sugeruje zatem prowadzenie regularnego i na bieżąco strukturyzowanego dialogu z wysoką przedstawiciel/ wiceprzewodniczącą Komisji, aby ocenić sytuację w regionie i tym samym określić krótko- i długoterminowe cele i odpowiednie środki wsparcia;

28.  wzywa do rzeczywistego poświęcenia uwagi dialogowi na temat praw człowieka i demokracji w zmienionej EPS; uważa, że ruchy na rzecz demokracji oraz demonstracje i ich brutalne tłumienie przez władze w takich krajach jak Tunezja i Egipt świadczą o tym, iż toczony w ramach EPS dialog na temat demokracji i praw człowieka nie okazał się skuteczny;

29.  z zadowoleniem przyjmuje ukończenie negocjacji w sprawie zawarcia umowy o readmisji między UE a Turcją i wzywa do pomyślnego zamknięcia wszystkich etapów niezbędnych do jak najszybszego pełnego wdrożenia umowy przez wszystkie strony;

30.  wzywa Komisję do zacieśnienia współpracy z krajami tranzytu i pochodzenia nielegalnych imigrantów dzięki umowom, które UE zawarła lub zamierza zawrzeć, a także umowom dwustronnym między państwami członkowskimi a krajami trzecimi, by w ten sposób ograniczyć nielegalną imigrację i sprzyjać imigracji legalnej z korzyścią dla migrantów oraz społeczeństw państw członkowskich i krajów pochodzenia;

31.  jest zdania, że harmonizacja – we współpracy z państwami członkowskimi – danych statystycznych dotyczących migracji ma podstawowe znaczenie dla efektywnego planowania, przyjęcia, wdrożenia i oceny polityki migracyjnej; podkreśla znaczenie europejskiej sieci migracyjnej (ESM), która mogłaby wnieść istotny wkład w tym zakresie;

32.  podkreśla pilną potrzebę spójnych, wszechstronnych i porównywalnych danych statystycznych o ludności migrującej, ponieważ ciągłe zmiany demograficzne i charakter obecnych przepływów migracyjnych stanowią prawdziwe wyzwanie dla decydentów, którzy potrzebują wiarygodnych danych i informacji, na których mogliby oprzeć swoje decyzje;

33.  wzywa Komisję do rozważenia w ramach trwającego przeglądu EPS uruchomienia specjalnego finansowania, aby opracować odnowiony, solidny program ekonomiczny w krajach objętych EPS, w tym program zatrudnienia; jest przekonany, że z krajami objętymi EPS należy omówić plan działania dotyczący dostosowania ich krajowego prawa w dziedzinie migracji do standardów UE, w tym standardów w zakresie praw człowieka, takich jak prawo do azylu, system ochrony nielegalnych migrantów i równe prawa dla wszystkich migrantów; zachęca do zawarcia oprócz istniejących już umów z Mołdawią i Gruzją umów o partnerstwie na rzecz większej mobilności z krajami objętymi EPS;

34.  domaga się wprowadzenia wieloaspektowej polityki migracji powiązanej ze wszystkimi strategiami i instrumentami na rzecz rozwoju, opartej na daleko idącej solidarności politycznej i operacyjnej, wzajemnym zaufaniu, przejrzystości, partnerstwie, wspólnej odpowiedzialności oraz połączonych wysiłkach, przy zastosowaniu wspólnych zasad i konkretnych działań, a także opartej na wartościach zapisanych w Traktacie z Lizbony;

35.  wzywa Komisję do opracowania kompleksowego podejścia do kwestii legalnej migracji, biorącego pod uwagę zapotrzebowanie europejskiego rynku pracy na siłę roboczą, jak również zdolności każdego z państw członkowskich do przyjmowania i integracji imigrantów; uważa, że wspólna polityka UE w sprawie legalnej migracji może być bodźcem zarówno dla gospodarki europejskiej, jak i dla gospodarek krajów pochodzenia;

36.  jest zdania, że umowy z państwami trzecimi, które dotyczą kilku państw członkowskich UE, powinny być negocjowane na poziomie europejskim z pełnym poszanowaniem art. 218 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

37.  wzywa instytucje UE oraz państwa członkowskie UE do lepszej koordynacji pomocy darczyńców w celu zagwarantowania wszechstronniejszego i bardziej zrównoważonego podejścia do zarządzania przepływami migracyjnymi;

38.  domaga się oddzielenia pomocy na rzecz rozwoju od zarządzania przepływami migracyjnymi oraz nieuzależniania pomocy rozwojowej od migracji powrotnej; podkreśla, że pomoc rozwojowa UE powinna mieć na celu wyeliminowanie przyczyn migracji, takich jak ubóstwo, zmiana klimatu czy głód;

39.  podkreśla wartość dodaną, jaką może przynieść Unia dla Śródziemnomorza oraz inicjatywa Partnerstwa Wschodniego przy rozwiązywaniu kwestii migracji i jej skutków; wzywa wysoką przedstawiciel/ wiceprzewodniczącą Komisji oraz państwa członkowskie do nasilenia działań na rzecz osiągnięcia pełnej operacyjności Unii dla Śródziemnomorza; uważa, że kwestia przepływów migracyjnych powinna być priorytetowym działaniem w ramach Unii dla Śródziemnomorza i inicjatywy Partnerstwa Wschodniego;

40.  wzywa Unię Europejską do rozważenia inicjatyw zmierzających do dostosowania instrumentu współpracy na rzecz rozwoju, Europejskiego Funduszu Rozwoju i instrumentu na rzecz pomocy humanitarnej w celu zwiększenia korzyści płynących z migracji w zakresie promocji rozwoju człowieka i demokracji w krajach o niestabilnej sytuacji;

41.  wzywa do podjęcia dodatkowych starań zmierzających do promocji spójności polityki w odniesieniu do rozwoju w ramach polityki migracyjnej UE oraz do niestosowania oficjalnej pomocy rozwojowej w odniesieniu do polityki zmierzającej do utrudniania i kontrolowania migracji tam, gdzie wiąże się ona z naruszeniem praw człowieka wobec migrantów; uważa, że powinna być ona jednak stosowana w celu dalszego skutecznego rozwoju, co przyczyniłoby się do ograniczenia migracji spowodowanej ubóstwem, niestabilnością polityczną oraz prześladowaniami politycznymi;

42.  z zadowoleniem przyjmuje deklarację z Trypolisu ogłoszoną na zakończenie trzeciego szczytu Afryka-UE, która potwierdza potrzebę wspólnych starań w zakresie realiów i wyzwań dotyczących migracji oraz jej związków z rozwojem;

43.  wzywa do bardziej efektywnego partnerstwa z instytucjami promującymi integrację regionalną i gospodarczą, co może również przyczynić się do znalezienia trwałych długoterminowych rozwiązań w zakresie realiów migracji południe-południe;

44.  zaznacza, że Komisja powinna prowadzić więcej badań poświęconych migracji południe-południe spowodowanej klimatem, w tym liczby osób dotkniętych tym zjawiskiem, najbardziej narażonych regionów, ruchów migracyjnych czy możliwości w krajach przyjmujących; nawołuje również do zwiększenia potencjału krajów rozwijających się w dziedzinie badań naukowych;

45.  podkreśla jak ważne jest włączenie migracji do strategii rozwoju narodowego krajów partnerskich w celu zmniejszenia ubóstwa i realizacji milenijnych celów rozwoju;

46.  z zadowoleniem przyjmuje utworzenie Obserwatorium Migracji AKP, które jest użytecznym instrumentem dostarczającym decydentom z krajów AKP danych i narzędzi, dzięki którym mogą usprawnić krajowe strategie migracji, a także wyraża zadowolenie z propozycji stworzenia obserwatorium migracji odpowiedzialnego za stałe i dokładne monitorowanie wszystkich kwestii związanych z przepływami migracyjnymi w Ameryce Łacińskiej, działającej pod nadzorem Fundacji Europa-Ameryka Łacińska i Karaiby;

47.  zaleca zwiększenie skuteczności przyznawania środków finansowych na rzecz wzmocnienia „zależności pomiędzy migracją a rozwojem”; przyznaje, że istnieje potrzeba wprowadzenia ulepszeń w ustaleniach w zakresie dodatkowego i szybkiego uruchomienia różnorodnych instrumentów finansowych UE na działania zewnętrzne;

48.  podkreśla potrzebę wzmocnienia strategii LRRD (Linking Relief Rehabilitation and Development – łączenie pomocy doraźnej, odbudowy i rozwoju) w celu zabezpieczenia zrównoważonych rozwiązań dla przesiedleńców i uchodźców; uznaje znaczenie skoordynowanych działań humanitarnych będących wstępem do skutecznej polityki rozwojowej w krajach wychodzących z konfliktów zbrojnych;

49.  wzywa wysoką przedstawiciel/ wiceprzewodniczącą Komisji do zainwestowania w wiedzę fachową oraz do stworzenia jasnego mandatu dla personelu, zarówno na szczeblu siedziby głównej, jak i na szczeblu delegacji, w celu poprawy koordynacji pomiędzy programami geograficznymi w ramach programu tematycznego dotyczącego współpracy z państwami trzecimi w obszarze migracji i azylu oraz instrumentu finansowania współpracy na rzecz rozwoju;

50.  wzywa do jasnego określenia ról, jakie odgrywają Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ) i DEVCO oraz do zapewnienia koordynacji pomiędzy nimi; nalega, aby DEVCO odgrywało wiodącą rolę w fazie programowania w odniesieniu do polityki migracyjnej;

51.  podkreśla jak ważne jest czerpanie z doświadczeń zdobytych w ramach programu tematycznego dotyczącego współpracy z państwami trzecimi w obszarze migracji i azylu w odniesieniu do dialogu politycznego na szczeblu krajowym w celu zagwarantowania bardziej spójnego i skutecznego programowania w kontekście krajowych i regionalnych dokumentów strategicznych;

52.  wzywa do wzmożenia działań zmierzających do zmniejszenia negatywnych skutków „drenażu mózgów” i odpływu wykwalifikowanych pracowników, które dotyczą szczególnie takich sektorów, jak służba zdrowia czy oświata; podkreśla znaczenie promowania pozyskiwania wykształconych pracowników i programów wspierania powrotów, migracji wahadłowej, regulowania praktyk w zakresie rekrutacji pracowników oraz wspierania procesu budowania potencjału przy zastosowaniu takich praktyk, jak rozwój szkoleń zawodowych; zwraca się do Komisji o zbadanie, czy systemy migracji wahadłowej są użytecznym instrumentem oraz jakie rodzaje migracji wahadłowej (jednorazowa czy powtarzająca się, krótko- czy długoterminowa, spontaniczna czy programowana) mogłyby przynieść najlepsze rezultaty zarówno dla krajów rozwijających się, jak i dla krajów rozwiniętych;

53.  wzywa Komisję, by podczas przygotowywania nowych instrumentów działań zewnętrznych na okres po 2013 r. dopilnowała, by ich proponowany kształt umożliwiał synergię i wzajemne wzmacnianie między częścią poświęconą rozwojowi, a częścią poświęconą bezpieczeństwu i stabilności oraz przewidywał szybkie przyznanie funduszy w nagłych sytuacjach i na naprawę, szybkie reagowanie w celu przyznania pomocy i wsparcia migrantom w trudnej sytuacji, zwłaszcza tym, którzy są w szczególnie trudnym położeniu, jak kobiety oraz osoby małoletnie pozbawione opieki, specjalne programy udzielania aktywnego wsparcia dla mniejszości, w tym wspólnot religijnych, etnicznych i LGBTT, które mogą być zagrożone, ochrona w UE dla obrońców praw człowieka w trudnej sytuacji oraz środki wsparcia w celu łagodzenia konsekwencji zmian klimatu, wylesiania, pustynnienia i utraty bioróżnorodności oraz zachowania gospodarczego i społecznego otoczenia dotkniętych społeczności;

54.  wzywa do opracowania polityki uwzględniającej specyficzną sytuację grup najbardziej wrażliwych, takich jak kobiety, dzieci i osoby niepełnosprawne, i w rezultacie do stworzenia odpowiedniej infrastruktury, takiej jak szpitale, szkoły i ich wyposażenie, a także wsparcie społeczne, psychologiczne i administracyjne;

55.  zwraca uwagę na ważną rolę, jaką odegrały ośrodki rehabilitacji dla ofiar tortur, w udanej integracji migrantów, w tym uchodźców i osób ubiegających się o azyl, w UE; z niepokojem odnotowuje decyzję o stopniowej rezygnacji z finansowania tych ośrodków w UE w ramach europejskiego instrumentu na rzecz wspierania demokracji i praw człowieka na świecie; wzywa Komisję do dopilnowania, aby nie zmniejszano funduszy przeznaczonych na te ośrodki i aby finansowania ich nie zostawiono wyłącznie w gestii państw członkowskich;

56.  zwraca się do Komisji o opublikowanie zewnętrznej oceny programów ochrony regionalnej oraz o wszczęcie debaty na temat ewentualnej kontynuacji tych programów;

57.  w odniesieniu do misji WPZiB/ WPBiO uważa – co podkreśla również wiceprzewodnicząca Komisji/wysoka przedstawiciel – że strategie bezpieczeństwa i stabilności należałoby uzupełnić wspierającą pomocą rozwojową ad hoc oraz strategiami dotyczącymi praw człowieka, aby zapewnić wyeliminowanie w dłuższej perspektywie podstawowych przyczyn braku bezpieczeństwa i stabilizacji; w tym kontekście zwraca uwagę na fakt, że takie kompleksowe podejście wymaga nie tylko lepszej koordynacji przy udziale Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych, ale także przeznaczenia ad hoc dodatkowych środków budżetowych na takie strategie wspierające;

58.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji radzie Europejskiej, prezydencji Rady Unii Europejskiej, przewodniczącemu Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, EBI, rządom i parlamentom państw członkowskich UE, rządom i parlamentom państw kandydujących do członkostwa w UE, rządom i parlamentom krajów członkowskich EURONEST i EUROMED, departamentowi stanu USA, EBOR, Bankowi Światowemu, MFW, Unii Afrykańskiej, Parlamentowi Panafrykańskiemu, Międzynarodowej Organizacji ds. Migracji i Wysokiemu Komisarzowi ONZ ds. Uchodźców.

(1) Dz.U. L 310 z 9.11.2006, s. 1.
(2) Dz.U. L 327 z 24.11.2006, s. 1.
(3) Dz.U. L 386 z 29.12.2006, s. 1.
(4) Dz.U. L 378 z 27.12.2006, s. 41.
(5) Dz.U. L 163 z 2.7.1996, s. 1.
(6) Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 3.
(7) Dz.U. L 201 z 3.8.2010, s. 30.
(8) Teksty przyjete, P7_TA(2011)0020.
(9) Dz.U. L 155 z 18.6.2009, s. 17.
(10) Teksty przyjęte, P7_TA(2010)0327.
(11) Teksty przyjęte, P7_TA(2010)0496.


Rola kobiet w rolnictwie i na obszarach wiejskich
PDF 222kWORD 78k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie roli kobiet w rolnictwie i na obszarach wiejskich (2010/2054 (INI))
P7_TA(2011)0122A7-0016/2011

Parlament Europejski,

–  uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 2 i 3, oraz Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 8, 153 i 157,

–  uwzględniając decyzję Rady 2006/144/WE z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie strategicznych wytycznych Wspólnoty dla rozwoju obszarów wiejskich (okres programowania 2007 – 2013)(1),

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW)(2),

–  uwzględniając rezolucję Parlamentu z dnia 12 marca 2008 r. w sprawie sytuacji kobiet na obszarach wiejskich UE(3),

–  uwzględniając wnioski z seminarium na temat „Kobiety a zrównoważony rozwój obszarów wiejskich”, które odbyło się w Cáceres w dniach 27–29 kwietnia 2010 r. z inicjatywy hiszpańskiej prezydencji UE(4),

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/41/UE z dnia 7 lipca 2010 r. w sprawie stosowania zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn prowadzących działalność na własny rachunek oraz uchylającą dyrektywę Rady 86/613/EWG(5),

–  uwzględniając art. 48 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi (A7-0016/2011),

Obszary wiejskie o charakterze wielofunkcyjnym

A.  mając na uwadze, że zrównoważony rozwój gospodarczy obszarów wiejskich oraz długotrwała i zrównoważona zdolność działania podmiotów gospodarczych w Europie stanowi priorytet, a szczególny potencjał mniej zaludnionych obszarów rolniczych należy owocnie wykorzystać i rozwinąć oraz zapewnić, żeby te obszary nadal były zamieszkiwane,

B.  mając na uwadze, że zgodnie z warunkami ramowymi regiony samodzielne pod względem gospodarczym i kulturalnym, w których działają regionalne sieci powiązań, mogą stabilniej reagować na zmiany globalne,

C.  mając na uwadze, że wydajne, wielofunkcyjnie zorganizowane rolnictwo jest niezbędną podstawą zrównoważonych strategii rozwoju, szeroko zakrojonej przedsiębiorczości w wielu regionach oraz że ten potencjał jeszcze nie wszędzie wykorzystuje się w pełni w ramach procesu większego zróżnicowania działalności gospodarczej,

D.  mając na uwadze, że obszary wiejskie szczególnie dotyka problem starzenia się społeczeństwa, niskiej gęstości zaludnienia i wyludnienia na niektórych obszarach,

E.  mając na uwadze, że z powodu zmian demograficznych, wyludniania i ogólnego zmniejszenia liczby kobiet wśród mieszkańców niektórych obszarów wiejskich przy istniejącej infrastrukturze w przyszłości już nie będzie można na obszarach wiejskich w pełni zapewnić zaopatrzenia w towary i usługi użytku codziennego, świadczenia podstawowej opieki lekarsko-pielęgniarskiej, wychowania przedszkolnego, kształcenia i doszkalania szkolnego, zawodowego i akademickiego oraz wystarczającej oferty kulturalnej i rozrywkowej, lub też z powodów ekonomicznych upadną podmioty zapewniające zaopatrzenie,

F.  mając na uwadze, że ok. 42 % z 26,7 mln osób zatrudnionych regularnie w rolnictwie w Unii Europejskiej stanowią kobiety, a co najmniej jedno na pięć gospodarstw jest prowadzone przez kobietę,

G.  mając na uwadze, że znaczny wkład kobiet w rozwój społeczności lokalnej i gminy znajduje niedostateczne odzwierciedlenie w ich udziale w odpowiednich procesach decyzyjnych,

H.  mając na uwadze, że zasada równouprawnienia płci jest podstawowym wymogiem strategii Europa 2020 i należy je wspierać, żeby zwiększyć aktywne zaangażowanie kobiet w działalności gospodarczej i społecznej oraz zapewnić poszanowanie praw człowieka,

Kobiety w rolniczej przestrzeni życiowej i gospodarczej

I.  mając na uwadze, że na tle zmian gospodarczych i społecznych w ostatnich dziesięcioleciach sytuacja kobiet żyjących na wsi zmieniła się i zróżnicowała, a nawet same kobiety inicjowały te zmiany i nadawały im kierunek, przy czym sytuacja społeczna i gospodarcza kobiet jest bardzo zróżnicowana pomiędzy państwami członkowskimi i wewnątrz tych państw,

J.  mając na uwadze, że kobiety w nowoczesnym społeczeństwie na tle swojego rodzinnego i zawodowego zakorzenienia odgrywają wielofunkcyjną rolę oraz że właśnie w tej różnorodności pełnionych ról są w stanie istotnie przyczynić się do postępu i innowacji na wszystkich poziomach społecznych oraz do wzrostu jakości życia, w szczególności na obszarach wiejskich,

K.  mając na uwadze, że szczególnie na obszarach wiejskich kobiety często sprawują opiekę nad członkami rodziny i osobami starszymi,

L.  mając na uwadze, że dzięki wieloletnim staraniom politycznym na rzecz kobiet oraz intensywnemu wspieraniu przez władze publiczne kształcenia, doradztwa, zakładania przedsiębiorstw itp. w ramach drugiego filaru WPR odniesiono godne uwagi sukcesy w polepszaniu sytuacji życiowej mężczyzn i kobiet żyjących na wsi,

M.  mając na uwadze, że mimo daleko posuniętej indywidualizacji sytuacji życiowych pozostanie zasadnicze wyzwanie dla kobiet i mężczyzn: połączenie z jednej strony pracy zarobkowej i zaangażowania społecznego i kulturalnego, a z drugiej strony odpowiedzialności za rodzinę,

N.  mając na uwadze, że to „wielofunkcyjne wyzwanie” w warunkach nowoczesnego społeczeństwa można podjąć tylko przy korzystaniu ze wspierających służb, zakładów i struktur, które są przystępne cenowo i dostępne,

O.  mając na uwadze, że wielofunkcyjna rola kobiety na obszarach wiejskich może przyczynić się w istotny sposób do wytworzenia nowoczesnego obrazu kobiety w naszym społeczeństwie,

P.  mając na uwadze, że na obszarach wiejskich wskaźnik zatrudnienia zarówno mężczyzn, jak i kobiet pozostaje niewysoki, a wiele kobiet nawet nie uczestniczy w rynku pracy, przez co nie są rejestrowane jako bezrobotne ani ujmowane w statystykach jako bezrobotne;

Q.  mając na uwadze, że zabezpieczenie socjalne kobiet zatrudnionych w rolnictwie, m.in. małżonek rolników posiadających dodatkowe dochody (kombinacje dochodów, samozatrudnienie w pełnym lub niepełnym wymiarze czasu) oraz pracujących sezonowo i migrujących, jest niezbędnym elementem nowoczesnego, zrównoważonego rozwoju obszarów wiejskich,

R.  mając na uwadze, że jedynie właściciel gospodarstwa rolnego figuruje na dokumentach bankowych, dokumentacji dotyczącej dotacji, praw nabytych, a także jako jedyny reprezentuje gospodarstwo wobec organów stowarzyszonych lub spółdzielczych,

S.  mając na uwadze, że agroturystyka, oferująca towary i usługi na wsi za pośrednictwem rodzinnych i spółdzielczych przedsiębiorstw turystycznych, należy do działalności gospodarczej niskiego ryzyka, tworzy miejsca pracy, umożliwia godzenie obowiązków rodzinnych z pracą oraz zachęca mieszkańców wsi do pozostawania na wsi,

Obszary wiejskie jako przestrzeń życiowa i gospodarcza

1.  zauważa, że wspieranie równouprawnienia płci jest zasadniczym celem UE i jej państw członkowskich; podkreśla, że istotne jest ujmowanie tej zasady we WPR jako sposobu wspierania trwałego wzrostu gospodarczego i rozwoju obszarów wiejskich;

2.  zauważa, że odpowiednio do obszarów miejskich należy zmierzać do zapewnienia warunków życia na obszarach wiejskich, które będą dopasowane do rolniczej rzeczywistości, tak aby kobiety i ich rodziny miały na wsi podstawy do pozostania i odniesienia sukcesu;

3.  domaga się, żeby wspierać obszary wiejskie jako różnorodną i integrującą przestrzeń gospodarczą i życiową, a przy tym wykorzystywać w szczególności kluczową funkcję kobiet, ich fachową wiedzę i kompetencje;

4.  wzywa zatem Komisję, aby w negocjacjach nad kolejnymi ramami finansowymi nie obniżała znowu udziału wydatków rolnych w budżecie;

5.  podkreśla, że różnorodne gospodarstwa rolne, także te zorientowane na usługi (np. urlop w gospodarstwie rolnym, sprzedaż bezpośrednia, usługi socjalne, jak opieka nad osobami starszymi i dziećmi, nauka w gospodarstwach rolnych w ramach „zielonej szkoły” itp.), są podstawą infrastruktury na obszarach wiejskich, a polityka rolna musi je wspierać w sposób zrównoważony; domaga się zatem wspierania tego typu usług w ramach wspólnej polityki rolnej, co stworzy kobietom nowe perspektywy i możliwości zarobkowania, a jednocześnie w istotny sposób ułatwi godzenie życia rodzinnego i zawodowego;

6.  wzywa do wspierania strategii rozwoju o własnej dynamice, żeby wesprzeć szczególną kreatywność podmiotów prowadzących działalność na obszarach wiejskich oraz poprzez wykorzystanie tradycyjnych zasobów właściwych dla każdej społeczności wiejskiej;

7.  podkreśla znaczenie żywotności i dynamizmu obszarów wiejskich zamieszkałych przez zróżnicowaną społecznie ludność; podkreśla przy tym znaczenie odpowiednich możliwości w zakresie rozwoju i rolę wyzwań, jakie stoją przed młodymi kobietami;

8.  wzywa do takiego kształtowania warunków ramowych na obszarach wiejskich, żeby kobiety z wszystkich pokoleń mogły pozostać w swoim bezpośrednim środowisku i przyczyniać się do jego ożywienia i rozwoju;

9.  podkreśla znaczenie środków umożliwiających wcześniejsze przejście na emeryturę rolników i pracowników sektora rolnictwa dla zapewnienia kobietom zamieszkującym obszary wiejskie odpowiednich warunków życia; domaga się, by państwa członkowskie wprowadziły w życie takie środki tam, gdzie nie zostały one jeszcze wprowadzone;

10.  w związku z tym wzywa do podjęcia dalszych wysiłków nad wyposażeniem obszarów wiejskich w najnowocześniejszą infrastrukturę IT, przede wszystkim odpowiednie łącza szerokopasmowe, do ułatwiania dostępu do technologii informacyjno-komunikacyjnych i do wspierania równości szans w zakresie tego dostępu oraz odpowiednich szkoleń dotyczących korzystania z niego; zauważa, że niski poziom dostępu do łącza szerokopasmowego utrudnia rozwój małych przedsiębiorstw na wielu obszarach wiejskich w UE; w związku z tym wzywa Komisję i państwa członkowskie, żeby wykonały swoje zobowiązanie do poprawy dostępu szerokopasmowego na obszarach wiejskich, tak by zwiększyć konkurencyjność;

11.  wzywa do promowania oraz wspierania wśród kobiet na obszarach wiejskich elektronicznych form przedsiębiorczości takich jak e-biznes, które pozwalają na prowadzenie działalności gospodarczej bez względu na oddalenie od większych ośrodków miejskich;

12.  zauważa, że podobnie jak na obszarach miejskich pierwszorzędne znaczenie ma poprawa jakości i dostępności infrastruktury, ośrodków i usług na rzecz codziennego życia na obszarach wiejskich, aby umożliwić mężczyznom i kobietom znalezienie równowagi między życiem rodzinnym i zawodowym oraz chronić społeczności zamieszkujące obszary wiejskie; dotyczy to ośrodków opieki nad dziećmi jako części infrastruktury wiejskiej (takich jak przedszkola wiejskie i inne ośrodki przedszkolne), zakładów opieki zdrowotnej, ośrodków edukacyjnych (m.in. w zakresie uczenia się przez całe życie), ośrodków i opieki nad osobami starszymi i innymi osobami pozostającymi na utrzymaniu, usług zastępczych w razie choroby i ciąży, zaopatrzenia w towary użytku codziennego oraz oferty rozrywkowej i kulturalnej; wzywa do takiego ustanowienia warunków ramowych z zakresu polityki rolnej, żeby umożliwić kobietom zamieszkującym obszary wiejskie wykorzystanie ich potencjału na rzecz stworzenia wielofunkcyjnego i zrównoważonego rolnictwa;

13.  wzywa państwa członkowskie do korzystania z funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności, aby zaradzić problemowi braku sprawnej infrastruktury transportowej na obszarach wiejskich oraz wdrażały pozytywne strategie poprawy dostępu do transportu dla wszystkich, a zwłaszcza osób niepełnosprawnych, ponieważ transport pozostaje istotnym czynnikiem hamującym wykluczenie społeczne i nierówności społeczne, które dotykają głównie kobiet;

14.  wzywa do większego ukierunkowania polityki wspierania obszarów wiejskich w na zapewnienie innowacyjnych i zrównoważonych warunków życia i pracy na obszarach wiejskich;

15.  wzywa instytucje Unii Europejskiej, państwa członkowskie oraz władze regionalne i lokalne do wspierania projektów dotyczących propagowania i doradztwa w zakresie tworzenia innowacyjnych przedsiębiorstw podstawowej produkcji rolnej na obszarach wiejskich, które oferowałyby nowe miejsca pracy, zwłaszcza dla kobiet, w takich dziedzinach jak: zwiększanie wartości produktów rolnych o wartość dodaną i samodzielne poszukiwanie miejsc ich sprzedaży, wykorzystywanie nowych technologii i przyczynianie się do dywersyfikacji gospodarczej tych obszarów oraz świadczenie usług, które umożliwiają godzenie życia rodzinnego z zawodowym;

16.  wskazuje, że w kontekście innowacyjnych form oferty należy oprzeć się na dotychczasowym korzystnym doświadczeniu projektów na rzecz kobiet z drugiego filaru WPR (szczególnie osi III oraz programu Leader+) oraz zidentyfikować przykłady sprawdzonych wzorców;

17.  wzywa do kładzenia szczególnego nacisku w strategiach rozwoju obszarów wiejskich na rolę kobiet w przyczynianiu się do realizacji celów strategii Europa 2020, w szczególności w przypadku inicjatyw koncentrujących się na innowacyjności, badaniach i rozwoju;

18.  w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje projekty EFS/EQUAL mające na celu zwrócenie uwagi na sytuację kobiet na obszarach rolniczych i wiejskich oraz jej poprawę;

19.  wzywa, żeby w nowym rozporządzeniu EFRROW przewidziano specjalne środki mające na celu wsparcie kobiet w przyszłym okresie programowania na lata 2014-2020, co może przynieść korzystne skutki dla zatrudnienia kobiet na obszarach wiejskich;

Kobiety w gospodarce rolnej

20.  wzywa Komisję i państwa członkowskie, żeby przyczyniły się do stworzenia rzetelnej bazy danych o gospodarczej i społecznej sytuacji kobiet i ich przedsiębiorczości w regionach wiejskich oraz żeby zoptymalizowały ocenę zebranych już danych (np. przez Eurostat), tak aby móc dopasować środki polityczne;

21.  jest przekonany, że w warunkach obszarów wiejskich należy zachować i rozwinąć wyspecjalizowane w rolnictwie kształcenie kobiet i skierowane do nich doradztwo, w szczególności w odniesieniu do zarządzania finansami gospodarstw rolnych;

22.  uważa za wskazane zmierzanie do stworzenia ogólnoeuropejskiej sieci współpracy kobiet (lub sieci organizacji zrzeszających kobiety) z obszarów wiejskich oraz wskazuje na sukcesy, jakie odniesiono dzięki środkom z drugiego filaru WPR;

23.  uznaje istotną rolę istniejących sieci współpracy kobiet na różnych poziomach, w szczególności dla lokalnego wspierania obszarów wiejskich i ich publicznego postrzegania; zwraca uwagę, że sieciom tym potrzeba szerszego społecznego uznania i większego wsparcia politycznego i finansowego na szczeblu lokalnym, krajowym i europejskim z uwagi na fakt, że sieci te w ogromnym stopniu przyczyniają się do osiągania większego równouprawnienia, w szczególności w odniesieniu do szkoleń dla kobiet na obszarach wiejskich oraz inicjowania projektów dotyczących rozwoju lokalnego, m.in. kampanii informacyjnych na temat badań profilaktycznych mających na celu wczesne zdiagnozowanie chorób nowotworowych u kobiet ((rak szyjki macicy, rak piersi, itp.); wzywa państwa członkowskie, żeby wspierały większy udział kobiet w procesie politycznym, w tym odpowiednią reprezentację kobiet w organach instytucji, przedsiębiorstw i stowarzyszeń;

24.  wzywa do zapewnienia w ramach systemów socjalnych odpowiednich świadczeń dla kobiet na obszarach wiejskich, w których zostanie uwzględniona szczególna dla kobiet sytuacja zarobkowa i ich uprawnienia emerytalne;

25.  w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje dyrektywę 2010/41/UE i wzywa państwa członkowskie, żeby ją jak najszybciej i skutecznie transponowały, tak aby zagwarantować w szczególności:

   że współmałżonkowie i partnerzy rolników objęci są ochroną socjalną;
   że kobiety pracujące w rolnictwie na własny rachunek oraz małżonki rolników mają zapewnione wystarczające świadczenia z tytułu macierzyństwa;

26.  zwraca uwagę, że szczególnie na obszarach wiejskich potrzeba zrównoważonych strategii na rzecz zachowania kompetencji zawodowych kobiet, które decydują się na etap rodzinny i opiekuńczy; popiera godzenie pracy i życia rodzinnego, tak aby umożliwić, utrzymać i rozwijać udział kobiet w działalności zawodowej;

27.  zwraca uwagę, że różnicowanie działalności gospodarstw rolnych staje się coraz ważniejszym elementem gospodarki wiejskiej; zauważa, że rola kobiet w inicjowaniu i opracowywaniu projektów z zakresu różnicowania działalności gospodarstw rolnych oraz zarządzania nimi jest znacząca;

28.  wzywa do wspierania ducha przedsiębiorczości u kobiet i ich inicjatyw, w szczególności poprzez promowanie własności będącej w rękach kobiet, sieci współpracy kobiet-przedsiębiorców, a ponadto do kształtowania warunków ramowych w sektorze finansowym ułatwiających kobietom-przedsiębiorcom prowadzącym działalność na wsi, w tym samozatrudnionym w pełnym i niepełnym wymiarze o niskich dochodach, oraz młodym kobietom dostęp do inwestycji i kredytów dający im większe możliwości działania na rynku oraz rozwijania działalności gospodarczej zapewniającej stabilne warunki egzystencji; wzywa także do podejmowania działań mających na celu stymulowanie ducha przedsiębiorczości oraz umiejętności i możliwości kobiet na rzecz ich włączania w struktury zarządzania przedsiębiorstwami i stowarzyszeniami;

29.  wzywa właściwe władze krajowe, regionalne i lokalne do zachęcania kobiet do udziału w lokalnych grupach działania oraz do tworzenia lokalnych stowarzyszeń w ramach programu Leader, a także do zagwarantowania zrównoważonego pod względem płci udziału w ich organach zarządzających;

Kobiety w rolnictwie

30.  wzywa do większego uwzględniania w strategiach rozwoju poszczególnych przedsiębiorstw i regionów kompetencji zawodowej kobiet w dziedzinie rolnictwa i pozarolniczej; podkreśla znaczenie kwalifikacji i szkolenia rolniczek i kobiet żyjących na wsi jako producentek i przedsiębiorców oraz wzywa Komisję i państwa członkowskie, żeby we współpracy z władzami lokalnymi i regionalnymi, organizacjami rolniczymi i stowarzyszeniami rolniczek tworzyły zachęty na rzecz wspierania uczestnictwa kobiet w życiu zawodowym, zniosły dyskryminację kobiet pracujących oraz polepszyły szkolenia dla kobiet, m.in. dzięki wsparciu większego dostępu do szkoleń podyplomowych i kursów specjalistycznych w ośrodkach edukacyjnych, zaproponowały odpowiednie środki na rzecz rozwoju obszarów wiejskich z osi 3 programów rozwoju obszarów wiejskich oraz żeby zachęcały do realizacji istniejących inicjatyw; zauważa, że środki te przyczynią się do przeciwdziałania wykluczeniu społecznemu na obszarach wiejskich oraz że kobiety w większym stopniu niż mężczyźni narażone są na niebezpieczeństwo popadnięcia w ubóstwo;

31.  wzywa do wspierania politycznych starań o zwiększenie roli kobiet w rolnictwie poprzez faktyczne i prawne ułatwienie im wykonywania działalności gospodarczej w rolnictwie, także w odniesieniu do własności gospodarstwa, tak aby z uwagi na współodpowiedzialność za prowadzenie przedsiębiorstwa w większym stopniu uczestniczyły w wykonywaniu praw i obowiązków przedsiębiorstwa, do których należy m.in. reprezentacja interesów grup rolników oraz rzeczywisty udział we wszystkich dochodach z działalności;

32.  wzywa do udzielania wsparcia organizacjom zrzeszającym kobiety i rolników, będącym ważnym elementem wspierania i inicjowania nowych programów rozwoju i dywersyfikacji w sposób umożliwiający kobietom realizowanie nowych pomysłów prowadzących do różnicowania produkcji i usług na obszarach wiejskich;

33.  uważa, że w ramach przyszłej reformy WPR należy uwzględnić potrzeby kobiet na obszarach wiejskich oraz ich rolę jako pracownic sektora rolnictwa, a także nadać temu priorytetową rangę, zarówno jeśli chodzi o dostęp do określonych usług, jak również do środków pomocowych, w zależności od potrzeb terytorialnych w każdym państwie członkowskim;

34.  jest przekonany, że w perspektywie średnioterminowej we wszystkich organach politycznych, gospodarczych i socjalnych sektora rolnego kobiety powinny być odpowiednio reprezentowane, tak aby w procesie decyzyjnym obok punktu widzenia mężczyzn przedstawiać także punkt widzenia kobiet; podkreśla znaczenie podejmowania specjalnych działań na rzecz kobiet, by osiągnąć równy udział kobiet w tych organach;

35.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do zapewniania kobietom lepszego dostępu do ziemi i kredytów, aby zachęcać kobiety do prowadzenia działalności na obszarach wiejskich i pełnienia roli podmiotów działających w sektorze rolnym;

36.  wzywa do uwzględniania dotychczasowych strategii zabezpieczenia socjalnego kobiet w rolnictwie (rolniczek, kobiet pracujących w rolnictwie, pracownic sezonowych itp.), w tym wdrożenia dyrektywy 2010/41/UE w kontekście sytuacji krajowej, prawa własności i prawa podatkowego oraz do wykorzystania w państwach członkowskich tych doświadczeń w rozwoju odpowiedniego zabezpieczenia socjalnego kobiet w rolnictwie;

37.  podkreśla, że w strategiach europejskich dotyczących warunków życia kobiet zamieszkujących obszary wiejskie powinno się uwzględniać warunki życia i pracy migrujących pracownic sezonowych w sektorze rolnym, zwłaszcza potrzebę odpowiedniego zakwaterowania, ochrony socjalnej, ubezpieczenia zdrowotnego i opieki zdrowotnej; podkreśla konieczność nadawania jak największej wartości pracy wykonywanej przez kobiety;

38.  zachęca Komisję, by w ramach sprawozdania podsumowującego, które przedstawi w 2011 r. zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1698/2005 Rady z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW), dokonała pogłębionej analizy skutków stosowania praktycznych środków w odniesieniu do sytuacji kobiet zamieszkujących obszary wiejskie;

o
o   o

39.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz Komisji.

(1) Dz.U. L 55 z 25.2.2006, s. 20.
(2) Dz.U. C 277 E z 21.10.2005, s. 1.
(3) Dz.U. C 66 E z 20.3.2009, s. 23.
(4) Dokument Rady 09184/2010.
(5) Dz.U. L 180 z 15.7.2010, s. 1.


Efektywność i skuteczność finansowania UE w dziedzinie likwidacji elektrowni jądrowych w nowych państwach członkowskich
PDF 308kWORD 85k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie efektywności i skuteczności finansowania UE w dziedzinie likwidacji elektrowni jądrowych w nowych państwach członkowskich (2010/2104 (INI))
P7_TA(2011)0123A7-0054/2011

Parlament Europejski,

–  uwzględniając Protokół nr 4 Traktatu o Przystąpieniu w sprawie elektrowni jądrowej w Ignalinie na Litwie oraz Protokół nr 9 w sprawie jednostki 1 i jednostki 2 elektrowni jądrowej Bohunice V1 na Słowacji, a także art. 30 Protokołu dotyczącego warunków i uzgodnień w sprawie przyjęcia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej,

–  uwzględniając rozporządzenia Rady dotyczące wdrożenia Protokołu nr 4 w sprawie elektrowni jądrowej Ignalina na Litwie(1), dotyczące wdrożenia Protokołu nr 9 w sprawie jednostki 1 i jednostki 2 elektrowni jądrowej Bohunice V1 na Słowacji(2) oraz w sprawie pomocy finansowej Unii na likwidację bloków 1-4 elektrowni jądrowej Kozłoduj w Bułgarii (program „Kozłoduj”)(3),

–  uwzględniając komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wykorzystania zasobów finansowych przeznaczonych na likwidację instalacji jądrowych (COM(2007)0794) oraz dokument towarzyszący pt. „Dane dotyczące finansowania likwidacji w UE” (SEC(2007)1654),

–  uwzględniając zalecenie Komisji z dnia 24 października 2006 r. w sprawie zarządzania zasobami finansowymi przeznaczonymi na likwidację instalacji jądrowych(4),

–  uwzględniając art. 48 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii (A7-0054/2011),

A.  mając na uwadze, że w trzech krajach kandydujących do UE – na Litwie, na Słowacji i w Bułgarii – działały stare elektrownie jądrowe, których zamknięcie uzgodniono, oraz że negocjacje akcesyjne doprowadziły do określenia dat przedterminowego zamknięcia trzech wspomnianych elektrowni jądrowych,

B.  mając na uwadze uznanie przez UE, że przedterminowe zamknięcie, a następnie likwidacja tych jednostek w trzech elektrowniach jądrowych stanowi znaczne obciążenie finansowe i ekonomiczne, którego nie mogą w pełni pokryć zainteresowane państwa członkowskie, wskutek czego w traktatach o przystąpieniu oraz późniejszych rozporządzeniach Rady przewidziano pomoc finansową dla tych państw członkowskich; mając jednak na uwadze, że nie postanowiono jednoznacznie, czy pomoc powinna pokrywać pełen koszt likwidacji lub rekompensować wszystkie konsekwencje gospodarcze; zauważa, że zarówno Bułgaria, jak i Słowacja pozostają w chwili obecnej eksporterami netto energii elektrycznej,

C.  mając na uwadze, że pomoc przewiduje działania w następujących obszarach:

   likwidacja (przygotowania do zamknięcia, wsparcie organów regulacyjnych, sporządzenie dokumentacji potrzebnej do likwidacji i wydania pozwoleń, bezpieczna konserwacja i nadzór po zamknięciu, przetwarzanie odpadów, magazynowanie i dekontaminacja odpadów i zużytego paliwa oraz prace demontażowe),
   energia (modernizacja i usprawnienie istniejących urządzeń pod kątem środowiska, zastąpienie mocy produkcyjnej zamkniętych jednostek, poprawa bezpieczeństwa dostaw energii i efektywności energetycznej oraz inne środki przyczyniające się do koniecznej restrukturyzacji i modernizacji infrastruktury energetycznej),
   skutki społeczne (wsparcie pracowników elektrowni w utrzymaniu wysokiego poziomu bezpieczeństwa w okresach poprzedzających demontaż po zamknięciu oraz przeszkolenie pracowników pod kątem nowych zadań związanych z likwidacją),

D.  mając na uwadze, że udzielanie pomocy rozpoczęto przed akcesją oraz przed zamknięciem odnośnych jednostek oraz że z tego powodu środki pomocowe kumulowały się w funduszach wspierania likwidacji elektrowni, przy równoczesnej kontynuacji prac administracyjnych,

E.  mając na uwadze, że likwidacja obiektów jądrowych oraz gospodarowanie pochodzącymi z nich odpadami to operacja skomplikowana pod względem technicznym, wymagająca znacznych zasobów finansowych i wiążąca się z odpowiedzialnością środowiskową, techniczną, społeczną i finansową,

1.  odnotowuje, że Litwa, Słowacja i Bułgaria wypełniły zobowiązania wynikające z traktatów o przystąpieniu, dotyczące terminowego zamknięcia odpowiednich jednostek w trzech elektrowniach jądrowych: jednostka 1 elektrowni jądrowej Ignalina została zamknięta w dniu 31 grudnia 2004 r., zaś jednostka 2 w dniu 31 grudnia 2009 r.; jednostka 1 elektrowni jądrowej Bohunice V1 została zamknięta w dniu 31 grudnia 2006 r., zaś jednostka 2 w dniu 31 grudnia 2008 r.; jednostki 1 i 2 elektrowni jądrowej w Kozłoduju zostały zamknięte w dniu 31 grudnia 2002 r., zaś jednostki 3 i 4 w dniu 31 grudnia 2006 r.;

2.  zauważa również, że wszystkie trzy państwa członkowskie starały się renegocjować zobowiązania polityczne odnośnie do zamknięcia reaktorów, co opóźniło ten proces;

3.  odnotowuje istnieje podstawy prawnej przyznania pomocy finansowej; odnotowuje, że kwoty ustala się corocznie w drodze decyzji Komisji, w oparciu o indywidualne roczne wspólne dokumenty programowe, co umożliwia kontrolę nad realizacją i finansowaniem zatwierdzonych projektów;

4.  zauważa, że z powodu niewielkiego doświadczenia UE w dziedzinie likwidacji i ograniczonych danych na ten temat, podjęto decyzję dotyczącą pomocy finansowej bez możliwości określenia pułapu finansowego; zauważa ponadto, że nawet po sporządzeniu planów i strategii likwidacji nie istniały żadne jasne warunki dotyczące określenia pułapu, przez co decyzje w sprawie dalszej pomocy finansowej musiały być podejmowane odrębnie dla poszczególnych etapów i przypadków;

5.  uważa, że celem pomocy Wspólnoty jest wsparcie wspomnianych trzech państw członkowskich w radzeniu sobie z finansowym i ekonomicznym obciążeniem spowodowanym wyznaczonymi terminami przyspieszonego zamknięcia oraz pokrycie kosztu wielu istotnych działań likwidacyjnych, inwestowanie w przedsięwzięcia energetyczne mające na celu ograniczenie zależności energetycznej i pomoc w łagodzeniu wpływu likwidacji wspomnianych elektrowni na społeczeństwo; stwierdza mimo to, że we wszystkich trzech przypadkach koszty likwidacji elektrowni jądrowych przekroczyły wysokość planowanej pomocy UE i wszystko wskazuje na to, że przekroczą one też początkowe szacunki; zauważa też, że znaczna część środków została wykorzystana na projekty energetyczne, a nie na główny cel pomocy finansowej, tj. likwidację elektrowni jądrowych;

6.  jest zdania, że koncepcja unijnej solidarności skutecznie przyczynia się do łagodzenia ekonomicznych konsekwencji przyspieszonego zamknięcia w sektorze energetycznym; zauważa jednak, że w trakcie przygotowywania niniejszego sprawozdania faktyczna likwidacja jest nadal w początkowej fazie;

7.  stwierdza, że likwidacja wspomnianych elektrowni jądrowych musi mieć charakter absolutnie priorytetowy z uwagi na bezpieczeństwo i zdrowie wszystkich Europejczyków;

8.  wyraża zaniepokojenie, że brak środków finansowych na działania likwidacyjne opóźni likwidację elektrowni jądrowych oraz spowoduje zagrożenie dla środowiska i zdrowia ludzkiego;

9.  podkreśla, że kwestia bezpieczeństwa ma pierwszorzędne znaczenie w przypadku likwidacji omawianych jednostek trzech elektrowni jądrowych, które zostały przedterminowo zamknięte; zachęca w związku z tym Radę, Komisję i państwa członkowskie, aby pamiętały o powyższym przy podejmowaniu wszelkich kolejnych decyzji dotyczących programów likwidacji elektrowni jądrowych ogólnie, a przedmiotowych trzech programów w szczególności; wzywa Komisję do zapewnienia odpowiedniej koordynacji z państwami członkowskimi oraz do ustanowienia szczegółowych harmonogramów realizacji tych projektów;

10.  zauważa z zaniepokojeniem, że szczegółowe plany likwidacji zawarte w trzech omawianych programach likwidacji nie zostały jeszcze sfinalizowane, a w konsekwencji nie ma wystarczających informacji na temat harmonogramów, kosztów poszczególnych projektów oraz ich źródeł finansowania; wzywa zatem odpowiednie organy krajowe do sfinalizowania planów, a Komisję do zdawania sprawozdań z tego procesu oraz do zapewnienia długoterminowego szczegółowego planowania finansowego projektów likwidacyjnych; zwraca się do Komisji o jasne określenie zakresu unijnego finansowania wymaganego do zakończenia tych planów;

11.  wzywa Komisję do zbadania sposobów zmiany stosowanych przez UE metod finansowania działań likwidacyjnych przy uwzględnieniu strategii wykorzystywanych przez państwa członkowskie i ich administrację krajową, a także sposobów uproszczenia zasad zarządzania funduszami w taki sposób, aby nie wpływały one na bezpieczeństwo działań likwidacyjnych;

12.  zauważa brak wyraźnego podziału odpowiedzialności wśród podmiotów uczestniczących w finansowaniu oraz podmiotów uczestniczących w procesie likwidacji; uważa, że główna odpowiedzialność za wdrażanie unijnej pomocy powinna spoczywać na Komisji oraz że należy ustanowić wspólne zarządzanie z EBOiR;

13.  uważa, że w celu przyznawania zamówień należałoby stosować kryterium wspólnotowej wzajemności z korzyścią dla przedsiębiorstw europejskich, stosując w szczególności zasady określone w art. 58 dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynującej procedury udzielania zamówień przez podmioty działające m.in. w sektorze energetyki;

14.  zauważa, że kwota całkowitej pomocy finansowej Unii Europejskiej na rzecz tych trzech państw członkowskich do końca 2013 r. wynosi 2 847,78 mln euro; zauważa, że pomimo istnienia różnic między elektrowniami jądrowymi, zwłaszcza jeżeli chodzi o magazynowanie paliwa, zasadniczo programy łączy ta sama technologia; zauważa jednak, że istnieją znaczne różnice w przydzielonych kwotach: Ignalina (2 jednostki): 1 367 mln euro; Bohunice (2 jednostki): 613 mln euro oraz Kozłoduj (4 jednostki): 867,78 mln euro;

15.  zauważa, w oparciu o dane dostępne pod koniec 2009 r., różną sytuację państw członkowskich w zakresie wydatkowanych kwot: Ignalina: ogółem 1 367 mln euro, przyznano 875,5 mln euro (64,04%), wydatkowano 760,4 mln euro (55,62%); Bohunice: ogółem 613 mln euro, przyznano 363,72 mln euro (59,33%), wydatkowano 157,87 mln euro (25,75%); Kozłoduj: ogółem 867,78 mln euro, przyznano 567,78 mln euro (65,42%), wydatkowano 363,149 mln euro (41,84%), co wynika głównie z różnych dat zamknięcia;

16.  uważa, że należy zachować całkowitą przejrzystość w zarządzaniu funduszami oraz wykorzystywaniu dostępnych w ich ramach środków; uznaje znaczenie solidnego i przejrzystego gospodarowania środkami finansowymi przy odpowiednim nadzorze z zewnątrz w celu zapewnienia uczciwej konkurencji na rynku energetycznym; zaleca, aby zapewniono w tej kwestii przejrzystość i udział społeczeństwa;

17.  odnotowuje zakończenie następujących kontroli i ocen: „Midterm Evaluation of the Decommissioning Assistance to Lithuania and Slovakia” (śródokresowa ocena pomocy na likwidację elektrowni jądrowych na Litwie i Słowacji, 2007); wewnętrzne kontrole KE wszystkich trzech programów w 2007 r.; prowadzone przez Europejski Trybunał Obrachunkowy (ETO) kontrole agencji CPMA w 2008 i 2009 r. w odniesieniu do Ignaliny; kontrola ETO przygotowania DAS w 2008 r.; badanie wykonalności ETO w 2009 r.; a także przyjmuje do wiadomości następujące działania bieżące: komunikat Komisji spodziewany na początku 2011 r.; zewnętrzną kontrolę finansową KE dotyczącą Międzynarodowego Funduszu Wspierania Likwidacji Elektrowni Bohunice; pełną kontrolę ETO wykonania zadań w ramach wszystkich trzech programów;

18.  jest zdania, że liczba i zakres przeprowadzonych kontroli wydają się niewystarczające, biorąc pod uwagę znaczne zaangażowane środki pieniężne, fakt, że wykorzystanie funduszy jest nowością, nieznane czynniki, które pojawiły się w trakcie procesu, a następnie liczne zmiany, dostosowania i przeznaczenie dodatkowych środków; wyraża ubolewanie, że w przeprowadzonej przez Komisję we wrześniu 2007 r. śródokresowej ocenie pomocy na likwidację elektrowni jądrowych na Litwie i Słowacji nie ujęto Bułgarii (która w tym czasie otrzymywała już pomoc);

19.  ubolewa nad faktem, że Komisja nie przedkłada Parlamentowi Europejskiemu rocznych sprawozdań dotyczących wykorzystania środków finansowych przyznanych na likwidację elektrowni jądrowych; wzywa zatem Komisję do monitorowania i przedkładania Parlamentowi rocznych sprawozdań dotyczących usprawnień w wykorzystaniu środków i prawdopodobieństwa, że skumulowane środki na likwidację tych konkretnych jednostek w trzech elektrowniach jądrowych zostaną wykorzystane w ciągu trzech kolejnych lat;

20.  zwraca się do Komisji o przeprowadzenie analizy w celu potwierdzenia, że istnieje możliwość przydzielenia kwot na przyszłe projekty likwidacyjne do 2013 r., tym bardziej że zezwolenia na likwidację zostaną wydane w przypadku Bohunic w lipcu 2011 r., zaś w przypadku Kozłoduja pod koniec 2011 r. i pod koniec 2012 r.;

21.  zwraca się do Komisji o dostarczenie informacji porównawczych na temat wdrażania początkowych i zrewidowanych harmonogramów poszczególnych etapów procesu likwidacji, jak również na temat środków w dziedzinie energii i w sektorze socjalnym, przed przeznaczeniem jakichkolwiek dalszych środków unijnych;

22.  zwraca się do Komisji o przedstawienie sprawozdania na temat szczególnych usprawnień wynikających z ustanowienia w 2007 r. komitetu zarządzającego państw członkowskich, służącego jej pomocą w realizacji programów pomocowych, oraz o podsumowanie zmian proceduralnych, które nastąpiły od tego czasu;

23.  zauważa, że nadal nie została zakończona kontrola ETO; sugeruje, że ocena ta powinna pomóc w określeniu celów, na jakie fundusze są wykorzystywane, i ich skuteczności oraz realnych propozycji na przyszłość, jak też w ustaleniu dodatkowego finansowania potrzebnego, aby przeprowadzić likwidację; sugeruje, że ponieważ chodzi o pełną kontrolę wykonania zadań, powinna ona wyjaśnić następujące kwestie:

   czy środki wykorzystano w celach, na które były przeznaczone,
   czy procedury udzielania zamówień publicznych były należycie opracowane i przestrzegane,
   czy przydzielone środki pieniężne przyczyniły się do zwiększenia bezpieczeństwa działań likwidacyjnych,
   czy procedury udzielania zamówień publicznych zapewniły, że zaangażowane przedsiębiorstwa zagwarantują bezpieczeństwo zgodnie ze standardami UE,
   czy istnieją działania, w które był zaangażowany OLAF,
   czy miała miejsce odpowiednia koordynacja trzech istniejących programów, tak aby skutecznie wykorzystać zgromadzone doświadczenia oraz wcześniej przygotowane i sfinansowane projekty, oraz w jakich aspektach programy likwidacji nakładały się na siebie (jako że istnieje np. szereg podobnych projektów w zakresie magazynowania, kwalifikacji pracowników itp., które można było dostosować na potrzeby innych elektrowni jądrowych, co doprowadziłoby do oszczędności);

24.  stwierdza, że w odniesieniu do przyszłych działań finansowanych z przydzielonych kwot UE w okresie 2007-2013 doprecyzowania wymagają dalsze kwestie:

   czy już istniejące plany i strategie są kompletne lub czy istnieje jeszcze możliwość dodania nowych działań, a w konsekwencji – dalszych środków,
   czy zapewniono pełną zdolność składowania czasowego oraz czy zakończono procedurę wyboru ostatecznego krajowego miejsca składowania końcowych odpadów promieniotwórczych,
   czy nadal istnieje potrzeba przydzielenia dodatkowych kwot na projekty energetyczne lub czy trzeba skoncentrować się na projektach likwidacyjnych,
   czy – o ile nie miało to do tej pory miejsca – doświadczenia i projekty dotyczące jednej elektrowni jądrowej należy przełożyć na pozostałe elektrownie;

25.  z zaniepokojeniem zauważa brak unijnego zespołu koordynatorów i ekspertów zajmującego się wszystkimi trzema projektami, który pozwoliłby traktować program likwidacji jako cały pakiet w oparciu o doświadczenia UE i umożliwiłby powstanie synergii pomiędzy tymi trzema przypadkami;

26.  podkreśla, że w celu zagwarantowania lepszego planowania działań i wymiany zgromadzonych doświadczeń w ramach tych trzech programów potrzebna jest ich ściślejsza koordynacja; uważa, że na tym doświadczeniu może skorzystać również cała Unia Europejska, jako że reaktory są wycofywane pod koniec okresu użytkowania; w związku z tym zwraca się do wszystkich zainteresowanych stron o opracowywanie i gromadzenie najlepszych praktyk w zakresie likwidacji obiektów jądrowych oraz o zapewnienie możliwie najlepszego wykorzystania doświadczenia i danych zgromadzonych przez pozostałe państwa członkowskie w dziedzinie elektrowni jądrowych;

27.  wzywa Komisję do utworzenia zespołu koordynacyjnego, który powinien być odpowiedzialny za:

   nadzór nad sporządzeniem ostatecznego planu zawierającego sprecyzowany harmonogram,
   nadzór nad wykorzystywaniem przyznanych dotąd środków finansowych,
   ustalenie, czy istnieje nadal potrzeba, aby UE uczestniczyła w tym procesie, a jeśli tak – dokładne określenie udziału UE,
   określenie obowiązków, w tym roli EBOiR, oraz nadzór nad finalizacją procesu likwidacji;

28.  zwraca uwagę, że do finansowania operacji likwidacji obiektów jądrowych powinno się stosować zasadę „zanieczyszczający płaci” oraz że operatorzy takich obiektów powinni zapewnić odłożenie w okresie ich funkcjonowania wystarczających środków finansowych, aby pokryć przyszłe koszty likwidacji;

29.  zauważa, że z powodu wcześniejszego zamknięcia reaktorów nie było możliwe planowane zgromadzenie potrzebnych środków w odnośnych funduszach krajowych, które to środki miały pokryć wszelkie koszty związane z likwidacją elektrowni;

30.  wzywa Komisję, aby uwzględniając różne strategie stosowane przez państwa członkowskie, zbadała potencjalne możliwości ujednolicenia podejścia do finansowania likwidacji obiektów jądrowych w UE w celu zgromadzenia na czas potrzebnych środków finansowych, nie narażając bezpieczeństwa procesu likwidacji;

Elektrownia jądrowa w Ignalinie

31.  przyjmuje z zadowoleniem fakt, że obecnie trwa lub została zakończona realizacja większości projektów programu „Ignalina” w zakresie efektywności energetycznej i zapewnienia dostaw energii elektrycznej;

32.  zauważa z zaniepokojeniem, że nastąpiły opóźnienia w głównych projektach w zakresie zarządzania infrastrukturą przetwarzania odpadów (magazynowanie zużytego paliwa i składowanie odpadów), co pociągnęło za sobą dodatkowe koszty w stosunku do początkowych szacunków; zauważa, że dostępny w systemie margines swobody jest niemal wyczerpany i że opóźnienia mogą zacząć wywierać wpływ na „ścieżkę krytyczną” całego planu likwidacji, wraz z proporcjonalnym wzrostem kosztów; zwraca się do Komisji o przedstawienie sprawozdania z wyników ponownej oceny harmonogramu projektów;

33.  zauważa, że istotną część funduszy przeznaczono na projekty energetyczne, że na sfinalizowanie likwidacji nadal potrzeba dużych nakładów i że fundusze krajowe nie wystarczą na jej pokrycie: państwowy fundusz likwidacji elektrowni jądrowej Ignalina zgromadził dotychczas niewiele ponad 100 mln euro (podczas gdy same koszty techniczne likwidacji wahają się od 987 mln do1 300 mln euro), a znaczną część tej kwoty wykorzystano na projekty niezwiązane z likwidacją; wzywa do podjęcia w związku z tym odpowiednich działań, zwłaszcza przez państwa członkowskie;

Elektrownia jądrowa w Bohunicach

34.  przyjmuje z zadowoleniem postępy programu „Bohunice”;

35.  zauważa, że o ile pomoc wspólnotowa jest przewidziana na likwidację instalacji jądrowych, w szczególności reaktorów V1, a także na bezpieczeństwo dostaw, krajowy fundusz jądrowy nie dysponuje specjalnym źródłem finansowania przeznaczonym na trwający projekt likwidacyjny A1;

36.  stwierdza, że wdrażanie niektórych projektów likwidacyjnych, takich jak rekonstrukcja systemu ochrony fizycznej obszaru, projekt przetwarzania „odpadów historycznych” oraz budowa obiektu tymczasowego składowania odpadów radioaktywnych w Bohunicach, zostało znacząco opóźnione; wzywa Komisję i stronę słowacką do podjęcia działań zapobiegających opóźnieniom oraz unikania narażania na szwank harmonogramu prac w projektach likwidacyjnych;

Elektrownia jądrowa w Kozłoduju

37.  przyjmuje z zadowoleniem dobre techniczne i finansowe wyniki programu „Kozłoduj”, jak i rewizję strategii likwidacyjnej dla jednostek od 1 do 4, która z pierwotnej strategii odroczonego demontażu została zmieniona w strategię natychmiastowego demontażu w trybie ciągłym;

38.  zauważa z zaniepokojeniem dość wysoki udział projektów energetycznych w rozdziale przekazanych funduszy publicznych; wzywa Komisję do monitorowania wdrażania pozostałych projektów energetycznych oraz do zdawania sprawozdań z wyników; wzywa do zwiększenia odsetka projektów z zakresu likwidacji i odpadów w pozostałym okresie funkcjonowania programu „Kozłoduj”;

39.  podkreśla potrzebę kompleksowej koordynacji administracyjnej między państwowym przedsiębiorstwem ds. odpadów radioaktywnych (SERAW) a elektrownią jądrową Kozłoduj, odpowiedzialnymi obecnie za, odpowiednio, jednostki 1-2 oraz jednostki 3-4; zachęca stronę bułgarską do analizy i niezwłocznego wdrożenia niezbędnych środków naprawczych w odniesieniu do wspólnego zarządzania oraz/lub do objęcia wspólnym zarządzaniem jednostek 1-4;

o
o   o

40.  zobowiązuje przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz rządom Bułgarii, Litwy i Słowacji.

(1) Dz.U. L 411 z 30.12.2006, s. 10.
(2) Dz.U. L 131 z 23.5.2007, s. 1.
(3) Dz.U. L 189 z 13.7.2010, s. 9.
(4) Dz.U. L 330 z 28.11.2006, s. 31.


Uruchomienie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji: Republika Czeska-Unilever
PDF 294kWORD 45k
Rezolucja
Załącznik
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2010/010 CZ/Unilever z Republiki Czeskiej) (COM(2011)0061 – C7-0055/2011 – 2011/2044(BUD))
P7_TA(2011)0124A7-0060/2011

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedłożony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2011)0061 – C7–0055/2011),

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami(1) (PMI z dnia 17 maja 2006 r.), w szczególności jego pkt 28,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1927/2006 z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji(2) (rozporządzenie w sprawie EFG),

–  uwzględniając pismo Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej (A7-0060/2011),

A.  mając na uwadze, że Unia Europejska opracowała odpowiednie instrumenty legislacyjne i budżetowe w celu udzielenia dodatkowego wsparcia pracownikom dotkniętym konsekwencjami poważnych zmian strukturalnych w handlu światowym oraz z myślą o ułatwieniu im powrotu na rynek pracy,

B.  mając na uwadze, że zakres zastosowania EFG został tymczasowo rozszerzony o wnioski przedłożone po dniu 1 maja 2009 r. i obejmuje również pomoc dla pracowników, których zwolnienie było bezpośrednim skutkiem światowego kryzysu finansowego i gospodarczego,

C.  mając na uwadze, że pomoc finansowa Unii dla zwalnianych pracowników powinna być dynamiczna i powinno się jej udzielać jak najszybciej i jak najskuteczniej zgodnie ze wspólną deklaracją Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, przyjętą na posiedzeniu pojednawczym w dniu 17 lipca 2008 r., a także przy uwzględnieniu porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. odnośnie do przyjęcia decyzji o uruchomieniu EFG,

D.  mając na uwadze, że Republika Czeska wystąpiła o pomoc w związku z 634 zwolnieniami (wszystkie objęte pomocą) w przedsiębiorstwie Unilever ČR spol. s r.o. prowadzącym działalność w sektorze detalicznym w regionie Střední Čechy według klasyfikacji NUTS II,

E.  mając na uwadze, że złożony wniosek spełnia kryteria kwalifikowalności przewidziane w rozporządzeniu w sprawie EFG,

1.  zwraca się do zainteresowanych instytucji o podjęcie niezbędnych kroków celem szybszego uruchamiania EFG; docenia w związku z tym wprowadzoną przez Komisję w następstwie wniosku Parlamentu o przyspieszenie uwalniania dotacji ulepszoną procedurę, mającą na celu przedstawianie władzy budżetowej oceny Komisji dotyczącej kwalifikowalności wniosku EFG równocześnie z wnioskiem o uruchomienie EFG; ma nadzieję, że dalsze ulepszenia procedury zostaną zrealizowane w ramach nadchodzącego przeglądu EFG;

2.  przypomina, że instytucje zobowiązane są do zagwarantowania sprawnej i szybkiej procedury przyjęcia decyzji w sprawie uruchomienia EFG, zapewniając jednorazowe, ograniczone w czasie indywidualne wsparcie mające na celu pomoc pracownikom zwolnionym w wyniku globalizacji oraz kryzysu finansowego i gospodarczego; wskazuje rolę, jaką może odegrać EFG w powrocie zwolnionych pracowników na rynek pracy; jednak apeluje o dokonanie oceny długotrwałego powrotu tych pracowników na rynek pracy jako bezpośredniego rezultatu środków finansowanych z EFG;

3.  podkreśla, że zgodnie z art. 6 rozporządzenia ustanawiającego EFG, należy zadbać o to, aby EFG wspierał powrót na rynek pracy zwolnionych indywidualnych pracowników; ponownie podkreśla, że wsparcie EFG nie zastępuje działań, za podjęcie których – na mocy prawa krajowego lub układów zbiorowych – odpowiedzialne są przedsiębiorstwa, ani środków restrukturyzacji przedsiębiorstw lub sektorów;

4.  ubolewa, że rozporządzenie w sprawie EFG w swojej obecnej postaci nie wymaga zbadania sytuacji wielonarodowych przedsiębiorstw, których restrukturyzacja uzasadnia interwencję EFG, w zakresie ich kondycji finansowej, ewentualnego uchylania się przez nie od płacenia podatków czy pomocy państwa dla tych przedsiębiorstw; uważa, że kwestią tą należy się zająć w ramach zbliżającego się przeglądu rozporządzenia w sprawie EFG, nie utrudniając jednak dostępu zwolnionych pracowników do pomocy z EFG;

5.  stwierdza, że informacje na temat skoordynowanego pakietu zindywidualizowanych usług, które mają być finansowane z EFG, obejmują dane na temat jego komplementarności z działaniami finansowanymi z funduszy strukturalnych; ponownie wzywa Komisję do przedstawiania analizy porównawczej tych danych również w sprawozdaniach rocznych;

6.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w następstwie ponawianych wniosków Parlamentu po raz pierwszy w budżecie na rok 2011 uwidocznione są środki w wysokości 47 608 950 EUR w pozycji budżetowej EFG 04 05 01; przypomina, że EFG został stworzony jako osobny specjalny instrument z własnymi celami i terminami i że w związku z tym ma prawo do własnych środków, co pozwoli uniknąć przesuwania z innych linii budżetowych, jak to miało miejsce w przeszłości i mogło być szkodliwe dla realizacji różnorodnych celów politycznych;

7.  zatwierdza decyzję załączoną do niniejszej rezolucji;

8.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do podpisania wraz z przewodniczącym Rady niniejszej decyzji i zapewnienia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

9.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wraz z załącznikiem Radzie i Komisji.

ZAŁĄCZNIK

DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2010/010 CZ/Unilever z Republiki Czeskiej)

(Tekst tego załącznika nie został powtórzony w tym miejscu, ponieważ odpowiada on końcowej wersji decyzji 2011/233/UE.)

(1) Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.
(2) Dz.U. L 406 z 30.12.2006, s. 1.


Kontrola eksportu produktów i technologii podwójnego zastosowania ***I
PDF 517kWORD 269k
Poprawki Parlamentu Europejskiego przyjęte w dniu 5 kwietnia 2011 r. do wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1334/2000 ustanawiające wspólnotowy system kontroli eksportu produktów i technologii podwójnego zastosowania (COM(2008)0854 – C7-0062/2010 – 2008/0249(COD))
P7_TA(2011)0125A7-0028/2011

(Zwykła procedura prawodawcza: pierwsze czytanie)

Wniosek został zmieniony w następujący sposób(1):

Tekst proponowany przez Komisję   Poprawka
Poprawka 1
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Tytuł
Rozporządzenie Rady zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1334/2000 ustanawiające wspólnotowy system kontroli eksportu produktów i technologii podwójnego zastosowania
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 428/2009 ustanawiające wspólnotowy system kontroli wywozu, transferu, pośrednictwa i tranzytu w odniesieniu do produktów podwójnego zastosowania (wersja przekształcona);
Poprawka 2
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Punkt 1 preambuły
(1)  Zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1334/2000 z dnia 22 czerwca 2000 r. ustanawiającym wspólnotowy system kontroli eksportu produktów i technologii podwójnego zastosowania wymaga się, aby produkty podwójnego zastosowania (w tym oprogramowanie i technologia) podlegały skutecznej kontroli przy wywozie ze Wspólnoty.
(1)  Zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1334/2000 z dnia 22 czerwca 2000 r. zmienionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 428/2009 z dnia 5 maja 2009 r. ustanawiającym wspólnotowy system kontroli wywozu, transferu, pośrednictwa i tranzytu w odniesieniu do produktów podwójnego zastosowania1 wymaga się, aby produkty podwójnego zastosowania (w tym oprogramowanie i technologia) podlegały skutecznej kontroli przy wywozie z Unii lub przy tranzycie przez nią, a także, gdy produkty są dostarczane do kraju trzeciego w wyniku usług pośrednictwa świadczonych przez pośrednika zamieszkałego bądź mającego siedzibę na terytorium Unii.
____________
1 Dz.U. L 134 z 29.5.2009, s. 1.
Poprawka 3
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Punkt 2 preambuły
(2)  Wskazane jest doprowadzenie do jednolitego i konsekwentnego stosowania kontroli w całej Wspólnocie, aby uniknąć nieuczciwej konkurencji pomiędzy eksporterami we Wspólnocie oraz zapewnić skuteczność kontroli bezpieczeństwa we Wspólnocie.
(2)  Wskazane jest doprowadzenie do jednolitego i konsekwentnego stosowania kontroli w całej Unii, aby uniknąć nieuczciwej konkurencji pomiędzy eksporterami w Unii, zharmonizować zakres generalnych zezwoleń na wywóz i warunki korzystania z nich oraz zapewnić skuteczność kontroli bezpieczeństwa w Unii.
Poprawka 4
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Punkt 3 preambuły
(3)  W komunikacie z dnia 18 grudnia 2006 r. Komisja przedstawiła projekt stworzenia nowych generalnych wspólnotowych zezwoleń na eksport w celu uproszczenia obecnego systemu prawnego, wzmocnienia konkurencyjności przemysłu oraz zapewnienia równych szans wszystkim eksporterom wspólnotowym, którzy wywożą określone produkty do określonych miejsc przeznaczenia.
(3)  W komunikacie z dnia 18 grudnia 2006 r. Komisja przedstawiła projekt stworzenia nowych generalnych unijnych zezwoleń na wywóz w celu uproszczenia obecnego systemu prawnego, wzmocnienia konkurencyjności przemysłu oraz zapewnienia równych szans wszystkim eksporterom unijnym, którzy wywożą określone produkty do określonych krajów przeznaczenia.
Poprawka 5
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Punkt 3 a preambuły (nowy)
(3a)  W dniu 5 maja 2009 r. Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 428/2009. W związku z tym rozporządzenie (WE) nr 1334/2000 utraciło moc z dniem 27 sierpnia 2009 r. Odpowiednie przepisy rozporządzenia (WE) nr 1334/2000 nadal obowiązują jedynie w zakresie stosowania zezwoleń na wywóz przyznanych przed dniem 27 sierpnia 2009 r.
Poprawka 6
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Punkt 4 preambuły
(4)  W celu stworzenia nowych generalnych wspólnotowych zezwoleń na eksport niektórych produktów niepodlegających szczególnym ograniczeniom do niektórych miejsc przeznaczenianiepodlegającymi szczególnym ograniczeniom, należy zmienić odpowiednie przepisy rozporządzenia (WE) nr 1334/2000 poprzez dodanie nowych załączników.
(4)  W celu stworzenia nowych generalnych unijnych zezwoleń na wywóz niektórych określonych produktów podwójnego zastosowania do niektórych określonychkrajów, należy zmienić odpowiednie przepisy rozporządzenia (WE) nr 428/2009 poprzez dodanie nowych załączników.
Poprawka 7
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Punkt 5 preambuły
(5)  Właściwe organy państwa członkowskiego, w którym ma swoją siedzibę eksporter, powinny mieć możliwość wydania zakazu stosowania nowych generalnych wspólnotowych zezwoleń na eksport, przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, w przypadku gdy w stosunku do eksportera, w związku z wykroczeniem związanym z wywozem, zostały zastosowane sankcje w postaci wycofania prawa do stosowania tych zezwoleń.
(5)  Właściwe organy państwa członkowskiego, w którym ma swoją siedzibę eksporter, powinny mieć możliwość wydania zakazu stosowania nowych generalnych unijnych zezwoleń na wywóz, przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, w przypadku gdy w stosunku do eksportera, w związku z wykroczeniem związanym z wywozem, zostały zastosowane sankcje w postaci wycofania prawa do stosowania tych zezwoleń.
Poprawka 9
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Punkt 6 preambuły
(6)  Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1334/2000.
(6)  Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 428/2009.
Poprawka 10
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Artykuł 1 – punkt 2 a (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 428/2009
Artykuł 13 – ustęp 6
(2a)  Art. 13 ust. 6 otrzymuje brzmienie:
6.  Wszelkie powiadomienia wymagane na mocy niniejszego artykułu będą składane za pomocą bezpiecznych środków elektronicznych, w tym za pośrednictwem [...] bezpiecznego systemu, który zostanie utworzony zgodnie z art. 19 ust. 4.
Poprawka 11
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Artykuł 1 – punkt 2 b (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 428/2009
Artykuł 19 – ustęp 4
(2b)  Art. 19 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
4.  Na potrzeby wymiany informacji między państwami członkowskimi, a także w uzasadnionych przypadkach między państwami członkowskimi a Komisją Komisja stworzy bezpieczny, szyfrowany system w porozumieniu z Grupą Koordynacyjną ds. Produktów Podwójnego Zastosowania, ustanowioną na mocy art. 23. Parlament Europejski otrzyjmuje informacje dotyczące budżetu tego systemu, jego, rozwoju, tymczasowej i ostatecznej konfiguracji i działań oraz kosztów sieci.
Poprawka 12
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Artykuł 1 – ustęp 2 c (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 428/2009
Artykuł 23 - ustęp 2 a (nowy)
(2c)  W art. 23 dodaje się nowy ustęp po ust. 2:
2a. Przewodniczący Grupy Koordynacyjnej ds. Produktów Podwójnego Zastosowania przedkłada Parlamentowi Europejskiemu roczne sprawozdanie ze swojej działalności, przeanalizowanych kwestii i przeprowadzonych konsultacji oraz listę eksporterów, pośredników i zainteresowanych stron, u których zasięgnięto opinii.”
Poprawka 13
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Artykuł 1 – punkt 2 d (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 428/2009
Artykuł 25
(2d)  Art. 25 otrzymuje brzmienie:
'Artykuł 25
Przegląd i sprawozdawczość
1.   Każde państwo członkowskie informuje Komisję o przepisach ustawowych, wykonawczych i administracyjnych przyjętych w celu wykonania niniejszego rozporządzenia, włącznie ze środkami określonymi w art. 24. Komisja przesyła informacje do pozostałych państw członkowskich.
2.  Co trzy lata Komisja dokonuje przeglądu wykonania niniejszego rozporządzenia i przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie wyczerpujące sprawozdanie z wykonania i z oceny skutków w odniesieniu do stosowania rozporządzenia, które może zawierać propozycje jego zmian. Państwa członkowskie dostarczają Komisji wszelkich stosownych informacji potrzebnych do przygotowania tego sprawozdania.
3.  Specjalne części sprawozdania dotyczą:
(a)  Grupy Koordynacyjnej ds. Produktów Podwójnego Zastosowania - jej działalności, przeanalizowanych kwestii i przeprowadzonych konsultacji oraz listy eksporterów, pośredników i zainteresowanych stron, u których zasięgnięto opinii.
(b) wykonania art. 19 ust. 4oraz zawierają sprawozdanie na temat osiągnięć w tworzeniu bezpiecznego, szyfrowanego systemu wymiany informacji między państwami członkowskimi i Komisją;
(c) wykonania art. 15 ust. 1 , zgodnie z którym załącznik I ulegnie aktualizacji celem uwzględnienia odpowiednich obowiązków i zobowiązań oraz wszelkich ich zmian, jakich podjęły się państwa członkowskie, poprzez podpisanie międzynarodowych umów o nierozprzestrzenianiu broni, porozumień w sprawie kontroli wywozu oraz ratyfikację odpowiednich traktatów międzynarodowych, takich jak Grupa Australijska, Reżim Kontrolny Technologii Rakietowych (MTCR), Grupa Dostawców Jądrowych (NSG), porozumienie z Wassenaar i Konwencję o zakazie broni chemicznej (CWC);
(d) wykonania art. 15 ust. 2, zgodnie z którym załącznik IV, stanowiący część załącznika I, zostanie zaktualizowany w świetle art. 36 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, tj. w świetle interesów porządku i bezpieczeństwa publicznego państw członkowskich.
Dalsza specjalna część sprawozdania dostarcza wyczerpujących informacji w sprawie kar, w tym sankcji karnych, w przypadku poważnego naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia, takiego jak na przykład celowy wywóz z zamiarem użycia w ramach programu rozwoju lub wytwarzania broni chemicznej, biologicznej, jądrowej lub pocisków zdolnych do przenoszenia takiej broni bez wymaganego na mocy niniejszego rozporządzenia zezwolenia, bądź podrobienie lub pominięcie informacji celem otrzymania zezwolenia, które w przeciwnym wypadku nie zostałoby przyznane.
4.  Parlament Europejski lub Rada mogą zaprosić Komisję na posiedzenie ad hoc właściwej komisji Parlamentu Europejskiego lub komitetu Rady w celu przedstawienia i wyjaśnienia wszelkich kwestii związanych ze stosowaniem niniejszego rozporządzenia.
Poprawka 14
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Artykuł 1 – punkt 2 e (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 428/2009
Artykuł 25 a (nowy)
(2e)  Dodaje się artykuł w brzmieniu:
'Artykuł 25a
Współpraca międzynarodowa
Bez uszczerbku dla przepisów dotyczących porozumień lub protokołów w sprawie wzajemnej pomocy administracyjnej w kwestiach celnych, zawartych między Unią i krajami trzecimi, Komisja może negocjować z krajami trzecimi porozumienia mające na celu wzajemne uznawanie kontroli wywozu produktów podwójnego zastosowania objętych niniejszym rozporządzeniem oraz przede wszystkim zlikwidowanie wymogu posiadania zezwolenia na ponowny wywóz na terytorium Unii. Te negocjacje prowadzone są zgodnie z procedurami ustanowionymi w art. 207 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz w odpowiednich przepisach Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej.
W stosownych przypadkach oraz w przypadku zagrożenia projektów finansowanych przez Unię, Komisja może składać wnioski zgodnie z odpowiednimi ramami prawnymi Unii lub w ramach porozumień z krajami trzecimi, aby został powołany komitet ad hoc z uczestnictwem wszystkich właściwych organów państw członkowskich, który jest uprawniony do podejmowania decyzji o udzieleniu koniecznych zezwoleń na wywóz w celu zapewnienia właściwego funkcjonowania tych projektów wykorzystujących produkty lub technologie podwójnego zastosowania.
Poprawka 15
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Załącznik
Rozporządzenie (WE) nr 428/2009
Załącznik II b – Część 3 – ustęp 5
5.  Dla celów niniejszego zezwolenia „wysyłka o niewielkiej wartości” oznacza produkty, które są zawarte w jednym zamówieniu na wywóz i są dostarczane przez eksportera do określonego odbiorcy w jednej lub wielu partiach, których łączna wartość nie przekracza 5 000 EUR. „Wartość” oznacza tu cenę zafakturowaną odbiorcy, a w przypadku, gdy nie ma odbiorcy lub określonej ceny, jest to wartość statystyczna. Zamówienia nie mogą być dzielone w celu obniżenia ich wartości poniżej wartości granicznej.
5.  Dla celów niniejszego zezwolenia „wysyłka o niewielkiej wartości” oznacza produkty, które są zawarte w jednej umowie wywozowej i są dostarczane przez eksportera do określonego odbiorcy w jednej lub wielu partiach, których łączna wartość nie przekracza 3000 EUR. Jeżeli transakcja lub akt okazuje się być integralną częścią operacji gospodarczej, należy wziąć pod uwagę wartość całej operacji przy obliczaniu wartości granicznych niniejszego zezwolenia. . 'Wartość' oznacza tu cenę zafakturowaną odbiorcy; Zamówienia nie mogą być dzielone w celu obniżenia ich wartości poniżej wartości granicznej. Obliczanie wartości statystycznej odbywa się zgodnie z art. 28 – 36 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92. W przypadku, gdy nie jest możliwe ustalenie tej wartości, zezwolenia nie udziela się.
Koszty dodatkowe, takie jak koszty. związane z pakowaniem i transportem mogą zostać pominięte przy obliczaniu wartości jedynie w przypadku, gdy:
(a) są one osobno umieszczone na fakturze; oraz
(b) nie zawierają żadnych dodatkowych czynników wpływających na wartość produktu.
Poprawka 16
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Załącznik
Rozporządzenie (WE) nr 428/2009
Załącznik II b – Część 3 – ustęp 5 a (nowy)
5a.  Kwota w euro ustanowiona w art. 5 jest poddawana dorocznemu przeglądowi, począwszy od dnia 31 października 2012 r., w celu uwzględnienia zmian zharmonizowanych wskaźników cen konsumpcyjnych we wszystkich państwach członkowskich, publikowanych przez Komisję Europejską (Eurostat). Kwota ta jest dostosowywana automatycznie poprzez zwiększenie kwoty podstawowej w euro o procentową zmianę tego wskaźnika w okresie od dnia 31 grudnia 2010 r. do daty przeglądu.
Komisja corocznie informuje Parlament Europejski i Radę o przeglądzie i dostosowanej kwocie, o której mowa w ust. 1.
Poprawka 17
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Załącznik
Rozporządzenie (WE) nr 428/2009
Załącznik II c – Część 1 – Produkty
1-1)  Zgodnie z art. 6 ust. 1 niniejsze generalne zezwolenie na eksport obejmuje następujące produkty:
1-1)  Zgodnie z art. 9 ust. 1 niniejsze generalne zezwolenie na wywóz obejmuje następujące produkty:
Wszystkie produkty podwójnego zastosowania określone w którejkolwiek pozycji załącznika I, z wyjątkiem wymienionych w części 1-2 poniżej:
Wszystkie produkty podwójnego zastosowania określone w którejkolwiek pozycji załącznika I, z wyjątkiem wymienionych w części 1-2 poniżej:
a. w przypadku gdy produkty zostały przywiezione na terytorium Wspólnoty Europejskiej w celu konserwacji lub naprawy i zostają wywiezione do kraju wysyłki bez jakichkolwiek zmian w ich cechach charakterystycznych, lub
a. w przypadku gdy produkty zostały ponownie przywiezione na terytorium celne Unii w celu konserwacji, naprawy lub wymiany i zostają wywiezione lub ponownie wywiezione do kraju wysyłki bez jakichkolwiek zmian w ich cechach charakterystycznych w okresie pięciu lat od daty udzielenia pierwotnego zezwolenia na wywóz, lub
b. w przypadku gdy produkty zostają wywiezione do kraju wysyłki w celu wymiany na produkty tej samej jakości i w tej samej liczbie, które zostały ponownie przywiezione na terytorium Wspólnoty Europejskiej w celu naprawy lub wymiany w ramach gwarancji.
b. w przypadku gdy produkty zostają wywiezione do kraju wysyłki w celu wymiany na produkty tej samej jakości i w tej samej liczbie, które zostały ponownie przywiezione na terytorium celne Unii w celu konserwacji, naprawy lub wymiany w okresie pięciu lat od daty udzielenia pierwotnego zezwolenia na wywóz.
Poprawka 18
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Załącznik
Rozporządzenie (WE) nr 428/2009
Załącznik II c – Część 2 – Kraje przeznaczenia
Algieria, Andora, Antigua i Barbuda, Argentyna, Aruba, Bahamy, Bahrajn, Bangladesz, Barbados, Belize, Benin, Bhutan, Boliwia, Botswana, Brazylia, Brytyjskie Wyspy Dziewicze, Brunei, Kamerun, Republika Zielonego Przylądka, Chile, Chiny, Komory, Kostaryka, Dżibuti, Dominika, Republika Dominikańska, Ekwador, Egipt, Salwador, Gwinea Równikowa, Falklandy, Wyspy Owcze, Fidżi, Gujana Francuska, francuskie terytoria zamorskie, Gabon, Gambia, Gibraltar, Grenlandia, Grenada, Gwadelupa, Guam, Gwatemala, Ghana, Gwinea Bissau, Gujana, Honduras, Specjalny Region Administracyjny Hongkong, Islandia, Indie, Indonezja, Izrael, Jordania, Kuwejt, Lesotho, Liechtenstein, Makau, Madagaskar, Malawi, Malezja, Malediwy, Mali, Martynika, Mauritius, Meksyk, Monako, Montserrat, Maroko, Namibia, Antyle Holenderskie, Nowa Kaledonia, Nikaragua, Niger, Nigeria, Oman, Panama, Papua-Nowa Gwinea, Peru, Filipiny, Portoryko, Katar, Rosja, Samoa, San Marino, Wyspy Świętego Tomasza i Książęca, Arabia Saudyjska, Senegal, Seszele, Singapur, Wyspy Salomona, Republika Południowej Afryki, Korea Południowa, Sri Lanka, Święta Helena, Saint Kitts i Nevis, Saint Vincent, Surinam, Suazi, Tajwan, Tajlandia, Togo, Trynidad i Tobago, Tunezja, Turcja, Wyspy Turks i Caicos, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Urugwaj, Wyspy Dziewicze Stanów Zjednoczonych, Vanuatu, Wenezuela.
Albania, Argentyna, Bośnia i Hercegowina, Brazylia, Była Jugosłowiańska Republika Macedonii, Chile, Chiny (wraz z Hongkongiem i Makao), Chorwacja, Czarnogóra, francuskie terytoria zamorskie, Islandia, Indie, Izrael, Kazachstan, Korea Południowa, Maroko, Meksyk, Republika Południowej Afryki, Rosja, Serbia, Singapur, Tunezja, Turcja, Ukraina, Zjednoczone Emiraty Arabskie.
Poprawka 19
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Załącznik
Rozporządzenie (WE) nr 428/2009
Załącznik II c – Część 3 – ustęp 1
1.  Niniejsze zezwolenie generalne może być stosowane jedynie w przypadku, gdy pierwotny eksport miał miejsce na podstawie generalnego wspólnotowego zezwolenia na eksport lub gdy pierwotne zezwolenie na eksport zostało przyznane przez właściwe organy państwa członkowskiego, w którym dany eksporter ma siedzibę, w celu wywozu produktów, które następnie zostały ponownie przywiezione na obszar celny Wspólnoty w celu naprawy lub wymiany w ramach gwarancji, zgodnie z definicją poniżej.
1.   1. Niniejsze zezwolenie może być stosowane jedynie w przypadku, gdy pierwotny wywóz miał miejsce na podstawie generalnego unijnego zezwolenia na wywóz lub gdy pierwotne zezwolenie na wywóz zostało przyznane przez właściwe organy państwa członkowskiego, w którym dany eksporter ma siedzibę, w celu wywozu produktów, które następnie zostały ponownie przywiezione na obszar celny Unii w celu konserwacji, naprawy lub wymiany. Generalne zezwolenie jest ważne jedynie w odniesieniu do wywozu do pierwotnego użytkownika końcowego.
Poprawka 20
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Załącznik
Rozporządzenie (WE) nr 428/2009
Załącznik II c – Część 3 – ustęp 2 – punkt 4
(4) w przypadku zasadniczo identycznej transakcji, gdy pierwotne zezwolenie zostało wycofane.
(4) gdy pierwotne zezwolenie zostało unieważnione, zawieszone, zmienione lub wycofane.
Poprawka 21
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Załącznik
Rozporządzenie (WE) nr 428/2009
Załącznik II c – Część 3 – ustęp 2 – punkt 4 a (nowy)
(4a) gdy zastosowanie końcowe produktów, o których mowa, jest inne od zastosowania określonego w pierwotnym zezwoleniu na wywóz.
Poprawka 22
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Załącznik
Rozporządzenie (WE) nr 428/2009
Załącznik II c – Część 3 – ustęp 3 – punkt 2
(2) przekazać celnikom, jeżeli jest to wymagane, dokumentację zawierającą dowód daty przywozu towarów do Wspólnoty Europejskiej, wszelkich napraw towarów przeprowadzonych we Wspólnocie Europejskiej oraz faktu, że produkty są zwracane osobie i do kraju, z którego zostały przywiezione do Wspólnoty Europejskiej.
(2) przekazać celnikom, jeżeli jest to wymagane, dokumentację zawierającą dowód daty przywozu towarów do Unii wszelkich napraw towarów przeprowadzonych w Unii oraz faktu, że produkty są zwracane użytkownikowi końcowemu i do kraju, z którego zostały przywiezione do Unii.
Poprawka 48
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Załącznik
Rozporządzenie (WE) nr 428/2009
Załącznik IIc – Część 3 – ustęp 4
4.  Każdy eksporter stosujący niniejsze zezwolenie ma obowiązek poinformować właściwe organy państwa członkowskiego, w którym ma swoją siedzibę (zgodnie z definicją w art. 6 ust. 6), o pierwszym zastosowaniu zezwolenia nie później niż 30 dni od daty pierwszego wywozu.
4.  Każdy eksporter stosujący niniejsze zezwolenie ma obowiązek poinformować właściwe organy państwa członkowskiego, w którym ma swoją siedzibę (zgodnie z definicją w art. 6 ust. 6), o pierwszym zastosowaniu zezwolenia nie później niż 30 dni od daty pierwszego wywozu lub, ewentualnie, zgodnie z wymogami organu państwa członkowskiego, w którym eksporter ma siedzibę, przed pierwszym zastosowaniem niniejszego generalnego zezwolenia na eksport. Państwa członkowskie informują Komisję o trybie powiadamiania przyjętym w odniesieniu do niniejszego generalnego zezwolenia na wywóz. Komisja publikuje przekazane jej informacje w serii C Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Wymagania dotyczące sprawozdawczości związane ze stosowaniem niniejszego zezwolenia oraz dodatkowe informacje, wymagane przez państwo członkowskie, z którego odbywa się wywóz, w odniesieniu do produktów wywożonych na podstawie niniejszego zezwolenia, są określane przez państwa członkowskie.
Państwo członkowskie może wymagać od eksportera mającego siedzibę na jego terytorium, by zarejestrował się przed pierwszym zastosowaniem niniejszego zezwolenia. Rejestracja jest automatyczna, a właściwe organy informują o niej eksportera niezwłocznie i w każdym przypadku nie później niż w ciągu dziesięciu dni roboczych od otrzymania wniosku o rejestrację.
We właściwych przypadkach wymogi ustanowione w akapicie drugim i trzecim opierają się na wymogach określonych przy stosowaniu krajowych zezwoleń generalnych na wywóz przyznawanych przez te państwa członkowskie, które udzielają takich zezwoleń.
Poprawka 24
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Załącznik
Rozporządzenie (WE) nr 428/2009
Załącznik II d – Część 2 – Kraje przeznaczenia
Argentyna, Bahrajn, Boliwia, Brazylia, Brunei, Chile, Chiny, Ekwador, Egipt, Specjalny Region Administracyjny Hongkong, Islandia, Jordania, Kuwejt, Malezja, Mauritius, Meksyk, Maroko, Oman, Filipiny, Katar, Rosja, Arabia Saudyjska, Singapur, Republika Południowej Afryki, Korea Południowa, Tunezja, Turcja, Ukraina
Albania, Argentyna, Bośnia i Hercegowina, Brazylia, Była Jugosłowiańska Republika Macedonii,Chile, Chiny (wraz z Hongkongiem i Makao), Chorwacja, Czarnogóra, francuskie terytoria zamorskie, Islandia, Indie, Izrael, Kazachstan, Korea Południowa, Maroko, Meksyk, Republika Południowej Afryki, Rosja, Serbia, Singapur, Tunezja, Turcja, Ukraina, Zjednoczone Emiraty Arabskie
Poprawka 26
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Załącznik
Rozporządzenie (WE) nr 428/2009
Załącznik II d – Część 3 – ustęp 1 – punkt 4 b (nowy)
(4b) jeżeli produkty, o których mowa, mają być wywiezione w celu prywatnej prezentacji lub demonstracji (np. w prywatnych salach wystawowych);
Poprawka 27
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Załącznik
Rozporządzenie (WE) nr 428/2009
Załącznik II d – Część 3 – ustęp 1 – punkt 4 c (nowy)
(4c) jeżeli produkty, o których mowa, mają zostać wykorzystane w procesie produkcji;
Poprawka 28
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Załącznik
Rozporządzenie (WE) nr 428/2009
Załącznik II d – Część 3 – ustęp 1 – punkt 4 d (nowy)
(4d) jeżeli produkty, o których mowa, mają zostać użyte w określonych celach, z wyjątkiem minimalnego wykorzystania niezbędnego do celów skutecznej demonstracji, jeśli szczegółowe wyniki testów nie zostaną udostępnione stronom trzecim;
Poprawka 29
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Załącznik
Rozporządzenie (WE) nr 428/2009
Załącznik II d – Część 3 – ustęp 1 – punkt 4 e (nowy)
(4e) jeżeli wywóz odbywa się w wyniku transakcji handlowej, a w szczególności sprzedaży, wypożyczenia lub najmu produktów, o których mowa;
Poprawka 30
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Załącznik
Rozporządzenie (WE) nr 428/2009
Załącznik II d – Część 3 – ustęp 1 – punkt 4 f (nowy)
(4f) jeżeli produkty, o których mowa, mają być zgromadzone na wystawie lub targach wyłącznie w celu sprzedaży, wypożyczenia lub najmu i nie dokonuje się ich prezentacji czy demonstracji;
Poprawka 31
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Załącznik
Rozporządzenie (WE) nr 428/2009
Załącznik II d – Część 3 – ustęp 1 – punkt 4 g (nowy)
(4g) jeżeli eksporter zawiera jakiekolwiek porozumienie uniemożliwiające mu sprawowanie kontroli nad przetrzymywaniem produktów, o których mowa, w całym okresie czasowego wywozu.
Poprawka 32
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Załącznik
Rozporządzenie (WE) nr 428/2009
Załącznik II d – Część 3 – ustęp 1 – punkt 4 a (nowy)
(4a) jeżeli ich zwrot państwu pochodzenia bez usunięcia, powielenia lub upowszechnienia jakiegokolwiek komponentu lub oprogramowania nie może zostać zagwarantowany przez eksportera, lub jeżeli transfer technologii jest połączony z prezentacją;
Poprawka 25
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Załącznik
Rozporządzenie (WE) nr 428/2009
Załącznik II d – Część 3 – ustęp 1 a (nowy)
1a.  To generalne zezwolenie obejmuje wywóz produktów wymienionych w części 1 pod warunkiem, że jest to wywóz czasowy na wystawy lub targi oraz że produkty te zostaną z powrotem przywiezione na obszar celny Unii w całości i w niezmienionej postaci w okresie 120 dni po ich pierwszym wywiezieniu.
Poprawka 49
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Załącznik
Rozporządzenie (WE) nr 428/2009
Załącznik II d – Część 3 – ustęp 3
3.  Każdy eksporter stosujący niniejsze generalne zezwolenie ma obowiązek poinformować właściwe organy państwa członkowskiego, w którym ma swoją siedzibę (zgodnie z definicją w art. 6 ust. 6), o pierwszym zastosowaniu zezwolenia nie później niż 30 dni od daty pierwszego wywozu.
3.  Każdy eksporter stosujący niniejsze zezwolenie ma obowiązek poinformować właściwe organy państwa członkowskiego, w którym ma swoją siedzibę (zgodnie z definicją w art. 6 ust. 6), o pierwszym zastosowaniu zezwolenia nie później niż 30 dni od daty pierwszego wywozu lub, ewentualnie, zgodnie z wymogami organu państwa członkowskiego, w którym eksporter ma siedzibę, przed pierwszym zastosowaniem niniejszego generalnego zezwolenia na eksport. Państwa członkowskie informują Komisję o trybie powiadamiania przyjętym w odniesieniu do niniejszego generalnego zezwolenia na eksport. Komisja publikuje przekazane jej informacje w serii C Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Wymagania dotyczące sprawozdawczości związane ze stosowaniem niniejszego zezwolenia oraz dodatkowe informacje, wymagane przez państwo członkowskie, z którego odbywa się wywóz, w odniesieniu do produktów wywożonych na podstawie niniejszego zezwolenia, są określane przez państwa członkowskie.
Państwo członkowskie może wymagać od eksportera mającego siedzibę na jego terytorium, by zarejestrował się przed pierwszym zastosowaniem niniejszego zezwolenia. Rejestracja jest automatyczna, a właściwe organy informują o niej eksportera niezwłocznie i w każdym przypadku nie później niż w ciągu dziesięciu dni roboczych od otrzymania wniosku o rejestrację.
We właściwych przypadkach wymogi ustanowione w akapicie drugim i trzecim opierają się na wymogach określonych przy stosowaniu krajowych zezwoleń generalnych na eksport przyznawanych przez te państwa członkowskie, które udzielają takich zezwoleń.
Poprawka 34
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Załącznik
Rozporządzenie (WE) nr 428/2009
Załącznik II d – Część 3 – ustęp 4
4.  Dla celów niniejszego zezwolenia „wystawa” oznacza jakąkolwiek wystawę handlową lub przemysłową, targi lub podobne wystawy publiczne albo pokazy, które nie są organizowane w celach prywatnych, w sklepach lub pomieszczeniach handlowych i w celu sprzedaży produktów zagranicznych, oraz podczas których produkty pozostają pod dozorem celnym.
4.  Dla celów niniejszego zezwolenia „wystawa lub targi oznaczają trwające przez określony czas wydarzenia komercyjne, podczas których wielu wystawców prezentuje swoje produkty klientom handlowym lub ogółowi odbiorców.
Poprawka 35
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Załącznik
Rozporządzenie (WE) nr 428/2009
Załącznik II e
ZAŁĄCZNIK IIe
skreślony
GENERALNE WSPÓLNOTOWE ZEZWOLENIE NA EKSPORT NR EU005
Komputery i powiązany sprzęt
Organ wystawiający: Wspólnota Europejska
Część 1
Niniejsze zezwolenie na eksport jest zgodne z art. 6 ust. 1 i obejmuje następujące produkty wymienione w załączniku I:
1.  Komputery cyfrowe wymienione w 4A003a lub 4A003b, jeżeli ich wydajność nie przekracza „skorygowanej wydajności szczytowej” („APP”) większej niż 0,8 teraflopa ważonego (WT).
2.  Zespoły elektroniczne wymienione w 4A003c, specjalnie zaprojektowane lub zmodyfikowane w celu zwiększenia wydajności poprzez agregację procesorów w taki sposób, że „skorygowana wydajność szczytowa” („APP”) agregatu większa niż 0,8 teraflopa ważonego (WT) nie zostaje przekroczona.
3.  Części zamienne, w tym mikroprocesory, do wyżej wymienionego sprzętu, jeżeli są wymienione jedynie w 4A003a, 4A003b lub 4A003c i jeżeli nie zwiększają one wydajności sprzętu powyżej „skorygowanej wydajności szczytowej” („APP”) większej niż 0,8 teraflopa ważonego (WT).
4.  Produkty opisane w punktach 3A001.a.5, 4A003.e, 4A003.g.
Część 2 - Kraje przeznaczenia
Zezwolenie na eksport jest ważne w całej Wspólnocie w odniesieniu do wywozu do następujących miejsc przeznaczenia:
Algieria, Andora, Antigua i Barbuda, Argentyna, Aruba, Bahamy, Bahrajn, Barbados, Belize, Benin, Bhutan, Boliwia, Botswana, Brazylia, Brytyjskie Wyspy Dziewicze, Brunei, Kamerun, Republika Zielonego Przylądka, Chile, Komory, Kostaryka, Chorwacja, Dżibuti, Dominika, Republika Dominikańska, Ekwador, Egipt, Salwador, Gwinea Równikowa, Falklandy, Wyspy Owcze, Fidżi, Gujana Francuska, francuskie terytoria zamorskie, Gabon, Gambia, Gibraltar, Grenlandia, Grenada, Gwadelupa, Guam, Gwatemala, Ghana, Gwinea Bissau, Gujana, Honduras, Specjalny Region Administracyjny Hongkong, Islandia, Indie, Jordania, Kuwejt, Lesotho, Liechtenstein, Madagaskar, Malawi, Malezja, Malediwy, Mali, Martynika, Mauritius, Meksyk, Mołdawia, Monako, Mongolia, Montserrat, Maroko, Namibia, Antyle Holenderskie, Nowa Kaledonia, Nikaragua, Niger, Oman, Panama, Papua-Nowa Gwinea, Peru, Filipiny, Portoryko, Katar, Rosja, Samoa, San Marino, Wyspy Świętego Tomasza i Książęca, Arabia Saudyjska, Senegal, Seszele, Singapur, Wyspy Salomona, Republika Południowej Afryki, Korea Południowa, Święta Helena, Saint Kitts i Nevis, Saint Vincent, Surinam, Suazi, Togo, Trynidad i Tobago, Tunezja, Turcja, Wyspy Turks i Caicos, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Ukraina, Urugwaj, Wyspy Dziewicze Stanów Zjednoczonych, Vanuatu.
Część 3 - Warunki i wymagania dotyczące stosowania niniejszego zezwolenia
1.  Zezwolenie to nie obejmuje wywozu produktów:
(1) w przypadku gdy eksporter został poinformowany przez właściwe organy państwa członkowskiego, w którym ma on siedzibę, że są lub mogą one być przeznaczone, w całości lub w części,
(a) do stosowania w związku z rozwojem, wytwarzaniem, obsługą, eksploatacją, konserwacją, przechowywaniem, wykrywaniem, identyfikacją lub rozprzestrzenianiem broni chemicznej, biologicznej, lub jądrowej lub innych urządzeń do przeprowadzania wybuchów jądrowych, lub z rozwojem, wytwarzaniem, konserwacją lub przechowywaniem pocisków zdolnych do przenoszenia takiej broni,
(b) do stosowania do celów militarnych w przypadku gdy kraj nabywający lub kraj przeznaczenia podlega embargu na broń ustanowionemu przez wspólne stanowisko lub wspólne działanie, przyjęte przez Radę Unii Europejskiej lub decyzję OBWE, lub embargu na broń nałożonemu przez wiążącą rezolucję Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych, lub
(c) do wykorzystania jako części lub podzespoły w produktach wojskowych wymienionych na krajowej liście uzbrojenia, które zostały wywiezione z terytorium danego państwa członkowskiego bez zezwolenia lub z naruszeniem zezwolenia przewidzianego przez ustawodawstwo krajowe tego państwa członkowskiego;
(2) jeżeli eksporter jest świadomy tego, że przedmiotowe produkty są przeznaczone, w całości lub w części, do jakichkolwiek zastosowań określonych w art. 4 ust. 1 i ust. 2;
(3) jeżeli produkty, o których mowa, są wywożone do strefy wolnocłowej lub składu wolnocłowego znajdującego się w miejscu przeznaczenia objętym danym zezwoleniem.
2.  Każdy eksporter stosujący to zezwolenie ma obowiązek:
(1) poinformować właściwe organy państwa członkowskiego, w którym ma swoją siedzibę (zgodnie z definicją w art. 6 ust. 6), o pierwszym zastosowaniu zezwolenia nie później niż 30 dni od daty pierwszego wywozu;
(2) przed wywozem poinformować zagranicznego nabywcę, że towary, które mają być wywiezione zgodnie z zezwoleniem, nie mogą zostać ponownie wywiezione do ostatecznego miejsca przeznaczenia w kraju, który nie jest państwem członkowskim Wspólnoty Europejskiej lub francuskiej zbiorowości zamorskiej i nie został wymieniony w części 2 niniejszego zezwolenia.
Poprawka 36
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Załącznik
Rozporządzenie (WE) nr 428/2009
Załącznik II f – Część 1 – punkty 3 i 4
3.  Następujące produkty określone w kategorii 5 część 2 A do D (ochrona informacji), włącznie ze specjalnie opracowanymi lub wyprodukowanymi do nich podzespołami i akcesoriami:
skreślone
(a)  Produkty wymienione w następujących punktach, z wyjątkiem sytuacji gdy ich funkcje kryptograficzne zostały opracowane lub zmienione dla rządowych użytkowników końcowych we Wspólnocie Europejskiej:
– 5A002a1;
– oprogramowanie z pozycji 5D002c1, mające właściwości lub realizujące lub symulujące funkcje urządzeń określonych w pozycji 5A002a1;
(b) urządzenia wymienione w pozycji 5B002 dla produktów, do których odnosi się lit. a);
(c) oprogramowanie będące częścią urządzeń, których właściwości lub funkcje zostały wymienione w lit. b).
4.  Technologia użytkowania towarów określonych w pkt. 3a) - 3c).
Poprawka 37
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Załącznik
Rozporządzenie (WE) nr 428/2009
Załącznik II f – Część 2 – Kraje przeznaczenia
Argentyna, Chorwacja, Rosja, Republika Południowej Afryki, Korea Południowa, Turcja, Ukraina
Argentyna, Chiny (wraz z Hongkongiem i Makao), Chorwacja, Islandia, Indie, Izrael, Korea Południowa, Republika Południowej Afryki, Rosja, Turcja, Ukraina
Poprawka 39
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Załącznik
Rozporządzenie (WE) nr 428/2009
Załącznik II f – Część 3 – ustęp 1 – punkt 1 – litera (c b) (nowa)
(cb) do wykorzystania związanego z łamaniem praw człowieka, zasad demokracji i swobody wypowiedzi, zgodnie z definicją zawartą w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej, do której odnosi się art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej, przy zastosowaniu technologii przechwytywania i urządzeń do transferu danych cyfrowych do monitorowania telefonów komórkowych i wiadomości tekstowych oraz ukierunkowanego nadzoru korzystania z Internetu (np. przez centra monitoringu i bramy sieciowe do legalnego przechwytywania danych);
Poprawka 40
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Załącznik
Rozporządzenie (WE) nr 428/2009
Załącznik II f – Część 3 – ustęp 1 – punkt 2
(2) jeżeli eksporter jest świadomy tego, że przedmiotowe produkty są przeznaczone, w całości lub w części, do jakichkolwiek zastosowań określonych w art. 4 ust. 1 i ust. 2.
(2) jeżeli eksporter jest świadomy tego, że przedmiotowe produkty są przeznaczone, w całości lub w części, do jakichkolwiek zastosowań określonych w akapicie pierwszym;
Poprawka 41
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Załącznik
Rozporządzenie (WE) nr 428/2009
Załącznik II f – Część 3 – ustęp 1 – punkt 2 a (nowy)
(2a) jeżeli eksporter ma świadomość, że produkty zostaną ponownie wywiezione do kraju przeznaczenia innego niż kraje określone w części 2 tego zezwolenia, w części 2 generalnego wspólnotowego zezwolenia na wywóz nr EU 001 lub państwa członkowskie UE.
Poprawka 50
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Załącznik
Rozporządzenie (WE) nr 428/2009
Załącznik II f – Część 3 – ustęp 3 – punkt 1
(1) poinformować właściwe organy państwa członkowskiego, w którym ma swoją siedzibę (zgodnie z definicją w art. 6 ust. 6), o pierwszym zastosowaniu zezwolenia nie później niż 30 dni od daty pierwszego wywozu;
(1) powiadomić właściwe organy państwa członkowskiego, w którym ma swoją siedzibę (zgodnie z definicją w art. 6 ust. 6), o pierwszym zastosowaniu zezwolenia nie później niż 30 dni od daty pierwszego wywozu lub, ewentualnie, zgodnie z wymogami organu państwa członkowskiego, w którym eksporter ma siedzibę, przed pierwszym zastosowaniem niniejszego generalnego zezwolenia na eksport. Państwa członkowskie informują Komisję o trybie powiadamiania przyjętym w odniesieniu do niniejszego generalnego zezwolenia na eksport. Komisja publikuje przekazane jej informacje w serii C Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Wymagania dotyczące sprawozdawczości związane ze stosowaniem niniejszego zezwolenia oraz dodatkowe informacje, wymagane przez państwo członkowskie, z którego odbywa się wywóz, w odniesieniu do produktów wywożonych na podstawie niniejszego zezwolenia, są określane przez państwa członkowskie.
Państwo członkowskie może wymagać od eksportera mającego siedzibę na jego terytorium, by zarejestrował się przed pierwszym zastosowaniem niniejszego zezwolenia. Rejestracja jest automatyczna, a właściwe organy informują o niej eksportera niezwłocznie i w każdym przypadku nie później niż w ciągu dziesięciu dni roboczych od otrzymania wniosku o rejestrację.
We właściwych przypadkach wymogi ustanowione w akapicie drugim i trzecim opierają się na wymogach określonych przy stosowaniu krajowych zezwoleń generalnych na eksport przyznawanych przez te państwa członkowskie, które udzielają takich zezwoleń.
Poprawka 43
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Załącznik
Rozporządzenie (WE) nr 428/2009
Załącznik II g – Część 2 – Kraje przeznaczenia
Argentyna; Bangladesz, Belize, Benin, Boliwia, Brazylia; Kamerun, Chile; Wyspy Cooka, Kostaryka; Dominika, Ekwador, Salwador, Fidżi, Gruzja, Gwatemala, Gujana, Indie, Lesotho, Malediwy, Mauritius, Meksyk, Namibia, Nikaragua, Oman, Panama, Paragwaj, Rosja, Saint Lucia, Seszele, Peru, Sri Lanka, Republika Południowej Afryki; Suazi, Turcja; Urugwaj, Ukraina; Republika Korei.
Argentyna
Chorwacja
Islandia
Korea Południowa
Turcja
Ukraina.
Poprawka 44
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Załącznik
Rozporządzenie (WE) nr 428/2009
Załącznik II g – Część 3 – ustęp 1 – punkt 2
(2) jeżeli eksporter jest świadomy tego, że przedmiotowe produkty są przeznaczone, w całości lub w części, do jakichkolwiek zastosowań określonych w art. 4 ust. 1 i ust. 2.
(2) jeżeli przedmiotowe produkty są przeznaczone, w całości lub w części, do jakichkolwiek zastosowań określonych w art. 4 ust. 1 i ust. 2;
Poprawka 45
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Załącznik
Rozporządzenie (WE) nr 428/2009
Załącznik II g– Część 3 – ustęp 1 – punkt 2 a (nowy)
(2a) jeżeli eksporter ma świadomość, że produkty zostaną ponownie wywiezione do kraju przeznaczenia innego niż kraje określone w części 2 tego zezwolenia, w części 2 generalnego wspólnotowego zezwolenia na wywóz nr EU 001 lub państwa członkowskie UE.
Poprawka 51
Wniosek dotyczący rozporządzenia – akt zmieniający
Załącznik
Rozporządzenie (WE) nr 428/2009
Załącznik II g – Część 3 – ustęp 4 – punkt 1
(1) poinformować właściwe organy państwa członkowskiego, w którym ma swoją siedzibę (zgodnie z definicją w art. 6 ust. 6), o pierwszym zastosowaniu zezwolenia nie później niż 30 dni od daty pierwszego wywozu;
(1) powiadomić właściwe organy państwa członkowskiego, w którym ma swoją siedzibę (zgodnie z definicją w art. 6 ust. 6), o pierwszym zastosowaniu zezwolenia nie później niż 30 dni od daty pierwszego wywozu lub, ewentualnie, zgodnie z wymogami organu państwa członkowskiego, w którym eksporter ma siedzibę, przed pierwszym zastosowaniem niniejszego generalnego zezwolenia na eksport. Państwa członkowskie informują Komisję o trybie powiadamiania przyjętym w odniesieniu do niniejszego generalnego zezwolenia na eksport. Komisja publikuje przekazane jej informacje w serii C Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
Wymagania dotyczące sprawozdawczości związane ze stosowaniem niniejszego zezwolenia oraz dodatkowe informacje, wymagane przez państwo członkowskie, z którego odbywa się wywóz, w odniesieniu do produktów wywożonych na podstawie niniejszego zezwolenia, są określane przez państwa członkowskie.
Państwo członkowskie może wymagać od eksportera mającego siedzibę na jego terytorium, by zarejestrował się przed pierwszym zastosowaniem niniejszego zezwolenia. Rejestracja jest automatyczna, a właściwe organy informują o niej eksportera niezwłocznie i w każdym przypadku nie później niż w ciągu dziesięciu dni roboczych od otrzymania wniosku o rejestrację.
We właściwych przypadkach wymogi ustanowione w akapicie drugim i trzecim opierają się na wymogach określonych przy stosowaniu krajowych zezwoleń generalnych na eksport przyznawanych przez te państwa członkowskie, które udzielają takich zezwoleń.

(1) Sprawa została następnie odesłana do komisji zgodnie z art. 57 ust. 2 akapit drugi Regulaminu (A7-0028/2011).


Oficjalnie wspierane kredyty eksportowe ***I
PDF 409kWORD 112k
Poprawki Parlamentu Europejskiego przyjęte w dniu 5 kwietnia 2011 r. do wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zastosowania niektórych wytycznych w dziedzinie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych (COM(2006)0456 – C7-0050/2010 – 2006/0167(COD))
P7_TA(2011)0126A7-0364/2010

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Wniosek został zmieniony w następujący sposób(1):

Tekst proponowany przez Komisję   Poprawka
Poprawka 1
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Punkt 2 a preambuły (nowy)
(2a)  Porozumienie przyczyniło się do zmniejszenia skutków obecnego kryzysu gospodarczego i finansowego dzięki tworzeniu nowych miejsc pracy poprzez wspieranie handlu i inwestycji w przypadku przedsiębiorstw, które w innej sytuacji nie otrzymałyby pożyczki w sektorze prywatnym.
Poprawka 2
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Punkt 2 b preambuły (nowy)
(2b)  Agencje kredytów eksportowych powinny uwzględniać cele i strategie polityczne Unii oraz przestrzegać ich. Wspierając przedsiębiorstwa unijne, agencje te powinny stosować się do zasad i standardów Unii oraz propagować te zasady w dziedzinach takich jak umacnianie demokracji, przestrzeganie praw człowieka i spójność polityki na rzecz rozwoju.
Poprawka 3
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Punkt 2 c preambuły (nowy)
(2c)  Jednakże agencje kredytów eksportowych państw członkowskich powinny uważnie przeanalizować otrzymane wnioski, uwzględniając fakt, że oficjalne wsparcie w postaci kredytów eksportowych może potencjalnie w perspektywie średnio- i długoterminowej przyczynić się do deficytu publicznego w odnośnych państwach członkowskich, w szczególności biorąc pod uwagę zwiększone ryzyko niewywiązania się z płatności ze względu na następstwa kryzysu finansowego.
Poprawka 4
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Punkt 2 d preambuły (nowy)
(2d)  Agencje kredytów eksportowych powinny uważnie badać otrzymywane wnioski, żeby zmaksymalizować korzyści wynikające z oficjalnego wsparcia, uwzględniając fakt, że dobrze nakierowany kredyt eksportowy przyczyni się do stworzenia nowych możliwości dostępu do rynku dla przedsiębiorstw unijnych, zwłaszcza dla małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP), a jednocześnie umocni otwarty i sprawiedliwy handel i wzajemnie korzystny wzrost po okresie kryzysu.
Poprawka 5
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Punkt 2 e preambuły (nowy)
(2e)  OECD domaga się od swoich członków ujawniania informacji o kredytach eksportowych, żeby zapobiec ich zachowaniu, które ma charakter protekcjonistyczny lub zakłócający rynek. Należy zapewnić przejrzystość w Unii, żeby zagwarantować równe warunki konkurencji dla państw członkowskich.
Poprawka 6
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Punkt 2 f preambuły (nowy)
(2f)  Agencje kredytów eksportowych stały się dla krajów rozwijających się największym źródłem oficjalnego finansowania. Dlatego też dług związany z kredytami eksportowymi stanowi największy komponent długu publicznego w krajach rozwijających się. Znaczna część projektów finansowanych dzięki kredytom eksportowym w krajach rozwijających się jest skoncentrowana w sektorach transportu, ropy naftowej, gazu i górnictwa oraz infrastruktury na dużą skalę, takiej jak duże zapory wodne.
Poprawka 7
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Punkt 2 g (nowy)
(2g)  Uczestnicy Porozumienia biorą udział w ciągłym procesie mającym na celu zminimalizowanie zakłóceń rynku oraz ustanowienie uczciwych zasad, zgodnie z którymi składki ubezpieczeniowe naliczane przez agencje oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych w państwach członkowskich OECD byłyby uzależnione od ryzyka i zabezpieczałyby ich długoterminowe koszty operacyjne i straty. Aby osiągnąć ten cel, w stosunku do agencji oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych istnieje wymóg przejrzystości i sprawozdawczości.
Poprawka 8
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Punkt 2 h preambuły (nowy)
(2h)  W ramach wsparcia ciągłego dążenia OECD do większej przejrzystości i wyższych standardów sprawozdawczości w przypadku agencji oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych w państwach członkowskich OECD i w państwach trzecich Unia powinna stosować dodatkowe środki z zakresu przejrzystości i sprawozdawczości w przypadku agencji oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych mających swoją siedzibę w Unii, jak ustalono w załączniku 1a do niniejszego rozporządzenia.
Poprawka 9
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Punkt 2 i preambuły (nowy)
(2i)  Wszystkim projektom finansowanym przez agencje oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych mające siedzibę w Unii powinno przewodzić rozwijanie i umacnianie demokracji oraz poszanowanie praw człowieka i podstawowych wolności, określonych w art. 21 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) i o których mowa w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, a także zasady ochrony środowiska i ogólne zasady społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw uzupełnione o inne przykłady dobrej praktyki międzynarodowej; powinny im także towarzyszyć oceny oddziaływania na społeczeństwo i środowisko, przy uwzględnieniu praw człowieka oraz norm zawartych w treści aktów prawnych Unii dotyczących ochrony środowiska i kwestii społecznych związanych z sektorami i projektami finansowanymi przez agencje kredytów eksportowych. „Wspólne podejście” OECD w obecnym brzmieniu jednoznacznie wskazuje na możliwość stosowania norm Wspólnoty Europejskiej w zakresie przekupstwa, zrównoważonych pożyczek i ochrony środowiska jako wskaźników przy dokonywaniu przeglądu projektów. Należy zachęcać do wykorzystywania tych postanowień, biorąc pod uwagę, że sponsorzy projektów, eksporterzy, instytucje finansowe i agencje kredytów eksportowych mają różne role, obowiązki i wpływ w odniesieniu do projektów korzystających z oficjalnego wsparcia.
Poprawka 10
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Punkt 2 j preambuły (nowy)
(2j)  Cele Unii Europejskiej i jej państw członkowskich, które dotyczą klimatu i wynikają z ich zobowiązań unijnych i międzynarodowych, powinny być wytycznymi we wszystkich projektach finansowanych przez agencje oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych mających swoją siedzibę w Unii. Obejmują one: deklarację końcową szefów państw i rządów ze szczytu G20 w Pittsburghu, który odbył się w dniach 24 - 25 września 2009 r., dotyczącą stopniowego wycofywania subsydiów na paliwa kopalne; cele Unii w zakresie ograniczenia emisji gazów cieplarnianych o 30% w porównaniu z poziomem z 1990 r., zwiększenia efektywności energetycznej o 20% i doprowadzenia do sytuacji, w której do 2020 r. 20% zużywanej energii pochodziłoby ze źródeł odnawialnych, oraz cel Unii w zakresie ograniczenia emisji gazów cieplarnianych o 80 - 95% do 2050 r. Wycofywaniu subsydiów na paliwa kopalne powinny towarzyszyć środki gwarantujące, że nie będzie ono miało negatywnego wpływu na poziom życia pracowników oraz ubogiej ludności.
Poprawka 11
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Punkt 2 k preambuły (nowy)
(2k)  Zasady będące podstawą odpowiedzialności społecznej przedsiębiorstw (CSR), w pełni uznane na płaszczyźnie międzynarodowej zarówno przez OECD, Międzynarodową Organizację Pracy (MOP), jak i ONZ, dotyczą odpowiedzialnego postępowania, jakiego oczekuje się od przedsiębiorstw, i zakładają przede wszystkim zgodność z obowiązującym ustawodawstwem, w szczególności w obszarze zatrudnienia, stosunków pracy, praw człowieka, środowiska naturalnego, interesów konsumentów i przejrzystości wobec nich, walki z korupcją oraz podatków. Ponadto należy uwzględnić szczególną sytuację i możliwości MŚP.
Poprawka 12
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Punkt 2 l preambuły (nowy)
(2l)  Ze względu na zwiększenie konkurencyjności na rynkach światowych oraz w celu uniknięcia niekorzystnych warunków konkurencji dla przedsiębiorstw Unii Europejskiej, Komisja i państwa członkowskie powinny zwiększyć wysiłki OECD na rzecz zaangażowania krajów, które nie uczestniczą w Porozumieniu, i podejmować dwustronne i wielostronne negocjacje w celu ustanowienia światowych standardów w zakresie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych. Światowe standardy w tej dziedzinie są niezbędnym warunkiem istnienia równych szans w handlu na szczeblu światowym.
Poprawka 13
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Punkt 2 m preambuły (nowy)
(2m)  Pomimo że kraje należące do OECD stosują wytyczne zawarte w Porozumieniu, kraje spoza OECD, w szczególności kraje wschodzące, nie biorą udziału w Porozumieniu, czego wynikiem mogą być niesprawiedliwe korzyści odnoszone przez eksporterów pochodzących z tych krajów. Powinno się zatem zachęcać te kraje do uczestnictwa w OECD i udziału w Porozumieniu.
Poprawka 14
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Punkt 2 n preambuły (nowy)
(2n)  W związku z unijną polityką poprawy otoczenia regulacyjnego, mającą na celu uproszczenie i poprawę istniejących przepisów, Komisja i państwa członkowskie w przyszłych przeglądach Porozumienia powinny skupić się na zmniejszaniu obciążeń administracyjnych dla przedsiębiorstw i organów administracji krajowych, w tym dla agencji kredytów eksportowych.
Poprawka 15
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Punkt 2 o preambuły (nowy)
(2o)  Poprawki do Porozumienia powinny zapewniać pełną spójność z art. 208 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), przyczyniając się tym samym do realizowania ogólnego celu, jakim jest rozwój i umacnianie demokracji oraz praworządności, a także przestrzeganie praw człowieka i podstawowych wolności. Przy transpozycji Porozumienia do prawa Unii należy zatem stosować w Unii dodatkowe środki, aby zagwarantować zgodność między Porozumieniem i prawem Unii.
Poprawka 16
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Punkt 2 p preambuły (nowy)
(2p)  Metodologia w zakresie oceny skutków społecznych oraz oddziaływania na środowisko, zapewniająca przestrzeganie wymogów w zakresie kredytów eksportowych, powinna być w pełni zgodna z zasadami strategii UE na rzecz zrównoważonego rozwoju, z umową z Kotonu oraz z konsensusem europejskim w sprawie rozwoju, a ponadto powinna odzwierciedlać zaangażowanie i zobowiązania Unii wynikające z ramowej konwencji ONZ w sprawie zmian klimatu (UNFCCC), konwencji ONZ o różnorodności biologicznej (CBD) oraz zobowiązania związane z osiąganiem milenijnych celów rozwoju (MCR), jak również normy społeczne, zawodowe i środowiskowe określone w umowach międzynarodowych.
Poprawka 17
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Punkt 4 preambuły
(4)  Niniejsza decyzja ze skonsolidowanym i poprawionym tekstem Porozumienia w załączniku powinna zastąpić i uchylić decyzję 2001/76/WE, a decyzja 2001/77/WE powinna zostać uchylona.
(4)  Niniejsze rozporządzenie ze skonsolidowanym i poprawionym tekstem Porozumienia w załączniku 1powinno zastąpić i uchylić decyzję 2001/76/WE, a decyzja 2001/77/WE powinna zostać uchylona.
Poprawka 18
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit pierwszy
Wytyczne zawarte w załączonym do niniejszej decyzji Porozumieniu obowiązują we Wspólnocie.
Wytyczne zawarte w załączonym do niniejszego rozporządzenia Porozumieniu obowiązują w Unii.
Poprawka 19
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 a (nowy)
Artykuł 1a
Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie wniosek dotyczący nowego rozporządzenia o niezwłocznym uchyleniu i zastąpieniu niniejszego rozporządzenia, jak tylko uczestnicy OECD uzgodnią nową wersję Porozumienia i nie później niż dwa miesiące po jej wejściu w życie.
Poprawka 20
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 b (nowy)
Artykuł 1b
Dodatkowe środki dotyczące przejrzystości i sprawozdawczości, które należy stosować w Unii, określono w załączniku 1a do niniejszego rozporządzenia.
Poprawka 21
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 c (nowy)
Artykuł 1c
Rada składa Parlamentowi Europejskiemu i Komisji coroczne sprawozdanie w sprawie wdrażania przez każde państwo członkowskie Porozumienia w sprawie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych.
Poprawka 22
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 d (nowy)
Artykuł 1d
Bilanse agencji kredytów eksportowych każdego państwa członkowskiego zawierają pełen przegląd aktywów i zobowiązań agencji. Zapewnia się pełną przejrzystość korzystania z instrumentów pozabilansowych przez agencje kredytów eksportowych.
Przedsiębiorstwa, inne niż MŚP, korzystające z kredytów eksportowych publikują rachunkowość finansową z podziałem na poszczególne państwa.
Poprawka 23
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik 1 a (nowy)
Załącznik 1a
1)  Bez uszczerbku dla prerogatyw organów państw członkowskich odpowiedzialnych za kontrolę krajowych programów w zakresie kredytów eksportowych, każde państwo członkowskie przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Komisji roczne sprawozdanie z działalności.
Roczne sprawozdanie z działalności zawiera następujące informacje:
- kontrolę wszystkich instrumentów i programów krajowych, do których Porozumienie ma zastosowanie oraz ich zgodności z Porozumieniem, zwłaszcza zawartym w nim wymogiem, w myśl którego składki ubezpieczeniowe są uzależnione od ryzyka i zabezpieczają długoterminowe koszty operacyjne;
- zarys głównych działań operacyjnych podjętych w okresie sprawozdawczym i ich zgodności z Porozumieniem (wyszczególnienie nowych zobowiązań, ryzyka, obciążeń z tytułu składek, roszczeń opłaconych i zwrotów, a także mechanizmów obliczania ryzyka środowiskowego);
• przedstawienie polityki państwa członkowskiego mającej na celu dopilnowanie, by strategie i cele dotyczące rozwoju nadawały kierunek działaniom w zakresie kredytów eksportowych w odniesieniu do kwestii środowiskowych i społecznych, praw człowieka, zrównoważonych pożyczek i walki z przekupstwem.
2)  Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu analizę rocznego sprawozdania z działalności, w której ocenia zachowanie przez państwa członkowskie spójności z unijnymi strategiami politycznymi w zakresie rozwoju oraz przedstawia uwagi na temat ogólnej sytuacji w tych dziedzinach polityki.
3)  Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu roczne sprawozdanie w sprawie wysiłków – podejmowanych na różnych forach współpracy międzynarodowej, w tym OECD i G-20, oraz podczas dwustronnych spotkań z krajami trzecimi, w tym na szczytach i podczas negocjacji w sprawie umów o partnerstwie i współpracy oraz umów o wolnym handlu – zmierzających do tego, aby kraje trzecie, zwłaszcza wschodzące gospodarki, wprowadzały wytyczne dotyczące przejrzystości ich agencji kredytów eksportowych na poziomie odpowiadającym co najmniej wspólnemu podejściu OCDE.

(1) Sprawa została następnie odesłana do komisji zgodnie z art. 57 ust. 2 akapit drugi Regulaminu (A7-0364/2010).


Ramy polityki UE w dziedzinie walki z przemocą wobec kobiet
PDF 240kWORD 85k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie priorytetów oraz zarysu ram nowej polityki UE w dziedzinie walki z przemocą wobec kobiet (2010/2209(INI))
P7_TA(2011)0127A7-0065/2011

Parlament Europejski,

–  uwzględniając postanowienia instrumentów prawnych ONZ dotyczących praw człowieka, a w szczególności praw kobiet, takich jak Karta ONZ, Powszechna deklaracja praw człowieka, Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych oraz Międzynarodowy pakt praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych, Konwencja w sprawie zwalczania handlu ludźmi i eksploatacji prostytucji, Konwencja w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet (CEDAW) oraz fakultatywny protokół do niej, jak również Konwencja w sprawie zakazu tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania lub karania, Konwencja dotycząca statusu uchodźców z 1951 r. i zasada non-refoulement,

–  uwzględniając inne instrumenty ONZ dotyczące przemocy wobec kobiet, takie jak deklaracja wiedeńska i program działań z dnia 25 czerwca 1993 r. przyjęty na Światowej Konferencji Praw Człowieka (A/CONF. 157/23) oraz Deklaracja Zgromadzenia Ogólnego ONZ o likwidacji przemocy wobec kobiet z dnia 20 grudnia 1993 r. (A/RES/48/104),

–  uwzględniając rezolucję Zgromadzenia Ogólnego ONZ z dnia 12 grudnia 1997 r. zatytułowaną „Środki przeciwdziałania przestępczości i środki prawa karnego mające na celu eliminację przemocy wobec kobiet” (A/RES/52/86), rezolucję z dnia 18 grudnia 2002 r. zatytułowaną „Prace nad eliminacją przestępstw przeciw kobietom popełnianych w imię honoru” (A/RES/57/179) oraz rezolucję z dnia 22 grudnia 2003 r. zatytułowaną „Eliminacja przemocy domowej wobec kobiet” (A/RES/58/147),

–  uwzględniając sprawozdania specjalnych sprawozdawców Wysokiego Komisarza ONZ ds. Praw Człowieka dotyczące przemocy wobec kobiet oraz zalecenie ogólne nr 19 przyjęte przez Komisję ds. Likwidacji Dyskryminacji Kobiet (XI sesja, 1992 r.),

–  uwzględniając deklarację pekińską i platformę działania przyjętą podczas IV Światowej Konferencji na temat Kobiet w dniu 15 września 1995 r., a także swoje rezolucje: z dnia 18 maja 2000 r. w sprawie skutków przyjęcia platformy działania z Pekinu(1), z dnia 10 marca 2005 r. w sprawie wniosków z IV Światowej Konferencji na temat Kobiet – Platforma działania (Pekin + 10)(2), a także z dnia 25 lutego 2010 r. w sprawie działań następczych w związku z pekińską platformą działania (Pekin +15)(3),

–  uwzględniając Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej,

–  uwzględniając rezolucję Zgromadzenia Ogólnego ONZ z dnia 19 grudnia 2006 r. zatytułowaną „Zintensyfikowanie wysiłków w celu wyeliminowania wszelkich form przemocy wobec kobiet” (A/RES/61/143) oraz rezolucje nr 1325 i 1820 Rady Bezpieczeństwa ONZ w sprawie kobiet, pokoju i bezpieczeństwa,

–  uwzględniając prace komitetu ad hoc Rady Europy ds. zapobiegania i zwalczania przemocy wobec kobiet i przemocy domowej utworzonego w grudniu 2008 r. w celu przygotowania konwencji Rady Europy na ten temat,

–  uwzględniając konkluzje Rady EPSCO z dnia 8 marca 2010 r. w sprawie przemocy,

–  uwzględniając swoje stanowisko z dnia 14 grudnia 2010 r. w sprawie projektu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie europejskiego nakazu ochrony(4),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 26 listopada 2009 r. w sprawie eliminacji przemocy wobec kobiet(5),

–  uwzględniając swoje oświadczenie z dnia 21 kwietnia 2009 r. w sprawie kampanii „Powiedz NIE przemocy wobec kobiet”(6),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 24 marca 2009 r. w sprawie walki z okaleczaniem żeńskich narządów płciowych praktykowanym w UE(7),

–  uwzględniając strategię Komisji na rzecz równouprawnienia kobiet i mężczyzn na lata 2010/2015, która została przedstawiona w dniu 21 września 2010 r.,

–  uwzględniając art. 48 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia (A7-0065/2011),

A.  mając na uwadze, że eliminacja przemocy uwarunkowanej płcią możliwa jest nie dzięki pojedynczemu działaniu, ale dzięki szeregowi działań o charakterze infrastrukturalnym, prawnym, sądowym, wykonawczym, oświatowym, zdrowotnym oraz wszelkich innych działań związanych z usługami, które mogą w znacznym stopniu ograniczyć tę przemoc i jej konsekwencje,

B.  mając na uwadze, że choć nie istnieje uznawana na płaszczyźnie międzynarodowej definicja pojęcia przemocy wobec kobiet, to zdefiniowana została ona przez ONZ jako każdy akt przemocy uwarunkowanej płciowo, który prowadzi lub może prowadzić do powstania szkody fizycznej, seksualnej czy psychologicznej lub do cierpienia kobiet, a także groźby dokonania takich czynów, wywieranie przymusu lub arbitralne pozbawianie wolności, zarówno w życiu publicznym, jak i prywatnym(8),

C.  mając na uwadze, że przemoc to traumatyczne doświadczenie dla każdego mężczyzny, kobiety lub dziecka, jednak przemoc na tle płciowym stosowana jest wobec kobiet i dziewcząt w przeważającej mierze przez mężczyzn i zarówno odzwierciedla, jak i umacnia nierówności między mężczyznami a kobietami, a także narusza zdrowie, godność, bezpieczeństwo i autonomię ofiar,

D.  mając na uwadze, że w badaniach nad przemocą uwarunkowaną płcią szacuje się, że 1/5 do 1/4 wszystkich kobiet w Europie przynajmniej raz w ciągu dorosłego życia doświadczyła aktów przemocy fizycznej, a ponad 1/10 doświadczyła przemocy seksualnej z użyciem siły; mając na uwadze, że badania wykazują również, że 26% dzieci i młodzieży twierdzi, że w dzieciństwie doznało przemocy fizycznej,

E.  mając na uwadze, że reklama i pornografia często przedstawia różne rodzaje przemocy uwarunkowanej płcią, tym samym banalizując przemoc wobec kobiet i utrudniając realizację strategii na rzecz równości płci,

F.  mając na uwadze, że przemoc mężczyzn wobec kobiet wyznacza miejsce kobiet w społeczeństwie: ich zdrowie, dostęp do zatrudnienia i oświaty, udział w działalności społecznej i kulturalnej, niezależność ekonomiczną, udział w życiu publicznym i politycznym oraz w podejmowaniu decyzji, a także stosunki z mężczyznami,

G.  mając na uwadze, iż kobiety często nie zgłaszają aktów przemocy uwarunkowanej płcią, jakiej się wobec nich dopuszczono, z różnorodnych i złożonych przyczyn, m.in. natury psychologicznej, finansowej, społecznej i kulturowej, a czasami z powodu braku zaufania do policji, wymiaru sprawiedliwości lub służb pomocy społecznej oraz służb medycznych,

H.  mając na uwadze, że przemoc ze uwarunkowana płcią, w przeważającej mierze dokonywana przez mężczyzn na kobietach, jest problemem o charakterze strukturalnym, rozpowszechnionym w całej Europie i na świecie, oraz zjawiskiem dotyczącym ofiar i sprawców niezależnie od wieku, wykształcenia, poziomu dochodów czy statusu społecznego, które wiąże się z nierównym podziałem władzy w społeczeństwie między kobietami a mężczyznami,

I.  mając na uwadze, że stres prowadzi często do liczniejszych, bardziej agresywnych i niebezpiecznych nadużyć; mając na uwadze badania dowodzące, że przemoc wobec kobiet nasila się w sytuacjach, w których mężczyźni doświadczają przesiedlenia i pozbawienia własności na skutek kryzysów gospodarczych,

J.  mając na uwadze, że przemoc wobec kobiet obejmuje szeroki zakres naruszeń praw człowieka, w tym: wykorzystywanie seksualne, gwałt, przemoc domową, napaści na tle seksualnym i molestowanie seksualne, prostytucję, handel kobietami i dziewczętami, naruszanie praw seksualnych i reprodukcyjnych kobiet, przemoc wobec kobiet w miejscu pracy, przemoc wobec kobiet w sytuacjach konfliktowych, przemoc wobec kobiet w zakładach karnych lub zakładach opieki oraz szereg okrutnych tradycyjnych praktyk; mając na uwadze, że każde z tych nadużyć może pozostawić głębokie urazy psychiczne, zrujnować ogólny stan zdrowia kobiet i dziewcząt, w tym ich zdrowie reprodukcyjne i seksualne, a w niektórych przypadkach prowadzić do śmierci,

K.  mając na uwadze, że w niektórych państwach członkowskich przemoc mężczyzn wobec kobiet w postaci gwałtu nie jest traktowana jako przestępstwo podlegające ściganiu z oskarżenia publicznego(9),

L.  mając na uwadze, że porównywalne dane na temat różnych rodzajów przemocy wobec kobiet w Unii Europejskiej nie są gromadzone w sposób regularny, co utrudnia ustalenie rzeczywistej skali problemu i znalezienie odpowiednich rozwiązań; mając na uwadze, że gromadzenie wiarygodnych danych jest bardzo trudne, ponieważ kobiety i mężczyźni często – z powodu strachu lub wstydu – niechętnie ujawniają swe doświadczenia stosownym zainteresowanym stronom,

M.  mając na uwadze, że zgodnie z dostępnymi badaniami dotyczącymi sytuacji państw członkowskich Rady Europy szacuje się, że przemoc wobec kobiet kosztuje rocznie około 33 mld euro(10),

N.  mając na uwadze, że kobiety w Unii Europejskiej nie są w równym stopniu chronione przed przemocą ze strony mężczyzn ze względu na rozbieżną politykę i przepisy prawne w państwach członkowskich,

O.  mając na uwadze, że po wejściu w życie traktatu lizbońskiego Unia Europejska ma szersze uprawnienia w dziedzinie współpracy sądowej w sprawach karnych, w tym w dziedzinie prawa karnego procesowego i materialnego, a także w dziedzinie współpracy policyjnej,

P.  mając na uwadze alarmującą liczbę kobiet padających ofiarami przemocy uwarunkowanej płcią,

Q.  mając na uwadze, że nękanie matek i kobiet ciężarnych to kolejna forma przemocy lub nadużyć wobec kobiet, występująca głównie w kręgu rodziny lub związku, w sferze społecznej i w pracy, prowadząca do zwalniania kobiet z pracy czy ich dobrowolnej rezygnacji z pracy, a także do dyskryminacji i depresji,

R.  mając na uwadze, że w strategii na rzecz równości płci na lata 2010-2015 Komisja podkreśliła, że przemoc uwarunkowana płcią jest jednym z kluczowych problemów, którymi należy się zająć w celu osiągnięcia prawdziwej równości płci,

S.  mając na uwadze, że Komisja ogłosiła, iż przedłoży w 2011 r. wniosek dotyczący strategii zwalczania przemocy wobec kobiet, lecz w programie prac Komisji na 2011 r. nie ma żadnych wyraźnych odniesień do tej strategii,

1.  z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie – podjęte przez Komisję w planie działania służącym realizacji programu sztokholmskiego – do przedstawienia w latach 2011-2012 „Komunikatu na temat strategii zwalczania przemocy wobec kobiet, przemocy domowej i okaleczania narządów płciowych kobiet, który zostanie uzupełniony planem działań UE”(11);

2.  proponuje wprowadzenie nowego, kompleksowego podejścia politycznego do przemocy uwarunkowanej płcią, obejmującego:

   instrument prawa karnego w formie dyrektywy przeciw przemocy uwarunkowanej płcią,
   środki zwalczania przemocy wobec kobiet przy wykorzystaniu struktury: polityka, zapobieganie, ochrona, oskarżenie, zabezpieczenie, partnerstwo,
   zwrócenie się do państw członkowskich o zapewnienie karania sprawców stosownie do wagi przestępstwa,
   zwrócenie się do państw członkowskich o zapewnienie szkoleń dla urzędników, którzy prawdopodobnie będą się stykać z przypadkami przemocy wobec kobiet – w tym organów ścigania, opieki społecznej, opieki nad dziećmi oraz opieki zdrowotnej i personelu pogotowia – w celu wykrywania i określania takich przypadków oraz właściwego zajmowania się nimi, ze szczególnym uwzględnieniem potrzeb i praw ofiar,
   wymaganie od państw członkowskich, aby wykazały należytą staranność oraz rejestrowały wszelkie formy przestępstw z użyciem przemocy uwarunkowanej płcią i prowadziły śledztwa w takich sprawach w celu wszczynania postępowań sądowych z oskarżenia publicznego,
   plany opracowania specjalnych procedur dochodzeniowych dla policji oraz pracowników służby zdrowia w celu zabezpieczania dowodów przemocy uwarunkowanej płcią,
   nawiązywanie partnerstwa z uczelniami wyższymi w celu szkolenia w zakresie przemocy uwarunkowanej płcią osób działających w odpowiednich obszarach, przede wszystkim sędziów, funkcjonariuszy policji kryminalnej, personelu medycznego, nauczycieli i wychowawców oraz osób zajmujących się wspieraniem ofiar przemocy,
   propozycje działań politycznych mających na celu pomaganie ofiarom w powrocie do normalnego życia, z uwzględnieniem specyficznych potrzeb różnych grup ofiar, takich jak kobiety należące do mniejszości etnicznych, a także zapewnienie im bezpieczeństwa oraz powrotu do zdrowia fizycznego i psychicznego, a także środki wspierające wymianę informacji i najlepszych praktyk w zakresie zajmowania się osobami, które doświadczyły przemocy wobec kobiet,
   włączenie mechanizmów selekcyjnych i diagnostycznych w szpitalnych izbach przyjęć i w sieci placówek podstawowych usług medycznych w celu ugruntowania skuteczniejszego systemu dostępu i wsparcia dla ofiar,
   zwrócenie się do państw członkowskich o zapewnienie schronisk dla ofiar przemocy uwarunkowanej płcią we współpracy ze stosownymi organizacjami pozarządowymi,
   minimalne wymogi co do liczby struktur wspierania ofiar przemocy uwarunkowanej płcią na 10 000 mieszkańców, w formie ośrodków mających wiedzę na temat pomocy ofiarom tego rodzaju przemocy,
   sporządzenie europejskiej karty minimalnego zakresu usług wsparcia dla ofiar przemocy wobec kobiet, która powinna obejmować: prawo do pomocy prawnej, utworzenie schronisk dla ofiar – zaspokajających potrzebę ochrony i tymczasowego zakwaterowania, usługi pilnej, bezpłatnej, specjalistycznej, zdecentralizowanej i dostępnej pomocy psychologicznej, a także system świadczeń finansowych wspierający niezależność ofiar i ułatwiający im powrót do normalnego życia i do działalności zawodowej,
   minimalne normy gwarantujące ofiarom otrzymywanie specjalistycznego wsparcia w formie doradztwa ze strony prawnika, niezależnie od ich roli w postępowaniu karnym,
   mechanizmy ułatwiające dostęp do pomocy prawnej umożliwiającej ofiarom dochodzenie swoich praw w całej Unii,
   plany opracowania wytycznych metodologicznych oraz gromadzenia nowych danych w celu uzyskania porównywalnych danych statystycznych na temat przemocy uwarunkowanej płcią, w tym okaleczania żeńskich narządów płciowych, w celu określenia skali problemu i stworzenia podstaw do zmiany podejścia do tego problemu,
   ogłoszenie w ciągu najbliższych pięciu lat Europejskiego Roku Zwalczania Przemocy wobec Kobiet celem podniesienia świadomości obywateli europejskich w tym zakresie,
   zwrócenie się do Komisji i państw członkowskich o podjęcie odpowiednich działań w zakresie przeciwdziałania, w tym kampanii uświadamiających, w razie potrzeby we współpracy z organizacjami pozarządowymi,
   wdrożenie stosownych środków w układach zbiorowych i lepsza koordynacja działań pracodawców, związków zawodowych i przedsiębiorstw, a także odpowiednich organów zarządzających, by dostarczać ofiarom odpowiednich informacji o jej prawach pracowniczych,
   zwiększenie liczby sądów ds. przemocy uwarunkowanej płcią, zwiększenie zasobów i materiałów szkoleniowych na temat przemocy uwarunkowanej płcią, przeznaczonych dla sędziów, prokuratorów i adwokatów, a także doskonalenie wyspecjalizowanych jednostek organów ścigania dzięki zwiększeniu zasobów ludzkich, poprawie szkoleń i wyposażenia;

3.  stanowczo wzywa państwa członkowskie do uznania gwałtów i przemocy seksualnej wobec kobiet, popełnianych zwłaszcza w związkach małżeńskich i nieformalnych związkach intymnych lub przez męskich członków rodziny, za przestępstwo karne w razie braku zgody ofiary oraz do ścigania z urzędu sprawców tego typu przestępstw, jak również do odrzucenia wszelkich odwołań do tradycyjnych praktyk kulturowych lub religijnych jako okoliczności łagodzących w przypadku przemocy wobec kobiet, w tym tzw. zbrodni w imię honoru oraz okaleczania żeńskich narządów płciowych;

4.  uznaje, że przemoc wobec kobiet jest jedną z najpoważniejszych form uwarunkowanego płcią łamania praw człowieka i że przemoc w rodzinie – w stosunku do innych ofiar, takich jak dzieci, mężczyźni i osoby starsze – stanowi również ukryte zjawisko, które dotyka zbyt wielu rodzin, żeby można je było ignorować;

5.  podkreśla, że narażenie na fizyczną, seksualną lub psychologiczną przemoc i nadużycia między rodzicami lub innymi członkami rodziny ma poważny wpływ na dzieci;

6.  wzywa państwa członkowskie, by dla dzieci będących świadkami wszelkich form przemocy tworzyły system odpowiedniego do wieku doradztwa psychospołecznego, specjalnie dostosowanego, by dzieci mogły poradzić sobie ze swymi traumatycznymi przeżyciami, a także do należytego uwzględniania interesu dziecka;

7.  podkreśla, że migrantki, w tym nielegalne, a także kobiety ubiegające się o azyl stanowią dwie podkategorie kobiet szczególnie narażone na przemoc uwarunkowaną płcią;

8.  podkreśla znaczenie właściwego szkolenia wszystkich osób pracujących z kobietami, które padły ofiarą przemocy uwarunkowanej płcią, zwłaszcza przedstawicieli systemu sądowniczego i organów ścigania, przede wszystkim funkcjonariuszy policji, sędziów, pracowników socjalnych i pracowników służby zdrowia;

9.  wzywa Komisję Europejską, aby w oparciu o ogół dostępnej wiedzy eksperckiej opracowała oraz zapewniła roczne statystyki dotyczące przemocy uwarunkowanej płcią, w tym dane dotyczące liczby kobiet, które co roku tracą życie z ręki partnera lub byłego partnera, w oparciu o dane pochodzące z państw członkowskich;

10.  podkreśla, że badania w zakresie przemocy wobec dzieci, młodzieży i kobiet oraz – bardziej ogólnie – przemocy uwarunkowanej płcią i przemocy na tle seksualnym powinny zostać włączone jako dziedzina badań międzydyscyplinarnych do przyszłego 8. programu ramowego w dziedzinie badań i rozwoju technologicznego;

11.  zwraca się do Komisji o rozważenie utworzenia centrum monitorowania przemocy wobec kobiet działającego w oparciu o sprawozdania z procesów sądowych dotyczących przemocy wobec kobiet;

12.  wzywa Komisję do kontynuowania działań na rzecz zwalczania przemocy uwarunkowanej płcią przez programy wspólnotowe, w szczególności program Daphne, który z powodzeniem przyczynił się już do zwalczania przemocy wobec kobiet;

13.  zwraca uwagę, że Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej przeprowadzi na reprezentatywnej próbie kobiet ze wszystkich państw członkowskich badanie na temat ich doświadczeń z przemocą, a także wzywa, by położono nacisk na zbadanie reakcji poszczególnych organów i służb wsparcia na składane przez kobiety zgłoszenia o przemocy;

14.  nalega, by państwa członkowskie wyraźnie przedstawiały w statystykach krajowych skalę przemocy uwarunkowanej płcią oraz by podjęły działania mające gwarantować gromadzenie danych na temat tego rodzaju przemocy, z wyszczególnieniem m.in. płci ofiar, płci sprawców, ich wzajemnych zależności, wieku, miejsca przestępstwa oraz odniesionych obrażeń;

15.  wzywa Komisję do przedstawienia badania na temat finansowych skutków przemocy wobec kobiet, z uwzględnieniem badań, w których stosuje się metodologie pozwalające oszacować finansowy wpływ tej formy przemocy na system opieki zdrowotnej, systemy opieki społecznej i rynek pracy;

16.  wzywa Agencję Praw Podstawowych UE oraz Europejski Instytut ds. Równości Kobiet i Mężczyzn do przeprowadzenia badań dotyczących wszechobecności przemocy w relacjach między nastolatkami i jej wpływu na ich rozwój;

17.  zauważa, że nękanie (stalking), którego 87% ofiar stanowią kobiety, powoduje urazy psychologiczne i głęboki stres emocjonalny, w związku z czym należy je uznać za formę przemocy wobec kobiet, którą należy ująć w ramach prawnych we wszystkich państwach członkowskich;

18.  zauważa, że okrutne tradycyjne praktyki, takie jak okaleczanie żeńskich narządów płciowych oraz tzw. zabójstwa w imię honoru, są bardzo szeroko rozpowszechnionymi formami przemocy wobec kobiet, w związku z czym wzywa Komisję, by w strategii zwalczania przemocy wobec kobiet zwróciła szczególną uwagę na okrutne tradycyjne praktyki;

19.  uznaje poważny problem prostytucji – w tym prostytucji dziecięcej – w Unii Europejskiej i domaga się dalszych badań nad związkami między ramami prawnymi danego państwa członkowskiego a formą i zakresem prostytucji; zwraca uwagę na niepokojący wzrost liczby przypadków handlu ludźmi przywożonymi do UE i w samej UE – który dotyczy w szczególności kobiet i dzieci – i wzywa państwa członkowskie do podjęcia zdecydowanych działań na rzecz walki z tym nielegalnym procederem;

20.  wzywa państwa członkowskie do uznania macierzyństwa zastępczego za poważny problem będący formą wykorzystywania ciała kobiety i jej narządów rozrodczych;

21.  podkreśla, że kobiety i dzieci są poddawane tym samym formom wykorzystywania oraz że zarówno kobiety, jak i dzieci mogą być postrzegane jako towar na międzynarodowym rynku rozrodczym, a nowe zjawiska w dziedzinie rozrodczości, takie jak macierzyństwo zastępcze, przyczyniają się do zwiększenia handlu kobietami i dziećmi oraz liczby przypadków nielegalnej adopcji ponad granicami;

22.  zauważa, że przemoc domowa została sklasyfikowana jako główna przyczyna poronień lub narodzin martwego dziecka oraz śmierci matki w czasie porodu, i zwraca się do Komisji o zwrócenie większej uwagi na przemoc wobec kobiet w ciąży, gdyż sprawca naraża wtedy na niebezpieczeństwo więcej niż jedną osobę;

23.  zwraca uwagę, że społeczeństwo obywatelskie, a w szczególności organizacje pozarządowe, stowarzyszenia kobiet oraz inne publiczne i prywatne organizacje wolontariackie oferują usługi ogromnej wartości, szczególnie w formie wsparcia dla kobiet będących ofiarami przemocy, które chcą przełamywać milczenie, w jakim zamyka je przemoc, dlatego też organizacje te powinny uzyskać wsparcie ze strony państw członkowskich;

24.  powtarza, że należy pracować zarówno z ofiarami, jak i z agresorami, aby uświadamiać tych ostatnich oraz pomagać zmieniać stereotypy i zakorzenione w społeczeństwie przekonania sprzyjające utrwalaniu warunków korzystnych dla powstawania tego rodzaju przemocy oraz jej akceptacji;

25.  wzywa państwa członkowskie do tworzenia schronisk dla kobiet, aby pomagać kobietom i dzieciom w swobodnych wyborach życiowych, wolnych od przemocy i ubóstwa, a także do świadczenia specjalistycznych usług, leczenia, pomocy prawnej, doradztwa psychospołecznego i terapeutycznego, wsparciem prawnym w czasie procesu sądowego, wsparcia dla dzieci dotkniętych przemocą itp.;

26.  podkreśla, że państwa członkowskie powinny przeznaczyć odpowiednie środki na zapobieganie przemocy wobec kobiet i zwalczanie jej, w tym z wykorzystaniem funduszy strukturalnych;

27.  podkreśla znaczenie podejmowania przez państwa członkowskie oraz władze regionalne i lokalne działań mających ułatwiać reintegrację na rynku pracy kobiet, które padły ofiarą przemocy uwarunkowanej płcią, poprzez takie instrumenty, jak EFS czy program PROGRESS;

28.  wzywa UE i państwa członkowskie do ustanowienia ram prawnych dających migrantkom prawo do otrzymania własnego paszportu i prawa pobytu oraz umożliwiających pociągnięcie do odpowiedzialności karnej osób odbierających im te dokumenty;

29.  ponownie podkreśla swoją opinię wyrażoną w rezolucji z dnia 25 lutego 2010 r., że w nowych ramach prawnych stworzonych przez traktat lizboński Unia Europejska powinna stać się stroną Konwencji w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet i protokołu dodatkowego do niej;

30.  wzywa Komisję i państwa członkowskie, by na forum międzynarodowym zajęły się kwestią przemocy wobec kobiet oraz naruszeń praw człowieka uwarunkowanych płcią, zwłaszcza w kontekście dwustronnych umów o stowarzyszeniu i międzynarodowych umów handlowych, zarówno tych już obowiązujących, jak i tych pozostających w fazie negocjacji;

31.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji.

(1) Dz.U. C 59 z 23.2.2001, s. 258.
(2) Dz.U. C 320 E z 15.12.2005, s. 247.
(3) Dz.U. C 348 E z 21.12.2010, s. 11.
(4) Teksty przyjęte, P7_TA(2010)0470.
(5) Dz.U. C 285 E z 21.10.2010, s. 53.
(6) Dz.U. C 184 E z 8.7.2010, s. 131.
(7) Dz.U. C 117 E z 6.5.2010, s. 52.
(8) Artykuł 1 Deklaracji ONZ o eliminacji przemocy wobec kobiet, przyjętej dnia 20 grudnia 1993 r. (A/RES/48/104); pkt 113 pekińskiej platformy działania przyjętej przez ONZ w 1995 r.
(9) Badanie Komisji z 2010 r. pt. „Analiza wykonalności mająca na celu ocenę możliwości, sposobności i potrzeb w zakresie standaryzacji przepisów krajowych dotyczących przemocy wobec kobiet, przemocy wobec dzieci i przemocy ze względu na orientację seksualną, s. 53.
(10) „Zwalczanie przemocy wobec kobiet: analiza środków i działań podjętych przez państwa będące członkami Rady Europy” Rada Europy (2006).
(11) COM(2010)0171 „Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości dla europejskich obywateli. Plan działań służący realizacji programu sztokholmskiego”, s. 13.

Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności