Indeks 
Teksty przyjęte
Środa, 12 grudnia 2012 r. - Strasburg
Projekt budżetu korygującego nr 6/2012 - Dochody związane ze środkami własnymi i i innymi - Zwiększenie środków na płatności w działach 1a, 1b, 2 , 3a i 4 wieloletnich ram finansowych - Obniżenie poziomu środków na zobowiązania wprowadzanych do budżetu
 Nowy budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2013 - wszystkie sekcje
 Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji: wniosek EGF/2011/026 IT/Emilia-Romagna Motorcycles
 Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji: wniosek EGF/2012/005/SE/Saab ze Szwecji
 Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji: wniosek EGF/2011/018 ES/País Vasco Productos metálicos z Hiszpanii
 Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji: wniosek EGF/2011/013 DK /Flextronics
 Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji: wniosek EGF/2011/014 RO/Nokia
 Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji: wniosek EGF/2011/011 AT/Soziale Dienstleistungen z Austrii
 Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji: wniosek EGF/2012/006 FI/Nokia Salo z Finlandii
 Europejska statystyka zagrożenia przestępczością ***I
 Przydzielanie czasu na start lub lądowanie w portach lotniczych Unii Europejskiej ***I
 Wprowadzanie ograniczeń działalności odnoszących się do poziomu hałasu w portach lotniczych Unii ***I
 Europejski program statystyczny 2013–2017 ***I
 Wzmocniona współpraca w dziedzinie podatku od transakcji finansowych ***
 Ochrona zwierząt podczas transportu
 Prawa podstawowe w Unii Europejskiej (2010-2011)

Projekt budżetu korygującego nr 6/2012 - Dochody związane ze środkami własnymi i i innymi - Zwiększenie środków na płatności w działach 1a, 1b, 2 , 3a i 4 wieloletnich ram finansowych - Obniżenie poziomu środków na zobowiązania wprowadzanych do budżetu
PDF 279kWORD 71k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie stanowiska Rady dotyczącego projektu budżetu korygującego Unii Europejskiej nr 6/2012 na rok budżetowy 2012, sekcja 3 – Komisja (17295/2012 – C7-0401/2012 – 2012/2281(BUD))
P7_TA(2012)0485A7-0409/2012

Parlament Europejski,

–  uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 314, oraz Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 106a,

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich(1), a w szczególności art. 37 i 38 tego rozporządzenia,

–  uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2012 w formie przyjętej ostatecznie w dniu 1 grudnia 2011 r.(2),

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami(3),

–  uwzględniając decyzję Rady nr 2007/436/WE, Euratom z dnia 7 czerwca 2007 r. w sprawie systemu zasobów własnych Wspólnot Europejskich(4),

–  uwzględniając decyzję Rady Europejskiej EUCO 76/12 z dni 28-29 czerwca 2012 r. w sprawie uzgodnionego przez państwa członkowskie „Paktu na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia”;

–  uwzględniając projekt budżetu korygującego Unii Europejskiej nr 6/2012 na rok budżetowy 2012, przedłożony przez Komisję dnia 23 października 2012 r. (COM(2012)0632),

–  uwzględniając stanowisko przyjęte przez Radę w dniu 6 grudnia 2012 r. dotyczące projektu budżetu korygującego nr 6/2012 (17295/2012 – C7-0401/2012),

–  uwzględniając art. 75b i art. 75e Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej (A7-0409/2012),

A.  mając na uwadze, że projekt budżetu korygującego nr 6/2012 do budżetu ogólnego na 2012 r. obejmuje między innymi uaktualnienie prognoz dochodów po ostatnim przeglądzie prognoz zasobów własnych oraz innych dochodów, a także podwyżkę środków na płatności o prawie 9 mld EUR w działach 1a, 1b, 2, 3a i 4 wieloletnich ram finansowych w celu uregulowania zaległych potrzeb do końca roku;

B.  mając na uwadze, że równolegle inne potrzeby w zakresie płatności zostały już częściowo pokryte poprzez przeniesienie zbiorcze w środkach na płatności (DEC 30/2012) na ogólną kwotę 419,7 mln EUR;

C.  mając na uwadze, że Komisja pierwotnie wskazała źródła, z których można by dokonać przesunięć środków na ogólną kwotę 47,4 mln EUR, i które – zgodnie z początkową propozycją Komisji – zostały uwzględnione w PBK nr 6/2012;

D.  mając na uwadze, że zmiany w zasobach własnych wraz ze znaczącym wzrostem dochodów – o 3 525 mln EUR – z tytułu grzywien i spłat odsetek prowadzą do ogólnego wzrostu dochodów netto na kwotę 3 080,8 mln EUR, co złagodzi wpływ PBK nr 6/2012 na wkłady państw członkowskich oparte na ich PKB;

E.  mając na uwadze, że podczas prowadzonych w dniu 29 listopada 2012 r. rozmów trójstronnych w sprawie budżetu delegacje Parlamentu i Rady przystały na zmianę kwoty przeznaczonej na uregulowanie tych potrzeb w 2012 r. poprzez obniżenie jej do 6,1 mld EUR, z czego 0,1 mld EUR odnosi się do przesunięcia, którego Komisja pierwotnie nie proponowała;

1.  przyjmuje do wiadomości projekt budżetu korygującego nr 6/2012 przedstawiony przez Komisję;

2.  zauważa, że projekt budżetu korygującego nr 6/2012 w formie zmienionej przez Radę odzwierciedla porozumienie osiągnięcie podczas rozmów trójstronnych w sprawie budżetu w dniu 29 listopada 2012 r.;

3.  podkreśla, że wspólne oświadczenie w sprawie potrzeb dotyczących płatności na 2012 r., w którym władza budżetowa stwierdza, że w 2012 należało zezwolić na wyasygnowanie 2,9 mld EUR na dodatkowe płatności, by pokryć roszczenia dotyczące płatności, jakie spłynęły do Komisji, stanowi integralną część porozumienia osiągniętego w rozmowach trójstronnych;

4.  z mocą przypomina Radzie i Komisji, że wspólne porozumienie w sprawie potrzeb dotyczących płatności na 2012 r. trzeba rozumieć jako porozumienie polityczne w zakresie konieczności osiągnięcia zgody na wczesnym etapie 2013 r. w sprawie budżetu korygującego przeznaczonego na wyłączny cel pokrycia tej kwoty 2,9 mld EUR oraz zapewnienia dodatkowych środków w stosunku do kwoty środków na płatności zatwierdzonej w początkowym budżecie na 2013 r., bez uszczerbku dla właściwego wykonania tego budżetu;

5.  zatwierdza bez zmian stanowisko Rady w sprawie projektu budżetu korygującego nr 6/2012;

6.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do ogłoszenia, że budżet korygujący nr 6/2012 został ostatecznie przyjęty, i do zarządzenia jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

7.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

(1) Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.
(2) Dz.U. L 56 z 29.2.2012.
(3) Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.
(4) Dz.U. L 163 z 23.6.2007, s. 17.


Nowy budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2013 - wszystkie sekcje
PDF 366kWORD 90k
Rezolucja
Załącznik
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie stanowiska Rady dotyczącego nowego projektu budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2013 – wszystkie sekcje (17195/2012 – C7-0399/2012 – 2012/2307(BUD))
P7_TA(2012)0486A7-0410/2012

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 314 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 106a Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,

–  uwzględniając decyzję Rady 2007/436/WE, Euratom z dnia 7 czerwca 2007 r. w sprawie systemu zasobów własnych Wspólnot Europejskich(1),

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich(2),

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą a Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami(3),

–  uwzględniając decyzję Rady Europejskiej EUCO 76/12 w dniach 28 i 29 czerwca 2012 r. w sprawie uzgodnionego przez państwa członkowskie Paktu na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 14 marca 2012 r. w sprawie ogólnych wytycznych dotyczących przygotowania budżetu na rok 2013 – sekcja 3 – Komisja(4),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 29 marca 2012 r. w sprawie preliminarza dochodów i wydatków Parlamentu Europejskiego na rok budżetowy 2013(5),

–  uwzględniając rezolucję z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie upoważnienia do rozmów trójstronnych dotyczących projektu budżetu na rok 2013(6),

–  uwzględniając rezolucję z dnia 23 października 2012 r. w sprawie stanowiska Rady dotyczącego projektu budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2013(7),

–  uwzględniając fakt, że komitet pojednawczy nie osiągnął porozumienia w sprawie wspólnego projektu w terminie dwudziestu jeden dni, o którym mowa w art. 314 ust. 6 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając nowy projekt budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2013, który Komisja przyjęła dnia 23 listopada 2012 r. (COM(2012)0716),

–  uwzględniając wyniki rozmów trójstronnych w sprawie budżetu z dnia 29 listopada 2012 r.,

–  uwzględniając stanowisko w sprawie nowego projektu budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2013, przyjęte przez Radę dnia 6 grudnia 2012 r. i przekazane Parlamentowi Europejskiemu tego samego dnia (17195/2012 – C7-0399/2012),

–  uwzględniając art. 75b Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej (A7-0410/2012),

1.  przypomina, że na „projekt pakietu” – uzgodnionego po trudnych negocjacjach przez Parlament i Radę podczas rozmów trójstronnych dnia 29 listopada 2012 r. – składają się trzy elementy: budżet korygujący nr 6/2012 w wysokości 6 mld EUR, częściowo pokrywający niedobór środków na płatności do 31 października 2012 r., budżet Unii na rok 2013 w wysokościach 150 898 391 000 EUR i 132 836 988 000 EUR, odpowiednio na środki na zobowiązania i na środki na płatności, oraz trzy wspólne oświadczenia zapewniające, by rzeczywiste potrzeby w zakresie środków na płatności w 2012 i 2013 r. zostały należycie pokryte;

2.  z zadowoleniem przyjmuje przyjęty ogólny poziom środków na zobowiązania, który został podniesiony o 1,1 mld EUR w stosunku do pierwotnego czytania Rady; jest zadowolony, że największa część priorytetów politycznych została zabezpieczona na następny rok budżetowy, ze szczególnym uwzględnieniem właściwego wdrożenia zobowiązania Unii w zakresie wzrostu gospodarczego i zatrudnienia, jak określono w strategii Europa 2020;

3.  zauważa, że całkowity poziom środków na płatności ustalony na rok 2013 spadł o 2,15% w stosunku do poziomu w budżecie na 2012 r. w następstwie zatwierdzenia 6,6 mld EUR w budżecie korygującym nr 6/2012;

4.  zauważa, że ze względu na nieustępliwe stanowisko Rady w czasie negocjacji ogólny poziom płatności ustalono na kwotę o 5 mld EUR mniejszą niż szacunki dotyczące potrzeb w zakresie płatności w projekcie budżetu na 2013 r. Komisji; jest zaniepokojony, że taki poziom środków nie wystarczy na pokrycie rzeczywistych potrzeb w zakresie płatności w następnym roku ani na szybkie wdrożenie Paktu na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia przyjętego przez Radę Europejską w czerwcu 2012 r.; jest jednak przekonany, że koszt nieosiągnięcia porozumienia miałby znacznie poważniejsze konsekwencje dla wdrożenia unijnych działań i programów i miałby na nie znacznie bardziej negatywne oddziaływanie; domaga się od Komisji przedkładania Parlamentowi i Radzie comiesięcznych sprawozdań w sprawie rozwoju sytuacji w odniesieniu do wniosków państw członkowskich (z podziałem na państwa członkowskie i fundusze) dotyczących płatności z funduszy strukturalnych, Funduszu Spójności, Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich i Funduszu Rybackiego począwszy od dnia 31 października 2012 r.; apeluje o ustanowienie międzyinstytucjonalnej grupy roboczej ds. płatności, w której obydwa organy władzy budżetowej będą przedstawiać wspólne konkluzje co do sposobu działania;

5.  przywiązuje dlatego najwyższą wagę polityczną do wspólnych oświadczeń załączonych do niniejszej rezolucji i uzgodnionych między Parlamentem, Radą i Komisją; zamierza monitorować na wszystkich poziomach i wszystkimi sposobami poszanowanie tych deklaracji, a także zapewnienie przez państwa członkowskie koniecznych dodatkowych środków w następnym roku, aby Unii udało się spłacić rachunki i zachować swą wiarygodność instytucjonalną i wypłacalność;

6.  uzależnia oddanie przychylnego głosu w sprawie budżetu na 2013 r. od osiągnięcia konkretnych gwarancji na najwyższym poziomie politycznym trzech instytucji w sprawie sfinansowania brakującej kwoty 2,9 mld EUR na płatności, z czym niewątpliwie wiązać się będzie ograniczenie środków na płatności na 2013 r.;

7.  ponownie potwierdza, że jedynym wyjściem z tego impasu, który sprawia, że negocjacje budżetowe z roku na rok stają się coraz trudniejsze, jest pilne i odpowiedzialne rozwiązanie zagadnienia finansowania Unii poprzez system zasobów własnych z prawdziwego zdarzenia, który wszedłby w życie począwszy od następnych wieloletnich ram finansowych, usuwając raz na zawsze podział na unijnych płatników i beneficjentów netto;

8.  zatwierdza bez zmian nowy projekt budżetu na 2013 r. w formie zmienionej przez Radę;

9.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do ogłoszenia, że budżet został ostatecznie przyjęty, i do zarządzenia jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

10.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz pozostałym zainteresowanym instytucjom i organom, a także parlamentom narodowym.

ZAŁĄCZNIK

WSPÓLNE OŚWIADCZENIE TRZECH INSTYTUCJI PRZYJĘTE W KONTEKŚCIE NEGOCJACJI NAD BUDŻETEM NA 2013 r.

10 grudnia 2012 r.

Przewodniczący Parlamentu Europejskiego, przewodniczący Rady Unii Europejskiej i przewodniczący Komisji Europejskiej oświadczają, że niniejszym załączone trzy wspólne oświadczenia zostały przyjęte przez trzy instytucje w ramach przyjmowania budżetu na 2013 r.:

Wspólne oświadczenie dotyczące środków na płatności na rok 2013

Uwzględniając obecne dążenia do konsolidacji fiskalnej w państwach członkowskich i mając na uwadze poziom płatności zaproponowany przez Komisję na rok 2013, Parlament Europejski i Rada zgadzają się na zmniejszenie poziomu środków na płatności w 2013 r. w stosunku do projektu budżetu przedstawionego przez Komisję. Zwracają się do Komisji o podjęcie wszelkich niezbędnych działań zgodnie z Traktatem, a w szczególności o zwrócenie się o dodatkowe środki na płatności w budżecie korygującym, w przypadku gdy środki zapisane w budżecie na 2013 rok okażą się niewystarczające, aby pokryć wydatki z poddziału 1a (Konkurencyjność na rzecz wzrostu i zatrudnienia), poddziału 1b (Spójność na rzecz wzrostu i zatrudnienia), działu 2 (Zarządzanie zasobami naturalnymi i ich ochrona), działu 3 (Obywatelstwo, wolność, bezpieczeństwo i sprawiedliwość) oraz działu 4 (UE jako partner globalny).

Parlament Europejski i Rada apelują ponadto do Komisji, aby najpóźniej do połowy października 2013 r. przedstawiła zaktualizowane dane liczbowe dotyczące sytuacji i szacunków odnoszących się do środków na płatności w ramach poddziału 1b (Spójność na rzecz wzrostu i zatrudnienia) i rozwoju obszarów wiejskich w ramach działu 2 (Zarządzanie zasobami naturalnymi i ich ochrona) oraz by – w razie potrzeby – przedłożyła projekt budżetu korygującego. Rada i Parlament Europejski mają świadomość, że projekt budżetu korygującego może być potrzebny już w połowie 2013 r. Aby ułatwić podjęcie decyzji w sprawie poziomu środków na płatności w kontekście rocznej procedury budżetowej, trzy instytucje (Rada, Komisja i Parlament Europejski) postanowiły w ramach zarządzania dzielonego rozważyć sposoby lepszego dostosowania szacunkowych wielkości środków na płatności do potrzeb w tym zakresie.

Parlament Europejski i Rada przyjmą stanowisko w sprawie każdego projektu budżetu korygującego jak najszybciej, tak aby uniknąć wszelkich braków w środkach na płatności. Ponadto Rada i Parlament Europejski zobowiązują się do szybkiego rozpatrywania wszelkich ewentualnych przesunięć środków na płatności, w tym między działami ram finansowych, aby jak najlepiej wykorzystać zapisane w budżecie środki na płatności i dostosować je do rzeczywistego wykonania i potrzeb.

Zgodnie z pkt 18 Porozumienia międzyinstytucjonalnego pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami, Parlament Europejski i Rada przypominają o potrzebie dopilnowania – w ramach wdrażania porozumienia – systematycznej progresji środków na pokrycie zobowiązań, aby uniknąć wszelkich nieprawidłowych zmian w zakresie zobowiązań pozostających do realizacji.

Parlament Europejski, Rada i Komisja będą przez cały rok aktywnie monitorować stan wykonania budżetu na 2013 r., koncentrując się na realizacji płatności, otrzymanych wnioskach o zwrot środków i zaktualizowanych prognozach, na podstawie szczegółowych informacji przedstawianych przez Komisję.

W każdym przypadku Parlament Europejski, Rada i Komisja przypominają o wspólnej odpowiedzialności, jaką ponoszą zgodnie z art. 323 TFUE, który przewiduje, że: „Parlament Europejski, Rada i Komisja zapewniają dostępność środków finansowych umożliwiających Unii wykonywanie jej zobowiązań prawnych wobec stron trzecich”.

Wspólne oświadczenie w sprawie potrzeb dotyczących płatności na rok 2012

Parlament Europejski i Rada odnotowują, że poziom płatności zaproponowany przez Komisję w projekcie budżetu na 2013 r. opierał się na założeniu, że potrzeby dotyczące płatności w 2012 r. zostaną zaspokojone ze środków dostępnych w budżecie na 2012 r. Dodatkowe środki na płatności zatwierdzone w budżecie korygującym nr 6/2012 zostały jednak zmniejszone o 2,9 mld EUR w porównaniu z kwotą zaproponowaną przez Komisję, i nie pokrywają ogółu otrzymanych wniosków o płatność.

W związku z tym Komisja zobowiązuje się do przedstawienia na początku 2013 r. projektu budżetu korygującego, którego celem będzie wyłącznie pokrycie zawieszonych wniosków z 2012 r., gdy tylko stosowne zawieszenia zostaną zniesione, oraz pozostałych zaległych zobowiązań prawnych, tak aby nie zagrażało to właściwemu wykonaniu budżetu na 2013 r.

Aby zapewnić stabilne i dokładne sporządzenie budżetu UE, Rada i Parlament Europejski zajmą stanowisko w sprawie tego projektu budżetu korygującego bez zbędnej zwłoki, tak aby pokryć wszelkie braki środków.

Wspólne oświadczenie w sprawie działu 5 oraz korekty płac i świadczeń emerytalnych

Parlament Europejski i Rada zgadzają się, aby nie uwzględniać na tym etapie w budżecie na 2013 r. skutków budżetowych korekty płac przeprowadzonej w 2011 r. Bez względu na stanowisko Rady w sprawach c-66/12, c-63/12, c-196/12 i c-453/12, Rada i Parlament Europejski wspólnie zwracają się do Komisji o to, by – w przypadku wydania przez Trybunał wyroku korzystnego dla Komisji i niezwłocznie po zapadnięciu tego wyroku – przedłożyła projekt budżetu korygującego przeznaczonego na pokrycie, w razie potrzeby, skutków korekty z 2011 r. dla instytucji, w tym ze skutkiem wstecznym na poprzednie lata i ewentualne odsetki za zwłokę.

Parlament Europejski i Rada zobowiązują się tym samym do przyjęcia takiego projektu budżetu korygującego tak szybko jak to możliwe oraz do zapewnienia wszelkich niezbędnych dodatkowych środków, tak aby nie zagrażało to priorytetom politycznym.

Zgodnie z art. 314 ust. 4 lit. a) TFUE powyższe oświadczenia zostają przyjęte pod warunkiem zatwierdzenia przez Parlament Europejski stanowiska Rady z dnia 6 grudnia 2012 r. w sprawie budżetu na 2013 r.

(1) Dz.U. L 163 z 23.6.2007, s. 17.
(2) Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.
(3) Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.
(4) Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0077.
(5) Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0109.
(6) Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0289.
(7) Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0359.


Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji: wniosek EGF/2011/026 IT/Emilia-Romagna Motorcycles
PDF 301kWORD 84k
Rezolucja
Załącznik
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2011/026 IT/Emilia-Romagna Motorcycles złożony przez Włochy) (COM(2012)0616 – C7-0350/2012 – 2012/2265(BUD))
P7_TA(2012)0487A7-0416/2012

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedłożony Parlamentowi i Radzie (COM(2012)0616 – C7-0350/2012),

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami(1) (porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r.), w szczególności jego pkt 28,

–  uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1927/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji(2) (rozporządzenie w sprawie EFG),

–  uwzględniając procedurę rozmów trójstronnych przewidzianą w pkt 28 PMI z dnia 17 maja 2006 r.,

–  uwzględniając pismo Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej (A7-0416/2012),

A.  mając na uwadze, że Unia opracowała odpowiednie instrumenty ustawodawcze i budżetowe w celu udzielenia dodatkowego wsparcia pracownikom dotkniętym skutkami poważnych zmian strukturalnych w handlu światowym oraz z myślą o ułatwieniu im powrotu na rynek pracy;

B.  mając na uwadze, że zakres działań Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EFG) został rozszerzony w odniesieniu do wniosków przedłożonych po dniu 1 maja 2009 r. i obejmuje pomoc dla pracowników, których zwolnienie było bezpośrednim skutkiem światowego kryzysu finansowego i gospodarczego,

C.  mając na uwadze, że pomoc finansowa Unii dla zwolnionych pracowników powinna być dynamiczna i powinno się jej udzielać jak najszybciej i jak najskuteczniej, zgodnie ze wspólną deklaracją Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, przyjętą na posiedzeniu pojednawczym w dniu 17 lipca 2008 r., a także przy należytym uwzględnieniu Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. w odniesieniu do przyjęcia decyzji o uruchomieniu EFG,

D.  mając na uwadze, że Włochy zwróciły się o pomoc w związku z 512 zwolnieniami, z których 502 mają zostać objęte pomocą, do których doszło w 10 przedsiębiorstwach prowadzących działalność w dziale 30 według klasyfikacji NACE Rev. 2 (Produkcja pozostałego sprzętu transportowego)(3) w regionie według klasyfikacji NUTS II Emilia-Romagna (ITH5) we Włoszech;

E.  mając na uwadze, że złożony wniosek spełnia kryteria kwalifikowalności przewidziane w rozporządzeniu w sprawie EFG,

1.  zgadza się z Komisją, że warunki przewidziane w art. 2 lit. b) rozporządzenia w sprawie EFG zostały spełnione i że w związku z tym Włochy mają prawo do pomocy finansowej na mocy wspomnianego rozporządzenia; zauważa, że liczba zwolnionych pracowników jest większa od liczby zapisanej w kryteriach interwencji;

2.  odnotowuje, że w dniu 30 grudnia 2011 r. władze Włoch złożyły wniosek o wkład finansowy z EFG, a także zauważa, że Komisja udostępniła swoją ocenę dnia 19 października 2012 r.; ubolewa nad długim procesem sporządzania oceny trwającym 10 miesięcy;

3.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że aby szybko zapewnić wsparcie pracownikom, włoskie władze postanowiły rozpocząć wdrażanie środków w dniu 1 marca 2012 r., jeszcze na długo przed zapadnięciem ostatecznej decyzji o przyznaniu z EFG pomocy na zaproponowany skoordynowany pakiet;

4.  przypomina, jak ważne jest zwiększenie szans wszystkich pracowników na zatrudnienie przez odpowiednie szkolenia oraz uznanie ich umiejętności i kompetencji zdobytych w trakcie kariery zawodowej; oczekuje, że szkolenia oferowane w ramach skoordynowanego pakietu będą dostosowane nie tylko do poziomu i potrzeb zwolnionych pracowników, lecz także do obecnej sytuacji gospodarczej;

5.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że planowane środki były konsultowane z partnerami społecznymi podczas różnych posiedzeń;

6.  podkreśla, że należy wyciągnąć wnioski z przygotowania i realizacji niniejszego wniosku oraz innych wniosków dotyczących masowych zwolnień pracowników;

7.  ubolewa nad faktem, że w informacji dotyczącej działań szkoleniowych w propozycji Komisji nie sprecyzowano, w którym sektorze pracownicy znajdą pracę, i czy oferta szkoleniowa jest dostosowana do przyszłego rozwoju gospodarczego i potrzeb rynku pracy regionu;

8.  zwraca się do zainteresowanych instytucji o podjęcie niezbędnych działań na rzecz poprawy przepisów proceduralnych i budżetowych celem szybszego uruchamiania EFG; docenia wprowadzoną przez Komisję w następstwie wniosku Parlamentu o przyspieszenie uwalniania dotacji ulepszoną procedurę, mającą na celu przedstawianie władzy budżetowej oceny Komisji dotyczącej kwalifikowalności wniosku o wsparcie z EFG wraz z wnioskiem o jego uruchomienie; wyraża nadzieję, że dalsze usprawnienia procedury zostaną uwzględnione w nowym rozporządzeniu w sprawie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (2014–2020) oraz że uda się osiągnąć większą skuteczność, przejrzystość i rozpoznawalność EFG;

9.  przypomina, że instytucje zobowiązane są do zagwarantowania sprawnej i szybkiej procedury przyjęcia decyzji w sprawie uruchomienia EFG, zapewniając jednorazowe, ograniczone w czasie indywidualne wsparcie, którego celem jest pomoc pracownikom zwolnionym w wyniku globalizacji oraz kryzysu finansowego i gospodarczego; podkreśla rolę, jaką EFG może odegrać w powrocie zwolnionych pracowników na rynek pracy;

10.  podkreśla, że zgodnie z art. 6 rozporządzenia w sprawie EFG należy zadbać o to, by EFG wspierał powrót na rynek pracy poszczególnych zwolnionych pracowników; ponadto podkreśla, że pomoc z EFG może jedynie współfinansować aktywne środki na rynku pracy prowadzące do długotrwałego zatrudnienia; ponownie podkreśla, że wsparcie z EFG nie zastępuje działań, za podjęcie których – na mocy prawa krajowego lub układów zbiorowych – odpowiedzialne są przedsiębiorstwa, ani środków restrukturyzacji przedsiębiorstw lub sektorów; ubolewa nad faktem, że EFG może zachęcać przedsiębiorstwa do zastępowania siły roboczej zatrudnionej na umowy pracownikami zatrudnianymi na bardziej elastycznych warunkach i krótkoterminowo;

11.  stwierdza, że informacje na temat skoordynowanego pakietu zindywidualizowanych usług, które mają być finansowane z EFG, obejmują informacje o tym, w jaki sposób uzupełniają one działania finansowane z funduszy strukturalnych; ponownie wzywa Komisję do przedstawiania analizy porównawczej tych danych w sprawozdaniach rocznych w celu zapewnienia pełnego przestrzegania obowiązujących przepisów i zapobiegania powielaniu usług finansowanych przez Unię;

12.  wyraża ubolewanie wobec faktu, że środki na płatności w wysokości 50 000 000 EUR z pozycji budżetowej EFG (pozycja 04 05 01) w budżecie na 2012 r. okazały się niewystarczające do pokrycia wszystkich płatności; ubolewa nad tym, że Komisja zaproponowała częściowe pokrycie tych płatności poprzez transfer środków na płatności w kwocie 1 160 745 EUR z europejskiego instrumentu mikrofinansowego Progress (pozycja budżetowa 04 04 15) zamiast ubiegać się o nowe zasoby środków za pośrednictwem projektu budżetu korygującego nr 6/2012, jak to uczyniła w przypadku innych wniosków o uruchomienie EFG i części obecnego wniosku (1 497 750 EUR); przypomina, że EFG stworzono jako osobny specjalny instrument z własnymi celami i terminami i że w związku z tym ma on prawo do własnych środków, co pozwoli uniknąć przesunięć z innych linii budżetowych, jak miało to miejsce w przeszłości i co jest ze szkodą dla realizacji celów politycznych EFG;

13.  wyraża ubolewanie z powodu decyzji Rady o zablokowaniu przedłużenia odstępstwa związanego z kryzysem, które oprócz pracowników tracących pracę z powodu zmian strukturalnych w handlu światowym pozwalało na objęcie pomocą finansową również pracowników zwalnianych w wyniku obecnego kryzysu finansowego i gospodarczego, a także na podwyższenie stopy współfinansowania przez UE do wartości 65% kosztów programu w przypadku wniosków złożonych po dniu 31 grudnia 2011 r., oraz wzywa Radę do bezzwłocznego przywrócenia tego środka;

14.  zatwierdza decyzję załączoną do niniejszej rezolucji;

15.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do podpisania wraz z przewodniczącym Rady niniejszej decyzji i zapewnienia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

16.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wraz z załącznikiem Radzie i Komisji.

ZAŁĄCZNIK

DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2011/026 IT/Emilia-Romagna Motorcycles złożony przez Włochy)

(Tekst tego załącznika nie został powtórzony w tym miejscu, ponieważ odpowiada on końcowej wersji decyzji 2013/17/UE.)

(1) Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.
(2) Dz.U. L 406 z 30.12.2006, s. 1.
(3) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1893/2006 z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie statystycznej klasyfikacji działalności gospodarczej NACE Rev. 2 i zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3037/90 oraz niektóre rozporządzenia WE w sprawie określonych dziedzin statystycznych (Dz.U. L 393 z 30.12.2006, s. 1)


Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji: wniosek EGF/2012/005/SE/Saab ze Szwecji
PDF 302kWORD 89k
Rezolucja
Załącznik
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2012/005/SE/Saab ze Szwecji) (COM(2012)0622 – C7-0363/2012 – 2012/2279(BUD))
P7_TA(2012)0488A7-0413/2012

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedłożony Parlamentowi i Radzie (COM(2012)0622 – C7–0363/2012),

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami(1) (porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r.), a w szczególności jego pkt 28,

–  uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1927/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji(2) (rozporządzenie w sprawie EFG),

–  uwzględniając procedurę rozmów trójstronnych przewidzianą w pkt 28 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r.,

–  uwzględniając pismo Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej (A7-0413/2012),

A.  mając na uwadze, że Unia opracowała odpowiednie instrumenty ustawodawcze i budżetowe w celu udzielenia dodatkowego wsparcia pracownikom dotkniętym skutkami poważnych zmian strukturalnych w handlu światowym oraz z myślą o ułatwieniu pracownikom powrotu na rynek pracy;

B.  mając na uwadze, że zakres działań Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EFG) został rozszerzony w odniesieniu do wniosków przedłożonych po dniu 1 maja 2009 r. i obejmuje pomoc dla pracowników, których zwolnienie było bezpośrednim skutkiem światowego kryzysu finansowego i gospodarczego;

C.  mając na uwadze, że pomoc finansowa Unii dla zwolnionych pracowników powinna być dynamiczna i powinno się jej udzielać jak najszybciej i jak najskuteczniej, zgodnie ze wspólną deklaracją Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji przyjętą na posiedzeniu pojednawczym w dniu 17 lipca 2008 r., a także przy należytym uwzględnieniu porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. w odniesieniu do przyjęcia decyzji o uruchomieniu EFG;

D.  mając na uwadze, że Szwecja zwróciła się o pomoc w związku z łączną liczbą 3 748 kwalifikujących się zwolnień – spośród których 1 350 ma być objętych pomocą dla pracowników – w przedsiębiorstwie Saab Automobile SA, w jednej z jego jednostek zależnych SAAB Automobile Powertrain AB i u 16 jego dostawców w Szwecji;

E.  mając na uwadze, że złożony wniosek spełnia kryteria kwalifikowalności przewidziane w rozporządzeniu w sprawie EFG;

1.  zgadza się z Komisją, że warunki wymienione w art. 2 lit. a) rozporządzenia w sprawie EFG zostały spełnione i że Szwecja ma w związku z tym prawo do pomocy finansowej na mocy tego rozporządzenia;

2.  z zadowoleniem przyjmuje wniosek złożony przez Szwecję; ubolewa jednak nad tym, że pomimo przedłożenia wniosku o przyznanie wsparcia z EFG Szwecja należy do krajów kwestionujących zasadność istnienia EFG po 2013 r. i blokujących przedłużenie odstępstwa związanego z kryzysem;

3.  odnotowuje, że władze Szwecji złożyły wniosek o wkład finansowy z EFG w dniu 25 maja 2012 r., a Komisja udostępniła swoją ocenę w dniu 19 października 2012 r.; z zadowoleniem przyjmuje dość szybki przebieg procesu oceny;

4.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że szwedzkie władze starały się zapewnić natychmiastowe wsparcie zwolnionym pracownikom i że wdrażanie skoordynowanego pakietu zindywidualizowanych usług rozpoczęło się już w dniu 20 grudnia 2011 r., to jest przed zapadnięciem decyzji o przyznaniu pomocy z EFG;

5.  podkreśla, jak ważne jest zwiększenie szans wszystkich pracowników na zatrudnienie przez odpowiednie szkolenia oraz uznanie ich umiejętności i kompetencji zdobytych przez pracowników w trakcie kariery zawodowej; oczekuje, że szkolenia oferowane w ramach skoordynowanego pakietu będą dostosowane do poziomu wykształcenia i potrzeb zwolnionych pracowników oraz do obecnej sytuacji gospodarczej;

6.  zauważa, że jest to kolejny wniosek o wsparcie z EFG dotyczący zwolnień w branży samochodowej oraz że tego sektora dotyczyło najwięcej, a konkretnie 16, wniosków o wsparcie z EFG, zarówno w związku z kryzysem, jak i globalizacją;

7.  podkreśla, że należy wyciągnąć wnioski z przygotowania i realizacji niniejszego wniosku oraz innych wniosków dotyczących masowych zwolnień pracowników;

8.  wyraża ubolewanie, że bankructwo firmy Saab doprowadziło do 20% wzrostu bezrobocia w regionie Trollhättan, gdzie zlokalizowany był zakład produkcyjny; zauważa, że władze Szwecji skierowały wsparcie z EFG jedynie do 1 350 z 3 239 zwolnionych pracowników; zwraca się do szwedzkich władz o pełne wykorzystanie potencjału EFG na rzecz zwolnionych pracowników;

9.  zwraca się do zainteresowanych instytucji o podjęcie niezbędnych działań na rzecz poprawy przepisów proceduralnych i budżetowych celem szybszego uruchamiania EFG; docenia wprowadzoną przez Komisję w następstwie wniosku Parlamentu o przyspieszenie uwalniania dotacji ulepszoną procedurę, mającą na celu przedstawianie władzy budżetowej oceny Komisji dotyczącej kwalifikowalności wniosku o wsparcie z EFG równocześnie z wnioskiem o jego uruchomienie; wyraża nadzieję, że dalsze usprawnienia procedury zostaną uwzględnione w nowym rozporządzeniu w sprawie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (2014–2020) oraz że uda się osiągnąć większą skuteczność, przejrzystość i rozpoznawalność EFG;

10.  przypomina, że instytucje zobowiązane są do zagwarantowania sprawnej i szybkiej procedury przyjęcia decyzji w sprawie uruchomienia EFG, zapewniając jednorazowe, ograniczone w czasie indywidualne wsparcie, którego celem jest pomoc pracownikom zwolnionym w wyniku globalizacji oraz kryzysu finansowego i gospodarczego; podkreśla rolę, jaką EFG może odegrać w powrocie zwolnionych pracowników na rynek pracy;

11.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że szwedzkie władze podkreślają dodatkowy charakter środków zawartych w pakiecie w porównaniu z typowymi usługami dostępnymi dla bezrobotnych;

12.  podkreśla, że zgodnie z art. 6 rozporządzenia w sprawie EFG należy zadbać o to, by EFG wspierał powrót na rynek pracy poszczególnych zwolnionych pracowników; ponadto podkreśla, że pomoc z EFG może jedynie współfinansować aktywne środki na rynku pracy prowadzące do długotrwałego zatrudnienia; ponownie podkreśla, że wsparcie z EFG nie zastępuje działań, za podjęcie których – na mocy prawa krajowego lub układów zbiorowych – odpowiedzialne są przedsiębiorstwa, ani środków restrukturyzacji przedsiębiorstw lub sektorów; ubolewa nad faktem, że EFG może zachęcać przedsiębiorstwa do zastępowania siły roboczej zatrudnionej na umowy pracownikami zatrudnianymi na bardziej elastycznych warunkach i krótkoterminowo;

13.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że oferowane szkolenia są dopasowane do przyszłych potrzeb danego regionu w zakresie konkretnych umiejętności i kwalifikacji i że szkolenia te będą ukierunkowane na obszary wzrostu, takie jak sektor odnawialnych źródeł energii;

14.  stwierdza, że informacje na temat skoordynowanego pakietu zindywidualizowanych usług, które mają być finansowane z EFG, obejmują informacje o tym, w jaki sposób uzupełnia on działania finansowane z funduszy strukturalnych; ponownie wzywa Komisję do przedstawiania analizy porównawczej tych danych w sprawozdaniach rocznych w celu zapewnienia pełnego przestrzegania obowiązujących przepisów i zapobiegania powielaniu usług finansowanych przez Unię;

15.  zauważa, że samorząd miasta wypracował dobre stosunki z partnerami społecznymi podczas udzielania pomocy pracownikom firmy Saab; ubolewa jednak nad tym, że wniosek Komisji nie zawiera bardziej szczegółowych informacji dotyczących procesu konsultacji z partnerami społecznymi podczas wdrażania środków, w szczególności w odniesieniu do zaangażowania – w miarę możliwości również finansowego – firmy Saab;

16.  wyraża ubolewanie wobec faktu, że środki na płatności w wysokości 50 000 000 EUR z pozycji dotyczącej EFG (pozycja 04 05 01) w budżecie na 2012 r. okazały się niewystarczające do pokrycia wszystkich płatności; ubolewa nad tym, że Komisja zaproponowała pokrycie tych płatności poprzez przeniesienie środków na płatności z europejskiego instrumentu mikrofinansowego Progress (pozycja budżetowa 04 04 15) zamiast ubiegać się o nowe zasoby środków za pośrednictwem projektu budżetu korygującego nr 6/2012, jak to uczyniła w przypadku innych wniosków o uruchomienie EFG; przypomina, że EFG został stworzony jako osobny specjalny instrument z własnymi celami i terminami, i w związku z tym ma prawo do własnych środków, co pozwoli uniknąć przesunięć środków z innych pozycji w budżecie, jak to miało miejsce w przeszłości, i co mogłoby być szkodliwe dla realizacji politycznych celów EFG;

17.  wyraża ubolewanie z powodu decyzji Rady o zablokowaniu przedłużenia odstępstwa związanego z kryzysem, które to odstępstwo pozwalało na objęcie pomocą finansową -oprócz osób tracących pracę z powodu zmian w kierunkach światowego handlu - również pracowników zwalnianych w wyniku obecnego kryzysu finansowego i gospodarczego, a także na podwyższenie stopy współfinansowania przez Unię do wysokości 65% kosztów programu w przypadku wniosków złożonych po terminie przypadającym w dniu 31 grudnia 2011 r., oraz wzywa Radę do niezwłocznego przywrócenia tego środka;

18.  zatwierdza decyzję załączoną do niniejszej rezolucji;

19.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do podpisania wraz z przewodniczącym Rady tej decyzji i zapewnienia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

20.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wraz z załącznikiem Radzie i Komisji.

ZAŁĄCZNIK

DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2012/005/SE/Saab ze Szwecji)

(Tekst tego załącznika nie został powtórzony w tym miejscu, ponieważ odpowiada on końcowej wersji decyzji 2013/18/UE.)

(1) Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.
(2) Dz.U. L 406 z 30.12.2006, s. 1.


Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji: wniosek EGF/2011/018 ES/País Vasco Productos metálicos z Hiszpanii
PDF 307kWORD 85k
Rezolucja
Załącznik
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2011/018 ES/País Vasco Productos metálicos z Hiszpanii) (COM(2012)0620 – C7-0364/2012 – 2012/2280(BUD))
P7_TA(2012)0489A7-0415/2012

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedłożony Parlamentowi i Radzie (COM(2012)0620 – C7-0364/2012),

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami(1) (PMI z dnia 17 maja 2006 r.), a w szczególności jego pkt 28,

–  uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1927/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji(2) (rozporządzenie w sprawie EFG),

–  uwzględniając procedurę rozmów trójstronnych przewidzianą w pkt 28 PMI z dnia 17 maja 2006 r.,

–  uwzględniając pismo Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej (A7-0415/2012),

A.  mając na uwadze, że Unia opracowała odpowiednie instrumenty ustawodawcze i budżetowe w celu udzielenia dodatkowego wsparcia pracownikom dotkniętym skutkami poważnych zmian strukturalnych w handlu światowym oraz z myślą o ułatwieniu im powrotu na rynek pracy;

B.  mając na uwadze, że zakres działań Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EFG) został rozszerzony w odniesieniu do wniosków przedłożonych po dniu 1 maja 2009 r. i obejmuje pomoc dla pracowników, których zwolnienie było bezpośrednim skutkiem światowego kryzysu finansowego i gospodarczego,

C.   mając na uwadze, że pomoc finansowa Unii dla zwolnionych pracowników powinna być dynamiczna i powinno się jej udzielać jak najszybciej i jak najskuteczniej, zgodnie ze wspólną deklaracją Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, przyjętą na posiedzeniu pojednawczym w dniu 17 lipca 2008 r., a także przy należytym uwzględnieniu Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. w odniesieniu do przyjęcia decyzji o uruchomieniu EFG,

D.  mając na uwadze, że Hiszpania wystąpiła o pomoc w związku z 1 106 zwolnieniami, z których 500 ma być objętych pomocą, w następstwie zwolnień w 423 przedsiębiorstwach prowadzących działalność w dziale 25 według klasyfikacji NACE Rev. 2 („Produkcja metalowych wyrobów gotowych, z wyłączeniem maszyn i urządzeń”)(3) w regionie País Vasco (Kraj Basków, ES21) w Hiszpanii według klasyfikacji NUTS II,

E.  mając na uwadze, że złożony wniosek spełnia kryteria kwalifikowalności przewidziane w rozporządzeniu w sprawie EFG,

1.  zgadza się z Komisją, że warunki przewidziane w art. 2 lit. b) rozporządzenia w sprawie EFG zostały spełnione i że w związku z tym Hiszpania ma prawo do pomocy finansowej na mocy wspomnianego rozporządzenia;

2.  odnotowuje, że w dniu 28 grudnia 2011 r. władze Hiszpanii złożyły wniosek o wkład finansowy z EFG, a także zauważa, że Komisja udostępniła swoją ocenę dnia 19 października 2012 r.; ubolewa, że proces oceny trwał dziesięć miesięcy;

3.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że aby zapewnić natychmiastowe wsparcie pracownikom, hiszpańskie władze postanowiły rozpocząć wdrażanie środków w dniu 19 marca 2012 r., jeszcze przed zapadnięciem ostatecznej decyzji o przyznaniu z EFG pomocy na zaproponowany skoordynowany pakiet;

4.  zwraca uwagę, że władze hiszpańskie poinformowały, iż w ich ocenie opartej na doświadczeniach z wcześniejszymi wnioskami o wkład finansowy z EFG, jedynie 500 zwolnionych pracowników zdecydowało się na uczestnictwo w środkach wspieranych z EFG; wzywa władze Hiszpanii do pełnego wykorzystania potencjału pomocy z EFG;

5.  przypomina, jak ważne jest zwiększenie szans wszystkich pracowników na zatrudnienie przez odpowiednie szkolenia oraz uznanie ich umiejętności i kompetencji zdobytych w trakcie kariery zawodowej; oczekuje, że szkolenia oferowane w ramach skoordynowanego pakietu będą dostosowane nie tylko do poziomu wykształcenia i potrzeb zwolnionych pracowników, lecz także do faktycznej sytuacji gospodarczej;

6.  podkreśla, że należy wyciągnąć wnioski z przygotowania i realizacji tego i innych wniosków dotyczących masowych zwolnień;

7.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że środki opracowano w konsultacji z partnerami społecznymi oraz władzami regionalnymi, przedstawicielami sfery biznesu, a także związkami zawodowymi tworzącymi specjalną komisję odpowiedzialną za koordynację i realizację projektu EFG oraz zarządzanie nim;

8.  zwraca się do właściwych instytucji o podjęcie niezbędnych działań na rzecz poprawy przepisów proceduralnych i budżetowych celem szybszego uruchamiania EFG; docenia wprowadzoną przez Komisję w następstwie wniosku Parlamentu o przyspieszenie uwalniania dotacji ulepszoną procedurę, mającą na celu przedstawianie władzy budżetowej oceny Komisji dotyczącej kwalifikowalności wniosku o wsparcie z EFG równocześnie z wnioskiem o jego uruchomienie; wyraża nadzieję, że dalsze usprawnienia procedury zostaną uwzględnione w nowym rozporządzeniu w sprawie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (2014–2020) oraz że uda się osiągnąć większą skuteczność, przejrzystość i rozpoznawalność EFG;

9.  ubolewa, że informacje w sprawie szkoleń we wniosku Komisji nie wskazują, w których sektorach pracownicy mają szanse znaleźć zatrudnienie i czy pakiet będzie dostosowany do perspektyw gospodarczych regionu w przyszłości;

10.  przypomina, że instytucje zobowiązane są do zagwarantowania sprawnej i szybkiej procedury przyjęcia decyzji w sprawie uruchomienia EFG, zapewniając jednorazowe, ograniczone w czasie indywidualne wsparcie, którego celem jest pomoc pracownikom zwolnionym w wyniku globalizacji oraz kryzysu finansowego i gospodarczego; podkreśla rolę, jaką EFG może odegrać w powrocie zwolnionych pracowników na rynek pracy;

11.  ubolewa, że środki wspierające przedsiębiorczość nie obejmują żadnego wsparcia finansowego dla pracowników na rzecz zakładania własnej działalności gospodarczej, chociaż pracownikom objętym środkami szkoleniowymi oferuje się wiele zachęt finansowych;

12.  podkreśla, że zgodnie z art. 6 rozporządzenia w sprawie EFG należy zadbać o to, by EFG wspierał powrót na rynek pracy poszczególnych zwolnionych pracowników; ponadto podkreśla, że pomoc z EFG może jedynie współfinansować aktywne środki na rynku pracy prowadzące do długotrwałego zatrudnienia; ponownie podkreśla, że wsparcie z EFG nie zastępuje działań, za podjęcie których – na mocy prawa krajowego lub układów zbiorowych – odpowiedzialne są przedsiębiorstwa, ani środków restrukturyzacji przedsiębiorstw lub sektorów;

13.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że projektowi wspieranemu z EFG towarzyszy kompleksowy pakiet działań w zakresie dostarczania i upowszechniania informacji;

14.  stwierdza, że informacje na temat skoordynowanego pakietu zindywidualizowanych usług, które mają być finansowane z EFG, obejmują informacje o tym, w jaki sposób uzupełnia on działania finansowane z funduszy strukturalnych; ponownie wzywa Komisję do przedstawiania analizy porównawczej tych danych w sprawozdaniach rocznych w celu zapewnienia pełnego przestrzegania obowiązujących przepisów i zapobiegania powielaniu usług finansowanych przez Unię;

15.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w następstwie wniosków Parlamentu w budżecie na rok 2012 ujęto środki na płatności w wysokości 50 000 000 EUR w linii budżetowej EFG 04 05 01; przypomina, że EFG stworzono jako odrębny szczególny instrument z własnymi celami i terminami i że w związku z tym ma on prawo do własnych środków, co pozwoli – w miarę możliwości – uniknąć przesunięć z innych pozycji budżetowych, jak to miało miejsce w przeszłości, które mogłoby być ze szkodą dla realizacji celów politycznych EFG;

16.  wyraża ubolewanie z powodu decyzji Rady o zablokowaniu przedłużenia odstępstwa związanego z kryzysem, które oprócz pracowników tracących pracę z powodu zmian strukturalnych w handlu światowym pozwalało na objęcie pomocą finansową również pracowników zwalnianych w wyniku obecnego kryzysu finansowego i gospodarczego, a także na podwyższenie stopy współfinansowania przez UE do wartości 65% kosztów programu w przypadku wniosków złożonych po dniu 31 grudnia 2011 r., oraz wzywa Radę do bezzwłocznego przywrócenia tego środka;

17.  zatwierdza decyzję załączoną do niniejszej rezolucji;

18.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do podpisania wraz z przewodniczącym Rady niniejszej decyzji i zapewnienia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

19.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wraz z załącznikiem Radzie i Komisji.

ZAŁĄCZNIK

DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2011/018 ES/País Vasco Productos metálicos z Hiszpanii)

(Tekst tego załącznika nie został powtórzony w tym miejscu, ponieważ odpowiada on końcowej wersji decyzji 2013/16/UE.)

(1) Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.
(2) Dz.U. L 406 z 30.12.2006, s. 1.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 1893/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie statystycznej klasyfikacji działalności gospodarczej NACE Rev. 2 i zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3037/90 oraz niektóre rozporządzenia WE w sprawie określonych dziedzin statystycznych (Dz.U. L 393 z 30.12.2006, s. 1).


Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji: wniosek EGF/2011/013 DK /Flextronics
PDF 304kWORD 81k
Rezolucja
Załącznik
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2011/013 DK/Flextronics z Danii) (COM(2012)0623 – C7-0362/2012 – 2012/2278(BUD))
P7_TA(2012)0490A7-0417/2012

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedłożony Parlamentowi i Radzie (COM(2012)0623 – C7-0362/2012),

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami(1) (PMI z dnia 17 maja 2006 r.), a w szczególności jego pkt 28,

–  uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1927/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji(2) (rozporządzenie w sprawie EFG),

–  uwzględniając procedurę rozmów trójstronnych przewidzianą w pkt 28 PMI z dnia 17 maja 2006 r.,

–  uwzględniając pismo Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej (A7-0417/2012),

A.  mając na uwadze, że Unia opracowała odpowiednie instrumenty legislacyjne i budżetowe w celu udzielenia dodatkowego wsparcia pracownikom dotkniętym skutkami poważnych zmian strukturalnych w handlu światowym oraz z myślą o ułatwieniu im powrotu na rynek pracy,

B.  mając na uwadze, że zakres działań Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EFG) został rozszerzony w odniesieniu do wniosków przedłożonych po dniu 1 maja 2009 r. i obejmuje pomoc dla pracowników, których zwolnienie było bezpośrednim skutkiem światowego kryzysu finansowego i gospodarczego,

C.  mając na uwadze, że pomoc finansowa Unii dla zwolnionych pracowników powinna być dynamiczna i powinno się jej udzielać jak najszybciej i jak najskuteczniej, zgodnie ze wspólną deklaracją Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, przyjętą na posiedzeniu pojednawczym w dniu 17 lipca 2008 r., a także przy należytym uwzględnieniu Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. w odniesieniu do przyjęcia decyzji o uruchomieniu EFG,

D.  mając na uwadze, że Dania wystąpiła o pomoc w związku z 303 zwolnieniami, z których 153 ma być objętych pomocą, w Flextronics International Denmark A/S podczas czteromiesięcznego okresu odniesienia od 1 lipca 2011 r. do 31 października 2011 r., oraz 87 zwolnieniami poza okresem odniesienia, ale związanymi z tą samą procedurą zwolnień zbiorowych.

E.  mając na uwadze, że złożony wniosek spełnia kryteria kwalifikowalności przewidziane w rozporządzeniu w sprawie EFG,

1.  zgadza się z Komisją, że warunki wymienione w art. 2 lit. c) rozporządzenia w sprawie EFG zostały spełnione i że w związku z tym Dania ma prawo do pomocy finansowej na mocy tego rozporządzenia;

2.  odnotowuje, że w dniu 21 grudnia 2011 r. władze Danii złożyły wniosek o wkład finansowy z EFG i uzupełniły go dodatkowymi informacjami do dnia 23 sierpnia 2012 r., a także zauważa, że Komisja udostępniła swoją ocenę dopiero dnia 19 października 2012 r.; ubolewa nad długotrwałymi okresami oceny oraz zapytuje, dlaczego konkretnie w przypadku Danii dokonanie oceny wymagało aż 10 miesięcy; nalega, by Komisja przyspieszyła proces oceny;

3.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że aby zapewnić natychmiastowe wsparcie pracownikom, duńskie władze postanowiły rozpocząć wdrażanie środków w dniu 21 marca 2012 r., przed zapadnięciem ostatecznej decyzji o przyznaniu z EFG pomocy na zaproponowany skoordynowany pakiet;

4.  z zadowoleniem przyjmuje wniosek złożony przez Danię; ubolewa jednak nad faktem, że pomimo szeregu pomyślnych przypadków mobilizacji EFG na rzecz Danii, zarówno w oparciu o kryteria związane z handlem, jak i z kryzysem, Dania jest jednym z krajów, które podkopują przyszłość funduszu po roku 2013 i blokują wydłużenie okresu obowiązywania odstępstwa związanego z kryzysem; ponadto wyraża zaniepokojenie, że Dania ubiega się o mobilizację funduszu EFG w imieniu przedsiębiorstwa Flextronics International Denmark utworzonego przez firmę Flextronics International Ltd. zarejestrowaną w Singapurze, która przenosi swe zakłady do Azji;

5.  przypomina, jak ważne jest zwiększenie szans wszystkich pracowników na zatrudnienie przez odpowiednie szkolenia oraz uznanie ich umiejętności i kompetencji zdobytych w trakcie kariery zawodowej; oczekuje, że szkolenia oferowane w ramach skoordynowanego pakietu będą dostosowane nie tylko do poziomu wykształcenia i potrzeb zwolnionych pracowników, lecz także do faktycznej sytuacji gospodarczej;

6.  wzywa do wzajemności w handlu pomiędzy Unią a krajami trzecimi, która jest podstawowym warunkiem uzyskania przez przedsiębiorstwa UE dostępu do nowych rynków pozaeuropejskich;

7.  podkreśla, że należy wyciągnąć wnioski z przygotowania i realizacji tego i innych wniosków dotyczących masowych zwolnień pracowników;

8.  zwraca uwagę na informacje od władz duńskich, że w ich ocenie jedynie 153 z 303 zwolnionych pracowników zdecydowałoby się uczestniczyć w środkach; wzywa władze Danii do wykorzystania w pełni potencjału pomocy z EFG;

9.  zwraca się do zainteresowanych instytucji o podjęcie niezbędnych działań na rzecz poprawy przepisów proceduralnych i budżetowych celem szybszego uruchamiania EFG; docenia wprowadzoną przez Komisję w następstwie wniosku Parlamentu o przyspieszenie uwalniania dotacji ulepszoną procedurę, mającą na celu przedstawianie władzy budżetowej oceny Komisji dotyczącej kwalifikowalności wniosku o wsparcie z EFG równocześnie z wnioskiem o jego uruchomienie; wyraża nadzieję, że dalsze usprawnienia procedury zostaną uwzględnione w nowym rozporządzeniu w sprawie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (2014–2020) oraz że uda się osiągnąć większą skuteczność, przejrzystość i rozpoznawalność EFG;

10.  zwraca uwagę, że region Midtjylland, gdzie znajduje się gmina Skive, korzystał już ze wsparcia z EFG w oparciu o dwa wnioski, tzn. EGF/2010/017 Midtjylland Machinery i EGF/2012/003 Vestas;

11.  przypomina o zobowiązaniu instytucji do zapewnienia sprawnej i szybkiej procedury przyjmowania decyzji w sprawie uruchomienia EFG, zapewniając jednorazowe, ograniczone w czasie indywidualne wsparcie mające na celu pomoc pracownikom zwolnionym w wyniku globalizacji oraz kryzysu finansowego i gospodarczego; podkreśla rolę, jaką EFG może odegrać w powrocie zwolnionych pracowników na rynek pracy;

12.  podkreśla, że władze duńskie proponują wprowadzenie drogiego skoordynowanego pakietu zindywidualizowanych usług (12 891 euro na pracownika); z zadowoleniem przyjmuje jednak fakt, że w skład pakietu wchodzą środki mające charakter dodatkowy i nowatorski w stosunku do środków regularnie oferowanych przez biura pracy i są one dostosowane do pomocy różnym grupom pracowników pod kątem umiejętności i doświadczenia, aby mogli oni radzić sobie na trudnym lokalnym rynku pracy;

13.  podkreśla, że zgodnie z art. 6 rozporządzenia w sprawie EFG należy zadbać o to, by EFG wspierał powrót na rynek pracy poszczególnych zwolnionych pracowników; ponadto podkreśla, że pomoc z EFG może współfinansować jedynie aktywne środki na rynku pracy prowadzące do długotrwałego zatrudnienia; ponownie podkreśla, że wsparcie EFG nie zastępuje działań, za podjęcie których – na mocy prawa krajowego lub układów zbiorowych – odpowiedzialne są przedsiębiorstwa, ani środków restrukturyzacji przedsiębiorstw lub sektorów;

14.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że kursy szkolenia zawodowego są ukierunkowane na potencjalne dziedziny wzrostu oraz że konstrukcja skoordynowanego pakietu opiera się na dogłębnych badaniach lokalnego rynku pracy oraz charakterystyce zwolnionych pracowników;

15.  stwierdza, że informacje na temat skoordynowanego pakietu zindywidualizowanych usług, które mają być finansowane z EFG, obejmują dane na temat tego, w jaki sposób uzupełnia on działania finansowane z funduszy strukturalnych; ponownie wzywa Komisję do przedstawiania analizy porównawczej tych danych w sprawozdaniach rocznych w celu zapewnienia pełnego przestrzegania obowiązujących przepisów i zapobiegania powielaniu usług finansowanych przez Unię;

16.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w ramach skoordynowanego pakietu zindywidualizowanych usług oferuje się również kursy zakładania własnego przedsiębiorstwa, które przewidziano dla 20 pracowników; zwraca uwagę, że dla nowo powstających przedsiębiorstw nie przewidziano żadnych bodźców finansowych;

17.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w następstwie wniosków Parlamentu w budżecie na rok 2012 ujęto środki na płatności w wysokości 50 000 000 EUR w linii budżetowej EFG 04 05 01; przypomina, że EFG stworzono jako odrębny szczególny instrument z własnymi celami i terminami i że w związku z tym ma on prawo do własnych środków, co pozwoli – w miarę możliwości – uniknąć przesunięć z innych pozycji budżetowych, jak to miało miejsce w przeszłości, i co mogłoby być ze szkodą dla realizacji celów politycznych EFG;

18.  odnotowuje jednak zasiłek w wysokości 4 439 EUR na pracownika z tytułu uczestnictwa w środkach i uważa, że jest on zbyt wysoki; przypomina, że w przyszłości EFG powinien być w głównej mierze przeznaczany na szkolenia i poszukiwanie pracy, a także programy poradnictwa zawodowego, a jego wkład finansowy w wypłatę zasiłków powinien mieć każdorazowo charakter dodatkowy i równorzędny w stosunku do zasiłków, do których zwalniani pracownicy są uprawnieni na mocy prawa krajowego lub układów zbiorowych;

19.  wyraża ubolewanie z powodu decyzji Rady o zablokowaniu przedłużenia odstępstwa związanego z kryzysem, które oprócz pracowników tracących pracę z powodu zmian strukturalnych w handlu światowym pozwalało na objęcie pomocą finansową również pracowników zwalnianych w wyniku obecnego kryzysu finansowego i gospodarczego, a także na podwyższenie stopy współfinansowania przez UE do wartości 65% kosztów programu w przypadku wniosków złożonych po dniu 31 grudnia 2011 r., oraz wzywa Radę do bezzwłocznego przywrócenia tego środka;

20.  zatwierdza decyzję załączoną do niniejszej rezolucji;

21.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do podpisania wraz z przewodniczącym Rady niniejszej decyzji i zapewnienia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

22.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wraz z załącznikiem Radzie i Komisji.

ZAŁĄCZNIK

DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2011/013 DK/Flextronics z Danii)

(Tekst tego załącznika nie został powtórzony w tym miejscu, ponieważ odpowiada on końcowej wersji decyzji 2013/14/UE.)

(1) Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.
(2) Dz.U. L 406 z 30.12.2006, s. 1.


Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji: wniosek EGF/2011/014 RO/Nokia
PDF 302kWORD 89k
Rezolucja
Załącznik
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2011/014 RO/Nokia z Rumunii) (COM(2012)0618 – C7-0359/2012 – 2012/2275(BUD))
P7_TA(2012)0491A7-0414/2012

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedłożony Parlamentowi i Radzie (COM(2012)0618 – C7-0359/2012),

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami(1) (PMI z dnia 17 maja 2006 r.), a w szczególności jego pkt 28,

–  uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1927/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji(2) (rozporządzenie w sprawie EFG),

–  uwzględniając procedurę rozmów trójstronnych przewidzianą w pkt 28 PMI z dnia 17 maja 2006 r.,

–  uwzględniając pismo Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej (A7-0414/2012),

A.  mając na uwadze, że Unia opracowała odpowiednie instrumenty ustawodawcze i budżetowe w celu udzielenia dodatkowego wsparcia pracownikom dotkniętym skutkami poważnych zmian strukturalnych w handlu światowym oraz z myślą o ułatwieniu im powrotu na rynek pracy,

B.  mając na uwadze, że zakres zastosowania Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EFG) został rozszerzony w odniesieniu do wniosków przedłożonych po dniu 1 maja 2009 r. i obejmuje pomoc dla pracowników, których zwolnienie było bezpośrednim skutkiem światowego kryzysu finansowego i gospodarczego,

C.  mając na uwadze, że pomoc finansowa Unii dla zwolnionych pracowników powinna być dynamiczna i powinno się jej udzielać jak najszybciej i jak najskuteczniej, zgodnie ze wspólną deklaracją Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, przyjętą na posiedzeniu pojednawczym w dniu 17 lipca 2008 r., a także przy należytym uwzględnieniu Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. w odniesieniu do przyjęcia decyzji o uruchomieniu EFG,

D.  mając na uwadze, że Rumunia złożyła wniosek o pomoc w związku z 1 904 zwolnieniami, z których 1 416 ma być objętych pomocą, w przedsiębiorstwie SC Nokia Romania SRL i u jednego dostawcy w Rumunii,

E.  mając na uwadze, że złożony wniosek spełnia kryteria kwalifikowalności przewidziane w rozporządzeniu w sprawie EFG,

1.  zgadza się z Komisją, że warunki wymienione w art. 2 lit. a) rozporządzenia w sprawie EFG zostały spełnione i że w związku z tym Rumunia ma prawo do pomocy finansowej na mocy tego rozporządzenia;

2.  odnotowuje, że w dniu 22 grudnia 2011 r. władze Rumunii złożyły wniosek o wkład finansowy z EFG i uzupełniły go dodatkowymi informacjami do dnia 22 sierpnia 2012 r., a także zauważa, że Komisja udostępniła swoją ocenę dopiero dnia 19 października 2012 r.; z ubolewaniem odnosi się do dość długich okresów oceny i pragnie dowiedzieć się dlaczego ten konkretny wniosek wymagał 8-miesięcznej oceny; wzywa Komisję do przyspieszenia procesu dokonywania oceny;

3.  z zadowoleniem przyjmuje pierwszy wniosek Rumunii o wsparcie z EFG;

4.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że aby zapewnić natychmiastowe wsparcie pracownikom, rumuńskie władze postanowiły rozpocząć wdrażanie środków w dniu 8 grudnia 2011 r., jeszcze na długo przed zapadnięciem ostatecznej decyzji o przyznaniu z EFG pomocy na zaproponowany skoordynowany pakiet;

5.  przypomina, jak ważne jest zwiększenie szans wszystkich pracowników na zatrudnienie przez dostosowane szkolenia oraz uznanie ich umiejętności i kompetencji zdobytych w trakcie kariery zawodowej pracowników; oczekuje, że szkolenia oferowane w ramach skoordynowanego pakietu będą dostosowane nie tylko do poziomu i potrzeb zwolnionych pracowników, lecz także do faktycznej sytuacji gospodarczej;

6.  ubolewa nad faktem, że zwolnienia w Klużu w Rumunii i w Salo w Finlandii (wniosek EGF/2012/006/ FI/Nokia z Finlandii) wynikają z korporacyjnej decyzji Nokii o przeniesieniu zakładów produkcyjnych do Azji i że są częścią planu zmniejszenia ogólnego poziomu zatrudnienia w Nokia Corporation o 17 000 miejsc pracy do końca 2013 r.;

7.  podkreśla, że należy wyciągnąć wnioski z przygotowania i realizacji tego i innych wniosków dotyczących masowych zwolnień;

8.  wzywa do wzajemności w handlu pomiędzy Unią a krajami trzecimi, która jest podstawowym warunkiem uzyskania przez przedsiębiorstwa unijne dostępu do nowych rynków pozaeuropejskich;

9.  zwraca się do zainteresowanych instytucji o podjęcie niezbędnych działań na rzecz poprawy przepisów proceduralnych i budżetowych celem szybszego uruchamiania EFG; docenia wprowadzoną przez Komisję w następstwie wniosku Parlamentu o przyspieszenie uwalniania dotacji ulepszoną procedurę, mającą na celu przedstawianie władzy budżetowej oceny Komisji dotyczącej kwalifikowalności wniosku o wsparcie z EFG równocześnie z wnioskiem o jego uruchomienie; wyraża nadzieję, że dalsze usprawnienia procedury zostaną uwzględnione w nowym rozporządzeniu w sprawie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (2014–2020) oraz że uda się osiągnąć większą skuteczność, przejrzystość i rozpoznawalność EFG;

10.  odnotowuje, że EFG już interweniował na korzyść 1337 pracowników zwolnionych w wyniku przeniesienia Nokii z Niemiec do Rumunii w 2008 r; zauważa, że w trzy lata później EFG musi znów interweniować, ponieważ zakład produkcyjny otwarty w Klużu po zamknięciu w Niemczech, został zamknięty w 2011 r. w wyniku przeniesienia go do Azji; zastanawia się, czy Nokia skorzystała z jakichkolwiek zachęt finansowych na szczeblu regionalnym, krajowym lub europejskim (zwłaszcza z funduszy spójności) w chwili przeniesienia zakładu z Niemiec do Rumunii;

11.  przypomina o zobowiązaniu instytucji do zapewnienia sprawnej i szybkiej procedury przyjmowania decyzji w sprawie uruchomienia EFG, zapewniając jednorazowe, ograniczone w czasie indywidualne wsparcie mające na celu pomoc pracownikom zwolnionym w wyniku globalizacji oraz kryzysu finansowego i gospodarczego; podkreśla rolę, jaką EFG może odegrać w powrocie zwolnionych pracowników na rynek pracy;

12.  zauważa, że wniosek Komisji wskazuje, że oczekuje się, iż kolejny wniosek EFG obejmie drugą falę zwolnień w zakładach Nokii w Salo i dlatego wzywa Komisję do wyjaśnienia, do jakiego stopnia sama Nokia wspiera finansowo program zwolnień;

13.  podkreśla, że zgodnie z art. 6 rozporządzenia w sprawie EFG należy zadbać o to, by EFG wspierał powrót na rynek pracy poszczególnych zwolnionych pracowników; ponadto podkreśla, że pomoc z EFG może współfinansować jedynie aktywne środki na rynku pracy prowadzące do długotrwałego zatrudnienia; ponownie podkreśla, że wsparcie z EFG nie zastępuje działań, za podjęcie których – na mocy prawa krajowego lub układów zbiorowych – odpowiedzialne są przedsiębiorstwa, ani środków restrukturyzacji przedsiębiorstw lub sektorów;

14.  ubolewa nad faktem, że wniosek Komisji nie przedstawia żadnych statystyk dotyczących wskaźnika bezrobocia w regionie; zauważa jednak, że w 2011 r. prawie 40% ogółu ludności w wieku produkcyjnym w regionie Klużu-Napoki pracującej w sektorach technologii informatycznych i komunikacji było zatrudnionych w Nokii; zauważa, że wpływ zwolnień w Nokii na zatrudnienie w regionie jest znaczny;

15.  odnotowuje, że informacje na temat skoordynowanego pakietu zindywidualizowanych usług, które mają być finansowane z EFG, obejmują dane na temat tego, w jaki sposób uzupełnia on działania finansowane z funduszy strukturalnych; ponownie wzywa Komisję do przedstawiania analizy porównawczej tych danych w sprawozdaniach rocznych w celu zapewnienia pełnego przestrzegania obowiązujących przepisów i zapobiegania powielaniu usług finansowanych przez Unię;

16.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w następstwie wniosków Parlamentu w budżecie na rok 2012 ujęto środki na płatności w wysokości 50 000 000 EUR w linii budżetowej EFG 04 05 01; przypomina, że EFG stworzono jako odrębny szczególny instrument z własnymi celami i terminami i że w związku z tym ma on prawo do własnych środków, co pozwoli – w miarę możliwości – uniknąć przesunięć z innych pozycji budżetowych, jak to miało miejsce w przeszłości, i co mogłoby być ze szkodą dla realizacji celów politycznych EFG;

17.  oczekuje, że Komisja wyjaśni, czy Nokia była zaangażowana w tworzenie skoordynowanego pakietu zindywidualizowanych usług i ewentualnie we współfinansowanie;

18.  wyraża ubolewanie z powodu decyzji Rady o zablokowaniu przedłużenia odstępstwa związanego z kryzysem, które oprócz pracowników tracących pracę z powodu zmian strukturalnych w handlu światowym pozwalało na objęcie pomocą finansową również pracowników zwalnianych w wyniku obecnego kryzysu finansowego i gospodarczego, a także na podwyższenie stopy współfinansowania przez UE do wartości 65% kosztów programu w przypadku wniosków złożonych po dniu 31 grudnia 2011 r., oraz wzywa Radę do bezzwłocznego przywrócenia tego środka;

19.  ubolewa z powodu faktu, że nie ma żadnych informacji dotyczących rodzajów środków szkoleniowych i staży oferowanych w ramach skoordynowanego pakietu oraz ich dostosowania do lokalnych potrzeb w zakresie umiejętności i kwalifikacji, a także możliwych obszarów przyszłego wzrostu w regionie;

20.  zatwierdza decyzję załączoną do niniejszej rezolucji;

21.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do podpisania wraz z przewodniczącym Rady niniejszej decyzji i zapewnienia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

22.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wraz z załącznikiem Radzie i Komisji.

ZAŁĄCZNIK

DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2011/014 RO/Nokia z Rumunii)

(Tekst tego załącznika nie został powtórzony w tym miejscu, ponieważ odpowiada on końcowej wersji decyzji 2013/15/UE.)

(1) Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.
(2) Dz.U. L 406 z 30.12.2006, s. 1.


Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji: wniosek EGF/2011/011 AT/Soziale Dienstleistungen z Austrii
PDF 305kWORD 91k
Rezolucja
Załącznik
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2011/011 AT/Soziale Dienstleistungen z Austrii) (COM(2012)0621 – C7-0361/2012 – 2012/2277(BUD))
P7_TA(2012)0492A7-0419/2012

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedłożony Parlamentowi i Radzie (COM(2012)0621 – C7–0361/2012),

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami(1) (PMI z dnia 17 maja 2006 r.), a w szczególności jego pkt 28,

–  uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1927/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji(2) (rozporządzenie w sprawie EFG),

–  uwzględniając procedurę rozmów trójstronnych przewidzianą w pkt 28 PMI z dnia 17 maja 2006 r.,

–  uwzględniając pismo Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej (A7-0419/2012),

A.  mając na uwadze, że Unia opracowała odpowiednie instrumenty ustawodawcze i budżetowe w celu udzielenia dodatkowego wsparcia pracownikom dotkniętym skutkami poważnych zmian strukturalnych w handlu światowym oraz z myślą o ułatwieniu im powrotu na rynek pracy;

B.  mając na uwadze, że zakres działań Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EFG) został rozszerzony w odniesieniu do wniosków przedłożonych po dniu 1 maja 2009 r. i obejmuje pomoc dla pracowników, których zwolnienie było bezpośrednim skutkiem światowego kryzysu finansowego i gospodarczego,

C.  mając na uwadze, że pomoc finansowa Unii dla zwolnionych pracowników powinna być dynamiczna i powinno się jej udzielać jak najszybciej i jak najskuteczniej, zgodnie ze wspólną deklaracją Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, przyjętą na posiedzeniu pojednawczym w dniu 17 lipca 2008 r., a także przy należytym uwzględnieniu Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. w odniesieniu do przyjęcia decyzji o uruchomieniu EFG,

D.  mając na uwadze, że Austria wystąpiła o pomoc w związku z 1 050 zwolnieniami, z których 350 ma być objętych pomocą, w następstwie zwolnień w 105 przedsiębiorstwach prowadzących działalność w dziale 88 według klasyfikacji NACE Rev. 2 („Pomoc społeczna bez zakwaterowania”)(3) w regionie Steiermark (Styria, AT22) w Austrii według klasyfikacji NUTS II,

E.  mając na uwadze, że złożony wniosek spełnia kryteria kwalifikowalności przewidziane w rozporządzeniu w sprawie EFG,

1.  zgadza się z Komisją, że warunki przewidziane w art. 2 lit. b) rozporządzenia w sprawie EFG zostały spełnione i że Austria w związku z tym ma prawo do pomocy finansowej na mocy wspomnianego rozporządzenia;

2.  odnotowuje, że w dniu 21 grudnia 2011 r. władze Austrii złożyły wniosek o wkład finansowy z EFG, a także zauważa, że Komisja udostępniła swoją pełną ocenę dnia 19 października 2012 r.; ubolewa, że proces oceny trwał dziesięć miesięcy;

3.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że aby zapewnić natychmiastowe wsparcie pracownikom, austriackie władze postanowiły rozpocząć wdrażanie środków w dniu 1 października 2011 r., jeszcze przed zapadnięciem ostatecznej decyzji o przyznaniu z EFG pomocy na zaproponowany skoordynowany pakiet;

4.  zauważa, że region Styrii był już dotknięty problemem masowych zwolnień i pracownicy z tego regionu korzystali ze wsparcia z EFG w drodze trzech wniosków, a mianowicie: EGF/2009/009 AT/Steiermark, EGF/2010/007 AT/Steiermark-Niederösterreich i EGF/2010/008 AT/AT&S;

5.  przypomina, jak ważne jest zwiększenie szans wszystkich pracowników na zatrudnienie przez odpowiednie szkolenia oraz uznanie ich umiejętności i kompetencji zdobytych w trakcie kariery zawodowej; oczekuje, że szkolenia oferowane w ramach skoordynowanego pakietu będą dostosowane nie tylko do poziomu wykształcenia i potrzeb zwolnionych pracowników, lecz także do faktycznej sytuacji gospodarczej;

6.  odnotowuje, że projekt EFG przeprowadzony zostanie w ramach fundacji na rzecz pracy powołanej na płaszczyźnie regionalnej i będzie zarządzany przez stowarzyszenie na rzecz rozwoju, które w przeszłości zajmowało się wnioskami o wsparcie z EFG (EGF/2009/009 AT/Steiermark); przypomina, że fundacje na rzecz pracy to powoływane przez sektorowych partnerów społecznych instytucje, których celem jest zapewnianie pracownikom w trakcie zmian przemysłowych działań szkoleniowych zwiększających ich szanse na zatrudnienie; przypomina, że ten model zapewniania aktywnych działań na rynku pracy okazał się w przeszłości bardzo skuteczny w odniesieniu do reintegracji pracowników na rynku pracy i wykorzystania w tym celu środków z EFG;

7.  podkreśla, że należy wyciągnąć wnioski z przygotowania i realizacji tego i innych wniosków dotyczących masowych zwolnień;

8.  zwraca się do zainteresowanych instytucji o podjęcie niezbędnych działań na rzecz poprawy przepisów proceduralnych i budżetowych w celu szybszego uruchamiania EFG; docenia wprowadzoną przez Komisję w następstwie wniosku Parlamentu o przyspieszenie uwalniania dotacji ulepszoną procedurę, mającą na celu przedstawianie władzy budżetowej oceny Komisji dotyczącej kwalifikowalności wniosku o wsparcie z EFG równocześnie z wnioskiem o jego uruchomienie; wyraża nadzieję, że dalsze usprawnienia procedury zostaną uwzględnione w nowym rozporządzeniu w sprawie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (2014–2020) oraz że uda się osiągnąć większą skuteczność, przejrzystość i rozpoznawalność EFG;

9.  z zadowoleniem przyjmuje propozycję skoordynowanego pakietu zindywidualizowanych usług i szczegółowe opisy działań przedstawionych we wniosku Komisji; z zadowoleniem przyjmuje również fakt, że proponowane szkolenia powiązane są z przyszłymi perspektywami gospodarczymi i przyszłymi potrzebami regionu w zakresie określonych umiejętności i kwalifikacji;

10.  przypomina, że instytucje zobowiązane są do zagwarantowania sprawnej i szybkiej procedury przyjęcia decyzji w sprawie uruchomienia EFG, zapewniając jednorazowe, ograniczone w czasie indywidualne wsparcie, którego celem jest pomoc pracownikom zwolnionym w wyniku globalizacji oraz kryzysu finansowego i gospodarczego; podkreśla rolę, jaką EFG może odegrać w powrocie zwolnionych pracowników na rynek pracy;

11.  podkreśla, że zgodnie z art. 6 rozporządzenia w sprawie EFG należy zadbać o to, by EFG wspierał powrót na rynek pracy poszczególnych pracowników, którzy zostali zwolnieni; ponadto podkreśla, że pomoc z EFG może jedynie współfinansować aktywne środki na rynku pracy prowadzące do długotrwałego zatrudnienia; ponownie podkreśla, że pomoc z EFG nie zastępuje działań, za podjęcie których – na mocy prawa krajowego lub układów zbiorowych – odpowiedzialne są przedsiębiorstwa, ani środków restrukturyzacji przedsiębiorstw lub sektorów;

12.  zwraca uwagę na świadczenia na pokrycie kosztów utrzymania przeznaczone dla pracowników szkolących się i poszukujących pracy w kwocie 1 000 EUR miesięcznie dla każdego pracownika (zaplanowane na okres 11 miesięcy, zasiłek dla bezrobotnych ma zostać wstrzymany na ten okres), które będą połączone ze świadczeniami na rzecz szkoleń w wysokości 200 EUR miesięcznie dla każdego pracownika; przypomina, że w przyszłości EFG powinien być w głównej mierze przeznaczany na szkolenia i poszukiwanie pracy, a także programy poradnictwa zawodowego, a jego wkład finansowy w wypłatę zasiłków powinien mieć każdorazowo charakter dodatkowy i równorzędny w stosunku do zasiłków, do których zwalniani pracownicy są uprawnieni na mocy prawa krajowego lub układów zbiorowych;

13.  stwierdza, że informacje na temat skoordynowanego pakietu zindywidualizowanych usług, które mają być finansowane z EFG, obejmują informacje o tym, w jaki sposób uzupełnia on działania finansowane z funduszy strukturalnych; ponownie wzywa Komisję do przedstawiania analizy porównawczej tych danych w sprawozdaniach rocznych w celu zapewnienia pełnego przestrzegania obowiązujących przepisów i zapobiegania powielaniu usług finansowanych przez Unię;

14.  uważa, że stosunek sumy środków na pokrycie kosztów egzystencji i szkoleń do sumy kosztów szkoleń (14 400 EUR do 7 000 EUR) to nieuzasadnione pozorne finansowanie zasiłków dla bezrobotnych;

15.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w następstwie wniosków Parlamentu w budżecie na rok 2012 ujęto środki na płatności w wysokości 50 000 000 EUR w linii budżetowej EFG 04 05 01; przypomina, że EFG stworzono jako odrębny szczególny instrument z własnymi celami i terminami i że w związku z tym ma on prawo do własnych środków, co pozwoli – w miarę możliwości – uniknąć przesunięć z innych pozycji budżetowych, jak to miało miejsce w przeszłości, i co mogłoby być ze szkodą dla realizacji celów politycznych EFG;

16.  zauważa, że koszt proponowanych środków wynosi ok. 22 000 EUR na pracownika, z czego 14 000 EUR pokrywane jest ze środków EFG, co oznacza, że kwota pomocy przypadająca na jedną osobę jest bardzo wysoka w porównaniu z innymi wnioskami o wkład z EFG;

17.  wyraża ubolewanie z powodu decyzji Rady o zablokowaniu przedłużenia odstępstwa związanego z kryzysem, które oprócz pracowników tracących pracę z powodu zmian strukturalnych w handlu światowym pozwalało na objęcie pomocą finansową również pracowników zwalnianych w wyniku obecnego kryzysu finansowego i gospodarczego, a także na podwyższenie stopy współfinansowania przez Unię do wartości 65% kosztów programu w przypadku wniosków złożonych po dniu 31 grudnia 2011 r.; wzywa Radę do bezzwłocznego przywrócenia tego środka;

18.  zatwierdza decyzję załączoną do niniejszej rezolucji;

19.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do podpisania wraz z przewodniczącym Rady niniejszej decyzji i zapewnienia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

20.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wraz z załącznikiem Radzie i Komisji.

ZAŁĄCZNIK

DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EFG/2011/011 AT/Soziale Dienstleistungen z Austrii)

(Tekst tego załącznika nie został powtórzony w tym miejscu, ponieważ odpowiada on końcowej wersji decyzji 2013/13/UE.)

(1) Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.
(2) Dz.U. L 406 z 30.12.2006, s. 1.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 1893/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie statystycznej klasyfikacji działalności gospodarczej NACE Rev. 2 i zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3037/90 oraz niektóre rozporządzenia WE w sprawie określonych dziedzin statystycznych (Dz.U. L 393 z 30.12.2006, s. 1).


Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji: wniosek EGF/2012/006 FI/Nokia Salo z Finlandii
PDF 306kWORD 92k
Rezolucja
Załącznik
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2012/006 FI/Nokia Salo z Finlandii) (COM(2012)0619 – C7-0360/2012 – 2012/2276(BUD))
P7_TA(2012)0493A7-0418/2012

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedłożony Parlamentowi i Radzie (COM(2012)0619 – C7-0360/2012),

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami(1) (PMI z dnia 17 maja 2006 r.), a w szczególności jego pkt 28,

–  uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1927/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji(2) (rozporządzenie w sprawie EFG),

–  uwzględniając Pakt na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia i konkluzje Rady Europejskiej z dnia 28 czerwca 2012 r.,

–  uwzględniając stanowisko Rady w sprawie budżetu Unii Europejskiej na 2013 r. przyjęte w dniu 23 lipca 2012 r.,

–  uwzględniając wyniki procedury rozmów trójstronnych przewidzianej w pkt 28 PMI z dnia 17 maja 2006 r.,

–  uwzględniając pismo Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej (A7-0418/2012),

A.  mając na uwadze, że Unia opracowała instrumenty ustawodawcze i budżetowe w celu udzielenia dodatkowego wsparcia pracownikom dotkniętym skutkami poważnych zmian strukturalnych w handlu światowym oraz z myślą o ułatwieniu im powrotu na rynek pracy;

B.  mając na uwadze, że zakres działań Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EFG) został rozszerzony w odniesieniu do wniosków przedłożonych po dniu 1 maja 2009 r. i obejmuje pomoc dla pracowników, których zwolnienie było skutkiem światowego kryzysu społecznego, finansowego i gospodarczego,

C.  mając na uwadze, że pomoc finansowa Unii dla zwalnianych pracowników powinna być natychmiastowa i skuteczna, zgodnie ze wspólną deklaracją Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, przyjętą na posiedzeniu pojednawczym w dniu 17 lipca 2008 r.,

D.  mając na uwadze, że Finlandia złożyła wniosek o pomoc z związku z 1 000 zwolnień, z których wszystkie mają być objęte pomocą, w przedsiębiorstwie Nokia plc (Salo) w Finlandii,

E.  mając na uwadze, że złożony wniosek spełnia kryteria kwalifikowalności przewidziane w rozporządzeniu w sprawie EFG,

1.  zgadza się z Komisją, że warunki wymienione w art. 2 lit. a) rozporządzenia w sprawie EFG zostały spełnione i że Finlandia ma w związku z tym prawo do pomocy finansowej na mocy tego rozporządzenia;

2.  odnotowuje, że w dniu 4 lipca 2012 r. władze Finlandii złożyły wniosek o wkład finansowy z EFG, a także zauważa, że Komisja udostępniła swoją ocenę dopiero dnia 19 października 2012 r.; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że wniosek został przedstawiony bezpośrednio po upływie okresu odniesienia, co umożliwiło podjęcie natychmiastowych działań w następstwie zwolnień; wyraża także zadowolenie, że Komisja dokonała szybko oceny wniosku;

3.  odnotowuje, że aby zapewnić natychmiastowe wsparcie pracownikom, fińskie władze rozpoczęły wdrażanie środków społecznych w dniu 29 lutego 2012 r., na długo przed zapadnięciem ostatecznej decyzji o przyznaniu z EFG pomocy na zaproponowany skoordynowany pakiet;

4.  wyraża ubolewanie, że zwolnienia w Salo (Finlandia) i w Klużu (Rumunia) (wniosek EGF/2011/014/ RO/Nokia z Rumunii) wynikają z decyzji przedsiębiorstwa Nokia o przeniesieniu zakładów produkcyjnych do Azji i stanowią część planu ogólnej redukcji zatrudnienia w przedsiębiorstwie Nokia o 17 000 miejsc pracy do końca 2013 r.;

5.  podkreśla znaczenie odpowiednio dopasowanych szkoleń i uznania umiejętności i kompetencji zdobytych w trakcie kariery zawodowej; podkreśla, że najważniejsze jest, by szkolenia oferowane w skoordynowanym pakiecie były dostosowane do potrzeb i poziomu wykształcenia zwolnionych pracowników, odpowiadały tym czynnikom i uwzględniały społeczne i ekonomiczne uwarunkowania pracowników;

6.  zwraca uwagę, że Komisja wskazuje w swoim wniosku, iż spodziewane jest kolejne wykorzystanie środków z EFG, aby pokryć drugą rundę zwolnień w ośrodku Nokii w Salo;

7.  zwraca się do zainteresowanych instytucji o podjęcie niezbędnych działań na rzecz poprawy przepisów proceduralnych i budżetowych w celu szybszego uruchamiania EFG; docenia wprowadzoną przez Komisję w następstwie wniosku Parlamentu o przyspieszenie uwalniania dotacji ulepszoną procedurę, mającą na celu przedstawianie władzy budżetowej oceny Komisji dotyczącej kwalifikowalności wniosku o wsparcie z EFG wraz z wnioskiem o jego uruchomienie; wyraża nadzieję, że w nowym rozporządzeniu w sprawie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (2014–2020) zostaną uwzględnione dalsze usprawnienia procedury oraz że uda się osiągnąć większą skuteczność, łatwiejsze uruchamianie, przejrzystość i widoczność EFG;

8.  wzywa do wzajemności w handlu pomiędzy Unią a krajami trzecimi, która jest podstawowym warunkiem uzyskania przez przedsiębiorstwa unijne dostępu do nowych rynków pozaeuropejskich;

9.  zauważa, że do chwili obecnej w tym roku miało miejsce 19 przypadków złożenia przez Komisję do władzy budżetowej wniosków o uruchomienie EFG na rzecz Francji, Hiszpanii, Danii, Holandii, Austrii, Rumunii, Szwecji, Włoch, Irlandii, Niemiec i Finlandii, w celu finansowania aktywnych środków rynku pracy dla 15 381 zwolnionych pracowników na łączną kwotę 74 266 222 EUR pomocy z EFG;

10.  zauważa, że region Salo był bardzo uzależniony od firmy Nokia jako pracodawcy i stał się wysoce wyspecjalizowanym regionem w dziedzinie technologii informacji i komunikacji; stwierdza, że zwolnienia w Nokii będą mieć poważne skutki dla lokalnego rynku zatrudnienia, gdyż spodziewany jest wzrost bezrobocia nawet do 17% w wyniku obecnych zwolnień w Nokii;

11.  przypomina o zobowiązaniu instytucji do zapewnienia sprawnej i szybkiej procedury przyjmowania decyzji w sprawie uruchomienia EFG, zapewniając indywidualne wsparcie mające na celu pomoc pracownikom zwolnionym w wyniku globalizacji oraz kryzysu finansowego i gospodarczego; podkreśla rolę, jaką EFG może odegrać w powrocie zwolnionych pracowników na rynek pracy;

12.  wyraża zadowolenie, że powołana została grupa robocza w wysokim stopniu reprezentująca pracowników, która ma się zająć reorganizacją Nokii oraz doradzać w wielu kwestiach, takich jak dobrostan, dalsze studia, nowe miejsca pracy poza Nokią i możliwości biznesowe;

13.  podkreśla, że zgodnie z art. 6 rozporządzenia w sprawie EFG należy zadbać o to, by EFG wspierał powrót na rynek pracy poszczególnych zwolnionych pracowników; ponadto podkreśla, że pomoc z EFG może jedynie współfinansować aktywne środki na rynku pracy prowadzące do długotrwałego zatrudnienia; ponownie podkreśla, że wsparcie z EFG nie zastępuje działań, za podjęcie których – na mocy prawa krajowego lub układów zbiorowych – odpowiedzialne są przedsiębiorstwa, ani środków restrukturyzacji przedsiębiorstw lub sektorów; ubolewa nad faktem, że EFG może zachęcać przedsiębiorstwa do zastępowania siły roboczej zatrudnionej na umowy pracownikami zatrudnianymi na bardziej elastycznych warunkach i krótkoterminowo;

14.  uważa, że koszt skoordynowanego pakietu zindywidualizowanych usług jest wysoki (w przybliżeniu 10 000 EUR na pracownika); odnotowuje jednak, że pakiet ten zawiera nowatorskie środki, takie jak dostosowane usługi Protomo dla podmiotów rozpoczynających działalność gospodarczą, oraz że dotacje finansowe pokrywane ze środków EFG będą ograniczone; wyraża zadowolenie, że środki te są należycie opisane we wniosku Komisji;

15.  stwierdza, że informacje na temat skoordynowanego pakietu zindywidualizowanych usług, które mają być finansowane z EFG, obejmują informacje o tym, w jaki sposób uzupełniają one działania finansowane z funduszy strukturalnych; ponownie wzywa Komisję do przedstawiania analizy porównawczej tych danych w sprawozdaniach rocznych w celu zapewnienia pełnego przestrzegania obowiązujących przepisów i zapobiegania powielaniu usług finansowanych przez Unię;

16.  wyraża ubolewanie, że w skoordynowanym pakiecie nie zawarto szczegółów dotyczących różnych przewidzianych środków szkoleniowych oraz wyjaśnień, w jaki sposób są one powiązane w lokalnymi potrzebami w zakresie umiejętności i kwalifikacji oraz ewentualnymi obszarami przyszłego wzrostu w regionie, z uwzględnieniem zachodzących w nim obecnie zmian strukturalnych;

17.  odnotowuje fakt, że w następstwie wniosków Parlamentu w budżecie na rok 2012 uwidocznione są środki na płatności w wysokości 50 000 000 EUR w pozycji budżetowej EFG 04 05 01; odnotowuje jednak, że drugi rok z rzędu te środki na płatności okazały się wyraźnie niewystarczające na zaspokojenie wniosków o finansowanie na cały rok, a brakujące środki na płatności muszą być wprowadzane w drodze budżetu korygującego poprzez przesunięcia z innych pozycji budżetowych; uważa, że oba te fakty nie świadczą o należytym sporządzaniu budżetu; przypomina, że EFG został utworzony jako szczególny instrument w celu natychmiastowego i odpowiedniego reagowania na masowe zwolnienia wywołane bezpośrednimi i pośrednimi skutkami globalizacji; podkreśla, że bez odpowiedniego poziomu środków, i by uniknąć stałych przesunięć z innych pozycji budżetowych – co miało miejsce w przeszłości – ani awaryjny wyjątkowy charakter EFG, ani jego integralność nie mogą być gwarantowane;

18.  wyraża zadowolenie, że w związku ze zmianami strukturalnymi w regionie korzystanie z EFG i Europejskiego Funduszu Społecznego oraz podział wyznaczający zakres obowiązywania tych dwóch funduszy były koordynowane przez specjalnie w tym celu powołaną grupę ds. projektu, przy zaangażowaniu władz regionalnych i partnerów społecznych, która opracowała strategiczne wytyczne i cele dla tego regionu;

19.  wyraża ubolewanie z powodu decyzji Rady o zablokowaniu przedłużenia odstępstwa związanego z kryzysem, które oprócz pracowników tracących pracę z powodu zmian strukturalnych w handlu światowym pozwalało na objęcie pomocą finansową również pracowników zwalnianych w wyniku obecnego kryzysu finansowego i gospodarczego, a także na podwyższenie stopy współfinansowania przez UE do wartości 65% kosztów programu w przypadku wniosków złożonych po dniu 31 grudnia 2011 r.; wzywa Radę do bezzwłocznego przywrócenia tego środka;

20.  uważa, że wypłacony 360 pracownikom dodatek na utrzymanie w wysokości 7 500 EUR na pracownika jest zbyt wysoki; przypomina, że w przyszłości EFG powinien być w głównej mierze przeznaczany na szkolenia i poszukiwanie pracy, a także programy poradnictwa zawodowego, a jego wkład finansowy w wypłatę zasiłków powinien mieć każdorazowo charakter dodatkowy i równorzędny w stosunku do zasiłków, do których zwalniani pracownicy są uprawnieni na mocy prawa krajowego lub układów zbiorowych;

21.  wyraża ubolewanie, że we wniosku Komisji nie wyjaśniono, czy Nokia była zaangażowana w tworzenie pakietu usługowego i ewentualne finansowanie środków;

22.  zatwierdza decyzję załączoną do niniejszej rezolucji;

23.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do podpisania wraz z przewodniczącym Rady niniejszej decyzji i zapewnienia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

24.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wraz z załącznikiem Radzie i Komisji.

ZAŁĄCZNIK

DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2012/006 FI/Nokia Salo z Finlandii)

(Tekst tego załącznika nie został powtórzony w tym miejscu, ponieważ odpowiada on końcowej wersji decyzji 2013/19/UE.)

(1) Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.
(2) Dz.U. L 406 z 30.12.2006, s. 1.


Europejska statystyka zagrożenia przestępczością ***I
PDF 194kWORD 63k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie europejskiej statystyki zagrożenia przestępczością (COM(2011)0335 – C7-0155/2011 – 2011/0146(COD))
P7_TA(2012)0494A7-0365/2012

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji skierowany do Parlamentu i Rady (COM(2011)0335),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 338 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi Komisja przedstawiła wniosek Parlamentowi (C7-0155/2011),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 55 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A7-0365/2012),

1.  odrzuca wniosek Komisji;

2.  zwraca się do Komisji o wycofanie wniosku oraz o przedstawienie nowego;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie, Komisji, a także parlamentom narodowym.


Przydzielanie czasu na start lub lądowanie w portach lotniczych Unii Europejskiej ***I
PDF 848kWORD 615k
Rezolucja
Tekst skonsolidowany
Załącznik
Załącznik
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wspólnych zasad przydzielania czasu na start lub lądowanie w portach lotniczych Unii Europejskiej (wersja przekształcona) (COM(2011)0827 – C7-0458/2011 – 2011/0391(COD))
P7_TA(2012)0495A7-0379/2012

(Zwykła procedura ustawodawcza: przekształcenie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2011)0827),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 100 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi Komisja przedstawiła wniosek Parlamentowi (C7-0458/2011),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 28 marca 2012 r.(1),

–  uwzględniając opinię Komitetu Regionów z dnia 18 lipca 2012 r.(2),

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 28 listopada 2001 r. w sprawie bardziej uporządkowanego wykorzystania techniki przekształcania aktów prawnych(3),

–  uwzględniając pismo Komisji Prawnej z dnia 9 maja 2012 r. skierowane do Komisji Transportu i Turystyki zgodnie z art. 87 ust. 3 Regulaminu,

–  uwzględniając art. 87 oraz art. 55 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Transportu i Turystyki (A7-0379/2012),

A.  mając na uwadze, że grupa konsultacyjna służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji stwierdziła, że omawiany wniosek nie zawiera żadnych zmian merytorycznych innych niż te określone jako takie we wniosku, oraz mając na uwadze, że w odniesieniu do ujednolicenia niezmienionych przepisów wcześniejszych aktów z tymi zmianami wniosek zawiera proste ujednolicenie istniejących tekstów, bez zmian merytorycznych,

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu, biorąc pod uwagę zalecenia grupy konsultacyjnej służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzić znaczące zmiany do swojego wniosku lub zastąpić go innym tekstem;

3.  zobowiązuje przewodniczącego do przekazania swojego stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom państw członkowskich.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 12 grudnia 2012 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr …/2013 w sprawie wspólnych zasad przydzielania czasu na start lub lądowanie w portach lotniczych Unii Europejskiej (Wersja przekształcona)

P7_TC1-COD(2011)0391


(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(4),

uwzględniając opinię Komitetu Regionów(5),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą(6),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 95/93 z dnia 18 stycznia 1993 r. w sprawie wspólnych zasad przydzielania czasu na start lub lądowanie w portach lotniczych Wspólnoty(7) zostało kilkakrotnie znacząco zmienione(8). Ze względu na konieczność dalszych zmian, dla zachowania przejrzystości, rozporządzenie to należy przekształcić.

(2)  Rozporządzenie (EWG) nr 95/93 w decydujący sposób przyczyniło się do stworzenia wewnętrznego rynku lotniczego i do rozwoju stosunków między Unią Europejską, jej państwami członkowskimi i państwami trzecimi, zapewniając dostęp do przeciążonych portów lotniczych Unii w oparciu o neutralne, przejrzyste i niedyskryminacyjne reguły.

(3)  Niemniej jednak istnieje rosnąca dysproporcja między ekspansją systemu transportu lotniczego w Europie a dostępnością odpowiedniej infrastruktury portów lotniczych spełniającej to zapotrzebowanie. W wyniku tego wzrasta liczba przeciążonych portów lotniczych w Unii .

(4)  System przydzielania czasu na start lub lądowanie ustanowiony w 1993 r. nie gwarantuje optymalnego przydzielania i wykorzystywania czasu na start lub lądowanie, a więc wykorzystywania przepustowości portu lotniczego. W kontekście rosnącego zagęszczenia ruchu lotniczego i ograniczonych możliwości przyszłego rozwoju infrastruktury dużych portów lotniczych przydziały czasu na start lub lądowanie stanowią zasób deficytowy. Dostęp do tego rodzaju zasobów ma kluczowe znaczenie dla świadczenia usług transportu lotniczego i dla utrzymania skutecznej konkurencji. W tym celu można zwiększyć efektywność przydzielania i wykorzystywania przydziałów czasu na start lub lądowanie poprzez wprowadzenie mechanizmów rynkowych wymiany przydziałów czasu na start lub lądowanie, gwarantując jak najszybsze udostępnianie niewykorzystanych przydziałów czasu na start lub lądowanie zainteresowanym przewoźnikom, w sposób przejrzysty i przy wzmocnieniu zasad stanowiących podstawę systemu, zarówno odnośnie do przydzielania i wykorzystywania przydziałów czasu na start lub lądowanie jak i zarządzania nimi. Jednocześnie, mimo, że historyczne przydziałyPonadto ważne jest utrzymanie dostępu do dużych portów lotniczych z regionalnych portów lotniczych, gdzie takie trasy mają kluczowe znaczenie dla gospodarki danego regionu. Zatem wątpliwości związane z efektywnym przydzielaniem czasu na start lub lądowanie odpowiadają potrzebie trwałości rozkładów lotów przedsiębiorstw lotniczych, w przyszłej ocenie stosowania niniejszego rozporządzenia można by rozpatrzyć możliwość stopniowego wprowadzenia innych mechanizmów rynkowych, jak np. wycofania historycznych przydziałów czasu na start lub lądowanie i ich sprzedaż na aukcjimuszą być nadal rozważane w odniesieniu do konieczności ochrony zewnętrznych korzyści z usług transportu lotniczego, a w szczególności wartości, jaką tworzą dla regionów europejskich. [Popr. 1]

(5)  Konieczne jest zatem wprowadzenie zmian w systemie przydzielania czasu na start lub lądowanie w portach lotniczych Unii.

(5a)  Odnośna teoria i orzecznictwo nie wypracowały dotychczas w wyczerpujący sposób prawnej definicji pojęcia przydziału czasu na start lub lądowanie. Warto już teraz wysunąć hipotezę, że wykorzystywanie przydziału czasu na start i lądowanie w interesie publicznym, zatem dobra niebędącego dobrem publicznym sensu stricto, może stanowić główne kryterium w perspektywie przyszłej prawnej definicji tego pojęcia. Wskazane jest zatem sformułowanie definicji przydziałów czasu na start lub lądowanie, która sankcjonuje fakt, że mogą one być przedmiotem prawa, i reguluje ich przyznawanie. [Popr. 79]

(6)  Przydzielanie czasu na start lub lądowanie na przeciążonych portach lotniczych powinnomusi nadal być oparte na neutralnych, przejrzystych i niedyskryminacyjnych regułach. [Popr. 2]

(7)  Istniejący system przydzielania czasu na start lub lądowanie należy dostosować do rozwoju mechanizmów rynkowych wykorzystywanych w niektórych portach lotniczych do przenoszenia lub wymiany przydziałów czasu na start lub lądowanie. W swoim komunikacie z dnia 30 kwietnia 2008 r. w sprawie stosowania rozporządzenia (EWG) nr 95/93 dotyczącego wspólnych zasad przydzielania czasu na start lub lądowanie w portach lotniczych Wspólnoty Komisja zobowiązała się do przedstawienia stosownego wniosku, jeśli ze względu na konkurencję lub z innych powodów aktualizacja obowiązującego prawodawstwa okaże się konieczna.

(8)  Doświadczenie wskazuje, że nie istnieją jednolite i spójne ramy prawne, obejmujące gwarancje przejrzystości i niezakłóconej konkurencji w zakresie wtórnego obrotu przydziałami czasu na start lub lądowanie, czyli wymiany przydziałów czasu na start lub lądowanie w zamian za opłatę pieniężną lub inne wynagrodzenie. Konieczne jest zatem ustanowienie ram wtórnego obrotu przydziałami czasu na start lub lądowanie w Unii Europejskiej.

(9)  Przejrzystość informacji jest istotnym elementem zapewnienia obiektywnej procedury przydzielania czasu na start lub lądowanie. Konieczne jest zwiększenie przejrzystości informacji i uwzględnienie postępu technologicznego.

(10)  Należy ustanowić przepisy umożliwiające nowym podmiotom wejście na rynek Unii . Doświadczenie wskazuje, że obowiązująca definicja nowego podmiotu nie umożliwia skutecznego propagowania konkurencji, należy ją zatem odpowiednio zmienić. Konieczne jest ponadto przeciwdziałanie nadużyciom poprzez ograniczenie możliwości uzyskiwania przez podmiot gospodarczy statusu nowego podmiotu w przypadku gdy, wraz ze spółką dominującą, filiami własnymi lub spółki dominującej posiada on ponad 10 % całkowitej liczby przydzielonych czasów na start lub lądowanie w danym dniu w konkretnym porcie lotniczym. Nie należy ponadto uznawać za nowy podmiot przewoźnika lotniczego, który przekazał przydziały czasu na start lub lądowanie uzyskane jako nowy podmiot w celu ponownego ubiegania się o status nowego podmiotu.

(11)  Należy zaniechać przyznawania pierwszeństwa przewoźnikowi lotniczemu ubiegającemu się o przyznanie serii czasów na start lub lądowanie w porcie lotniczym w celu świadczenia ciągłej regularnej usługi pasażerskiej między tym portem lotniczym a regionalnym portem lotniczym, w stopniu, w jakim sytuacja ta jest już objęta priorytetem przyznawanym przewoźnikowi lotniczemu ubiegającemu się o przyznanie serii przydziałów na start lub lądowanie w porcie lotniczym w celu świadczenia ciągłej regularnej usługi pasażerskiej między dwoma portami lotniczymi Unii.[Popr. 3]

(12)  Należy również unikać sytuacji, w których z powodu braku dostępnego czasu na start lub lądowanie korzyści z liberalizacji są nierówno rozłożone, a konkurencja jest zakłócona.

(12a)  Nieregularny transport lotniczy przyczynia się do regionalnej spójności i konkurencyjności. W przypadku gdy przewoźnicy lotniczy regularnie korzystali z przydziałów czasu na start i lądowanie w odniesieniu do takich przewozów w porcie lotniczym objętym zakresem niniejszego rozporządzenia, nawet jeżeli przydziały te nie zawsze dotyczyły tych samych tras, należy priorytetowo traktować wnioski o dalsze korzystanie z takich przydziałów. [Popr. 5]

(13)  Postępy poczynione we wdrażaniu jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej mają duży wpływ na proces przydzielania czasu na start lub lądowanie. Narzucenie systemów efektywności, w ramach których porty lotnicze, instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej i użytkowników przestrzeni powietrznej obowiązują reguły dotyczące nadzoru i poprawy efektywności oraz funkcja menedżera sieci, stworzona z myślą o realizacji europejskiej sieci tras i wprowadzeniu scentralizowanego zarządzania ruchem lotniczym, wymagają aktualizacji zasad przydzielania czasu na start lub lądowanie. Konieczne jest zatem stworzenie odpowiednich ram, umożliwiających udział menedżera sieci, organu oceny skuteczności działania i krajowych organów nadzoru w procedurze ustalania przepustowości portu lotniczego i parametrów koordynacyjnych. Należy również stworzyć nową kategorię portów lotniczych ważnych dla przedmiotowej sieci, w celu umożliwienia jej sprawniejszego reagowania w sytuacjach kryzysowych.[Popr. 80]

(14)  Należy zapewnić większą zgodność W celu optymalizacji dostępnej przepustowości portów lotniczych konieczne jest przyjęcie procedury ukierunkowane na zwiększenie zgodności między planami lotu a przydziałami czasu na start lub lądowanie w celu lepszego wykorzystywania przepustowości portu lotniczego i poprawy punktualności lotówa planami lotu. [Popr. 7]

(15)  Państwo członkowskie odpowiedzialne za port lotniczy z organizacją rozkładów lub koordynowany port lotniczy powinno zapewnić wyznaczenie organizatora rozkładów lub koordynatora, którego neutralność powinna być niekwestionowana. W tym celu należy wzmocnić rolę koordynatorakoordynatorów i organizatorów rozkładów. W związku z tym należy zapewnić prawną, organizacyjną, decyzyjną i finansową niezależność koordynatora od wszystkich zainteresowanych stron, danego państwa członkowskiego i organów podległych danemu państwu. Aby uniknąć trudności wynikających z braku zasobów ludzkich, technicznych, finansowych lub w zakresie wiedzy fachowej w zakresie działalności koordynatora i organizatora rozkładów, należy zobowiązać dane państwo członkowskie do udostępniania koordynatorowi zasobów potrzebnych do wykonywania powierzonych mu zadań. [Popr. 8]

(16)  Należy wprowadzić dodatkowe obowiązki dla przewoźników lotniczych w zakresie dostarczania informacji koordynatorowi i organizatorowi rozkładów. Należy określić dodatkowe sankcje w przypadku zaniedbania dostarczenia informacji lub dostarczenia fałszywych lub błędnych informacji. W odniesieniu do innych portów lotniczych objętych siecią lotniczych z nieokreślonym statusem przewoźnicy lotniczy powinni mieć obowiązek dostarczania planów lotów i innych istotnych informacji wymaganych przez koordynatora lub organizatora rozkładów. [Popr. 9]

(17)  Unia powinna ułatwiać współpracę między koordynatorami a organizatorami rozkładów, aby umożliwić im wymianę dobrych praktyk, w celu doprowadzenia – w późniejszym terminie – do powołania jednego koordynatora europejskiegona szczeblu europejskim, z uwzględnieniem postępów poczynionych we wdrażaniu jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej. [Popr. 10]

(18)  Port lotniczy można wyznaczyć jako koordynowany, pod warunkiem spełnienia zasad przejrzystości, neutralności i niedyskryminacji i zgodnie z warunkami wymienionymi w niniejszym rozporządzeniu.

(19)  Decyzja o koordynacji portu lotniczego powinna być podejmowana przez państwo członkowskie odpowiedzialne za ten port lotniczy na podstawie obiektywnych kryteriów. Uwzględniając postępy poczynione we wdrażaniu jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej, we wdrażaniu funkcjonalnych bloków przestrzeni powietrznej i funkcji menedżera sieci, przydatne jest ujednolicenie metod oceny przepustowości portu lotniczego i zapewnienie sprawniejszego funkcjonowania europejskiej sieci zarządzania ruchem lotniczym. [Popr. 11]

(20)  Należy określić procedurę, na podstawie której państwo członkowskie będzie podejmować decyzje o zmianie kwalifikacji koordynowanego portu lotniczego lub portu lotniczego z organizacją rozkładów odpowiednio na port lotniczy z organizacją rozkładów lub port lotniczy z nieokreślonym statusem.

(21)  Okres ważności serii czasów na start lub lądowanie powinien być ograniczony do sezonu lotniczego, na który dana seria została przydzielona. Pierwszeństwo przy przyznawaniu serii czasów na start lub lądowanie, również w przypadku lądowanie powinno wynikać wyłącznie z przyznania lub zatwierdzenia przez koordynatora. Pierwszeństwo przy przyznawaniu historycznych przydziałów czasuserii czasów na start lub lądowanie, powinno być przyznawane lub zatwierdzanenadawane przez koordynatorakoordynatora w oparciu o ich wcześniejsze prawidłowe wykorzystywanie. [Popr. 81]

(22)  Niezbędne jest utrzymanie specjalnych przepisów, w ograniczonych okolicznościach, dotyczących utrzymania odpowiednich krajowych przewozów lotniczych w regionach danego państwa członkowskiego lub danych państw członkowskich jeżeli został nałożony obowiązek świadczenia usługi publicznej.

(22a)  Wejście w życie niniejszego rozporządzenia powinno pozostać bez uszczerbku dla połączeń między regionalnymi portami lotniczymi a głównymi węzłami lotniczymi. Z tego względu użyteczne byłoby przyjęcie odpowiednich środków dla zapewnienia połączeń regionów europejskich, w tym regionów peryferyjnych, najbardziej oddalonych i wyspiarskich, z wielkimi europejskimi węzłami lotniczymi, a przez to – ze światową siecią ruchu lotniczego. [Popr. 13]

(23)  Doświadczenie nie wykazało potrzeby tworzenia zasad lokalnych, gdyż w parametrach koordynacji można uwzględnić aspekty środowiskowe, a połączenia regionalne mogą być w pełni realizowane w ramach obowiązku świadczenia usługi publicznej. Nie można ponadto wykluczyć, że tego typu zasady nie prowadziłyby do dyskryminacji przy przydzielaniu czasu na start lub lądowanie. Należy więc ograniczyć możliwość stosowania zasad lokalnych. W parametrach koordynacyjnych należy określić wszystkie ograniczenia techniczne, operacyjne, efektywności i środowiskowe, które mają być uwzględniane przez koordynatorów lub organizatorów rozkładów. Stosowanie zasad lokalnych ograniczałoby się więc do kontrolowania wykorzystywania przydziałów czasu na start lub lądowanie i możliwości ograniczenia długości serii przydziałów czasu na start lub lądowanie w przypadkach określonych w niniejszym rozporządzeniu. W celu promowania lepszego wykorzystywania przepustowości portu lotniczego należy wzmocnić dwie zasady stanowiące podstawę przydzielania czasu na start lub lądowanie, a mianowicie definicję serii czasów na start lub lądowanie i obliczanie historycznych przydziałów czasu na start lub lądowanie. Jednocześnie elastyczność, jaką dysponują przewoźnicy lotniczy, powinna być precyzyjniej określona w celu uniknięcia rozbieżności na poziomie stosowania niniejszego rozporządzenia w różnych państwach członkowskich. Należy więc zachęcać do lepszego wykorzystywania przepustowości portów lotniczych. Należy wspierać połączenia między koleją a portami lotniczymi, a także łączenie biletów kolejowych i lotniczych. [Popr. 91]

(24)  Aby umożliwić przewoźnikom lotniczym dostosowywanie się do nagłych zmian sytuacji, jak np. wyraźnie odczuwalny spadek natężenia ruchu lotniczego lub kryzys gospodarczy mający znaczące skutki dla działalności przewoźników lotniczych, mających wpływ na znaczną część sezonu lotniczego, należy upoważnić Komisję do przyjmowania nadzwyczajnych środków w celu zagwarantowania spójności środków, jakie należy zastosować w koordynowanych portach lotniczych. Środki te umożliwiłyby przewoźnikom lotniczym utrzymanie pierwszeństwa przyw przydziale tych samych serii na następny sezon lotniczy, nawet jeśli nie osiągną progu 85 %80 %. [Popr. 14]

(24a)  Niniejsze rozporządzenie powinno uwzględniać wymogi w zakresie elastyczności niezbędne do tego, aby przewoźnik świadczący komercyjne usługi lotnicze oraz wykonujący loty czarterowe mógł wykonywać loty nieregularne, w szczególności biorąc pod uwagę, że nie można utworzyć puli czasu na start lub lądowanie na podstawie praw historycznych. [Popr. 15]

(25)  Należy podwójnie wzmocnić rolę komitetu koordynacyjnego. Z jednej strony menedżer sieci, organ oceny skuteczności działania i krajowy organ nadzoru powinny być zapraszane do udziału w zebraniach komitetu. Z drugiej strony, w ramach swych zadań, komitet koordynacyjny mógłby przedstawiać wnioski lub udzielać rad koordynatorowi lub państwu członkowskiemu w zakresie wszystkich kwestii związanych z przepustowością portu lotniczego, w szczególności w kontekście wdrażania jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej i funkcjonowania europejskiej sieci zarządzania ruchem lotniczym. Komitet powinien również być upoważniony do wydawania opinii dla organu oceny skuteczności działania i krajowego organu nadzoru w zakresie związku parametrów koordynacyjnych z kluczowymi wskaźnikami efektywności proponowanymi instytucjom zapewniającym służby żeglugi powietrznej. [Popr. 16]

(26)  Doświadczenie pokazuje, że znaczna ilość przydziałów czasu na start lub lądowanie jest zwracana do puli zbyt późno, aby można było je ponownie racjonalnie przydzielić. Należy więc zachęcać organ zarządzający portu lotniczego do stosowania systemów instrumentów finansowych oraz do istotnego wzmocnienia obecnie obowiązującego systemu opłat lotniskowych, aby zniechęcaćsankcji w celu zniechęcania przewoźników lotniczych do podejmowania tego typu zachowańpraktyk. Stosując ten mechanizmte mechanizmy, organ zarządzający portu lotniczego nie powinien jednak zniechęcać do podejmowania działalności gospodarczej ani do rozwijania usług przez przewoźników lotniczych. [Popr. 17]

(26a)  W celu zwiększenia przepustowości portów lotniczych, należy wprowadzić w niniejszym rozporządzeniu możliwość wykorzystania przez państwa członkowskie dochodów ze sprzedaży na wtórnym rynku czasu na start i lądowanie do optymalizacji ruchu lotniczego i tworzenia nowych infrastruktur. [Popr. 18]

(27)  Pożądane jest, aby państwa trzecie zapewniały przewoźnikom unijnym równe traktowanie.

(28)  Stosowanie przepisów niniejszego rozporządzenia nie powinnomoże naruszać reguł konkurencji zawartych w Traktacie, w szczególności w jego art. 101, 102 i 106 . [Popr. 19]

(29)  Deklaracja ministrów w sprawie portu lotniczego na Gibraltarze, uzgodniona w Kordobie w dniu 18 września 2006 r. podczas pierwszego spotkania na szczeblu ministerialnym w ramach forum dialogu na temat Gibraltaru, zastąpi wspólną deklarację w sprawie portu lotniczego na Gibraltarze, sporządzoną w Londynie w dniu 2 grudnia 1987 r., a jej całkowite przestrzeganie będzie uznane za równoważne z przestrzeganiem ustaleń deklaracji z 1987 r.

(30)  Komisja powinna posiadać uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w celu doprecyzowania metod przeprowadzania analizy przepustowości i zapotrzebowania. Szczególnie ważne jest, aby Komisja przeprowadzała odpowiednie konsultacje w trakcie prac przygotowawczych, w tym na szczeblu eksperckim. [Popr. 20]

(31)  Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

(32)  Komisja powinna posiadać uprawnienia wykonawcze w celu zapewnienia jednolitych warunków wdrożenia niniejszego rozporządzenia. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiającym przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję(9).

(33)  Do przyjmowania aktów wykonawczych do niniejszego rozporządzenia dotyczących powołania koordynatora europejskiego, wzoru rocznego sprawozdania z prac koordynatora i organizatora rozkładów oraz decyzji w sprawie zobowiązania państwa członkowskiego lub państw członkowskich do podjęcia środków w celu zapobieżenia dyskryminacyjnemu zachowaniu danego państwa trzeciego wobec przewoźników lotniczych Unii należy stosować procedurę sprawdzającą. [Popr. 82]

(34)  Komisja powinna przyjmować akty wykonawcze mające natychmiastowe zastosowanie w szczególnie uzasadnionych przypadkach związanych z koniecznością zapewnienia ciągłości historycznych przydziałów czasu na start lub lądowanie, jeżeli wymaga tego niecierpiący zwłoki charakter sprawy.

(35)  Należy dokonać przeglądu niniejszego rozporządzenia po upływie ustalonego okresu stosowania w celu oceny jego funkcjonowania.

(35a)  Po przeprowadzeniu konsultacji, w tym na szczeblu ekspertów, Komisja powinna sporządzić analizę przepustowości i zapotrzebowania i przedłożyć ją Parlamentowi Europejskiemu i Radzie w ciągu roku od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia. [Popr. 21]

(36)  Ponieważ cel wnioskowanego działania – tj. bardziej jednolite stosowanie prawodawstwa Unii w zakresie przydzielania czasu na start lub lądowanie - nie może zostać w wystarczającym stopniu osiągnięty przez państwa członkowskie, natomiast z uwagi na znaczenie ponadgranicznego wymiaru działalności w zakresie transportu lotniczego, możliwe jest lepsze osiągnięcie go na poziomie Unii, może ona przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w wymienionym artykule, niniejsze rozporządzenie nie może wykraczać poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tych celów,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Zakres stosowania i definicje 

Artykuł 1

Zakres stosowania 

1.  Niniejsze rozporządzenie stosuje się w odniesieniu do portów lotniczych Unii Europejskiej.

2.  Przyjmuje się, że stosowanie niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do portu lotniczego na Gibraltarze nie narusza odpowiednich stanowisk prawnych Królestwa Hiszpanii i Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w odniesieniu do sporu dotyczącego suwerenności terytorium, na którym znajduje się port lotniczy.

Artykuł 2

Definicje

Definicje do celów niniejszego rozporządzenia:

   1) „czas na start lub lądowanie” oznacza pozwolenie wydane przewoźnikowi lotniczemu przez koordynatora zgodnie z niniejszym rozporządzeniem w celu wykorzystania pełnego zakresu infrastruktury portu lotniczego niezbędnej do świadczenia przewozów lotniczych w koordynowanym porcie lotniczym w konkretnym terminie i w określonych godzinach do celów lądowania lub startu, według przydziału dokonanego przez koordynatora zgodnie z niniejszym rozporządzeniem; [Popr. 22]
   2) „nowy podmiot” oznacza przewoźnika lotniczego ubiegającego się, jako część serii przydziałów czasów na start lub lądowanie, o przydziały czasu na start lub lądowanie w porcie lotniczym danego dnia, w przypadku gdy, jeżeli wniosek przewoźnika został zaakceptowany, będzie posiadał w sumie nie więcej niż pięć przydziałów czasu na start lub lądowanie danego dnia w danym porcie lotniczym; lub

Przewoźnik lotniczy posiadający wraz ze spółką dominującą, filiami własnymi lub spółki dominującej więcej niż 10 % całego przydzielonego czasu na start lub lądowanie w danym dniu w konkretnym porcie lotniczym nie może być uważany za nowy podmiot w tym porcie lotniczym.

Nie uznaje się za nowy podmiot przewoźnika lotniczego, który przekazał, w rozumieniu art. 13, innemu przewoźnikowi lotniczemu w tym samym porcie lotniczym przydziały czasu na start lub lądowanie uzyskane z tytułu bycia nowym podmiotem w celu ponownego ubiegania się o status nowego podmiotu w tym porcie lotniczym.

   b) przewoźnika lotniczego ubiegającego się o serię przydziałów na start lub lądowanie w celu świadczenia ciągłej regularnej usługi pasażerskiej między dwoma portami lotniczymi Unii Europejskiej, w przypadku gdy najwyżej dwóch innych przewoźników lotniczych prowadzi tę samą ciągłą regularną usługę między tymi portami lotniczymi w danym dniu, w przypadku gdy, jeżeli wniosek przewoźnika został zaakceptowany, przewoźnik lotniczy mimo wszystko będzie posiadał mniej niż dziewięć rzydziałów czasu na start lub lądowanie danego dnia w danym porcie lotniczym na tę ciągłą usługę. [Popr. 23]
   3) „sezon lotniczy” oznacza zarówno sezon letni, jak i zimowy, zgodnie z rozkładami przewoźników lotniczych i zgodnie z regułami i wytycznymi ustanowionymi na całym świecie przez sektor transportu lotniczego;
   4) „przewoźnik lotniczy Unii” oznacza przewoźnika lotniczego z ważną licencją na prowadzenie działalności, wydaną przez państwo członkowskie zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1008/2008 z dnia 24 września 2008 r. w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów lotniczych na terenie Wspólnoty(10);
   5) „przewoźnik lotniczy” oznacza przedsiębiorstwo transportu lotniczego posiadające ważną licencję na prowadzenie działalności lub ekwiwalent najpóźniej dnia 31 stycznia w odniesieniu do następnego sezonu letniego lub dnia 31 sierpnia w odniesieniu do następnego sezonu zimowego; do celów art. 5, 9, 10,11 i 13 definicja przewoźnika lotniczego obejmuje również podmioty zajmujące się komercyjnymi usługami lotniczymi; do celów art. 7, 17 i 18 definicja przewoźnika lotniczego obejmuje również wszystkie podmioty gospodarcze zajmujące się lotnictwem cywilnym;
   6) „grupa przewoźników lotniczych” oznacza dwóch lub więcej przewoźników lotniczych, którzy wspólnie świadczą wspólne usługi, operacje franczyzowe lub wspólną rezerwację miejsc, lub konsorcjum w przypadku podmiotów nieobsługujących regularnych połączeń, do celów świadczeniakorzystania z konkretnych usług lotniczychprzydziałów czasu na start i lądowanie; [Popr. 24]
   7) „instytucja zapewniająca służby żeglugi powietrznej” oznacza wszelkie instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 rozporządzenia (WE) nr 549/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. ustanawiającego ramy tworzenia Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej (Rozporządzenie ramowe)(11);
   8) „podmiot świadczący usługi obsługi naziemnej” oznacza każdy podmiot świadczący usługi obsługi naziemnej w rozumieniu art. […] rozporządzenia (UE) nr […] (w sprawie usług obsługi naziemnej)(12); lub każdego użytkownika portu lotniczego w rozumieniu art. […] rozporządzenia (UE) nr […] (w sprawie usług obsługi naziemnej), który wykonuje samoobsługę naziemną w rozumieniu art. […] rozporządzenia (UE) nr […] (w sprawie usług obsługi naziemnej);
   9) „port lotniczy będący częścią sieci” oznacza port lotniczy, w którym nie występują problemy z przepustowością, ale który w przypadku nagłego i znaczącego wzrostu ruchu lub nagłego i znacznego obniżenia jego przepustowości mógłby mieć wpływ na funkcjonowanie europejskiej sieci zarządzania ruchem lotniczym (dalej zwanej „siecią”) zgodnie z art. 6 rozporządzenia (WE) nr 551/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady(13);[Popr. 25]
   10) „port lotniczy z organizacją rozkładów” oznacza port lotniczy, w którym występuje ryzyko problemów z przepustowością w pewnych okresach dnia, tygodnia lub roku, które mogą zostać rozwiązane w drodze dobrowolnej współpracy między przewoźnikami lotniczymi i w którym został powołany organizator rozkładów w celu ułatwiania działań przewoźnikom lotniczym prowadzącym usługi lub zamierzającym prowadzić usługi w tym porcie lotniczym;
   11) „koordynowany port lotniczy” oznacza każdy port lotniczy gdzie, w celu przeprowadzenia lądowania lub startu, niezbędne jest dla przewoźnika lotniczego lub każdego innego operatora lotniczego posiadanie przydziału czasu na start lub lądowanie zatwierdzonego przez koordynatora, z wyjątkiem lotów krajowych, lądowań awaryjnych i lotów humanitarnych;
   12) „organ zarządzający portu lotniczego” oznacza organ, który, w powiązaniu z inną działalnością lub w inny sposób, na mocy prawa krajowego jest zobowiązany do administrowania lub zarządzania obiektami portu lotniczego oraz koordynowania i kontrolowania działalności różnych podmiotów gospodarczych działających w porcie lotniczym;
   13) „seria czasów na start lub lądowanie” oznacza przynajmniej 15pięć przydziałów czasu na start lub lądowanie w odniesieniu do letniego sezonu lotniczego i 10 przydziałów czasu na start lub lądowanie w odniesieniu do zimowego sezonu lotniczego, które przewoźnik chce mieć przyznane na tę samą godzinę i ten sam dzień tygodnia w kolejnych tygodniach regularnie podczas tego samego okresu rozkładowego, i przyznanych przez koordynatora w ten sposób lub, jeżeli nie jest to możliwe, przyznanych mniej więcej w tym samym czasie, o ile nie uzgodniono inaczej w oparciu o lokalne wytyczne zgodnie z warunkami określonymi w art. 9 ust. 8; [Popr. 26]
   14) „komercyjne usługi lotnicze” oznaczają ten sektor nieregularnego lotnictwa cywilnego, który dotyczy operacji lub wykorzystania statku powietrznego przez spółki w celu przewozu pasażerów lub towarów, w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, w przypadku gdy statek powietrzny jest używany w celach powszechnie nie uważanych za użytek publiczny i jest pilotowany przez osoby posiadające przynajmniej ważną licencję pilota zawodowego z uprawnieniem do lotów według wskazań przyrządów;
   15) „parametry koordynacyjne” oznaczają wyrażenie w terminach operacyjnych całkowitej przepustowości dostępnej na przydział czasu na start lub lądowanie w porcie lotniczym podczas każdego sezonu lotniczego i praktyczne zasady wykorzystywania przepustowości, odzwierciedlające wszystkie czynniki techniczne, operacyjne i środowiskowe, które mają wpływ na funkcjonowanie infrastruktury portu lotniczego oraz różnych podsystemów;
   16) „plan lotu” oznacza określone informacje przekazane organom służb ruchu lotniczego w odniesieniu do planowanego lotu danego statku powietrznego lub części tego lotu;
   17) „regularny przewóz lotniczy” oznacza serię lotów, posiadających wszystkie cechy wymienione w art. 2 pkt 16 rozporządzenia (WE) nr 1008/2008;
   18) planowana nieregularna usługa lotnicza” oznacza serię lotów, która nie spełnialoty, które nie spełniają wszystkich warunków art. 2 pkt 16 rozporządzenia (WE) nr 1008/2008, ale o takiej regularności lub częstotliwości, że tworzą one wyraźnie systematyczną serię; [Popr. 75]
   19) „menedżer sieci” oznacza organ zarządzania ruchem lotniczym utworzony na podstawie art. 6 rozporządzenia (WE) nr 551/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 w sprawie organizacji i użytkowania przestrzeni powietrznej w Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej (Rozporządzenie w sprawie przestrzeni powietrznej)(14), który to organ umożliwia optymalne wykorzystanie przestrzeni powietrznej i zapewnia użytkownikom przestrzeni powietrznej poruszanie się po preferowanych trajektoriach, jednocześnie umożliwiając maksymalny dostęp do przestrzeni powietrznej i służb żeglugi powietrznej; [Popr. 28]
   20) „organ oceny skuteczności działania” oznacza organ utworzony na podstawie art. 11 rozporządzenia (WE) nr 549/2004;
   21) „krajowy organ nadzoru” oznacza organ lub organy wyznaczone lub powołane przez państwa członkowskie do pełnienia roli organu krajowego zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 549/2004;

Wyznaczanie portów lotniczych 

Artykuł 3

Warunki koordynacji lub organizacji rozkładów w porcie lotniczym

1.  Państwa członkowskie nie są zobowiązane do wyznaczenia jakiegokolwiek portu lotniczego jako portu lotniczego z organizacją rozkładów lub koordynowanego z wyjątkiem przestrzegania przepisów niniejszego artykułu.

Państwa członkowskie nie mogą wyznaczyć jakiegokolwiek portu lotniczego jako koordynowanego portu lotniczego z wyjątkiem przestrzegania przepisów ust. 3.

2.  Państwo członkowskie może jednak uznać każdy port lotniczy za port lotniczy z organizacją rozkładów, pod warunkiem że spełnione zostaną zasady przejrzystości, neutralności i niedyskryminacji.

3.  Właściwe państwo członkowskie gwarantuje, że w porcie lotniczym z nieokreślonym statusem,w porcie lotniczym będącym częścią europejskiej sieci zarządzania ruchem lotniczym (dalej zwanej „siecią”) lub w porcie lotniczym z organizacją rozkładów zostaje przeprowadzona gruntowna analiza przepustowości i popytu przez organ zarządzający tego portu lotniczego lub przez inny właściwy organ, kiedy państwo członkowskie uznaje to za niezbędne, lub w ciągu sześciu miesięcy:

   i) w następstwie pisemnego wniosku od przewoźników lotniczych reprezentujących ponad połowę operacji w porcie lotniczym lub od organu zarządzającego portem lotniczym, gdy ktokolwiek z nich uważa, że przepustowość jest niewystarczająca w odniesieniu do bieżących lub planowanych operacji w pewnych okresach; lub
   ii) na wniosek Komisji, w szczególności w przypadku, gdy przewoźnicy lotniczy, a w szczególności nowe podmioty napotykają poważne problemy w zapewnianiu możliwości lądowań i startów w danym porcie lotniczym lub w przypadku, gdy menedżer sieci uzna to za konieczne dla zapewnienia spójności planu funkcjonowania portu lotniczego z planem funkcjonowania sieci zgodnie z art. 6 ust. 7 rozporządzenia Komisji (UE) nr 677/2011 z dnia 7 lipca 2011 r. ustanawiającego szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące funkcji sieciowych zarządzania ruchem lotniczym (ATM)(15).

Taka analiza, oparta na ogólnie uzgodnionych i uznawanych metodach, ustala wszelkie braki w przepustowości, uwzględniając ograniczenia środowiskowe w danym porcie lotniczym. Analiza rozważa możliwości rozwiązania takiego problemu poprzez nową lub zmodyfikowaną infrastrukturę, zmiany operacyjne, lub wszelkie inne zmiany oraz ramy czasowe przewidziane na rozwiązanie problemów.

Analiza ta oparta jest o metody opracowane przez Komisję w drodze aktu delegowanego, zgodnie z art.15 niniejszego rozporządzenia. Metody te uwzględniają wymogi operacyjnego planu sieci zgodnie z ich opisem w załączniku V do rozporządzenia (UE) nr 677/2011.

Analiza zostaje uaktualniona, jeżeli powołuje się na ust. 6, jeżeli występują zmiany w porcie lotniczym, które w znaczny sposób wpływają na jego przepustowość i wykorzystanie przepustowości lub na wniosek komitetu koordynacyjnego, państwa członkowskiego lub Komisji. Zarówno analiza, jak i użyta metoda zostają udostępnione stronom, które wnioskowały o analizę, oraz, na wniosek, innym zainteresowanym stronom. Równocześnie, analiza jest przekazywana Komisji.

4.  Na podstawie analizy państwo członkowskie konsultuje się w sprawie sytuacji dotyczącej przepustowości w porcie lotniczym z organem zarządzającym portu lotniczego, przewoźnikami lotniczymi regularnie korzystającymi z portu lotniczego, ich reprezentatywnymi organizacjami, przedstawicielami nieregularnego lotnictwa cywilnego regularnie korzystającymi z portu lotniczego oraz organami kontroli ruchu powietrznego.

5.  Komisja może zwrócić się do menedżera sieci o wydanie opinii w sprawie sposobu ustalania przepustowości w stosunku do potrzeb funkcjonowania sieci. Komisja może przedstawić swoje zalecenia. Państwo członkowskie uzasadnia wszelkie decyzje, które odbiegają od tych zaleceń. Komisja jest powiadamiana o podjętej decyzji.

6.  W przypadku gdy problemy z przepustowością występują w przynajmniej jednym sezonie lotniczym państwo członkowskie zapewnia, że port lotniczy zostaje wyznaczony jako koordynowany w danych okresach, tylko gdy:

   a) braki są na tyle poważne, że port lotniczy nie może zapobiec znacznym opóźnieniom; oraz
   b) nie ma możliwości rozwiązania tych problemów w krótkim czasie.

7.  W drodze odstępstwa od ust. 6 lit. b), państwa członkowskie mogą, w wyjątkowych okolicznościach, wyznaczyć dane porty lotnicze jako koordynowane na właściwy okres , który może być krótszy od sezonu lotniczego .

W drodze odstępstwa od ust. 3, 4, 5 i 6, państwa członkowskie mogą, w nagłych sytuacjach, wyznaczyć dane porty lotnicze jako koordynowane na właściwy okres.

8.  Jeżeli zaktualizowana analiza przepustowości i popytu w koordynowanym porcie lotniczym lub w porcie lotniczym z organizacją rozkładów wykaże, że w danym porcie lotniczym osiągnięto przepustowość wystarczającą do zaspokojenia bieżących lub planowanych operacji, państwo członkowskie, po konsultacji z podmiotami wymienionymi w ust. 4, zmienia klasyfikację portu lotniczego na port lotniczy z organizacją rozkładów lub port lotniczy z nieokreślonym statusem.

9.  Na wniosek Komisji, która może działać z własnej inicjatywy lub z inicjatywy menedżera sieci, oraz po konsultacji z jednostkami wymienionymi w ust. 4, państwo członkowskie dopilnowuje aby port lotniczy z nieokreślonym statusem wyznaczono jako port lotniczy będący częścią sieci. Komisja jest powiadamiana o podjętej decyzji. Jeżeli Komisja uzna, że dany port lotniczy nie jest już ważny dla sieci, państwo członkowskie po konsultacji z jednostkami wymienionymi w ust. 4, zmienia klasyfikację portu lotniczego na port lotniczy z nieokreślonym statusem.

10.  Jeżeli podejmowana jest decyzja na podstawie ust. 6, 8 lub 9lub 8, państwo członkowskie powiadamia o niej jednostki wymienione w ust. 4 najpóźniej dnia 1 kwietnia w odniesieniu do zimowego sezonu lotniczego i najpóźniej dnia 1 września w odniesieniu do letniego sezonu lotniczego. [Popr. 29]

Artykuł 4

Parametry koordynacyjne

1.  W koordynowanym porcie lotniczym lub w porcie lotniczym z organizacją rozkładów odpowiedzialne państwo członkowskie zapewnia określenie parametrów koordynacyjnych dwa razy w roku, uwzględniające wszystkie istotne ograniczenia techniczne, operacyjne, środowiskowe i w zakresie efektywności, jak również wszelkie zmiany w tych ograniczeniach. O tych ograniczeniach należy powiadomić Komisję. Komisja, w razie konieczności z pomocą menedżera sieci, analizuje przedmiotowe ograniczenia i wydaje zalecenia, które państwo członkowskie musi uwzględnić przed przystąpieniem do ustalania parametrów koordynacyjnych.[Popr. 30]

To zadanie oparte jest na obiektywnej analizie możliwości zagospodarowania ruchu lotniczego, uwzględniającej różne rodzaje ruchu w porcie lotniczym, zatory w przestrzeni powietrznej, które prawdopodobnie wystąpią podczas okresu koordynacji oraz sytuację dotyczącą przepustowości.

2.  Określenie parametrów i używanej metodologii, jak również wszelkie w nich zmiany są szczegółowo omawiane w ramach komitetu koordynacyjnego w celu zwiększenia przepustowości i ilości dostępnych do przydziału czasów na start lub lądowanie, przed podjęciem ostatecznej decyzji w sprawie parametrów koordynacyjnych . Wszelkie odnośne dokumenty zostają udostępnione na wniosek zainteresowanych stron.

3.   Określenie parametrów koordynacyjnych nie może mieć wpływu na neutralność ani na niedyskryminacyjny charakter przydzielania czasu na start lub lądowanie. [Popr. 31]

4.  Parametry są przekazywane koordynatorowi w porcie lotniczym z właściwym wyprzedzeniem przed wstępnym rozpisaniem czasu na start lub lądowanie do celów konferencji dotyczących planowania rozkładów.

5.  Do celów zadania określonego w ust. 1, w przypadku gdy państwo członkowskie tego nie czyni, koordynator określa stosowne koordynacyjne przedziały czasowe po zasięgnięciu opinii komitetu koordynacyjnego oraz zgodnie z ustaloną przepustowością.

Organizacja działań w zakresie koordynacji, organizacji rozkładów i gromadzenia danych 

Artykuł 5

Organizator rozkładów oraz koordynator

1.  Państwo członkowskie odpowiedzialne za port lotniczy będący częścią sieci, port lotniczy z organizacją rozkładów lub port lotniczy koordynowany zapewnia wyznaczenie wykwalifikowanej osoby fizycznej lub prawnej jako organizatora rozkładów lub koordynatora portu lotniczego, po zasięgnięciu opinii przewoźników lotniczych regularnie korzystających z portu lotniczego, ich reprezentatywnych organizacji, organu zarządzającego portu lotniczego oraz komitetu koordynacyjnego, w przypadku gdy taki komitet istnieje. Ten sam organizator rozkładów lub koordynator może zostać wyznaczony w więcej niż jednym porcie lotniczym. [Popr. 32]

2.  Państwa członkowskie zachęcają do ścisłej współpracy między koordynatorami i organizatorami rozkładów w celu realizacji wspólnych projektów na poziomie europejskim. W celu dalszego ulepszenia systemu przydzielania czasu na start lub lądowanie w portach lotniczych Unii Europejskiej, w zależności od stopnia zaawansowania tychwspólnych projektów, postępów poczynionych we wdrażaniu jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej i wyników sprawozdania w sprawie stosowania rozporządzenia, o którym mowa w art. 21, Komisja przyjmuje środki wykonawczeakty delegowane dotyczące powołania koordynatora europejskiego. Wspomniane środki wykonawczeAkty delegowane przyjmuje się zgodnie z procedurami, o których mowa w art. 15. Zasady regulujące niezależność koordynatora, w tym dotyczące finansowania, jego podstawowych funkcji i podstawowych wymogów w zakresie organizacji i procesu decyzyjnego, o których mowa w ust. 3niniejszego artykułu, stosuje się odpowiednio w odniesieniu do koordynatora europejskiego. Komisja powołuje koordynatora europejskiego zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 16 ust. 2. Zasady regulujące niezależność koordynatora, wymienione w ust. 3 niniejszego artykułu, stosuje się odpowiednio w odniesieniu do koordynatora europejskiego. [Popr. 86]

3.  Państwo członkowskie odpowiedzialne za port lotniczy z organizacją rozkładów lub port lotniczy koordynowany gwarantuje, że:

   a) w porcie lotniczym z organizacją rozkładów organizator rozkładów działa zgodnie z niniejszym rozporządzeniem w sposób niezależny, neutralny, niedyskryminacyjny i przejrzysty;
  b) w koordynowanym porcie lotniczym koordynator jest niezależny pod względem prawnym, organizacyjnym i decyzyjnym od każdej innej zainteresowanej strony, danego państwa członkowskiego i organów podległych danemu państwu; co oznacza, że:
   i) pod względem prawnym, kluczowe funkcje koordynatora, które polegają na przydzielaniu czasu na start lub lądowanie w sprawiedliwy i niedyskryminacyjny sposób, powierzane są osobie fizycznej lub prawnej, która nie jest podmiotem świadczącym usługi w porcie lotniczym, przewoźnikiem lotniczym obsługującym połączenia z przedmiotowego portu lotniczego ani organem zarządzającym tego portu lotniczego; w celu udowodnienia, że nie posiada wspólnych interesów z żadnymi takimi podmiotami, koordynator lub organizator rozkładów ma obowiązek składać raz do roku oświadczenie majątkowe; [Popr. 33]
   ii) pod względem organizacyjnym i decyzyjnym koordynator działa w sposób niezależny od państwa członkowskiego, organu zarządzającego danego portu lotniczego, usługodawców, przewoźników lotniczych obsługujących połączenia z danego portu lotniczego, nie przyjmuje od nich poleceń, ani nie ma obowiązku składania im sprawozdań, z wyjątkiem państwa członkowskiego, nie stanowi części składowej struktur bezpośrednio lub pośrednio odpowiedzialnych za ich bieżącą eksploatację i dysponuje skutecznymi uprawnieniami do podejmowania decyzji odnośnie do elementów działań niezbędnych do wykonywania swojej funkcji. Państwa członkowskie dopilnowują, aby uwzględniano interes zawodowy koordynatora, tak aby umożliwić całkowitą niezależność jego działalności.
   (iia) skład rady lub organu nadzorczego koordynatora jest również niezależny od bezpośrednich interesów organu zarządzającego danego portu lotniczego, przewoźników lotniczych obsługujących połączenia z danego portu lotniczego i wszelkich innych podmiotów reprezentujących użytkowników lub usługodawców. Nie wyklucza to jednak członkostwa przedstawicieli takich organizacji w radzie lub organie nadzorczym, jeżeli prawa głosu są zrównoważone; [Popr. 34]
   (iib) w tym celu koniecznym warunkiem jest, aby koordynator lub organizator rozkładów, bez względu na to, czy jako osoba fizyczna, czy prawna, nie był w przeszłości pracownikiem lub regularnym współpracownikiem organu zarządzającego portem lotniczym, usługodawcy lub linii lotniczej obsługującej połączenia do lub z danego portu lotniczego w okresie dwóch lat poprzedzających mianowanie tej osoby na stanowisko oraz w ciągu dwóch lat po zakończeniu pełnienia funkcji koordynatora lub organizatora rozkładów; [Popr. 35]
   c) system finansowania działalności koordynatora i organizatora rozkładów powinien gwarantować jego niezależność; [Popr. 36]
   d) koordynator działa zgodnie z niniejszym rozporządzeniem w sposób neutralny, niedyskryminacyjny i przejrzysty.

Finansowanie określone w lit. c) zapewniane jest przez wszystkich przewoźników lotniczych, którzy prowadzą działalność w koordynowanych portach lotniczych, w portach lotniczych z organizacją rozkładów i przez te porty lotnicze, w sposób gwarantujący sprawiedliwe rozłożenie kosztów finansowych między wszystkie zainteresowane strony i pozwalający uniknąć uzależnienia finansowania od jednej z zainteresowanych stron. Państwa członkowskie członkowskie ustanawiają procedurę konsultacji z zainteresowanymi stronami, obejmującą możliwość odwołania, w celu zapewnienia przejrzystych, niedyskryminacyjnych stawek w zależności od usługi świadczonej przez koordynatora lub organizatora rozkładów. Opłaty od przewoźników lotniczych są pobierane przez dane porty lotnicze, które wpłacają je koordynatorowi lub organizatorowi rozkładów. Państwa członkowskie dopilnowują, aby koordynator i organizator rozkładów stale dysponowałdysponowali zasobami finansowymi, ludzkimi, technicznymi i materialnymi, koniecznymi do właściwego wykonywaniaumożliwiającymi im właściwe wykonywanie powierzonych muim zadań; [Popr. 37]

4.  Organizator rozkładów oraz koordynator uczestniczą w konferencjach przewoźników lotniczych na szczeblu międzynarodowym, dotyczących planowania rozkładów lotów, zgodnie z prawem Unii.

5.  Organizator rozkładów doradza przewoźnikom lotniczym i zaleca alternatywne czasy przylotu lub odlotu, jeżeli prawdopodobnie wystąpią problemy z przepustowością.

6.  Koordynator jest jedyną osobą odpowiedzialną za przydział czasów na start lub lądowanie. Przydziela czasy na start lub lądowanie zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia i dopilnowuje aby, w nagłym wypadku, czasy na start lub lądowanie mogły zostać również przydzielone poza godzinami pracy.

7.  Organizator rozkładów monitoruje zgodność operacji przewoźników lotniczych z zaleconymi im rozkładami.

Koordynator monitoruje zgodność operacji przewoźników lotniczych z czasami na start lub lądowanie im przydzielonymi. Te kontrole zgodności są wykonywane we współpracy z organem zarządzającym portu lotniczego oraz, z organami kontroli ruchu lotniczego oraz z menedżerem sieci i uwzględniają czas oraz inne stosowne parametry odnoszące się do danego portu lotniczego. [Popr. 38]

Wszyscy organizatorzy rozkładów i koordynatorzy współpracują w celu wykrycia nieścisłości w rozkładach i nakłaniania przewoźników lotniczych do korygowania ich.

Artykuł 6

Przejrzystość działań w zakresie koordynacji i organizacji rozkładów 

1.  Na zakończenie każdego sezonu lotniczego . Corocznie koordynator lub organizator rozkładów składa zainteresowanym państwom członkowskim, Komisji oraz Komisji oraz – na żądanie – wszystkim stronom zaangażowanym w ich finansowanie sprawozdanie z działalności zawierające ogólny opis sytuacji w zakresie przydzielania czasu na start lub lądowanie lub organizacji rozkładów. Sprawozdanie to obejmuje, w szczególności, stosowanie art. 9 ust. 5 oraz art. 13 i 18, jak również wszelkie skargi dotyczące stosowania art. 9 i 10 złożone komitetowi koordynacyjnemu oraz kroki podjęte w ich następstwie . Sprawozdanie zawiera również zagregowane i indywidualne dane dotyczące opłat pieniężnych związanych ze sprzedażą przydziałów czasu na start lub lądowanie, jak określono w art. 13 oraz wyniki ankiety przeprowadzonej wśród zainteresowanych stron dotyczącej jakości usług świadczonych przez koordynatora i organizatora rozkładów

Koordynator i organizator rozkładów przedstawiają ponadto Komisji, państwom członkowskim i wszystkim stronom zaangażowanym w ich finansowanie oddzielne roczne sprawozdanie finansowe, w którym wyszczególniają dochody i wydatki związane z ich działalnością.

2.  Komisja może przyjąć model sprawozdania z działalności, o którym mowa w ust. 1. Przedmiotowy akt wykonawczy przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 16 ust. 2.

3.  Koordynator prowadzi i aktualizuje– dla każdego portu lotniczego, za który odpowiada – aktualną elektroniczną bazę danych, dostępną bezpłatnie na żądanie dla wszystkich zainteresowanych stron, w tym Parlamentu Europejskiego, i zawierającą następujące informacje:

   a) historyczne przydziały czasu na start lub lądowanie według linii lotniczych, chronologicznie, w odniesieniu do wszystkich przewoźników w porcie lotniczym;
   b) wnioskowane przydziały czasu na start lub lądowanie (), według przewoźników lotniczych i chronologicznie w odniesieniu do wszystkich przewoźników lotniczych;
   c) wszystkie przydziały czasu na start lub lądowanie i zaległe wnioski o przydział czasu na start lub lądowanie, wymienione według przewoźników lotniczych i chronologicznie,w odniesieniu do wszystkich przewoźników lotniczych;
   d) pozostały dostępny czas na start lub lądowanie w odniesieniu do każdego rodzaju ograniczenia uwzględnianego w parametrach koordynacyjnych. Baza danych ma umożliwiać przewoźnikom lotniczym i portom lotniczym sprawdzanie dostępności przydziałówtego czasu na start lub lądowanie, które odpowiadają ich wnioskom;
   e) przekazane lub wymienione przydziały czasu na start lub lądowanie, w odniesieniu do których wskazana jest tożsamość przewoźników lotniczych, których dotyczą oraz informacja, czy przekazanie lub wymiana odbyło się w zamian za opłatę pieniężną lub inne wynagrodzenie. Co roku publikowane są zagregowane dane dotyczące opłat pieniężnych i innych wynagrodzeń;
   f) wszystkie dane szczegółowe dotyczące parametrów koordynacyjnych.

Informacje te są stale aktualizowane. Na koniec każdego sezonu. Co roku koordynator zapewnia publikację sprawozdania z działalności, o którym mowa w ust. 1.

4.  Koordynator zapewnia przechowywanie danych i udostępnianie ich przez co najmniej pięć kolejnych równoważnych sezonów lotniczych.

5.  W przypadku gdy dostępne są właściwe i powszechnie akceptowane normy dotyczące formatu informacji na temat rozkładów, organizator rozkładów, koordynator oraz przewoźnicy lotniczy stosują je pod warunkiem, że są one zgodne z prawem Unii. [Popr. 39]

Artykuł 7

Informacje dla organizatorów rozkładów i koordynatorów

1.  Przewoźnicy lotniczy prowadzący działalność lub zamierzający prowadzić działalność w portach lotniczych będących częścią sieci, portach lotniczych z organizacją rozkładów lub koordynowanych portach lotniczych dostarczająprzedkładają organizatorowi rozkładów lub koordynatorowi, odpowiednio, wszelkie istotne informacje przez nich wymagane. Przewoźnicy lotniczy bezzwłocznie w najkrótszym możliwym i odpowiednim czasie informują organizatora rozkładów i koordynatora o wszelkich zmianach w zakresie przedmiotowych informacji. Wszelkie istotne informacje są dostarczane w formacie i w czasie określonym przez organizatora rozkładów lub koordynatora. W szczególności, przewoźnik lotniczy powiadamia koordynatora, w momencie składania wniosku o przydział, czy będzie korzystał ze statusu nowego podmiotu, zgodnie z art. 2 pkt 2, w odniesieniu do wnioskowanych czasów na start lub lądowanie oraz czy jest powiązany z innymi przewoźnikami działającymi w tym samym porcie, aby uniknąć możliwości nieuzasadnionego nabywania takiego statusu. [Popr. 40]

W odniesieniu do wszystkich pozostałych portów lotniczych z nieokreślonym szczególnym statusem, przewoźnicy lotniczy prowadzący lub zamierzający prowadzić usługi w tym porcie lotniczym, organ zarządzający portu lotniczego, podmioty świadczące usługi obsługi naziemnej i instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej dostarcza w rozsądnym terminie, jeżeli wnioskuje o to koordynator, wszelkie informacje będące w ichjego posiadaniu na temat planowanych usług przewoźników lotniczych. [Popr. 41]

Na wniosek menedżera sieci organizator rozkładów lub koordynator dostarcza mu wszelkie informacje, o których mowa w niniejszym ustępie.

2.  W przypadku gdy przewoźnik lotniczy nie dostarcza informacji określonych w ust. 1, chyba że może w sposób satysfakcjonujący wykazać istnienie okoliczności łagodzących, lub dostarcza informacje fałszywe lub błędne, koordynator nie bierze pod uwagę wniosku lub wniosków o czas na start lub lądowanie złożonych przez przewoźnika lotniczego, do których odnoszą się informacje fałszywe lub błędne. Jeżeli czas na start lub lądowanie albo serie czasów na start lub lądowanie zostały już przydzielone, wówczas wycofuje je lub zaleca zastosowanie przez właściwy organ sankcji, zgodnie z prawem krajowym. Koordynator daje temu przewoźnikowi lotniczemu możliwość przedstawienia swoich uwag. [Am. 42]

3.  Organizator rozkładów lub koordynator, organ zarządzający portu lotniczego, organy kontroli ruchu lotniczego oraz menedżer sieci wymieniają wszelkie informacje, których potrzebują do wykonywania swoich odnośnych obowiązków, w tym dane dotyczące lotów oraz czasów na start lub lądowanie, w szczególności w celu zagwarantowania stosowania art. 17. [Popr. 43]

3a.  Format i zakres informacji, o których mowa w niniejszym artykule, określa się w przyjętej na całym świecie normie branżowej. Dostarczone informacje są wykorzystywane wyłącznie do celów niniejszego rozporządzenia. [Am. 44]

Artykuł 8

Komitet koordynacyjny

1.  Odpowiedzialne państwo członkowskie dopilnowuje, aby w koordynowanym porcie lotniczym powołano komitet koordynacyjny. Ten sam komitet koordynacyjny może zostać wyznaczony dla więcej niż jednego portu lotniczego. Udział w tym komitecie jest otwarty przynajmniej dla przewoźników lotniczych regularnieczęsto korzystających z portu(-ów) lotniczego(-ych) oraz ich reprezentatywnych organizacji, organu zarządzającego danego portu lotniczego, właściwych organów kontroli ruchu lotniczego, przedstawicieli nieregularnego lotnictwa cywilnego regularnie korzystających z portu lotniczego. Oprócz tych członków w posiedzeniach komitetu koordynacyjnego mogą uczestniczyć przedstawiciele menedżera sieci, organu oceny skuteczności działania i krajowego organu nadzoru zainteresowanego państwa członkowskiego, jednakże wyłącznie w roli obserwatorów i bez prawa głosu. Komitet koordynacyjny może zaprosić inne organy bezpośrednio lub pośrednio zaangażowane w proces przydzielania czasu na start lub lądowanie do udziału w jego posiedzeniach w roli obserwatorów. Aby takie organy mogły wziąć udział w posiedzeniu, konieczne jest przekazanie komitetowi koordynacyjnemu ich dokumentów uwierzytelniających co najmniej na siedem dni przed danym posiedzeniem.

Zadaniami komitetu koordynacyjnego są:

  a) składanie propozycji lub doradzanie koordynatorowi lub państwu członkowskiemu w zakresie:
   i) możliwości wzrostu przepustowości portu lotniczego określonej zgodnie z art. 3 lub możliwości poprawy jej wykorzystania,
   ii) parametrów koordynacyjnych określonych zgodnie z art. 4,
   iii) metod monitorowania wykorzystania przydziałów czasu na start lub lądowanie,
   iv) lokalnych wytycznych jak przewidziano w art. 9 ust. 8,
   v) czynników, które mają wpływ na warunki ruchu panujące w danym porcie lotniczym,
   vi) poważnych problemów nowych podmiotów, jak przewidziano w art. 9 ust. 6,
   vii) wszelkich kwestii odnoszących się do przepustowości portu lotniczego, w szczególności związanych z wdrażaniem jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej i funkcjonowaniem sieci;
   (viia) zaleceń dotyczących wydajności, kosztów i skuteczności procesu koordynacji;
   b) dostarczanie organowi oceny skuteczności działania i krajowemu organowi nadzoru opinii w zakresie związku parametrów koordynacyjnych z kluczowymi wskaźnikami efektywności proponowanymi instytucjom zapewniającym służby żeglugi powietrznej, określonymi w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 691/2010 z dnia 29 lipca 2010 r. ustanawiającym system skuteczności działania dla służb żeglugi powietrznej i funkcji sieciowych(16).
   c) mediacja między wszystkimi zainteresowanymi stronami w sprawie skarg dotyczących przydziału czasów na start lub lądowanie, jak przewidziano w art. 19.

2.  Przedstawiciele państwa członkowskiego oraz koordynator są zapraszani na posiedzenia komitetu koordynacyjnego, jako obserwatorzy. Komisja może uczestniczyć w tych posiedzeniach na podstawie swojego wniosku. 

3.  Komitet koordynacyjny opracowuje na piśmie regulamin wewnętrzny obejmujący, między innymi, uczestnictwo, wybory i podejmowanie decyzji, częstotliwość posiedzeń, oraz używany(-e) język(-i).

Każdy członek komitetu koordynacyjnego może zaproponować lokalne wytyczne, jak przewidziano w art. 9 ust. 8. Na wniosek koordynatora, Komitet koordynacyjny dyskutuje sugerowane lokalne wytycznenad zaproponowanymi wytycznymi lokalnymi. Sprawozdanie z dyskusji w komitecie koordynacyjnym jest dostarczane zainteresowanemu państwu członkowskiemu ze wskazaniem odnośnych stanowisk przedstawionych na posiedzeniu. Sprawozdanie to przekazuje się również organowi oceny skuteczności działania i menedżerowi sieci. [Popr. 45 i 87]

Przydzielanie czasu na start lub lądowanie 

Artykuł 9

Pula czasów na start lub lądowanie

1.  Koordynator tworzy pulę, która zawiera wszystkie czasy na start lub lądowanie nieprzyznane na podstawie art. 10 ust. 2 lub 3. Cała nowa liczba czasów na start lub lądowanie określona na podstawie art. 3 ust. 3 zostaje umieszczona w puli. Niniejsza procedura pozostaje bez uszczerbku dla połączeń między regionalnymi portami lotniczymi a dużymi portami lotniczymi. Jeżeli zaistnieje uszczerbek dla takich połączeń, państwa członkowskie mogą interweniować. [Popr. 46]

2.  Bez uszczerbku dla przepisów art. 10 ust. 2 i 3 niniejszego rozporządzenia oraz art. 19 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1008/2008, czasy na start lub lądowanie umieszczone w puli są rozdzielane między wnioskujących przewoźników lotniczych. 50 % tych czasów na start lub lądowanie najpierw zostaje przyznane nowym podmiotom, chyba że wnioski nowych podmiotów nie przekraczają 50 %. W całym sezonie lotniczym przestrzega się zasady przyznawania pierwszeństwa nowym podmiotom. Koordynator sprawiedliwie traktuje wnioski nowych podmiotów i innych przewoźników, zgodnie z okresami koordynacji każdego dnia sezonu lotniczego. [Popr. 47]

Wśród wniosków od nowych podmiotów pierwszeństwa udziela się przewoźnikom lotniczym kwalifikującym się do statusu nowego podmiotu na podstawie art. 2 pkt 2 lit. b).

3.  Bez uszczerbku dla przepisów art. 10 ust. 2, w sytuacji, gdy wszystkie wnioski o czas na start lub lądowanie nie mogą zostać rozdysponowane w sposób zadowalający dla zainteresowanych przewoźników lotniczych, pierwszeństwo przyznaje się komercyjnym przewozom lotniczym, w szczególności regularnym przewozom lotniczym oraz planowanym nieregularnym przewozom lotniczym wszystkim rodzajom komercyjnych przewozów lotniczych. W przypadku konkurujących wniosków w ramach tej samej kategorii usług, pierwszeństwo przyznaje się operacjom trwającym cały rok. [Popr. 48]

4.  Nowy podmiot, któremu zaproponowano serię czasów na start lub lądowanie w ciągu jednej godziny przed lub po wnioskowanym czasie, ale który nie przyjął tej propozycji, nie utrzymuje swojego statusu nowego podmiotu w odniesieniu do przedmiotowej serii w tym sezonie lotniczym .

5.  W przypadku usług świadczonych przez grupę przewoźników lotniczych, tylko jeden z uczestniczących przewoźników lotniczych może wnioskować o wymagane czasy na start lub lądowanie. Przewoźnik lotniczy świadczący taką usługę przyjmuje odpowiedzialność za spełnienie kryteriów operacyjnych wymaganych do korzystania zutrzymania pierwszeństwa historycznego określonego w art. 10 ust. 2. [Popr. 49]

Czasy na start lub lądowanie przydzielone jednemu przewoźnikowi lotniczemu mogą zostać wykorzystane przez innego(-ych) przewoźnika(-ów) lotniczego(-ych) należącego(-ych) do tej samej grupy przewoźników lotniczych, pod warunkiem że kod oznaczający przewoźnika lotniczego, któremu przydzielono czasy na start lub lądowanie, pozostaje ten sam dla udostępnionego lotu do celów koordynacji i monitoringu. Po przerwaniu takich operacji, tak wykorzystane czasy na start lub lądowanie pozostają u przewoźnika lotniczego, któremu zostały wstępnie przydzielone. Takie wspólne operacje są zgłaszane koordynatorowi przez przewoźników lotniczych należących do grupy i nie można ich rozpocząć przed uzyskaniem jego wyraźnej zgody.

Jeżeli seria czasów na start lub lądowanie, która została przydzielona przewoźnikowi lotniczemu, jest wykorzystywana przez innego przewoźnika lotniczego niezgodnie z warunkami określonymi w niniejszym ustępie, koordynator wycofuje tę serię czasów na start lub lądowanie i umieszcza je w puli po wysłuchaniu uwag przedstawionych przez zainteresowanych przewoźników lotniczych.

6.  Jeżeli nowe podmioty mają wciąż poważne problemy, państwo członkowskie zapewnia zwołanie posiedzenia komitetu koordynacyjnego portu lotniczego. Celem posiedzenia jest zbadanie możliwości zaradzenia sytuacji. Komisja zostaje zaproszona na takie posiedzenie.

7.  Jeżeli wnioskowany czas na start lub lądowanie nie może zostać przyznany, koordynator powiadamia wnioskującego przewoźnika lotniczego o powodach i wskazuje najbliższy dostępny alternatywny czas na start lub lądowanie.

8.  Koordynator uwzględnia również dodatkowe wytyczne ustanowione na całym świecie lub w skali Unii lub na całym świecie przez branżę transportu lotniczego, jak również lokalne wytyczne zaproponowane przez komitet koordynacyjny i zatwierdzone przez państwo członkowskie lub inny właściwy organ odpowiedzialny za dany port lotniczy, pod warunkiem że takie wytyczne nie mają wpływu na niezależny status koordynatora, są zgodne z prawem Unii, mają na celu bardziej efektywne wykorzystanie przepustowości portów lotniczych, zostały uprzednio zgłoszone Komisji i zatwierdzone przez nią . Lokalne wytyczne mogą dotyczyć wyłącznieZasady lokalne dotyczą przydzielania i monitorowania wykorzystywania przydziałów czasu na start lub lądowanie zmiany definicji serii czasów na start lub lądowanie w celu ograniczenia jej do mniej niż 10 czasów na start lub lądowanie w odniesieniu do zimowego sezonu lotniczego lub mniej niż 15 czasów na start lub lądowanie w odniesieniu do letniego sezonu lotniczego, ale w żadnym przypadku do mniej niż pięciu czasów na start lub lądowanie. Skrócenie długości serii czasów na start lub lądowanie stosuje się wyłącznie w portach lotniczych, w których popyt na usługi lotnicze podlega dużym wahaniom sezonowym.

Zasady te mogą być stosowane tylko w przypadkach, gdy można wykazać, że dany port lotniczy osiąga alarmujący poziom zagęszczenia ruchu i że w związku z tym poprawa efektywności lub przepustowości może być osiągnięta poprzez lokalnie stosowane przepisy. Takie przepisy lokalne są przejrzyste i niedyskryminujące, uzgadniane w komitecie koordynacyjnym, o którym mowa w art. 8 ust. 3. [Popr. 88]

9.  Koordynator, dodatkowo do planowanego przydziału czasu na start lub lądowanie na okres rozkładowy, dokłada starań w celu rozpatrzenia pojedynczych wniosków o czas na start lub lądowanie o krótkim terminie w odniesieniu do wszystkich typów lotnictwa, w tym nieregularnego lotnictwa cywilnego. W tym celu mogą zostać użyte czasy na start lub lądowanie pozostające w puli po rozdysponowaniu między wnioskujących przewoźników oraz czasy na start lub lądowanie dostępne w krótkim terminie.

Artykuł 10

Historyczne przydziały czasu na start lub lądowanie

-1.  Przydziały czasu na start lub lądowanie są niematerialnymi dobrami użyteczności publicznej, z których korzysta się na warunkach ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu. Dlatego przydzielane są przez koordynatorów portów lotniczych przy maksymalnej przejrzystości, w interesie państw członkowskich, pasażerów, zarządców portów lotniczych i przewoźników lotniczych. [Popr. 89]

1.  Serie czasów na start lub lądowanie są przydzielane przez koordynatora zgodnie z kryteriami jak największej przejrzystości i uczciwości z puli czasów na start lub lądowanie wnioskującym przewoźnikom jako pozwolenie na użycie infrastruktury portu lotniczego do celów lądowania lub startu w sezonie lotniczym, którego dotyczył wniosek, po upłynięciu którego zostają one zwrócone do puli czasów na start lub lądowanie, jak określono zgodnie z przepisami art. 9. [Popr. 51]

2.  Bez uszczerbku dla przepisów art. 7, 12, 13 i 17,i 12 zainteresowanemu przewoźnikowi lotniczemu przyznaje się historyczne pierwszeństwo przy przyznawaniu tej samej serii na następny równoważny sezon lotniczy, jeżeli przedmiotowy przewoźnik lotniczy przedstawił odpowiedni wniosek w terminie, o którym mowa w art. 7 ust. 1, jeżeli spełnione są następujące warunki: [Popr. 52]

   a) serie czasów na start lub lądowanie zostały wykorzystane przez tego przewoźnika lotniczego w celu przeprowadzenia regularnych i planowanych nieregularnych przewozów lotniczych, oraz [Popr. 53]
   b) dany przewoźnik lotniczy może wykazać zgodnie z wymogami koordynatora, że serie danych czasów na start lub lądowanie zostały wykorzystane, jak określił koordynator, przez tego przewoźnika lotniczego przez przynajmniej 85 %80 % czasu podczas sezonu lotniczego, na który zostały przydzielone. [Popr. 54]

2a.  Nieregularny transport lotniczy przyczynia się do regionalnej spójności i konkurencyjności. W przypadku gdy przewoźnicy lotniczy regularnie korzystali z przydziałów czasu na start i lądowanie w odniesieniu do takich przewozów w porcie lotniczym objętym zakresem niniejszego rozporządzenia, nawet jeżeli przydziały te nie zawsze dotyczyły tych samych tras, priorytetowo traktuje się wnioski o dalsze korzystanie z takich przydziałów. [Popr. 55]

3.  Zmiana terminu serii czasów na start lub lądowanie przed przydziałem pozostałych czasów na start lub lądowanie z puli określonej w art. 9 innym wnioskującym przewoźnikom lotniczym może zostać zaakceptowana tylko ze względów operacyjnych jak np. zmiany w zakresie typu wykorzystywanego statku powietrznego lub trasy obsługiwanej przez przewoźnika lotniczego, lub w przypadku serii czasów na start lub lądowanie przyznanych nowym podmiotom określonym w art. 2, jeśli termin czasów na start lub lądowanie takich wnioskujących przewoźników lotniczych okazałby się korzystniejszy niż termin czasów na start i lądowanie, o który początkowo wnioskowali. Staje się ona skuteczna dopiero po zatwierdzeniu przez koordynatora. [Popr. 56]

4.  Czasy na start lub lądowanie przydzielone przewoźnikowi lotniczemu przed dniem 31 stycznia na następny sezon letni, lub przed dniem 31 sierpnia na następny sezon zimowy, ale które zostały zwrócone do koordynatora do ponownego przydziału przed tymi datami nie są brane pod uwagę do celów kalkulacji wykorzystania pod warunkiem, że pozostałe czasy na start lub lądowanie przydzielone temu przewoźnikowi lotniczemu stanowią serię w rozumieniu art. 2 pkt 13.

Przydziały czasu na start lub lądowanie przypadające w dni ustawowo wolne od pracy włączane są do serii na następny sezon bez konieczności uzasadniania ich niewykorzystania. [Popr. 57]

5.  Jeżeli 85 %80 % wykorzystania serii czasów na start lub lądowanie nie może zostać wykazane nie przyznaje się pierwszeństwa historycznego określonego w ust. 2, chyba że niewykorzystanie może zostać uzasadnione na podstawie jednego z następujących powodów: [Popr. 58]

  a) nieprzewidziane i nieuniknione przypadki poza kontrolą przewoźnika lotniczego prowadzące do:
   (i) zakazu lotów określonego rodzaju statków powietrznych zwykle używanych do danych przewozów lotniczych,
   (ii) całkowitego lub częściowego zamknięcia portu lotniczego lub przestrzeni powietrznej,
   (iii) poważnych zakłóceń operacji w danym porcie lotniczym, w tym tych serii czasów na start lub lądowanie w innym porcie lotniczym Unii odnoszących się do tras, które zostały dotknięte tymi zakłóceniami, podczas znacznej części danego sezonu lotniczego; [Popr. 59]
   b) przerwa w przewozach lotniczych z powodu działań zmierzających do zakłócenia tych przewozów, np. w przypadku strajku, które praktycznie lub technicznie uniemożliwiają przewoźnikowi lotniczemu prowadzenie działalności w sposób planowany;
   c) poważne straty finansowe dotyczące danego unijnego przewoźnika lotniczego, wraz z przyznaniem, w rezultacie, tymczasowej licencji przez organy przyznające licencje do czasu reorganizacji finansowej przewoźnika lotniczego zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1008/2008; [Popr. 60]
   d) postępowanie sądowe dotyczące stosowania art. 12 niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do tras w przypadku gdy został nałożony obowiązek świadczenia usługi publicznej zgodnie z art. 16 rozporządzenia (WE) nr 1008/2008 w wyniku czego tymczasowo zawieszono obsługę tych tras.

Zakazu wykonywania przewozów w Unii, wydanego na podstawie rozporządzenia Komisji (WE) nr 474/2006 z dnia 22 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy wykaz przewoźników lotniczych podlegających zakazowi wykonywania przewozów w ramach Wspólnoty określonemu w rozdziale II rozporządzenia (WE) nr 2111/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady (17) nie można przyjąć, jako uzasadnienia niewykorzystania serii czasów na start lub lądowanie w rozumieniu niniejszego ustępu.

6.  Na wniosek państwa członkowskiego lub z własnej inicjatywy Komisja bada stosowanie ust. 5 przez koordynatora portu lotniczego objętego zakresem niniejszego rozporządzenia.

Komisja podejmuje decyzję w terminie dwóch miesięcy od otrzymania wniosku zgodnie z procedurą określoną w art. 16 ust. 2.

7.  Jeżeli nie są spełnione warunki wymienione w ust. 2 lit. a) i b) Komisja, w porozumieniu z różnymi partnerami, może mimo to podjąć decyzję o przyznaniuutrzymaniu w następnym sezonie lotniczym przewoźnikom lotniczym pierwszeństwa przy przydzielaniupierwszeństwa historycznego dla przewoźników lotniczych w odniesieniu do przydzielenia im tych samych serii, jeżeli z uwagi na niezmiernie pilny charakter sprawy, związany z nadzwyczajnymi okolicznościami, wymagana jest spójność środków zastosowanych w tych portach lotniczych. W terminie jednego miesiąca od złożenia wniosku przez dane państwo członkowskie lub dany port lotniczy Komisja przyjmuje niezbędne środki, których okres stosowania nie przekracza jednego sezonu lotniczego. Komisja przyjmuje te akty wykonawcze mające natychmiastowe zastosowanie zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 16 ust. 3. Środki przyjmowane przez Komisję mogą być zróżnicowane w zależności od państwa członkowskiego, portu lotniczego lub rodzaju usług lotniczych, których dotyczą te nadzwyczajne okoliczności. [Popr. 61]

8.  Pierwszeństwo do serii czasów na start lub lądowanie określone w ust. 2 niniejszego artykułu nie daje podstawy do roszczeń odszkodowawczych w odniesieniu jakichkolwiek limitów, ograniczeń lub zniesienia tego pierwszeństwa zastosowanych na podstawie prawa Unii, w szczególności w zastosowaniu postanowień Traktatu odnoszących się do transportu lotniczego.

Artykuł 11

Rezerwacja przydziałów czasu na start lub lądowanie

1.  Organ zarządzający portu lotniczego może podjąć decyzję o stosowaniu systemu opłat lotniskowych w celu zniechęcania przewoźników do późnego zwracania przydziałów czasu na start lub lądowanie do puli, o której mowa w art. 9, i pociąganiu ich do odpowiedzialności w związku z rezerwowaniem infrastruktury portu lotniczego bez wykorzystywania jej. Przestrzega się przy tym następujących zasad:

   a) przed podjęciem decyzji przestrzega się procedury określonej w art. 6 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/12/WE(18). Zasięga się również opinii koordynatora. W odniesieniu do koordynowanych portów lotniczych nieobjętych zakresem stosowania art. 1 ust. 2 dyrektywy 2009/12/WE, organ zarządzajacy portu lotniczego zasięga opinii komitetu koordynacyjnego i koordynatora;
   b) decyzja ta nie wpływa na niedyskryminacyjny i przejrzysty charakter procesu przydzielania czasu na start lub lądowanie i systemu opłat lotniskowych;
   c) decyzja ta nie zniechęca do podejmowania działalności ani do rozwijania usług przez przewoźników lotniczych i ogranicza się do pokrycia kosztów ponoszonych przez port lotniczy z tytułu zarezerwowania przepustowości lotniska odpowiadającej przydziałom czasu na start lub ladowanie, które nie zostały wykorzystane;
   d) nie pociaga się do odpowiedzialności w związku z zarezerwowaniem infrastruktury portu lotniczego bez wykorzystania jej w odniesieniu do czasów, które zostały przydzielone, ale które zwrócono do puli do dnia 31 stycznia na następny letni sezon lotniczy, lub do dnia 31 sierpnia na następny zimowy sezon lotniczy, czasów na start lub lądowanie przypadających w dni ustawowo wolne od pracy, które zwrócono do puli w tych samych terminach oraz czasów, których niewykorzystanie można uzasadnić na podstawie art. 10 ust. 5;
   e) koordynatora, zainteresowane strony i Komisję powiadamia się o tej decyzji co najmniej sześć miesięcy przed rozpoczęciem odnośnego sezonu lotniczego.

2.  Koordynator dostarcza organowi zarządzającemu portu lotniczego wszelkie informacje umożliwiające wdrożenie decyzji, o której mowa w ust. 1.[Popr. 62]

Artykuł 12

Obowiązek świadczenia usługi publicznej

1.  W przypadku nałożenia na trasę obowiązku świadczenia usługi publicznej zgodnie z art. 16 rozporządzenia (WE) nr 1008/2008, państwo członkowskie może zarezerwowaćrezerwuje w koordynowanym porcie lotniczym czasy na start lub lądowanie wymagane do operacji przewidzianych na tej trasie. Jeżeli zarezerwowane czasy na start lub lądowanie na danej trasie nie są wykorzystywane, zostają udostępnione każdemu innemu przewoźnikowi lotniczemu zainteresowanemu obsługą trasy zgodnie z obowiązkiem świadczenia usługi publicznej, z zastrzeżeniem ust. 2. Jeżeli żaden inny przewoźnik nie jest zainteresowany obsługą trasy, a dane państwo członkowskie nie wydaje zaproszenia do składania ofert na mocy art. 16 ust. 10, art. 17 ust. 3-7 i art. 18 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1008/2008, czasy na start lub lądowanie zostają albo zarezerwowane dla innej trasy z zastrzeżeniem obowiązku świadczenia usługi publicznej albo zwrócone do puli. Przydziały czasu na start lub lądowanie zwraca się do puli, jeżeli nie zostały wykorzystane po upływie maksymalnego okresu 6 miesięcy. Jeżeli trasa nie spełnia już wymogu dla rezerwacji przydziału czasu na start lub lądowanie wynikającej z obowiązku świadczenia usługi publicznej, przydziały czasu na start lub lądowanie rezerwuje się dla innej trasy podlegającej obowiązkowi świadczenia usługi publicznej albo pozostawia się u przewoźnika lotniczego, który korzystał z nich, jeżeli dla danych serii spełniono wymóg określony w art. 10 ust. 2 niniejszego rozporządzenia. [Popr. 63]

2.  Procedura przetargowa ustanowiona w art. 16 ust. 9, art. 17 ust. 3, art. 17 ust. 7 i art. 18 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1008/2008 jest stosowana w odniesieniu do wykorzystania czasów na start lub lądowanie określonych w ust. 1 niniejszego artykułu, jeżeli więcej niż jeden przewoźnik lotniczy Unii jest zainteresowany obsługiwaniem trasy i nie jest w stanie uzyskać czasów na start lub lądowanie od koordynatora w przedziale czasowym jednej godziny przed lub po wnioskowanym terminie.

Mobilność czasów na start lub lądowanie 

Artykuł 13

Przeniesienia lub wymiana czasów na start lub lądowanie

1.  Przydziały czasu na start lub lądowanie mogą być:

   a) przenoszone przez przewoźnika lotniczego lub między przewoźnikami lotniczymi w ramach konsorcjum z jednej trasy lub rodzaju usługi na inną trasę lub rodzaj usługi obsługiwane przez tego samego przewoźnika lotniczego;
   b) przenoszone między dwoma przewoźnikami lotniczymi w zamian za opłatę pieniężną lub inne wynagrodzenie lub bez rekompensaty; 
   c) wymieniane, jeden za jeden, między przewoźnikami lotniczymi w zamian za opłatę pieniężną lub inne wynagrodzenie lub bez rekompensaty. Czasów na start lub lądowanie przydzielonych przewoźnikom lotniczym na sezon lotniczy nie wolno przenosić ani wymieniać dla kompensacji lub zysku pieniężnego do końca co najmniej jednego równoważnego sezonu lotniczego.

2.  Państwo członkowskieKoordynator tworzy przejrzyste ramy umożliwiające kontakty między przewoźnikami lotniczymi zainteresowanymi przekazaniem lub wymianą przydziałów czasu na start lub lądowanie zgodnie z prawem Unii.

O przeniesieniu lub wymianie określonych w ust. 1 powiadamia się koordynatora i nie stają się one skuteczne do czasu wyraźnej zgody ze strony koordynatora. Koordynator odmawia potwierdzenia przeniesienia lub wymiany, jeżeli nie są one zgodne z wymogami niniejszego rozporządzenia oraz jeżeli koordynator nie jest przekonany, że:

   a) operacje w porcie lotniczym nie zostałyby zakłócone, biorąc pod uwagę wszystkie ograniczenia techniczne, operacyjne, efektywności i środowiskowe;
   (aa) nie ucierpią połączenia między regionalnymi portami lotniczymi a dużymi portami lotniczymi ani dostęp do niekoordynowanych portów lotniczych;
   b) limity nałożone zgodnie z art. 12 są przestrzegane;
   c) przeniesienie czasów na start lub lądowanie nie wchodzi w zakres ust. 3 niniejszego artykułu.

Odnośnie do przeniesień lub wymian, o których mowa w ust. 1 lit. b) i c) przewoźnicy lotniczy dostarczają koordynatorowi szczegółowe informacje dotyczące ewentualnej opłaty pieniężnej lub innego wynagrodzenia. Szczegółowe informacje dotyczące wynagrodzenia w zamian za przeniesienie lub wymianę są załączone do sprawozdania z działalności, o którym mowa w art. 6 ust. 1,są poufnea koordynator ujawnia je na żądanie wyłącznie państwu członkowskiemu, w którym położony jest dany port lotniczy, lub Komisji i wszystkim stronom zaangażowanym w finansowanie koordynatora. Przeniesienia lub wymiany nie mogą podlegaćpodlegają restrykcyjnym warunkom, których celem byłoby ograniczenie przewoźnikowi lotniczemu, który chce uzyskać przydziały czasu na start lub lądowanie, możliwości stworzenia konkurencji dla przewoźnika lotniczego, który przekazuje lub wymienia przydziały czasu na start lub lądowanie.

3.  Czasy na start lub lądowanie przydzielone nowemu podmiotowi, jak określono w art. 2 pkt 2, nie mogą być przenoszone na podstawie ust. 1 lit. b) niniejszego artykułu na okres dwóch równoważnych sezonów lotniczych, z wyjątkiem przypadku prawnego przejęcia działalności upadłego przedsiębiorstwa.

Czasy na start lub lądowanie przydzielone nowemu podmiotowi, jak określono w art. 2 pkt 2 lit. b), nie mogą być przenoszone na inne trasy, jak przewidziano w ust. 1 lit. a) niniejszego artykułu, na okres dwóch równoważnych sezonów lotniczych, chyba że nowy podmiot będzie traktowany z takim samym pierwszeństwem na nowej trasie jak na wyjściowej trasie.

Czasy na start lub lądowanie przydzielone nowemu podmiotowi, jak określono w art. 2 pkt 2, nie mogą być wymieniane, jak przewidziano w ust. 1 lit. c) niniejszego artykułu, na okres dwóch równoważnych sezonów lotniczych, chyba że w celu uzyskania lepszego przydziału czasu na start lub lądowanie dla tych usług w odniesieniu do terminów, o które uprzednio wnioskowano.

Państwa członkowskie mogą przyjąć środki w celu przeznaczenia części dochodów pochodzących z handlu przydziałami czasu na start lub lądowanie na fundusz w celu pokrycia kosztów związanych z rozwojem infrastruktury portów lotniczych i na optymalizację odnośnych usług. W celu zapewnienia pełnej przejrzystości fundusz taki ustanawia i zatwierdza niezależny organ nadzoru, o którym mowa w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/12/WE z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie opłat lotniskowych(19). Zarządzanie funduszem musi w każdej chwili odbywać się z poszanowaniem zasad rozdzielności księgowej, w sposób zapewniający określenie zasobów pieniężnych, które mają zostać przydzielone poszczególnym portom lotniczym w ramach zasobów funduszu. Dochody pochodzące z handlu przydziałami czasu na start lub lądowanie w jednym porcie lotniczym mogą być ponownie zainwestowane w tym samym porcie lotniczym.[Popr. 64]

Artykuł 14

 Przepisy dotyczące prawa konkurencji 

Niniejsze rozporządzenie nie ma wpływu na uprawnienia organów publicznych do zatwierdzania przeniesienia czasów na start lub lądowanie między przewoźnikami lotniczymi oraz do kierowania sposobem ich przydzielania zgodnie z krajowymi przepisami dotyczącymi konkurencji lub z art. 101, 102 lub 106 Traktatu lub rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (rozporządzenie WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw)(20).

Akty delegowane i komitet

Artykuł 15

Wykonywanie przekazanych uprawnień

1.  Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych powierzone Komisji podlegają warunkom określonym w niniejszym artykule.

2.  Uprawnienia do przyjęciaprzyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 3 ust. 3 i art. 5 ust. 2, powierzaprzekazuje się Komisji na czas nieokreślonyokres pięciu lat od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień nie później niż dziewięć miesięcy przed zakończeniem okresu 5 lat. Przekazanie uprawnień jest automatycznie przedłużane na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed końcem każdego okresu. [Popr. 65]

3.  Delegowanie uprawnień, o którym mowa w art. 3 ust. 3 i art. 5 ust. 2, może zostać w każdej chwili odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie uprawnienia określonego w tej decyzji. Decyzja ta staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność już obowiązujących aktów delegowanych.

4.  Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja powiadamia o tym równocześnie Parlament Europejski i Radę.

5.  Akty delegowane, o których mowa w art. 3 ust. 3 wchodzą w życie wyłącznie jeżeli ani Parlament Europejski ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie 2 miesięcy od przekazania takiego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie lub jeżeli przed upływem tego terminu zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.

Artykuł 16

Procedura komitetowa

1.  Komisję wspiera komitet. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

2.  W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

W przypadku, w którym opinia komitetu ma być uzyskana w drodze procedury pisemnej, procedura ta kończy się bez osiągnięcia rezultatu, gdy przed upływem terminu na wydanie opinii zdecyduje o tym przewodniczący komitetu lub wniesie o to zwykła większość członków komitetu.

3.  W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 8 rozporządzenia (UE) nr 182/2011 w związku z jego art. 5.

4.  Komisja może ponadto konsultować z komitetem każdą inną sprawę dotyczącą stosowania niniejszego rozporządzenia.

Przepisy wykonawcze

Artykuł 17

Zgodność między przydziałami czasu na start lub lądowanie a planami lotów

1.  Przedstawiając plan lotu, przewoźnik lotniczy uwzględnia w nim odesłanie do przydzielonego czasu na start lub lądowanie. Po zasięgnięciu opinii danego przewoźnika lotniczego i organu zarządzającego portem lotniczym menedżer sieci odrzuca sieci może odrzucić plan lotu przewoźnika lotniczego, jeżeli ten przewoźnik lotniczy zamierza lądować lub startować w koordynowanym porcie lotniczym, w trakcie okresu, gdy jest on koordynowany, a nie posiada czasu na start lub lądowanie przydzielonego przez koordynatora. Jeżeli podmioty zajmujące się komercyjnymi usługami lotniczymi muszą prowadzić operacje poza przedziałem czasowym przewidzianym w przydziale czasu na start lub lądowanie i opóźnienie nie jest spowodowane przez służby żeglugi powietrznej, uważa się, że nie dysponują przydziałem czasu na start lub lądowanie. [Popr. 66, 77 i 90/rev]

2.  Zaintresowane państwo członkowskie przyjmuje przepisy niezbędne do wymiany informacji miedzy koordynatorem, menedżerem sieci, instytucjami zapewniającymi służby żeglugi powietrznej i organem zarządzającym portem lotniczym.

Artykuł 18

Stosowanie

1.  Koordynator wycofuje serie czasów na start lub lądowanie tymczasowo przyznane przewoźnikowi lotniczemu w trakcie procesu jego tworzenia i umieszcza je w puli dnia 31 stycznia na następny sezon letni, lub dnia 31 sierpnia na następny sezon zimowy, jeżeli przedsiębiorstwo nie posiada licencji na prowadzenie działalności lub jej ekwiwalentu na dany dzień lub jeżeli nie jest określone przez właściwe organy przyznające licencje, że taka licencja na prowadzenie działalności lub jej ekwiwalent zostanie wydana przed rozpoczęciem danego sezonu lotniczego. Organy odpowiedzialne za wydawanie licencji reguralnie dostarczają koordynatorowi aktualnych informacji i odpowiadają na jego pytania w odpowiednim terminie.

2.  Przewoźnicy lotniczy, którzy wielokrotnie i celowo, lub przedsiębiorstwa lotnictwa cywilnego/ lotnictwa komercyjnego, które celowo wykonują usługi lotnicze w terminach znacznie różniących się od przydzielonego czasu na start lub lądowanie będącego częścią serii czasów na start lub lądowanie lub wykorzystują czasy na start lub lądowanie w sposób znacznie różniący się od sposobu wskazanego w chwili przydziału, a przez to wyrządzają szkodę portowi lotniczemu lub w funkcjonowaniu ruchu lotniczego, tracą pierwszeństwo historyczne określone w art. 10 ust. 2. Koordynator może podjąć decyzję o pozbawieniu takiego przewoźnika lotniczego danej serii czasów na start lub lądowanie w odniesieniu do pozostałego czasu sezonu lotniczego i umieszczenia ich w puli po wysłuchaniu danego przewoźnika lotniczego i po udzieleniu jednego ostrzeżenia. Jeżeli wówczas przewoźnik lotniczy wnosi o równoważne przydziały czasu na start lub lądowanie, koordynator nie ma obowiązku mu ich przydzielić. [Popr. 67]

Zainteresowane państwo członkowskie zapewnia, aby koordynator stworzył skuteczny system nadzorowania stosowania niniejszego ustępu.

3.  Państwa członkowskie dopilnowują aby istniały i były stosowane skuteczne, proporcjonalne i odstraszające sankcjewdrażają system skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających kar w przypadku 

   wielokrotnego lub celowego wykonywania przewozów lotniczychprzewoźników lotniczych lub przedsiębiorstw lotnictwa cywilnego/ lotnictwa komercyjnego, które celowo wykonują przewozy lotnicze bez odpowiadających im przydziałów czasu na start lub ladowanie lub w terminach znacznie różniących się od przydzielonych czasów na start;
   lądowanie lub wykorzystywania czasów na start lub lądowanie w sposób znacznie różniący się od sposobu wskazanego w chwili przydziału;
   zwrotu przydziałów czasu na start lub lądowanie po dniu 31 stycznia na następny sezon letni, lub po dniu 31 sierpnia na następny sezon zimowy, lub zatrzymania przydziałów czasu, które nie zostały wykorzystane; sankcje powinny uwzględniać możliwość odwołania się do mechanizmu określonego w art. 11;
   odmowy dostarczenia koordynatorowi lub organizatorowi rozkładów informacji określonych w art. 7 i 13 lub dostarczenia fałszywych lub błędnych informacji.

O zastosowaniu tych sankcji należy odpowiednio poinformować koordynatora. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o tym jaki system sankcji wprowadziły na mocy niniejszego ustępu. [Popr. 68]

3a.  Państwa członkowskie zapewniają również, aby organ zarządzający koordynowanego portu lotniczego ustanawiał i stosował skuteczne, proporcjonalne i odstraszające kary finansowe w przypadku zwrotu przydziałów po uzgodnionych historycznych datach bazowych na odpowiednio następny sezon letni lub zimowy lub zatrzymania niewykorzystanych przydziałów czasu, w celu zniechęcania przewoźników do późnego zwracania przydziałów czasu na start lub lądowanie do puli, o której mowa w art. 9, i pociąganiu ich do odpowiedzialności w związku z rezerwowaniem infrastruktury portu lotniczego bez wykorzystywania jej. W związku z tym przestrzega się następujących zasad:

   a) przed nałożeniem kar w rozumieniu niniejszego ustępu przeprowadza się procedurę określoną w art. 6 dyrektywy 2009/12/WE. Zasięga się również opinii koordynatora. W odniesieniu do koordynowanych portów lotniczych nieobjętych zakresem stosowania art. 1 ust. 2 dyrektywy 2009/12/WE, organ zarządzający portu lotniczego zasięga opinii komitetu koordynacyjnego i koordynatora;
   b) kary te nie wpływają na niedyskryminacyjny i przejrzysty charakter procesu przydzielania czasu na start lub lądowanie i systemu opłat lotniskowych;
   c) kary te nie zniechęcają do podejmowania działalności ani do rozwijania usług przez przewoźników lotniczych;
  d) przewoźników lotniczych nie pociąga się do odpowiedzialności w związku z zarezerwowaniem infrastruktury portu lotniczego bez wykorzystania jej:
   w odniesieniu do czasów na start lub lądowanie, które zostały przydzielone, ale które zwrócono do puli do dnia 31 stycznia na następny letni sezon lotniczy lub do dnia 31 sierpnia na następny zimowy sezon lotniczy,
   w odniesieniu do czasów na start lub lądowanie przypadających w dni ustawowo wolne od pracy, które zwrócono do puli do dnia 31 stycznia na następny letni sezon lotniczy lub do dnia 31 sierpnia na następny zimowy sezon lotniczy, oraz
   w odniesieniu do czasów na start lub lądowanie, których niewykorzystanie można uzasadnić w oparciu o art. 10 ust. 5;
   e) koordynatora, zainteresowane strony i Komisję powiadamia się o tych karach co najmniej sześć miesięcy przed rozpoczęciem odnośnego sezonu lotniczego;
   f) system kar jest neutralny pod względem dochodów dla organu zarządzającego portu lotniczego i ma na celu jedynie poprawę skuteczności przydzielania czasu na start lub lądowanie.

Koordynator dostarcza organowi zarządzającemu portu lotniczego wszystkie informacje niezbędne do wdrożenia niniejszego ustępu.

Państwa członkowskie ustanawiają te kary najpóźniej w ciągu jednego roku po przyjęciu niniejszego rozporządzenia. Powiadamiają odpowiednio Komisję, która ocenia skuteczność danych kar. W razie stwierdzenia potencjalnego naruszenia ust. 2 lub 3, za sprawą monitoringu przydziałów lub w inny sposób, nawiązuje się pisemny kontakt z danym przewoźnikiem lotniczym i podaje szczegółowe dane zarzucanego naruszenia oraz żąda się informacji o danej usłudze lub danym przydziale czasu. Jeżeli konieczne jest nałożenie kary finansowej, stosuje się ją do każdego pojedynczego naruszenia popełnionego przez przewoźnika lotniczego, który nie zastosował się do ust. 2 lub 3, a zainteresowane państwo członkowskie ustala uprzednio jej wartość minimalną. Wielokrotne naruszenia mogą spowodować nałożenie szeregu sankcji finansowych i skutkować np. podwojeniem kary finansowej za każde kolejne naruszenie. O nałożeniu kar powiadamia się odpowiednio koordynatora. Koordynator publikuje decyzje o nałożeniu kar finansowych. [Popr. 69]

4.  Nie naruszając przepisów art. 10 ust. 5, jeżeli przewoźnik lotniczy nie może osiągnąć 85 %80 % wskaźnika wykorzystania, jak określono w art. 10 ust. 2, koordynator może podjąć decyzję o pozbawieniu tego przewoźnika lotniczego danej serii czasów na start lub lądowanie w odniesieniu do pozostałego czasu sezonu lotniczego i umieszczenia ich w puli po wysłuchaniu danego przewoźnika lotniczego. [Popr. 70]

Nie naruszając przepisów art. 10 ust. 5, jeżeli po przydzielonym terminie odpowiadającym 15 %20 %okresu ważności serii, nie zostały wykorzystane żadne czasy na start lub lądowanie z tej serii czasów na start lub lądowanie, koordynator umieszcza dane serie czasów na start lub lądowanie w puli w odniesieniu do pozostałego czasu sezonu lotniczego po wysłuchaniu danego przewoźnika lotniczego. Jeżeli przewoźnik nie wykazuje zamiaru wykorzystywania serii czasów na start lub lądowanie, koordynator może podjąć decyzję o wycofaniu serii przed upływem terminu odpowiadającego 15 %20 %okresu jej ważności. [Popr. 71]

Artykuł 19

Skargi i prawa do odwołania się

1.  Bez uszczerbku dla praw do odwoływania się na mocy prawa krajowego, skargi dotyczące stosowania art. 7 ust. 2, art. 9, 10, 13 i 17 oraz art. 18 ust. 1, 2, 3 i 4 składane są do komitetu koordynacyjnego. Komitet, w terminie jednego miesiąca od złożenia skargi, rozpatruje sprawę i, jeżeli jest to możliwe, przedstawia koordynatorowi propozycje mające na celu podjęcie próby rozwiązania problemu. Jeżeli skarga nie może zostać załatwiona, odpowiedzialne państwo członkowskie może, w terminie następnych dwóch miesięcy, zapewnić mediację organizacji reprezentatywnych przewoźników lotniczych, portów lotniczych lub innej strony trzeciej. [Popr. 72]

2.  Państwa członkowskie podejmują właściwe środki, zgodnie z prawem krajowym, w celu ochrony koordynatorów w odniesieniu do roszczeń odszkodowawczych odnoszących się do sprawowania ich funkcji na podstawie niniejszego rozporządzenia, z wyjątkiem przypadków rażącego zaniedbania lub umyślnego wykroczenia.

Artykuł 20

Stosunki z państwami trzecimi

1.  Komisja może, zgodnie z procedurą określoną w art. 16 ust. 2, podjąć decyzję, że państwo członkowskie lub państwa członkowskie podejmą środki, w tym wycofają przydziały czasu na start lub lądowanie, w odniesieniu do przewoźnika lotniczego lub przewoźników lotniczych z tego państwa trzeciego w celu zapobieżenia dyskryminacyjnemu zachowaniu danego państwa trzeciego, w każdym przypadku gdy wydaje się, że państwo trzecie, w odniesieniu do przydziałów czasu na start lub lądowanie w portach lotniczych:

   a) nie przyznaje przewoźnikom lotniczym Unii traktowania porównywalnego z traktowaniem przyznanym przez niniejsze rozporządzenie przewoźnikom lotniczym z tego państwa; lub
   b) de facto nie przyznaje przewoźnikom lotniczym Unii traktowania narodowego; lub
   c) przyznaje przewoźnikom lotniczym z innych państw trzecich bardziej korzystne traktowanie niż przewoźnikom lotniczym Unii.

2.  Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o wszelkich poważnych trudnościach, prawnych lub faktycznych, napotykanych przez przewoźników lotniczych Unii w uzyskiwaniu przydziałów czasu na start lub lądowanie w portach lotniczych w państwach trzecich.

 Przepisy końcowe 

Artykuł 21

Sprawozdanie i współpraca

1.  Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie stosowania niniejszego rozporządzenia najpóźniej czterytrzy lata po jego wejściu w życie. Sprawozdanie obejmuje w szczególności funkcjonowanie art. 9, 10, 11 i 13. [Popr. 73]

1a.  Komisja monitoruje wtórne rynki przydziałów czasu na start lub lądowanie w oparciu o dane uzyskane od koordynatorów oraz przedstawia sprawozdania na temat odpowiednich tendencji, w tym dotyczących połączeń regionalnych i wewnątrzunijnych w swojej rocznej analizie rynków transportu lotniczego. [Popr. 74]

2.  Państwa członkowskie i Komisja współpracują w stosowaniu niniejszego rozporządzenia, szczególnie w odniesieniu do zbierania informacji niezbędnych do opracowania sprawozdania wspomnianego w ust. 1.

Artykuł 22

Uchylenie

Rozporządzenie (EWG) nr 95/93 traci moc.

Odesłania do uchylonego rozporządzenia odczytuje się jako odesłania do niniejszego rozporządzenia, zgodnie z tabelą korelacji w załączniku II.

Artykuł 23

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego sezonu lotniczego rozpoczynającego się po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w

W imieniu Parlamentu Europejskiego

Przewodniczący

W imieniu Rady

Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK I

Uchylone rozporządzenie oraz wykaz jego kolejnych zmian

Rozporządzenie Rady (EWG) nr 95/93

(Dz.U.L 14 z 22.1.1993, s. 1)

Rozporządzenie (WE) nr 894/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady

(Dz.U.L 142 z 31.5.2002, s. 3)

Rozporządzenie (WE) nr 1554/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady

(Dz.U.L 221 z 4.9.2003, s. 1)

Rozporządzenie (WE) nr 793/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady

(Dz.U.L 138 z 30.4.2004, s. 50)

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 894/2009

(Dz.U.L 167 z 29.6.2009, s. 24)

ZAŁĄCZNIK II

Tabela korelacji

Rozporządzenie (EWG) nr 95/93

Niniejsze rozporządzenie

Artykuł 1 ust. 1 i 2

Artykuł 1 ust. 1 i 2

Artykuł 1 ust. 3

Artykuł 2 lit. a)

Artykuł 2 pkt 1

Artykuł 2 lit. b)

Artykuł 2 pkt 2

Artykuł 2 lit. c)

Artykuł 2 lit. d)

Artykuł 2 pkt 3

Artykuł 2 lit. e)

Artykuł 2 pkt 4

Artykuł 2 lit. f) ppkt (i)

Artykuł 2 pkt 5

Artykuł 2 lit. f) ppkt (ii)

Artykuł 2 pkt 6

Artykuł 2 pkt 7

Artykuł 2 pkt 8

Artykuł 2 lit. g)

Artykuł 2 pkt 11

Artykuł 2 lit. h)

Artykuł 2 lit. i)

Artykuł 2 pkt. 10

Artykuł 2 lit. j)

Artykuł 2 pkt. 12

Artykuł 2 lit. k)

Artykuł 2 pkt 13

Artykuł 2 lit. l)

Artykuł 2 pkt 14

Artykuł 2 lit. m)

Artykuł 2 pkt 15

Artykuł 2 pkt 16

Artykuł 2 pkt 17

Artykuł 2 pkt 18

Artykuł 2 pkt 19

Artykuł 2 pkt 20

Artykuł 2 pkt 21

Artykuł 3 ust. 1

Artykuł 3 ust. 1

Artykuł 3 ust. 2

Artykuł 3 ust. 2

Artykuł 3 ust. 3

Artykuł 3 ust. 3

Artykuł 3 ust. 4

Artykuł 3 ust. 4

Artykuł 3 ust. 5

Artykuł 3 ust. 5

Artykuł 3 ust. 6

Artykuł 3 ust. 6

Artykuł 3 ust. 7

Artykuł 3 ust. 7

Artykuł 3 ust. 8

Artykuł 3 ust. 9

Artykuł 3 ust. 10

Artykuł 4 ust. 1

Artykuł 5 ust. 1

Artykuł 5 ust. 2

Artykuł 4 ust. 2 lit. a)

Artykuł 5 ust. 3 lit. a)

Artykuł 4 ust. 2 lit. b) zdanie pierwsze

Artykuł 5 ust. 3 lit. b)

Artykuł 5 ust. 3 lit. b) ppkt (i)

Artykuł 5 ust. 3 lit. b) ppkt (ii)

Artykuł 4 ust. 2 lit. b) zdanie drugie

Artykuł 5 ust. 2 lit. c)

Artykuł 4 ust. 2 lit. c)

Artykuł 5 ust. 3 lit. d)

Artykuł 5 ust. 3 akapit drugi

Artykuł 4 ust. 3

Artykuł 5 ust. 4

Artykuł 4 ust. 4

Artykuł 5 ust. 5

Artykuł 4 ust. 5

Artykuł 5 ust. 6

Artykuł 4 ust. 6

Artykuł 5 ust. 7

Artykuł 4 ust. 7

Artykuł 5 ust. 7 i art. 6 ust. 1 akapit pierwszy

Artykuł 6 ust. 1 akapit drugi

Artykuł 6 ust. 2

Artykuł 4 ust. 8

Artykuł 6 ust. 3

Artykuł 6 ust. 4

Artykuł 4 ust. 9

Artykuł 4 ust. 10

Artykuł 6 ust. 5

Artykuł 5 ust. 1, akapit pierwszy

Artykuł 8 ust. 1, akapit pierwszy

Artykuł 5 ust. 1 lit. a)

Artykuł 8 ust. 1 akapit drugi lit. a) ppkt. (i) - (vii)

Artykuł 8 ust. 1 akapit drugi lit. a) ppkt (viia)

Artykuł 5 ust. 1 lit. b)

Artykuł 8 ust. 1 lit. c)

Artykuł 5 ust. 2

Artykuł 8 ust. 2

Artykuł 5 ust. 3

Artykuł 8 ust. 3

Artykuł 6 ust. 1

Artykuł 4 ust. 1

Artykuł 6 ust. 2

Artykuł 4 ust. 5

Artykuł 6 ust. 3

Artykuł 4 ust. 2

Artykuł 4 ust. 3

Artykuł 6 ust. 1 in fine

Artykuł 4 ust. 4

Artykuł 7

Artykuł 7

Artykuł 8 ust. 1

Artykuł 10 ust. 1

Artykuł 8 ust. 2, akapit pierwszy, zdanie wprowadzające

Artykuł 10 ust. 2, zdanie wprowadzające

Artykuł 8 ust. 2 akapit pierwszy tiret pierwsze i drugie

Artykuł 10 ust. 2 lit. a) i b)

Artykuł 8 ust. 2 akapit drugi

Artykuł 8 ust. 3

Artykuł 9 ust. 3

Artykuł 8 ust. 4

Artykuł 10 ust. 5

Artykuł 8 ust. 5

Artykuł 9 ust. 8, akapit pierwszy

Artykuł 9 ust. 8 akapit drugi

Artykuł 8 ust. 6

Artykuł 9 ust. 7

Artykuł 8 ust. 7

Artykuł 9 ust. 9

Artykuł 11

Artykuł 8a

Artykuł 13

Artykuł 8a ust. 1

Artykuł 13 ust. 1

Artykuł 13 ust. 2, akapit pierwszy

Artykuł 8a ust. 2

Artykuł 13 ust. 2 akapit drugi

Artykuł 13 ust. 2 akapit trzeci

Artykuł 8a ust. 3

Artykuł 13 ust. 3 akapity pierwszy, drugi i trzeci

Artykuł 13 ust. 3 akapity czwarty

Art. 8b zdanie pierwsze

Artykuł 10 ust. 7

Art. 8b zdanie drugie

Artykuł 14

Art. 8b zdanie trzecie

Artykuł 9

Artykuł 12

Artykuł 10 ust. 1

Artykuł 9 ust. 1

Artykuł 10 ust. 2

Artykuł 10 ust. 3

Artykuł 10 ust. 4

Artykuł 10 ust. 4 lit. a) zdanie wprowadzające i lit. a) tiret pierwsze, drugie i trzecie

Artykuł 10 ust. 5 akapit pierwszy lit. a) ppkt (i), (ii) oraz (iii)

Artykuł 10 ust. 4 lit. b), c) i d)

Artykuł 10 ust. 5 akapit pierwszy lit. b), c) i d)

Art. 10 ust. 5 akapit drugi

Artykuł 10 ust. 5

Artykuł 10 ust. 7

Artykuł 10 ust. 6

Artykuł 10 ust. 6

Artykuł 9 ust. 3

Artykuł 10 ust. 7

Artykuł 9 ust. 4

Artykuł 10 ust. 8

Artykuł 9 ust. 5

Artykuł 10 ust. 9

Artykuł 9 ust. 6

Artykuł 10a

Artykuł 11

Artykuł 19

Artykuł 12

Artykuł 20

Artykuł 13 ust. 1 i 2

Artykuł 16 ust. 1 i 2

Artykuł 16 ust. 3

Artykuł 13 ust. 3

Artykuł 16 ust. 4

Artykuł 13 ust. 4

Artykuł 15

Artykuł 14 ust. 1

Artykuł 17 ust. 1

Artykuł 17 ust. 2

Artykuł 14 ust. 2

Artykuł 18 ust. 1

Artykuł 14 ust. 3

Artykuł 14 ust. 4

Artykuł 18 ust. 2

Artykuł 14 ust. 5

Artykuł 18 ust. 3

Artykuł 18 ust. 3a

Artykuł 14 ust. 6 lit. a) i b):

Artykuł 18 ust. 4 akapit pierwszy i drugi

Artykuł 14a ust. 1

Artykuł 21 ust. 1

Artykuł 21 ust. 1a

Artykuł 14a ust. 2

Artykuł 21 ust. 2

Artykuł 22

Artykuł 15

Artykuł 23

Załącznik I

Załącznik II

(1) Dz.U. C 181 z 21.6.2012, s. 173.
(2) Dz.U. C 277 z 13.9.2012, s. 110.
(3) Dz.U. C 77 z 28.3.2002, s. 1.
(4) Dz.U. C 181 z 21.6.2012, s. 173.
(5) Dz.U. C 277 z 13.9.2012, s. 110.
(6) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 12 grudnia 2012 r.
(7) Dz.U. L 14 z 22.1.1993, s. 1.
(8) Zob. załącznik I.
(9) Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13.
(10) Dz.U. L 293 z 31.10.2008, s. 3.
(11) Dz.U. L 96 z 31.3.2004, s. 1.
(12)+ Numer, data i odniesienie do publikacji niniejszego rozporządzenia.
(13) Dz.U. L 96 z 31.3.2004, s. 20.
(14) Dz.U. L 96 z 31.3.2004, s. 20.
(15) Dz.U. L 185 z 15.7.2011, s. 1.
(16) Dz.U. L 201 z 3.8.2010, s. 1.
(17) Dz.U. L 84 z 23.3.2006, s. 14.
(18) Dz.U. L 70 z 14.3.2009, s. 11.
(19) Dz.U. L 70 z 14.3.2009, s. 11.
(20) Dz.U. L 24 z 29.1.2004, s. 1.


Wprowadzanie ograniczeń działalności odnoszących się do poziomu hałasu w portach lotniczych Unii ***I
PDF 496kWORD 272k
Rezolucja
Tekst skonsolidowany
Załącznik
Załącznik
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ustanowienia zasad i procedur w odniesieniu do wprowadzenia ograniczeń działalności odnoszących się do poziomu hałasu w portach lotniczych Unii w ramach zrównoważonego podejścia oraz uchylającego dyrektywę 2002/30/WE (COM(2011)0828 – C7-0456/2011 – 2011/0398(COD))
P7_TA(2012)0496A7-0372/2012

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2011)0828),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 100 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C7-0456/2011),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając uzasadnione opinie przedstawione – na mocy protokołu nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności – przez francuski Senat, niemiecki Bundesrat i Drugą Izbę Parlamentu Niderlandzkiego, w których stwierdzono, że projekt aktu ustawodawczego nie jest zgodny z zasadą pomocniczości,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 28 marca 2012 r.(1),

–  uwzględniając opinię Komitetu Regionów z dnia 11 maja 2012 r.(2),

–  uwzględniając art. 55 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych oraz opinię Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A7-0372/2012),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzić znaczące zmiany do swojego wniosku lub zastąpić go innym tekstem;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 12 grudnia 2012 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr .../2013 w sprawie ustanowienia zasad i procedur w odniesieniu do wprowadzenia ograniczeń działalności odnoszących się do poziomu hałasu w portach lotniczych Unii w ramach zrównoważonego podejścia oraz uchylające dyrektywę 2002/30/WE

P7_TC1-COD(2011)0398


PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(3),

uwzględniając opinię Komitetu Regionów(4),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą(5),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Podstawowym celem wspólnej polityki transportowej jest zrównoważony rozwój. Wymaga on zintegrowanego podejścia ukierunkowanego na zapewnienie zarówno efektywnego funkcjonowania systemu transportowego Unii, jak i ochrony środowiska naturalnego.

(2)  Zrównoważony rozwój transportu lotniczego wymaga wprowadzenia środków ukierunkowanych na zmniejszenie dokuczliwości hałasu samolotów w portach lotniczych, w którychi w ich otoczeniu, gdzie szczególnie występuje problem hałasu. Liczna rzesza obywateli Unii jest narażona na wysoki poziom hałasu mogący ujemnie oddziaływać na zdrowie, szczególnie w przypadku lotów nocnych. [Popr. 1]

(3)  W następstwie wyeliminowania najgłośniejszych samolotów na mocy dyrektywy 2002/30/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 marca 2002 r. w sprawie ustanowienia zasad i procedur w odniesieniu do wprowadzenia ograniczeń odnoszących się do poziomu hałasu w portach lotniczych Wspólnoty(6) oraz dyrektywy 2006/93/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie określenia zasad wykonywania operacji przez samoloty objęte częścią II rozdział 3 tom 1 załącznika 16 do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym, wydanie drugie (1988 rok)(7), konieczne jest uaktualnienie nowych środków w celu umożliwienia właściwym organom rozwiązania kwestii najgłośniejszych samolotów dla zmniejszenia poziomu hałasu wokół portów lotniczych w Unii w ramach międzynarodowego zrównoważonego podejścia do zarządzania hałasem.

(4)  Rezolucja A33/7 Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO) wprowadza pojęcie „zrównoważonego podejścia” do zarządzania hałasem oraz ustanawia spójną metodę rozwiązywania problemu, jakim jest hałas emitowany przez samoloty. „Zrównoważone podejście” ICAO powinno stanowić podstawę dla rozporządzenia w sprawie hałasu w odniesieniu do lotnictwa jako sektora o wymiarze ogólnoświatowym. W ramach zrównoważonego podejścia uznaje się wartość odpowiednich zobowiązań prawnych, istniejących porozumień, obowiązujących przepisów i ustalonych polityk, ale się o nich nie przesądza. Uwzględnienie w niniejszym rozporządzeniu międzynarodowych zasad zrównoważonego podejścia powinno w znacznym stopniu ograniczyć ryzyko międzynarodowych sporów wynikających z oddziaływania ograniczeń działalności odnoszących się do hałasu na przewoźników państw trzecich.

(5)  W sprawozdaniu Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego z dnia 15 lutego 2008 r. w sprawie ograniczenia działalności powodującej hałas w portach lotniczych UE (sprawozdanie w sprawie stosowania dyrektywy 2002/30/WE) wskazano na potrzebę doprecyzowania w tekście dyrektywy 2002/30/WE podziału obowiązków oraz dokładnych zobowiązań i praw zainteresowanych stron podczas procesu oceny hałasu w celu podjęcia opłacalnych działań ukierunkowanych na realizację celów w zakresie zmniejszania hałasu.

(6)  Wprowadzenie przez państwa członkowskie ograniczeń działalności w portach lotniczych w Unii w poszczególnych przypadkach może, mimo ograniczenia przepustowości tych portów, przyczynić się do zmniejszenia poziomu hałasu wokół portów lotniczych. Nieefektywne wykorzystanie przepustowości może jednak spowodować zakłócenia konkurencji czy zmniejszenie ogólnej efektywności unijnej sieci lotniczej. Z uwagi na fakt, że cele niniejszego rozporządzenia nie mogą zostać w sposób wystarczający osiągnięte przez państwa członkowskie, natomiast możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na poziomie Unii za sprawą zharmonizowanych przepisów w sprawie wprowadzenia ograniczeń działalności w ramach procesu zarządzania hałasem, Unia może przyjąć środki, stosując się do zasad pomocniczości określonych w art. 5 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną we wspomnianym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów. Taka zharmonizowana metoda nie wymusza celów w odniesieniu do jakości klimatu akustycznego, które nadal wynikają z dyrektywy 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnosząca się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku(8) lub z innych przepisów europejskich, krajowych czy lokalnych, jak również nie przesądza o konkretnym doborze środków.

(6a)  W celu zmniejszenia potrzeby stosowania ograniczeń działalności, krajowe plany działania, o których mowa w dyrektywie 2002/49/WE, powinny w najbliższym czasie umożliwić przyjęcie środków uzupełniających z zakresu zarządzania hałasem zewnętrznym względem portu lotniczego, takich jak izolacja akustyczna mieszkań i plany ogólnej izolacji akustycznej. [Popr. 2]

(7)  Chociaż oceny hałasu powinny odbywać się regularnie, powinny one skutkować dodatkowymi środkami ochrony przed hałasem wyłącznie, jeżeli aktualny zestaw środków mających na celu zmniejszenie hałasu nie prowadzi do realizacji celów w zakresie ochrony przed hałasem.

(8)  Chociaż analiza kosztów i korzyści wskazuje całkowitą ocenę dobrobytu ekonomicznegocel zmniejszenia hałasu należy wyznaczyć przez porównanie wszystkich kosztów i wszystkich korzyści, to ocena kosztów i wyników koncentruje się na realizacji określonego celu w sposób najbardziej opłacalny, wymagając porównania samych kosztównarzędzie służące osiągnięciu tego celu powinno być opłacalne oraz uwzględniać aspekty zdrowotne, gospodarcze i społeczne. [Popr. 4]

(9)  Zawieszenie środków zmierzających do obniżenia poziomu hałasu jest ważne dla uniknięcia niepożądanych konsekwencji dla bezpieczeństwa lotniczego, przepustowości portów lotniczych i konkurencji. Chociaż procedura wnoszenia odwołań od ograniczeń działalności odnoszących się do hałasu może dotyczyć celów ukierunkowanych na ochronę przed hałasem, metod oceny i doboru opłacalnych środków, to odwołanie nie może skutkować zawieszeniem wdrożenia tych ograniczeń. Dlatego też – odpowiednio wcześnie przed wdrożeniem przedmiotowych środków – Komisja powinna mieć możliwość skorzystania z prawa do przeprowadzenia kontroli i do zawieszenia tych środków, w przypadku których uznano, że mogłyby one wywołać niepożądane lub niezamierzone skutki. Przyjęto, że zawieszenie powinno obowiązywać na czas określony dokonania oceny proponowanych ograniczeń działalności przed ich wdrożeniem. [Popr. 5]

(9a)  Stosowanie zatwierdzonych operacyjnych procedur ochrony przed hałasem powinno zapewniać utrzymanie niezbędnego poziomu bezpieczeństwa lotu poprzez uwzględnienie wszystkich czynników, które mogłyby wpłynąć na dane działanie. Operacyjne środki ochrony przed hałasem nie mogą wykluczać lub uniemożliwiać stosowania środków bezpieczeństwa antyterrorystycznego.[Popr. 6]

(10)  Zgodnie z dyrektywą 2002/49/WE oceny hałasu powinny opierać się na dostępnych informacjach, zapewniając wiarygodność takich informacji i ich dostępność dla właściwych organów iobiektywnych i wymiernych kryteriach wspólnych dla wszystkich państw członkowskich. Takie informacje powinny być wiarygodne, uzyskiwane w sposób przejrzysty, porównywalne oraz powinny być dostępne dla wszystkich zainteresowanych stron. Oceny powinny obejmować również monitorowanie najnowocześniejszych technik oraz wymianę informacji na temat najnowszych osiągnięć wiedzy dotyczących stosowanych metod. Właściwe organy powinny wprowadzić konieczne narzędzia służące monitorowaniu i egzekwowaniu. Oceny hałasu powinny być przeprowadzane lub nadzorowane przez organy zewnętrzne i niezależne od podmiotu zarządzającego portem lotniczym.[Popr. 7]

(11)  Uznaje się fakt, że państwa członkowskie podejmowały decyzję o ograniczeniach działalności odnoszących się do hałasu zgodnie z krajowym ustawodawstwem w oparciu o metody oceny hałasu uznane na poziomie krajowym, które nie mogą (jeszcze) być w pełni spójne z metodą opisaną w autorytatywnym sprawozdaniu Europejskiej Konferencji Lotnictwa Cywilnego Doc 29 na temat „Standardowej metody obliczania poziomic hałasu wokół cywilnych portów lotniczych”, nie korzystając przy tym z uznanych na poziomie międzynarodowym informacji na temat emisji hałasu przez samoloty. Efektywność i skuteczność ograniczenia działalności wraz z efektywnością i skutecznością stosownego planu działania, którego elementem jest dane ograniczenie, należy jednak oceniać według metod zalecanych we wspomnianym sprawozdaniu ECAC Doc 29 oraz metod wskazanych w ramach zrównoważonego podejścia ICAO. W związku z tym państwa członkowskie powinny w pełni dostosować swoje oceny ograniczeń działalności przewidziane w ustawodawstwie krajowym do metod opisanych w sprawozdaniu ECAC Doc 29.

(12)  Centralizacja informacji na temat hałasu skutkowałaby znacznym ograniczeniem obciążeń administracyjnych dla operatorów statków powietrznych i organów zarządzających portami lotniczymi. Udzielanie takich informacji i zarządzanie nimi odbywa się obecnie na poziomie poszczególnych portów lotniczych. Na potrzeby działalności dane te trzeba przekazać do ich dyspozycji. Ważne jest wykorzystanie banku danych Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego (Agencji) dotyczących certyfikacji hałasu w formie narzędzia do walidacji, wraz z danymi Europejskiej Organizacji ds. Bezpieczeństwa Żeglugi Powietrznej (Eurocontrol) dotyczącymi poszczególnych lotów. Dane takie są obecnie systematycznie potrzebne do celów centralnego zarządzania ruchem lotniczym, lecz trzeba je doprecyzować do celów niniejszego rozporządzenia oraz rozporządzenia w sprawie skuteczności działania w obszarze zarządzania ruchem lotniczym. Dobry dostęp do walidowanych danych modelowych powinien skutkować lepszą jakością mapowania poziomic hałasu poszczególnych portów lotniczych oraz mapowania strategicznego na potrzeby podejmowania decyzji w obszarze polityki.

(13)  Aby odzwierciedlić nieustający postęp technologiczny w budowie silników i płatowców oraz metody stosowane do mapowania poziomic hałasu, Komisję należy uprawnić do przyjmowania aktów prawnych zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do regularnego uaktualniania normmetody i sprawozdania technicznego związanego z oceną sytuacji pod względem hałasu dla statków powietrznych określonych w niniejszym rozporządzeniu oraz odniesienia do powiązanych metod certyfikacji; do zmiany definicji „samolotu marginalnie zgodnego” i odpowiednio definicji „samolotu cywilnego”, jak również do uaktualniania odniesienia do metody obliczania poziomic hałasuw danym porcie lotniczym. Szczególnie ważne jest, aby realizując prace przygotowawcze, Komisja przeprowadzała właściwe konsultacje, również na poziomie eksperckim. Przygotowując i sporządzając akty delegowane, Komisja powinna jednocześnie przekazywać stosowne dokumenty Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, dokonując tego we właściwym czasie oraz w prawidłowy sposób. [Popr. 8]

(13a)   Dla zapewnienia pewności prawa i wiarygodności planowania, ograniczenia działalności i decyzje dotyczące funkcjonowania portów lotniczych, w tym orzeczenia sądowe i wyniki postępowań mediacyjnych, które zostały wszczęte lub były w toku przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia, nie powinny wchodzić w zakres niniejszego rozporządzenia, lecz podlegać obowiązującym przepisom.[Popr. 9]

(16)  Uwzględniając konieczność spójnego stosowania metody oceny hałasu na rynku lotniczym Unii, w niniejszym rozporządzeniu określa się wspólne przepisy dotyczące ograniczeń działalności odnoszących się do hałasu. W związku z tym należy uchylić dyrektywę 2002/30/WE,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Przedmiot, cele i zakres

1.  W niniejszym rozporządzeniu ustanawia się przepisy w sprawie spójnego wprowadzenia ograniczeń działalności odnoszących się do hałasu w poszczególnych portach lotniczych, w których stwierdzono problem hałasu, w celu zmniejszenia poziomu hałasu i ograniczenia lub zmniejszenia liczby osób w znacznym stopniu dotkniętych szkodliwymi skutkami hałasu emitowanego przez samoloty, zgodnie ze zrównoważonym podejściem. [Popr. 11]

2.  Cele rozporządzenia

   a) ułatwienie realizacji szczególnych celów ukierunkowanych na ochronę przed hałasem w środowisku, ustanowionych w przepisach unijnych, krajowych i lokalnych, jak również ocena ich współzależności z innymi celami w dziedzinie ochrony środowiska, z uwzględnieniem aspektów zdrowotnych, na poziomie poszczególnych portów lotniczych; oraz [Popr. 12]
   b) umożliwienie wyboru najbardziej opłacalnych środków zmierzających do zmniejszenia poziomu hałasu, uwzględniających aspekty zdrowotne, gospodarcze i społeczne, zgodnie ze zrównoważonym podejściem w celu zapewnienia zrównoważonego rozwoju portów lotniczych i przepustowości sieci zarządzania ruchem lotniczym z perspektywy „od wyjścia do wejścia”. [Popr. 44 i 48]

3.  Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do lotów samolotów cywilnych. [Popr. 14]

Rozporządzenie nie ma zastosowania do lotów samolotów służb wojskowych, celnych, policyjnych i tym podobnych. [Popr. 15]

Artykuł 2

Definicje

Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

   1) „port lotniczy” oznacza port lotniczy, w którym dokonuje się ponad 50 000 operacji samolotów cywilnych w roku kalendarzowym (przez operację rozumie się start lub lądowanie), przy czym uwzględnia się średnią operacji z ostatnich trzech lat kalendarzowych poprzedzających ocenę hałasu;
   2) „zrównoważone podejście” oznacza metodę spójnego stosowania całego zakresuproces ustanowiony przez Organizację Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO) w tomie 1, część V załącznika 16 do konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym (konwencja chicagowska), w ramach którego spójnie rozpatruje się cały zakres dostępnych środków, takich jak zmniejszenie hałasu emitowanego przez samoloty u źródła, planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, operacyjne procedury ochrony przed hałasem oraz ograniczenia działalności, w celu najbardziej opłacalnego rozwiązania problemujak najskuteczniejszego zminimalizowania hałasu przy uwzględnieniu m.in. aspektów zdrowotnych i gospodarczych w poszczególnych portach lotniczych z myślą o ochronie zdrowia obywateli zamieszkałych na okolicznych terenach; [Popr. 45 i 49]
   3) „samolot” oznacza stałopłat o całkowitej certyfikowanej masie startowej 34 000 kg lub większej lub z maksymalną według certyfikatu dla danego typu statku powietrznego pojemnością pomieszczeń wewnętrznych zawierających ponad 19 siedzących miejsc pasażerskich, z wyłączeniem miejsc przeznaczonych tylko dla załogi;
   4) „samolot marginalnie zgodny” to cywilny samolot, który spełnia limity certyfikacyjne ustanowioneposiadający certyfikat zgodny z ograniczeniami zawartymi w tomie 1 część II rozdział 3 załącznika 16 do Konwencji chicagowskiej, mieszcząci mieszczący się w granicach skumulowanego marginesu wynoszącego mniej niż 10EPNdB8 EPNdB (efektywnie odczuwalny hałas w decybelach), gdziepodczas przejściowego okresu ...(9), oraz w granicach skumulowanego marginesu wynoszącego 10 EPNdB po upływie tego okresu. Skumulowany margines jest liczbą wyrażoną w jednostkach EPNdB, otrzymaną przez dodanie indywidualnych marginesów (tj. różnic pomiędzy certyfikowanym poziomem hałasu i maksymalnym dopuszczalnym poziomem hałasu) z każdego z trzech referencyjnych punktów pomiaru hałasu określonych w tomie 1 część II rozdział 3 załącznika 16 do Konwencji chicagowskiej; [Popr. 17]
   5) „działania związane z hałasem” to wszelkie środki wpływające na klimat akustyczny wokół portów lotniczych, podlegające zasadom zrównoważonego podejścia ICAO, obejmujące również inne działania pozaoperacyjne, które mogą oddziaływać na liczbę osób narażonych na hałas emitowany przez samoloty;
   6) „ograniczenia działalności” oznaczają działania związane z hałasem, które ograniczają optymalne wykorzystanie przepustowości portu lotniczego, w tym ograniczenia działalności nakierowane na wycofanie z eksploatacji w poszczególnych portach lotniczych samolotów marginalnie zgodnych, jak również ograniczenia działalności o charakterze częściowym, wpływające na działalność cywilnych statków powietrznych według porymające na przykład zastosowanie przez określony czas w ciągu dnia lub wyłącznie w odniesieniu do niektórych pasów startowych portu lotniczego. [Popr. 18]

Artykuł 3

Właściwe organya prawo do odwołania

1.  Państwa członkowskie, w których znajduje się port lotniczy, wyznaczają właściwe organy odpowiedzialne za przyjęcie środków w obszarzeco najmniej jeden właściwy organ odpowiedzialny za przeprowadzenie procedury przyjmowania ograniczeń działalności oraz niezależny organ odwoławczy, zgodnie z przepisami prawa krajowego i krajową praktyką.

2.  Właściwe organy i organ odwoławczy są niezależne od wszelkich organizacji, których mogłyby dotyczyć działania związane z hałasem.

3.  Państwa członkowskie powiadamiają terminowo Komisję o nazwach i adresach wyznaczonych właściwych organów oraz organu odwoławczego, o których mowa w ust. 1. Komisja publikuje te informacje.

4.   Państwa członkowskie zapewniają prawo do wniesienia do organu odwoławczego odwołania od decyzji o ograniczeniach działalności przyjętych na mocy niniejszego rozporządzenia, zgodnie z przepisami i procedurami krajowymi. [Popr. 19]

Artykuł 4

Ogólne zasady zarządzania hałasem emitowanym przez samoloty

1.  Państwa członkowskie przyjmująwdrażają zrównoważone podejście do zarządzania hałasem emitowanym przez samoloty w poszczególnych portach lotniczych, zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia. W tym celu oceniają sytuację w zakresie hałasu w danym porcie lotniczym zgodnie dyrektywą 2002/49/WE, w tym szkodliwy wpływ hałasu na zdrowie ludzkie. W przypadku stwierdzenia problemu hałasu państwa członkowskie: [Popr. 20]

   a) oceniają sytuację pod względem hałasu w poszczególnych portach lotniczych;dopilnowują, by określono dla tego portu lotniczego cel w zakresie ochrony przed hałasem, z uwzględnieniem, w stosownych przypadkach, art. 8 dyrektywy 2002/49/WE i załącznika V do niej;
   b) określają cel ukierunkowany na ochronę przed hałasem w środowisku;[Popr. 21]
   c) określają dostępne środki zmierzające do ograniczenia skutków hałasu;
   d) oceniają możliwą opłacalnośćprzeprowadzają formalną i kompleksową ocenę prawdopodobnej opłacalności dostępnych środków; [Popr. 22]
   e) wybierają środki;
   f) w przejrzysty sposób przeprowadzają konsultacje z zainteresowanymi stronami w kwestii planowanych działań;
   g) podejmują decyzję w kwestii środków i przekazują odpowiednie powiadomienie o tej decyzji;
   h) wdrażają środki; oraz
   i) zapewniają rozwiązywanie sporów.

2.  Podejmując działania związane z hałasem, państwa członkowskie rozważają poniższy zestaw dostępnych środków w celu określenia najbardziej opłacalnego zestawu środków:

   a) przewidywalne skutki zmniejszenia hałasu emitowanego przez samoloty u źródła;
   b) planowanie i zagospodarowanie przestrzenne;
   c) operacyjne procedury ochrony przed hałasem, w tym wytyczne dotyczące pasów startowych i pasów lądowania; [Popr. 23]
   d) ograniczenia działalności, ale nie w pierwszej kolejności.

Dostępne środki mogą obejmować wycofanie samolotów marginalnie zgodnych, w razie stwierdzenia takiej konieczności. Państwa członkowskie mogą stosować zachęty gospodarcze, aby skłonić operatorów statków powietrznych do stosowania mniej hałaśliwych samolotów w okresie przejściowym, o którym mowa art. 2 pkt 4.[Popr. 24]

3.  W ramach zrównoważonego podejścia państwa członkowskie mogą zróżnicować środki zmierzające do zmniejszenia poziomu hałasu stosownie do typupoziomu emisji hałasu danego samolotu, wykorzystania pasa startowego, toru lotu lub ram czasowych, których te środki dotyczą. [Popr. 25]

4.  Bez uszczerbku dla przepisów ust. 3, ograniczenia działalności w formie wycofania samolotów marginalnie zgodnych z operacji mających miejsce w porcie lotniczym nie dotyczą cywilnych poddźwiękowych statków powietrznych, które na podstawie pierwotnie lub ponownie wydanego certyfikatu spełniają normę hałasu określoną w tomie 1 część II rozdział 4 załącznika 16 do Konwencji chicagowskiej.

5.  Środki lub zestawy środków przyjęte na podstawie niniejszego rozporządzenia w stosunku do określonego portu lotniczego nie mogą być bardziej restrykcyjne niż jest to koniecznemuszą być właściwe dla osiągnięcia celów ukierunkowanych na ochronę przed hałasem w środowisku, określonych dla danego portu lotniczego. Ograniczenia działalności nie mogą wprowadzać żadnej dyskryminacji, zwłaszcza ze względu na narodowość, tożsamość czy działalność operatorów statków powietrznych i nie mogą być arbitralne. [Popr. 26]

6.  Środki przyjęte zgodnie z niniejszym rozporządzeniem wspomagają krajowe plany działań w odniesieniu do hałasu emitowanego przez ruch lotniczy, o których mowa w art. 8 dyrektywy 2002/49/WE.

6a.  Państwa członkowskie sprawnie i bez nieuzasadnionej zwłoki uchwalają środki ustawodawcze niezbędne do wdrożenia niniejszego artykułu.[Popr. 27]

Artykuł 5

Zasady oceny hałasu

1.  Właściwe organy regularnie oceniają sytuacjędbają o dokonywanie oceny sytuacji pod względem hałasu w poszczególnych portach lotniczych na swoim terytorium, za które są odpowiedzialne, zgodnie z wymogami dyrektywy 2002/49/WE oraz z przepisami krajowymi lub lokalnymi. Właściwe organy mogą zwrócić się o wsparcie do organu weryfikującego skuteczność działania, o którym mowa w art. 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 691/2010  dnia 29 lipca 2010 r. ustanawiającego system skuteczności działania dla służb żeglugi powietrznej i funkcji sieciowych.(10)

2.  Na potrzeby oceny bieżącej i przyszłej sytuacji pod względem hałasu właściwe organy stosują metodę, wskaźniki oraz informacje wyszczególnione w załączniku I.

3.  Jeżeli przedmiotowa ocena sytuacji pod względemwykaże, że do rozwiązania problemu hałasu ujawnia konieczność podjęcia nowych środków w celu osiągnięcia lub utrzymania poziomu realizacji celów ukierunkowanych na ochronę przed hałasem,w danym porcie lotniczym konieczne mogą być nowe środki w zakresie ograniczeń działalności, właściwe organy należycie uwzględniają udziałdopilnowują, by:

   a) metoda, wskaźniki i informacje określone w załączniku I były stosowane z należytym uwzględnieniem udziału każdego rodzaju środka w ramach zrównoważonego podejścia, zgodnie z załącznikiem I.;
   b) ustanowiono na właściwym poziomie współpracę techniczną między organami zarządzającymi portem lotniczym, operatorami statków powietrznych i instytucjami zapewniającymi służby żeglugi powietrznej, by przeanalizować środki mające na celu zmniejszenie hałasu. Właściwe organy dopilnowują także, by zasięgano opinii mieszkańców lub ich przedstawicieli oraz odpowiednich organów lokalnych, a także by przekazywano im informacje techniczne o środkach zmniejszania hałasu;
   c) oceniono opłacalność wszelkich nowych ograniczeń działalności zgodnie z załącznikiem II. Drobnych zmian technicznych istniejących środków, które nie wpływają znacznie na przepustowość czy działalność, nie uważa się za nowe ograniczenia działalności;

4.  Właściwe organy zapewniają utworzenie na właściwym poziomie forum współpracy technicznej między organem zarządzającym portem lotniczym, operatorem statku powietrznego i instytucją zapewniającą służby żeglugi powietrznej w obszarze działań, za które te podmioty odpowiadają, z należytym uwzględnieniem współzależności środków mających na celu zmniejszenie hałasu i ograniczenie emisji. Członkowie takiego forum współpracy technicznej przeprowadzają regularnie konsultacje z lokalnymi mieszkańcami lub ich przedstawicielami oraz udzielają technicznych informacji i służą właściwym organom doradztwem w kwestii środków ukierunkowanych na zmniejszenie hałasu.

5.  Właściwe organy oceniają opłacalność nowych środków określonych w ust. 3, dokonując tego zgodnie z załącznikiem II. Drobnej zmiany technicznej istniejącego środka, która nie wpływa znacznie na przepustowość czy działalność, nie uważa się za nowe ograniczenie działalności.

6.  Właściwe organy organizują w odpowiednim czasie i w konkretny sposób proces konsultacji z zainteresowanymi stronami,

  d) w odpowiednim czasie zorganizowany został proces konsultacji merytorycznych z zainteresowanymi stronami, zapewniając otwartość i przejrzystość w zakresie danych i metody dokonywania obliczeń. Zainteresowane strony muszą mieć na przedstawienie uwag co najmniej trzy miesiące przed przyjęciem nowych środków.Przed przyjęciem nowych ograniczeń działalności zainteresowane strony mają co najmniej trzy miesiące na przedstawienie uwag. Wśród zainteresowanych stron muszą się znajdować co najmniej:
   a) przedstawiciele lokalnych mieszkańców okolic portów lotniczych, dotkniętych hałasem emitowanym przez ruch lotniczy
   b) właściwe organy zarządzające portem lotniczym;
   c) przedstawiciele operatorów statków powietrznych, których mogą dotyczyć działania związane z hałasem;
   d) odpowiednie instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej;
   e) menedżer sieci, o którym mowa w rozporządzeniu Komisji nr 677/2011.(11)
   (i) mieszkańcy okolic portów lotniczych narażeni na hałas emitowany przez ruch lotniczy lub ich przedstawiciele oraz przedstawiciele właściwych organów lokalnych i regionalnych;
     c(ii) przedstawiciele operatorów statków powietrznych, których mogą dotyczyć działania związane z hałasemlokalnych przedsiębiorstw, które mają siedzibę w okolicach portów lotniczych i doświadczają negatywnych skutków hałasu emitowanego przez ruch lotniczy i działalności portu lotniczego;
   (iii) właściwe organy zarządzające portem lotniczym;
   (iv) przedstawiciele operatorów statków powietrznych, których mogą dotyczyć działania związane z hałasem;
   (v) odpowiednie instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej;
   (vi) menedżer sieci, o którym mowa w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 677/2011  dnia 7 lipca 2011 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące funkcji sieciowych zarządzania ruchem lotniczym (ATM)(12);
   (vii) w stosownych przypadkach – wyznaczony koordynator przydziałów czasu na start lub lądowanie w porcie lotniczym.

7.  Właściwe organy monitorują i kontrolują wdrażanie środków mających na celu zmniejszenie poziomu hałasu oraz podejmują działania, kiedy zachodzi taka potrzeba. Zobowiązane są dopilnować, aby stosowne informacje były dostępne online, umożliwiając tym samymlokalnym mieszkańcom okolic portów lotniczych regularnie udzielano stosownych informacjii innym zainteresowanym stronom swobodny dostęp do tych danych.

Te stosowne informacje obejmują:

   a) informacje na temat domniemanych naruszeń wynikających ze zmian tras lotu w związku wpływem wywieranym przez te zmiany oraz przyczynami tych zmian,
   b) kryteria wykorzystywane w dystrybucji i zarządzaniu ruchem w każdym porcie lotniczym w mierze, w jakiej w mogą one mieć negatywny wpływ na środowisko lub na poziom hałasu.

8.   Właściwe organy dbają o to, by operatorzy infrastruktury lotniskowej instalowali skomputeryzowane systemy pomiaru hałasu w różnych punktach zbliżonych do pasów startowych, które wpływają lub mogą wpływać na lokalną społeczność. Z danych zgromadzonych dzięki tym systemom pomiaru hałasu można korzystać za pośrednictwem internetu. [Popr. 28]

Artykuł 6

Informacje dotyczące emisji hałasu

1.  Podstawą decyzji o ograniczeniach działalności odnoszących się do hałasu jest poziom emisji hałasu przez samolot ustalany w procedurze certyfikacyjnej przeprowadzonej zgodnie z tomem 1 załącznika 16 do Konwencji chicagowskiej, wydanie piąte z lipca 2008 r.

2.  Na wniosek Komisji i w przypadku, gdy Agencja nie posiada jeszcze tych informacji,operatorzy statków powietrznych przedstawiają wymienione niżej informacje dotyczące hałasu w odniesieniu do swoich samolotów, które korzystają z portów lotniczych w Unii Europejskiej:

   a) numer na ogonie samolotu;
   b) certyfikat lub certyfikaty hałasu używanych samolotów, wraz z powiązaną faktyczną masą startową;
   c) wszelkie zmiany w samolocie wpływające na emisję hałasu;, odnotowane w jego certyfikacie hałasu.
   d) informacje na temat hałasu emitowanego przez samolot i dane eksploatacyjne samolotu do celów modelowania hałasu.

W odniesieniu do wszystkich lotów z wykorzystaniem portu lotniczego w Unii operatorzy samolotów muszą przedstawić

Za każdym razem, gdy operator zmieniacertyfikat hałasu i numer na ogonie samolotuhałasu dla danego samolotu, informuje o tym Komisję.

Dane udostępnia się nieodpłatnie w formie elektronicznej z zastosowaniem określonego formatu, jeżeli ma zastosowanie.Komisja ponosi wszelkie koszty związane z udostępnianiem tych danych.

3.  Modelowanie hałasu na obszarze portów lotniczych opiera się na danych dotyczących hałasu emitowanego przez samolot i danych eksploatacyjnych przedstawionych przez producenta, których stosowanie jest zalecane na szczeblu międzynarodowym i które są udostępniane przez ICAO. Agencja weryfikuje dane dotyczące hałasu emitowanego przez samolot oraz dane eksploatacyjne do celów modelowania zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008 z dnia 20 lutego 2008 r. w sprawie wspólnych zasad w zakresie lotnictwa cywilnego i utworzenia Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego(13).Agencja odwołuje się do procesu określania ważności danych i najlepszych rozwiązań ustanowionego przez grupę ds. modelowania i baz danych Komitetu ICAO ds. lotnictwa i ochrony środowiska, aby zapewnić stałą harmonizację działań podejmowanych przez międzynarodowe agencje nadzoru nad zdatnością do lotu.

4.  Dane przechowuje się w centralnej bazie danych i udostępnia się właściwym organom, operatorom statków powietrznych, instytucjom zapewniającym służby żeglugi powietrznej oraz organom zarządzającym portami lotniczymi na potrzeby działalności prowadzonej przez te podmioty.[Popr. 29]

Artykuł 7

Zasady wprowadzania ograniczeń działalności

1.  Przed wprowadzeniem ograniczenia działalności właściwe organy przekazują państwom członkowskim, Komisji i stosownym zainteresowanym stronom powiadomienie z sześciomiesięcznymtrzymiesięcznymwyprzedzeniem, licząc do dnia przypadającego dwa miesiące przed określeniem parametrów koordynacyjnych dla czasu na start lub lądowanie, o których mowa w art. 2 lit. m) rozporządzenia Rady (EWG) nr 95/93 z dnia 18 stycznia 1993 r. w sprawie wspólnych zasad przydzielania czasu na start lub lądowanie w portach lotniczych Wspólnoty(14), dla danego portu lotniczego w odpowiednim sezonie lotniczym.

2.  Po przeprowadzeniu oceny zgodnie z art. 5 do powiadomienia o decyzji załącza się pisemne sprawozdanie zawierające wyjaśnienie powodów wprowadzenia ograniczenia działalności, ustalonego dla danego portu lotniczego celu w zakresie ochrony środowiska naturalnegoprzed hałasem, środków, które uznano za mogące pomóc w realizacji tego celu, jak również ocenę ewentualnej opłacalności różnych rozważanych środków, a w stosownych przypadkach również ich skutki o charakterze transgranicznym.

3.  W przypadku, gdy ograniczenie działalności dotyczy wycofania samolotu marginalnie zgodnego z portu lotniczego, sześć miesięcy od powiadomienia w porcie tym nie można wprowadzać żadnych nowych usług z zastosowaniem takiego marginalnie zgodnego samolotu, licząc do dnia przypadającego co najmniej na dwa miesiące przed określeniem parametrów koordynacyjnych przydziałów, o których mowa w ust. 1.. Właściwe organy podejmują decyzję w sprawie rocznego wskaźnika dla wyeliminowania marginalnie zgodnego samolotu z flot operatorów obsługujących dany port lotniczy, uwzględniając wiek samolotu oraz skład całej floty. Bez uszczerbku dla przepisów art. 4 ust. 3,. Ten rocznywskaźnik ten nie może przekraczać 20% należącej do danego25% operacji i jest stosowany jednolicie do każdego operatora floty, którego dotyczy, w odniesieniu do liczby prowadzonych przez niego operacji z wykorzystaniemsamolotów marginalnie zgodnych obsługujących ten port lotniczyw tym porcie lotniczym.

4.  Odwołanie od decyzji o ograniczeniu działalności odnoszących się do hałasu składa się zgodnie z prawem krajowym. [Popr. 30]

Artykuł 8

Kraje rozwijające się

1.  Właściwe organy mogą zwolnić samoloty marginalnie zgodne zarejestrowane w krajach rozwijających się z ograniczeń działalności odnoszących się do hałasu pod warunkiem, że samoloty takie:

   a) otrzymały certyfikat hałasu według norm określonych w rozdziale 3, tom 1 załącznika 16 do Konwencji chicagowskiej;
   b) były używane w Unii przez okres pięciu lat poprzedzających wejście w życie niniejszego rozporządzenia, były zarejestrowane w danym kraju rozwijającym się i nadal są eksploatowane przez osobę fizyczną lub prawną zamieszkałą lub mającą siedzibę w tym kraju.

2.  W przypadku, gdy państwo członkowskie przyznaje zwolnienie przewidziane w ust. 1, niezwłocznie informuje o tym właściwe organy pozostałych państw członkowskich oraz Komisję.

Artykuł 9

Wyłączenie działalności lotniczej o wyjątkowym charakterze

W indywidualnych przypadkach państwa członkowskie mogą zezwolić w portach lotniczych usytuowanych na ich terytorium na pojedyncze operacje samolotów marginalnie zgodnych, które nie mogłyby być prowadzone na podstawie innych przepisów niniejszego rozporządzenia.

Wyłączenie ogranicza się do:

   a) samolotów, których indywidualne operacje mają charakter tak wyjątkowy, że odmowa czasowego wyłączenia nie byłaby uzasadniona;
   b) samolotów w lotach niedochodowych – w celu modyfikacji, napraw lub przeglądów;
   ba) samolotów wykonujących loty w celach humanitarnych lub dyplomatycznych.[Popr. 31]

Artykuł 10

Uprawnienia kontrolne

1.  Na wniosek państwa członkowskiego lub z inicjatywy własnej oraz bez uszczerbku dla toczącej się procedury odwoławczej Komisja może szczegółowo zbadać decyzję o ograniczeniu w terminie dwóch miesięcy od otrzymania powiadomienia, o którym mowa w art. 7 ust. 1, dokonać oceny procesu wprowadzania ograniczeniadziałalności przed wdrożeniem takiego ograniczeniaodnoszącego się do poziomu hałasu. Komisja może zawiesić decyzjępowiadomić odpowiednie właściwe organy, jeżeli stwierdzi, że wprowadzenie ograniczeń działalności odnoszących się do hałasu nie przebiega zgodnie z procesem określonymw jej opinii nie spełnia ona wymogów określonych w niniejszym rozporządzeniu lub jest niezgodna z prawem unijnym.Stosowne właściwe ograny mogą wziąć pod uwagę opinię Komisji.

2.  Właściwe organy przedstawiają Komisji informacje dowodzące zgodności decyzji z niniejszym rozporządzeniem.

3.  Komisja podejmuje decyzję, czy właściwy organ może wprowadzić ograniczenie działalności, zgodnie z procedurą doradczą ustanowioną w art. 13 ust. 2, uwzględniając w szczególności kryteria z załącznika II. Komisja przekazuje swoją decyzję do wiadomości Rady i zainteresowanego państwa członkowskiego.

4.  W przypadku niepodjęcianieprzedstawieniaprzez Komisję decyzjiopiniiw terminie sześciudwóchmiesięcy od otrzymania informacjipowiadomienia, o którejktórymmowa w art. 7ust. 21, właściwy organ może wykonać planowaną decyzję o ograniczeniu działalności. [Popr. 32]

Artykuł 11

Akty delegowane

Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 12, dotyczących:

   a) zmian definicji samolotu zawartej w art. 2 pkt 3 oraz definicji samolotu marginalnie zgodnego zawartej w art. 2 pkt 4; [Popr. 33]
   b) zmian i uaktualnień norm certyfikacji hałasu przewidzianych w art. 4 i 8; oraz procedury certyfikacyjnej przewidzianej w art. 6 ust. 1;
   c) zmian metody i sprawozdania technicznego, o których mowa w załączniku I.

Artykuł 12

Wykonywanie uprawnień

1.  Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

2.  Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 11, powierza się Komisji na czas nieokreślony okres pięciu latod dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia. [Popr. 34]

3.  Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 11, może zostać odwołane w dowolnym momencie przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.

4.  Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

5.  Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 11 wchodzi w życie tylko jeśli Parlament Europejski albo Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub jeśli, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.

Artykuł 13

Komitet

1.  Komisja jest wspierana przez komitet ustanowiony na podstawie art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1008/2008 Parlamentu Europejskiego i Rady.(15)

Jest to komitet w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

2.  W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu zastosowanie ma art. 4 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

3.  W przypadku gdy opinia komitetu ma być uzyskana w drodze procedury pisemnej, procedura ta kończy się bez osiągnięcia rezultatu, jeśli przed upływem terminu na wydanie opinii zdecyduje o tym przewodniczący komitetu lub wniesie o to zwykła większość członków komitetu. [Popr. 35]

Artykuł 14

Informacje i zmiany

Państwa członkowskie na żądanie przedkładają Komisji informację o stosowaniu niniejszego rozporządzenia.

Nie później niż pięć lat od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia Komisja zobowiązana jest złożyć Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie sprawozdanie z jego wykonania.

W razie konieczności sprawozdaniu mają towarzyszyć propozycje zmian do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 14a

Przepisy przejściowe

Ograniczenia działalności i decyzje dotyczące funkcjonowania portów lotniczych, w tym w tym orzeczenia sądowe i wyniki postępowań mediacyjnych, które zostały wszczęte lub były w toku przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia, nie podlegają temu rozporządzeniu. Podlegają one dyrektywie 2002/30/WE w zakresie, w jakim ma ona zastosowanie, oraz w odpowiednich przypadkach krajowym przepisom wykonawczym do tej dyrektywy. W przypadku takich środków utrzymuje się zatem skutki dyrektywy 2002/30/WE. Drobnej zmiany technicznej istniejącego środka, która nie wpływa znacznie na przepustowość czy działalność, nie uważa się za nowe ograniczenie działalności.[Popr. 36]

Artykuł 15

Uchylenie

Dyrektywa 2002/30/WE traci moc z dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 16

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w

W imieniu Parlamentu Europejskiego

Przewodniczący

W imieniu Rady

Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK I

Ocena sytuacji pod względem hałasu w porcie lotniczym

Metodologia:

1.  właściwe organy będą korzystały z metod oceny hałasu, które opracowano zgodnie ze sprawozdaniem ECAC Doc 29 na temat „Standardowej metody obliczania poziomic hałasu wokół cywilnych portów lotniczych”, wydanie trzeciez załącznikiem II do dyrektywy 2002/49/WE. [Popr. 37]

Wskaźniki:

1.  wpływ hałasu powodowanego ruchem lotniczym będzie opisywany co najmniej wskaźnikami hałasu Lden i Lnight, które określa się i oblicza zgodnie z załącznikiem I do dyrektywy 2002/49/WE.

2.  W celu odzwierciedlenia dokuczliwości hałasu powodowanego ruchem lotniczym właściwe organy mogą korzystać z dodatkowych wskaźników hałasu o naukowej podstawie.

Informacje dotyczące zarządzania hałasem:

1.  Stan bieżący

1.1.  Opis portu lotniczego zawierający informacje o jego wielkości, umiejscowieniu, otoczeniu, charakterystyce i natężeniu ruchu lotniczego.

1.2.  Opis celów w zakresie zrównoważenia środowiskowego ochrony przed hałasem dla portu lotniczego oraz w kontekście celów krajowych. Obejmuje on również opis celów w zakresie hałasu emitowanego przez samoloty dla danego portu lotniczego.[Popr. 38]

1.3.  Szczegółowe informacje na temat poziomic hałasu dla roku bieżącego i dla co najmniej dwóchlat poprzednich – w tym ocena liczby osób dotkniętych hałasem emitowanym przez samolotyprzeprowadzona zgodnie z przepisami załącznika III do dyrektywy 2002/49/WE. [Popr. 39]

1.4.  Opis istniejących i planowanych środków mających na celu zarządzanie hałasem emitowanym przez samoloty, już wdrożonych w ramach zrównoważonego podejścia, jak również opis ich skutków dla poziomu hałasu i udziału w jego zmianie; środki te będą obejmowały:

  1.4.1. w odniesieniu do zmniejszenia hałasu u źródła:
   rozwój floty samolotów i udoskonalenia technologiczne;
   specjalne plany modernizacji floty;
  1.4.2. w odniesieniu do planowania i zagospodarowania przestrzennego:
   stosowane instrumenty planowania, takie jak planowanie kompleksowe czy strefowanie hałasu;
   stosowane środki służące zmniejszaniu hałasu, takie jak kodeksy budowlane, programy izolacji akustycznej czy środki mające na celu ograniczenie obszaru użytkowanych gruntów wrażliwych;
   proces konsultacji w sprawie środków ukierunkowanych na użytkowanie gruntów;
   monitorowanie nielegalnego przekraczania zabudową granic sąsiednich posesji;
  1.4.3. w odniesieniu do operacyjnych środków ochrony przed hałasem, w stopniu, w jakim środki te nie ograniczają przepustowości portu lotniczego:
   preferencyjne użytkowanie dróg startowych;
   korzystanie z tras preferowanych ze względu na hałas;
   korzystanie z procedur ochrony przed hałasem przy starcie i lądowaniu;
   wskazanie zakresu, w jakim środki te są regulowane na podstawie wskaźników ochrony środowiska, o których mowa w załączniku I do rozporządzenia (UE) nr 691/2010;
  1.4.4. w odniesieniu do ograniczeń działalności:
   wykorzystanie ograniczeń o charakterze globalnym, takich jak zasady nakładania ograniczeń w odniesieniu do liczby operacji czy ilościowe limity hałasu;
   stosowanie instrumentów finansowych, takich jak opłaty lotniskowe z tytułu emisji hałasu;
   stosowanie ograniczeń w stosunku do konkretnych samolotów, takich jak wycofanie samolotów marginalnie zgodnych;
   stosowanie ograniczeń częściowych, stosowanie innych środków w ciągu dnia i nocą.

2.  Prognoza bez uwzględnienia nowych środków

2.1.  Opis rozbudowy portu lotniczego (jeśli istnieje), już zatwierdzonej i w przygotowaniu, na przykład zwiększenia przepustowości, rozbudowy dróg startowych i/lub terminalu oraz, prognozy dotyczące lądowań i odlotów,charakterystyka przewidywanego przyszłego ruchu lotniczego i jego szacowany wzrost, a także szczegółowe badanie wpływu hałasu związanego ze zwiększeniem przepustowości, rozbudową dróg startowych i terminali, zmianą tras lotu oraz pasów lądowania i startu. [Popr. 40]

2.2.  W przypadku zwiększenia przepustowości portu lotniczego – korzyści wynikające z dodatkowej przepustowości w szerszych kategoriach sieci lotniczej i regionu.

2.3.  Opis skutków utrzymania ogólnego poziomu hałasu bez podejmowania dalszych środków i tych środków, które są już zaplanowane dla zmniejszenia wpływu hałasu w tym samym okresie.

2.4.  Prognozowane poziomice hałasu – w tym ocena liczby osób prawdopodobnie dotkniętych hałasem emitowanym przez samoloty – z rozróżnieniem osiedli istniejących i nowo zbudowanychi projektów nowych osiedli, na budowę których pozwolenie zostało już wydane przez właściwe organy. [Popr. 41]

2.5.  Ocena konsekwencji i możliwych kosztów niepodejmowania działania na rzecz zmniejszenia wpływu zwiększonej emisji hałasu – jeśli przewiduje się taki rozwój sytuacji.

3.  Ocena dodatkowych środków

3.1.  Zarys dostępnych dodatkowych środków oraz wskazanie głównych powodów ich wyboru. Opis tych środków wybranych do dalszej analizy i informacje o rezultatach analizy kosztów i wyników, zwłaszcza kosztów wprowadzenia tych środków; szacowana liczba osób, które skorzystają z wprowadzenia tych środków oraz ramy czasowe; uszeregowanie ogólnej skuteczności poszczególnych środków. [Popr. 42]

3.2.  Zarys potencjalnych skutków, jakie proponowane środki będą miały w obszarze środowiska naturalnego i konkurencji dla innych portów lotniczych, operatorów i innych zainteresowanych stron.

3.3.  Przyczyny wyboru preferowanej opcji.

3.4.  Podsumowanie o charakterze nietechnicznym.

ZAŁĄCZNIK II

Ocena opłacalności ograniczeń działalności odnoszących się do hałasu

Opłacalność planowanych ograniczeń działalności odnoszących się do hałasu będzie oceniana z uwzględnieniem poniższych elementów, w miarę możliwości wyrażonych w kategoriach ilościowych:

   1) przewidywane korzyści – w tym korzyści dla zdrowia –z zastosowania planowanych środków pod względem emisji hałasu, obecnie i w przyszłości;
   2) zdrowie ibezpieczeństwo operacji lotniczych, w tym ryzyko stron trzecichmieszkańców okolic portu lotniczego;
   3) przepustowość portu lotniczego bezpieczeństwo operacji lotniczych, w tym ryzyko stron trzecich;
   4) bezpośredni, pośredni i katalityczny wpływ na zatrudnienie i gospodarkę, w tym potencjalneskutki dla europejskiej sieci lotniczej gospodarek regionalnych.
   4a) wpływ na warunki pracy w portach lotniczych;
   4b) przepustowość portu lotniczego;
   4c) skutki dla europejskiej sieci lotniczej;
   4d) zrównoważenie środowiskowe, w tym współzależność hałasu i emisji.

Ponadto właściwe organy mogą należycie uwzględnić następujące czynniki:

   1) zdrowie i bezpieczeństwo mieszkańców okolic
   2) zrównoważenie środowiskowe, w tym współzależność hałasu i emisji
   3) bezpośredni, pośredni i katalityczny wpływ na zatrudnienie. [Popr. 43]

(1) Dz.U. C 181 z 21.6.2012, s. 173.
(2) Dz.U. C 277 z 13.9.2012, s. 110.
(3) Dz.U. C 181 z 21.6.2012, s. 173.
(4) Dz.U. C 277 z 13.9.2012, s. 110.
(5) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 12 grudnia 2012 r.
(6) Dz.U. L 85 z 28.3.2002, s.40.
(7) Dz.U. L 374 z 27.12.2006, s.1.
(8) Dz.U. L 189 z 18.7.2002, s. 12.
(9)* Cztery lata od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
(10) Dz.U. L 201 z 3.8.2010, s. 1.
(11) Dz.U. L 185 z 15.7.2011, s. 1.
(12) Dz.U. L 185 z 15.7.2011, s. 1.
(13) Dz.U. L 79 z 19.3.2008, s. 1.
(14) Dz.U. L 14 z 22.1.1993, s. 1.
(15) Dz.U. L 293 z 31.10.2008, s. 3.


Europejski program statystyczny 2013–2017 ***I
PDF 275kWORD 84k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie Europejskiego programu statystycznego 2013–2017 (COM(2011)0928 – C7-0001/2012 – 2011/0459(COD))
P7_TA(2012)0497A7-0218/2012

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2011)0928),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 338 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C7–0001/2012),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając zobowiązanie przedstawiciela Rady, przekazane pismem z dnia 21 listopada 2012 r., do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu Europejskiego, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 55 Regulaminu PE,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej oraz opinie Komisji Budżetowej i Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych (A7–0218/2012),

1.  zatwierdza poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego wniosku lub zastąpienie go innym tekstem;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 12 grudnia 2012 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr .../2013 w sprawie Europejskiego programu statystycznego 2013–2017

P7_TC1-COD(2011)0459


(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) nr 99/2013.)


Wzmocniona współpraca w dziedzinie podatku od transakcji finansowych ***
PDF 211kWORD 72k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady upoważniającej do podjęcia wzmocnionej współpracy w dziedzinie podatku od transakcji finansowych (COM(2012)0631 – C7-0396/2012 – 2012/0298(APP))
P7_TA(2012)0498A7-0396/2012

(Zgoda)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek dotyczący decyzji Rady upoważniającej do podjęcia wzmocnionej współpracy w dziedzinie podatku od transakcji finansowych (COM(2012)0631),

–  uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę na mocy art. 329 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (C7-0396/2012),

–  uwzględniając art. 74g i art. 81 ust. 1 Regulaminu,

–  uwzględniając zalecenie Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A7-0396/2012),

A.  mając na uwadze, że w dniu 28 września 2011 r. Komisja przyjęła wniosek dotyczący dyrektywy Rady w sprawie wspólnego systemu podatku od transakcji finansowych i zmieniającej dyrektywę 2008/7/WE(1),

B.  mając na uwadze, że podstawę wniosku stanowił art. 113 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), na mocy którego wymagana jest konsultacja z Parlamentem i jednomyślne głosowanie w Radzie,

C.  mając na uwadze, że w stanowisku z dnia 23 maja 2012 r. dotyczącym tego wniosku Parlament, stanowiąc zgodnie z procedurą konsultacji, zatwierdził po poprawkach wniosek Komisji,

D.  mając na uwadze, że szybko stało się oczywiste, iż niektóre państwa członkowskie borykają się ze specyficznymi trudnościami uniemożliwiającymi im zaakceptowanie zaproponowanej dyrektywy,

E.  mając na uwadze, że kilka państw członkowskich zadeklarowało gotowość do rozważenia możliwości stworzenia wspólnego systemu podatku od transakcji finansowych w ramach wzmocnionej współpracy,

F.  mając na uwadze, że ponad dziewięć państw członkowskich oświadczyło, iż zamierza ustanowić między sobą wzmocnioną współpracę w dziedzinie stworzenia wspólnego systemu podatku od transakcji finansowych w drodze skierowania do Komisji wniosku na postawie art. 329 ust. 1 TFUE; mając na uwadze, że w następstwie tego Komisja przedstawiła wniosek dotyczący decyzji Rady upoważniającej do podjęcia wzmocnionej współpracy,

G.  mając na uwadze, że Parlament sprawdził zgodność z art. 20 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE),

H.  mając na uwadze, że w swoim stanowisku z dnia 23 maja 2012 r. Parlament stwierdził, iż cele podatku od transakcji finansowych zostaną rzeczywiście zrealizowane, jeżeli zostanie on wprowadzony na szczeblu światowym oraz podkreślił, jak ważne jest, aby Unia, dając przykład wprowadzenia podatku od transakcji finansowych, odgrywała wiodącą rolę w wysiłkach na rzecz osiągnięcia porozumienia w sprawie tego podatku na szczeblu światowym; mając na uwadze, że wzmocniona współpraca może również stać się przykładem dla wprowadzenia podatku od transakcji finansowych na szczeblu światowym,

I.  mając na uwadze, że w swoim stanowisku z dnia 23 maja 2012 r. Parlament stwierdził, iż model podatku od transakcji finansowych zaproponowany przez Komisję będzie stanowić odpowiednią podstawę wdrożenia w ramach grupy państw członkowskich, w razie gdyby zdecydowały się one na szybsze działania w drodze wzmocnionej współpracy,

J.  mając na uwadze, że Komisja powinna uzupełnić wstępną ocenę skutków wprowadzenia podatku od transakcji finansowych, dokonując dodatkowej analizy oddziaływania tego podatku w ramach wzmocnionej współpracy na cały rynek wewnętrzny, w tym konsekwencji dla uczestniczących i nieuczestniczących państw członkowskich, a także powinna wziąć pod uwagę wyniki tego badania podczas sporządzania projektu zmienionego wniosku,

K.  mając na uwadze, że na mocy art. 20 TUE co najmniej dziewięć państw członkowskich może ustanowić między sobą wzmocnioną współpracę w ramach kompetencji niewyłącznych Unii, przy czym korzystają one z jej instytucji i wykonują te kompetencje, stosując postanowienia traktatów w sposób spójny pod względem prawnym,

L.  mając na uwadze, że taką wzmocnioną współpracę w dziedzinie podatku od transakcji finansowych można uznać za sprzyjającą realizacji celów Unii, ochronie jej interesów oraz wzmacnianiu procesu jej integracji w rozumieniu art. 20 TUE,

M.  mając na uwadze, że wymogi zawarte w art. 326–334 TFUE zostały również spełnione,

N.  mając na uwadze, że wzmocniona współpraca odbywa się w poszanowaniu praw, kompetencji i obowiązków państw członkowskich w niej nieuczestniczących, ponieważ możliwość pobierania jednolitego podatku od transakcji finansowych na terytorium państw członkowskich uczestniczących we współpracy nie ma wpływu na zdolność nieuczestniczących państw członkowskich do utrzymania lub wprowadzenia podobnego opodatkowania na szczeblu krajowym ani na warunki pobierania takich podatków na ich terytorium,

O.  mając na uwadze, że na mocy art. 328 ust. 1 TFUE do wzmocnionej współpracy może przystąpić w dowolnym momencie każde państwo członkowskie, które pragnie w niej uczestniczyć; mając na uwadze, że Komisja i państwa członkowskie uczestniczące we wzmocnionej współpracy powinny od początku i bezustannie propagować uczestnictwo jak największej liczby państw członkowskich oraz zachęcać do niego,

P.  mając na uwadze, że należy przestrzegać obowiązującego prawa Unii, w szczególności dyrektywy Rady 2008/7/WE,

Q.  mając na uwadze, że zgoda Parlamentu dotycząca wniosku Komisji odnosi się do wzmocnionej współpracy i nie przesądza, które państwa członkowskie będą w niej uczestniczyć,

R.  mając na uwadze, że art. 333 ust. 2 TFUE umożliwia państwom członkowskim uczestniczącym we wzmocnionej współpracy przyjęcie decyzji o stanowieniu zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, a nie specjalną procedurą ustawodawczą przewidzianą w art. 113 TFUE, na mocy której z Parlamentem przeprowadza się jedynie konsultacje,

S.  mając na uwadze, że Komisja powinna skrupulatnie kontrolować wprowadzanie podatku od transakcji finansowych pod kątem art. 326 i 327 TFUE oraz powinna regularnie składać Parlamentowi i Radzie sprawozdania,

1.  wyraża zgodę na wniosek dotyczący decyzji Rady bez przesądzania o uczestnictwie poszczególnych państw członkowskich;

2.  wzywa Radę do przyjęcia decyzji na mocy art. 333 ust. 2 TFUE, który przewiduje, że w odniesieniu do wniosku dotyczącego dyrektywy Rady wdrażającej wzmocnioną współpracę w dziedzinie podatku od transakcji finansowych na mocy art. 113 TFUE Rada będzie stanowić zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

(1) Dyrektywa Rady 2008/7/WE z dnia 12 lutego 2008 r. dotycząca podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz.U. L 46 z 21.2.2008, s. 11).


Ochrona zwierząt podczas transportu
PDF 306kWORD 82k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu (2012/2031 (INI))
P7_TA(2012)0499A7-0331/2012

Parlament Europejski,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji dla Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 listopada 2011 r. w sprawie wpływu rozporządzenia Rady (WE) Nr 1/2005 w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu (COM(2011)0700),

–  uwzględniając komunikat Komisji dla Parlamentu Europejskiego, Rady i Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 15 lutego 2012 r. w prawie strategii Unii Europejskiej w zakresie ochrony i dobrostanu zwierząt na lata 2012-2015 (COM(2012)0006),

–  uwzględniając art. 13 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, który stanowi, że przy formułowaniu i realizacji unijnych strategii politycznych, Unia i jej państwa członkowskie w pełni uwzględniają wymagania w zakresie dobrostanu zwierząt jako istot zdolnych do odczuwania,

–  uwzględniając własną rezolucję z dnia 12 października 2006 r. w sprawie Wspólnotowego planu działań dotyczącego ochrony i dobrostanu zwierząt na lata 2006-2010(1),

–  uwzględniając własną rezolucję z dnia 22 maja 2008 r. w sprawie nowej strategii Unii Europejskiej w zakresie zdrowia zwierząt (2007-2013)(2),

–  uwzględniając własną rezolucję z dnia 5 maja 2010 r. w sprawie ewaluacji i oceny Wspólnotowego planu działań dotyczącego dobrostanu zwierząt na lata 2006 - 2010(3),

–  uwzględniając własną rezolucję z dnia 15 listopada 1996 r. w sprawie wdrożenia dyrektywy Rady 95/29/WE zmieniającej dyrektywę 91/628/EWG dotyczącą ochrony zwierząt podczas transportu(4),

  uwzględniając swoje stanowisko z dnia 30 marca 2004 r.(5) w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań zmieniającego dyrektywy 64/432/EWG i 93/119/WE, a także rozporządzenie (WE) nr 1255/97, w którym zaproponowano maksymalny czas przewozu wynoszący 9 godzin lub 500 km dla zwierząt transportowanych w celu uboju,

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) Nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań zmieniające dyrektywy 64/432/EWG i 93/119/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 1255/97(6),

–  uwzględniając swoje oświadczenie nr 54/2009 z dnia 25 lutego 2010 r. w sprawie transportu koni przeznaczonych do uboju w Unii Europejskiej(7),

–  uwzględniając swoje oświadczenie nr 49/2011 z dnia 30 listopada 2011 r. w sprawie ustanowienia maksymalnego ograniczenia czasu transportu zwierząt przeznaczonych do uboju w Unii Europejskiej do 8 godzin(8),

–  uwzględniając opinię naukową Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) dotyczącą dobrostanu zwierząt w czasie transportu, opublikowaną w styczniu 2011 r.(9),

–  uwzględniając petycję 8hours.eu podpisaną przez ponad milion obywateli UE, w której zaapelowali oni o ograniczenie maksymalnego czasu transportu zwierząt przeznaczonych do uboju do 8 godzin,

–  uwzględniając art. 48 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz opinie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności oraz Komisji Transportu i Turystyki (A7-0331/2012),

A.  mając na uwadze, że ochrona zwierząt jest w XXI wieku wyrazem człowieczeństwa oraz wyzwaniem dla europejskiej cywilizacji i kultury; mając na uwadze, że podstawą każdego działania na rzecz ochrony i dobrostanu zwierząt powinny być wnioski naukowe, a także przekonanie, że zwierzęta są stworzeniami zdolnymi do odczuwania, których szczególne potrzeby należy wziąć pod uwagę zgodnie z art. 13 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

B.  mając na uwadze, że transport zwierząt jest wynikiem czynników gospodarczych i logistycznych, jednakże może on jednocześnie powodować powstawanie dodatkowych kosztów społecznych i środowiskowych (zwiększony ruch samochodowy, dodatkowe emisje CO2);

C.  mając na uwadze, że transport zwierząt powinien być obsługiwany zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz UE, zwierzęta pochodzące z państw trzecich powinny być poddawane dokładnej kontroli i nadzorowi, by zapewnić producentom europejskim stabilną sytuację konkurencyjną i bodziec do poprawy norm transportu zwierząt w krajach trzecich;

D.  mając na uwadze, że europejskie przepisy dotyczące dobrostanu zwierząt nie mogą skutkować zniekształceniem wolnego handlu towarem ani też prowadzić do nieproporcjonalnych kosztów finansowych, należy również pamiętać o szczególnie niekorzystnej sytuacji geograficznej regionów peryferyjnych i najbardziej oddalonych;

E.  mając na uwadze, że transport mięsa i innych produktów zwierzęcych jest łatwiejszy technicznie i bardziej racjonalny etycznie niż transport żywych zwierząt przeznaczonych wyłącznie na ubój;

F.  mając na uwadze, że transport zwierząt na znaczne odległości w niehigienicznych i niekorzystnych warunkach może zwiększyć zagrożenie przenoszenia i rozprzestrzeniania chorób;

G.  mając na uwadze, że zachowanie zasad dobrostanu zwierząt może mieć wpływ na jakość produktów zwierzęcych;

H.  mając na uwadze, że ubój zwierząt i przetwórstwo mięsa w możliwie najmniejszej odległości od miejsca hodowli zwierząt może pomóc obszarom wiejskim w ich zrównoważonym rozwoju; należy również wziąć pod uwagę, że nie zawsze dostępna jest odpowiednia liczba właściwych rzeźni w wystarczająco niewielkiej odległości, jak również to, że utrzymanie małych, lokalnych rzeźni wiąże się z poważnymi wyzwaniami gospodarczymi; mając na uwadze, że wysoki standard higieny i inne wymogi nałożone przepisami UE na tego rodzaju zakłady doprowadziły do restrukturyzacji i spadku liczby dostępnych rzeźni; mając zatem na uwadze konieczność zbadania sposobów zapewnienia rentowności małych rzeźni;

I.  mając na uwadze, że ograniczenia czasu transportu i nadmiernie restrykcyjne warunki mogą zagrozić regularnym dostawom rynkowym w pewnych krajach i odległych regionach terytorium UE, w wyniku czego działalność pewnych firm nie będzie opłacalna, ze wszelkimi konsekwencjami związanymi z utratą konkurencyjności,

J.  mając na uwadze, że warunki transportu zwierząt są przedmiotem powszechnego zainteresowania,

Ocena ogólna sprawozdania Komisji

1.  przyjmuje do wiadomości sprawozdanie Komisji przedstawiające stan realizacji rozporządzenia Rady (WE) Nr 1/2005, które zawiera konkluzję, że rozporządzenie to ma pozytywny wpływ na dobrostan zwierząt w czasie transportu, lecz wskazuje również, że wciąż utrzymują się poważne problemy z dobrostanem zwierząt podczas transportu, głównie z powodu zbyt mało rygorystycznego przestrzegania przepisów w państwach członkowskich oraz z niedostatecznego poziomu ich wdrożenia;

2.  wzywa Komisję do zapewnienia skutecznego i jednolitego wdrożenia istniejących przepisów unijnych dotyczących transportu zwierząt we wszystkich państwach członkowskich UE; jest zdania, że skuteczniejsze wdrażanie przepisów ma podstawowe znaczenie dla skuteczności i funkcjonowania bieżących przepisów celem poprawy warunków transportu i uniknięcia wypaczenia konkurencji w państwach członkowskich UE.

3.  zdecydowanie potępia niedostateczne podstawy i dane naukowe leżące u podstaw sprawozdania Komisji, takie jak badanie przeprowadzone przez wykonawcę zewnętrznego oparte głównie na ankiecie wypełnianej przez strony bezpośrednio uczestniczące w transporcie zwierząt lub posiadające bezpośredni interes związany tym z transportem;

4.  wyraża obawę, że istnieje ryzyko, iż w niektórych przypadkach zawarte w sprawozdaniu dane pochodzące z państw członkowskich, których nie można było dokładnie zweryfikować, mogą nie w pełni odzwierciedlać rzeczywisty stan rzeczy w zakresie transportu zwierząt ze względu na zróżnicowane metody i narzędzia kontroli stosowane w poszczególnych państwach członkowskich;

5.  wyraża zaniepokojenie, że stopień wykonywania przepisów dotyczących transportu zwierząt bardzo różni się w poszczególnych państwach członkowskich, w związku z powyższym wzywa Komisję do podjęcia działań zapewniających pełną i jednolitą kontrolę przestrzegania warunków transportu;

6.  wzywa Komisję do podjęcia działań mających na celu intensyfikację współpracy i komunikacji między właściwymi organami państw członkowskich;

7.  zwraca uwagę, że sprawozdanie Komisji nie zawiera pełnego oszacowania wszystkich kosztów transportu zwierząt i ogranicza się do wpływu na handel wewnątrzunijny, skutków regionalnych i społeczno-gospodarczych, wpływu na dobrostan zwierząt, podstaw naukowych i środków kontroli, przestrzegania przepisów i egzekwowania rozporządzenia (WE) nr 1/2005; dlatego też wzywa Komisję do przedstawienia pełnego oszacowania wszystkich kosztów gospodarczych, społecznych i środowiskowych transportu zwierząt oraz korzyści z niego płynących, w tym porównania transportu zwierząt do uboju i transportu tusz oraz produktów żywnościowych, jak również wpływu transportu na cenę produktów mięsnych, z położeniem szczególnego nacisku na tereny najbardziej oddalone oraz zaangażowanie wszystkich zainteresowanych stron;

8.  wzywa Komisję do zainicjowania szeroko zakrojonej kampanii informacyjnej skierowanej do konsumentów na temat przepisów europejskich w zakresie dobrostanu zwierząt, w ramach której podawane będą stale informacje o zmianach wymaganych od producentów europejskich w celu zwrócenia większej uwagi na ich pracę i poprawienia wartości dodanej ich produkcji;

9.  zwraca uwagę, że w okresie sprawozdawczym 2005-2009 nastąpił istotny wzrost liczby transportowanych zwierząt: bydła o 8%, świń o 70%, owiec o 3%, a jedynie w odniesieniu do koni zanotowano spadek o 17%; podkreśla, że dwie trzecie przesyłek było transportowanych przez ponad 8 godzin, podczas gdy 4% transportów jest dłuższych niż maksymalny czas podróży i tym samym wymaga rozładunku i odpoczynku przed dalszą podróżą. ubolewa, że w przypadku prawie 2% przesyłek nie były dostępne godziny podróży, co stanowi ponad pięciokrotny wzrost w stosunku do roku 2005;

10.  uważa, że zasadniczo zwierzęta powinny być poddawane ubojowi jak najbliżej miejsca hodowli; zauważa, że konsumenci opowiadają się za krótszym czasem transportu zwierząt przeznaczonych na ubój, lecz jednocześnie wolą kupować świeże mięso; w związku z tym wzywa Komisję do wyjaśnienia wniosków, jakie należy z tego wyciągnąć; uznaje, że z uwagi na brak egzekwowania rozporządzenie nie spełniło celu ograniczenia transportu żywych zwierząt przeznaczonych na ubój, rozporządzenie to przyczyniło się jednak do poprawy dobrostanu zwierząt w transporcie; wzywa państwa członkowskie, by właściwie wdrożyły obowiązujące przepisy dotyczące transportu zwierząt i wzywa Komisję, by w miarę możliwości wspierała lokalne przetwórstwo; jest zdania, że polityka UE powinna dążyć do tworzenia krótkich i przejrzystych łańcuchów dostaw, przy jednoczesnym gwarantowaniu podaży na rynkach wszystkich państw członkowskich i w najbardziej oddalonych regionach; podkreśla, że unijne przepisy dotyczące higieny, choć zapewniają najwyższy poziom ochrony dla konsumentów, niekoniecznie powinny powstrzymywać rozwój ruchomych lub małych regionalnych rzeźni i zakładów przetwórczych;

11.  wzywa Komisję do przedłożenia jasnej definicji lokalnych rzeźni,

12.  przypomina, że art. 32 wspomnianego rozporządzenia stanowi, iż sprawozdanie Komisji musi uwzględniać „dowody naukowe dotyczące potrzeb związanych z dobrostanem zwierząt” oraz że mogą mu towarzyszyć, w razie potrzeby, stosowne propozycje ustawodawcze dotyczące długoterminowych przewozów;

13.  przyjmuje do wiadomości oświadczenie pisemne Parlamentu Europejskiego nr 49/2011 w sprawie ustalenia maksymalnego 8-godzinnego czasu transportu zwierząt przeznaczonych do uboju, przyznając jednak, że wymóg taki nie ma podstaw naukowych; uważa, że dobrostan zwierząt w trakcie transportu w niektórych przypadkach w większym stopniu zależy od odpowiednich pojazdów oraz właściwego traktowania zwierząt, zgodnie z wnioskami wynikającymi z opinii EFSA z grudnia 2010 r.; niemniej jednak zwraca się do Komisji Europejskiej i państw członkowskich, by sporządziły wytyczne w zakresie wzorcowych praktyk celem poprawy wdrażania rozporządzenia (WE) nr 1/2005 i umocnienia mechanizmów kontroli celem zagwarantowania dobrostanu zwierząt;

14.  nalega na ponowne rozważenie kwestii ograniczenia czasu transportu zwierząt rzeźnych do 8 godzin włącznie z czasem załadunku, bez względu na to, czy odbywa się on drogą lądową czy morską, z pewnymi wyjątkami ze względu na warunki geograficzne w regionach najbardziej oddalonych, słabo rozwiniętą sieć drogową, odległą lokalizację lub potwierdzone wynikami badań naukowych możliwości dłuższego transportu niektórych gatunków zwierząt pod warunkiem przestrzegania zasad dobrostanu zwierząt; zwraca uwagę, że należy umożliwić wydłużenie czasu transportu w razie nieprzewidzianych opóźnień (korki, awarie, wypadki, objazdy, siła wyższa itp.) przy jednoczesnym przestrzeganiu zasad dobrostanu zwierząt i uwzględnieniu wszystkich dostępnych możliwości;

15.  zwraca uwagę, że w sprawozdaniu Komisji podkreśla się – zwłaszcza we wnioskach – zgodnie z opinią EFSA, iż „wydaje się, że niektóre części rozporządzenia nie są w pełni zgodne z aktualnym stanem wiedzy naukowej”; z tego powodu, należy podkreślić konieczność uwzględnienia najnowszych osiągnięć wiedzy naukowej przy sporządzaniu przepisów dotyczących dobrostanu zwierząt; zwraca uwagę na fakt, że w opinii EFSA podkreśla się, że w kwestii dobrostanu zwierząt, oprócz czasu podróży w grę wchodzą inne aspekty, takie jak właściwy załadunek i rozładunek, jak również projekt pojazdów;

Gospodarcze, społeczne i środowiskowe koszty transportu oraz równe szanse

16.  jest świadom istotnych inwestycji, jakich dokonało wiele podmiotów transportowych w trudnych warunkach gospodarczych i z zadowoleniem przyjmuje poprawę w kwestii szkolenia kierowców, specyfikacje pojazdów oraz jakości transportu zwierząt, którą odnotowano w sprawozdaniu Komisji; ubolewa jednak, że wnioski Komisji nie są poparte odpowiednimi, wiarygodnymi danymi; zauważa, że w związku z koniecznymi, istotnymi inwestycjami, wielu wytwórców i ubojni, głównie małych, zakończyło działalność, szczególnie w odległych i odosobnionych obszarach Europy;

17.  wskazuje na istotne różnice pomiędzy państwami członkowskimi w kwestii kosztów modernizacji pojazdów (przykładowo koszt montażu nawigacji satelitarnej waha się od 250 do 6.000 euro), co w znaczny sposób wpływa na równość szans na rynku wewnętrznym, a także poddaje krytyce Komisję za niezbadanie przyczyn takich różnic;

18.  w związku z powyższym zastrzeżeniem wzywa Komisję do przedstawienia pełnej oceny wszystkich kosztów ekonomicznych, środowiskowych i społecznych, jakie wiążą się z transportem zwierząt;

19.  wyraża przekonanie, że przepisy o dobrostanie zwierząt winny być zasadniczo oparte na dowodach naukowych; w związku z tym wzywa Komisję do dokonania aktualizacji przepisów o transporcie zwierząt w kwestii luk pomiędzy przepisami, a najnowszymi naukowymi dowodami zgromadzonymi przez EFSA;

20.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Komisja w swoim sprawozdaniu wykorzystała wyniki badań naukowych przedstawione przez EFSA, które wskazują na potrzebę znacznego ograniczenia czasu transportu koni, co jest zbieżne z sugestiami zawartymi w oświadczeniu Parlamentu Europejskiego z dnia 25 lutego 2010 r.;

21.  wyraża w związku z tym ubolewanie, że pomimo przedłożenia przez EFSA nowych dowodów naukowych dotyczących czasu transportu koni, w sprawozdaniu Komisji nie uwzględniono zaleceń dotyczących zmian ustawodawczych. zwraca się do Komisji, by zaproponowała znacznie skrócony maksymalny czas podróży dla wszystkich przewozów koni rzeźnych zgodnie z dyrektywą Rady 2009/156/WE; nalega ponadto na dokładną, naukową weryfikację standardów dobrostanu koni, w stosownych przypadkach popartą wnioskami ustawodawczymi, w tym na ponowne rozważenie standardów projektowania pojazdów, dostępnego miejsca i zapewnienia wody;

22.  zwraca uwagę, że punkt 9 preambuły rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 wymaga opracowania odpowiednich przepisów dotyczących drobiu, jak tylko dostępne będą odpowiednie oceny EFSA; zauważa więc z ubolewaniem, że sprawozdanie Komisji nie uwzględnia transportu drobiu, pomimo faktu, iż drób jest głównym gatunkiem zwierząt transportowanych w Europie; wzywa zatem Komisję, aby dokonała przeglądu bieżących przepisów UE dotyczących transportu drobiu w oparciu o najnowsze dowody naukowe;

23.  domaga się, by Komisja i Rada dokonały przeglądu rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 w świetle najnowszych dowodów naukowych opublikowanych przez EFSA, a także by wprowadziły ulepszenia szczególnie w odniesieniu do wielkości powierzchni ładownej, takie jak stosowanie wskaźnika kg/m2 dla koni oraz równania algometrycznego odnoszącego wielkość do masy w przypadku bydła i owiec oraz łączącego maksymalną liczebność stada brojlerów w pojemnikach w warunkami cieplnymi;

24.  wzywa Komisję Europejską, aby w dwustronnych negocjacjach handlowych prowadzonych z państwami trzecimi wymagała wdrażania zasad unijnych w zakresie dobrostanu zwierząt oraz by propagowała w ramach Światowej Organizacji Handlu umiędzynarodowienie postanowień wspólnotowych w tej kwestii;

Kontrola i wprowadzanie w życie przepisów

25.  z zadowoleniem przyjmuje informacje o wdrożeniu systemu nawigacji monitorującego transport zwierząt, wyrażając równocześnie ubolewanie w związku z powstaniem dużych różnic we wdrażaniu w poszczególnych państwach członkowskich oraz że system ten tylko w niewielkim zakresie wykorzystywany jest do kontroli transportu zwierząt; zwraca się do Komisji o przedstawienie do dnia 1 stycznia 2014 r. wniosków ustawodawczych mających na celu utworzenie wspólnych ogólnounijnych ram gromadzenia danych i nadzoru za pomocą systemu nawigacji satelitarnej, w oparciu o wysyłanie danych w czasie rzeczywistym;

26.  wyraża rozczarowanie, że nie wykorzystano lepiej nowo powstających technologii, które stanowiłyby wsparcie w tej dziedzinie i ograniczyłyby koszty w długiej perspektywie czasowej;

27.  wzywa do przejścia na technologie elektroniczne, tak aby państwa członkowskie mogły odciążyć przedsiębiorstwa, ułatwiając przechowywanie i przekazywanie danych wymaganych przez różne organy administracji;

28.  wzywa Komisję do zbadania możliwości zastosowania nowatorskich i dotychczasowych technologii w pojazdach do transportu zwierząt w celu regulowania, monitorowania i rejestrowania temperatury i wilgotności, które są istotnymi aspektami kontroli i ochrony dobrostanu określonych kategorii zwierząt podczas transportu (zgodnie z zaleceniami EFSA);

29.  podkreśla, że inspekcje należy prowadzić w jednakowy sposób na terenie całej Unii oraz proporcjonalnie do rocznej liczby zwierząt przewożonych każdego roku w każdym państwie członkowskim, aby zapewnić i utrzymać właściwe funkcjonowanie rynku wewnętrznego oraz uniknąć zakłóceń konkurencji w UE; apeluje ponadto do Komisji o zwiększenie liczby inspekcji przeprowadzanych przez Biuro ds. Żywności i Weterynarii w dziedzinie dobrostanu i transportu zwierząt; uważa, że różne metody gromadzenia danych i odmienne mechanizmy kontroli utrudniają uzyskanie dokładnego obrazu przestrzegania przepisów w poszczególnych państwach członkowskich; dlatego też wzywa Komisję do przyjęcia bardziej ujednoliconych metod składania sprawozdań oraz do przeprowadzenia dalszej analizy danych pochodzących ze sprawozdań z kontroli Biura ds. Żywności i Weterynarii i formularzy państw członkowskich odnoszących się do ich wieloletnich krajowych planów kontroli (MANCP);

30.  wzywa Komisję, by zapewniła prowadzenie inspekcji weterynaryjnych zwierząt przeznaczonych do transportu pod koniec ich transportu;

31.  z zaniepokojeniem przyjmuje informację wskazującą na poważne różnice w interpretowaniu przepisów rozporządzenia w poszczególnych krajach członkowskich, co zagraża celom rozporządzenia i zakłóca konkurencję; w związku z tym wzywa Komisję do opublikowania odpowiedniego wyjaśnienia i wytycznych do rozporządzenia, które wyeliminują możliwość dowolnej jego interpretacji;

32.  zauważa, że wszelkie uchybienia przy wdrożeniu są często wynikiem wymogów prawnych, których nie można wdrożyć w praktyce, lub które są niezgodne z prawem krajowym; wzywa Komisję, aby sprawdziła bieżące rozporządzenie pod kątem takich niezgodności;

33.  z zaniepokojeniem przyjmuje informację o tolerowaniu w niektórych państwach członkowskich przejawów oczywistego naruszania przepisów rozporządzenia, np. akceptowania niemożliwych do zrealizowania dzienników podróży, przeładowanych pojazdów i niedostatecznej powierzchni ładownej;

34.  wzywa też organy graniczne poszczególnych państw członkowskich do współpracy i wymiany informacji na temat transgranicznego transportu zwierząt;

35.  wzywa państwa członkowskie do wprowadzenia skutecznych, proporcjonalnych i zniechęcających sankcji za naruszanie przepisów rozporządzenia, zgodnie z jego art. 25; zwraca uwagę na różny poziom kar i sankcji za to samo naruszenie w poszczególnych państwach członkowskich i domaga się większej harmonizacji sankcji na terenie UE, aby zagwarantować skuteczniejsze wdrażanie rozporządzenia; wzywa Komisję do przedłożenia do dnia 1 lipca 2013 r. sprawozdania zawierającego analizę kar za istotne naruszenia dobrostanu zwierząt w transporcie drogowym we wszystkich państwach członkowskich, porównywalnego ze sprawozdaniem na temat kar w dziedzinie przepisów społecznych w transporcie drogowym(10);

36.  zwraca uwagę na zasady odpowiedzialności, gdzie odpowiedzialność za transport zwierząt niezdolnych do podróży nie jest wystarczająco jasno określona, aby zapewnić by zwierzęta niezdolne do podróży nie były transportowane, a osoby podlegające sankcjom niekoniecznie posiadają odpowiednie uprawnienia, by zapobiec transportowi,

37.  wzywa Komisję do prowadzenia działań prawnych przeciwko państwom członkowskim, które nie stosują przepisów w sposób poprawny i nakładania na nie sankcji;

38.  wzywa państwa członkowskie do wzmocnienia kontroli całego łańcucha produkcji, aby położyć kres praktykom naruszającym rozporządzenie i pogarszającym warunki transportu zwierząt, takich jak zezwalanie przeładowanym pojazdom na kontynuowanie podróży lub zezwalanie na dalszą działalność punktów kontroli, które nie dysponują stosowną infrastrukturą umożliwiającą zapewnienie zwierzętom odpoczynku, paszy i wody;

39.  uważa, że właściwe kształcenie i szkolenie przewoźników i podmiotów transportujących jest niezbędne dla właściwego traktowania zwierząt, a co za tym idzie stanowi podstawę ich ochrony i dobrostanu; wzywa wszystkie państwa członkowskie do poprawy lub poszerzenia programów kształcenia i szkolenia obowiązujących na mocy rozporządzenia (WE) nr 1/2005; zwraca uwagę, że czas trwania i standard szkoleń w dużym stopniu różni się w poszczególnych państwach członkowskich; dlatego też domaga się przedstawienia jasnych wytycznych unijnych z myślą o opracowywaniu lepszych i bardziej jednolitych szkoleń dla kierowców i osób zajmujących się zwierzętami;

40.  podkreśla kluczową rolę sprzedawców detalicznych, przedsiębiorstw gastronomicznych i producentów żywności, którzy powinni zatroszczyć się o to, by przyjęte przez nich standardy zakładały, że mięso pochodzi od zwierząt, które hodowano lokalnie i poddano lokalnemu ubojowi, oraz że były one transportowane w warunkach nienaruszających ich dobrostanu;

41.  wyraża zaniepokojenie w związku z licznymi doniesieniami o wykorzystywaniu nieodpowiednich pojazdów do transportu żywych zwierząt zarówno na lądzie, jak i na morzu i wzywa do monitorowania takich praktyk w większym zakresie;

o
o   o

42.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz Komisji.

(1) Dz.U. C 308 E z 16.12.2006, s. 170.
(2) Dz.U. C 279 E z 19.11.2009, s. 89.
(3) Dz.U. C 81 E z 15.3.2011, s. 25.
(4) Dz.U. C 362 z 2.12.1996, s. 331.
(5) Dz.U. C 103 E z 29.4.2004, s. 412.
(6) Dz.U. L 3 z 5.1.2005, s. 1.
(7) Dz.U. C 348 E z 21.12.2010, s. 37.
(8) Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0096.
(9) Dziennik EFSA 2011:9(1):1966 (s. 125)
(10) COM(2009)0225.


Prawa podstawowe w Unii Europejskiej (2010-2011)
PDF 431kWORD 243k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie stanu praw podstawowych w Unii Europejskiej (2010–2011) (2011/2069(INI))
P7_TA(2012)0500A7-0383/2012

Parlament Europejski,

–  uwzględniając preambułę Traktatu o Unii Europejskiej, w szczególności akapit drugi oraz akapity od czwartego do siódmego,

–  uwzględniając art. 2, art. 3 ust. 3 akapit drugi oraz art. 6 i 7 Traktatu o Unii Europejskiej,

–  uwzględniając Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej z dnia 7 grudnia 2000 r. (zwaną dalej „Kartą”), w brzmieniu ogłoszonym w dniu 12 grudnia 2007 r. w Strasburgu,

–  uwzględniając europejską Konwencję o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (EKPC),

–  uwzględniając Konwencję Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych,

–  uwzględniając Konwencję ONZ z 1949 r. w sprawie zwalczania handlu ludźmi i eksploatacji prostytucji,

–  uwzględniając dyrektywę Rady 2000/43/WE wprowadzającą w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne(1),

–  uwzględniając sprawozdania Komisji ze stosowania Karty praw podstawowych Unii Europejskiej za lata 2010 i 2011 (COM (2011)0160 i COM(2012)0169) oraz towarzyszące im dokumenty robocze,

–  uwzględniając komunikat Komisji w sprawie sprawozdania na temat obywatelstwa UE 2010: usuwanie przeszkód w zakresie praw obywatelskich UE (COM(2010)0603),

–  uwzględniając strategię Komisji w zakresie skutecznego wprowadzania w życie Karty praw podstawowych przez Unię Europejską (COM(2010)0573) oraz wytyczne operacyjne w sprawie uwzględniania praw podstawowych w ocenach skutków przeprowadzanych przez Komisję (SEC(2011)0567),

–  uwzględniając program sztokholmski zatytułowany „Otwarta i bezpieczna Europa dla dobra i ochrony obywateli”(2),

–  uwzględniając konkluzje Rady w sprawie działań i inicjatyw Rady na rzecz wprowadzenia w życie Karty praw podstawowych Unii Europejskiej przyjęte na 3092. posiedzeniu Rady do Spraw Ogólnych w Brukseli 23 maja 2011 r. oraz wytyczne Rady w sprawie metodologicznych działań podejmowanych w celu sprawdzenia zgodności z prawami podstawowymi w organach przygotowawczych Rady(3),

–  uwzględniając komunikaty Komisji pt. „Unijne ramy dotyczące krajowych strategii integracji Romów do 2020 r.” (COM(2011)0173) oraz „Krajowe strategie integracji Romów: pierwszy etap wdrażania unijnych ram” (COM(2012)0226),

–  uwzględniając wszystkie konwencje Organizacji Narodów Zjednoczonych w sprawie praw człowieka, których stronami są państwa członkowskie, oraz konwencje i zalecenia Rady Europy, sprawozdania organów Rady Europy, a w szczególności sprawozdania w sprawie stanu praw człowieka Zgromadzenia Parlamentarnego oraz Komisarza Praw Człowieka, a także decyzje, wytyczne i wyroki wyspecjalizowanych organów monitorujących i sądowych,

–  uwzględniając decyzje i orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz Europejskiego Trybunału Praw Człowieka,

–  uwzględniając orzecznictwo krajowych trybunałów konstytucyjnych wykorzystujące Kartę jak punkt odniesienia dla interpretacji prawa krajowego,

–  uwzględniając działania, roczne sprawozdania i opracowania Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej,

–  uwzględniając sprawozdania i badania dotyczące praw człowieka organizacji pozarządowych oraz uwzględniając przedmiotowe badania przeprowadzone na zlecenie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych,

–  uwzględniając swoje rezolucje w sprawie praw podstawowych i praw człowieka, w szczególności tę z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie stanu praw podstawowych w Unii Europejskiej (2009) – skuteczne wdrażanie po wejściu w życie traktatu lizbońskiego(4),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 8 czerwca 2005 r. w sprawie ochrony mniejszości i polityki zwalczania dyskryminacji w rozszerzonej Europie(5);

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 9 marca 2011 r. w sprawie strategii UE w dziedzinie integracji Romów(6),

–  uwzględniając art. 48 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych oraz opinie Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia, jak również Komisji Petycji (A7-0383/2012),

A.  mając na uwadze, że zgodnie z art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) Unia opiera się na wspólnocie niepodzielnych i powszechnych wartości poszanowania godności osoby ludzkiej, wolności, demokracji, równości płci, niedyskryminacji, solidarności, państwa prawa, jak również poszanowania praw człowieka i swobód obywatelskich, które obejmują wszystkie osoby mieszkające na terytorium UE, w tym osoby należące do mniejszości, bezpaństwowców oraz osoby, które czasowo bądź nielegalnie przebywają na terytorium Unii Europejskiej; mając na uwadze, że wartości te są wspólne państwom członkowskim w społeczeństwie opartym na pluralizmie, niedyskryminacji, tolerancji, sprawiedliwości, solidarności oraz na równości kobiet i mężczyzn;

B.   mając na uwadze, że poszanowanie i propagowanie tych wartości jest istotnym elementem tożsamości Unii Europejskiej oraz warunkiem członkostwa w UE i zachowania w pełni prerogatyw przysługujących jej członkom;

C.  mając na uwadze, że art. 6 ust. 3 TUE stanowi, że prawa podstawowe, zagwarantowane w EKPC oraz wynikające z tradycji konstytucyjnych wspólnych państwom członkowskim, stanowią zasady ogólne prawa unijnego;

D.  mając na uwadze, że wraz z wejściem w życie Traktatu z Lizbony Karta posiada, zgodnie z art. 6 TUE, tę samą wartość prawną co traktaty i jest prawnie wiążąca dla instytucji, organów i agencji UE oraz państw członkowskich przy wprowadzaniu w życie prawa unijnego; mając na uwadze, że Karta przekształciła wartości i zasady w konkretne i wykonalne prawa;

E.  mając na uwadze, że dzięki przystąpieniu UE do EKPC zgodnie z wymogami TUE Europejski Trybunał Praw Człowieka będzie mógł dokonywać przeglądu aktów unijnych, co przyczyni się do zwiększenia odpowiedzialności UE i poprawy dostępu poszczególnych osób do wymiaru sprawiedliwości;

F.  mając na uwadze, że skuteczna ochrona i propagowanie praw muszą stanowić ogólny cel wszystkich dziedzin polityki UE, w tym ich wymiaru zewnętrznego, oraz mając na uwadze, że przestrzeganie obowiązku ochrony, propagowania i wypełniania tych praw nie wymaga ustanawiania nowych kompetencji UE, lecz raczej proaktywnego instytucjonalnego zaangażowania w dziedzinie praw człowieka, rozwoju i umacniania rzeczywistej kultury praw podstawowych w instytucjach Unii oraz w państwach członkowskich; mając na uwadze, że UE musi propagować spójną unijną politykę praw człowieka oraz mechanizm umożliwiający skupienie w ramach UE różnych podmiotów działających na rzecz praw człowieka;

G.  mając na uwadze, że obywatele mogą w pełni korzystać z przysługujących im praw tylko wówczas, gdy utrzymane będą podstawowe wartości i zasady, takie jak praworządność, niezależność sądownictwa, wolność mediów i niedyskryminacja;

H.  mając na uwadze, że luka pomiędzy prawami podstawowymi a ich wdrażaniem podważa wiarygodność UE oraz jej państw członkowskich, a także skuteczne respektowanie i propagowanie praw człowieka na terytorium UE i na całym świecie;

I.  mając na uwadze, że obowiązki spoczywające na krajach kandydujących w ramach kryteriów kopenhaskich nadal mają zastosowanie do państw członkowskich po ich przystąpieniu do UE na mocy art. 2 TUE, oraz mając na uwadze, że w świetle powyższego wszystkie państwa członkowskie powinny być oceniane w sposób ciągły w celu weryfikacji stałego przestrzegania przez nie podstawowych wartości UE w zakresie poszanowania praw podstawowych, instytucji demokratycznych i praworządności;

J.  mając na uwadze, że w celu skutecznej ochrony i propagowania praw podstawowych państwa członkowskie powinny w duchu solidarności i otwartej współpracy z innymi państwami członkowskimi zaakceptować kontrolę UE w zakresie poszanowania wartości Unii w ich prawodawstwie, strategiach politycznych i praktykach;

K.  mając na uwadze, że wraz z art. 2 TUE na mocy art. 7 TUE przyznaje się instytucjom UE uprawnienia do oceny, czy w państwach członkowskich dochodzi do naruszenia wspólnych wartości, takich jak poszanowanie praw człowieka, demokracja i praworządność, oraz do podjęcia w danych państwach działań na szczeblu politycznym, aby zapobiec naruszeniom i przyjąć środki naprawcze w przypadku ich wystąpienia;

L.  mając na uwadze, że we wspólnym opracowaniu Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej, Programu Narodów Zjednoczonych ds. Rozwoju (UNDP) i Banku Światowego z maja 2012 r. na temat sytuacji Romów potwierdza się, że Romowie doznają dyskryminacji w całej Europie, a ich sytuacja jest gorsza niż wszystkich osób, które nie są Romami i znajdują się w porównywalnym położeniu; mając na uwadze, że dyskryminacja i coraz większa przemoc wobec nich w państwach członkowskich UE mają swoje korzenie w utajonych postawach antycygańskich;

M. mając na uwadze, że obecny kryzys gospodarczy stanowi wyzwanie dla zasady solidarności, która jest istotnym elementem historii i tożsamości UE, jak również podstawową więzią łączącą obywateli UE jako członków tej samej wspólnoty politycznej(7);
N. mając na uwadze, że prawa społeczne i ekonomiczne to zasadnicze elementy Karty i jako takie powinny zajmować czołowe miejsce w każdej analizie sytuacji praw podstawowych w Unii;
Zalecenia ogólne

1.  wzywa Komisję, Radę i państwa członkowskie do pełnego przejęcia odpowiedzialności za właściwe i pełne stosowanie mandatu i kompetencji UE w zakresie praw podstawowych, zarówno w oparciu o Kartę, jak i o artykuły Traktatów dotyczące praw podstawowych i praw obywateli, a w szczególności art. 2, 6 i 7 TUE; uważa, że jest to jedyny sposób, aby zapewnić Unii Europejskiej możliwość wyposażenia się – podobnie jak miało to miejsce w innych obszarach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, takich jak kwestie gospodarcze i budżetowe – w narzędzia radzenia sobie z kryzysem i napięciami, które występują w dziedzinach demokracji, praworządności i praw podstawowych oraz mają negatywny wpływ na UE i jej państwa członkowskie; wzywa do pilnego wzmocnienia mechanizmów europejskich w celu zapewnienia poszanowania demokracji, praworządności i praw podstawowych w Unii Europejskiej;

2.  przychylnie odnosząc się do kroków podjętych przez Komisję w celu zapewnienia zgodności swoich wniosków ustawodawczych z Kartą, zauważa jednak, że istnieją możliwości poprawy, gdyż nadal pojawiają się wnioski, które nie uwzględniają wpływu wnioskowanych działań na prawa podstawowe lub uwzględniają go w niewystarczającym stopniu; wzywa Komisję do podjęcia konkretnych kroków w celu ulepszenia weryfikacji zgodności swoich wniosków z Kartą, w tym dopilnowania, aby wszystkie służby Komisji dysponowały odpowiednią ekspertyzą;

3.  wzywa Komisję do dopilnowania, aby wpływ prawodawstwa UE na prawa podstawowe i jego wdrażanie przez państwa członkowskie systematycznie były częścią sprawozdań Komisji z oceny wdrażania prawodawstwa unijnego oraz rocznych sprawozdań Komisji z monitorowania stosowania prawa unijnego; zaleca Komisji dokonanie przeglądu obowiązujących wytycznych w sprawie oceny skutków w celu zapewnienia większego znaczenia kwestiom praw człowieka oraz rozszerzenia norm o instrumenty ONZ i Rady Europy dotyczące praw człowieka;

4.  z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji dotyczący stałej tabeli wyników w dziedzinie sprawiedliwości, praworządności, demokracji i praw podstawowych, która obejmie wszystkie państwa członkowskie uczestniczące w europejskim semestrze; wzywa Komisję do dopilnowania, aby Parlament Europejski i parlamenty narodowe były w pełni w procedurę zaangażowane i aby parlamentarna Komisja Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych regularnie zapoznawała się, oceniała i monitorowała tabelę wyników;

5.  wzywa Radę do zapewnienia skutecznej realizacji jej zobowiązania w zakresie weryfikacji z Kartą zarówno wnioskowanych zmian do wniosków Komisji, jak i wniosków przedkładanych z własnej inicjatywy; przypomina, że aby zapewnić skuteczne wdrażanie praw podstawowych także państwa członkowskie muszą dopilnować, by w pełni stosowano postanowienia Karty przy wdrażaniu prawodawstwa UE;

6.  wzywa Komisję – oraz Radę, w przypadku gdy to ona inicjuje procedurę ustawodawczą – do systematycznego wykorzystywania zewnętrznej niezależnej wiedzy fachowej, szczególnie z Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej, podczas przygotowywania ocen skutków;

7.  korzystnie postrzega środki podjęte przez Komisję, Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich i inne organy w celu zwiększenia świadomości obywateli w kwestii korzystania przez nich ze swoich praw na mocy Karty praw podstawowych; nalega, by Komisja kontynuowała przekazywanie informacji obywatelom i dokonywała oceny wyników udzielania takich informacji;

8.  podkreśla zasadniczą rolę Parlamentu w sprawdzaniu i kontrolowaniu procesu opracowywania i wdrażania prawa europejskiego i podkreśla w związku z tym, że Parlament powinien także pogłębić swoją autonomiczną ocenę skutków dotyczącą praw podstawowych w odniesieniu do wniosków ustawodawczych i zmian podlegających badaniu w procesie legislacyjnym oraz zwiększyć jej systematyczność;

9.  wzywa Komisję do sporządzenia projektu sprawozdania rocznego w sprawie stanu praw podstawowych w UE w oparciu m.in. o art. 2 i 6 TUE i Kartę; uważa, że w sprawozdaniu tym należy uwzględnić analizę sytuacji w państwach członkowskich również na podstawie obaw organizacji międzynarodowych, organizacji pozarządowych, PE i obywateli w odniesieniu do przypadków naruszenia praw podstawowych, praworządności i zasad demokracji; wzywa do zajęcia się w sprawozdaniu wdrażaniem, ochroną, propagowaniem i poszanowaniem praw podstawowych w UE i jej państwach członkowskich, jak o tym mowa w Karcie, EKPC i międzynarodowych traktatach dotyczących praw podstawowych, a także do uwzględnienia w nim konkretnych zaleceń; przypomina, że Komisja ma obowiązek podjąć takie działanie jako strażnik zarówno Traktatów, jak i Karty, oraz na podstawie art. 2, 6 i 7 TUE;

10.  wzywa Komisję do dopilnowania, aby w swoim sprawozdaniu rocznym w sprawie wdrażania Karty przeprowadziła bardziej zrównoważoną i samokrytyczną analizę w celu uwzględnienia nie tylko pozytywnych zmian, lecz również analizy możliwości umocnienia swojego podejścia w przyszłości;

11.  ubolewa nad faktem, że sprawozdania Komisji dotyczące stosowania Karty Praw Podstawowych UE z 2010 i 2011 r. nie kładą nacisku na prawa społeczne i ekonomiczne, zwłaszcza w obecnym kontekście kryzysu gospodarczego, kiedy to tego rodzaju prawa są tym bardziej istotne;

12.  wzywa Komisję do dopilnowania, by w swoim sprawozdaniu rocznym ze stosowania Karty zajęła się sytuacją praw społecznych i ekonomicznych w Unii, a w szczególności sposobem, w jaki są one wdrażane w państwach członkowskich;

13.  zaleca, aby Parlament, Komisja i Rada wspólnie i formalnie uznały istnienie pozytywnych obowiązków polegających na ochronie i propagowaniu praw człowieka w ramach prawa UE; wskazuje, że poszanowanie podstawowych praw i wolności wiąże się z działaniami na różnych szczeblach (międzynarodowym, europejskim, krajowym, regionalnym i lokalnym), a także podkreśla rolę, jaką władze regionalne i lokalne wraz ze stowarzyszeniami praw człowieka mogą odegrać w tym obszarze; apeluje do Komisji i Rady o poprawę współpracy z organizacjami międzynarodowymi zajmującymi się prawami podstawowymi, organizacjami pozarządowymi i społeczeństwem obywatelskim w procesie przedlegislacyjnym i legislacyjnym;

14.  wzywa Komisję i Radę do zapewnienia odpowiedniego poziomu środków w programach finansowania poświęconych prawom podstawowym i antydyskryminacji w kolejnych wieloletnich ramach finansowych na rzecz organizacji społeczeństwa obywatelskiego na wszystkich szczeblach;

15.  wzywa Radę do włączenia do swoich sprawozdań rocznych w sprawie praw człowieka na świecie analizy sytuacji w państwach członkowskich poprzez uwzględnienie również środków, które należy przedsięwziąć w celu wdrożenia wyroków Europejskiego Trybunału Praw Człowieka i odpowiedniego dostosowania krajowych przepisów i praktyk;

16.  wzywa Komisję do przeglądu dorobku prawnego UE przez należyte uwzględnienie praw nakreślonych w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej; uważa, że ewentualne kolizje między swobodami gospodarczymi a prawami podstawowymi należy rozwiązywać już na etapie procesu legislacyjnego, a nie zostawiać wyłącznie sądownictwu UE;

17.  wzywa Komisję do przeglądu byłego trzeciego filaru (współpraca policyjna i wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych) w świetle zapisów Karty; przypomina swoje zalecenie zawarte w rezolucji z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie programu sztokholmskiego(8), wzywające do spójnego przeglądu wspomnianych przepisów, i przypomina Komisji, że w dniu 1 grudnia 2014 r. wszystkie te przepisy przyjęte w zupełnie innych ramach konstytucyjnych będą jako takie miały zastosowanie w UE i będą miały nadmierny wpływ na prawa jednostek podlegających jurysdykcji UE;

18.  Wyraża ubolewanie nad

   brakiem przejrzystości w dialogu Komisji z państwami członkowskimi w sprawach dotyczących praw podstawowych lub interesów obywateli Unii Europejskiej; jest zdania, że taki brak przejrzystości w odniesieniu do transpozycji prawa unijnego jest sprzeczny z unijnymi przepisami w zakresie przejrzystości i zasadą pewności prawa oraz jest ogromnie krzywdzący dla innych krajów UE, dla obywateli Unii, a także dla innych instytucji, w szczególności w sytuacji, gdy dotyczy to praw społecznych i gospodarczych obywateli; z zadowoleniem przyjmuje ogłoszone przez Komisję inicjatywy dotyczące poprawy przejrzystości w odniesieniu do działań lub braku działań państw członkowskich w związku z wdrażaniem przepisów rynku wewnętrznego i uważa, że przejrzystość ogłoszoną dla polityki fiskalnej należy jeszcze bardziej zwiększyć w sprawach dotyczących praw podstawowych;
   brakiem przejrzystości w agencjach UE, który utrudnia stwierdzenie, czy ich działania są zgodne z zasadami przejrzystości, dobrej administracji, ochrony danych osobowych i przeciwdziałania dyskryminacji, jak również konieczności i proporcjonalności; wyraża ubolewanie z powodu nieustającego braku zainteresowania Komisji ramami legislacyjnymi zapewniającymi otwartą, niezależną i skuteczną administrację zgodnie z wymogami art. 41 Karty i art. 298 TFUE;
   brakiem przejrzystości i otwartości, a także odpowiedniego poszanowania, ochrony i propagowania praw podstawowych oraz brakiem demokratycznej i parlamentarnej kontroli w międzynarodowych negocjacjach, co doprowadziło Parlament do odrzucenia międzynarodowych porozumień, takich jak ACTA, i powinno skłonić instytucje UE i państwa członkowskie do zmiany swoich obecnych praktyk i poszanowania praw obywateli;

19.  proponuje zwiększenie przejrzystości w dialogu Komisji z państwami członkowskimi i w pracy agencji UE, w sprawach dotyczących praw podstawowych lub interesów obywateli Unii Europejskiej;

20.  wzywa do rozpoczęcia „cyklu europejskiej polityki w dziedzinie praw podstawowych”, w ramach którego co kilka lat i co roku będą szczegółowo określane cele do osiągnięcia i problemy do rozwiązania; uważa, że w ramach tego cyklu należy przewidzieć ramy współpracy dla instytucji, Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz państw członkowskich, polegającej na unikaniu powielania działań, wzajemnym wykorzystywaniu swoich sprawozdań, podejmowaniu wspólnych działań i organizowaniu wspólnych wydarzeń z udziałem organizacji pozarządowych, obywateli, parlamentów narodowych itp.;

21.  proponuje podjęcie działań w celu zapewnienia stałych kanałów wymiany informacji o prawach podstawowych w UE pomiędzy właściwymi organami i w ramach instytucji UE a agencjami UE oraz organizowanie corocznego międzyinstytucjonalnego forum w celu oceny stanu praw podstawowych w UE; uważa, że takie forum powinno być etapem przygotowawczym do corocznej debaty Parlamentu na temat praw podstawowych oraz na temat rozwoju europejskiej przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości; uważa, że w tym międzyinstytucjonalnym forum powinni uczestniczyć przedstawiciele Komisji, Grupy Roboczej Rady ds. Praw Podstawowych, Praw Obywatelskich i Swobodnego Przepływu Osób, działających w Parlamencie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, Komisji Petycji, Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych i Komisji Rozwoju Regionalnego oraz przedstawiciele Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich, Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej, Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy (Eurofound) oraz Europejskiego Inspektora Ochrony Danych;

22.  wzywa parlamenty narodowe do zwiększenia swojej roli w kontroli działań UE i wdrażania prawa UE na szczeblu krajowym pod względem poszanowania praw człowieka oraz zwraca się do nich o organizowanie okresowych posiedzeń, na których głównym tematem będą strategie, które należy opracować w celu wdrożenia Karty i orzecznictwa sądów UE;

23.  ubolewa nad opóźnieniami w przystąpieniu UE do EKPC; wzywa Radę do działania na mocy postanowień art. 265 TFUE, tak aby procedury przystąpienia UE do EKPC zostały zakończone; wzywa Komisję do zakończenia tej procedury przy najbliższej okazji, zaś państwa członkowskie do jak najszybszego zainicjowania procedur ratyfikacji przystąpienia do EKPC, ponieważ konwencja ta zapewni dodatkowy mechanizm umocnienia praw człowieka przysługujących obywatelom UE;

24.  uważa, że nawet przed zakończeniem negocjacji w sprawie przystąpienia UE do EKPC Unia i jej państwa członkowskie powinny uznać transpozycję orzecznictwa Trybunału w Strasburgu przez państwa członkowskie za przedmiot wspólnego zainteresowania;

25.  uważa, że Komisja i Rada powinny ustanowić mechanizm zapewniający poszanowanie, wdrożenie i transponowanie przez UE i jej państwa członkowskie orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, ponieważ jest to przedmiot wspólnego zainteresowania i obowiązek w odniesieniu do poszanowania praw podstawowych w UE;

26.  przypomina wszystkim państwom członkowskim o konieczności przestrzegania ich zobowiązań w zakresie poszanowania podstawowych wolności i praw; stwierdza, że udział w międzynarodowych traktatach dotyczących ochrony i propagowania praw człowieka może tylko służyć wzmocnieniu ochrony praw podstawowych w UE, i z zadowoleniem przyjmuje przystąpienie UE do Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych oraz przyszłe przystąpienie do EKPC; wzywa Radę i Komisję do poczynienia kroków w kierunku przystąpienia do innych międzynarodowych traktatów o prawach człowieka, takich jak Konwencja ONZ o prawach dziecka;

27.  wyraża wyjątkowe zaniepokojenie w związku z sytuacją demokracji, rządów prawa, kontroli i równowagi, mediów i praw podstawowych w niektórych państwach członkowskich, a zwłaszcza w związku z praktyką stosowaną przez rządzących, polegającą na wybieraniu i mianowaniu osób na niezależne stanowiska w takich obszarach, jak np. trybunały konstytucyjne, sądownictwo, media publiczne i organy regulacyjne, biura rzecznika praw obywatelskich lub komisarzy, bądź zwalnianiu ich z tych stanowisk wyłącznie w oparciu o przynależność polityczną, a nie kompetencje, doświadczenie i niezależność;

28.  ubolewa nad słabą odpowiedzią Komisji na określone naruszenia praw podstawowych oraz nad osłabieniem demokratycznych mechanizmów równowagi i kontroli oraz praworządności w państwach członkowskich i zwraca się do Komisji o zapewnienie, że postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego zapewnią skuteczną ochronę praw człowieka, zamiast zmierzać do rozwiązania w drodze negocjacji z państwami członkowskimi;

29.  uważa, że utrzymanie wiarygodności warunków przystąpienia wymaga również stałej oceny państw członkowskich pod kątem ciągłego przestrzegania przez nie podstawowych wartości UE oraz wypełniania zobowiązań dotyczących funkcjonowania demokratycznych instytucji i praworządności; wzywa Komisję do dopilnowania, aby postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego zapewniały skuteczną ochronę praw podstawowych i do wszczynania dochodzenia i rozpoczynania postępowań w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego w dobrze uzasadnionych przypadkach, unikając w ten sposób podwójnych standardów, ilekroć państwo członkowskie naruszy prawa zagwarantowane w Karcie podczas wdrażania przepisów UE;

30.  przypomina o zobowiązaniu Komisji do uznania za priorytetowe tych postępowań w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, które podnoszą kwestie zasadnicze lub które mają szczególnie dalekosiężne negatywne skutki dla obywateli(9);

31.  wzywa zatem Komisję do zaktualizowania swojego komunikatu z 2003 r. (COM(2003)0606) oraz opracowania przed końcem 2012 r. szczegółowego wniosku dotyczącego jasnego mechanizmu monitorowania i systemu wczesnego ostrzegania, a także „procedury zamrażania”, do czego już wzywał Parlament, w celu zapewnienia zawieszenia przez państwa członkowskie – na wniosek instytucji UE – przyjmowania praw, w odniesieniu do których istnieje podejrzenie sprzeczności z prawami podstawowymi lub unijnym porządkiem prawnym, przez stowarzyszenie w szczególności krajowych organów ds. praw podstawowych utworzonych zgodnie z zasadami paryskimi oraz w oparciu o art. 2, 6 i  7 TUE i art. 258 TFUE;

32.  podkreśla swoje zobowiązanie do wykorzystania swoich uprawnień w celu działania jako strona w procesie dotyczącym praw człowieka, w szczególności w celu dopilnowania, aby w swoich działaniach UE przestrzegała praw człowieka oraz je chroniła, propagowała i stosowała;

33.  wzywa do przeglądu przepisów proceduralnych Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz Sądu w celu ułatwienia interwencji osób trzecich, w szczególności organizacji pozarządowych działających w dziedzinie praw człowieka;

34.  wzywa do ustanowienia we wszystkich państwach członkowskich odpowiednich krajowych instytucji ds. praw człowieka oraz do wprowadzenia środków ułatwiających budowanie sieci współpracy między tymi organami w całej UE przy wsparciu Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej; wzywa instytucje UE i państwa członkowskie do rozwoju kompetencji organów ds. równości i organów ds. ochrony danych, krajowych instytucji ds. praw człowieka oraz Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej jako stron w procesie dotyczącym praw człowieka;

35.  wzywa do ściślejszej współpracy pomiędzy instytucjami Unii a innymi organami międzynarodowymi, w szczególności z Radą Europy i jej Europejską Komisją na rzecz Demokracji przez Prawo (Komisja Wenecka) i do wykorzystania ich wiedzy fachowej w propagowaniu zasad demokracji, praw człowieka i praworządności; zachęca Komisję i państwa członkowskie do zacieśniania współpracy, w tym z Parlamentem Europejskim i parlamentami narodowymi, tak aby usprawniać wdrażanie prawodawstwa UE z zakresu praw człowieka oraz zapewnić rozpatrywanie skarg, jak również korygować wszelkie nieprawidłowości;

36.  wyraża ubolewanie nad pogarszającą się sytuacją w dziedzinie wolności środków przekazu w różnych państwach członkowskich; wzywa państwa członkowskie do poszanowania wolności i pluralizmu mediów, a Komisję do podjęcia odpowiednich działań w celu ich monitorowania i egzekwowania; z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Parlamentu Europejskiego dotyczącą sporządzenia projektu sprawozdania w sprawie norm regulujących wolność mediów w UE;

37.  wyraża zaniepokojenie pogarszającą się sytuacją w Unii w zakresie wolności i pluralizmu środków przekazu, a zwłaszcza wolności i pluralizmu prasy, w tym na skutek obecnego kryzysu gospodarczego; potępia warunki, w których pracują niektórzy dziennikarze, oraz przeszkody, z którymi się borykają, zwłaszcza podczas zdawania relacji z demonstracji; jest szczególnie zaniepokojony tym, że niektóre państwa członkowskie starają się podważać zasadę ochrony źródeł dziennikarskich i prawa dziennikarzy śledczych do prowadzenia dochodzeń w kręgach bliskich rządowi; wyraża głębokie ubolewanie z powodu stanowiska Komisji, która odmawia przedłożenia wniosku ustawodawczego mającego na celu zapewnienie wolności i pluralizmu mediów zgodnie z art. 11 Karty;

38.  wzywa Komisję do powierzenia Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej zadania, polegającego na sporządzaniu co roku sprawozdania pozwalającego monitorować sytuację w zakresie wolności i pluralizmu mediów w Unii Europejskiej;

39.  z zadowoleniem odnosi się do przyjęcia przez Radę Praw Człowieka ONZ rezolucji uznającej prawa internetowe, dotyczące przede wszystkim dostępu do internetu i wolności wypowiedzi; podkreśla w szczególności apel o dążenie do „propagowania, ochrony i korzystania z praw człowieka, w tym prawa do wolności wypowiedzi, w internecie i za pośrednictwem innych technologii”, a ponadto zauważa, że praw tych należy przestrzegać bez względu na granice i wykorzystywany środek przekazu; wzywa UE i państwa członkowskie do wdrożenia tej rezolucji do prawa krajowego oraz do jej propagowania na szczeblu międzynarodowym;

40.  ponawia apel do Komisji o szybki przegląd dorobku prawnego UE w zakresie spraw policyjnych i karnych zgodnie z Traktatem z Lizbony i Kartą przed ostatecznym terminem 1 grudnia 2014 r.;

41.  wzywa do parlamentarnej oceny zasad dotyczących przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości poprzez tworzenie trwałych więzi pomiędzy Komisją Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych Parlamentu Europejskiego, Grupą Roboczą Rady ds. Praw Podstawowych, Praw Obywatelskich i Swobodnego Przepływu Osób a krajowymi komisjami parlamentarnymi zajmującymi się prawami podstawowymi w celu oceny stosownego ustawodawstwa na szczeblu unijnym i krajowym;

42.  wzywa państwa członkowskie do należytego wypełniania ich obowiązków wynikających z prawa międzynarodowego, czego do tej pory nie czyniły, w zakresie badania poważnych naruszeń praw człowieka prowadzonego w kontekście współpracy z programem CIA ds. walki z terroryzmem, do zaostrzenia walki z handlem ludźmi i przestępczością zorganizowaną oraz wypłacenia pełnej rekompensaty ofiarom;

43.  wzywa instytucje UE do zagwarantowania, że w odniesieniu do każdego wniosku ustawodawczego mającego wpływ na prawa podstawowe zasięga się opinii Agencji Praw Podstawowych, a także do przestrzegania niezależności i uprawnień Agencji Praw Podstawowych;

44.  podkreśla, że należy rozszerzyć pełnomocnictwo Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej o regularne monitorowanie przestrzegania przez państwa członkowskie art. 2 TUE, publikowanie sprawozdań rocznych w sprawie wyników monitorowania oraz prezentowanie tych sprawozdań w Parlamencie Europejskim;

45.  uznaje za niedopuszczalne

   że Parlament, jedyna instytucja europejska wybierana w wyborach bezpośrednich, współprawodawca większości zasad UE, nie został dopuszczony do definiowania obszarów tematycznych wieloletnich ram prac Agencji Praw Podstawowych;
   że współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych, która stała się standardową polityką UE, oraz prawa społeczne i gospodarcze, będące podstawowymi elementami Karty, nadal nie są wyraźnie uwzględnione w pełnomocnictwie Agencji Praw Podstawowych; zwraca się do Rady o uwzględnienie powyższych kwestii w kolejnych wieloletnich ramach prac Agencji Praw Podstawowych;

46.  zwraca uwagę na braki w obecnym pełnomocnictwie Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej, a w szczególności na ograniczoną liczbę ocen porównawczych pomiędzy państwami członkowskimi oraz brak ocen całościowego obrazu sytuacji praw człowieka, praworządności i demokracji w państwach członkowskich;

47.  podkreśla, że zasady paryskie dotyczące krajowych instytucji ds. praw człowieka powinny być stosowane jako model dla reform krajowych instytucji oraz Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz wzywa Komisję i Radę, aby wraz z Parlamentem Europejskim dokonały w trybie pilnym przeglądu rozporządzenia ustanawiającego Agencję Praw Podstawowych Unii Europejskiej w drodze zwykłej procedury ustawodawczej w celu rozszerzenia zakresu jej kompetencji tak, aby obejmował cały zakres art. 2, 6 i 7 TUE, a zwłaszcza wdrażanie Karty przez unijne instytucje, agencje, urzędy i organy, a także działania państw członkowskich; uważa, że należy wzmocnić niezależność, a także uprawnienia i kompetencje Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej; uważa, że Komitet Naukowy Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz sieć FRANET powinny przedkładać Parlamentowi Europejskiemu oraz parlamentom narodowym i publikować corocznie tematyczne, dokładniejsze sprawozdanie zawierające ocenę sytuacji w państwach członkowskich, jak miało to miejsce do roku 2006 za sprawą byłej sieci ekspertów ds. praw podstawowych; wzywa Agencję Praw Podstawowych Unii Europejskiej do przestrzegania w pełni art. 15 TFUE przez zapewnienie jawności swoich postępowań oraz umożliwienie dostępu do swoich dokumentów za pośrednictwem publicznie dostępnego rejestru zgodnie z rozporządzeniem (WE) 1049/2001;

48.  wyraża zaniepokojenie zastosowaniem przez niektóre państwa członkowskie klauzuli opt-out, co stwarza zagrożenie dla praw ich obywateli, którzy będą w większym stopniu narażeni na dyskryminację niż inni obywatele UE, i przypomina, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości celem klauzul opt-out nie jest zwolnienie państw członkowskich z obowiązku przestrzegania postanowień Karty lub uniemożliwienie sądowi któregoś z tych państw członkowskich zapewnienia zgodności z tymi postanowieniami;

49.  podkreśla, że oprócz informowania poszczególnych osób o ich prawach wynikających z Karty Komisja musi dopilnować, aby znały one sposoby korzystania z ich prawa dostępu do wymiaru sprawiedliwości oraz egzekwowania ich praw we właściwych sądach; uważa, że na szczeblu krajowym i regionalnym należy ustanowić nieformalne sieci, takie jak te utworzone z powodzeniem dla rynku wewnętrznego (SOLVIT), w celu udzielania wsparcia i porad osobom, w przypadku których istnieje ryzyko naruszenia ich praw (np. migrantów, osób ubiegających się o azyl, osób w trudnej sytuacji); uważa, że takie struktury wsparcia służące przywróceniu praw oraz integracji gospodarczej i społecznej powinny mieć priorytetowe znaczenie w funduszach regionalnych;

50.  wzywa Komisję do szczegółowego informowania obywateli zwracających się do Komisji w związku z naruszeniami praw podstawowych o tych dodatkowych lub bardziej odpowiednich możliwościach, do prowadzenia rejestru tych wskazań oraz do sporządzania szczegółowego sprawozdania na ten temat w ramach swoich sprawozdań rocznych w sprawie praw podstawowych w UE oraz w sprawie wdrażania Karty; podkreśla, że korespondencja obywateli jest niezwykle istotna w ujawnianiu ewentualnych strukturalnych, systemowych, poważnych naruszeń praw podstawowych w UE i jej państwach członkowskich, a tym samym ma znaczenie w zapewnianiu rzeczywistego stosowania art. 2, 6 i 7 TUE przez Komisję;

Dyskryminacja

51.  wzywa państwa członkowskie do gromadzenia zdezagregowanych danych dotyczących wszystkich przyczyn dyskryminacji, a także do opracowania wskaźników praw podstawowych we współpracy z Agencją Praw Podstawowych Unii Europejskiej w celu zapewnienia właściwie uzasadnionych i ukierunkowanych przepisów i polityk, w szczególności w dziedzinie niedyskryminacji oraz w kontekście krajowych strategii integracji Romów;

52.  wzywa Komisję do przedstawienia wniosku w sprawie przeglądu decyzji ramowej w sprawie zwalczania pewnych form i przejawów rasizmu i ksenofobii za pomocą środków prawnokarnych w celu uwzględnienia innych form przestępstw z nienawiści, w tym na tle orientacji seksualnej, tożsamości płciowej i ekspresji płciowej;

53.  wyraża ubolewanie w związku z tym, że nie wszystkie państwa członkowskie właściwie transponowały decyzję ramową Rady w sprawie zwalczania pewnych form i przejawów rasizmu i ksenofobii za pomocą środków prawnokarnych; wzywa państwa członkowskie do ścigania sądownie przypadków ksenofobii, rasizmu, antycyganizmu i innych form przemocy i nienawiści w stosunku do wszelkich grup mniejszościowych, w tym przypadków nawoływania do nienawiści; wzywa państwa członkowskie do dopilnowania, aby przestępstwa z nienawiści, m.in. te o podłożu rasistowskim, ksenofobicznym, antysemickim, islamofobicznym, homofobicznym lub transfobicznym podlegały karze w ramach systemu prawa karnego oraz aby właściwie te przestępstwa rejestrować i skutecznie prowadzić śledztwa w ich sprawie, tak aby przestępcy stanęli przed sądem i zostali ukarani, a ofiary miały zapewnione właściwe wsparcie, ochronę i zadośćuczynienie; przypomina, że w dniu 1 grudnia 2014 r. przedmiotowa decyzja ramowa stanie się w pełni egzekwowalna;

54.  podkreśla, że zasady godności ludzkiej i równości wobec prawa są podstawą demokratycznego społeczeństwa; ubolewa nad obecnym blokowaniem negocjacji Rady w sprawie wniosku Komisji dotyczącego dyrektywy horyzontalnej rozszerzającej kompleksową ochronę przed dyskryminacją we wszystkich obszarach; wzywa Radę do działania na podstawie art. 265 TFUE oraz do przyjęcia dyrektywy;

55.  podkreśla, że zgodnie z Kartą praw podstawowych Unii Europejskiej obywatele europejscy powinni być także chronieni przed dyskryminacją ze względów językowych;

56.  wzywa państwa członkowskie do ustanowienia procedury skarg, która zapewni, że ofiary dyskryminacji z wielu różnych przyczyn – biorąc pod uwagę, że taka dyskryminacja jest wymierzona przede wszystkim w kobiety – będą mogły złożyć jedną skargę dotyczącą więcej niż jednej przyczyny dyskryminacji; uznaje za stosowne wsparcie działań obrońców praw człowieka i umacnianie działań zbiorowych podejmowanych przez marginalizowane osoby i społeczności;

57.  wzywa państwa członkowskie do ochrony wolności religii lub przekonań, w tym wolności osób żyjących bez religii, aby nie były one dyskryminowane w wyniku nadmiernych zwolnień przysługujących religiom w przypadku przepisów w sprawie równości i niedyskryminacji;

58.  podkreśla, że w obszarze walki z dyskryminacją konieczne jest uwzględnienie w pełni specyfiki dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność;

Ochrona osób należących do mniejszości

59.  podkreśla, że sytuacja bezpaństwowców na stałe zamieszkujących w państwach członkowskich wymaga działań, w oparciu o zalecenia organizacji międzynarodowych;

60.  podkreśla znaczenie poszanowania praw osób należących do mniejszości narodowych; zachęca państwa członkowskie, które jeszcze tego nie uczyniły, do niezwłocznego ratyfikowania Konwencji ramowej o ochronie mniejszości narodowych i Europejskiej karty języków regionalnych lub mniejszościowych Rady Europy oraz w razie konieczności do wycofania zastrzeżeń i restrykcyjnych deklaracji; wzywa państwa członkowskie do podjęcia działań służących zwalczaniu dyskryminacji, która dotyka członków mniejszości językowych, i do udokumentowania rezultatów działań podjętych w celu ochrony praw osób należących do mniejszości językowych do posługiwania się własnym językiem; wzywa państwa członkowskie do niedyskryminacji osób należących do mniejszości narodowych i etnicznych oraz do zapewnienia im praw przysługujących na podstawie prawa międzynarodowego i unijnego;

61.  wzywa państwa członkowskie do rozwiązania problemu dyskryminacji rasowej i etnicznej w dziedzinach takich jak zatrudnienie, gospodarka mieszkaniowa, edukacja, zdrowie oraz dostęp do towarów i usług; jest szczególnie zaniepokojony rosnącą siłą partii politycznych, które są jawnie rasistowskie, ksenofobiczne, islamofobiczne i antysemickie, co związane jest z kryzysem gospodarczym i społecznym, zachęcającym do szaleńczego poszukiwania kozłów ofiarnych; przepełnione przemocą działania tych partii należy potępić; jest również zaniepokojony stosowaniem środków represji przeciwko osobom bezdomnym w kontekście obecnego kryzysu;

62.  podkreśla, że z powodu rozbieżności we wdrażaniu prawa unijnego i złożonych procedur administracyjnych niektóre kategorie osób napotykają przeszkody o charakterze dyskryminacyjnym w zakresie korzystania z przysługujących im praw swobodnego przemieszczania się i zamieszkiwania; wzywa Komisję do wszczęcia postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego przeciw państwom członkowskim łamiącym postanowienia dyrektywy 2004/38/WE;

63.  wyraża ubolewanie z powodu tego, że obywatele pochodzenia romskiego są poddawani przez państwa członkowskie procedurom wydalania zbiorowego, a ponadto wyraża ubolewanie z powodu niewystarczającej reakcji Komisji w niektórych przypadkach;

64.  wzywa Komisję do oceny konkretnych wyników unijnych ram dotyczących krajowych strategii integracji Romów oraz postępów osiągniętych przez każde z państw członkowskich; uznaje wysiłki poczynione przez niektóre państwa członkowskie, ale przede wszystkim wskazuje się na wiele braków w większości strategii przedstawionych Komisji; wzywa Komisję do zalecenia ich poprawy, aby w sposób bardziej skuteczny przyczyniały się do realizacji założeń określonych w unijnych ramach dotyczących krajowych strategii integracji Romów; domaga się przeanalizowania w ramach sporządzanych przez Komisję rocznych sprawozdań przedkładanych Parlamentowi i Radzie finansowej wykonalności i zrównoważonego charakteru tych strategii oraz postępów osiągniętych przez każde z państw członkowskich;

65.  podkreśla znaczenie prawidłowego wdrożenia krajowych strategii integracji Romów przez opracowanie zintegrowanych zasad i zaangażowanie władz lokalnych, instytucji pozarządowych i społeczności Romów w dialog prowadzony w oparciu o przepisy określone w unijnych ramach; wzywa państwa członkowskie do zapewnienia skutecznej reakcji na wyłączenie społeczne Romów przez wdrożenie środków przedstawionych w krajowych strategiach integracji Romów i do współpracy z przedstawicielami populacji romskiej w zakresie zarządzania, monitorowania i oceny projektów mających wpływ na ich społeczności dzięki wykorzystaniu wszystkich dostępnych środków finansowych UE;

66.  jest przekonany, że w ramach zwalczania dyskryminacji Romów należy w większym stopniu podejmować działania służące angażowaniu społeczności Romów, której przedstawiciele są w stanie najlepiej potwierdzić brak możliwości korzystania z praw do zatrudnienia, edukacji, mieszkania, opieki zdrowotnej oraz nabywania towarów i usług, a także znaleźć rozwiązania dla tych problemów;

67.  wzywa państwa członkowskie do rozwiązania problemu segregacji przestrzennej, przymusowych eksmisji i bezdomności wśród Romów poprzez opracowanie skutecznej i przejrzystej polityki mieszkaniowej, a także do zapobiegania kryminalizacji bezdomności;

68.  wzywa państwa członkowskie do rozwiązania problemu wysokiego poziomu bezrobocia wśród Romów przez zlikwidowanie barier w dostępie do zatrudnienia;

69.  wzywa państwa członkowskie do zreformowania ich krajowych systemów edukacji w celu uwzględnienia potrzeb mniejszości, w tym dzieci romskich, oraz do zlikwidowania segregacji w nauczaniu bez uszczerbku dla kształcenia w językach mniejszości obecnych w wielu państwach członkowskich;

70.  apeluje do państw członkowskich o wprowadzenie niezbędnych zmian legislacyjnych w odniesieniu do sterylizacji oraz o udzielanie – zgodnie z orzecznictwem Europejskiego Trybunału Praw Człowieka – rekompensaty finansowej ofiarom przymusowej sterylizacji, której poddawane są kobiety romskie i kobiety niepełnosprawne psychicznie;

71.  ponownie wzywa do przyjęcia bardziej ukierunkowanego podejścia do włączenia społecznego kobiet romskich w celu zapobiegania dyskryminacji z wielu przyczyn jednocześnie i segregacji etnicznej;

72.  wzywa państwa członkowskie do przeznaczenia stosownych środków budżetowych na realizację celów określonych w ich krajowych strategiach integracji Romów; wzywa Radę do wsparcia i przyjęcia wniosków Komisji i Parlamentu dotyczących kolejnych wieloletnich ram finansowych, a w szczególności tych, które będą sprawiać, że Europejski Fundusz Społeczny i Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego będą w większym stopniu sprzyjać włączeniu społecznemu Romów poprzez rozszerzanie zakresu uwarunkowań ex ante w taki sposób, by uwzględniały tworzenie krajowych strategii i mapowanie koncentracji terytorialnej ubóstwa;

73.  podkreśla, że ostatnie rozszerzenia doprowadziły, a przyszłe rozszerzenia doprowadzą do tego, że jeszcze większą liczbę państw członkowskich będzie charakteryzować różnorodność kulturowa i językowa; jest w związku z tym przekonany, że UE ponosi szczególną odpowiedzialność za ochronę praw mniejszości; wzywa Komisję do zintensyfikowania działań na rzecz angażowania państw ubiegających się o członkostwo w swoje inicjatywy ukierunkowane na włączenie społeczne Romów, a także do wykorzystywania Instrumentu Pomocy Przedakcesyjnej oraz do nakłaniania państw ubiegających się o członkostwo, w oparciu o mechanizm procesu stabilizacji i stowarzyszenia, do realizacji tych celów;

74.  wyraża zaniepokojenie w związku z coraz częstszym nawoływaniem do nienawiści i piętnowaniem mniejszości i innych grup osób oraz rosnącym wpływem tego zjawiska na media oraz wiele ruchów politycznych i partii, widocznym na wysokim szczeblu politycznym i w restrykcyjnych środkach ustawodawczych; wzywa państwa członkowskie do przedsięwzięcia stosownych działań mających na celu propagowanie w życiu gospodarczym, społecznym, politycznym i kulturalnym rzeczywistej równości osób, należycie uwzględniając szczególną sytuację osób należących do tych mniejszości; podkreśla brak spójności polityki wobec mniejszości narodowych, odnotowując, że o ile ochrona mniejszości stanowi jedno z kryteriów kopenhaskich, o tyle w polityce Wspólnoty nie istnieje żaden standard dotyczący praw mniejszości; podkreśla fakt, że prawa mniejszości stanowią nieodłączną część podstawowych praw człowieka;

75.  jest zdania, że nie istnieje żaden uniwersalny sposób poprawy sytuacji mniejszości narodowych we wszystkich państwach członkowskich, lecz że należy określić pewne wspólne minimalne cele dla władz publicznych w UE, biorąc pod uwagę odnośne międzynarodowe standardy prawne i obowiązujące najlepsze praktyki; wzywa Komisję do stworzenia standardów politycznych w zakresie ochrony mniejszości narodowych;

76.  jest zdania, że tradycyjne wspólnoty mniejszości narodowych mają istotny wkład w europejską kulturę, w związku z czym polityka publiczna powinna być w większym stopniu ukierunkowana na ich ochronę, a sama Unia musi zaspokajać te potrzeby w bardziej odpowiedni sposób;

77.  zaleca podejmowanie wysiłków na rzecz propagowania budowania zaufania między wspólnotami tradycyjnie żyjącymi obok siebie i umożliwiania ich współegzystencji poprzez poznawanie nawzajem swojej tożsamości i tożsamości regionalnych, uczenie się swoich języków i historii oraz poznawanie dziedzictwa i kultury w celu lepszego zrozumienia i większego poszanowania dla różnorodności;

78.  jest zdania, że rzeczywisty udział w procesie podejmowania decyzji opartym na zasadzie pomocniczości i samorządności jest jednym z najskuteczniejszych sposobów rozwiązywania problemów mniejszości narodowych, zgodnym z najlepszymi praktykami obowiązującymi w Unii;

Równość szans

79.  wyraża ubolewanie z powodu ograniczonego wpływu inicjatyw unijnych i krajowych w obszarze braku równości pomiędzy mężczyznami i kobietami szczególnie w kontekście zatrudnienia; wzywa państwa członkowskie do określenia konkretnych celów i strategii w zakresie zatrudnienia w ramach swoich krajowych programów reform i planów działania na rzecz równouprawnienia w celu zapewnienia kobietom i mężczyznom równych szans w dostępie do rynku pracy i w utrzymaniu się na nim; w celu zlikwidowania ugruntowanego zróżnicowania wynagrodzenia i emerytury ze względu na płeć cele te muszą obejmować rozwiązanie problemu ciągłej koncentracji kobiet na stanowiskach o niepełnym wymiarze czasu pracy, niskopłatnych i niestabilnych; wzywa państwa członkowskie do przedsięwzięcia działań na rzecz lepszego godzenia życia rodzinnego i zawodowego przez wszystkie pokolenia kobiet, w tym wystarczającej jakości placówek opieki nad dziećmi i innymi osobami pozostającymi na utrzymaniu;

80.  jest zdania, że niewystarczająca reprezentacja kobiet w procesie podejmowania decyzji politycznych stanowi uszczerbek dla praw podstawowych i demokracji; z zadowoleniem przyjmuje konstruktywne środki wprowadzone we Francji, Hiszpanii, Belgii, Słowenii, Portugalii i Polsce, takie jak wprowadzenie do porządku prawnego systemów parytetowych i kwot wyborczych w podziale na płeć, w charakterze niezbędnych dobrych praktyk, a ponadto wzywa państwa członkowskie, w których panuje wyjątkowo niski stopień reprezentacji kobiet w życiu politycznym, do rozpatrzenia wprowadzenia wiążących środków ustawodawczych;

81.  podkreśla, że mimo obowiązywania ustawodawstwa w sprawie przeciwdziałania dyskryminacji kobiety wciąż są dyskryminowane w różnorodnych sferach życia codziennego, a ponadto wyraża głębokie rozczarowanie tym, że po prawie 40 latach wdrażania ustawodawstwa wciąż nie udało się zlikwidować zróżnicowania wynagrodzenia ze względu na płeć;

82.  jest zdania, że przemoc wobec kobiet jest najpowszechniejszym na całym świecie, w tym w UE, naruszeniem praw człowieka przysługujących kobietom i dziewczętom; wzywa Komisję do ogłoszenia roku 2015 Europejskim Rokiem Walki z Przemocą Wobec Kobiet oraz do opracowania ogólnounijnej strategii na rzecz walki z przemocą wobec kobiet, jak zapowiedziano w konkluzjach Rady z marca 2010 r., obejmującej prawnie wiążące instrumenty, kampanie na rzecz podnoszenia świadomości, gromadzenie danych i finansowanie kobiecych organizacji pozarządowych;

83.  potwierdza swoje stanowisko dotyczące praw w zakresie zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego, ujęte w rezolucjach z dni 10 lutego 2010 r.(10) i 8 marca 2011 r.(11) i 13 marca 2012 r.(12) w sprawie równości kobiet i mężczyzn w Unii Europejskiej – 2009, 2010 i 2011; w tym kontekście wyraża zaniepokojenie niedawnymi ograniczeniami dostępu do usług w zakresie zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego w niektórych państwach członkowskich, zwłaszcza do bezpiecznej i legalnej aborcji, edukacji seksualnej i cięć finansowych w dziedzinie planowania rodziny;

84.  wzywa instytucje UE do przeanalizowania możliwości wdrożenia postanowień Konwencji ONZ w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet (CEDAW) w unijne ramy prawne;

85.  wzywa UE do zrezygnowania ze strategii politycznych stwarzających zależność między członkami rodziny w ramach łącznia rodzin oraz wzywa UE i jej państwa członkowskie do przyznania imigrantkom autonomicznego statusu rezydenta, zwłaszcza w przypadkach przemocy domowej;

86.  wzywa UE i państwa członkowskie do zwiększenia wysiłków zmierzających do osiągnięcia celów europejskiego paktu na rzecz równości płci 2011–2020 oraz do podjęcia działań zmierzających do wyeliminowania zróżnicowania wynagrodzenia ze względu na płeć, segregacji rynku pracy oraz wszelkich form przemocy wobec kobiet;

87.  wzywa państwa członkowskie do podjęcia skutecznych działań celem ochrony pracownic w ciąży i kobiet na urlopie macierzyńskim;

88.  apeluje do państw członkowskich o rozwiązanie problemu przemocy wobec kobiet, przemocy domowej i wykorzystywania seksualnego we wszystkich postaciach oraz o zwalczanie handlu ludźmi;

89.  wzywa państwa członkowskie do dopilnowania tego, by w krajowych planach działania uwzględniono problem dyskryminacji z wielu przyczyn jednocześnie, a także zapewniono ochronę kobiet należących do mniejszości etnicznych oraz imigrantek;

Orientacja seksualna i tożsamość płciowa

90.  wzywa Komisję do przedstawienia wersji przekształconej decyzji ramowej Rady w sprawie zwalczania pewnych form i przejawów rasizmu i ksenofobii za pomocą środków prawnokarnych, uwzględniając inne formy przestępstw z nienawiści, w tym na tle orientacji seksualnej, tożsamości płciowej i ekspresji płciowej;

91.  wzywa państwa członkowskie do przyjęcia krajowych ram prawnych uwzględniających przypadki dyskryminacji wobec LGBT i par osób tej samej płci na tle ich orientacji seksualnej lub tożsamości płciowej i wzywa je do zagwarantowania skutecznego wdrożenia istniejących unijnych ram prawnych i orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości UE;

92.  wzywa państwa członkowskie do rejestrowania i badania przestępstw z nienawiści wobec gejów, lesbijek, biseksualistów i osób transseksualnych (LGBT) oraz uchwalania prawodawstwa karnego zakazującego podburzania do nienawiści na tle orientacji seksualnej i tożsamości płciowej;

93.  z zadowoleniem przyjmuje wnioski Komisji(13) w sprawie jurysdykcji i prawa właściwego w zakresie skutków majątkowych małżeństw i zarejestrowanych związków partnerskich; jest jednak zdania, że wybór dwóch różnych instrumentów i odrębnego podejścia do zarejestrowanych związków partnerskich i małżeństw jest nieuzasadniony; jest zdania, że w obu przypadkach wybór jurysdykcji i prawa właściwego powinien być taki sam;

94.  wzywa państwa członkowskie, które przyjęły ustawodawstwo w zakresie związków partnerskich między osobami tej samej płci, do uznania przepisów przyjętych przez inne państwa członkowskie i mających podobne skutki; przypomina o obowiązku pełnego wdrożenia przez państwa członkowskie dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, w tym w odniesieniu do par osób tej samej płci i ich dzieci; z zadowoleniem przyjmuje to, że coraz więcej państw członkowskich wprowadza i/lub przyjmuje własne akty prawne dotyczące konkubinatu, związków partnerskich i małżeństw w celu zlikwidowania dyskryminacji ze względu na orientację seksualną, z którą spotykają się pary osób o tej samej płci i ich dzieci, a ponadto wzywa państwa członkowskie do wprowadzenia podobnych aktów prawnych;

95.  wzywa Komisję do przedstawienia wniosku dotyczącego pełnego wzajemnego uznawania skutków prawnych wszystkich aktów stanu cywilnego w całej UE, w tym w odniesieniu do prawnego uznawania płci, związków małżeńskich i zarejestrowanych związków partnerskich, w celu ograniczenia dyskryminujących przeszkód prawnych i administracyjnych napotykanych przez obywateli korzystających ze swobody przepływu;

96.  wzywa Komisję i Radę do podejmowania bardziej zdecydowanych działań przeciwko homofobii, przemocy i dyskryminacji ze względu na orientację seksualną, w tym poprzez wezwanie burmistrzów i policji w państwach członkowskich do ochrony wolności wypowiedzi i demonstracji przy okazji parad osób LGBT; wzywa Komisję do wykorzystania wyników trwającego badania Agencji Praw Podstawowych w celu zareagowania wreszcie na ciągłe apele Parlamentu Europejskiego i organizacji pozarządowych i opublikowanie w trybie pilnym planu działania UE na rzecz równości pod względem orientacji seksualnej i tożsamości płciowej, w perspektywie jego przyjęcia do 2014 r.;

97.  wzywa państwa członkowskie do zapewnienia skutecznej ochrony uczestników publicznych wydarzeń organizowanych przez osoby LGBT, w tym parad, oraz do dopilnowania, by wydarzenia te mogły przebiegać zgodnie z prawem;

98.  wyraża ubolewanie z powodu tego, że w wielu państwach członkowskich osoby transpłciowe wciąż są uważane za chore psychicznie; wzywa państwa członkowskie do wprowadzenia lub dokonania przeglądu procedur prawnego uznawania płci za przykładem Argentyny oraz do dokonania przeglądu warunków (w tym przymusowej sterylizacji) ustalonych w odniesieniu do prawnego uznawania płci; wzywa Komisję i Światową Organizację Zdrowia do usunięcia zaburzeń tożsamości płciowej z listy zaburzeń psychicznych i zaburzeń zachowania oraz do zapewnienia stworzenia nowej klasyfikacji wolnej od ich patologizowania podczas negocjacji w sprawie 11. wersji Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych (ICD-11);

99.  z zadowoleniem przyjmuje nowy zbiór zasad dotyczących azylu, wprowadzony na mocy dyrektywy w sprawie kwalifikowania, w której uwzględniono tożsamość płciową jako powód prześladowania; utrzymuje, że pakiet azylowy musi pozostać spójny i że w ramach dyrektywy w sprawie procedury przyznawania statusu uchodźcy musi on uwzględniać kwestię orientacji seksualnej i tożsamości płciowej;

100.  wzywa państwa członkowskie do zapewnienia – zgodnie z prawem UE(14) – dostępu do zatrudnienia oraz towarów i usług bez dyskryminowania ze względu na tożsamość płciową;

101.  z zadowoleniem przyjmuje zainicjowanie przez Agencję Praw Podstawowych Unii Europejskiej badania, które pozwoli zgromadzić porównywalne dane dotyczące doświadczeń osób LGBT w Unii Europejskiej i Chorwacji;

102.  wzywa państwa członkowskie do dokonania pełnej transpozycji dyrektywy Rady 2003/86/WE w sprawie prawa do łączenia rodzin, bez jakiegokolwiek dyskryminowania ze względu na płeć czy orientację seksualną; przypomina, że zgodnie z orzecznictwem Europejskiego Trybunału Praw Człowieka związek osób tej samej płci mieści się w pojęciu „życie rodzinne”(15);

103.  jest zdania, że podstawowe prawa osób LGBT będą prawdopodobnie lepiej chronione, jeżeli umożliwi im się dostęp do legalnych instytucji, takich jak konkubinat, zarejestrowany związek partnerski lub małżeństwo; przychylnie odnosi się do tego, że 16 państw członkowskich oferuje obecnie takie rozwiązania, i nakłania pozostałe państwa członkowskie, aby rozważyły pójście za tym przykładem;

Młodzież, osoby starsze i niepełnosprawni

104.  wzywa państwa członkowskie do zajęcia się kwestią dyskryminacji w zatrudnianiu ze względu na wiek, zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości UE w zakresie zatrudniania i zwalniania osób starszych;

105.  wzywa państwa członkowskie do zapewnienia włączenia młodszych pracowników, w szczególności dotkniętych kryzysem gospodarczym, do rynku pracy, w tym przez organizowanie i przeprowadzanie szkoleń zapewniających awans społeczny młodych osób;

106.  wyraża ubolewanie z powodu tego, że w niektórych państwach członkowskich młodzi ludzie wciąż są ścigani i skazywani na karę pozbawienia wolności z uwagi na to, że prawo do odmowy działania sprzecznego z własnym sumieniem w odniesieniu do służby wojskowej wciąż nie jest w odpowiednim stopniu uznawane, a ponadto wzywa państwa członkowskie do zaprzestania ścigania i dyskryminowania osób odmawiających służby wojskowej;

107.  przychylnie odnosi się do decyzji o ogłoszeniu roku 2012 Europejskim Rokiem Aktywności Osób Starszych i Solidarności Międzypokoleniowej; wzywa państwa członkowskie do uznawania i poszanowania praw ludzi starszych, aby mogli cieszyć się godnym życiem o wysokiej jakości, poprzez zapewnianie im odpowiednich świadczeń socjalnych, możliwości uczenia się przez całe życie i innych programów sprzyjających ich społecznemu i kulturalnemu włączeniu; wzywa państwa członkowskie do przyjęcia środków na rzecz zwalczania złego traktowania osób starszych i wszelkich form przemocy wobec nich oraz do promowania ich niezależności przez wspieranie rewitalizacji i dostępności mieszkań; przypomina, że starsze kobiety częściej żyją poniżej progu ubóstwa z uwagi na zróżnicowanie wynagrodzenia ze względu na płeć, a następnie zróżnicowanie świadczeń emerytalnych ze względu na płeć; podkreśla, że aktywne i pełne zapału grupy mężczyzn i kobiet powyżej 65. roku życia w pełni i na wiele różnych sposobów przyczyniają się do codziennego funkcjonowania społeczeństwa;

108.  wzywa do poszanowania godności ludzkiej pod koniec życia, w szczególności przez dopilnowanie tego, by wola wyrażana w oświadczeniu dotyczącym sztucznego podtrzymywania życia była uznawana i szanowana;

109.  wzywa państwa członkowskie do zwalczania dyskryminacji osób niepełnosprawnych, zwłaszcza w odniesieniu do integracji rynku pracy;

110.  wzywa UE i państwa członkowskie do ułatwienia dostępu do zatrudnienia i szkolenia dla osób niepełnosprawnych, w tym osób niepełnosprawnych pod względem psychospołecznym, za pomocą dostępnych funduszy UE;

111.  wzywa państwa członkowskie do ratyfikowania Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych oraz protokołu fakultatywnego do niej, a także do dopilnowania tego, by wszystkie krajowe plany działania były zgodne z europejską strategią na rzecz osób niepełnosprawnych 2010–2020 i miały na celu zwiększenie dostępności, poziomu zatrudnienia, edukacji i szkolenia sprzyjających włączeniu, a także możliwości samodzielnego życia dla osób niepełnosprawnych;

112.  apeluje – razem z Agencją Praw Podstawowych Unii Europejskiej – do Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn o przeprowadzenie badań i zapewnianie wytycznych dotyczących szczególnej sytuacji niepełnosprawnych kobiet i dziewcząt na szczeblach europejskim i krajowym; podkreśla, że szczególną uwagę należy zwrócić na praktyki polegające na przymusowej sterylizacji i aborcji, które mogą stanowić przykład tortur bądź nieludzkiego lub poniżającego traktowania i które w związku z tym powinny być zwalczane i karane;

113.  wzywa do opracowania innowacyjnego rozwiązania dotyczącego dostępności informacyjno-komunikacyjnej w odniesieniu do dostępu osób niesłyszących i słabo słyszących do instytucji i konferencji UE, w oparciu o rezolucje Parlamentu z dnia 17 czerwca 1988 r. w sprawie języka migowego(16), z dnia 18 listopada 1998 r. w sprawie języka migowego(17) i z dnia 25 października 2011 r. w sprawie mobilności i integracji osób niepełnosprawnych oraz europejskiej strategii na rzecz osób niepełnosprawnych 2010–2020(18), zgodnie z art. 2, 21, 24 i 30 Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych;

114.  wzywa państwa członkowskie do finansowania organizacji zapewniających warunki do samodzielnego życia osobom niepełnosprawnym oraz programy deinstytucjonalizacyjne;

115.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do dopilnowania tego, by środki finansowe UE przeznaczone na działania wewnętrzne i zewnętrzne nie były wykorzystywane do tworzenia barier i nie skutkowały dyskryminowaniem osób niepełnosprawnych, a także do stworzenia stosownych środków do przyjmowania nowych programów finansowania, aby zapobiec takiej sytuacji;

116.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do dopilnowania tego, by środki finansowe UE nie były wykorzystywane do modernizowania istniejących lub tworzenia nowych instytucji dla osób niepełnosprawnych, lecz by zamiast tego były wykorzystywane do ułatwiania życia w społeczności, zgodnie z art. 5 i 19 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych oraz art. 21 i 26 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej;

117.  podkreśla potrzebę zwiększenia uczestnictwa politycznego osób niepełnosprawnych w wyborach przez zaspokojenie ich szczególnych potrzeb;

Ochrona danych

118.  ponownie deklaruje, że prawo do samostanowienia w zakresie danych osobowych i prawo do prywatności stanowią fundamentalne elementy osobowości człowieka, jego godności i wolności;

119.  podkreśla, że reforma unijnych zasad ochrony danych powinna zwiększyć przejrzystość i świadomość praw do ochrony danych, poprawić skuteczność środków prawnych i sankcji i dawać organom ds. ochrony danych kompetencje w zakresie nakładania kar na podmioty naruszające unijne prawo ochrony danych; apeluje do Rady o zobowiązanie się do stworzenia na podstawie dyrektywy 95/46/WE kompleksowych ram ochrony danych o jednakowym i wysokim poziomie harmonizacji; podkreśla, że należy unikać wprowadzania odstępstw i wyjątków od zasad regulujących ochronę danych osobowych, a w szczególności od zasady celowości, oraz w związku z transferem danych do państw trzecich; podkreśla, że podstawowe znaczenie ma to, by standardy dotyczące kompleksowej ochrony danych, określone w obszarze egzekwowania prawa, obejmowały również krajowe przetwarzanie danych;

120.  wyraża zaniepokojenie obecnymi tendencjami polegającymi na naruszaniu niezależności organów ds. ochrony danych, a ponadto z zadowoleniem przyjmuje działania kontrolne ze strony Komisji; wzywa państwa członkowskie do przestrzegania obowiązujących przepisów i odnośnego orzecznictwa;

121.  wyraża zaniepokojenie w związku z brakami dyrektywy w sprawie zatrzymywania danych wskazanymi przez Komisję w jej sprawozdaniu, EIOD, szereg parlamentów narodowych i trybunały konstytucyjne kilku państw członkowskich, które uznały ją za niezgodną z konstytucją; podkreśla potrzebę zmiany dyrektywy w sprawie zatrzymywania danych lub przynajmniej rozważenia alternatywnych rozwiązań dla zatrzymywania danych, takich jak rejestracja w czasie rzeczywistym i gromadzenie danych dotyczących ruchu odnoszących się do konkretnego przekazu;

122.  wyraża zaniepokojenie w związku z brakiem postępów w negocjacjach dotyczących zawarcia umowy między Unią Europejską a Kanadą w sprawie przekazywania i wykorzystywania danych PNR w celu zapobiegania terroryzmowi i innym poważnym przestępstwom międzynarodowym oraz ich zwalczania; podkreśla, że umowa zawarta w 2005 r. jest już nieważna w związku z wygaśnięciem we wrześniu 2009 r. decyzji w sprawie kompetencji, a także to, że przekazywanie danych PNR od tego czasu odbywa się w oparciu o jednostronne zobowiązania ze strony Kanady w stosunku do państw członkowskich;

123.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w ramach umowy UE-Australia w sprawie PNR dane są gromadzone wyłącznie do celów zapobiegania przestępstwom terrorystycznym i poważnej przestępczości międzynarodowej oraz ich wykrywania, prowadzenia dochodzeń w ich sprawie i ich ścigania, oraz to, że zapewnia się skuteczne środki dochodzenia zadośćuczynienia i środki ochronne;

124.  wyraża ubolewanie z powodu tego, że w umowie w sprawie PNR między UE a Stanami Zjednoczonymi nie określono w sposób jednoznaczny celu gromadzenia danych PNR oraz że środki ochronne przewidziane w tej umowie nie są całkowicie zgodne ze standardami UE; podkreśla, że Komisja niewłaściwie przeanalizowała mniej inwazyjne rozwiązania niż analizowanie danych PNR, takie jak wykorzystywanie danych pasażera przekazywanych przed podróżą lub ograniczenie stosowania danych PNR do przypadków, w których ustalono trop lub początkowe podejrzenie;

125.  wyraża ubolewanie z powodu tego, że umowa w sprawie TFTP zawarta między UE a Stanami Zjednoczonymi mogła nie być wdrażana zgodnie z jej postanowieniami; podkreśla, że wyniki pierwszej i drugiej kontroli przeprowadzonej przez wspólny organ nadzorczy Europolu budzą poważne zastrzeżenia dotyczące zgodności zawartej między UE a Stanami Zjednoczonymi umowy w sprawie TFTP z zasadami dotyczącymi ochrony danych;

126.  podkreśla z zaniepokojeniem to, że wyniki pierwszej kontroli przeprowadzonej przez wspólny organ nadzorczy Europolu budzą poważne zastrzeżenia dotyczące zgodności zawartej między UE a Stanami Zjednoczonymi umowy w sprawie TFTP z zasadami dotyczącymi ochrony danych;

127.  wzywa Komisję do rozwiązania problemów wskazanych przez EIOD, Grupę Roboczą Art. 29, Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny, Agencję Praw Podstawowych Unii Europejskiej i szereg parlamentów narodowych dotyczących proponowanej dyrektywy w sprawie europejskich danych dotyczących przelotu pasażera (PNR)(19) przez ograniczenie jej zakresu stosowania do lotów do i z państw trzecich, zwalczania międzynarodowego terroryzmu, długości okresu zatrzymywania danych oraz wykazu przechowywanych danych, a także poprzez dokonanie skutecznej oceny tego systemu;

128.  uważa, że komunikat Komisji w sprawie europejskiego systemu śledzenia środków finansowych należących do terrorystów nie stanowi odpowiedniej podstawy do negocjacji; wzywa Komisję do przedstawienia wniosku ustawodawczego ustanawiającego prawne i techniczne ramy dla pozyskiwania danych na terytorium UE, a jednocześnie zapewniającego całkowitą zgodność z europejskimi standardami w zakresie ochrony danych;

129.  podkreśla, że europejski system śledzenia środków finansowych należących do terrorystów(20) powinien być skutecznym i ukierunkowanym systemem o przejrzystych prawach dostępu, który pozwoli na jak najszybsze przerwanie dokonywania obecnych transferów danych zbiorczych do Stanów Zjednoczonych;

130.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do uchylenia lub dokonania przeglądu przepisów dotyczących płynów i urządzeń do prześwietlania osób, a ponadto wzywa Komisję do wszczynania postępowań w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego wobec tych państw członkowskich, które naruszają unijne przepisy chroniące prawa podstawowe przysługujące obywatelom w tym zakresie;

Imigranci i uchodźcy

131.  wzywa państwa członkowskie do ustanowienia procedury w zakresie bardziej skoordynowanych zasad dotyczących osób ubiegających się o azyl, zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości UE i Europejskiego Trybunału Praw Człowieka;

132.  przypomina państwom członkowskim o tym, że muszą w pełni przestrzegać konwencji genewskiej dotyczącej statusu uchodźców, a w szczególności jej art. 33, na mocy którego zakazuje się wydalania lub zawracania uchodźcy do granicy w jakikolwiek sposób;

133.  zdecydowanie potępia częste wykorzystywanie przez większość państw członkowskich zatrzymywania w celu ułatwienia wydalania imigrantów, w tym nieletnich, i apeluje do państw członkowskich o wprowadzenie do ustawodawstwa krajowego alternatyw dla zatrzymywania;

134.  wzywa państwa członkowskie do zreformowania ich procedur azylowych w celu spełnienia wymogu dotyczącego zapewnienia skutecznego środka prawnego, jak określono w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka i Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w szczególności w odniesieniu do stosowanych harmonogramów wnoszenia odwołania od decyzji i decyzji odmownej oraz przepisów dotyczących prawa pobytu w kraju przyjmującym w trakcie procesu odwoławczego;

135.  zauważa, że w UE istnieją ogromne rozbieżności pod względem uznawania prześladowania ze względu na płeć w ramach procedur azylowych; wzywa państwa członkowskie do przyjęcia i wdrożenia wytycznych dotyczących płci, przeznaczonych dla podmiotów podejmujących decyzje wstępne i sędziów, w oparciu o wytyczne UNHCR odnoszące się do płci i wzywa Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu do opracowania instrumentów zapewniających uwzględnianie perspektywy równości płci w ramach wspólnego europejskiego systemu azylowego;

136.  wzywa państwa członkowskie do skupienia się na skutecznej polityce w zakresie legalnej migracji i o ratyfikowanie Międzynarodowej konwencji o ochronie praw wszystkich pracowników migrujących i członków ich rodzin; podkreśla, że uwagę należy zwrócić przede wszystkim na migrantki, które znajdują się w szczególnie trudnej sytuacji;

137.  przypomina znaczenie dyrektywy w sprawie pracowników sezonowych(21) dla ograniczania niezgodnych z przepisami warunków pracy i ryzyka wykorzystywania, a ponadto apeluje o szybkie zakończenie negocjacji;

138.  przypomina, że dostęp do opieki zdrowotnej stanowi prawo podstawowe, i wzywa przede wszystkim państwa członkowskie do umożliwienia korzystania z tego prawa w praktyce, w tym nielegalnym migrantom, a w szczególności kobietom w ciąży i nieletnim, uwzględniając w ten sposób obawy wyrażone przez Agencję Praw Podstawowych Unii Europejskiej w jej sprawozdaniu z dnia 11 października 2011 r.;

139.  z zadowoleniem przyjmuje Strategię UE na rzecz wyeliminowania handlu ludźmi na lata 2012–2016 oraz działania koordynatora UE ds. przeciwdziałania handlowi ludźmi; przypomina, że dyrektywa Rady 2004/81/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie dokumentu pobytowego wydawanego obywatelom państw trzecich będących ofiarami masowych gwałtów, handlu ludźmi i innych form wykorzystywania seksualnego kobiet i dzieci lub obywatelom, którzy wcześniej byli przedmiotem działań ułatwiających nielegalną imigrację i którzy współpracują z właściwymi organami, oraz dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/52/WE z dnia 18 czerwca 2009 r. przewidująca minimalne normy w odniesieniu do kar i środków stosowanych wobec pracodawców zatrudniających nielegalnie przebywających obywateli krajów trzecich są przydatnymi narzędziami służącymi ochronie ofiar handlu ludźmi oraz że powinny one zostać w pełni wdrożone;

140.  wyraża ubolewanie z powodu niewystarczających postępów w tworzeniu wspólnego europejskiego systemu azylowego (CEAS), a ponadto wyraża ubolewanie z powodu tego, że Unia w swoim podejściu koncentrowała się na kontroli migracji, a nie na dostępie do międzynarodowej ochrony, aby zaspokoić potrzeby beneficjentów docelowych; wzywa Radę i państwa członkowskie do dopilnowania tego, aby do końca roku 2012 CEAS został wdrożony zgodnie z planem i międzynarodowymi zobowiązaniami państw członkowskich w zakresie azylu;

141.  z zadowoleniem przyjmuje ulepszenia wprowadzone w zmienionej dyrektywie w sprawie kwalifikowania(22), a zwłaszcza większe uznawanie form prześladowania osób określonej płci, uznawanie tożsamości płciowej za powód prześladowania, w przypadku którego należy udzielić ochrony, oraz zobowiązanie do uwzględniania dobra dzieci;

142.  apeluje do państw członkowskich o wdrożenie dyrektywy w sprawie kwalifikowania w sposób zapewniający całkowitą spójność z międzynarodowym prawem w zakresie praw człowieka, a ponadto wzywa państwa członkowskie, które pragną to uczynić, do nie ograniczania się do minimalnego poziomu korzyści i praw określonych w tekście tej dyrektywy;

143.  podkreśla, że rozszerzenie zakresu dyrektywy w sprawie rezydentów długoterminowych(23) na uchodźców i osoby objęte ochroną uzupełniającą przyczyni się do ich skutecznej integracji, co przyniesie korzyści Unii Europejskiej i państwom członkowskim;

144.  z zadowoleniem przyjmuje zmieniony wniosek Komisji w sprawie przekształcenia dyrektywy ustanawiającej normy dotyczące przyjmowania osób ubiegających się o azyl(24) i podkreśla, że podstawowe warunki przyjmowania powinny mieć zastosowanie od momentu przybycia osób ubiegających się o azyl oraz że należy zachęcać te osoby do tego, by miały wkład w funkcjonowanie społeczności przyjmującej, bez względu na długość ich pobytu;

145.  podkreśla, że luki i rozbieżności istniejące w zmienionym wniosku dotyczącym dyrektywy w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania statusu ochrony międzynarodowej(25) muszą zostać usunięte w sposób umożliwiający państwom członkowskim uniknięcie ryzyka zwiększenia kosztów i potencjalnych nadużyć, a jednocześnie zapewniający dostęp osobom potrzebującym ochrony do sprawiedliwych i rozważnych decyzji dotyczących azylu;

146.  zaleca utworzenie zespołów ekspertów ds. azylu, których zadaniem byłoby wspieranie państw dysponujących niewystarczającą infrastrukturą azylową; jest zdania, że obecność minimalnych standardów i mechanizmów oceny jakości może wpływać na zwiększenie jakości procesu podejmowania decyzji azylowych;

147.  podkreśla, że osobom ubiegającym się o azyl nie przysługuje jednakowy poziom ochrony proceduralnej i materialnej we wszystkich państwach członkowskich z uwagi na niewłaściwe transponowanie prawa UE lub odmienne podejście do jego egzekwowania;

148.  wyraża zaniepokojenie w związku z wpływem obecnego systemu dublińskiego na prawa przysługujące osobom ubiegającym się o azyl, w tym na prawo do sprawiedliwego rozpatrzenia ich wniosku o azyl, a w przypadku jego uznania – do skutecznej ochrony, a także w związku z nierówną liczbą wniosków o azyl w poszczególnych państwach członkowskich;

149.  podkreśla znaczenie negocjacji dotyczących zmiany rozporządzenia Dublin II; podkreśla również, że nie należy dążyć do wprowadzania skuteczniejszych procedur kosztem praw wnioskodawców;

150.  podkreśla konieczność zakończenia negocjacji dotyczących skutecznego mechanizmu zawieszania procedur przekazania osoby ubiegającej się o azyl na mocy rozporządzenia Dublin II do państwa członkowskiego w przypadku, gdy istnieje ryzyko naruszenia praw podstawowych tej osoby, zgodnie z orzecznictwem Europejskiego Trybunału Praw Człowieka1 i Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej;

151.  wzywa do przeprowadzania kontroli granicznych z poszanowaniem praw podstawowych i podkreśla konieczność prowadzenia przez Parlament demokratycznego nadzoru nad działaniami Frontexu;

152.  podkreśla swoje zaangażowanie w zapewnienie pełnej kontroli parlamentarnej w zakresie unijnych agencji WSiSW, w szczególności agencji Europol, Frontex, Cepol, Eurojust, oraz Agencji ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi; zwraca się do tych agencji o zwiększenie znaczenia praw podstawowych w ich działalności;

153.  podkreśla potrzebę monitorowania stosowania w praktyce mandatu Europejskiego Urzędu Wsparcia w dziedzinie Azylu, a ponadto podkreśla, że podczas renegocjowania mandatu tego urzędu w 2013 r. należałoby uwzględnić działania Europolu odnoszące się do aspektów powiązanych z prawami podstawowymi;

154.  wzywa – w kontekście przyszłych ocen Schengen – do skutecznego wdrożenia przepisów dotyczących praw podstawowych określonych w kodeksie granicznym Schengen i we wspólnotowym kodeksie wizowym;

155.  podkreśla, że zasady konieczności i proporcjonalności dotyczące gromadzonych i przechowywanych danych powinny mieć zastosowanie do nowych technologii przechowywania danych osobowych oraz do nadzoru granic;

156.  podkreśla, że swoboda przemieszczania się w strefie Schengen jest jednym z najbardziej namacalnych praw obywateli UE; wyraża zdecydowany sprzeciw wobec nowych powodów leżących u podstaw propozycji ponownego wprowadzenia kontroli granic w strefie Schengen, gdyż stanowiłoby to osłabienie swobodnego przemieszczania się w obrębie Unii Europejskiej i funkcjonowania strefy Schengen;

157.  wyraża zaniepokojenie coraz częstszym nieprzestrzeganiem przez państwa członkowskie dorobku Schengen, a tym samym naruszaniem swobody przemieszczania się w Unii Europejskiej, w związku z czym zwraca uwagę na znaczenie wspieranego przez UE mechanizmu oceny i monitorowania w celu weryfikacji stosowania dorobku Schengen przyjętego zgodnie z art. 77 TFUE i z zasadami praw podstawowych;

158.  wyraża zaniepokojenie w związku z brakiem ujednoliconych gwarancji proceduralnych odnoszących się do przypadków kwestionowania zgodności z prawem i proporcjonalności wprowadzania wpisu do systemu informacyjnego Schengen lub porównywalnych krajowych baz danych;

159.  wzywa Komisję – w świetle dokonanej przez nią oceny unijnych umów o readmisji(26) – do powstrzymania się od wspierania pośpiesznego zawierania nowych umów, które skutkują naruszeniami praw podstawowych; wzywa Radę do przestrzegania zasady „żadnych umów za wszelką cenę”;

160.  wzywa te państwa członkowskie, które tego nie uczyniły, do ratyfikowania Konwencji Rady Europy o uczestnictwie cudzoziemców w życiu publicznym na szczeblu lokalnym, a te, które ją ratyfikowały, do przestrzegania przepisów określonych w art. 6 tej konwencji, w którym przewiduje się przyznawanie prawa do głosowania i udziału w wyborach do władz lokalnych każdemu obywatelowi państwa trzeciego, który był legalnym i stałym mieszkańcem państwa przyjmującego przez pięć lat poprzedzających wybory;

Prawa dziecka

161.  zwraca się do instytucji unijnych o skuteczne rozwiązywanie takich problemów jak zabieranie dziecka spod opieki jednego lub obojga rodziców, problemu dzieci zaginionych, wykorzystywania seksualnego dzieci i pornografii dziecięcej, ochrony pozostających bez opieki dzieci migrantów i sytuacji dzieci niepełnosprawnych w domach dziecka, a także ochrony dzieci, które padły ofiarą przemocy domowej i wykorzystywania w miejscu pracy;

162.  przychylnie odnosi się do planu działania UE na rzecz praw dziecka powołanego przez Komisję, wysiłków Komisji zmierzających do zapewnienia poszanowania i promowania praw dziecka w postępowaniu sądowym, oraz tego, że dyrektywa w sprawie ofiar przestępstw zapewnia wyższy poziom ochrony dzieci jako ofiar szczególnie narażonych;

163.  wzywa instytucje UE i wszystkie państwa członkowskie do opracowania strategii politycznych przyjaznych dzieciom w takich obszarach, jak zatrudnienie, środowisko naturalne, bezpieczeństwo i migracja, a także w odniesieniu do spraw sądowych, edukacji i ochrony danych; podkreśla znaczenie inwestowania w działania ukierunkowane na dzieci poprzez zmianę kierunków istniejących pozycji w budżecie oraz dokonywanie nowych inwestycji; wzywa państwa członkowskie do wprowadzenia zakazu zatrudniania dzieci poniżej wieku zakończenia obowiązku szkolnego; podkreśla, że pracujących młodych ludzi należy chronić przed ekonomicznym wykorzystywaniem, wszelkimi zagrożeniami dla ich bezpieczeństwa, zdrowia fizycznego, umysłowego, moralnego i społecznego rozwoju, a także przed warunkami pracy, które mogą negatywnie wpływać na ich edukację;

164.  przypomina, że Unia Europejska i jej państwa członkowskie muszą brać pod uwagę prawa i obowiązki rodziców, opiekunów prawnych i innych osób ponoszących prawną odpowiedzialność za dziecko;

165.  wzywa państwa członkowskie do zapewnienia odpowiedniego wdrożenia dyrektywy w sprawie zwalczania niegodziwego traktowania w celach seksualnych i wykorzystywania seksualnego dzieci oraz pornografii dziecięcej(27) oraz dyrektywy w sprawie zapobiegania handlowi ludźmi i zwalczania tego procederu oraz ochrony ofiar(28);

166.  wzywa wszystkie państwa członkowskie UE, które jeszcze tego nie uczyniły, do ratyfikowania Protokołu fakultatywnego do Konwencji NZ o prawach dziecka w sprawie handlu dziećmi, dziecięcej prostytucji i dziecięcej pornografii oraz Konwencji Rady Europy z 2007 r. o ochronie dzieci przed seksualnym wykorzystywaniem i niegodziwym traktowaniem w celach seksualnych;

167.  podkreśla, że nie należy zatrzymywać małoletnich bez opieki, ponieważ są oni wrażliwi i wymagają szczególnych procedur dotyczących przyjmowania;

168.  z zadowoleniem przyjmuje plan działania Komisji w zakresie małoletnich bez opieki (2010–2014); wzywa Komisję do informowania Parlamentu o ustaleniach grupy ekspertów ds. małoletnich bez opieki w procesie migracyjnym;

169.  wzywa Komisję do uwzględniania praw dziecka we wszystkich działaniach UE oraz do dokonania oceny dotychczasowej pracy koordynatora ds. praw dziecka i Europejskiego forum na rzecz praw dziecka;

170.  zachęca do stosowania wskaźników dotyczących praw dziecka, opracowanych przez Agencję Praw Podstawowych Unii Europejskiej, podczas dokonywania oceny działań UE; wzywa do stworzenia praktycznych wytycznych dotyczących najlepszych sposobów wykorzystywania tych wskaźników;

171.  wyraża zaniepokojenie w związku z niedawnymi skandalami dotyczącymi pedofilii oraz wzywa UE i państwa członkowskie do dopilnowania, by nie tolerowano bezkarności w śledztwach w sprawie pedofilii;

Prawa ofiar i dostęp do wymiaru sprawiedliwości

172.  wzywa inne zainteresowane podmioty, w tym agencje UE, takie jak Europol, i państwa członkowskie do prowadzenia współpracy na szczeblu UE w sposób kompleksowy, skoordynowany i zintegrowany, przy jednoczesnym nadawaniu nadrzędnego znaczenia prawom człowieka; wzywa państwa członkowskie do stworzenia stosownych ram prawnych oraz przyjęcia odpowiedniej i jednolitej definicji handlu ludźmi, a także do zapewnienia krajowej koordynacji podmiotów państwowych, które są odpowiedzialne za ochronę ofiar handlu ludźmi, i wspierania przysługujących im praw człowieka; wzywa państwa członkowskie do wspierania badań w obszarze handlu ludźmi w celu odpowiedniego dostosowywania rządowych strategii politycznych w dziedzinie migracji, rynku pracy i gospodarki;

173.  podkreśla konieczność dokonania oceny postępów poczynionych w walce z handlem ludźmi w świetle ustaleń koordynatora UE ds. przeciwdziałania handlowi ludźmi;

174.  z ubolewaniem stwierdza, że obywatele UE zamieszkujący w państwach członkowskich innych niż ich własne państwo nie są skutecznie informowani o przysługujących im prawach, i wzywa państwa członkowskie do usprawnienia ich systemów informowania;

175.  podkreśla, że zarówno Europejski Trybunał Praw Człowieka, jak i Trybunał Sprawiedliwości UE kładą szczególny nacisk w swoich orzeczeniach na przeszkody w korzystaniu z prawa do sprawiedliwego rozpatrzenia i w dostępie do wymiaru sprawiedliwości, takie jak między innymi długość trwania postępowania i brak skutecznych środków prawnych;

176.  wzywa państwa członkowskie do usunięcia pozostałych barier, takich jak ograniczenia czasowe, moc prawna, długość postępowania, koszty sądowe i formalności proceduralne;

177.  apeluje do państw członkowskich o zrestrukturyzowanie ich systemów sądowniczych, dokonanie przeglądu poziomu opłat sądowych, zreformowanie systemu pomocy prawnej i stworzenie alternatywnych mechanizmów rozwiązywania sporów, aby w jak największym możliwym stopniu ułatwić równy dostęp do wymiaru sprawiedliwości;

178.  apeluje do instytucji UE i państw członkowskich o przeanalizowanie tego, w jaki sposób wspólne zasady prawne dotyczące powództwa zbiorowego mogłyby zostać włączone do systemu prawnego UE i do porządków prawnych państw członkowskich;

179.  wyraża zaniepokojenie w związku z poziomem poszanowania prawa do sprawiedliwego procesu w Unii Europejskiej i jej państwach członkowskich, a w szczególności w związku z ostatnimi propozycjami dotyczącymi „tajnego materiału dowodowego”, pozwalającymi rządowi wykorzystywać przeciwko poszczególnym osobom dowody, których osoby te nie byłyby w stanie podważyć lub nawet się z nimi zapoznać, co stałoby w wyraźnej sprzeczności z europejskimi prawami podstawowymi i standardami;

180.  wzywa Komisję do zakończenia sporządzania harmonogramu działań mających na celu umocnienie praw procesowych osób podejrzanych lub oskarżonych w postępowaniu karnym oraz do dopilnowania tego, by prawo do sprawiedliwego procesu mogło być skutecznie egzekwowane w praktyce;

181.  z zadowoleniem przyjmuje plan działania na rzecz postępowania karnego, a ponadto wzywa Komisję i państwa członkowskie do zwiększenia wysiłków mających na celu opracowanie solidnych ogólnounijnych standardów w zakresie praw procesowych przysługujących zarówno oskarżonym, jak i ofiarom;

182.  wzywa państwa członkowskie do dopilnowania tego, by ekstradycja do państw trzecich nie naruszała praw podstawowych, a ponadto zwraca się do nich o dokonanie przeglądu przedmiotowych międzynarodowych traktatów, których są one stronami;

183.  apeluje do Komisji o przeanalizowanie skutecznego sposobu włączenia do prawa Unii Europejskiej prawa dostępu do wymiaru sprawiedliwości w kontekście prawa każdej osoby, z obecnego oraz przyszłych pokoleń, do życia w środowisku odpowiednim dla jej zdrowia i pomyślności;

184.  wzywa państwa członkowskie do rozwiązania problemu przestępstw związanych z płcią oraz do zaproponowania skutecznych sposobów rozwiązania problemu przemocy domowej – w razie konieczności poprzez przyjęcie ustawodawstwa dotyczącego środków ochronnych;

185.  z zadowoleniem odnosi się do przyjętego przez Radę harmonogramu działań mających na celu umocnienie praw i ochrony ofiar, a także do zaproponowanego przez Komisję pakietu dotyczącego praw ofiar, który odnosi się w szczególności do potrzeb pokrzywdzonych dzieci i ofiar terroryzmu;

186.  wzywa państwa członkowskie do zapewniania środków finansowych na rzecz usług dla ofiar przestępstw, biorąc pod uwagę zbliżającą się ocenę możliwości i obiecujących praktyk w państwach członkowskich, której dokona Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej;

187.  zwraca uwagę na utrzymujące się braki w odniesieniu do minimalnych gwarancji dotyczących prawa do obrony, a ponadto podkreśla, że Komisarz Praw Człowieka Rady Europy zwrócił uwagę na brak skutecznych środków prawnych przeciwko europejskiemu nakazowi aresztowania i jego wykorzystywaniu w przypadku drobnych przestępstw;

188.  wyraża duże zaniepokojenie w związku z sytuacją więźniów w Unii Europejskiej; wzywa Komisję, Radę i państwa członkowskie do przedłożenia wspólnie z Radą Europy i europejskim komitetem ds. zapobiegania torturom propozycji pozwalających na dopilnowanie tego, by prawa więźniów były szanowane oraz by propagowano ich reintegrację ze społeczeństwem; wzywa do realizacji żądań określonych w rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 15 grudnia 2011 r. w sprawie warunków panujących w zakładach karnych w UE(29), a w szczególności do podjęcia inicjatywy ustawodawczej dotyczącej minimalnych wspólnych norm w zakresie warunków osadzenia w Unii Europejskiej oraz stosownych mechanizmów monitorowania;

189.  podkreśla, że międzynarodowa współpraca w zakresie zwalczania terroryzmu powinna opierać się na całkowitej zgodności z międzynarodowymi standardami i zobowiązaniami w obszarze praw człowieka;

190.  z zadowoleniem przyjmuje śledztwa w sprawie nielegalnych działań CIA, które miały miejsce w niektórych państwach członkowskich, których to śledztw domagał się Parlament w sprawozdaniach z 2007 r. i w sprawozdaniu uzupełniającym z 2012 r.; wzywa do podjęcia dalszych dochodzeń i apeluje do państw członkowskich o pełne wywiązanie się ze zobowiązań wynikających z prawa międzynarodowego;

191.  wzywa do wzmocnienia demokratycznego i sądowego nadzoru nad służbami specjalnymi na szczeblu krajowym, co jest zadaniem niezwykle pilnym i koniecznym; wzywa Unię Europejską do wzmocnienia sprawowanego przez nią nadzoru nad współpracą między tymi agencjami na szczeblu unijnym, w tym za pośrednictwem organów UE, oraz między nimi a krajami trzecimi;

192.  wyraża zaniepokojenie w związku z przypadkami użycia nieproporcjonalnej siły przez policję w UE podczas publicznych imprez i demonstracji; wzywa państwa członkowskie do dopilnowania, by wzmocniono demokratyczny i sądowy nadzór nad organami ścigania i ich personelem, by zagwarantowano odpowiedzialność oraz by w Europie nie tolerowano bezkarności, zwłaszcza w przypadku nieproporcjonalnego użycia siły lub tortur, czy nieludzkiego lub poniżającego traktowania; wzywa państwa członkowskie do dopilnowania, by funkcjonariusze policji nosili numer identyfikacyjny;

Obywatelstwo

193.  przypomina, że na mocy traktatu z Maastricht z 1992 r. wprowadzono koncepcję „obywatelstwa Unii”, nadającą każdemu obywatelowi Unii prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium Unii, prawo do głosowania oraz kandydowania w wyborach do władz lokalnych i w wyborach do Parlamentu Europejskiego w państwie członkowskim, w którym ma miejsce zamieszkania, prawo do korzystania z ochrony dyplomatycznej i konsularnej każdego z państw członkowskich, prawo składania petycji do Parlamentu Europejskiego oraz zwracania się do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich, oraz szereg praw w różnych obszarach, takich jak swobodny przepływ towarów i usług, ochrona konsumentów i zdrowie publiczne, równość szans i równe traktowanie oraz dostęp do zatrudnienia i do ochrony socjalnej; zauważa, że na mocy traktatu z Amsterdamu (1997 r.) i Traktatu z Lizbony (2009 r.) dodatkowo wzmocniono prawa związane z obywatelstwem Unii;

194.  wzywa Komisję do przygotowania studium porównawczego w zakresie praw wyborczych na szczeblu krajowym i unijnym w celu identyfikacji rozbieżności mających negatywne skutki dla pewnych kategorii osób w Unii Europejskiej wraz z odpowiednimi zaleceniami dotyczącymi przezwyciężenia dyskryminacji; przypomina znaczenie preferencyjnego traktowania i środków specjalnych w promowaniu reprezentacji osób pochodzących z różnych środowisk i grup w niekorzystnej sytuacji na stanowiskach decydenckich;

195.  przypomina o orzeczeniach Europejskiego Trybunału Praw Człowieka dotyczących procedur wyborczych, opartych m.in. na Kodeksie Dobrej Praktyki w sprawach Wyborczych Komisji Weneckiej oraz wzywa UE i państwa członkowskie do ich wdrażania;

196.  wzywa Komisję do zajęcia się sytuacją osób niebędących obywatelami danego kraju, zwłaszcza w sprawozdaniu na temat obywatelstwa UE i w sprawozdaniu ze stosowania Karty praw podstawowych Unii Europejskiej;

197.  wzywa państwa członkowskie do rozpoczęcia kampanii informacyjnych i uświadamiających mających na celu informowanie obywateli UE o ich prawie do głosowania i kandydowania w wyborach, a jednocześnie do uwzględnienia potrzeb bardziej konkretnych odbiorców i grup szczególnie wrażliwych; wzywa do przeprowadzenia we wszystkich państwach członkowskich niezbędnych reform unijnych procedur wyborczych w celu promowania aktywnego obywatelstwa europejskiego; uważa, że do aktywnego i uczestniczącego obywatelstwa UE należy zachęcać również poprzez zapewnienie dostępu do dokumentów i informacji, przejrzystość, dobre sprawowanie rządów i administrowanie, demokratyczne uczestnictwo i reprezentację oraz proces podejmowania decyzji w jak największym stopniu angażujący obywateli Unii;

198.  z zadowoleniem przyjmuje ogłoszenie roku 2013 Europejskim Rokiem Obywateli, co jednocześnie zapewni widoczność obywatelstwa Unii i jego konkretnych korzyści dla obywateli Unii, i wzywa Komisję i państwa członkowskie do dopilnowania tego, by przeprowadzono kampanie informacyjne dotyczące obywatelstwa europejskiego i związanych z nim praw;

199.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do rozpowszechniania informacji na temat prawa do ochrony dyplomatycznej i konsularnej; wzywa państwa członkowskie do aktywnej współpracy w celu zapewnienia ochrony obywatelom UE przebywającym poza Unią Europejską, w tym w sytuacjach kryzysu lub klęsk;

200.  wzywa państwa członkowskie do przygotowania kampanii informacyjnych mających na celu propagowanie aktywnego udziału obywateli w korzystaniu z przysługującego im prawa do składnia petycji i do składania skarg do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich dotyczących przypadków niewłaściwego administrowania ze strony europejskich instytucji lub organów, oraz za pośrednictwem inicjatyw obywatelskich;

201.  wzywa Unię Europejską i państwa członkowskie do zwiększenia świadomości publicznej w zakresie inicjatywy obywatelskiej, będącej rodzajem demokracji bezpośredniej, mającego na celu usprawnienie demokratycznego funkcjonowania Unii;

202.  podkreśla potrzebę inicjowania skutecznych kampanii informacyjnych, które będą propagować obywatelstwo UE wśród młodych osób, takich jak utworzenie programu na rzecz „aktywności obywatelskiej” w szkołach i na uniwersytetach;

203.  podkreśla konieczność pilnego zreformowania systemu wyborczego Parlamentu Europejskiego i zapewnienia czynnego udziału obywateli UE w funkcjonowaniu UE;

o
o   o

204.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie Europejskiej, Radzie i Komisji, a także rządom i parlamentom państw członkowskich i państw kandydujących, ONZ, Radzie Europy oraz Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie.

(1) Dz.U. L 180 z 19.7.2000, s. 22.
(2) Dz.U. C 115 z 4.5.2010, s.1.
(3) Dokument Rady nr 10140/2011 z dnia 18 maja 2011 r.
(4) Dz.U. C 169 E z 15.6.2012, s. 49.
(5) Dz.U. C 124 E z 25.5.2006, s. 405.
(6) Dz.U. C 199 E z 7.7.2012, s. 112.
(7) Zob. w szczególności artykuły Karty dotyczące praw społecznych oraz właściwe określone artykuły Traktatów dotyczące solidarności: Artykuły 80 i 122 TFUE.
(8) Dz.U. C 285 E z 21.10.2010, s. 12.
(9) COM(2010)0573.
(10) Dz.U. C 341 E z 16.12.2010, s. 35.
(11) Dz.U. C 199 E z 7.7.2012, s. 65.
(12) Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0069.
(13) COM(2011)0127 i COM(2011)0126.
(14) Dyrektywa 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy; dyrektywa Rady 2004/113/WE wprowadzająca w życie zasadę równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług.
(15) Schalk i Kopf przeciwko Austrii, skarga nr 30141/04, Europejski Trybunał Praw Człowieka.
(16) Dz.U. C 187 z 18.7.1988, s. 236.
(17) Dz.U. C 379 z 7.12.1998, s 66.
(18) Teksty przyjęte, P7_TA(2011)0453.
(19) COM(2011)0032.
(20) COM (2011)0429.
(21) COM(2010)0379.
(22) Dz.U. L 337 z 20.12.2011, s. 9.
(23) Dz.U. L 132 z 19.5.2011, s. 1
(24) COM(2011)0320l.
(25) COM (2011)0319.
(26) COM(2011)0076.
(27) Dz.U. L335 z 17.12.2011, s.1.
(28) Dz.U. L 101 z 15.4.2011, s. 1.
(29) Teksty przyjęte, P7_TA(2011)0585.

Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności