Resolutie van het Europees Parlement van 5 juli 2011 over het voorstel voor een besluit van het Europees Parlement en de Raad betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering overeenkomstig punt 28 van het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (aanvraag EGF/2010/025 DK/Odense Steel Shipyard, Denemarken) (COM(2011)0251 – C7-0114/2011 – 2011/2093(BUD))

P7_TA(2011)0300 A7-0234/2011

Het Europees Parlement,

–  gezien het voorstel van de Commissie aan het Parlement en de Raad (COM(2011)0251 – C7-0114/2011),

–  gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie over de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer(1) (IIA van 17 mei 2006), en met name punt 28,

–  gezien Verordening (EG) nr. 1927/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 tot oprichting van een Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering(2) (EFG-verordening),

–  gezien de brief van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken,

–  gezien het verslag van de Begrotingscommissie (A7-0234/2011),

A.  overwegende dat de Europese Unie passende wetgevings- en begrotingsinstrumenten in het leven heeft geroepen om extra steun te geven aan werknemers die de gevolgen van grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen ondervinden, teneinde hen te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt,

B.  overwegende dat het EFG sinds 1 mei 2009 ook is opengesteld voor aanvragen om bijstand voor werknemers die zijn ontslagen als gevolg van de wereldwijde financiële en economische crisis,

C.  overwegende dat financiële steun van de Unie aan ontslagen werknemers flexibel moet zijn en zo snel en efficiënt mogelijk ter beschikking moet worden gesteld, overeenkomstig de gezamenlijke verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie die is goedgekeurd op het overleg van 17 juli 2008, en met eerbiediging van het IIA van 17 mei 2006 wat betreft het nemen van besluiten om gebruik te maken van het EFG,

D.  overwegende dat Denemarken om steun heeft gevraagd in verband met 1 356 gedwongen ontslagen (waarvan 950 waarvoor om steun wordt gevraagd) bij het bedrijf Odense Steel Shipyard, een scheepswerf in de stad Odense in de regio Zuid-Denemarken,

E.  overwegende dat de aanvraag voldoet aan de criteria voor subsidiabiliteit van de EFG-verordening,

1.  verzoekt de betrokken instellingen zich de nodige inspanningen te getroosten om de procedurele en budgettaire regelingen te verbeteren ten einde de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG te bespoedigen; waardeert in dit opzicht de verbeterde procedure die de Commissie heeft aangenomen naar aanleiding van het verzoek van het Parlement voor het versnellen van de toekenning van subsidies, met als doel de begrotingsautoriteit de beoordeling door de Commissie van de subsidiabiliteit van een EFG-aanvraag voor te leggen samen met het voorstel voor de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG; hoopt dat verdere verbeteringen aan de procedure zullen worden aangebracht in het kader van de komende herzieningen van het EFG en dat grotere doelmatigheid, transparantie en zichtbaarheid van het EFG zullen worden bereikt;

2.  brengt in herinnering dat de instellingen zich ertoe verbonden hebben een probleemloze en snelle procedure te garanderen voor de goedkeuring van de besluiten betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG, met als doel tijdelijk en eenmalig individuele steun te verlenen aan werknemers die als gevolg van de globalisering en de financiële en economische crisis werkloos geworden zijn; benadrukt de rol die het EFG kan vervullen om ontslagen werknemers te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt;

3.  beklemtoont dat het EFG overeenkomstig artikel 6 van de EFG-verordening moet bijdragen tot de re-integratie van elke afzonderlijke ontslagen werknemer; herhaalt dat uit het EFG afkomstige steun niet in de plaats mag komen van maatregelen waartoe bedrijven verplicht zijn krachtens hun nationale wetgeving of collectieve overeenkomsten, of van maatregelen ter herstructurering van bedrijven of bedrijfstakken;

4.  wijst erop dat de informatie die is ontvangen over het gecoördineerde pakket met op het individu afgestemde diensten die door het EFG moeten worden gefinancierd, gegevens bevat over de complementariteit met acties die worden gefinancierd uit de structuurfondsen; herhaalt zijn oproep aan de Commissie om in zijn jaarverslagen ook een vergelijkende evaluatie van deze gegevens op te nemen;

5.  is verheugd over het feit dat er, na herhaalde verzoeken van het Parlement, voor het eerst 47 608 950 EUR aan betalingskredieten is opgenomen onder begrotingslijn 04 05 01 van het EFG in de begroting voor 2011; herinnert eraan dat het EFG gecreëerd is als een afzonderlijk specifiek instrument met eigen doelstellingen en termijnen, en dat het bijgevolg ook een specifieke toewijzing verdient, waardoor wordt vermeden dat, zoals in het verleden gangbaar was, een beroep wordt gedaan op overschrijvingen vanuit andere begrotingslijnen, die schadelijk kunnen zijn voor de verwezenlijking van de verschillende beleidsdoelen;

6.  hecht zijn goedkeuring aan het bij deze resolutie gevoegde besluit;

7.  verzoekt zijn Voorzitter dit besluit samen met de voorzitter van de Raad te ondertekenen en zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie;

8.  verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie, met inbegrip van de bijlage, te doen toekomen aan de Raad en de Commissie.

BIJLAGE

BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD

betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering overeenkomstig punt 28 van het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (aanvraag EGF/2010/025 DK/Odense Steel Shipyard, Denemarken)

(De tekst van de bijlage wordt hier niet weergegeven, aangezien deze overeenkomt met de definitieve handeling: Besluit 2011/468/EU.)

(1) PB C 139 van 14.6.2006, blz. 1. (2) PB L 406 van 30.12.2006, blz. 1.

Resolutie van het Europees Parlement van 5 juli 2011 over het voorstel voor een besluit van het Europees Parlement en de Raad betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Solidariteitsfonds van de Europese Unie, overeenkomstig punt 26 van het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (COM(2011)0155 – C7-0081/2011 – 2011/2060(BUD))

P7_TA(2011)0301 A7-0238/2011

Het Europees Parlement,

–  gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad (COM(2011)0155 – C7-0081/2011),

–  gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer(1) (hierna „Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 genoemd), en met name punt 26 hiervan,

–  gezien Verordening (EG) nr. 2012/2002 van de Raad van 11 november 2002 tot oprichting van het Solidariteitsfonds van de Europese Unie(2),

–  gezien de gezamenlijke verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie, goedgekeurd tijdens het overleg op 17 juli 2008 over het Solidariteitsfonds,

–  gezien de brief van de Commissie regionale ontwikkeling,

–  gezien het verslag van de Begrotingscommissie (A7-0238/2011),

1.  hecht zijn goedkeuring aan het bij deze resolutie gevoegde besluit;

2.  herinnert eraan dat punt 26 van het IIA van 17 mei 2006 bepaalt dat, wanneer er mogelijkheden zijn tot herschikking van de vastleggingskredieten in de rubriek die aanvullende uitgaven vergt, de Commissie daarmee rekening houdt wanneer zij het vereiste voorstel doet;

3.  verzoekt zijn Voorzitter dit besluit samen met de voorzitter van de Raad te ondertekenen en zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie;

4.  verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie, met inbegrip van de bijlage, te doen toekomen aan de Raad en de Commissie.

BIJLAGE

BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD

betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Solidariteitsfonds van de Europese Unie, overeenkomstig punt 26 van het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer

(De tekst van de bijlage wordt hier niet weergegeven, aangezien deze overeenkomt met de definitieve handeling: Besluit 2011/535/EU.)

(1) PB C 139 van 14.6.2006, blz. 1. (2) PB L 311 van 14.11.2002, blz. 3.

Resolutie van het Europees Parlement van 5 juli 2011 over het standpunt van de Raad inzake het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 2/2011 van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2011, afdeling III – Commissie (10522/2011 – C7-0137/2011 – 2011/2065(BUD))

P7_TA(2011)0302 A7-0233/2011

Het Europees Parlement,

–  gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, met name artikel 314, en het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie, met name artikel 106 bis,

–  gezien Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad van 25 juni 2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen(1), en met name de artikelen 37 en 38 daarvan,

–  gezien de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2011, definitief vastgesteld op 15 december 2010(2),

–  gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer(3),

–  gezien het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 2/2011 van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2011, ingediend door de Commissie op 25 maart 2011 (COM(2011)0154),

–  gezien het standpunt van de Raad inzake het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 2/2011, vastgesteld door de Raad op 24 mei 2011 (10522/2011 – C7-0137/2011),

–  gezien artikel 75 ter van zijn Reglement,

–  gezien het verslag van de Begrotingscommissie (A7-0233/2011),

A.  overwegende dat het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 2/2011 bij de algemene begroting 2011 is bedoeld om een beroep te doen op het Solidariteitsfonds van de Europese Unie (SFEU) voor een bedrag van 19,5 miljoen EUR aan vastleggings- en betalingskredieten in verband met de hevige regenval in Slovenië, Kroatië en de Tsjechische Republiek in augustus en september 2010,

B.  overwegende dat de bedoeling met dit ontwerp van gewijzigde begroting is de begrotingsaanpassing in kwestie formeel in de begroting 2011 op te nemen,

C.  overwegende dat de aan de begroting 2011 gehechte gezamenlijke verklaring inzake betalingskredieten voorzag in de indiening van een gewijzigde begroting „indien zou blijken dat de kredieten in de begroting 2011 niet volstaan om de uitgaven te dekken”,

D.  overwegende dat de Raad heeft besloten kredieten van begrotingslijnen te herschikken louter wegens de lage uitvoeringsgraad, zonder rekening te houden met het feit dat de uitvoering van begrotingslijnen voor voltooiing bijkomende maatregelen vergt wat controles betreft en dat niet alle lidstaten de nodige maatregelen hebben genomen om de sluitingen te faciliteren,

E.  overwegende dat de negatieve reserve die de Raad voor het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 1/2011 heeft gecreëerd, een louter pragmatische remedie is en geen duurzame en financieel degelijke oplossing voor de kwestie van onverwachte noden op het gebied van betalingskredieten biedt, zoals het Parlement heeft onderstreept(4),

F.  overwegende dat de Commissie nog geen oplossing voor een beroep op de negatieve reserve heeft gepresenteerd, niettegenstaande zowel de resolutie van het Europees Parlement over het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 1/2011 als het verzoek van de Raad aan de Commissie om deze oplossing „zo spoedig mogelijk” voor te stellen,

G.  overwegende dat de voor het Europees fonds voor aanpassing aan de globalisering (EFG) goedgekeurde betalingskredieten hoogstwaarschijnlijk ontoereikend zullen zijn voor heel 2011, en dat aanvullende middelen nodig zullen zijn,

H.  overwegende dat de uitvoering van de betalingen voor een aantal belangrijke energieprojecten in 2011 naar beneden is bijgesteld in juni 2011, voornamelijk vanwege vertragingen bij de uitvoering, en dat deze kredieten voor andere doelen kunnen worden gebruikt,

1.  neemt kennis van het standpunt van de Raad over het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 2/2011;

2.  is van mening dat de door de Raad uitgevoerde herschikkingen strijdig zijn met de gezamenlijke verklaring inzake betalingskredieten, waaraan het belang hecht en tot naleving waarvan het zich verplicht acht;

3.  besluit het standpunt van de Raad over het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 2/2011 te amenderen zoals hieronder aangegeven, teneinde:

4.  verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie, tezamen met het amendement van het Parlement, te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de nationale parlementen.

Amendement 1

AFDELING III ‐ COMMISSIE

Uitgaven ‐ UITGAVEN

Cijfers

Titel 04 ‐ Werkgelegenheid en sociale zaken

Cijfers

Hoofdstuk 04 05 01 ‐ Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering (EFG)

Cijfers

Artikel 04 05 01 ‐ Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering (EFG)

Cijfers

Toelichting

Dit krediet dient ter dekking van het Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering (EFG), om de Unie in staat te stellen tijdelijke en gerichte steun te verlenen aan werknemers die worden ontslagen als gevolg van door de globalisatie veroorzaakte grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen, in gevallen waarin dergelijke collectieve ontslagen een zeer negatieve impact hebben op de regionale of plaatselijke economie. Voor aanvragen die voor 31 december 2011 zijn ingediend kan het ook worden gebruikt voor de verlening van steun aan werknemers die gedwongen zijn ontslagen ten gevolge van de wereldwijde financiële en economische crisis.

De maximale uitgaven uit het fonds bedragen 500 000 000 EUR per jaar.

Deze reserve is, overeenkomstig punt 28 van het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006, bedoeld om extra tijdelijke steun te geven aan werknemers die de gevolgen van grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen ondervinden, teneinde hen te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt.

De acties die worden ondernomen door het Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering moeten een aanvulling vormen op die van het Europees Sociaal Fonds, waarbij dubbele structuren moeten worden voorkomen.

De werkwijze voor de opvoering van de kredieten in deze reserve en de beschikbaarstelling van middelen uit het fonds is vastgesteld in punt 28 van het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 en in artikel 12 van Verordening (EG) nr. 1927/2006.

Rechtsgronden

Verordening (EG) nr. 1927/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 tot oprichting van een Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering (PB L 406 van 30.12.2006, blz. 1).

Verordening (EG) nr. 546/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 18 juni 2009 tot wijziging van Verordening (EG) nr. 1927/2006 tot oprichting van een Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering (PB L 167 van 29.6.2009, blz. 26).

Referentiebesluiten

Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (PB C 139 van 14.6.2006, blz. 1).

Titel 13 ‐ Regionaal beleid

Cijfers

Hoofdstuk 13 06 ‐ Solidariteitsfonds

Cijfers

Artikel 13 06 01 ‐ Solidariteitsfonds van de Europese Unie ‐ Lidstaten

Cijfers

Toelichting

Dit artikel dient om de kredieten op te nemen die worden vrijgemaakt wanneer in de lidstaten bij natuurrampen middelen uit het Solidariteitsfonds van de Europese Unie beschikbaar stellen.

Over de toewijzing van de kredieten zal worden besloten middels een gewijzigde begroting die uitsluitend tot doel heeft middelen uit het Solidariteitsfonds van de Europese Unie beschikbaar te stellen.

Rechtsgronden

Verordening (EG) nr. 2012/2002 van de Raad van 11 november 2002 tot oprichting van het Solidariteitsfonds van de Europese Unie (PB L 311 van 14.11.2002, blz. 3).

Referentiebesluiten

Voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot oprichting van het Solidariteitsfonds van de Europese Unie (COM(2005)0108 definitief), door de Commissie ingediend op 6 april 2005.

Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (PB C 139 van 14.6.2006, blz. 1).

Artikel 13 06 02 ‐ Solidariteitsfonds van de Europese Unie ‐ Toetredingslanden

Cijfers

Toelichting

Dit artikel dient om de kredieten op te nemen die worden beschikbaar gesteld wanneer in landen waarmee de Unie over toetreding onderhandelt, bij natuurrampen uit het Solidariteitsfonds van de Europese Unie.

Over de toewijzing van de kredieten zal worden besloten middels een gewijzigde begroting die uitsluitend tot doel heeft middelen uit het Solidariteitsfonds van de Europese Unie beschikbaar te stellen.

Rechtsgronden

Verordening (EG) nr. 2012/2002 van de Raad van 11 november 2002 tot oprichting van het Solidariteitsfonds van de Europese Unie (PB L 311 van 14.11.2002, blz. 3).

Referentiebesluiten

Voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot oprichting van het Solidariteitsfonds van de Europese Unie (COM(2005)0108 definitief), door de Commissie ingediend op 6 april 2005.

Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (PB C 139 van 14.6.2006, blz. 1).

Titel 32 ‐ Energie

Cijfers

Hoofdstuk 32 04 ‐ Conventionele en duurzame energiebronnen

Cijfers

Artikel 32 04 14 ‐ Energieprojecten ter ondersteuning van het economisch herstel

Post 32 04 14 01 ‐ Energieprojecten ter ondersteuning van het economisch herstel ‐ Energienetwerken

Cijfers

Toelichting

Oude post 06 04 14 01

Dit krediet dient ter dekking van de kosten van gas- en elektriciteitsinfrastructuurprojecten met de hoogste toegevoegde waarde voor de Unie.

Het zal worden aangewend voor de aanpassing en ontwikkeling van de energienetten die van bijzonder belang zijn voor de Unie, om de werking van de interne energiemarkt te ondersteunen en, in het bijzonder, om de interconnectiecapaciteit, de continuïteit en de diversificatie van de energievoorziening te verbeteren en ecologische, technische en financiële hindernissen te overwinnen. Speciale steun van de Unie is nodig om energienetwerken intensiever te ontwikkelen en de totstandbrenging ervan te versnellen, met name in gebieden met een geringe diversiteit aan aanvoerroutes en voorzieningsbronnen.

Dit krediet zal tevens worden aangewend om de aansluiting en integratie van hernieuwbare energiebronnen te bevorderen en de economische en sociale cohesie met de minder ontwikkelde en insulaire gebieden in de Unie te versterken.

Het is bedoeld om de financiering te dekken van de tweede fase van het economisch herstelplan dat op 2 april 2009 door de twee takken van de begrotingsautoriteit is overeengekomen. De financiering hiervan is afhankelijk van een akkoord van de begrotingsautoriteit en moet worden verstrekt overeenkomstig de punten 21, 22 en 23 van het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer, waarbij de financiële enveloppen van de programma's waarover via de medebeslissingsprocedure wordt beslist en de prioriteiten van het Europees Parlement onverlet moeten worden gelaten.

Indien het jaarverslag van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad over de uitvoering van het economisch herstelplan serieuze risico's aan het licht brengt voor de uitvoering van de prioritaire projecten, beveelt de Commissie maatregelen aan om deze risico's weg te nemen, en dient zij desgevallend, en in overeenstemming met het economisch herstelplan, aanvullende voorstellen in voor de projecten waar in Verordening (EG) nr. 663/2009 reeds naar wordt verwezen.

Rechtsgronden

Verordening (EG) nr. 663/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 houdende vaststelling van een programma om het economisch herstel te bevorderen via financiële bijstand van de Gemeenschap aan projecten op het gebied van energie (PB L 200 van 31.7.2009, blz. 31).

Titel 40 ‐ Reserves

Cijfers

Hoofdstuk 40 03 ‐ Negatieve reserve

Cijfers

Artikel 40 03 01 ‐ Negatieve reserve (Rubriek 3b ‐ Burgerschap)

Cijfers

Toelichting

Nieuw artikel

Dit artikel dient ter dekking van de betalingskredieten ten belope van 178 562 910 EUR die zijn opgenomen onder artikel 13 06 01 - Solidariteitsfonds van de Europese Unie ‐ Lidstaten.

Het beginsel van een negatieve reserve is vastgesteld bij artikel 44 van het Financieel Reglement. Het gebruik van deze reserve moet vóór het einde van het begrotingsjaar plaatsvinden door middel van overschrijvingen volgens de procedure van de artikelen 23 en 24 van het Financieel Reglement.

Rechtsgronden

Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad van 25 juni 2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (PB L 248 van 16.9.2002, blz. 1).

Artikel 40 03 02 ‐ Negatieve reserve (Rubriek 4 ‐ De EU als mondiale partner)

Cijfers

Toelichting

Nieuw artikel

Dit artikel dient ter dekking van de betalingskredieten ten belope van 3 825 983 EUR die zijn opgenomen onder artikel 13 06 02 - Solidariteitsfonds van de Europese Unie ‐ Toetredingslanden.

Het beginsel van een negatieve reserve is vastgesteld bij artikel 44, van het Financieel Reglement. Het gebruik van deze reserve moet vóór het einde van het begrotingsjaar plaatsvinden door middel van overschrijvingen volgens de procedure van de artikelen 23 en 24 van het Financieel Reglement.

Rechtsgronden

Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad van 25 juni 2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (PB L 248 van 16.9.2002, blz. 1).

(1) PB L 248 van 16.9.2002, blz. 1. (2) Aangenomen teksten, P7_TA(2010)0475. (3) PB C 139 van 14.6.2006, blz. 1. (4) Resolutie van het Europees Parlement van 6 april 2011 over het standpunt van de Raad over het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 1/2011 (Aangenomen teksten, P7_TA(2011)0128).

Resolutie van het Europees Parlement van 5 juli 2011 over het voorstel voor een besluit van het Europees Parlement en de Raad betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering, overeenkomstig punt 28 van het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (aanvraag EGF/2010/022 DK/LM Glasfiber, Denemarken) (COM(2011)0258 – C7-0112/2011 – 2011/2092(BUD))

P7_TA(2011)0303 A7-0235/2011

Het Europees Parlement,

–  gezien het voorstel van de Commissie aan het Parlement en de Raad (COM(2011)0258 – C7-0112/2011),

–  gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie over de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer(1) (IIA van 17 mei 2006), en met name punt 28,

–  gezien Verordening (EG) nr. 1927/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 tot oprichting van een Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering(2) (EFG-verordening),

–  gezien de brief van de Commissie werkgelegenheid en sociale zaken,

–  gezien het verslag van de Begrotingscommissie (A7-0235/2011),

A.  overwegende dat de Europese Unie passende wetgevings- en begrotingsinstrumenten in het leven heeft geroepen om extra steun te geven aan werknemers die de gevolgen van grote structurele veranderingen in de wereldhandelspatronen ondervinden, teneinde hen te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt,

B.  overwegende dat het EFG sinds 1 mei 2009 ook is opengesteld voor aanvragen om bijstand voor werknemers die zijn ontslagen als gevolg van de wereldwijde financiële en economische crisis,

C.  overwegende dat financiële steun van de Unie aan ontslagen werknemers flexibel moet zijn en zo snel en efficiënt mogelijk ter beschikking moet worden gesteld, overeenkomstig de gezamenlijke verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie die is goedgekeurd op het overleg van 17 juli 2008, en met eerbiediging van het IIA van 17 mei 2006 wat betreft het nemen van besluiten om gebruik te maken van het EFG,

D.  overwegende dat Denemarken om steun heeft gevraagd in verband met 1 650 gedwongen ontslagen (waarvan 825 waarvoor om steun wordt gevraagd) bij het bedrijf LM Glasfiber, dat in afdeling 28 van de NACE Rev. 2 (vervaardiging van machines, apparaten en werktuigen) werkzaam is in drie gemeenten in de regio Zuid-Denemarken,

E.  overwegende dat de aanvraag voldoet aan de criteria voor subsidiabiliteit van de EFG-verordening,

1.  verzoekt de betrokken instellingen zich de nodige inspanningen te getroosten om de procedurele en budgettaire regelingen te verbeteren ten einde de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG te bespoedigen; waardeert in dit opzicht de verbeterde procedure die de Commissie heeft aangenomen naar aanleiding van het verzoek van het Parlement voor het versnellen van de toekenning van subsidies, met als doel de begrotingsautoriteit de beoordeling door de Commissie van de subsidiabiliteit van een EFG-aanvraag voor te leggen samen met het voorstel voor de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG; hoopt dat verdere verbeteringen aan de procedure zullen worden aangebracht in het kader van de komende herzieningen van het EFG en dat grotere doelmatigheid, transparantie en zichtbaarheid van het EFG zullen worden bereikt;

2.  brengt in herinnering dat de instellingen zich ertoe verbonden hebben een probleemloze en snelle procedure te garanderen voor de goedkeuring van de besluiten betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het EFG, met als doel tijdelijk en eenmalig individuele steun te verlenen aan werknemers die als gevolg van de globalisering en de financiële en economische crisis werkloos geworden zijn; benadrukt de rol die het EFG kan vervullen om ontslagen werknemers te helpen bij hun terugkeer op de arbeidsmarkt;

3.  beklemtoont dat het EFG overeenkomstig artikel 6 van de EFG-verordening moet bijdragen tot de re-integratie van elke afzonderlijke ontslagen werknemer; herhaalt dat uit het EFG afkomstige steun niet in de plaats mag komen van maatregelen waartoe bedrijven verplicht zijn krachtens hun nationale wetgeving of collectieve overeenkomsten, of van maatregelen ter herstructurering van bedrijven of bedrijfstakken;

4.  wijst erop dat de informatie die is ontvangen over het gecoördineerde pakket met op het individu afgestemde diensten die door het EFG moeten worden gefinancierd, gegevens bevat over de complementariteit met acties die worden gefinancierd uit de structuurfondsen; herhaalt zijn oproep aan de Commissie om in zijn jaarverslagen ook een vergelijkende evaluatie van deze gegevens op te nemen;

5.  is verheugd over het feit dat er, na herhaalde verzoeken van het Parlement, voor het eerst 47 608 950 EUR aan betalingskredieten is opgenomen onder begrotingslijn 04 05 01 van het EFG in de begroting voor 2011; herinnert eraan dat het EFG gecreëerd is als een afzonderlijk specifiek instrument met eigen doelstellingen en termijnen, en dat het bijgevolg ook een specifieke toewijzing verdient, waardoor wordt vermeden dat, zoals in het verleden gangbaar was, een beroep wordt gedaan op overschrijvingen vanuit andere begrotingslijnen, die schadelijk kunnen zijn voor de verwezenlijking van de verschillende beleidsdoelen;

6.  hecht zijn goedkeuring aan het bij deze resolutie gevoegde besluit;

7.  verzoekt zijn Voorzitter dit besluit samen met de voorzitter van de Raad te ondertekenen en zorg te dragen voor publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie;

8.  verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie, met inbegrip van de bijlage, te doen toekomen aan de Raad en de Commissie.

BIJLAGE

BESLUIT VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD

betreffende de beschikbaarstelling van middelen uit het Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering, overeenkomstig punt 28 van het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer (aanvraag EGF/2010/022 DK/LM Glasfiber, Denemarken)

(De tekst van de bijlage wordt hier niet weergegeven, aangezien deze overeenkomt met de definitieve handeling: Besluit 2011/469/EU.)

(1) PB C 139 van 14.6.2006, blz. 1. (2) PB L 406 van 30.12.2006, blz. 1.

Wetgevingsresolutie van het Europees Parlement van 5 juli 2011 over het gewijzigde voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot oprichting van een agentschap voor het operationele beheer van grootschalige IT-systemen op het gebied van vrijheid, veiligheid en recht (COM(2010)0093 – C7-0046/2009 – 2009/0089(COD))

P7_TA(2011)0304 A7-0241/2011

(Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing)

Het Europees Parlement,

–  gezien het gewijzigde voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad (COM(2010)0093),

–  gezien artikel 294, lid 2, artikel 74 en artikel 77, lid 2, onder a) en b), artikel 78, lid 2, onder e), artikel 79, lid 2, onder c), artikel 82, lid 1, onder d), artikel 85, lid 1 artikel 87, lid 2, onder a) en artikel 88, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op basis waarvan de Commissie het voorstel aan het Parlement heeft voorgelegd (C7-0046/2009),

–  gezien het advies van de Commissie juridische zaken inzake de voorgestelde rechtsgrondslag,

–  gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,

–  gezien het advies van de Europese toezichthouder voor gegevensbescherming van 7 december 2009(1),

–  gezien de schriftelijke toezegging van de vertegenwoordiger van de Raad van 9 juni 2011 om het standpunt van het Europees Parlement goed te keuren, overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,

–  gelet op de artikelen 55 en 37 van zijn Reglement,

–  gezien het verslag van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken en de adviezen van de Begrotingscommissie en de Commissie begrotingscontrole (A7-0241/2011),

1.  stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast;

2.  hecht zijn goedkeuring aan de gemeenschappelijke verklaring van het Parlement en de Commissie die als bijlage bij de onderhavige resolutie is gevoegd;

3.  verzoekt om hernieuwde voorlegging indien de Commissie voornemens is ingrijpende wijzigingen in haar voorstel aan te brengen of dit door een nieuwe tekst te vervangen;

4.  verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen.

Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 5 juli 2011 met het oog op de aanneming van Verordening (EU) nr. .../2011 van het Europees Parlement en de Raad tot oprichting van een Europees agentschap voor het operationele beheer van grootschalige IT-systemen op het gebied van vrijheid, veiligheid en recht

(Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Verordening (EU) nr. 1077/2011.)

BIJLAGE BIJ DE WETGEVINGSRESOLUTIE

Gemeenschappelijke verklaring van het Europees Parlement en de Raad

Het Europees Parlement en de Raad onderkennen de bijzondere omstandigheden die aan de specifieke regeling met betrekking tot de zetel en de centra van het Agentschap ten grondslag liggen, alsook het feit dat deze regeling de conclusies van de vertegenwoordigers van de lidstaten die op 13 december 2003(2) op het niveau van staatshoofden of regeringsleiders in Brussel bijeenkwamen onverlet laat, met name wat betreft de prioriteit die bij de toewijzing van zetels of kantoren van in de toekomst op te richten agentschappen moet worden toegekend aan de lidstaten die in 2004 en 2007 tot de EU zijn toegetreden.

(1) PB C 70 van 19.3.2010, blz. 13. (2) Zie doc. 05381/2004, blz. 27.

Wetgevingsresolutie van het Europees Parlement van 5 juli 2011 over het voorstel voor een besluit van de Raad tot wijziging van Beschikking 2004/162/EG wat betreft de producten die een vrijstelling of een vermindering van de „octroi de mer” kunnen genieten (COM(2010)0749 – C7-0022/2011 – 2010/0359(CNS))

P7_TA(2011)0305 A7-0199/2011

(Bijzondere wetgevingsprocedure – raadpleging)

Het Europees Parlement,

–  gezien het voorstel van de Commissie aan de Raad (COM(2010)0749),

–  gezien artikel 349 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het Parlement door de Raad is geraadpleegd (C7-0022/2011),

–  gelet op artikel 55 van zijn Reglement,

–  gezien het verslag van de Commissie ontwikkelingssamenwerking (A7-0199/2011),

1.  hecht zijn goedkeuring aan het Commissievoorstel;

2.  verzoekt de Raad, wanneer deze voornemens is af te wijken van de door het Parlement goedgekeurde tekst, het Parlement hiervan op de hoogte te stellen;

3.  wenst opnieuw te worden geraadpleegd ingeval de Raad voornemens is ingrijpende wijzigingen aan te brengen in de door het Parlement goedgekeurde tekst;

4.  verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen.

Resolutie van het Europees Parlement van 5 juli 2011 over de universele dienst en het alarmnummer „112” (2010/2274(INI))

P7_TA(2011)0306 A7-0220/2011

Het Europees Parlement,

–  gezien Richtlijn 2002/22/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake de universele dienst en gebruikersrechten met betrekking tot elektronische-communicatienetwerken en -diensten (Universeledienstrichtlijn)(1),

–  gezien Verordening (EG) nr. 2006/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 27 october 2004 betreffende samenwerking tussen de nationale instanties die verantwoordelijk zijn voor handhaving van de wetgeving inzake consumentenbescherming(2),

–  gezien Richtlijn 2009/136/EG van het Europees Parlement en de Raad van 25 november 2009 tot wijziging van Richtlijn 2002/22/EG inzake de universele dienst en gebruikersrechten met betrekking tot elektronische-communicatienetwerken en -diensten, Richtlijn 2002/58/EG betreffende de verwerking van persoonsgegevens en de bescherming van de persoonlijke levenssfeer in de sector elektronische communicatie en Verordening (EG) nr. 2006/2004 betreffende samenwerking tussen de nationale instanties die verantwoordelijk zijn voor handhaving van de wetgeving inzake consumentenbescherming(3),

–  gezien Richtlijn 2002/21/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten (Kaderrichtlijn)(4),

–  gezien Richtlijn 2002/19/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake de toegang tot en interconnectie van elektronische-communicatienetwerken en bijbehorende faciliteiten (Toegangsrichtlijn)(5),

–  gezien Richtlijn 2002/20/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 betreffende de machtiging voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten(6),

–  gezien Richtlijn 2009/140/EG van het Europees Parlement en de Raad van 25 november 2009 tot wijziging van Richtlijn 2002/21/EG inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronischecommunicatienetwerken en -diensten, Richtlijn 2002/19/EG inzake de toegang tot en interconnectie van elektronischecommunicatienetwerken en bijbehorende faciliteiten, en Richtlijn 2002/20/EG betreffende de machtiging voor elektronischecommunicatienetwerken en -diensten(7),

–  gezien Verordening (EG) nr. 1211/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 25 november 2009 tot oprichting van het Orgaan van Europese regelgevende instanties voor elektronische communicatie (BEREC) en het Bureau(8),

–  gezien Richtlijn 2002/58/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 juli 2002 betreffende de verwerking van persoonsgegevens en de bescherming van de persoonlijke levenssfeer in de sector elektronische communicatie(9),

–  gezien de door de Commissie op 2 maart 2010 gestarte publieke raadpleging over toekomstige beginselen van de universele dienst voor elektronische communicatienetwerken en -diensten,

–  gezien de Mededeling van de Commissie van 20 september 2010 getiteld „Breedband in Europa: investeren in digitale groei” (COM(2010)0472),

–  gezien het voorstel van de Commissie voor een besluit van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van het eerste programma voor het radiospectrumbeleid (COM(2010)0471),

–  gezien de aanbeveling van de Commissie van 20 september 2010 inzake geregelde toegang tot NGA-netwerken (toegangsnetwerken van de volgende generatie),

–  gezien het werkdocument van het communicatiecomité van de Commissie getiteld „Toegang tot breedband in de EU: de situatie op 1 juli 2010”,

–  gezien de Mededeling van de Commissie van 25 augustus 2010 getiteld „Voortgangsverslag over de eengemaakte Europese markt voor elektronische communicatie 2009 (15e verslag) SEC(2010)0630” (COM(2010)0253),

–  gezien de vierde editie van het „Scorebord betreffende consumentenmarkten - Making markets work for consumers” van oktober 2010,

–  gezien Beschikking 91/396/EEG van de Raad van 29 juli 1991 inzake invoering van een gemeenschappelijk Europees oproepnummer voor hulpdiensten(10),

–  gezien de aanbeveling van de Commissie betreffende de verwerking van locatie-informatie over de oproeper in elektronische communicatienetwerken met het oog op locatie-uitgebreide noodoproepdiensten,

–  gezien Verordening (EG) nr. 717/2007 van het Europees Parlement en de Raad van 27 juni 2007 betreffende roaming op openbare mobiele telefoonnetwerken binnen de Gemeenschap en tot wijziging van Richtlijn 2002/21/EG(11),

–  gezien het Verdrag van de Verenigde Naties inzake de rechten van personen met een handicap, dat door de EU is geratificeerd op 23 december 2010,

–  gezien het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en dan met name de artikelen 2 (Het recht op leven), 3 (Het recht op menselijke integriteit), 6 (Het recht op vrijheid en veiligheid), 26 (De integratie van personen met een handicap) en 35 (De gezondheidszorg),

–  gezien de studie getiteld „The European Emergency Number 112” (Flash Eurobarometer 314),

–  gezien het werkdocument van het communicatiecomité van de Commissie getiteld „Implementation of the European emergency number 112 - Results of the fourth data-gathering round” (10 februari 2011),

–  gezien zijn verklaring van 25 september 2007 over het Europees alarmnummer „112”(12),

–  gelet op artikel 48 van zijn Reglement,

–  gezien het verslag van de Commissie interne markt en consumentenbescherming en het advies van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en voedselveiligheid (A7-0220/2011),

A.  overwegende dat de universeledienstrichtlijn sociale uitsluiting beoogt te voorkomen door te waarborgen dat burgers in plattelands- en afgelegen gebieden en huishoudens met een laag inkomen betaalbare toegang hebben tot elementaire en essentiële telecommunicatiediensten,

B.  overwegende dat er met name voor moet worden gezorgd dat kwetsbare groepen niet in de steek worden gelaten en speciale effectieve maatregelen ten uitvoer worden gelegd om de sociale integratie en de toegang tot diensten van deze groepen op gelijke voet met alle andere burgers te garanderen,

C.  overwegende dat de meeste burgers onder andere dankzij de technologische vooruitgang, met name betaalbare mobiele telefonie, nu toegang hebben tot basistelecommunicatiediensten,

D.  overwegende dat de universele dienst is gedefinieerd als het „minimumpakket diensten van gespecificeerde kwaliteit waar alle eindgebruikers tegen een betaalbare prijs, rekening houdend met specifieke nationale omstandigheden en zonder verstoring van de concurrentie, toegang toe hebben”,

E.  overwegende dat de universele dienst moet voorzien in toegang voor alle burgers tot diensten die van essentieel belang zijn voor hun deelname aan de maatschappij, als marktkrachten alleen daar niet toe in staat zijn,

F.  overwegende dat een van de hoofdprestatiedoelstellingen van de digitale agenda is alle EU-burgers tegen 2013 van basisbreedband te voorzien; evenwel overwegende dat, waar breedbandverbindingen al voorhanden zijn, de gemiddelde absorptiegraad 50% van de gezinnen benadert,

G.  overwegende dat de implementatie van de herziene universeledienst- en gebruikersrechtenrichtlijn nog niet kan worden beoordeeld omdat de omzettingsdeadline 25 mei 2011 is en de periode van drie jaar die vereist is voor een beoordeling van de juiste en volledige tenuitvoerlegging van alle bepalingen in de richtlijn nog maar net is begonnen,

H.  overwegende dat, hoewel de bestaande wetgeving positieve resultaten voor burgers oplevert, dit geen op zichzelf staand doel is en dat ook gewerkt moet worden aan het maximaliseren van de voordelen van nieuwe maatregelen door middel van continu toezicht door de lidstaten en door middel van inspanningen gericht op het verbeteren van de kwaliteit, en van de volledigheid en zichtbaarheid van informatie,

I.  overwegende dat de interne markt nooit als helemaal voltooid kan worden beschouwd en voortdurend opnieuw moet worden geëvalueerd om voor garanties op het gebied van sociale bescherming te zorgen en rekening te houden met de maatschappelijke behoeften, de technologische vooruitgang en de opkomst van innoverende oplossingen; overwegende dat bovendien maatregelen voor het bevorderen van groei en werkgelegenheid van essentieel belang zijn om te waarborgen dat de interne markt en de digitale interne markt mogelijk worden gemaakt en onverwijld worden gerealiseerd, voor de Europese burgers, consumenten en bedrijven,

J.  overwegende dat het streven naar vooruitgang zowel de stuwende kracht achter, als het medium voor de verwezenlijking van de visie en de doelstellingen van de Europese wetgevers is; overwegende dat bij voorstellen voor nieuwe wetgeving of voor het wijzigen van bestaande wetgeving rekening moet worden gehouden met praktijkervaringen en de implementatiecapaciteit; overwegende dat wetgevingswijzigingen duidelijke politieke steun behoeven, waarbij een objectieve kosten-baten- en sociaaleconomische analyse de doorslaggevende factor is,

K.  overwegende dat het Europees alarmnummer „112”, dat in 1991 krachtens een Raadsbesluit is ingesteld om burgers toegang te bieden tot alle hulpdiensten (bijvoorbeeld brandweer, politie en medische diensten), het enige nummer is dat in alle lidstaten van de Europese Unie te bereiken is en overwegende dat een grote meerderheid van de Europeanen hiervan nog altijd niet op de hoogte is en er sinds 2000 geen vooruitgang is geconstateerd,

L.  overwegende dat zijn verklaring van 11 maart 2008 over een alarmsysteem voor het waarschuwen van de bevolking bij grote rampen(13) is ondertekend door 432 leden van het Europees Parlement,

M.  overwegende dat er nog altijd inspanningen nodig zijn om de kwaliteit van de dienstverlening na het bellen van „112” te beoordelen en zeker te stellen, zowel wat de prestatie van de telecommunicatie- en de noodhulpdiensten als wat de coördinatieaspecten betreft, die afhankelijk zijn van vele factoren, en overwegende dat een volledige en gedetailleerde beoordeling van de daadwerkelijke stand van zaken van de tenuitvoerlegging van de „112”-dienst in de EU, zoals ervaren door burgers, waarbij met name gekeken wordt naar bereikbaarheid, interoperabiliteit en noodhulptijden, niet is uitgevoerd,

N.  overwegende dat een aantal recente rampen heeft aangetoond dat alarmering en tijdige waarschuwing van burgers nodig is om het leed en het verlies aan mensenlevens te beperken als er een grote ramp dreigt en als een ramp zich voordoet,

De universele dienst en de context van nieuwe ontwikkelingen

1.  onderstreept het belang van universeledienstverplichtingen als veiligheidsnet voor sociale insluiting in situaties waar marktkrachten alleen er niet voor hebben gezorgd dat alle burgers en ondernemingen toegang hebben tot elementaire diensten;

2.  steunt de geregelde herbeoordeling, in het kader van de richtlijn universele dienst en gebruikersrechten, van de geschiktheid van de bestaande wettelijke bepalingen van de EU voor de universele dienst in het licht van sociale, economische en technologische ontwikkelingen, teneinde passende definities te ontwikkelen en vast te stellen, dat wil zeggen definities die een weerspiegeling vormen van evoluerende echte behoeften en de eisen van de burgers en tot verbetering van de kwaliteit leiden;

3.  verzoekt de Commissie richtsnoeren op te stellen voor een optimale implementatie en handhaving van de herziene universeledienstverplichtingen, onder vermijding van marktverstoringen, en de lidstaten tegelijkertijd toe te staan bepalingen vast te stellen die het best aansluiten op hun nationale omstandigheden;

4.  steunt de doelstelling „Breedband voor iedereen” van de Digitale Agenda en is ervan overtuigd dat universele toegang tot breedband burgers en ondernemingen helpt zoveel mogelijk de vruchten van de digitale interne markt te plukken, in het bijzonder doordat dit de sociale integratie verbetert en nieuwe kansen voor sociaal en milieutechnisch innoverende bedrijven creëert, hetgeen goed is voor de werkgelegenheid, groei en grensoverschrijdende handel; ondersteunt derhalve de bevordering van digitale vaardigheden;

5.  verzoekt de Commissie om meer financiële steun te verlenen aan lokale projecten waarmee digitale toegang mogelijk wordt gemaakt, en verder aan alle gemeenschappen die in de vorm van aansluitingsmogelijkheden in openbare gebouwen waar gratis internettoegang wordt gewaarborgd, helpen ervoor te zorgen dat kansarme gemeenschappen toegang hebben tot technologische middelen;

6.  onderstreept dat een combinatie „beleid/technologieën” (zoals bedrade, kabel-, glasvezel-, mobiele en satellietnetwerken) de ontwikkeling van nieuwe online-diensten en -toepassingen door ondernemingen en publieke organen, zoals e-governance, e-gezondheid en e-onderwijs, kan aanzwengelen, doordat hierdoor de vraag naar snellere internetverbindingen wordt vergroot, de investeringen in open breedbandnetwerken winstgevender worden en derhalve publiek-private partnerschappen worden bevorderd en voor ontwikkeling van de digitale interne markt gezorgd, waarbij tegelijk de inclusie van gemarginaliseerde burgers wordt verbeterd;

7.  benadrukt het belang van de EU-regelgeving inzake openbare aanbestedingen en acht het van het uiterste belang, in de context van de brede herziening van deze regels, dat zowel lokale als regionale overheden voordelen ontlenen aan maatregelen om hun deelname aan investeringen in communicatietechnologie en in precommerciële inkoop (als instrument om de voordelen van onderzoek op de markt te brengen) te stimuleren en dat e-inkoop breed geïntroduceerd wordt;

8.  verzoekt om effectieve omzetting van het telecommunicatieregelgevingskader, met name de bepalingen over netneutraliteit, dusdanig dat eindgebruikers toegang hebben tot de diensten en inhoud en de toepassingen van hun keuze op het internet kunnen gebruiken;

9.  onderstreept dat de universele dienst niet de enige of de belangrijkste stuwende kracht achter de verwezenlijking van de „Breedband voor iedereen”-doelstelling is, aangezien de investeringskosten hoog zijn en niet automatisch tot significant betere diensten voor de consument wordt gekomen; merkt evenwel op dat in artikel 15 van de universeledienstrichtlijn wordt bepaald dat de omvang van de universele dienst op gezette tijden wordt geëvalueerd en benadrukt het feit dat bij deze evaluatie rekening wordt gehouden met de evaluatie van de uitvoering van de bepalingen van de richtlijn en de vaststellingen in het kader van lopende effectbeoordeling, met name wat de mate waarin breedbandnetwerken worden ontplooid en de feitelijke absorptie door de gezinnen betreft;

10.  is van oordeel dat, als de beschikbaarheid van breedband verplicht wordt gesteld, dit niet automatisch tot een hogere acceptatie zal leiden; verzoekt de Commissie en de lidstaten derhalve de maatregelen te versterken om de vraag te vergroten en acceptatie te stimuleren in plaats van alleen maar te zorgen dat er een aansluiting is; is verder van oordeel dat universeledienstverplichtingen uiteindelijk, mogelijkerwijs als doelstelling op middellange termijn, een extra prikkel voor de ontwikkeling van breedband zouden kunnen worden, maar dat goed ontworpen nationale programma's universele breedbanddoelstellingen moeten realiseren;

11.  is van oordeel dat een efficiënt radiospectrumbeleid dat het geharmoniseerde gebruik van het „digitale dividend” mogelijk maakt en investeringsvriendelijke regelgeving ook belangrijke instrumenten zijn om de breedbanddekking uit te breiden;

12.  verzoekt de Commissie de lopende effectbeoordeling af te ronden en wetgevers gedetailleerd en volledig te informeren over de huidige absorptiegraad, de verwachte vraag naar en verbetering van universeledienstverplichtingen door middel van breedband, en daarnaast een analyse over te leggen van het voor de lidstaten, consumenten en ondernemingen meest doeltreffende financieringsmechanisme voor de invulling van de universeledienstverplichtingen, waarbij inefficiënte kosten en buitensporige lasten moeten worden voorkomen;

13.  verzoekt de Commissie parallel aan en in samenwerking met de nationale regelgevingsautoriteiten een gedegen marktonderzoek uit te voeren, teneinde ervoor te zorgen dat de lidstaten die nu reeds voor alle breedbandtechnologieën en -snelheden aan universeledienstverplichtingen kunnen en willen voldoen, dat in geval van slechte werking van de markt daadwerkelijk kunnen doen zonder dat dat tot marktverstoringen leidt;

14.  is verheugd over het besluit van de Commissie om na de publicatie van het vierde „Scorebord betreffende consumentenmarkten” een diepgaande studie naar het aanbod van internetdiensten te houden;

15.  verzoekt de Commissie en de lidstaten om samen met de nationale regelgevingsautoriteiten te onderzoeken op welke wijze universeledienstverplichtingen en bepalingen inzake gebruikersrechten kunnen worden geïmplementeerd die niet alleen middels de invoering van speciale apparatuur en betaalbare tarieven, maar ook door middel van een adequate informatieverschaffing voor toegang voor kwetsbare groepen, met name personen met een handicap, zorgen, en die consumenten wat beschikbare diensten en diensten-na-verkoop betreft daadwerkelijk keuzemogelijkheden bieden;

16.  is evenwel van oordeel dat de basisbepaling voor het financieren van de universele dienst, waardoor erop wordt toegezien dat dit op niet-discriminerende en transparante wijze wordt behandeld, onderdeel moet blijven uitmaken van de EU-wetgeving en moet worden uitgebreid zodat deze ook ziet op gegevens- en spraakverplichtingen;

Het Europees alarmnummer „112”

17.  onderstreept dat het Europees alarmnummer „112” levens kan redden en de bescherming van EU-burgers vergroot door als belangrijk ondersteuningssysteem te dienen voor burgers en consumenten die binnen de interne markt wonen; onderstreept het belang van het toezien op een probleemloze werking van het nummer „112” in de hele Unie; is van oordeel dat de Commissie erop moet toezien dat elk segment van de maatschappij toegang heeft tot deze dienst, waaronder begrepen personen met een handicap (gehoorschade, spraakgebrek etc.) en andere kwetsbare groepen;

18.  betreurt evenwel het feit dat het Europees alarmnummer „112” bij lange na zijn volledige potentieel nog niet heeft bereikt; is dan ook van oordeel dat er wat de bekendheid van het nummer bij de burgers betreft nog fundamentele stappen moeten worden gezet, en dat de technologie en de coördinatie verbetering behoeven;

19.  wijst erop dat volgens de Eurobarometer-enquête die in februari 2011 is gepubliceerd slechts 26% van de burgers van de EU weten dat ze „112” moeten bellen wanneer ze zich met nooddiensten in de EU in verbinding willen stellen en dat nog altijd 58% van de burgers van de EU het niet eens zijn met de stelling dat de mensen in hun land voldoende zijn geïnformeerd over het bestaan van het alarmnummer „112”(14);

20.  verzoekt de Commissie en de lidstaten met klem gezamenlijk hun inspanningen gericht op het vergroten van de bekendheid bij het publiek en het gebruik van „112”, te intensiveren, namelijk via de ontwikkeling van een gerichte en verstrekkende communicatiestrategie die aandacht heeft voor de voornaamste zorgen en vragen die burgers hebben met betrekking tot het mechanisme van het systeem;

21.  verzoekt de Commissie en de lidstaten meer werk te maken van voorlichting, zodat het alarmnummer „112” onder alle burgers van de EU en onder reizigers via de media, in het bijzonder de gedrukte en audiovisuele media, en via voorlichtingscampagnes, bekend wordt als het pan-Europese alarmnummer, en promotie-activiteiten te organiseren en te ondersteunen om het nummer meer bekendheid te geven en elk jaar op 11 februari, de Europese „112-dag”, evenementen te organiseren; wijst erop dat speciale aandacht besteed moet worden aan praktische informatie door bijvoorbeeld te benadrukken dat „112” het Europese alarmnummer is, dat overal in de EU met een vaste of mobiele telefoon gratis bereikbaar is;

22.  wijst op de grote verschillen tussen de lidstaten wat de kennis van het Europese alarmnummer „112” betreft en verzoekt de lidstaten hun ervaringen met elkaar te delen en goede praktijken uit te wisselen, teneinde te bewerkstelligen dat ten minste 80% van de burgers van de EU in 2020 het alarmnummer „112” spontaan herkennen als het nummer waarmee overal in de Europese Unie noodhulpdiensten kunnen worden gebeld;

23.  verzoekt de lidstaten gebruik te maken van de beste punten voor het verspreiden van informatie over het noodnummer „112” via welke een groot aantal huishoudens gemakkelijk geïnformeerd kan worden, met name dokterspraktijken en apotheken, ziekenhuizen en klinieken, onderwijsinstellingen als scholen en universiteiten, luchthavens, havens en treinstations, gezien het feit dat het nummer „112” met name nuttig is voor reizigers, evenals de informatieportalen van de nationale noodhulpdiensten;

24.  verzoekt de Commissie en de lidstaten het alarmnummer „112” via internet en de radio - de twee media waar jongeren en mensen die vaak reizen het meest gebruik van maken - onder de aandacht te brengen als het pan-Europese alarmnummer; onderstreept dat slechts 16% van de mensen die op de hoogte zijn van het alarmnummer „112” dit op de radio hebben gehoord en slechts 11% via internet;

25.  verzoekt de lidstaten erop toe te zien dat het alarmnummer „112” duidelijk zichtbaar is aangebracht op alle door noodhulpdiensten gebruikte voertuigen, waaronder politieauto's, ambulances, brandweerauto's en voertuigen van andere diensten;

26.  merkt echter op dat lidstaten al langdurig bestaande noodnummers hebben en benadrukt dat, als zij deze nationale nummers willen behouden, het belangrijk is het bewustzijn van welk nummer men moet bellen niet in het gedrang te brengen en hierover geen verwarring te veroorzaken;

27.  betreurt het feit dat de lidstaten er nog niet voor zorgen dat tijdige, nauwkeurige en betrouwbare locatie-informatie aan de „112”-diensten wordt verstrekt; verzoekt de Commissie daarom in nauwe samenwerking met de lidstaten en zo spoedig mogelijk in het kader van de nieuwe telecommunicatieregels van de EU de accuraatheid en betrouwbaarheid van de informatie betreffende de locatie van de beller aanzienlijk te verbeteren en de technologie naar een hoger plan te tillen, teneinde uiteindelijk tot een systeem van verplichte automatische bellerlokalisering binnen een paar seconden te komen voor alle oproepen naar „112”, inclusief die van roamende klanten, teneinde deze cruciale informatie aan centralisten en eerstehulpverleners te verstrekken, hetgeen waardevol voor burgers zal blijken te zijn; verzoekt de Commissie actie te ondernemen tegen lidstaten die niet voldoen aan hun verplichtingen op dit gebied;

28.  verzoekt de lidstaten en de Commissie om maatregelen te introduceren om de toegang tot financiering ter ondersteuning van onderzoekprojecten gericht op het ontwikkelen van de best mogelijke technologieën voor bellerlokalisering, waaronder middels VoIP, te verbeteren en steunt in dit verband de ontwikkeling van normen en regelgeving van de volgende generatie; vraagt dat de ICT-KCI-fondsen die staan aangegeven in de EU-begroting 2009, 2010 en 2011, worden toegewezen, om het testen en de implementatie te ondersteunen van innoverende diensten (gebaseerd op VoIP- en IP-toegang tot „112”) die kunnen worden geïnitieerd via netwerkonafhankelijke toepassingen in afwachting van het opzetten van een „112”-systeem van de volgende generatie in de EU; verzoekt de Commissie ook de implementatie van toepassingen voor „112” van de volgende generatie zoals sms'en, video en sociale netwerken te onderzoeken en te bestuderen hoe dergelijke toepassingen, die momenteel beschikbaar zijn voor de burgers, kunnen worden toegepast in communicatie over noodsituaties teneinde de toegang tot „112” en door burgers geïnitieerde reacties op noodsituaties te verbeteren;

29.  is van oordeel dat e-call middels regelgeving als een verplichte dienst moet worden ontwikkeld;

30.  wijst op het belang van een betere coördinatie tussen noodhulpdiensten op zowel nationaal, als EU-niveau en grensoverschrijdend, teneinde tot een zo groot mogelijke doeltreffendheid te komen en verzoekt de Commissie derhalve overheidsinstanties in de lidstaten te steunen en ermee samen te werken bij het verkennen van manieren om de interoperabiliteit tussen hun systemen te verbeteren;

31.  verzoekt de Commissie om in nauwe samenwerking met de lidstaten zo spoedig mogelijk betrouwbaarheidvereisten en kwaliteitseisen vast te stellen voor de hele „112”-dienstenketen en prestatie-indicatoren en -richtlijnen te ontwikkelen met betrekking tot de kwaliteit van de „112”-dienst zoals deze ervaren wordt door burgers, daarbij rekening houdend met de noodzaak van bereikbaarheid, van interoperabiliteit tussen noodhulpdiensten, van meertaligheid en van tijdige en hoogwaardige noodhulp door de noodhulpdiensten;

32.  beveelt, om de doeltreffendheid van de „112”-nooddienst in de EU te verbeteren, de instelling aan van een actieprogramma ter ondersteuning van de uitwisseling van ervaringen en beste praktijken tussen de nationale regelgevingsautoriteiten, noodhulpdiensten en organisaties in het maatschappelijk middenveld van de lidstaten en deze uitwisseling uit te breiden naar organisaties in kandidaat-lidstaten en buurlanden van de EU; suggereert dat hiertoe een netwerk van deskundigen kan worden ingesteld; beveelt met name aan goede praktijken tussen lidstaten uit te wisselen met betrekking tot het afhandelen van oproepen naar „112”, met name over de training van telefonisten, het inzetten van één telefonist voor het afwikkelen van een oproep en het gebruik van online- en tolkendiensten in het geval de beller niet de taal spreekt van het land waarin hij zijn oproep naar het alarmnummer pleegt;

33.  verzoekt de lidstaten maatregelen te nemen om het aantal onsuccesvolle pogingen om met „112” in contact te komen te reduceren, de „call set-up” en reactietijden te verkorten en het aantal nep- of valse oproepen te verkleinen; verzoekt de lidstaten goede praktijken uit te wisselen met betrekking tot het blokkeren van oproepen door mobiele telefoons zonder SIM;

34.  wijst erop dat het belangrijk is de toegankelijkheid van het alarmnummer „112” voor mensen met verschillende soorten handicaps en kwetsbare groepen te waarborgen en dringt aan op standaardisering van de toegankelijkheid tot het nummer „112” voor deze groepen in het bijzonder, eventueel via de verstrekking van bijzondere eindapparatuur, tekstuele diensten of diensten in gebarentaal of andere bijzondere apparatuur voor slechthorende of slechtziende gebruikers; nodigt de Commissie en de lidstaten uit meer te ondernemen om de bekendheid met het alarmnummer „112” bij deze groepen te verbeteren, en wel via de communicatiemiddelen die speciaal op hun behoeften zijn afgestemd;

35.  verzoekt de Commissie een studie te verrichten naar de prestaties van de „112”-diensten tot nu toe, naar de samenwerking tussen de relevante organen, teneinde de dienstverlening te verbeteren, alsmede naar de individuele maatregelen die de lidstaten tot nu toe hebben getroffen; verzoekt de Commissie bovendien de mogelijkheid te overwegen de „112”-diensten van gesproken oproepen uit te breiden met sms zodat het sms'en van „112” leidt tot een reactie van een nooddienst;

36.  verzoekt de Commissie door onafhankelijke instanties en uiterlijk eind 2012 de daadwerkelijke stand van zaken met betrekking tot de tenuitvoerlegging van het nummer „112” in de hele EU zoals ervaren door burgers te laten beoordelen, en daarbij met name te kijken naar bereikbaarheid, interoperabiliteit en noodhulptijden; verzoekt de Commissie in dit verband om binnen dezelfde periode tevens een overzicht te verstrekken van wettelijk verplichte en daadwerkelijk uitgevoerde interventies in de EU, en het in het kader van eCall verrichte effectonderzoek uit te breiden met de persoonlijke en financiële gevolgen van de werking van het alarmnummer „112”;

37.  verzoekt de lidstaten en de Commissie, aangezien de technologie al bestaat, de instelling te bevorderen van een „omgekeerd ”112„-systeem”, d.w.z. een universeel, meertalig, toegankelijk, vereenvoudigd en efficiënt onderling verbonden systeem in de hele EU om burgers te waarschuwen en te alarmeren als er een grote natuur- en/of door de mens veroorzaakte noodsituatie of ramp dreigt of als een dergelijke noodsituatie of ramp zich voordoet; is van oordeel dat een dergelijk systeem ten uitvoer moet worden gelegd zonder de persoonlijke levenssfeer in de weg te staan en in combinatie met passende voorlichtings- en trainingscampagnes voor burgers;

38.  verzoekt de Commissie na te gaan of het haalbaar is een met de „112”-dienst vergelijkbare „116”-dienst in te stellen voor burgers met emotionele moeilijkheden, depressies of andere psychische problemen;

o
o   o

39.  verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de regeringen en parlementen van de lidstaten.

(1) PB L 108 van 24.4.2002, blz. 51. (2) PB L 364 van 9.12.2004, blz. 1. (3) PB L 337 van 18.12.2009, blz. 11. (4) PB L 108 van 24.4.2002, blz. 33. (5) PB L 108 van 24.4.2002, blz. 7. (6) PB L 108 van 24.4.2002, blz. 21. (7) PB L 337 van 18.12.2009, blz. 37. (8) PB L 337 van 18.12.2009, blz. 1. (9) PB L 201 van 31.7.2002, blz. 37. (10) PB L 217 van 6.8.1991, blz. 31. (11) PB L 171 van 29.6.2007, blz. 32. (12) PB C 219 E van 28.8.2008, blz. 92. (13) PB C 66 E van 20.3.2009, blz. 6. (14) Het Europees alarmnummer „112”, Survey Flash Eurobarometer, Europese Commissie 2011, http://ec.europa.eu/information_society/activities/112/docs/report_2011.pdf

Resolutie van het Europees Parlement van 5 juli 2011 over een efficiëntere en eerlijkere handels- en distributiemarkt (2010/2109(INI))

P7_TA(2011)0307 A7-0217/2011

Het Europees Parlement,

–  gezien het verslag van de Commissie van 5 juli 2010 getiteld „Monitoringactie van de handels- en distributiemarkt – Naar een efficiëntere en eerlijkere interne handels- en distributiemarkt tegen 2020” (COM(2010)0355) en het begeleidende werkdocument van de Commissie over de interne handels- en distributiemarkt (SEC(2010)0807),

–  gezien de antwoorden tijdens de openbare raadplegingsronde van de Commissie over haar verslag „Monitoringactie van de handels- en distributiemarkt” (gehouden van 5 juli tot 10 september 2010),

–  gezien de Ronde Tafel over een efficiëntere en eerlijkere handels- en distributiemarkt voor bedrijven en consumenten die door zijn Commissie interne markt en consumentenbescherming op 25 januari 2011 werd gehouden,

–  gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 20 januari 2011 inzake het verslag met de titel „Monitoringactie van de handels- en distributiemarkt – Naar een efficiëntere en eerlijkere interne handels- en distributiemarkt tegen 2020”,

–  gezien de mededeling van de Commissie van 13 april 2011, getiteld „Single Market Act – Twaalf hefbomen om de groei aan te jagen en het vertrouwen te versterken – ”Samenwerken om nieuwe groei te creëren'„(COM(2011)0206),

–  gezien de mededeling van de Commissie van 27 oktober 2010 getiteld „Naar een Single Market Act – Voor een sociale markteconomie met een groot concurrentievermogen: 50 voorstellen om beter samen te werken, te ondernemen en zaken te doen” (COM(2010)0608),

–  gezien het op 9 mei 2010 gepubliceerde verslag-Monti getiteld „Een nieuwe strategie voor de interne markt”,

–  gezien de conclusies van de Raad van 10 december 2010 over de Single Market Act,

–  gezien de mededeling van de Commissie van 8 oktober 2010: „Slimme regelgeving in de Europese Unie” (COM(2010)0543),

–  gezien de vierde editie van het „Scorebord consumentenmarkten - markten voor de consument laten werken” (najaarseditie – oktober 2010) en de vijfde editie van het „Scorebord consumentenvoorwaarden – consumenten thuis op de interne markt” (voorjaarseditie – maart 2011),

–  gezien de op 23 september 2010 gepubliceerde 21ste editie van het Scorebord voor de interne markt,

–  gezien de mededeling van de Commissie van 3 maart 2010 getiteld „Europa 2020: Een strategie voor slimme, duurzame en inclusieve groei” (COM(2010)2020),

–  gezien de mededeling van de Commissie van 28 oktober 2009 over een beter werkende voedselvoorzieningsketen in Europa (COM(2009)0591),

–  gezien de mededeling van de Commissie van 25 juni 2008 met als titel „Denk eerst klein - een ”Small Business Act' voor Europa' (COM(2008)0394),

–  gezien Richtlijn 2011/7/EU van het Europees Parlement en de Raad van 16 februari 2011 betreffende bestrijding van betalingsachterstand bij handelstransacties(1),

–  gezien Verordening (EG) nr. 764/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 9 juli 2008 tot vaststelling van procedures voor de toepassing van bepaalde nationale technische voorschriften op goederen die in een andere lidstaat rechtmatig in de handel zijn gebracht, en tot intrekking van Beschikking 3052/95/EG(2),

–  gezien Verordening (EG) nr. 765/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 9 juli 2008 tot vaststelling van de eisen inzake accreditatie en markttoezicht betreffende het verhandelen van producten en tot intrekking van Verordening (EEG) nr. 339/93(3),

–  gezien Besluit nr. 768/2008/EG van het Europees Parlement en de Raad van 9 juli 2008 betreffende een gemeenschappelijk kader voor het verhandelen van producten en tot intrekking van Besluit 93/465/EEG van de Raad(4),

–  gezien Richtlijn 2006/123/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2006 betreffende diensten op de interne markt(5),

–  gezien zijn standpunt van 23 juni 2011 over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende consumentenrechten(6),

–  gezien zijn resolutie van 6 april 2011 over governance en partnerschap op de interne markt(7),

–  gezien zijn resolutie van 6 april 2011 over een interne markt voor ondernemingen en groei(8),

–  gezien zijn resolutie van 6 april 2011 over een interne markt voor voor de Europese burger(9),

–  gezien zijn resolutie van 21 oktober 2010 over de toekomst van de Europese normalisatie(10),

–  gezien zijn resolutie van 21 september 2010 over de voltooiing van de interne markt voor e-handel(11),

–  onder verwijzing naar zijn resolutie van 7 september 2010 over redelijke inkomens voor landbouwers: Een beter werkende voedselvoorzieningsketen in Europa(12),

–  gezien zijn resolutie van 20 mei 2010 over het verwezenlijken van een interne markt voor consumenten en burgers(13),

–  gezien zijn resolutie van 9 maart 2010 over consumentenbescherming(14),

–  gezien zijn resolutie van 9 maart 2010 over het scorebord van de interne markt(15),

–  gezien zijn resolutie van 9 maart 2010 over SOLVIT(16),

–  gezien zijn verklaring van 19 februari 2008 over het onderzoek naar en het optreden tegen misbruik van machtsposities door grote, in de Europese Unie werkzame supermarkten(17),

–  gelet op artikel 48 van zijn Reglement,

–  gezien het verslag van de Commissie interne markt en consumentenbescherming (A7-0217/2011),

A.  overwegende dat de protectionistische tendensen in Europa een alarmerende omvang hebben bereikt,

B.  overwegende dat de reële economie weer bovenaan de politieke agenda moet komen te staan, zodat van het volledige potentieel van de interne markt gebruik kan worden gemaakt,

C.  overwegende dat de handels- en distributiemarkt een cruciaal onderdeel is in ons streven een nieuwe dynamiek aan de interne markt te verlenen,

D.  overwegende dat de detailhandelsmarkt, als voorname energieverbruiker en afvalproducent, een beslissende bijdrage aan de duurzaamheid kan leveren, waaronder de EU 20-20-20 energiedoelstellingen,

E.  overwegende dat het commerciële potentieel van de grensoverschrijdende online-handel zich vanwege verschillende belemmeringen, zoals taalbarrières, gebrek aan vertrouwen in de systeembeveiliging, inadequate en ontoereikende informatie, ontbreken van administratieve coördinatie en samenwerking, nog niet voldoende concretiseert, waardoor de consument slechts ongaarne online van detailhandelaren in andere lidstaten koopt en detailhandelaren aarzelen om online over grenzen heen te verkopen,

Een visie voor meer concurrentievermogen, groei en banen

1.  onderstreept dat de detailhandelssector een drijvende kracht is voor groei, concurrentievermogen en werkgelegenheid in Europa en een voorname functie heeft bij het nastreven van de doelen van de EU 2020-strategie;

2.  benadrukt dat de handels- en distributiemarkt uiteenlopende en moderne manieren biedt om goederen en diensten te kopen en te verkopen, bijdraagt aan een verbreding van de keuzemogelijkheden voor de consument en flexibele en aantrekkelijke werkgelegenheidskansen biedt, met name aan jongeren;

3.  vraagt de EU-instellingen het allerhoogste politieke gewicht aan de detailhandelssector, als pijler van de Single Market Act en als vehikel voor het herstel van het vertrouwen van het publiek in de interne markt, toe te kennen;

4.  verzoekt de Commissie om een sterkere coördinatie van de diverse vormen van beleid en de sector van de handels- en distributiemarkten op een alomvattende, op de lange termijn gerichte wijze te benaderen;

5.  betreurt het dat er nog steeds ernstige belemmeringen zijn die de detailhandelssector beletten zijn volledige potentieel online en offline te ontplooien wijst er met nadruk op dat hieraan onverwijld aandacht moet worden besteed;

6.  wijst erop dat zowel detailhandelaren als leveranciers er belang bij hebben dat er een efficiëntere, transparantere en eerlijker functionerende detailhandelsmarkt tot stand komt;

7.  is van oordeel dat er allereerst moet worden gekeken naar een doeltreffende handhaving van de beginselen uit het Verdrag, de bestaande voorschriften en instrumenten voor de interne markt en naar zelfregulering, alvorens zo nodig een benadering door middel van regelgeving wordt gekozen;

Wegnemen van belemmeringen van het vrije verkeer van goederen en diensten

8.  is er bezorgd over dat beperkende nationale voorschriften, uiteenlopende interpretaties en een ontoereikende handhaving hinderpalen zijn voor het vrije verkeer van goederen en diensten in de EU; onderstreept dat eisen betreffende extra tests en registraties, niet-erkenning van certificaten en normen, territoriale leveringsbeperkingen en soortgelijke maatregelen extra kosten voor consumenten en detailhandelaren, met name KMO's, met zich meebrengen, waardoor het potentiële nut van de interne markt voor de Europese burgers en de zakenwereld wordt beperkt;

9.  erkent de noodzaak dat de Commissie met behulp van adequate statistische instrumenten de redenen van in de EU bestaande prijsverschillen verder analyseert om te zorgen voor transparantere prijzen en vergelijkingsmogelijkheden voor de consument, onverminderd de Europese en nationale voorschriften op het gebied van belastingen en arbeidsmarkten, waardoor bevorderd wordt dat de consument met kennis van zaken zijn keuze maakt en meer vertrouwen in de grensoverschrijdende handel krijgt; herinnert eraan dat de nationale bureaus voor statistiek daartoe actief moeten samenwerken;

10.  dringt er bij de lidstaten op aan de voorschriften en wetgeving voor de interne markt volledig en op correcte wijze ten uitvoer te leggen – en daartoe met name uitvoering te geven aan het goederenpakket, de dienstenrichtlijn, de richtlijn inzake betalingsachterstand, de richtlijn inzake e-handel, de „Small Business Act” en de richtlijn inzake oneerlijke handelspraktijken; vraagt de lidstaten tevens een eind te maken aan overlappingen en om beperking van administratieve lasten en belemmeringen op regelgevingsterrein die de groei en het scheppen van banen in de weg kunnen staan;

11.  vraagt de Commissie de lidstaten nauwkeurig in het oog te houden om de haperende omzetting in nationale wetgeving te corrigeren en te komen tot een daadwerkelijke wederzijdse erkenning van goederen en diensten; verzoekt de Commissie ook om een vereenvoudiging van de bestaande regels;

12.  ziet voor welke moeilijkheden de onafhankelijke detailhandelaren van Europa zich zien geplaatst en is van oordeel dat de wetgeving voor de detailhandel meer op aantoonbare feiten gebaseerd moet zijn, vooral waar het gaat om de noodzaak de effecten van wetgeving op kleine ondernemingen adequaat te onderzoeken en te begrijpen;

13.  spoort bedrijfsorganisaties en consumentenorganisaties, ondersteund door de Commissie, aan om belanghebbenden meer informatie, opleiding en juridisch advies te bieden over hun rechten en de instrumenten ten die tot hun beschikking staan, zoals SOLVIT, en de onderlinge uitwisseling van optimale praktijken te steunen;

14.  benadrukt dat een onsamenhangend betalingssysteem een belemmering vormt voor de handel; verzoekt de Commissie het SEPA-systeem te verbeteren om een fundamentele, voor alle kaarten werkende betalingsdienst te ontwikkelen, de concurrentie tussen de diverse betaalmiddelen te bevorderen door toegangsbelemmeringen te verwijderen, voor meer transparantie bij de transactiekosten te zorgen en een einde te maken aan ongerechtvaardigde afwikkelingsvergoedingen; vraagt de Commissie ook om snellere bankovermakingen binnen de EU te realiseren; herinnert er voorts aan dat SEPA kan worden beschouwd als een doeltreffend instrument om de informele economie te bestrijden;

Markttoegang voor bedrijven en consumenten

15.  vestigt er de aandacht op dat in sommige delen van het maatschappelijk middenveld bezorgdheid is geuit over het toenemende aantal winkelcentra en het afnemende aantal plaatselijke winkels en markten in afgelegen gebieden en stadscentra;

16.  onderstreept dat de planning van detailhandelslocaties handelsbedrijven een kader moet bieden om te concurreren, de keuzevrijheid van de consument te verbreden en toegang tot goederen en diensten te geven, vooral in minder goed toegankelijke en dun bevolkte gebieden of wanneer de consument in zijn mobiliteit beperkt is; vraagt verder de aandacht voor de maatschappelijke en sociale functie en de milieurol van plaatselijke winkels en markten bij het revitaliseren van plattelandsgebieden en stedelijke gebieden; dringt er derhalve bij de lidstaten op aan het ontstaan of voortbestaan van duurzame plaatselijke gemeenschappen aan te moedigen door het begunstigen van innovatie en groei van KMO's;

17.  onderstreept dat KMO's de ruggengraat van de Europese economie vormen en een unieke rol moeten vervullen door banen te scheppen, vooral in plattelandsgebieden, en ook innovatie en groei moeten bevorderen in de detailhandelssector in plaatselijke gemeenschappen in de gehele EU;

18.  is van oordeel dat bij toegankelijkheid ten volle rekening moet worden gehouden met het subsidiariteitsbeginsel;

19.  erkent dat de lidstaten bevoegd zijn voor het bepalen van hun winkelinplantingsbeleid; duurzaamheid, mobiliteit, ruimtelijke ordening en kernversterking zijn belangrijke motieven die in rekening moeten kunnen worden gebracht bij de beslissing over de toelaatbaarheid van inplanting van nieuwe winkels;

20.  is van mening dat stimulansen om het stedelijke gebouwenbestand te renoveren, ook met gebruikmaking van de structuurfondsen, het mogelijk kunnen maken de huurprijzen te verlagen (publiek-private samenwerking) en de terugkeer kunnen bevorderen van bedrijven, en met name buurtwinkels, die de economische en sociale ontwikkeling in de hand werken;

21.  vraagt de Commissie in samenwerking met de lidstaten een studie te verrichten naar de impact en de mogelijke gevolgen van de vestiging van hypermarkten of winkelcentra wat de arbeidsmarkt, kmo's en de consumenten betreft;

22.  neemt nota van de grote bezorgdheid van rondtrekkende straatverkopers die in de openbare ruimte werken over de mogelijke toepassing van Richtlijn 2006/123/EG in de lidstaten, waarbij het begrip „natuurlijke rijkdommen” ook zou worden uitgebreid tot openbare grond, waardoor handelsvergunningen in openbare ruimten in de tijd zouden worden beperkt; dit zou zeer nadelig zijn voor de werkgelegenheid, de keuzevrijheid van de consumenten en het voortbestaan van traditionele straatmarkten;

23.  onderstreept dat de e-handel een belangrijke aanvulling vormt op de offline-handel en dat er passende maatregelen nodig zijn om gebruik te maken van zijn volledige potentieel, waartoe ook de toegang tot het internet behoort in de meest afgelegen gebieden van de Europese Unie; vraagt de Commissie om in haar komende mededeling over e-handel onder meer in te gaan op maatregelen ter versterking van het vertrouwen, met name door vereenvoudiging van de registratie van domeinnamen in andere lidstaten dan het eigen land, verhoging van de veiligheid bij online-betalingen, vergemakkelijking van grensoverschrijdende schuldinvordering, en betere consumentenvoorlichting over consumentenrechten, met name wat herroeping en verhaalsmogelijkheden betreft;

24.  betreurt dat er nog aanzienlijk aantal belemmeringen bestaat die de vrijheid van vestiging van detailhandelsbedrijven in de EU beperken; is vooral bezorgd over bepaalde nationale handels- en belastingwetten waarvan de facto discriminerende effecten voor buitenlandse detailhandelsbedrijven uitgaan;

25.  verzoekt de Commissie robuuster op te treden tegen lidstaten die zich niet aan de beginselen van de interne markt houden, inbreukprocedures door middel van een snelle benadering te bespoedigen en het Europees Parlement jaarlijks verslag uit te brengen over opgeloste zaken op detailhandelsgebied;

Aandacht voor contractuele en commerciële praktijken in de relatie bedrijf tegenover bedrijf

26.  benadrukt opnieuw dat een vrije concurrentie, contractvrijheid en een juiste handhaving van de desbetreffende wetgeving de sleutel vormen tot een goed functionerende handels- en distributiemarkt;

27.  erkent dat elk bedrijf zijn geheel eigen positie op de markt inneemt, dat bedrijven economisch verantwoord moeten opereren en dat de EU economische kampioensondernemingen nodig heeft om op wereldwijde schaal te concurreren;

28.  benadrukt echter dat er in brede kring zorg bestaat over marktdominantie door grotere actoren die vaak oneerlijke voorwaarden aan zwakkere leveranciers en detailhandelszaken zouden opleggen, bijvoorbeeld door middel van ongerechtvaardigde selectieve distributiemechanismen, geografische segmentatie, prijscontrole, unilaterale uitsluiting van producten met onmiddellijke ingang en andere restrictieve praktijken, zodat de concurrentie wordt verstoord; onderstreept dat de gehele aanvoerketen van de detailhandel door deze praktijken wordt beïnvloed; verwerpt praktijken waarbij misbruik wordt gemaakt van de machtsongelijkheid tussen economische actoren en de werkelijke contractvrijheid in het gedrang komt; benadrukt dat indien alle actoren, in het bijzonder kmo's, beter worden doordrongen van hun contractuele rechten, dit zou helpen genoemde praktijken te voorkomen;

29.  erkent dat franchising onafhankelijke detailhandelszaken een goede formule biedt om in een zeer concurrerende omgeving te overleven; stelt tot zijn bezorgdheid vast dat in de contracten waarmee detailhandelszaken de mogelijkheid wordt geboden deel te nemen aan een franchise steeds strengere voorwaarden worden gesteld;

30.  benadrukt dat huismerken zodanig dienen te worden ontwikkeld dat zij tot verbetering van de keuzemogelijkheden van de consument, met name in termen van transparantie, informatiekwaliteit en diversiteit, leiden en dat zij kmo's duidelijke innovatie- en uitbreidingsmogelijkheden bieden;

31.  acht „parasitair kopiëren”, dat onder meer kan voortvloeien uit de tweeledige rol van de detaillist als klant en als concurrent van fabrikanten van merkproducten, een onaanvaardbare praktijk die onverwijld moet worden aangepakt; is verheugd over het feit dat de Commissie een analyse verricht die verdere helderheid moet brengen omtrent de rechtskaders en praktijken in verband met vertrouwelijke handelsinformatie en „parasitair kopiëren” in de 27 lidstaten van de EU;

32.  erkent dat er behoefte is aan evenwichtiger betrekkingen en meer transparantie in de aanvoerketen van de detailhandel; onderstreept de noodzaak om van confrontatie over te gaan tot een op feiten gebaseerde dialoog om het vertrouwen te herstellen, eerlijker onderhandelingen mogelijk te maken en gelijke uitgangspunten voor iedereen vast te stellen, zodat alle economische actoren in voorzieningsketens in staat worden gesteld van de toegevoegde waarde van hun producten te profiteren en volledig de vruchten van de interne markt kunnen plukken;

33.  dringt er bij de Commissie en de lidstaten op aan de mededingingswetgeving volledig en coherent te handhaven en, waar dit op nationaal niveau van toepassing is, hetzelfde te doen met de wetgeving tegen oneerlijke concurrentie en de antitrustwetgeving;

34.  benadrukt dat het, om een correcte toepassing van de mededingingsregels te garanderen en misbruik van machtspositie te voorkomen, eerst en vooral noodzakelijk is om de lokale mededingingsautoriteiten te versterken en te zorgen voor continue en ononderbroken communicatielijnen en samenwerking tussen deze autoriteiten en het Directoraat-generaal concurrentie van de Commissie;

35.  steunt de waardevolle werkzaamheden van het Platform van deskundigen inzake contractuele praktijken in B2B-relaties van het Forum op hoog niveau voor een beter functionerende voedselketen, vooral waar het erom gaat om op grond van gegevens en concrete voorbeelden te omschrijven, te registreren en te beoordelen wat ondubbelzinnig als een oneerlijke handelspraktijk moet worden beschouwd; vraagt om een stevige steun voor initiatieven tot een dialoog tussen de partijen over dit punt; is er bezorgd over dat het Europees Parlement niet officieel betrokken is bij de werkzaamheden van het Platform van deskundigen en het Forum op hoog niveau; is van oordeel dat het Parlement deze zaak met spoed aan de orde moet stellen en actief moet deelnemen aan het werk van het Forum;

36.  is het ermee eens dat, zoals belanghebbenden hebben onderstreept, een bredere en horizontale benadering noodzakelijk is waarbij het bestreken terrein groter moet zijn dan alleen de voedingsmiddelenindustrie; vraagt de Commissie en de bedrijfsorganisaties om voortbouwend op de lopende werkzaamheden van het Platform van deskundigen te onderzoeken of de instelling voor onbepaalde duur van een nieuw, op de detailhandel als geheel gericht forum haalbaar is;

37.  steunt tevens met nadruk de intensieve werkzaamheden van organisaties van detaillisten en leveranciers om te komen tot een informele dialoog en mechanismen voor regelmatig overleg in verband met de mededingingswetgeving; is verheugd over hun vrijwillige initiatief tot vaststelling van een verklaring over algemene beginselen op het gebied van goede handelspraktijken in de gehele aanvoerketen van de detailhandel;

38.  is ook verheugd over het Europees instrument voor de bewaking van de voedselprijzen van de Commissie en soortgelijke initiatieven van de lidstaten die ertoe moeten leiden dat in de voedselvoorzieningsketen billijke opbrengsten worden gerealiseerd, met een analyse van de kosten, processen, toegevoegde waarde, volumes, prijzen en marges in alle onderdelen van de voedselvoorzieningsketen;

39.  stelt tot zijn bezorgdheid vast dat met name kmo's wegens hun economische afhankelijkheid en uit vrees voor omzetverlies niet volledig gebruik maken van de bestaande wettelijke instrumenten om hun rechten te doen gelden; vraagt de Commissie, de lidstaten en bedrijfsorganisaties na te gaan op welke wijze het vertrouwen in de rechtsstelsels kan worden hersteld en hoe de toegang tot deze stelsels kan worden vergemakkelijkt, waarbij ook de mogelijkheid anoniem klachten in te dienen en de aanstelling van een EU-ombudsman voor dit terrein aan de orde moet komen; is er voorts van overtuigd dat er verdere invulling moet gegeven worden aan het begrippenkader dat de eerlijke concurrentie zowel in verticale als horizontale B2B-relaties vrijwaart zodat werk kan gemaakt worden van een waarachtig level playing field voor ondernemingen;

40.  vraagt de Commissie uiterlijk eind 2011 een mededeling te publiceren met een inventarisatie van de bestaande nationale wetten en instrumenten op het gebied van handelspraktijken en contractuele relaties en daarbij nauwkeurig vast te stellen of de voorschriften op de juiste wijze worden gehandhaafd en of verdere maatregelen nodig zijn;

41.  is van oordeel dat alternatieve en informele mechanismen voor geschillenbeslechting en schadevergoeding moeten worden onderzocht en dat moet worden beoordeeld of deze doeltreffend functioneren, omdat zij detailhandelszaken de mogelijkheid kunnen bieden geschillen op te lossen; vraagt de Commissie vóór eind 2011 maatregelen inzake alternatieve methoden voor het beslechten van geschillen voor te stellen om het vertrouwen van de consumenten en bedrijven te versterken;

42.  vraagt de Commissie en degenen die in de aanvoerketen van de detailhandel actief zijn het Parlement jaarlijks verslag uit te brengen over de in de bestaande platforms en mechanismen voor een informele dialoog bereikte vooruitgang; stelt voor de resultaten te bespreken op een jaarlijkse door zijn Commissie interne markt en consumentenbescherming te organiseren Ronde Tafel voor de handels- en distributiemarkt;

Bevorderen van efficiëntie en duurzaamheid – innovatieve praktijken

43.  benadrukt de verantwoordelijkheid van de detailhandelssector op het gebied van duurzaamheid; verheugt zich over het feit dat detaillisten en leveranciers duidelijk hebben getoond zich verantwoordelijk voor het milieu te voelen, met name ten aanzien van afval, energieverbruik, vervoer en CO2-productie; steunt hen in de verplichtingen die zij ten aanzien van een duurzaam verbruik reeds op zich hebben genomen, maar acht verdere inspanningen noodzakelijk; is van oordeel dat maatschappelijk verantwoord ondernemen meer oog voor maatschappelijke kwesties en milieukwesties moet hebben;

44.  benadrukt de toonaangevende rol van detaillisten en leveranciers bij innovatie, onderzoek en ontwikkeling; onderstreept dat de gehele sector het niveau van de investeringen in innovatieve technologieën en praktijken moet blijven opvoeren ter verdere verbetering van het concurrentievermogen in de voorzieningsketen, waaronder moeten vallen: logistiek en vervoer, energie-efficiëntie, verpakking, verwijdering van afval en productrecycling, en optimale praktijken moet uitwisselen;

45.  vraagt de Commissie een gemeenschappelijk evaluatie- en etiketteringssysteem te ontwikkelen, zoals aangegeven in zijn resolutie over een interne markt voor ondernemingen en groei, dat zich baseert op de gehele levenscyclus van een product, vooral ter vereenvoudiging, harmonisering en verlaging van de kosten van versnippering voor het bedrijfsleven en de consumenten;

46.  vraagt de belanghebbenden om verdere initiatieven ter voorkoming van voedselafval;

47.  is verheugd over het akkoord tussen EuroCommerce en UNI-Europa, dat aantoont dat de sociale dialoog goed functioneert in de handel; erkent dat er meer nodig is om de voorlichting van de consument over de sociale verantwoordelijkheid van de handels- en distributiemarkt te vergroten, investeringen in nieuwe technologieën af te stemmen op het menselijk kapitaal, met name door competentieontwikkeling, en de informele economie te bestrijden;

48.  herinnert eraan hoe belangrijk het is de bestaande sociale en arbeidswetgeving op de juiste wijze uit te voeren; betreurt het feit dat er veel zwart werk wordt verricht, wat gepaard gaat met belastingontwijking op grote schaal en waardoor er geen level playing field tussen handelaars op de interne markt kan ontstaan;

49.  merkt op dat de verbetering van de arbeidsvoorwaarden, de strijd tegen de informele economie en het behoud van het werkgelegenheids- en concurrentieniveau door de behoeften van de handelaars en de vaardigheden van het personeel beter op elkaar af te stemmen, tot de belangrijkste uitdagingen in deze sector behoren; wijst in dit verband op de noodzaak in beroepsopleiding en de opbouw van vakbekwaamheid te investeren, aangezien dit de sector zal helpen zich snel aan nieuwe technologieën aan te passen;

Verdere werkwijze

50.  verzoekt de Commissie om in samenspraak met de detailhandelssector een uitgebreid Europees actieplan voor de handels- en distributiemarkt voor te bereiden om een strategie uit te werken, verder te bouwen op hetgeen reeds bereikt werd en nog bestaande vraagstukken aan te pakken met sectorspecifieke aanbevelingen; verwelkomt dat het Parlement dit initiatief heeft gesteund in zijn resolutie over een interne markt voor ondernemingen en groei;

51.  onderstreept dat in dit actieplan onder meer moet worden ingegaan op de reeds door de Commissie ontwikkelde initiatieven om deze prioriteiten te onderzoeken, zoals het Forum op hoog niveau voor een beter functionerende voedselketen, initiatieven voor de strategie inzake natuurlijke hulpbronnen en relevante voorstellen voor de „Single Market Act”;

52.  stelt voor de follow-up van de aanbevolen acties in het actieplan, waaronder de in de gedachtewisseling tussen de betrokkenen bereikte vooruitgang, te presenteren en te bespreken op de eerste rondetafel van de handels- en distributiemarkt;

53.  verwacht dat een verdere verbetering van de koop- en verkoopprocessen in de voorzieningsketen van de handels- en distributiemarkt, van marktonderzoek en product marketing tot betrekkingen met de leverancier, logistiek, voorraadbeheer en de behandeling van goederen met gebreken en klachten van de consument alsmede de klantenzorg, ook de concurrentiepositie van de detailhandelssector van de EU zal verbeteren, de prijzen voor de consument zal drukken en de servicekwaliteit zal verhogen;

54.  spoort detailhandelaren en leveranciers aan actief deel te nemen aan een open, constructieve en doorlopende dialoog om tot pragmatische oplossingen te komen; nodigt de lidstaten en de EU-instellingen uit dit proces actief te ondersteunen;

o
o   o

55.  verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de regeringen en parlementen van de lidstaten.

(1) PB L 48 van 23.2.2011, blz. 1. (2) PB L 218 van 13.8.2008, blz. 21. (3) PB L 218 van 13.8.2008, blz. 30. (4) PB L 218 van 13.8.2008, blz. 82. (5) PB L 376 van 27.12.2006, blz. 36. (6) Aangenomen teksten P7_TA(2011)0293. (7) Aangenomen teksten, P7_TA(2011)0144. (8) Aangenomen teksten, P7_TA(2011)0146. (9) Aangenomen teksten, P7_TA(2011)0145. (10) Aangenomen teksten, P7_TA(2010)0384. (11) Aangenomen teksten, P7_TA(2010)0320. (12) Aangenomen teksten, P7_TA(2010)0302. (13) PB C 161 E van 31.5.2011, blz. 84. (14) PB C 349 E van 22.12.2010, blz. 1. (15) PB C 349 E van 22.12.2010, blz. 25. (16) PB C 349 E van 22.12.2010, blz. 10. (17) PB C 184 E van 6.8.2009, blz. 23.

Resolutie van het Europees Parlement van 5 juli 2011 over het standpunt van de Raad inzake het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 3/2011 van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2011, afdeling III – Commissie (11630/2011 – C7-0166/2011 – 2011/2075(BUD))

P7_TA(2011)0308 A7-0254/2011

Het Europees Parlement,

–  gezien artikel 310 en 314 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en artikel 106 bis van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie,

–  gezien Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad van 25 juni 2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen(1) (hierna „het Financieel Reglement”), en met name op artikel 15, lid 3, en de artikelen 37 en 38 daarvan,

–  gezien de algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2011, definitief vastgesteld op 15 december 2010(2),

–  gezien het Interinstitutioneel Akkoord van 17 mei 2006 tussen het Europees Parlement, de Raad en de Commissie betreffende de begrotingsdiscipline en een goed financieel beheer(3),

–  gezien het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 3/2011 van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2011, door de Commissie ingediend op 15 april 2011 (COM(2011)0219),

–  gezien het standpunt van de Raad betreffende het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 3/2011, vastgesteld door de Raad op 16 juni 2011 (11630/2011 – C7-0166/2011),

–  gezien de artikelen 75 ter en 75 sexies van zijn Reglement,

–  gezien het verslag van de Begrotingscommissie (A7-0254/2011),

A.  overwegende dat ontwerp van gewijzigde begroting nr. 3/2011 dient om het overschot van het begrotingsjaar 2010, te weten 4 539 394 283 EUR, op te nemen op de begroting 2011,

B.  overwegende dat dit overschot in hoofdzaak bestaat uit hogere inkomsten ten belope van ruim 1,8 miljard EUR, een onderbesteding van de uitgaven ten belope van 2,72 miljard EUR en positieve wisselkoersverschillen ten belope van 22,3 miljoen EUR,

C.  overwegende dat de hogere inkomsten vooral bestaan uit rentes op late betalingen en boetes (1,28 miljard van de 1,8 miljard EUR),

D.  overwegende dat het verschil tussen de vastgestelde begroting 2011 (122,96 miljard EUR) en de uitgevoerde/overgedragen kredieten (120,97 miljard EUR) het gevolg is van geannuleerde kredieten (740 miljoen EUR), voornamelijk vanwege het niet aannemen van het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 10/2010,

E.  overwegende dat de onderbesteding van 2,72 miljard EUR het gevolg is van de onvolledige uitvoering van programma's, de onvolledige benutting van niet-vrijgemaakte reserves, de onvolledige uitvoering van andere onderdelen van de begroting en de onderbesteding van kredieten die waren overgedragen van 2009 naar 2010,

1.  neemt kennis van het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 3/2011 dat uitsluitend tot doel heeft het overschot van 2010 in de begroting op te nemen, overeenkomstig artikel 15 van het Financieel Reglement;

2.  is de stellige mening toegedaan dat het deel van de ontvangsten dat bestaat uit rentes op late betalingen en boetes niet beschouwd mag worden als overschot en derhalve niet mag worden afgetrokken van de bijdragen van de lidstaten (eigen middelen op basis van het BNI);

3.  is juist van mening dat dergelijke ontvangsten, die afkomstig zijn van de handhaving van het mededingingsbeleid van de EU, rechtstreeks terug moeten vloeien naar de EU-begroting; is vastbesloten om dit beginsel te bepleiten en te verdedigen bij de komende onderhandelingen over de jaarlijkse en meerjarige begrotingen;

4.  keurt niettemin het standpunt van de Raad betreffende het ontwerp van gewijzigde begroting nr. 3/2011 zonder wijzigingen goed en verzoekt zijn Voorzitter te verklaren dat de gewijzigde begroting nr. 2/2011 definitief is vastgesteld en te zorgen voor de publicatie ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie;

5.  verzoekt zijn Voorzitter deze resolutie te doen toekomen aan de Raad, de Commissie en de nationale parlementen.

(1) PB L 248 van 16.9.2002, blz. 1. (2) Aangenomen teksten, P7_TA(2010)0475. (3) PB C 139 van 14.6.2006, blz. 1.

Wetgevingsresolutie van het Europees Parlement van 5 juli 2011 over het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Verordening (EG) nr. 2006/2004 betreffende samenwerking tussen de nationale instanties die verantwoordelijk zijn voor handhaving van de wetgeving inzake consumentenbescherming (COM(2010)0791 – C7-0012/2011 – 2011/0001(COD))

P7_TA(2011)0309 A7-0201/2011

(Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing)

Het Europees Parlement,

–  gezien het voorstel van de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad (COM(2010)0791),

–  gezien artikel 294, lid 2, en artikel 114 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, op grond waarvan het voorstel door de Commissie bij het Parlement is ingediend (C7-0012/2011),

–  gezien artikel 294, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,

–  gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité van 5 mei 2011(1),

–  gezien de schriftelijke toezegging van de vertegenwoordiger van de Raad van 22 juni 2011 om het standpunt van het Europees Parlement goed te keuren, overeenkomstig artikel 294, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,

–  gelet op artikel 55 van zijn Reglement,

–  gezien het verslag van de Commissie interne markt en consumentenbescherming (A7-0201/2011),

1.  stelt onderstaand standpunt in eerste lezing vast;

2.  verzoekt zijn Voorzitter het standpunt van het Parlement te doen toekomen aan de Raad en aan de Commissie alsmede aan de nationale parlementen.

Standpunt van het Europees Parlement in eerste lezing vastgesteld op 5 juli 2011 met het oog op de aanneming van Verordening (EU) nr. .../2011 van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Verordening (EG) nr. 2006/2004 betreffende samenwerking tussen de nationale instanties die verantwoordelijk zijn voor handhaving van de wetgeving inzake consumentenbescherming

(Aangezien het Parlement en de Raad tot overeenstemming zijn geraakt, komt het standpunt van het Parlement overeen met de definitieve rechtshandeling: Verordening (EU) nr. 954/2011.)

(1) Nog niet verschenen in het Publicatieblad.

Amendementen van het Europees Parlement aangenomen op 5 juli 2011 op het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad betreffende otc-derivaten, centrale tegenpartijen en transactieregisters (COM(2010)0484 – C7-0265/2010 – 2010/0250(COD))(1)

P7_TA(2011)0310 A7-0223/2011

(Gewone wetgevingsprocedure: eerste lezing)

[Amendement 1 tenzij anders vermeld]

AMENDEMENTEN VAN HET EUROPEES PARLEMENT(2)

P7_TA(2011)0310 A7-0223/2011

op het voorstel van de commissie

P7_TA(2011)0310 A7-0223/2011

VERORDENING VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD
over otc-derivaten, centrale tegenpartijen en transactieregisters
(Voor de EER relevante tekst)

HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,

Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 114 daarvan,

Gezien het voorstel van de Commissie,

Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen,

Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité(3),

Gezien het advies van de Europese Centrale Bank(4),

Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure,

Overwegende hetgeen volgt:

(1)  In een op verzoek van de Commissie op 25 februari 2009 door een groep van deskundigen op hoog niveau onder voorzitterschap van J. de Larosière gepubliceerd verslag is geconcludeerd dat het toezichtskader voor de financiële sector in Europa moet worden versterkt teneinde het risico en de ernst van toekomstige financiële crises te verminderen. In het verslag wordt aanbevolen verstrekkende hervormingen met betrekking tot de toezichtsstructuur van de financiële sector in de Unie door te voeren, met inbegrip van de oprichting van een Europees Systeem van financiële toezichthouders, bestaande uit drie Europese toezichthoudende autoriteiten, één voor de banksector, één voor de sector verzekeringen en bedrijfspensioenen en één voor de sector effecten en markten, evenals de oprichting van een Europees Comité voor systeemrisico's.

(2)  De Commissie heeft in haar mededeling van 4 maart 2009, getiteld „Op weg naar Europees herstel”, voorgesteld het regelgevingskader van de Unie voor financiële diensten te versterken. In haar mededeling van 3 juli 2009, getiteld „Garanderen van efficiënte, veilige en gezonde derivatenmarkten”, heeft de Commissie de rol van derivaten in de financiële crisis geëvalueerd, terwijl zij in haar mededeling van 20 oktober 2009, getiteld „Garanderen van efficiënte, veilige en gezonde derivatenmarkten: toekomstige beleidsmaatregelen”, de maatregelen heeft geschetst die zij voornemens is te nemen teneinde de met derivaten samenhangende risico's te verkleinen.

(3)  Op 23 september 2009 keurde de Commissie voorstellen goed voor drie verordeningen betreffende de oprichting van het Europees Systeem voor financieel toezicht, met inbegrip van de oprichting van de drie Europese toezichthoudende autoriteiten, om tot een consistente toepassing van de Uniewetgeving te komen en bij te dragen aan de invoering van kwalitatief hoogstaande gemeenschappelijke regelgevings- en toezichtsnormen en -praktijken, met name de bij Verordening (EU) nr. 1093/2010 van het Europees Parlement en de Raad(5) opgerichte Europese toezichthoudende autoriteit (Europese Bankautoriteit) (European Supervisory Authority (European Banking Authority – EBA)), de bij Verordening (EU) nr. 1094/2010 van het Europees Parlement en de Raad(6) opgerichte Europese toezichthoudende autoriteit (Europese Autoriteit voor verzekeringen en bedrijfspensioenen) (European Supervisory Authority (European Insurance and Occupational Pensions Authority – EIOPA)) en de bij Verordening (EU) nr. 1095/2010 van het Europees Parlement en de Raad(7) opgerichte Europese toezichthoudende autoriteit (Europese Autoriteit voor effecten en markten) (European Supervisory Authority (European Securities and Markets Authority – ESMA). Deze autoriteiten wordt een belangrijke rol toebedeeld bij het waarborgen van de stabiliteit van de financiële sector. Het is bijgevolg van essentieel belang er permanent op toe te zien dat aan de voortgang van hun werkzaamheden grote politieke prioriteit wordt toegekend en dat zij over adequate financiële middelen beschikken.

(4)  Over-the-counter (otc)-derivaten zijn onvoldoende transparant aangezien het privaat bedongen contracten betreft waarover alle informatie doorgaans uitsluitend voor de contractpartijen beschikbaar is. Zij creëren een complex web van onderlinge afhankelijkheid waardoor het moeilijk kan worden de aard en het niveau van de aan derivaten verbonden risico's in te schatten. De financiële crisis heeft aangetoond dat dergelijke kenmerken leiden tot meer onzekerheid in tijden dat de markt onder druk staat en bijgevolg risico's creëren voor de financiële stabiliteit. In deze verordening worden de voorwaarden vastgesteld voor het inperken van deze risico's en het vergroten van de transparantie van derivatencontracten.

(5)  Op de top in Pittsburgh van 26 september 2009 zijn de G20-leiders overeengekomen dat alle gestandaardiseerde otc-derivatencontracten eind 2012 via centrale tegenpartijen (ctp's) moeten worden gecleard en dat otc-derivatencontracten bij transactieregisters moeten worden aangemeld. In juni 2010 hebben de leiders van de G20 deze afspraak in Toronto herbevestigd en tevens toegezegd vaart te zullen maken met de tenuitvoerlegging van krachtige maatregelen om de transparantie van en het wettelijk toezicht op otc-derivaten op een internationaal consistente en niet-discriminerende wijze te versterken, teneinde de otc-derivatenmarkt te verbeteren en krachtigere instrumenten te creëren om ondernemingen af te rekenen op de risico's die zij nemen. De Commissie zal proberen ervoor te zorgen dat deze toezeggingen op soortgelijke wijze door onze internationale partners ten uitvoer worden gelegd.

(6)  De Europese Raad is in zijn conclusies van 2 december 2009 overeengekomen dat de inperking van het tegenpartijkredietrisico substantieel moet worden verbeterd en dat het belangrijk is de transparantie, efficiëntie en integriteit van derivatentransacties te vergroten. In zijn resolutie van 15 juni 2010 „Derivatenmarkten: toekomstige beleidsmaatregelen” heeft het Europees Parlement aangedrongen op verplichte clearing en aanmelding van otc-derivaten.

(7)  De Europese Autoriteit voor effecten en markten (ESMA) dient binnen het toepassingsgebied van deze verordening op te treden door de stabiliteit van de financiële markten in noodsituaties te waarborgen, toe te zien op de consistente toepassing van de Unieregels door de nationale toezichthoudende autoriteiten en meningsverschillen tussen deze autoriteiten te beslechten. De ESMA is tevens belast met de ontwikkeling van juridisch bindende technische regelgevingsnormen en speelt een centrale rol bij de vergunningverlening aan en het toezicht op centrale tegenpartijen en transactieregisters.

(8)  Er zijn uniforme regels vereist voor derivatencontracten, zoals vermeld in bijlage I, deel C, punten 4 tot en met 10, van Richtlijn 2004/39/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 april 2004 betreffende markten voor financiële instrumenten(8).

(8 bis)  In haar mededeling van 2 februari 2011, getiteld „Grondstoffen en grondstoffenmarkten: uitdagingen en oplossingen”, bestempelt de Commissie de toegenomen financialisering van internationale grondstoffenmarkten als een strategische uitdaging voor de economieën van de Unie. De Commissie benadrukt opnieuw dat de handel in grondstoffen transparanter moet worden en wijst op het positieve effect dat de invoering van positielimieten kan hebben op derivatenhandel in grondstoffen. Teneinde een daadwerkelijke verkleining van het ongezond grote handelsvolume op grondstoffenmarkten te bewerkstelligen, dient de Commissie met name te onderzoeken wat de effecten zouden zijn indien uitsluitend fysieke handelaren toegang wordt verleend tot handel op grondstoffenbeurzen en financiële instellingen van deze handel worden uitgesloten. Bij de komende herziening van Richtlijn 2004/39/EG en Richtlijn 2003/6/EG van het Europees Parlement en de Raad van 28 januari 2003 betreffende handel met voorwetenschap en marktmanipulatie (marktmisbruik)(9), zou de Commissie in het bijzonder het probleem van prijsvolatiliteit op de voedsel- en landbouwmarkten moeten aanpakken en passende vereisten moeten opstellen om systeemrisico's en manipulatie te voorkomen, met inbegrip van marginvereisten, positielimieten en terugvordering van de winst als sanctie bij niet-naleving.

(9)  Prikkels om het gebruik van centrale tegenpartijen te bevorderen, zijn niet toereikend gebleken om ervoor te zorgen dat gestandaardiseerde otc-derivaten daadwerkelijk worden gecleard. Bijgevolg zijn bindende ctp-clearingvereisten noodzakelijk voor die otc-derivaten die kunnen worden gecleard.

(10)  Het is waarschijnlijk dat lidstaten divergente nationale maatregelen zullen nemen die belemmeringen kunnen creëren voor de soepele werking van de interne markt en die nadelig kunnen uitwerken voor marktdeelnemers en de financiële stabiliteit. Een uniforme toepassing van de clearingverplichting in de Unie is tevens nodig om een hoog niveau van bescherming van de belegger te waarborgen en gelijke voorwaarden voor de marktdeelnemers te creëren.

(11)  Om ervoor te zorgen dat de clearingverplichting het systeemrisico vermindert, is een proces vereist waarbij wordt vastgesteld welke klassen van derivaten in aanmerking komen om aan genoemde verplichting te worden onderworpen. Bij dit proces moet rekening worden gehouden met het feit dat niet alle via een centrale tegenpartij geclearde otc-derivaten geschikt kunnen worden geacht voor verplichte ctp-clearing.

(12)  Deze verordening voorziet in de criteria om te bepalen of een derivatenklasse in aanmerking komt voor de clearingverplichting. Gezien haar spilfunctie en na raadpleging van de Commissie en het bij Verordening (EU) nr. 1092/2010 van het Europees Parlement en de Raad van 24 november 2010 betreffende macroprudentieel toezicht van de Europese Unie op het financiële stelsel en tot oprichting van een Europees Comité voor systeemrisico's(10) opgerichte Europees Comité voor systeemrisico's (ESRB), moet de ESMA bepalen of een derivatenklasse aan de criteria voldoet, of de clearingverplichting moet worden toegepast en vanaf wanneer de clearingverplichting, en in voorkomend geval een eventuele overgangsfase, van kracht wordt. Een geleidelijke invoering van de clearingverplichting kan plaatsvinden door deze aanvankelijk ofwel slechts op bepaalde in aanmerking komende derivatenklassen ofwel slechts op bepaalde categorieën marktdeelnemers van toepassing te laten zijn. Bilaterale clearing moet ook in de toekomst worden toegestaan indien bepaalde categorieën derivaten binnen een derivatenklasse niet onder de clearingverplichting vallen, zoals incidenteel het geval is bij gedekte obligaties.

(12 bis)  Bij de bepaling of een derivatenklasse aan clearingvereisten moet worden onderworpen, dient de ESMA ernaar te streven het systeemrisico te beperken en gevolgen voor het systeem te vermijden. Dit betekent onder meer dat bij de beoordeling rekening moet worden gehouden met factoren als de datum waarop de clearingverplichting in werking treedt, de verwevenheid van de derivatenklasse in kwestie met de markt, de mate van contractuele en economische standaardisering van contracten, het effect op de prestaties en het concurrentievermogen van EU-ondernemingen op de mondiale markten, de operationele en risicobeheercapaciteit van centrale tegenpartijen en hun vermogen om de in deze richtlijn vervatte volumes en verplichtingen af te wikkelen, de mate van afwikkelingsrisico's en tegenpartijkredietrisico's en het kosteneffect op de reële economie en op investeringen in het bijzonder.

(12 ter)  Op grond van de bijzondere kenmerken van de deviezenmarkt (het dagelijks transactievolume, de betrokken valutaparen, het belang van transacties met derde landen, ondervanging van het afwikkelingsrisico door middel van een reeds bestaand, krachtig mechanisme) is een passende regeling vereist die met name berust op vooraf bereikte internationale convergentie en wederzijdse erkenning van de bijbehorende infrastructuur.

(12 quater)  Bij de opstelling van gedelegeerde handelingen en technische uitvoeringsnormen moet bijzondere aandacht worden besteed aan de behoeften van instellingen voor langetermijnsparen om langetermijnspaarproducten aan te bieden aan consumenten. Derhalve mag deze verordening voor dergelijke instellingen geen buitensporige kosten met zich meebrengen. Dit kan onder meer worden bereikt door het evenredigheidsbeginsel naar behoren in acht te nemen.

(12 quinquies)  Instellingen die spaarproducten voor de lange termijn aanbieden, dienen de mogelijkheid te krijgen ter dekking van initiële en variatiemarges overheidsobligaties en bedrijfsobligaties van hoge kwaliteit als zekerheid te verstrekken.

(13)  Een otc-derivatencontract kan alleen worden gecleard indien beide bij dat contract betrokken partijen daarmee instemmen. Ontheffingen van de clearingverplichting moeten daarom nauwkeurig op specifieke gevallen worden toegespitst, aangezien zij afbreuk zouden doen aan de effectiviteit van de verplichting en de voordelen van ctp-clearing en tot reguleringsarbitrage tussen groepen van marktdeelnemers kunnen leiden. Niettemin dienen de Commissie en de ESMA erop toe te zien dat ook beleggers door verplichte clearingregelingen worden beschermd.

(13 bis)  Over het algemeen dienen de in deze Verordening vervatte verplichtingen alleen van toepassing te zijn op toekomstige transacties, om zo een soepele overgang mogelijk te maken, de stabiliteit van het systeem te versterken en tegelijkertijd de behoefte aan latere aanpassingen te beperken. In dit verband dient er een onderscheid te worden gemaakt tussen clearing- en rapportageverplichtingen. Terwijl de instelling van een clearingverplichting met terugwerkende kracht vanuit juridisch oogpunt nauwelijks haalbaar is, aangezien dan achteraf zekerheden zouden moeten worden verstrekt, geldt dit niet voor een rapportageverplichting met terugwerkende kracht. In dit geval zou, op basis van de resultaten van een effectbeoordeling, met specifiek op derivatenklassen toegesneden regels en rekening houdend met technische vereisten en resterende looptijden, een met terugwerkende kracht geldende rapportageverplichting kunnen worden vastgesteld.

(14)  Otc-derivaten die niet geschikt worden geacht voor ctp-clearing blijven tegenpartijkredietrisico's met zich meebrengen en er dienen bijgevolg regels te worden vastgesteld om die risico's te beheren. Deze regels dienen uitsluitend van toepassing te zijn op de marktdeelnemers die aan de clearingverplichting zijn onderworpen.

(14 bis)  Het is belangrijk dat de noodzakelijkerwijs afwijkende behandeling van niet-financiële tegenpartijen waarin deze verordening voorziet, wordt uitgebreid naar Richtlijn 2006/48/EG van het Europees Parlement en de Raad van 14 juni 2006 betreffende de toegang tot en de uitoefening van de werkzaamheden van kredietinstellingen(11) en Richtlijn 2006/49/EG inzake de kapitaaltoereikendheid van beleggingsondernemingen en kredietinstellingen(12). Tegenpartijen die niet tot centrale clearing verplicht zijn, mogen niet met hogere kapitaallasten worden geconfronteerd met betrekking tot voortdurende bilaterale regelingen.

(14 ter)  De wettelijke kapitaalvereiste voor financiële tegenpartijen die in otc-derivaten handelen, die op bilaterale wijze en niet in een centrale clearinginstelling worden afgewikkeld, moet kunnen worden berekend naargelang de omvang van potentiële verliezen in verband met het risico van wanbetaling, geschat voor elke tegenpartij.

(15)  De regels inzake de clearing- en rapportageverplichtingen en regels inzake risicolimiteringstechnieken voor derivatencontracten die niet door een centrale tegenpartij worden gecleard, dienen van toepassing te zijn op financiële tegenpartijen, met name beleggingsondernemingen waaraan een vergunning is verleend op grond van Richtlijn 2004/39/EG, kredietinstellingen waaraan een vergunning is verleend op grond van Richtlijn 2006/48/EG, verzekeringsondernemingen waaraan een vergunning is verleend op grond van de eerste Richtlijn 73/239/EEG van de Raad van 24 juli 1973 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toegang tot het directe verzekeringsbedrijf, met uitzondering van de levensverzekeringsbranche, en de uitoefening daarvan(13), verzekeringsondernemingen waaraan een vergunning is verleend op grond van Richtlijn 2002/83/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 november 2002 betreffende levensverzekering(14), herverzekeringsondernemingen waaraan een vergunning is verleend op grond van Richtlijn 2005/68/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 november 2005 betreffende herverzekering(15), instellingen voor collectieve belegging in effecten (icbe's) waaraan een vergunning is verleend op grond van Richtlijn 2009/65/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende bepaalde instellingen voor collectieve belegging in effecten (icbe's)(16), en alternatieve beleggingsfondsen beheerd door beheerders van alternatieve beleggingsfondsen die beschikken over een vergunning of een registerinschrijving op grond van Richtlijn 2011/61/EU van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2011 inzake beheerders van alternatieve beleggingsfondsen(17) .

(15 bis)  Er dient derhalve te worden onderzocht op grond van welke voorwaarden instellingen voor collectieve belegging in effecten ( icbe's) die slechts op beperkte schaal derivatentransacties verrichten, moeten worden beschouwd als financiële tegenpartijen in de zin van deze verordening. In dit verband dienen maatregelen te worden genomen om concurrentieverstoring en misbruik te voorkomen. Bijgevolg mag de clearingdrempel voor niet-financiële tegenpartijen niet automatisch worden toegepast op icbe's; Daarentegen moet een specifieke uitzonderingsregel worden uitgewerkt en ingevoerd.

(15 ter)  Het toepassingsgebied van deze verordening dient zich ook uit te strekken tot icbe's aangezien het gediversifieerde beleggingsbeleid van icbe's ook derivatentransacties omvat. Icbe's zijn in de afgelopen jaren aanmerkelijk gegroeid en vertegenwoordigen naar schatting 50% van het BBP van de Unie, terwijl zij ook mondiaal gezien van belang voor het systeem zijn vanwege hun aanzienlijke beleggingsvermogen.

(15 quater)  Pensioenfondsen als gedefinieerd in Richtlijn 2003/41/EG van het Europees Parlement en de Raad van 3 juni 2003 betreffende de werkzaamheden van en het toezicht op instellingen voor bedrijfspensioenvoorziening(18), met een risico-avers risicoprofiel en die derivaten gebruiken om aan hun pensioenverplichtingen verbonden risico's af te dekken, moeten worden onderworpen aan de in deze verordening opgenomen rapportageverplichtingen en de risicobeperkende technieken voor otc-derivatencontracten die niet door een centrale tegenpartij worden gecleard. Om onevenredige kosten voor pensioengerechtigden te voorkomen, dienen deze pensioenen evenwel niet aan de clearingverplichting te worden onderworpen.

(16)  In voorkomend geval moeten de regels die van toepassing zijn op financiële tegenpartijen tevens van toepassing zijn op niet-financiële tegenpartijen. Erkend wordt dat niet-financiële tegenpartijen otc-contracten gebruiken om zich in te dekken tegen commerciële risico's die rechtstreeks verband houden met hun commerciële activiteiten. Bijgevolg moet, bij het bepalen of een niet-financiële tegenpartij aan de clearingverplichting moet worden onderworpen, rekening worden gehouden met het doel waarvoor die niet-financiële tegenpartij otc-derivaten gebruikt en de omvang van haar uitzettingen in deze instrumenten. Niet-financiële tegenpartijen dienen het gebruik van derivaten toe te lichten in hun jaarverslag of via andere hiervoor geschikte middelen. Bij vaststelling van de drempel voor de clearingverplichting dient de ESMA alle betrokken instanties, zoals regelgevende instanties die verantwoordelijk zijn voor de grondstoffenmarkten en de niet-financiële tegenpartijen, te raadplegen om te waarborgen dat de specifieke kenmerken van deze sectoren volledig in aanmerking worden genomen. Bovendien moet de Commissie uiterlijk op 31 december 2013 het belang voor het systeem beoordelen van transacties van niet-financiële ondernemingen in otc-derivaten in verschillende sectoren, waaronder de energiesector. Ingeval vergelijkbare, sectorspecifieke EU-voorschriften in werking treden, dient de Commissie onverwijld te onderzoeken of de desbetreffende sector van het toepassingsgebied van deze verordening behoort te worden uitgesloten en dient zij passende wetgevingsvoorstellen voor te leggen.

(16 bis)  De hoogte van de clearingdrempel voor niet-financiële tegenpartijen is voor alle marktdeelnemers van zeer groot belang. Bij vaststelling van de clearingdrempel moeten zowel kwalitatieve als kwantitatieve criteria worden beoordeeld en terdege in overweging worden genomen. In dit verband moet er op passende wijze naar worden gestreefd de otc-contracten in aanzienlijke mate te standaardiseren, terwijl het belang van risicobeperking voor niet-financiële tegenpartijen in het kader van hun gebruikelijke commerciële activiteiten moet worden erkend. De introductie van drempels die zijn gebaseerd op de relevantie van de onderneming voor de markt als geheel of voor een otc-marktsegment, zou kunnen worden aangevuld met een beoordeling van operationele risicogegevens.

(16 ter)  Teneinde kleine- en middelgrote ondernemingen (KMO's) te vrijwaren van de clearingverplichting, dient tevens te worden overwogen sectorspecifieke otc-clearingdrempels in te voeren, gebaseerd op het totale volume aan otc-derivatencontracten dat door een onderneming is gesloten. Voorts, dient de ESMA te onderzoeken of er met betrekking tot de rapportageverplichting voor kmo's een „de minimis”-regeling kan worden ingevoerd.

(16 quater)  De Commissie dient erop toe te zien dat een benodigd en gepast gebruik van otc-derivaten door niet-financiële tegenpartijen, die hierop zijn aangewezen ter afdekking van marktrisico's verbonden aan hun bedrijfsactiviteiten, niet wordt ondermijnd door toekomstige wetgevingsvoorstellen die de kosten of de beschikbaarheid van deze derivaten beïnvloeden.

(17)  Een door een al dan niet door een fondsenbeheerder beheerd fonds aangegane overeenkomst moet worden geacht binnen het toepassingsgebied van deze verordening te vallen.

(18)  Centrale banken en andere nationale instellingen die soortgelijke functies vervullen, andere overheidsinstellingen die belast zijn met of betrokken zijn bij het beheer van de overheidsschuld, de multilaterale ontwikkelingsbanken die worden vermeld in bijlage VI, deel 1, punt 4.2, van Richtlijn 2006/48/EG, de Bank voor Internationale Betalingen en enkele van de in artikel 4, lid 18, van Richtlijn 2006/48/EG vermelde publiekrechtelijke lichamen dienen van het toepassingsgebied van deze verordening te worden uitgesloten teneinde te vermijden dat hun bevoegdheden om indien en wanneer nodig in te grijpen om de markt te stabiliseren, worden beperkt. Vooraf dient te worden onderzocht of het gerechtvaardigd is om op het vlak van clearing een uitzonderingsregeling te treffen voor publiekrechtelijke organen, zoals bedoeld in artikel 4, lid 18, van Richtlijn 2006/48/EG, die in het bezit zijn van centrale regeringen en die onder een uitdrukkelijke waarborgregeling ressorteren in de vorm waarvan die centrale regering garant staat.

(19)  Aangezien niet alle aan de clearingverplichting onderworpen marktdeelnemers in staat zijn clearinglid (of cliënt van een clearinglid) van de centrale tegenpartij te worden, dient hun de mogelijkheid te worden geboden om als cliënt, of via beleggingsondernemingen of kredietinstellingen die zelf cliënten zijn, toegang tot een centrale tegenpartij te krijgen.

(20)  Als gevolg van de invoering van een clearingverplichting in combinatie met een procedure om vast te stellen welke centrale tegenpartijen in het kader van deze verplichting kunnen worden gebruikt, kunnen onbedoelde concurrentieverstoringen van de otc-derivatenmarkt optreden. Zo zou een centrale tegenpartij kunnen weigeren op bepaalde handelsplatformen uitgevoerde transacties te clearen, omdat de centrale tegenpartij eigendom is van een concurrerend handelsplatform. Teneinde dergelijke discriminerende praktijken te voorkomen, dienen centrale tegenpartijen op verschillende platformen uitgevoerde transacties te clearen voor zover deze platformen aan de door de centrale tegenpartij vastgestelde operationele en technische vereisten voldoen, ongeacht de contractdocumenten op basis waarvan de partijen de oct-derivatentransactie in kwestie hebben gesloten, mits deze documenten in overeenstemming zijn met de op de markt geldende normen. In het algemeen moet de Commissie nauwlettend blijven toezien op de ontwikkeling van de otc-derivatenmarkt en indien nodig optreden om dergelijke concurrentieverstoringen op de interne markt te voorkomen.

(21)  Teneinde de relevante klassen van otc-derivaten die aan de clearingverplichting moeten worden onderworpen, de drempels en de systeemrelevante niet-financiële tegenpartijen vast te stellen, zijn betrouwbare gegevens nodig. Bijgevolg is het voor regelgevingsdoeleinden belangrijk dat op Unie-niveau een uniforme vereiste voor het rapporteren van gegevens betreffende otc-derivaten wordt ingesteld. Bovendien dient zowel voor financiële tegenpartijen als voor niet-financiële tegenpartijen die de clearingdrempel overschrijden, een zo omvangrijk mogelijke rapportageverplichting met terugwerkende kracht te worden ingesteld, teneinde de ESMA van vergelijkende gegevens te voorzien. Indien een dergelijke rapportage van in het verleden gesloten contracten voor een bepaalde klasse van otc-derivaten niet haalbaar mocht blijken, dient dit tegenover het betreffende transactieregister naar behoren te worden gemotiveerd.

(22)  Het is belangrijk dat de marktdeelnemers alle details betreffende de door hen aangegane otc-derivatencontracten aan de transactieregisters rapporteren. Bijgevolg dient de informatie over de aan de otc-derivatenmarkten verbonden risico's centraal te worden opgeslagen en gemakkelijk toegankelijk te zijn voor de ESMA, de betrokken bevoegde autoriteiten en de betrokken centrale banken van het Europees Stelsel van Centrale Banken (ESCB). De Commissie en de ESMA dienen te overwegen de toepassing van de rapportageverplichting uit te breiden tot in contracten besloten derivaten.

(22 bis)  Instellingen voor bedrijfspensioenvoorziening zoals gedefinieerd in artikel 6 sub a) van Richtlijn 2003/41/EG of regelingen die een soortgelijk niveau van risicobeperking bieden, die overeenkomstig het nationale recht worden erkend voor pensioenvoorziening en die gebruik maken van derivatencontracten die objectief meetbaar bijdragen aan beperking van de risico's die rechtstreeks zijn gelieerd aan de solvabiliteit van de instelling die een pensioenregeling uitvoert, dienen te worden onderworpen aan de in deze verordening opgenomen bepalingen voor de bilaterale verstrekking van zekerheden, welke in 2014 worden herzien.

(23)  Voor een alomvattend overzicht van de markt en ter beoordeling van systeemrisico's moeten zowel geclearde als niet geclearde contracten bij de transactieregisters worden gemeld.

(23 bis)  De ESMA, de EIOPA en de EBA moeten worden voorzien van voldoende middelen om de hun bij deze verordening toebedeelde taken doeltreffend te kunnen vervullen.

(24)  De verplichting om iedere wijziging of beëindiging van een contract te melden, dient op de oorspronkelijke tegenpartijen bij dat contract en op alle namens de oorspronkelijke tegenpartijen rapporterende entiteiten van toepassing zijn. Een tegenpartij, of een van haar werknemers, die namens een andere tegenpartij alle gegevens betreffende een contract aan een transactieregister rapporteert in overeenstemming met deze verordening, mag geen enkele openbaarmakingsbeperking schenden.

(25)  Met betrekking tot de clearing- en rapportageverplichtingen dienen er doeltreffende, evenredige en afschrikkende sancties te worden ingesteld. De lidstaten moeten deze sancties ten uitvoer leggen op een wijze die de effectiviteit van de desbetreffende regelgeving niet ondermijnt. De lidstaten dienen ervoor te zorgen dat ingestelde sancties publiekelijk bekend worden gemaakt en dat evaluatieverslagen over de effectiviteit van de bestaande regelgeving op regelmatige basis worden gepubliceerd.

(26)  De verlening van een vergunning aan een centrale tegenpartij moet afhankelijk worden gesteld van het aanhouden van een minimumaanvangskapitaal. Het kapitaal en de ingehouden winst en reserves van een centrale tegenpartij moeten te allen tijde evenredig zijn met de grootte en de activiteiten van de centrale tegenpartij om ervoor te zorgen dat deze, met het oog op de operationele of restrisico's, adequaat is gekapitaliseerd en in staat is om, indien nodig, tot een ordelijke liquidatie of herstructurering van haar activiteiten over te gaan.

(27)  Aangezien deze verordening een juridische verplichting invoert om voor regelgevingsdoeleinden via specifieke centrale tegenpartijen te clearen, is het essentieel ervoor te zorgen dat deze centrale tegenpartijen veilig en gezond zijn en te allen tijde voldoen aan de strenge organisatorische, bedrijfsvoerings- en prudentiële vereisten die bij deze verordening worden vastgesteld. Genoemde vereisten dienen betrekking te hebben op de clearing van alle financiële instrumenten die de centrale tegenpartijen behandelen, teneinde een uniforme toepassing van deze verordening te waarborgen.

(27 bis)  De betrokken bevoegde autoriteit dient zich ervan te vergewissen dat een centrale tegenpartij in overeenstemming met de door de ESMA verstrekte richtsnoeren voldoende financiële middelen aanhoudt (waartoe zij een minimumbijdrage aan eigen middelen moet leveren).

(28)  Voor regelgevings- en harmonisatiedoeleinden is het bijgevolg noodzakelijk ervoor te zorgen dat financiële tegenpartijen slechts centrale tegenpartijen gebruiken die aan de in deze verordening vervatte vereisten voldoen.

(29)  Directe regels met betrekking tot vergunningverlening aan en toezicht op centrale tegenpartijen zijn een essentieel gevolg van de verplichting om otc-derivaten te clearen. Het is passend dat de bevoegde autoriteiten verantwoordelijkheid behouden voor alle aspecten van vergunningverlening aan en toezicht op centrale tegenpartijen, met inbegrip van de verificatie dat de kandidaat-centrale tegenpartij voldoet aan deze verordening en Richtlijn 98/26/EG van het Europees Parlement en de Raad van 19 mei 1998 betreffende het definitieve karakter van de afwikkeling van betalingen en effectentransacties in betalings- en afwikkelingssystemen(19), gezien het feit dat deze nationale bevoegde autoriteiten het beste in staat zijn na te gaan hoe de centrale tegenpartijen dagelijks opereren, regelmatige toetsingen uit te voeren en, indien nodig, passende maatregelen te nemen.

(30)  Wanneer een centrale tegenpartij insolvabel dreigt te worden, kan de budgettaire verantwoordelijkheid hoofdzakelijk bij de lidstaat van vestiging liggen. Bijgevolg moet de vergunningverlening aan en het toezicht op deze centrale tegenpartij door de betrokken bevoegde autoriteit van die lidstaat worden verricht. Aangezien echter de clearingleden van een centrale tegenpartij in verschillende lidstaten kunnen zijn gevestigd en zij als eersten invloed zullen ondervinden van de wanbetaling van de centrale tegenpartij, is het noodzakelijk dat de ESMA wordt betrokken bij het vergunnings- en toezichtsproces. Aldus kunnen divergente nationale maatregelen of praktijken en belemmeringen voor de interne markt worden vermeden. De ESMA dient daarnaast andere bevoegde autoriteiten in de betreffende lidstaten te betrekken bij de voorbereiding van aanbevelingen en besluiten.

(31)  Het is noodzakelijk de bepalingen betreffende de uitwisseling van informatie tussen de bevoegde autoriteiten en de verplichtingen inzake wederzijdse bijstand en samenwerking tussen deze autoriteiten te versterken. █ Bij de uitwisseling van informatie is een strikte inachtneming van het beroepsgeheim onontbeerlijk. Wegens de verstrekkende invloed van otc-derivatencontracten is het van essentieel belang dat andere regelgevende instanties █ toegang hebben tot de informatie die nodig is voor de uitoefening van hun functies.

(31 bis)  Deze verordening mag een centrale tegenpartij op generlei wijze beperken of belemmeren in haar bevoegdheid tot het clearen van een in de valuta van een andere lidstaat of een derde land luidend product, noch mag bij deze verordening worden voorgeschreven dat een centrale tegenpartij over een bankvergunning moet beschikken om op dagelijkse basis toegang te hebben tot liquiditeit van de centrale bank.

(32)  Met het oog op het mondiale karakter van financiële markten is het noodzakelijk dat overeenkomsten worden gesloten met in derde landen gevestigde centrale tegenpartijen over de verrichting van clearingdiensten binnen de Unie. Dergelijke overeenkomsten dienen betrekking te hebben op de vergunningverlening aan in derde landen gevestigde centrale tegenpartijen door de ESMA en de bevoegde autoriteit van de lidstaat waar de betrokken centrale tegenpartij voornemens is clearingdiensten te verlenen, of te voorzien in een door de Commissie verleende vrijstelling van de voorwaarden en procedures voor vergunningverlening, op voorwaarde dat de Commissie heeft erkend dat het rechts- en toezichtskader van dat derde land gelijkwaardig is aan dat van de Unie en dat aan de voorwaarden hiervoor is voldaan. In dit verband zullen overeenkomsten met de belangrijkste internationale partners van de Unie van bijzonder belang zijn om wereldwijd gelijke spelregels en financiële stabiliteit te waarborgen.

(32 bis)  Op 16 september 2010 kwam de Europese Raad overeen dat de Unie in het kader van haar buitenlandse betrekkingen met meer assertiviteit en in een geest van wederkerigheid en wederzijds voordeel moet opkomen voor haar belangen en waarden, en dat zij maatregelen moet treffen om onder meer een grotere markttoegang voor Europese ondernemingen te bewerkstelligen en de samenwerking met belangrijke handelspartners op het vlak van regelgeving te verdiepen.

(33)  De centrale tegenpartijen dienen, ongeacht de eigendomsstructuur, over robuuste bestuursregelingen, leidinggevenden van goede reputatie en onafhankelijke leden in de bestuursraad te beschikken. Ten minste een derde van de leden van de raad en in geen geval minder dan twee leden, dienen onafhankelijke leden te zijn. Deze onafhankelijke leden mogen niet als onafhankelijke leden fungeren in meer dan één andere centrale tegenpartij. De vergoeding die zij ontvangen mag op generlei wijze verband houden met de prestaties van de centrale tegenpartij. Het feit dat de bestuursregelingen en eigendomsstructuren van centrale tegenpartijen verschillen, kan echter de bereidheid of het vermogen van een centrale tegenpartij om bepaalde producten te clearen, beïnvloeden. Het is derhalve gepast dat de onafhankelijke leden van de raad en het door de centrale tegenpartij op te richten risicocomité potentiële belangenconflicten binnen een centrale tegenpartij aanpakken. De clearingleden en de cliënten dienen op adequate wijze te worden vertegenwoordigd, aangezien de door de centrale tegenpartij genomen besluiten op hen van invloed kunnen zijn.

(34)  Een centrale tegenpartij mag andere functies dan haar risicobeheerfuncties uitbesteden, maar uitsluitend wanneer deze uitbestede functies geen invloed hebben op de goede werking van de centrale tegenpartij en haar vermogen om risico's te beheren. De uitbesteding van functies moet worden goedgekeurd door het risicocomité van de centrale tegenpartij.

(35)  De deelnamevereisten voor een centrale tegenpartij dienen bijgevolg transparant, evenredig en niet-discriminerend te zijn en toegang op afstand mogelijk te maken voor zover dit de centrale tegenpartij niet aan bijkomende risico's blootstelt.

(36)  Aan cliënten van clearingleden die hun otc-derivaten via centrale tegenpartijen clearen, dient een hoog niveau van bescherming te worden verleend. Het feitelijke niveau van bescherming hangt af van het niveau van vermogensscheiding dat deze cliënten kiezen. Tussenpersonen dienen hun activa gescheiden te houden van die van hun cliënten. Om deze reden moeten centrale tegenpartijen geactualiseerde en gemakkelijk herkenbare registers bijhouden. Daarnaast moet het mogelijk zijn de rekeningen van leden die in gebreke blijven over te dragen aan andere leden.

(36 bis)  Iedere vorm van rechtsonzekerheid omtrent de effectiviteit en uitvoerbaarheid van de regelingen en procedures die een centrale tegenpartij hanteert om de activa en verbintenissen van de clearingleden en hun cliënten gescheiden te houden of om posities over te boeken in respons op vooraf bepaalde gebeurtenissen, zou de stabiliteit van een centrale tegenpartij ondermijnen. Gebeurtenissen die van dusdanige aard zijn dat zij tot overboekingen leiden, dienen vooraf te worden gedefinieerd om de reikwijdte van de geboden bescherming te waarborgen.

(37)  Een centrale tegenpartij dient over een gezond kader voor risicobeheer te beschikken om kredietrisico's, liquiditeitsrisico's, operationele en andere risico's te beheren, met inbegrip van de risico's die zij als gevolg van onderlinge afhankelijkheid loopt of voor andere entiteiten inhoudt. Een centrale tegenpartij moet over adequate procedures en mechanismen beschikken om op te treden wanneer een clearinglid in gebreke blijft. Om het besmettingsrisico van het in gebreke blijven tot een minimum te beperken, moet de centrale tegenpartij strikte deelnamevereisten invoeren, passende initiële margins innen en een wanbetalingsfonds en andere financiële middelen aanhouden om potentiële verliezen te dekken. Centrale tegenpartijen moeten in de allereerste plaats voor een solide risicobeheer blijven zorgen. Niettemin kunnen de kenmerken van dit risicobeheer worden aangepast aan de specifieke activiteiten en risicoprofielen van de cliënten van de clearingleden, en indien dit gepast wordt geacht kunnen tot de zeer liquide activa die als zekerheden mogen worden aanvaard, ten minste kasmiddelen en overheidsobligaties worden gerekend, na toepassing van een passende haircut.

(37 bis)  De risicobeheerstrategieën van centrale tegenpartijen moeten gedegen zijn en risico's mogen daarbij niet worden afgewenteld op de belastingbetaler.

(37 ter)  De Raad voor Financiële Stabiliteit heeft centrale tegenpartijen aangemerkt als instellingen die van groot belang zijn voor het systeem. Op internationaal niveau noch binnen de Unie is er sprake van een gemeenschappelijke praktijk met betrekking tot de voorwaarden waaronder centrale tegenpartijen toegang krijgen tot liquiditeitsfaciliteiten van centrale banken of een vergunning als kredietinstelling nodig hebben. Als gevolg van de toepassing van de bij deze verordening vastgestelde clearingverplichting kan het belang van centrale tegenpartijen voor het systeem evenals de behoefte aan liquiditeit toenemen. Er moet derhalve bij de Commissie op worden aangedrongen om rekening te houden met de resultaten van lopende werkzaamheden tussen centrale banken, om in samenwerking met het ESCB te beoordelen of er maatregelen moeten worden getroffen teneinde de toegang van centrale tegenpartijen tot liquiditeitsfaciliteiten van centrale banken in één of meer valuta te vergemakkelijken, en om hierover verslag uit te brengen aan het Europees Parlement en de Raad.

(38)  Verzoeken om bijstorting van extra zekerheden (margin calls) en surpluspercentages (haircuts) op als zekerheid aanvaarde activa kunnen procyclische effecten hebben. Centrale tegenpartijen, bevoegde autoriteiten en de ESMA moeten bijgevolg maatregelen nemen om de mogelijke procyclische effecten van door centrale tegenpartijen gehanteerde risicobeheerpraktijken te voorkomen en te reguleren, zodanig dat het gezonde karakter en de financiële veiligheid van een centrale tegenpartij niet negatief worden beïnvloed.

(39)  Het beheer van uitzettingen is een essentieel onderdeel van het clearingproces. Om clearingdiensten in het algemeen te verrichten, moet toegang worden verleend tot en gebruik kunnen worden gemaakt van relevante prijsberekeningsbronnen. Deze prijsberekeningsbronnen dienen onder meer de bronnen te omvatten die verband houden met de indexen die als referentie-index voor derivaten of andere financiële instrumenten worden gebruikt.

(40)  Margins zijn de eerste verdedigingslinie voor een centrale tegenpartij. Hoewel centrale tegenpartijen de ontvangen margins veilig en voorzichtig dienen te beleggen, moeten zij zich in het bijzonder inspannen voor adequate bescherming van de margins teneinde te waarborgen dat deze tijdig worden gerestitueerd aan niet in gebreke blijvende clearingleden of, indien de centrale tegenpartij die deze margins heeft geïnd in gebreke blijft, aan een centrale tegenpartij waarmee een interoperabiliteitsregeling is getroffen.

(40 bis)  Toegang tot adequate liquide middelen is voor een centrale tegenpartij van essentieel belang. Dergelijke liquiditeit kan het resultaat zijn van toegang tot liquiditeit van de centrale bank of kredietwaardige en betrouwbare commerciële bankliquiditeit, of een combinatie van beide.

(41)  De Europese Gedragscode voor clearing en afwikkeling van 7 november 2006(20) heeft een vrijwillig kader gecreëerd voor het tot stand brengen van verbanden tussen centrale tegenpartijen en transactieregisters. De transactieverwerkende sector blijft echter langs nationale scheidslijnen opgesplitst, hetgeen grensoverschrijdende transacties duurder maakt en harmonisatie belemmert. Het is daarom noodzakelijk de voorwaarden vast te stellen voor het tot stand brengen van interoperabiliteitsregelingen tussen centrale tegenpartijen in zoverre dat deze regelingen de betrokken centrale tegenpartijen niet blootstellen aan risico's die niet passend worden beheerd.

(42)  Interoperabiliteitsregelingen kunnen, over het algemeen, een belangrijk instrument vormen om de transactieverwerkingsmarkt binnen de Unie verder te integreren en er dient in dit verband regelgeving te worden opgesteld. Interoperabiliteitsregelingen kunnen de centrale tegenpartijen echter aan bijkomende risico's blootstellen. Gezien de bijkomende complexiteit die met een interoperabiliteitsregeling tussen otc-derivatencontracten clearende centrale tegenpartijen gepaard gaat, is het in dit stadium passend een wachtperiode van drie jaar in te stellen tussen de verlening van de vergunning voor derivatenclearing en de mogelijke aanvraag van een interoperabiliteitsvergunning, en het toepassingsgebied van vervolgens getroffen interoperabiliteitsregelingen tot contante effecten te beperken. Uiterlijk op 30 september 2014 dient de ESMA evenwel een rapport aan de Commissie voor te leggen over de vraag of en wanneer het passend is het toepassingsgebied tot andere financiële instrumenten uit te breiden.

(43)  De transactieregisters verzamelen gegevens voor reguleringsdoeleinden die relevant zijn voor de autoriteiten in alle lidstaten. De ESMA dient de verantwoordelijkheid op zich te nemen voor de registratie en de intrekking van de registratie van, alsmede voor het toezicht op transactieregisters.

(44)  Aangezien de regelgevers, centrale tegenpartijen en andere marktdeelnemers zich verlaten op de door de transactieregisters bewaarde gegevens, is het noodzakelijk ervoor te zorgen dat deze transactieregisters onderworpen zijn aan strikte vereisten met betrekking tot het bijhouden van registers en gegevensbeheer.

(45)  Transparantie van de prijzen en vergoedingen in verband met de door de centrale tegenpartijen, hun leden en transactieregisters verleende diensten is noodzakelijk om de marktdeelnemers in staat te stellen een goed gefundeerde keuze te maken.

(45 bis)  Binnen de sector financiële diensten en derivatencontracten zijn er gebieden waar commerciële en intellectuele-eigendomsrechten een rol kunnen spelen. In gevallen waarin deze rechten betrekking hebben op producten of diensten waarop de normen van de financiële sector zijn gebaseerd of die als zodanig fungeren, moeten op basis van evenredige, eerlijke, redelijke en niet-discriminerende voorwaarden („FRAND-voorwaarden”) licenties beschikbaar worden gemaakt.

(46)  De ESMA moet aan de Commissie kunnen voorstellen dwangsommen op te leggen. Deze dwangsommen moeten ten doel hebben dat een door de ESMA vastgestelde overtreding wordt beëindigd, dat de door de ESMA opgevraagde informatie volledig en correct wordt verstrekt of dat transactieregisters, centrale tegenpartijen, hun leden of andere personen zich aan een onderzoek onderwerpen. Bovendien moet, ter afschrikking en om de transactieregisters, centrale tegenpartijen en hun leden te dwingen aan deze verordening te voldoen, de Commissie tevens in staat zijn naar aanleiding van een verzoek van de ESMA geldboetes op te leggen wanneer specifieke bepalingen van deze verordening opzettelijk of uit onachtzaamheid zijn geschonden. De geldboete dient een afschrikkende werking te hebben en evenredig te zijn met de aard en de ernst van de inbreuk, de duur van de inbreuk en de economische draagkracht van het transactieregister, de centrale tegenpartij of het lid in kwestie.

(47)  Om doeltreffend toezicht op de transactieregisters, de centrale tegenpartijen en hun leden uit te oefenen, moet de ESMA het recht hebben onderzoeken en inspecties ter plaatse te verrichten.

(48)  Het is essentieel dat de lidstaten en de ESMA het recht op privacy van natuurlijke personen met betrekking tot de verwerking van persoonsgegevens beschermen overeenkomstig Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens(21).

(49)  Het is belangrijk om de internationale convergentie van de vereisten voor centrale tegenpartijen en transactieregisters te waarborgen. Deze verordening volgt de door het CPSS-IOSCO en het ESCB-CESR ontwikkelde aanbevelingen en creëert een Uniekader waarin de centrale tegenpartijen veilig kunnen opereren. De ESMA moet deze ontwikkelingen in overweging nemen bij de opstelling van de technische regelgevingsnormen alsook bij de opstelling van de in deze verordening voorziene richtsnoeren en aanbevelingen.

(50)  De bevoegdheid om in overeenstemming met artikel 290 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie handelingen vast te stellen en de bevoegdheid om technische regelgevingsnormen overeenkomstig de artikelen 10 tot en met 14 van Verordening (EU) nr. 1095/2010 goed te keuren, moeten aan de Commissie worden gedelegeerd ten aanzien van de gegevens die moeten worden opgenomen in de kennisgeving aan de ESMA alsook in het register en de criteria voor het besluit van de ESMA betreffende inaanmerkingkoming voor de clearingverplichting, ten aanzien van de informatie- en clearingdrempel, de maximumtermijn met betrekking tot het contract, de liquiditeit, de minimale inhoud van de bestuursregels, de nadere regels voor het bijhouden van een register, de minimale inhoud van het bedrijfscontinuïteitsplan en de gegarandeerde diensten, de percentages en het tijdsbestek voor de marginvereisten, extreme marktomstandigheden, zeer liquide zekerheid en haircuts, zeer liquide financiële instrumenten en concentratiegrenzen, de nadere regels voor de uitvoering van tests, de nadere regels met betrekking tot de aanvraag door een transactieregister van registratie bij de ESMA, geldboetes en de nadere regels inzake de informatie die een transactieregister beschikbaar moet stellen, zoals in deze verordening bedoeld. Bij de vaststelling van de gedelegeerde handelingen moet de Commissie gebruik maken van de expertise van de betrokken ETA's (de ESMA, de EBA en de EIOPA). Gezien de expertise van de ESMA betreffende kwesties in verband met effecten en effectenmarkten dient de ESMA een centrale rol te spelen bij het adviseren van de Commissie over de opstelling van de gedelegeerde handelingen. De ESMA dient evenwel, indien nodig, advies in te winnen bij de EBA en de EIOPA. [Am. 16]

(50 bis)  In het kader van de voorbereidingen voor het opstellen van de technische richtsnoeren en de technische regelgevingsnormen, en met name bij vaststelling van de in deze verordening opgenomen clearingdrempel voor niet-financiële tegenpartijen, dient de ESMA openbare hoorzittingen te organiseren om marktdeelnemers te raadplegen.

(51)  Om te zorgen voor eenvormige voorwaarden voor de uitvoering van deze verordening, moeten aan de Commissie uitvoeringsbevoegdheden worden verleend. Deze bevoegdheden moeten worden uitgeoefend overeenkomstig Verordening (EU) nr. 182/2011 van het Europees Parlement en van de Raad van 16 februari 2011 tot vaststelling van de algemene voorschriften en beginselen die van toepassing zijn op de wijze waarop de lidstaten de uitoefening van de uitvoeringsbevoegdheden door de Commissie controleren(22). [Am. 17]

(52)  Aangezien de doelstellingen van deze verordening, namelijk de vaststelling van uniforme vereisten voor otc-derivatencontracten en de vaststelling van uniforme vereisten voor de uitvoering van activiteiten van centrale tegenpartijen en transactieregisters, niet op bevredigende wijze door de lidstaten kunnen worden verwezenlijkt en derhalve wegens de beoogde reikwijdte beter op het niveau van de Unie kunnen worden bewerkstelligd, kan de Unie, overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag betreffende de Europese Unie neergelegde subsidiariteitsbeginsel, maatregelen nemen. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel gaat deze verordening niet verder dan nodig is om genoemde doelstellingen te verwezenlijken.

(53)  Gezien de regels betreffende interoperabele systemen werd het passend geacht Richtlijn 98/26/EG te wijzigen om de rechten te beschermen van een systeemexploitant die aan een ontvangende systeemexploitant een zakelijke zekerheid verstrekt ingeval er tegen die ontvangende systeemexploitant een insolventieprocedure wordt ingeleid.

(53 bis)  Teneinde coherente en effectieve wetgeving te waarborgen en als gevolg van de nauwe banden tussen de handel en de transactieverwerkende sector, dient deze verordening in overeenstemming te worden gebracht met Richtlijn 2004/39/EG, waarin de passende vereisten worden vastgesteld die van toepassing zijn op handelsplatformen waar transacties met derivaten als bedoeld in de verordening betreffende de Europese marktinfrastructuur worden uitgevoerd. Deze vereisten kunnen onder meer betrekking hebben op transparantie, toegang, de uitvoering van opdrachten, toezicht, robuustheid en de veiligheid van het systeem, alsmede op andere noodzakelijke vereisten.

(53 ter)  De verkoop van complexe derivatenproducten aan lokale overheidsinstanties verdient bijzondere aandacht. De Commissie dient bij de komende herziening van Richtlijn 2004/39/EG specifieke voorstellen te doen om de bezorgdheid hieromtrent weg te nemen. Deze voorstellen dienen onder meer specifieke zorgvuldigheids-, informatie- en openbaarmakingsvereisten te omvatten.

HEBBEN DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD:

Titel I

Onderwerp, toepassingsgebied en definities

Artikel 1

Onderwerp en toepassingsgebied

1.  Bij deze verordening worden uniforme vereisten voor derivatencontracten, specifieke bepalingen om de transparantie en het risicobeheer van de otc-derivatenmarkt te verbeteren, evenals uniforme vereisten voor de uitvoering van de activiteiten van centrale tegenpartijen en transactieregisters, vastgesteld.

Met het oog op een consistente toepassing van deze verordening stelt de ESMA ontwerp technische regelgevingsnormen op waarin richtsnoeren worden vastgesteld voor de uitlegging en toepassing, in de zin van deze verordening, van de punten 4 tot en met 10 van deel C van bijlage I bij Richtlijn 2004/39/EG.

De ESMA legt deze ontwerp technische regelgevingsnormen uiterlijk op 30 juni 2012 voor aan de Commissie.

Aan de Commissie wordt de bevoegdheid gedelegeerd de in de tweede alinea bedoelde technische reguleringsnormen overeenkomstig de artikelen 10 tot en met 14 van Verordening (EU) nr. 1095/2010 vast te stellen. [Am. 18]

2.  Deze verordening is van toepassing op centrale tegenpartijen en hun clearingleden, financiële tegenpartijen en transactieregisters. Zij is op niet-financiële tegenpartijen van toepassing indien daarin is voorzien.

3.  Titel V is uitsluitend van toepassing op effecten en geldmarktinstrumenten als gedefinieerd in artikel 4, lid 1, punt 18, onder a) en b), en punt 19, van Richtlijn 2004/39/EG.

4.  De clearingverplichtingen van deze verordening zijn niet van toepassing op:

4 bis.  Verdere uitzonderingen op deze verordening dienen op basis van internationale normen en gelijkwaardige sectorspecifieke Unieregelingen te worden vastgesteld bij een specifieke verordening van het Europees Parlement en de Raad.

Artikel 2

Definities

1.  In deze verordening wordt verstaan onder:

Een situatie waarbij twee of meer natuurlijke of rechtspersonen via een zeggenschapsband duurzaam zijn verbonden met een en dezelfde persoon wordt eveneens als een nauwe band tussen deze personen beschouwd.

2.  Ten einde een consistente toepassing van lid 1, punt 22 bis, te waarborgen, stelt de ESMA ontwerp technische regelgevingsnormen op ter nadere bepaling van de criteria volgens welke ondernemingen die in derde landen zijn gevestigd als clearing-tegenpartijen van derde landen moeten worden beschouwd.

De ESMA legt deze ontwerp technische regelgevingsnormen uiterlijk op 30 juni 2012 voor aan de Commissie.

Aan de Commissie wordt de bevoegdheid gedelegeerd de in de eerste alinea bedoelde technische regelgevingsnormen overeenkomstig de artikelen 10 tot en met 14 van Verordening (EU) nr. 1095/2010 vast te stellen. [Am. 19]

Titel II

Clearing, rapportage en inperking van het risico van otc-derivaten

Artikel 3

Clearingverplichtingen

1.  Een financiële tegenpartij of een niet-financiële tegenpartij als bedoeld in artikel 7, lid 2, cleart bij de betrokken centrale tegenpartijen die zijn opgenomen in het register als bedoeld in artikel 4, lid 4, alle met andere financiële tegenpartijen of niet-financiële tegenpartijen als bedoeld in artikel 7, lid 2, gesloten otc-derivatencontracten die op grond van artikel 4 geacht worden in aanmerking te komen.

Deze clearingverplichting is tevens van toepassing op de financiële tegenpartijen en de niet-financiële tegenpartijen als bedoeld in de eerste alinea die in aanmerking komende otc-derivatencontracten met clearing-tegenpartijen uit derde landen aangaan.

De clearingverplichting is niet van toepassing op otc-contracten die zijn aangegaan vóór de datum waarop de clearingverplichting voor de betreffende klasse van derivaten in werking treedt.

Deze clearingverplichting is van toepassing op alle otc-derivatencontracten die, na bekendmaking van het desbetreffende besluit van de ESMA overeenkomstig artikel 4, lid 2, onder a), zijn geclassificeerd als voor de clearingverplichting in aanmerking komende derivaten.

1 bis.  De clearingverplichting is niet van toepassing op derivatencontracten tussen dochterondernemingen van dezelfde moederonderneming of tussen een moederonderneming en een dochteronderneming. Voor de toepassing van deze bepaling worden onder „moederondernemingen” en „dochterondernemingen” ondernemingen verstaan als omschreven in de desbetreffende EU-voorschriften. Deze ontheffing laat de rapportageverplichting ingevolge artikel 6 en de verplichtingen inzake risicolimiteringstechnieken als bedoeld in artikel 8 onverlet.

2.  Teneinde aan de in lid 1 vermelde clearingverplichting te voldoen, dienen de financiële tegenpartijen en de niet-financiële tegenpartijen als bedoeld in artikel 7, lid 2, clearinglid te worden of hun transacties te clearen bij de centrale tegenpartij via een beleggingsonderneming of een kredietinstelling overeenkomstig de in Richtlijn 2004/39/EG vervatte vereisten.

Artikel 4

Inaanmerkingkoming voor de clearingverplichting

1.  Wanneer een bevoegde autoriteit aan een centrale tegenpartij een vergunning heeft verleend voor de clearing van een klasse van derivaten ingevolge artikel 10 of 11 stelt zij de ESMA onverwijld van die vergunning in kennis en vraagt zij om een besluit over de inaanmerkingkoming voor de clearingverplichting als bedoeld in artikel 3.

1 bis.  Wanneer een in een derde land gevestigde centrale tegenpartij erkend is overeenkomstig artikel 23, deelt de bevoegde autoriteit van het derde land de ESMA in overeenstemming met de in artikel 23, lid 4, bedoelde samenwerkingsovereenkomsten mede voor welke klassen van derivatencontracten de centrale tegenpartij het recht is verleend om clearingdiensten te verrichten ten behoeve van clearingleden en/of cliënten die in de Unie zijn gevestigd.

2.  De ESMA richt na ontvangst van de kennisgeving en het verzoek als bedoeld in lid 1 binnen zes maanden een besluit tot de verzoekende bevoegde autoriteit waarin worden vermeld:

Alvorens een besluit te nemen, houdt de ESMA een openbare raadpleging met de marktdeelnemers en met hen die geen marktdeelnemers zijn, maar kennis hebben van of geïnteresseerd zijn in het onderwerp, en neemt zij contact op met de bevoegde autoriteiten van derde landen. Binnen een maand verschijnt een samenvatting van deze raadplegingen. Extra informatie over de openbare raadplegingen en over andere raadplegingen is op verzoek beschikbaar. [Am. 21]

2 bis.  De ESMA bepaalt op eigen initiatief, overeenkomstig de in lid 3 vastgestelde criteria en na een openbare raadpleging, in overleg met het ESRB en in voorkomend geval met de toezichthoudende autoriteiten van de betrokken derde landen, welke klassen van derivatencontracten, waarvoor echter nog geen centrale tegenpartij een vergunning heeft ontvangen, geacht moeten worden voor de clearingverplichting in aanmerking te komen, en zij stelt de Commissie hiervan in kennis.

Nadat zij een dergelijke klasse van derivatencontracten heeft bepaald, doet de ESMA een oproep tot het indienen van voorstellen voor de clearing van de bedoelde derivatencontracten.

3.  De ESMA baseert haar besluit op de volgende criteria:

Bij de toepassing van bovenstaande criteria houdt de ESMA rekening met de internationale consensus.

Alvorens een besluit te nemen, houdt de ESMA een openbare raadpleging en overlegt zij in voorkomend geval met de bevoegde autoriteiten van derde landen.

4.  De ESMA publiceert elk besluit overeenkomstig lid 2 onverwijld in een register. Dit register bevat de in aanmerking komende klassen van derivaten en de centrale tegenpartijen die over een vergunning beschikken voor de clearing hiervan. De ESMA actualiseert het register regelmatig.

De ESMA toetst regelmatig haar besluiten en wijzigt deze indien nodig.

5.  Op eigen initiatief en in overleg met het ESRB stelt de ESMA de klasse van derivatencontracten vast die in haar openbare register moet worden opgenomen en in aanmerking komt voor de clearingverplichting, maar waarvoor nog geen centrale tegenpartij een vergunning heeft ontvangen, en zij brengt de Commissie daarvan in kennis. Na vaststelling van een dergelijke categorie of klasse van derivaten publiceert de ESMA een oproep aan centrale tegenpartijen tot het ontwikkelen van voorstellen voor de clearing van die categorie of klasse en publiceert zij een lijst van categorieën en klassen van derivaten waarvoor een dergelijke oproep is gedaan.

5 bis.  Een klasse van derivaten komt niet langer in aanmerking voor de clearingverplichting indien er geen centrale tegenpartij meer is die een vergunning heeft of door de ESMA is erkend als bevoegd om die derivatenklasse in overeenstemming met de bepalingen van deze verordening te clearen, of indien geen centrale tegenpartij bereid is deze klasse van derivaten te clearen.

6.  Ten einde een consistente toepassing van dit artikel te waarborgen, stelt de ESMA ontwerp technische regelgevingsnormen op waarin het volgende wordt gespecificeerd:

Aan de hand van de in lid 4 bedoelde gegevens moet ten minste correct en ondubbelzinnig zijn vast te stellen welke klasse van derivaten aan de clearingverplichting is onderworpen.

De ESMA legt deze ontwerpen van technische regelgevingsnormen uiterlijk op 30 juni 2012 voor aan de Commissie.

Aan de Commissie wordt de bevoegdheid gedelegeerd de in de eerste alinea bedoelde technische regelgevingsnormen overeenkomstig de artikelen 10 tot en met 14 van Verordening (EU) nr. 1095/2010 vast te stellen.

Alvorens een besluit onder paragraaf 1 te nemen, houdt de ESMA een openbare hoorzitting met de marktdeelnemers. [Am. 20]

Artikel 4 bis

Ter bevordering van een doeltreffende en samenhangende mondiale reglementering van derivatencontracten kan de Commissie voorstellen aan de Raad voorleggen voor een passend onderhandelingsmandaat met het oog op de totstandbrenging van een overeenkomst over doeltreffende gelijkwaardige wetgeving betreffende transacties die in een derde land worden uitgevoerd door financiële tegenpartijen en niet-financiële tegenpartijen als bedoeld in artikel 7.

Artikel 4 ter

Openbaar register

1.  Ten behoeve van de toepassing van de clearingverplichting creëert en beheert de ESMA een openbaar register. Het register is toegankelijk voor het publiek op de website van de ESMA.

2.  In dit register wordt ten minste het volgende vermeld:

3.  Wanneer een bevoegde autoriteit of de betrokken bevoegde autoriteit van een derde land een vergunning tot het clearen van een bepaalde klasse van derivaten heeft ingetrokken, verwijdert de ESMA de betreffende centrale tegenpartij onverwijld uit het register voor wat betreft die klasse van derivaten.

4.  Het register wordt regelmatig door de ESMA geactualiseerd.

5.  Ten einde een consistente toepassing van lid 1, punt 22 bis, te waarborgen, kan de ESMA ontwerp technische regelgevingsnormen opstellen ter nadere bepaling van de criteria volgens welke ondernemingen die in derde landen zijn gevestigd als clearing-tegenpartijen van derde landen moeten worden beschouwd.

De ESMA legt deze ontwerp technische regelgevingsnormen uiterlijk op 30 juni 2012 voor aan de Commissie.

Aan de Commissie wordt de bevoegdheid gedelegeerd de in de eerste alinea bedoelde technische regelgevingsnormen overeenkomstig de artikelen 10 tot en met 14 van Verordening (EU) nr. 1095/2010 vast te stellen. [Am. 19]

Artikel 5

Toegang tot een centrale tegenpartij

1.  Een centrale tegenpartij die over een vergunning beschikt om in aanmerking komende otc-derivatencontracten te clearen, aanvaardt deze contracten te zullen clearen op een transparante, eerlijke en niet-discriminerende basis, ongeacht de plaats van uitvoering, en indien mogelijk op basis van internationale open sectornormen, voor zover dit de risicobeperking niet negatief beïnvloedt. Teneinde discriminerende praktijken te voorkomen, aanvaarden centrale tegenpartijen op verschillende platformen uitgevoerde transacties te clearen voor zover deze platformen voldoen aan de operationele, technische en juridische vereisten die door de centrale tegenpartij zijn vastgesteld of hierop van toepassing zijn, alsook zijn vereisten inzake toegang en risicobeheersing ongeacht de contractdocumenten op basis waarvan de partijen de oct-derivatentransactie in kwestie hebben gesloten.

1 bis.  De centrale tegenpartij geeft het handelsplatform dat om een vergunning voor clearing van een otc-derivatencontract verzoekt een duidelijk negatief of positief antwoord binnen drie maanden na indiening van dat verzoek.

Indien een centrale tegenpartij de clearing van een otc-derivatencontract van een handelsplatform afwijst, dient het handelsplatform hieromtrent een volledig gemotiveerde en goed onderbouwde toelichting te ontvangen.

Na afwijzing van een verzoek kan het handelsplatform na een termijn van ten minste drie maanden een nieuw verzoek om toegang indienen.

Eventuele meningsverschillen tussen de bevoegde autoriteiten worden door de ESMA geschikt in overeenstemming met artikel 19 van Verordening (EU) nr. 1095/2010.

1 ter.  Ten behoeve van de verslaglegging aan de Commissie en het Europees Parlement waarnaar wordt verwezen in artikel 68, houdt de ESMA toezicht op de toegang tot centrale tegenpartijen en op de gevolgen van bepaalde praktijken voor het concurrentievermogen, inclusief het gebruik van exclusieve licentiepraktijken.

Artikel 6

Rapportageverplichting

1.  Alle derivatencontracten worden gerapporteerd aan een overeenkomstig artikel 51 geregistreerd transactieregister. Tegenpartijen rapporteren de gegevens betreffende elk derivatencontract dat zij hebben aangegaan en elke materiële wijziging, novatie of beëindiging van het contract. De gegevens worden uiterlijk op de werkdag na de sluiting, de wijziging, de novatie, of de beëindiging van het contract gerapporteerd, behalve wanneer anders is bepaald in de overeenkomstig lid 5 vastgestelde handelingen. De overeengekomen beëindiging van een contract of het verstrijken van de looptijd wordt - in tegenstelling tot een vroegtijdige beëindiging ervan - niet als een wijziging beschouwd. Informatie met betrekking tot derivatentransacties worden uiterlijk één werkdag na de uitvoering van een transactie of een latere wijziging gerapporteerd. Als „werkdag” gelden in dit geval dagen die voor beide partijen bij het contract en, indien het contract wordt gecleard door een centrale tegenpartij, ook voor de betrokken centrale tegenpartij, werkdagen zijn. Voor een periode van vijf jaar bewaren zij alle nodige gegevens voor verslaglegging.

De in de eerste alinea bedoelde rapportage kan namens de oorspronkelijke tegenpartijen door derden worden verricht, mits wordt gewaarborgd dat de contractgegevens niet dubbel worden gerapporteerd.

Bij het clearen van de derivatencontracten ingevolge de clearingverplichting voldoet de ctp aan de in de eerste alinea bedoelde rapportageverplichtingen. Wanneer derivatencontracten worden onderworpen aan een transactiebundelingsproces, worden de in de eerste alinea bedoelde rapportageverplichtingen vervuld door de exploitant die de transactiebundelingsdienst verricht.

Alvorens een besluit te nemen, houdt de ESMA een openbare hoorzitting met de marktdeelnemers. [Am. 14]
▌ [Am. 15]

2.  Alle verslaglegging geschiedt, indien mogelijk, op basis van internationale open sectornormen.

3.  Een aan de rapportageverplichting onderworpen tegenpartij mag de rapportage van de gegevens betreffende het derivatencontract aan de andere tegenpartij of een derde delegeren.

Een tegenpartij die namens een andere tegenpartij alle gegevens betreffende een contract aan een transactieregister rapporteert, mag niet worden geacht een bij dat contract of een bij enige wettelijke, regelgevende of administratieve bepaling opgelegde openbaarmakingsbeperking te overtreden.

De rapporterende entiteit, haar bestuurders of werknemers of andere namens haar optredende personen dragen geen uit die openbaarmaking voortvloeiende aansprakelijkheid.

4.  Teneinde de consistente toepassing van dit artikel te waarborgen, stelt de ESMA, in samenwerking met de EBA, het ESCB en het ESRB, ontwerp technische regelgevingsnormen op ter nadere bepaling van de gegevens in en het type van de in lid 1 en lid 2 bedoelde rapportage, voor de verschillende klassen, groepen of categorieën van derivaten alsmede voor een eventuele inwerkingtreding met terugwerkende kracht, met inbegrip van de modaliteiten voor back loading en de rapportage van elektronisch geregistreerde transacties voor alle derivaten, alsmede criteria en voorwaarden voor de rapportage met terugwerkende kracht van gegevens betreffende uitstaande derivatencontracten die voor de inwerkingtreding van de verordening zijn gesloten.

De ESMA legt, in samenwerking met de EBA, de EIOPA en het ESRB, deze ontwerp technische regelgevingsnormen uiterlijk op 30 juni 2012 aan de Commissie voor.

Wanneer de ontwerpen van technische regelgevingsnormen betrekking hebben op groothandelstransacties in energieproducten in de zin van Verordening (EU) nr. …/2011 van het Europees Parlement en de Raad betreffende de integriteit en transparantie van de energiemarkt(26)(27), raadpleegt de ESMA het Agentschap voor de samenwerking tussen energieregulators (ACER).

Aan de Commissie wordt de bevoegdheid gedelegeerd de in de eerste alinea bedoelde technische regelgevingsnormen overeenkomstig de artikelen 10 tot en met 14 van Verordening (EU) nr. 1095/2010 goed te keuren.

4 bis.  Als leidraad bij het opstellen van de technische regelgevingsnormen gebruikt de ESMA onder meer de vereiste rapportagegegevens zoals vermeld in tabel 1 van bijlage I bij Verordening (EG) nr. 1287/2006 van de Commissie tot uitvoering van Richtlijn 2004/39/EG.

5.  Teneinde uniforme voorwaarden voor de toepassing van de leden 1 en 2 te waarborgen, stelt de ESMA, in samenwerking met de EAB, de EIOPA en het ESRB, ontwerp technische uitvoeringsnormen op om voor de verschillende klassen van derivaten het formaat en de frequentie van de rapportages als bedoeld in de leden 1 en 2 te bepalen.

De ESMA legt deze ontwerp technische uitvoeringsnormen uiterlijk op 30 juni 2012 voor aan de Commissie.

Wanneer de ontwerpen van technische regelgevingsnormen betrekking hebben op groothandelstransacties in energieproducten in de zin van Verordening (EU) nr. …/2011 betreffende de integriteit en transparantie van de energiemarkt(28), raadpleegt de ESMA het Agentschap voor de samenwerking tussen energieregulators (ACER).

Aan de Commissie wordt de bevoegdheid verleend de in de eerste alinea bedoelde ontwerpen van technische uitvoeringsnormen vast te stellen overeenkomstig artikel 15 van Verordening (EU) nr. 1095/2010.

Artikel 7

Niet-financiële tegenpartijen

1.  ▌Een niet-financiële tegenpartij is onderworpen aan de in artikel 6, lid 1, uiteengezette rapportageverplichting.

2.  Wanneer een niet-financiële tegenpartij posities in otc-derivatencontracten inneemt waarbij de gemiddelde lopende positie over een periode van 50 werkdagen de op grond van lid 3, onder b), te bepalen drempel overschrijdt, dient zij aan de in artikel 3 vastgestelde clearingverplichting te worden onderworpen.

De clearingverplichting blijft van kracht zolang de nettoposities en uitzettingen van de niet-financiële tegenpartij in otc-derivatencontracten de clearingdrempel overschrijden en wordt opgeheven wanneer deze nettoposities en uitzettingen gedurende een nader te bepalen periode onder de clearingdrempel blijven.

De overeenkomstig artikel 48 van Richtlijn 2004/39/EG aangewezen bevoegde autoriteit waarborgt dat de in de eerste alinea opgenomen verplichting wordt nagekomen.

De in alinea 1 vermelde ontheffing van de clearingverplichting moet binnen zes maanden na inwerkingtreding van de clearingverplichting zijn voltooid.

2 bis.  Bij de berekening van de in lid 2 bedoelde posities wordt geen rekening gehouden met de door een niet-financiële tegenpartij aangegane otc-derivatencontracten waarvan objectief kan worden vastgesteld dat zij rechtstreeks met de afdekking van commerciële bedrijvigheid of financiering van schatkistpapier van die tegenpartij verband houden.

3.  Teneinde een consistente toepassing van dit artikel te waarborgen, stelt de ESMA, na overleg met het ESRB en andere relevante autoriteiten, ontwerp technische regelgevingsnormen op,waarin het volgende wordt gespecificeerd:

▌

Bij de bepaling van deze drempels wordt rekening gehouden met de systeemrelevantie van de som van de nettoposities en -uitzettingen per tegenpartij per klasse van derivaten.

De ESMA legt, na overleg met de EBA, het ESRB en andere relevante autoriteiten, uiterlijk op 30 juni 2012 deze ontwerp technische regelgevingsnormen voor aan de Commissie.

Aan de Commissie wordt de bevoegdheid gedelegeerd de in de eerste alinea bedoelde technische regelgevingsnormen overeenkomstig de artikelen 10 tot en met 14 van Verordening (EU) nr. 1095/2010 vast te stellen.

▌

Bij de voorbereiding van de vaststelling van de clearingdrempel en de criteria om te bepalen van welke otc-derivatencontracten objectief kan worden vastgesteld dat zij rechtstreeks met de commerciële bedrijvigheid of de financiering van schatkistpapier verband houden, organiseert de ESMA openbare raadplegingen en geeft zij de niet-financiële tegenpartijen gelegenheid hun standpunten kenbaar te maken.

▌

5.  De Commissie toetst, na overleg met de Europese toezichthoudende autoriteiten en andere relevante autoriteiten, geregeld de in lid 3 bedoelde drempels en wijzigt deze indien nodig.

Artikel 8

Risicolimiteringstechnieken voor niet door een centrale tegenpartij geclearde otc-derivatencontracten

1.  Financiële tegenpartijen of de in artikel 7, lid 2, bedoelde niet-financiële tegenpartijen die een niet door een centrale tegenpartij gecleard otc-derivatencontract aangaan, zien er met de nodige zorgvuldigheid op toe dat passende prudentiële procedures en regelingen worden ingevoerd om operationele, markt- en kredietrisico's te meten, te bewaken en te beperken, waaronder ten minste:

a)  adequate elektronische middelen om de tijdige bevestiging van de voorwaarden van het otc-derivatencontract te waarborgen;