Indeks 
Teksty przyjęte
Czwartek, 7 lutego 2013 r. - Strasburg
Wspólny system podatku od wartości dodanej w odniesieniu do mechanizmu szybkiego reagowania na nadużycia związane z podatkiem VAT *
 Europejski semestr na rzecz koordynacji polityki gospodarczej: roczna analiza wzrostu gospodarczego na 2013 r.
 Europejski semestr na rzecz koordynacji polityki gospodarczej: zatrudnienie i aspekty społeczne w rocznej analizie wzrostu gospodarczego na 2013 r.
 Zarządzanie jednolitym rynkiem
 22. posiedzenie Rady Praw Człowieka ONZ
 Szkolenia kadr wymiaru sprawiedliwości - koordynatorzy sądowi
 Europejski Bank Inwestycyjny - roczne sprawozdanie za rok 2011
 Laos: sprawa Sombatha Somphone'a
 Zatrzymanie obrońców praw człowieka w Zimbabwe
 Niedawne ataki na pracowników sektora pomocy medycznej w Pakistanie

Wspólny system podatku od wartości dodanej w odniesieniu do mechanizmu szybkiego reagowania na nadużycia związane z podatkiem VAT *
PDF 410kWORD 30k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 7 lutego 2013 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Rady zmieniającej dyrektywę 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w odniesieniu do mechanizmu szybkiego reagowania na nadużycia związane z podatkiem VAT (COM(2012)0428 – C7-0260/2012 – 2012/0205(CNS))
P7_TA(2013)0051A7-0014/2013

(Specjalna procedura ustawodawcza – konsultacja)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Radzie (COM(2012)0428),

–  uwzględniając art. 113 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C7-0260/2012),

–  uwzględniając art. 55 Regulaminu PE,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A7-0014/2013),

1.  zatwierdza po poprawkach wniosek Komisji;

2.  zwraca się do Komisji o odpowiednią zmianę jej wniosku, zgodnie z art. 293 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

3.  zwraca się do Rady o poinformowanie go w przypadku uznania za stosowne odejścia od tekstu przyjętego przez Parlament;

4.  zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem w przypadku uznania za stosowne wprowadzenia znaczących zmian do wniosku Komisji;

5.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

Tekst proponowany przez Komisję   Poprawka
Poprawka 1
Wniosek dotyczący dyrektywy
Punkt -1 preambuły (nowy)
(-1)  Wzmożona walka z nadużyciami podatkowymi i uchylaniem się od opodatkowania ma kluczowe znaczenie dla przywrócenia i utrzymania stabilności i mocnej pozycji sektora finansów publicznych w całej Unii.
Poprawka 2
Wniosek dotyczący dyrektywy
Punkt 1 preambuły
(1)  Nadużycia podatkowe w obszarze podatku od wartości dodanej (VAT) prowadzą do znacznych strat budżetowych i negatywnie wpływają na warunki konkurencji i tym samym na funkcjonowanie rynku wewnętrznego. W ostatnim czasie rozwinęły się szczególne nagłe i masowe formy nadużyć podatkowych, zwłaszcza przy wykorzystaniu środków elektronicznych, które ułatwiają szybką, nielegalną wymianę handlową na dużą skalę.
(1)  Nadużycia podatkowe w obszarze podatku od wartości dodanej (VAT) powodują znaczne straty w finansach publicznych i negatywnie wpływają na warunki konkurencji i tym samym na sprawiedliwość i wydajność funkcjonowania rynku wewnętrznego. Należy ograniczyć tego rodzaju straty, w szczególności w czasach oszczędności budżetowych. W ostatnim czasie rozwinęły się szczególne nagłe i masowe formy nadużyć podatkowych, zwłaszcza przy wykorzystaniu środków elektronicznych, które ułatwiają szybką, nielegalną wymianę handlową na dużą skalę, często wykraczającą poza granice poszczególnych państw członkowskich.
Poprawka 3
Wniosek dotyczący dyrektywy
Punkt 2 preambuły
(2)  Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej zezwala państwom członkowskim na wystąpienie z wnioskiem o odstępstwo od przepisów tej dyrektywy w celu zapobiegania niektórym formom uchylania się od opodatkowania lub unikania opodatkowania. Uzyskanie upoważnienia do wprowadzenia środka stanowiącego odstępstwo wymaga przedstawienia odpowiedniego wniosku przez Komisję i jego przyjęcia przez Radę. Niedawne doświadczenia pokazały, że proces przyznawania odstępstw nie zawsze jest wystarczająco elastyczny, by zapewnić szybką i właściwą reakcję na wnioski składane przez państwa członkowskie.
(2)  Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej zezwala państwom członkowskim na wystąpienie z wnioskiem o odstępstwo od przepisów tej dyrektywy w celu zapobiegania niektórym formom uchylania się od opodatkowania lub unikania opodatkowania. Uzyskanie upoważnienia do wprowadzenia środka stanowiącego odstępstwo wymaga przedstawienia odpowiedniego wniosku przez Komisję i jego przyjęcia przez Radę. Niedawne doświadczenia pokazały, że proces przyznawania odstępstw nie zawsze jest wystarczająco szybki lub elastyczny, by zapewnić szybką i właściwą reakcję na wnioski składane przez państwa członkowskie.
Poprawka 4
Wniosek dotyczący dyrektywy
Punkt 7 preambuły
(7)  Wyznaczenie odbiorcy jako osoby zobowiązanej do zapłaty podatku VAT (odwrotne obciążenie) stanowi skuteczny środek natychmiastowego powstrzymania najbardziej znanych rodzajów uchylania się od opodatkowania w niektórych sektorach gospodarki. Jednakże z biegiem czasu, w miarę rozwoju sytuacji, może się również okazać konieczne dopuszczenie innych środków. W tym celu Rada powinna określić, w stosownych przypadkach i na wniosek Komisji, inne środki objęte zakresem mechanizmu szybkiego reagowania. Należy określić rodzaj środków, które mogą stanowić przedmiot upoważnienia, tak by zminimalizować czas konieczny do zatwierdzenia odstępstw przez Komisję.
(7)  Wyznaczenie odbiorcy jako osoby zobowiązanej do zapłaty podatku VAT („mechanizm odwrotnego obciążenia”) stanowi skuteczny środek natychmiastowego powstrzymania najbardziej znanych rodzajów uchylania się od opodatkowania w niektórych sektorach gospodarki („oszustwo karuzelowe”). Jednakże z uwagi na istnienie słabych punktów w systemie VAT oraz w zależności od rozwoju sytuacji może się również okazać konieczne dopuszczenie innych środków. W tym celu Komisja powinna w stosownych przypadkach zaproponować dowolny inny środek, który wszedłby w zakres mechanizmu szybkiego reagowania. Środek ten powinien zostać jednomyślnie zatwierdzony przez Radę po konsultacji z Parlamentem Europejskim. Należy w sposób dokładny i przejrzysty określić rodzaj środków, które mogą stanowić przedmiot upoważnienia, tak by zminimalizować czas konieczny do zatwierdzenia odstępstw przez Komisję.
Poprawka 5
Wniosek dotyczący dyrektywy
Punkt 9 a preambuły (nowy)
(9a)  Aby zapewnić ciągły rozwój i doskonalenie mechanizmu szybkiego reagowania, Komisja powinna w regularnych odstępach czasu przedstawiać Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdania z jego stosowania, zawierające między innymi analizę innych środków, które należy włączyć do zakresu mechanizmu, oraz nowych sposobów zacieśniania współpracy między państwami członkowskimi w ogólnych ramach tego mechanizmu.
Poprawka 6
Wniosek dotyczący dyrektywy
Punkt 9 b preambuły (nowy)
(9b)  Aby zapewnić zadowalające funkcjonowanie mechanizmu szybkiego reagowania, Komisja powinna mieć możliwość podejmowania w dowolnym momencie szybkich i stosownych działań w tym zakresie. Z tego względu należy zapewnić mechanizmowi szybkiego reagowania wystarczający poziom zasobów ludzkich i innych zasobów oraz wprowadzić i utrzymać przyspieszoną wewnętrzną procedurę podejmowania decyzji.
Poprawka 7
Wniosek dotyczący dyrektywy
Punkt 9 c preambuły (nowy)
(9c)  Z uwagi na fakt, że stosowanie szczególnych środków w jednym państwie członkowskim może wpłynąć na systemy VAT pozostałych państw członkowskich, w celu zachowania przejrzystości Komisja powinna informować wszystkie państwa członkowskie o wszystkich składanych wnioskach i wszystkich decyzjach podejmowanych na podstawie tych wniosków.
Poprawka 8
Wniosek dotyczący dyrektywy
Punkt 9 d preambuły (nowy)
(9d)  Dążąc do udoskonalenia i dostrojenia mechanizmu szybkiego reagowania, Komisja powinna prowadzić szeroko zakrojone konsultacje z przedsiębiorstwami z sektorów narażonych na oszustwa oraz z innymi zainteresowanymi stronami.
Poprawka 9
Wniosek dotyczący dyrektywy
Punkt 10 preambuły
(10)  Państwa członkowskie, nie będąc w stanie indywidualnie przeciwdziałać nadużyciom związanym z nowymi formami wymiany handlowej, które dotyczą kilku państw jednocześnie, nie mogą w wystarczającym stopniu osiągnąć celu zamierzonego działania, a mianowicie stawić czoła nagłym i masowym zjawiskom nadużyć w obszarze podatku VAT, bardzo często o międzynarodowym zasięgu; mając na uwadze zapewnienie szybszej i w rezultacie bardziej odpowiedniej i skutecznej reakcji na wspomniane zjawiska, cel ten można osiągnąć lepiej na poziomie unijnym, Unia może zatem przyjąć środki, w zgodzie z zasadą pomocniczości, o której mowa w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.
(10)  Państwa członkowskie, nie będąc w stanie indywidualnie przeciwdziałać nadużyciom związanym z nowymi formami wymiany handlowej, które dotyczą kilku państw jednocześnie, nie mogą w wystarczającym stopniu osiągnąć celu zamierzonego działania, a mianowicie stawić czoła nagłym i masowym zjawiskom nadużyć w obszarze podatku VAT, bardzo często o międzynarodowym zasięgu; mając na uwadze zapewnienie szybszej i w rezultacie bardziej odpowiedniej i skutecznej reakcji na wspomniane zjawiska, cel ten można osiągnąć lepiej na poziomie unijnym, Unia powinna zatem przyjąć środki w zgodzie z zasadą pomocniczości, o której mowa w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.
Poprawka 10
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1
Dyrektywa 2006/112/WE
Sekcja 1 a – artykuł 395 a – ustęp 1 – litera a)
a) wyznaczenie odbiorcy jako osoby zobowiązanej do zapłaty podatku VAT z tytułu określonego rodzaju dostawy towarów i świadczenia usług w drodze odstępstwa od art. 193, po uprzednim złożeniu wniosku, o którym mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, dotyczącego takiego środka;
a) wyznaczenie odbiorcy jako osoby zobowiązanej do zapłaty podatku VAT z tytułu określonego rodzaju dostawy towarów i świadczenia usług w drodze odstępstwa od art. 193 („mechanizm odwrotnego obciążenia”), po uprzednim złożeniu wniosku, o którym mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, dotyczącego takiego środka;
Poprawka 11
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1
Dyrektywa 2006/112/WE
Sekcja 1 a – artykuł 395 a – ustęp 1 – litera b)
b) każdy inny środek określony przez Radę stanowiącą jednomyślnie na wniosek Komisji.
b) każdy inny środek zaproponowany przez Komisję i zatwierdzony jednomyślnie przez Radę po konsultacji z Parlamentem Europejskim.
Poprawka 12
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1
Dyrektywa 2006/112/WE
Sekcja 1 a – artykuł 395 a – ustęp 1 – akapit drugi
Do celów lit. a) szczególny środek podlega odpowiednim środkom kontroli ze strony państw członkowskich w odniesieniu do podatników dostarczających towary lub świadczących usługi, do których stosuje się dany środek.

Do celów lit. a) i b) wszelkie stosowane szczególne środki podlegają odpowiednim środkom kontroli ze strony państw członkowskich w odniesieniu do podatników dostarczających towary lub świadczących usługi, do których stosuje się dany środek.

Poprawka 13
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1
Dyrektywa 2006/112/EC
Sekcja 1 a – artykuł 395 a – ustęp 1 – akapit czwarty a (nowy)
Termin zakończenia procedury określonej w niniejszym ustępie wynosi trzy miesiące.

Poprawka 14
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1
Dyrektywa 2006/112/WE
Sekcja 1 a – artykuł 395 a – ustęp 2 – akapit pierwszy
2.  Państwo członkowskie, które zamierza wprowadzić środek przewidziany w ust. 1, kieruje do Komisji wniosek. Państwo członkowskie przekazuje Komisji informacje wskazujące sektor, którego dotyczy problem nadużyć, rodzaj i cechy nadużycia, jego nagły i masowy charakter oraz jego skutki w postaci znacznych i nieodwracalnych strat finansowych. Jeżeli Komisja uzna, że nie posiada wszystkich niezbędnych informacji, kontaktuje się z zainteresowanym państwem członkowskim w terminie jednego miesiąca od daty otrzymania wniosku i precyzuje, jakie dodatkowe informacje są wymagane.
2.  Państwo członkowskie, które zamierza wprowadzić środek przewidziany w ust. 1, kieruje do Komisji wniosek. Państwo członkowskie przekazuje Komisji, właściwym komisjom Parlamentu Europejskiego oraz Trybunałowi Obrachunkowemu informacje wskazujące sektor, którego dotyczy problem nadużyć, rodzaj i cechy nadużycia, jego nagły i masowy charakter oraz jego skutki w postaci znacznych i nieodwracalnych strat finansowych. Jeżeli Komisja uzna, że nie posiada wszystkich niezbędnych informacji, kontaktuje się z zainteresowanym państwem członkowskim w terminie dwóch tygodni od daty otrzymania wniosku i precyzuje, jakie dodatkowe informacje są wymagane. Komisja konsultuje się również – tam, gdzie to stosowne i możliwe – z danym sektorem.
Poprawka 15
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1
Dyrektywa 2006/112/WE
Sekcja 1 a – artykuł 395 a – ustęp 2 – akapit drugi
Kiedy Komisja posiada już wszystkie informacje, które uzna za niezbędne do rozpatrzenia wniosku, w terminie jednego miesiąca zatwierdza szczególny środek lub, w przypadku gdy środek, którego dotyczy wniosek, budzi jej zastrzeżenia, powiadamia o tym zainteresowane państwo członkowskie.

Kiedy Komisja posiada już wszystkie informacje, które uzna za niezbędne do rozpatrzenia wniosku:

a) powiadamia o tym państwo członkowskie, które złożyło wniosek,
b) przekazuje wiosek w oryginalnej wersji językowej pozostałym państwom członkowskim,
c) w terminie jednego miesiąca zatwierdza szczególny środek lub, jeżeli budzi on jej zastrzeżenia, powiadamia o tym zainteresowane państwo członkowskie, pozostałe państwa członkowskie, właściwe komisje Parlamentu Europejskiego oraz Trybunał Obrachunkowy, dołączając szczegółowe uzasadnienie.
Poprawka 16
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1
Dyrektywa 2006/112/WE
Sekcja 1 a – artykuł 395 c (nowy)
Artykuł 395c

Do dnia 1 lipca 2014 r., a następnie co trzy lata Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie ze stosowania mechanizmu szybkiego reagowania ustanowionego na mocy niniejszej sekcji. Sprawozdanie zawiera między innymi analizę dalszych szczególnych środków, które należy włączyć do zakresu mechanizmu, oraz nowych sposobów zacieśniania współpracy między państwami członkowskimi w ogólnych ramach mechanizmu.

Poprawka 17
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 a (nowy)
Artykuł 1a

Do dnia 1 stycznia 2014 r. Komisja przedstawi sprawozdanie dotyczące sposobów przyspieszenia zwykłej procedury przyznawania odstępstw przewidzianej w art. 395 dyrektywy 2006/112/WE. Celem sprawozdania jest określenie zmian w istniejących strukturach i rutynowych procedurach, których wprowadzenie zapewniłoby zakończenie procedury przez Komisję zawsze w ciągu pięciu miesięcy od daty otrzymania wniosku od państwa członkowskiego. W stosownych przypadkach sprawozdaniu towarzyszą wnioski ustawodawcze.

Poprawka 18
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – ustęp 2
2.  Państwa członkowskie przekazują Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
2.  Państwa członkowskie przekazują Parlamentowi Europejskiemu i Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Poprawka 19
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Ujednolicenie jej brzmienia z dyrektywą 2006/112/WE nastąpi w terminie do dnia ...*.

* Trzy miesiące od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy.

Europejski semestr na rzecz koordynacji polityki gospodarczej: roczna analiza wzrostu gospodarczego na 2013 r.
PDF 152kWORD 31k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 7 lutego 2013 r. w sprawie europejskiego semestru na rzecz koordynacji polityki gospodarczej: roczna analiza wzrostu gospodarczego na rok 2013 (2012/2256(INI))
P7_TA(2013)0052A7-0032/2013

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 225 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 9 i art. 151, a także art. 153 ust. 1 lit. e),

–  uwzględniając wnioski Rady Europejskiej z dni 28-29 czerwca 2012 r.,

–  uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 136 w powiązaniu z art. 121 ust. 2,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 28 listopada 2012 r. zatytułowany „Roczna analiza wzrostu gospodarczego na 2013 r.” (COM(2012)0750),

–  uwzględniając art. 48 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej oraz opinie Komisji Budżetowej, Komisji Rozwoju Regionalnego i Komisji Spraw Konstytucyjnych (A7-0032/2013),

A.  mając na uwadze, że cała strefa euro przeżywa powrót i pogłębienie się recesji spowodowanej nadmiernym zadłużeniem i kryzysem finansowym;

B.  mając na uwadze, że kryzys wpłynął druzgocąco na życie milionów Europejczyków, na co wskazują oficjalne dane statystyczne o zatrudnieniu; od 2008 r. w UE straciło pracę już ponad osiem milionów osób; ponad 25 milionów Europejczyków jest obecnie bezrobotnych, z czego 11 milionów już od przeszło roku; bezrobocie dotyka aktualnie prawie 10 milionów młodych ludzi; w samym zeszłym roku pracę straciło dwa miliony osób;

C.  mając na uwadze, że przy sztywnej regulacji rynku pracy w niektórych państwach członkowskich brakuje elastyczności niezbędnej do skutecznego łagodzenia wstrząsów, np. takich jak obecny kryzys; mając na uwadze, że obecne przepisy prawa dotyczące rynku pracy zapewniają w sposób nieproporcjonalny ochronę osób obecnych na rynku pracy, lecz wywierają niekorzystny wpływ na proces zasilania siły roboczej przez osoby młode;

D.  mając na uwadze gwałtowny wzrost dysproporcji w odniesieniu do stóp bezrobocia w poszczególnych państwach członkowskich;

E.  mając na uwadze, że – co trzeba przypomnieć – na początku kryzysu, w 2007 r., średni deficyt publiczny dla strefy euro wynosił zaledwie 0,7%;

F.  mając na uwadze, że – co trzeba przypomnieć – na początku kryzysu, w 2007 r., w niektórych z krajów, które obecnie zmagają się z największymi trudnościami, doszło już do skumulowania nadmiernego deficytu na rachunku obrotów bieżących;

G.  mając na uwadze, że średni deficyt publiczny w strefie euro osiągnął swój najwyższy poziom w 2009 r. (6,3%) i od tej pory ta tendencja się odwróciła (w 2010 r. średni deficyt publiczny wyniósł 6,2%, a w 2011 r. – 4,1%), a w pierwszych dwóch kwartałach 2012 r. odnotowano jego spadek;

H.  mając na uwadze, że wiarygodne zobowiązania w zakresie stosowania działań konsolidacyjnych sprzyjających wzrostowi gospodarczemu są warunkiem określenia trwałego rozwiązania problemu nadmiernego zadłużenia i deficytu większości państw członkowskich;

I.  mając na uwadze, że kryzys uwypukla pilną potrzebę wprowadzenia lub ukończenia reform strukturalnych wspierających wyważony, zróżnicowany i trwały wzrost;

J.  mając na uwadze, że jednolity rynek jest główną siłą napędową wzrostu gospodarczego i zatrudnienia w Europie oraz że już samo bardziej ambitne wdrożenie dyrektywy usługowej może zapewnić – zgodnie z szacunkami – dodatkowe 1,8% PKB; mając na uwadze, że zwłaszcza w obecnych warunkach gospodarczych Unia nie może sobie pozwolić na nieuwolnienie tego bezpośrednio dostępnego potencjału wzrostu gospodarczego; mając na uwadze, że rygorystyczna transpozycja, wdrożenie, stosowanie oraz egzekwowanie postanowień dotyczących jednolitego rynku jest zatem warunkiem koniecznym wykorzystania tego dotychczas niewykorzystanego – choć bezpośrednio dostępnego – potencjału;

K.  mając na uwadze, że niezrównoważone poziomy zadłużenia mają niekorzystny wpływ na ogólną sytuację gospodarczą; mając na uwadze konieczność utrzymania i wzmocnienia ścisłej dyscypliny fiskalnej i makroekonomicznej oraz koordynacji w celu zapobiegania ogólnie deficytom i poziomom zadłużenia podobnym do tych, które odnotowano w Europie w ciągu ostatniego dziesięciolecia, gdyż mają one katastrofalne skutki pod względem trwałego wzrostu gospodarczego i stabilności finansowej oraz zatrudnienia w wielu państwach członkowskich;

L.  mając na uwadze, że owa strategia zaostrzania fiskalnego ma na celu utrzymanie wzrostu wydatków publicznych poniżej wskaźnika średnioterminowej tendencji wzrostu PKB;

M.  mając na uwadze, że przyszły dobrobyt gospodarczy Europy w znacznej mierze zależy od jej zdolności pełnego wykorzystywania swoich zasobów pracowniczych, również poprzez zwiększenie uczestnictwa kobiet i ludzi młodych w rynku pracy;

N.  mając na uwadze, że stopniowa i gładko wprowadzana konsolidacja fiskalna jest bardziej pożądana niż szybka i nagła strategia ograniczania braku równowagi w finansach publicznych, lecz stan gospodarki niektórych państw członkowskich nie pozwala na zastosowanie alternatywnego sposobu odzyskania dostępu do rynku i zapewnienia zwrotów z inwestycji;

O.  mając na uwadze, że wskaźniki dotyczące głęboko zadłużonych krajów ubogich (wskaźniki HIPC) wykazują w całej unii gospodarczej i walutowej znaczące różnice;

P.  mając na uwadze, że przyjęte przez kilka państw członkowskich działania konsolidacyjne osiągnęły bezprecedensowy wymiar;

Q.  mając na uwadze, że pomimo reformy i dążenia państw członkowskich do konsolidacji rynki obligacji państwowych strefy euro pozostają w zapaści, co znajduje odzwierciedlenie w wysokich spreadach i zmienności stóp procentowych; mając na uwadze, że jednym z bezpośrednich czynników sprawczych i jedną z podstawowych przyczyn tych rozbieżności bez precedensu były występujące na rynkach finansowych obawy dotyczące stabilności finansów publicznych i prywatnych w kilku państwach członkowskich;

R.  mając na uwadze, że luka konkurencyjna w strefie euro ma wpływ na rozbieżności w poziomach państwowych stóp procentowych;

S.  mając na uwadze, że wysokie państwowe stopy procentowe w niektórych państwach członkowskich strefy euro są częściowo wynikiem zauważalnego braku zaufania do zdolności tych państw w zakresie przeprowadzenia reform strukturalnych;

T.  mając na uwadze, że strefie euro nie udało się wykorzystać ogólnego obniżenia państwowych stóp procentowych w ciągu pierwszych dziesięciu lat euro do wyeliminowania luki w konkurencyjności, którą odzwierciedlają m.in. utrzymujące się wysokie deficyty na rachunku obrotów bieżących oraz gwałtownie rosnące jednostkowe koszty pracy w niektórych państwach członkowskich;

U.  mając na uwadze, że korekty przeprowadzane obecnie w niektórych krajach nie byłyby tak trudne z politycznego, gospodarczego i społecznego punktu widzenia, gdyby wykorzystano dobrą sytuację gospodarczą z pierwszych dziesięciu lat euro do przeprowadzania tego typu korekt;

V.  mając na uwadze, że udzielanie pożyczek prywatnemu sektorowi, co ma kluczowe znaczenie dla finansowania gospodarki realnej, utrzymuje się na słabym poziomie, zaś strumienie prywatnych kredytów uległy zahamowaniu w niektórych państwach członkowskich pomimo różnych programów odzyskiwania płynności wprowadzanych przez Europejski Bank Centralny;

W.  mając na uwadze, że małe i średnie przedsiębiorstwa (MŚP) są siłą napędową europejskiej gospodarki i państwa członkowskie powinny je wspierać poprzez ograniczanie obciążeń administracyjnych, z jakimi przedsiębiorstwa te się borykają;

X.  mając na uwadze, że korekty należy postrzegać jako wiarygodne, jeżeli ma nastąpić powrót przepływów inwestycji;

Y.  mając na uwadze, że zdolność współfinansowania przez podatników została bardzo nadwyrężona w kilku państwach członkowskich; mając na uwadze, że szacuje się, iż szara strefa europejskiej gospodarki odpowiada za 22,1% całkowitej działalności gospodarczej, zaś wynikające z tego straty w podatkach wynoszą około 1 biliona EUR rocznie; mając na uwadze, że proste, przewidywalne i nisko opodatkowane systemy podnoszą stopień zgodności z przepisami prawa podatkowego;

Z.  mając na uwadze, że roczna analiza wzrostu gospodarczego na 2013 r. (RAW 2013) ma na celu wyznaczenie priorytetów gospodarczych na 2013 r.;

AA.  mając na uwadze, że sprzyjający wzrostowi gospodarczemu filar konsolidacji fiskalnej powinno się rozwijać w równej mierze co reformy strukturalne pobudzające wzrost gospodarczy oraz filary solidarności i demokracji w każdym państwie członkowskim;

AB.  mając na uwadze, że jednolity rynek jest główną siłą UE napędzającą wzrost gospodarczy i zatrudnienie dzięki korzyściom skali i zwiększeniu konkurencji, lecz państwa członkowskie wykazują nadmierne zadowolenie z siebie przy wdrażaniu prawodawstwa w zakresie rynku wewnętrznego, zwłaszcza dyrektywy usługowej;

AC.  mając na uwadze, że każde państwo członkowskie musi osiągnąć narodową jedność w sprawie strategii reform po to, aby społeczeństwo i inni uczestnicy rynku mogli ją zrozumieć i aby mogli jej przestrzegać, co pozwoli uniknąć podziałów, sprzeciwów i działań opartych jedynie na krótkoterminowych interesach własnych, utrudniających osiągnięcie wyznaczonych celów;

AD.  mając na uwadze, że polityka konkurencji oparta na zasadach otwartego rynku i równych warunkach działania we wszystkich sektorach jest kamieniem węgielnym nieograniczonego funkcjonowania rynku wewnętrznego;

1.  z zadowoleniem przyjmuje ducha rocznej analizy wzrostu gospodarczego na rok 2013 przedstawionej przez Komisję; jest zdania, że wspomniana analiza stanowi odpowiednie działanie następcze uzupełniające ogólnie europejski semestr z 2012 r., a konkretnie roczną analizę wzrostu gospodarczego na rok 2012; ze szczególnym zadowoleniem przyjmuje większą przejrzystość w strategiach dostosowanych do potrzeb każdego z krajów, wprowadzonych przez Komisję poprzez ustalenie priorytetów w kwestii postępów w państwach strefy euro oraz postępów pod względem raczej strukturalnym niż nominalnym;

2.  z zadowoleniem przyjmuje, że w rocznej analizie wzrostu gospodarczego na 2013 r. uznano, iż wspieranie trwałego wzrostu gospodarczego oraz sektory o dużej liczbie „zielonych” miejsc pracy i działaniach są konieczne do wyjścia z kryzysu; podkreśla, że rozwiązania skupiające się na problemie obecnego kryzysu zadłużeniowego i finansowego, szczególnie odpowiednie reformy strukturalne, powinny iść w parze ze środkami na rzecz pobudzenia długofalowej konkurencyjności i wzrostu europejskiej gospodarki i odbudowy zaufania;

3.  zgadza się z Komisją, że konsolidacja fiskalna sprzyjająca wzrostowi gospodarczemu jest konieczna do wyjścia z kryzysu; przypomina, że kluczowym elementem relacji między wzrostem a konsolidacją jest struktura konsolidacji; zaznacza w związku z tym, że choć odpowiedni zestaw środków po stronie wydatków i dochodów zależy od konkretnego kontekstu, to jednak konsolidacja oparta na cięciu bezproduktywnych wydatków, a nie zwiększaniu dochodów, wykazuje tendencję do większej trwałości i lepszego pobudzania wzrostu w średnim okresie, ale w krótkim okresie powoduje raczej recesję;

4.  z zadowoleniem przyjmuje zawarty w „dwupaku” projekt postanowienia dotyczącego podniesienia jakości nadzoru i oceny finansów publicznych oraz analizy kosztów i korzyści wiążących się z inwestycjami publicznymi;

5.  z zadowoleniem przyjmuje zawarty w „dwupaku” projekt postanowień wspierających dialog gospodarczy oraz ogólny nadzór nad procesem europejskiego semestru parlamentów narodowych oraz Parlamentu Europejskiego;

6.  ubolewa nad tym, że w państwach członkowskich nie wdraża się strategii ani działań uzgodnionych na szczeblu unijnym, co uniemożliwia wykorzystanie pełnego potencjału tych środków;

7.  wzywa Komisję do uważnego śledzenia kierunku swojej polityki i dostosowania go do ogólnej oceny kosztów i korzyści wiążących się z kombinacją polityki wdrożoną w Unii, a także do skorygowania i doprecyzowania swych zaleceń w zakresie polityki na kolejny rok, jak określiła to w rocznej analizie wzrostu gospodarczego;

8.  nalega, aby państwa członkowskie skorygowały nadmierne deficyty w terminach wyznaczonych przez Radę; przypomina, że w tzw. „sześciopaku” przewidziany jest pewien poziom elastyczności;

9.  zachęca państwa członkowskie do ulepszenia swoich wewnętrznych ram fiskalnych z myślą o promowaniu skutecznej i zrównoważonej polityki budżetowej;

10.  podkreśla, że państwa członkowskie powinny kontynuować zróżnicowane strategie dyktowane ich sytuacjami budżetowymi oraz nalega na to, by państwa członkowskie utrzymały wzrost swoich wydatków publicznych poniżej wskaźnika średnioterminowej tendencji wzrostu PKB;

11.  z zadowoleniem przyjmuje uznanie roli jednolitego rynku i konieczność zniesienia licznych barier, jakie nadal występują w sektorze usług; przypomina, że droga do prawdziwie jednolitego europejskiego rynku jest jeszcze daleka;

12.  wzywa Komisję do monitorowania sytuacji państw członkowskich w świetle znacznego pogorszenia koniunktury w rozumieniu paktu stabilności i wzrostu;

13.  wzywa Komisję i Radę do zrównoważenia potrzeb w zakresie efektywnych inwestycji prywatnych i publicznych z celami konsolidacji fiskalnej poprzez dokładną ocenę programów inwestycji wspierających wzrost gospodarczy w swej ocenie programów stabilności i konwergencji, z pełnym poszanowaniem postanowień określonych w prawodawstwie unijnym; jest zdania, że konsolidacja fiskalna sprzyjająca wzrostowi gospodarczemu może jednocześnie przywrócić równowagę finansów publicznych oraz zaufanie inwestorów;

14.  oczekuje w związku z tym sprawozdania Komisji dotyczącego jakości wydatków publicznych oraz korekty – w granicach ram unijnych – zakresu ewentualnych działań dotyczących kwalifikacji programów inwestycyjnych;

15.  wzywa Komisję do rozpoczęcia w trybie pilnym opracowywania sposobu na zapewnienie, by równolegle do elementów trwałej dyscypliny fiskalnej wysunięto konkretne propozycje dotyczące wzrostu gospodarczego i miejsc pracy oraz wspierające prywatne inwestycje, które tworzą elementy wzrostu gospodarczego, solidarność między państwami członkowskimi oraz demokratyczną legitymację, a także niezbędnych reform strukturalnych, w szczególności mających na celu zmniejszenie bezrobocia osób młodych poprzez lepsze dopasowanie ich kwalifikacji do popytu na pracę, zwalczanie segmentacji rynku pracy, poprawę stabilności systemów emerytalnych, podniesienie wydajności systemów opodatkowania, zwiększenie konkurencyjności w odnośnych obszarach sektora usług, ułatwienie dostępu do kredytów, zmniejszenie biurokracji, wyeliminowanie zbędnych warstw systemu zarządzania oraz możliwości uchylania się od opodatkowania; z zadowoleniem przyjmuje zwiększoną legitymację demokratyczną w ramach europejskiego semestru; przypomina o konieczności dalszego zwiększenia legitymacji demokratycznej w ramach europejskiego semestru;

16.  wzywa Komisję i Radę do stałego dostosowywania i dalszego udoskonalania jakości, specyfiki krajowej i trafności zaleceń kierowanych do poszczególnych krajów;

17.  przypomina, że w celu podtrzymania wiarygodności rocznej analizy wzrostu gospodarczego i całego semestru Rada powinna uzasadniać powody ewentualnego niestosowania zaleceń Komisji opartych na rocznej analizie wzrostu gospodarczego; z zadowoleniem przyjmuje podejście „przestrzegaj lub wyjaśnij” wprowadzone w tzw. „sześciopaku” jeśli chodzi o zalecenia dla poszczególnych krajów, zgodnie z którymi Rada jest publicznie odpowiedzialna za wszelkie zmiany, które wprowadza do wniosków Komisji, i uważa, że ta zasada powinna zostać w praktyce zaostrzona;

18.  wzywa Komisję i Radę do zapewnienia zwiększenia i zoptymalizowania inwestycji w badania naukowe, rozwój i innowacje oraz przekształcenia przez europejskie sektory publiczne i prywatne rezultatów tych inwestycji w konkurencyjny atut i wzrost produktywności;

19.  wzywa Komisję i Radę do zwiększenia wysiłków na rzecz ograniczenia zależności od importu energii i surowców w celu zbudowania Europy bardziej zrównoważonej pod względem ekologicznym, gospodarczym i społecznym;

20.  wzywa państwa członkowskie do przyjęcia w trybie pilnym wieloletnich ram finansowych (WRF), co zapewni wzmocnienie roli tych ram jako źródła niezwykle potrzebnych długoterminowych inwestycji w sektory i działania wspierające trwały wzrost gospodarczy i zwiększające liczbę miejsc pracy; podkreśla znaczenie struktury unijnego budżetu, która powinna wspierać inwestycje w obszarach przynoszących wartość dodaną;

21.  wzywa Komisję do zaproponowania całościowego podejścia do kwestii trwałego wzrostu z myślą o realizacji celów strategii „Europa 2020”, które powinno obejmować urzeczywistnienie rynku wewnętrznego, zwiększenie konkurencji, europejską politykę przemysłową z prawdziwego zdarzenia, solidną i odpowiednio ukierunkowaną politykę spójności oraz gwarancję, że Europa będzie wykorzystywała wszystkie swe siły i wpływy w zewnętrznych stosunkach handlowych; wzywa Komisję do wykorzystania w pełni zasobów wzrostu wywodzących się z bezpośrednich inwestycji zagranicznych i handlu z krajami trzecimi, zwłaszcza poprzez zacieśnienie i rozszerzenie transatlantyckich stosunków gospodarczych; taki plan działań powinien obejmować pochodne cele odnowienia i otwarcia rynku transatlantyckiego, ugruntowania podstawowych zasad międzynarodowego porządku gospodarczego oraz rozszerzenia wielostronnego systemu opartego na zasadach w celu włączenia do niego nowych członków i nowych obszarów zapewniających możliwości gospodarcze; apeluje również do Komisji o przyspieszenie zakończenia trwającego procesu zawierania umów o wolnym handlu;

22.  z zadowoleniem przyjmuje uznanie roli jednolitego rynku i konieczność zniesienia licznych barier, jakie nadal występują w sektorze usług; przypomina, że droga do prawdziwie jednolitego europejskiego rynku jest jeszcze daleka; wzywa Komisję do poprawy egzekwowania wdrożenia prawodawstwa w zakresie rynku wewnętrznego; wzywa państwa członkowskie do pełnego wdrożenia prawodawstwa w zakresie rynku wewnętrznego, zwłaszcza dyrektywy usługowej;

23.  z zadowoleniem przyjmuje pierwsze sprawozdanie dotyczące stanu integracji jednolitego rynku na 2013 r. dołączone do rocznej analizy wzrostu gospodarczego i stanowiące jej uzupełnienie; podkreśla, że jednolity rynek odgrywa kluczową rolę w przywracaniu konkurencyjności Unii, a więc także lewarowaniu wzrost gospodarczego i zatrudnienia; wzywa Komisję i państwa członkowskie do właściwego wyeliminowania braków w zaleceniach dla poszczególnych krajów oraz do wzmocnienia ciągłej i regularnej oceny wdrożenia i egzekwowania postanowień dotyczących jednolitego rynku na rzecz poprawy wzrostu gospodarczego;

24.  jest zaniepokojony tym, że wiele państw członkowskich pozostaje w tyle pod względem produktywności; nalega na rolę reform strukturalnych w zaradzaniu temu problemowi; zwraca się do Komisji o sporządzenie sprawozdania w ramach jej następnej rocznej analizy wzrostu gospodarczego dotyczącego monitorowania rozwoju sytuacji w odniesieniu do produkcyjności kapitału i zasobów;

25.  podkreśla, że ścisłe egzekwowanie unijnej polityki konkurencji, opartej na zasadach otwartego rynku i równych warunkach we wszystkich sektorach, jest kamieniem węgielnym sprawnie funkcjonującego rynku wewnętrznego oraz warunkiem dla tworzenia trwałych i opartych na wiedzy miejsc pracy;

26.  podkreśla, że zdecydowane wysiłki wkładane przez państwa członkowskie w utrzymanie finansów publicznych na odpowiednim poziomie są konieczne, lecz mogą się powieść tylko wtedy, gdy ograniczane będą nadmierne zakłócenia równowagi makroekonomicznej; zwraca uwagę, że jednoczesne osiągnięcie tych celów możliwe jest tylko dzięki wzrostowi w strefie euro jako całości;

27.  przyjmuje do wiadomości dodanie nowego wskaźnika do tablicy wskaźników dotyczącej zakłóceń równowagi makroekonomicznej w odniesieniu do sektora finansowego; ubolewa nad tym, że Komisja nie zastosowała się do procedury przewidzianej w rozporządzeniu (UE) nr 1176/2011, zgodnie z którym: „Komisja powinna ściśle współpracować z Parlamentem Europejskim i Radą przy opracowywaniu tabeli wskaźników oraz zestawu wskaźników makroekonomicznych i makrofinansowych dla państw członkowskich”, a dokładniej zgodnie z którym „Komisja powinna przedstawić propozycje dotyczące planów określenia wskaźników i progów oraz ich zmian właściwym komisjom Parlamentu Europejskiego i Rady, tak, aby mogły one przedłożyć swoje komentarze”;

28.  przypomina Komisji, że aby zbudować międzyinstytucjonalne zaufanie i nawiązać dialog ekonomiczny na wysokim poziomie, niezwykle istotne jest ściślejsze przestrzeganie w przyszłości wymogów procedury przewidzianej w rozporządzeniu (UE) nr 1176/2011;

29.  wzywa Komisję i Radę do podjęcia rzetelnego i szybkiego działania, by nadać prawdziwą doniosłość i skuteczność Paktowi na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia przyjętemu przez Radę Europejską w dniach 28-29 czerwca 2012 r.;

30.  apeluje o szybkie przyjęcie tzw. „dwupaku”;

31.  przyjmuje do wiadomości wejście w życie Traktatu o stabilności, koordynacji i zarządzaniu (paktu fiskalnego); uznaje, że należy jak najszybciej dokonać transpozycji paktu fiskalnego do wtórnego prawodawstwa Unii Europejskiej w oparciu o ocenę doświadczeń wynikających z jego wdrożenia i zgodnie z TUE i TFUE;

32.  z zadowoleniem przyjmuje „Plan działania zakładający poprawę skuteczności walki z oszustwami podatkowymi i uchylaniem się od opodatkowania” Komisji, zalecenia w sprawie „środków, które mają zachęcić państwa trzecie do stosowania minimalnych norm w zakresie dobrych rządów w dziedzinie opodatkowania” oraz zalecenia w sprawie „agresywnego planowania podatkowego”, przyjęte przez Komisję w dniu 6 grudnia 2012 r.; wspiera proaktywne stanowisko przyjęte przez Komisję, szczególnie przez Komisarza ds. podatków i unii celnej, audytu i zwalczania nadużyć finansowych; wzywa państwa członkowskie do realizacji działań następczych wynikających z zaleceń Komisji, podjęcia natychmiastowego i skoordynowanego działania przeciwko rajom podatkowym i agresywnemu planowaniu podatkowemu, a w ten sposób – zagwarantowania sprawiedliwszego podziału wysiłku podatkowego i podniesienia dochodów państw członkowskich;

33.  uznaje za pozytywne to, że wreszcie wszystkie państwa członkowskie uznają istotne znaczenie podjęcia działań na rzecz walki z unikaniem opodatkowania i oszustwami podatkowymi, również w czasie problemów budżetowych i kryzysu gospodarczego, jak stwierdzono we wnioskach Rady ds. Gospodarczych i Finansowych z dnia 13 listopada 2012 r.;

34.  przypomina, że celem wspólnego prawodawstwa w zakresie ram budżetowych państw członkowskich jest dopilnowanie, aby państwa członkowskie stale przestrzegały wspólnie uzgodnionych zasad, nie zaś określanie decyzji politycznych państw członkowskich;

35.  apeluje do Komisji, aby każdego roku na początku listopada, począwszy od 4-5 listopada 2013 r., przedstawiała roczną analizę wzrostu gospodarczego właściwym komisjom Parlamentu, w celu zapewnienia Parlamentowi odpowiedniego czasu na wydanie swych opinii w kolejnych europejskich semestrach;

36.  ubolewa, że w swoim komunikacie na temat rocznej analizy wzrostu gospodarczego na rok 2013 (COM(2012)0750) Komisja nie zajęła się należycie rolą unijnego budżetu w procesie europejskiego semestru; w szczególności ubolewa nad tym, że Komisja, proponując kluczowe priorytety, nie zdołała przedstawić faktycznych i konkretnych danych, w jaki sposób unijny budżet może w istocie odegrać rolę siły napędowej, katalizatora, synergii i uzupełnienia wobec polityki i inwestycji na poziomie lokalnym, regionalnym i krajowym, które realizuje się dla wdrożenia tych priorytetów;

37.  jest przekonany, że finansowanie na szczeblu UE może przynieść oszczędności w budżetach wszystkich państw członkowskich, co należy podkreślić; uważa, że budżet UE ma do odegrania zasadniczą rolę w pobudzaniu wzrostu, tworzeniu nowych miejsc pracy i skutecznym zmniejszaniu nierównowagi makroekonomicznej w całej Unii, a także przede wszystkim w osiągnięciu celów UE 2020; ponownie ubolewa, że Komisja nie zdołała zająć się tą kwestią w swoim komunikacie na temat rocznej analizy wzrostu gospodarczego;

38.  odnotowuje ocenę Komisji, że całkowite poziomy zadłużenia podmiotów publicznych i prywatnych ograniczają zakres nowych działań i inwestycji w państwach członkowskich; wzywa jednak państwa członkowskie, aby nie uważały swoich składek do budżetu UE opartych na DNB za zmienną dostosowawczą w ramach działań na rzecz konsolidacji ani nie dążyły do sztucznego ograniczenia ilości wydatków z budżetu UE przeznaczonych na zwiększenie wzrostu gospodarczego wbrew zobowiązaniom politycznym, które podjęły na najwyższym szczeblu; jest jednak w pełni świadomy, że wzrost poziomu płatności w budżecie UE wywołał napięcie gospodarcze spowodowane potrzebą konsolidacji finansów publicznych w perspektywie krótkoterminowej, a z drugiej strony potencjalnym zwiększeniem składek niektórych państw członkowskich opartych na DNB; ponownie zgłasza zatem swój zdecydowany postulat dotyczący reformy zasad finansowania budżetu UE – która ma zostać ustalona w ramach negocjacji w sprawie WRF na lata 2014-2020 – polegającej na zmniejszeniu części składek państw członkowskich opartych na DNB do 40% do 2020 r., co przyczyni się do ich działań na rzecz konsolidacji(1);

39.  przypomina, że budżet europejski jest w pierwszym rzędzie budżetem inwestycyjnym, przy czym 94% jego całości jest reinwestowane w państwach członkowskich;

40.  zwraca się do Komisji o udzielenie zaktualizowanych informacji w sprawie obecnych wysiłków państw członkowskich zmierzających do przeprogramowania i przyspieszenia wykorzystywania unijnych funduszy strukturalnych i spójnościowych, tak by wspierać wzrost i spójność społeczną, zwłaszcza w odniesieniu do MŚP, oraz by przeciwdziałać bezrobociu wśród młodzieży;

41.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji.

(1) Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0245.


Europejski semestr na rzecz koordynacji polityki gospodarczej: zatrudnienie i aspekty społeczne w rocznej analizie wzrostu gospodarczego na 2013 r.
PDF 592kWORD 65k
Rezolucja
Załącznik
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 7 lutego 2013 r. w sprawie europejskiego semestru na rzecz koordynacji polityki gospodarczej: zatrudnienie i aspekty społeczne w rocznej analizie wzrostu gospodarczego 2013 (2012/2257(INI))
P7_TA(2013)0053A7-0024/2013

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE),

–  uwzględniając art. 9, 151 i 153 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

–  uwzględniając art. 145, 148, 152 oraz art. 153 ust. 5 TFUE,

–  uwzględniając art. 28 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 28 listopada 2012 r. w sprawie rocznej analizy wzrostu na 2013 r. (COM(2012)0750) oraz załączony do niego projekt wspólnego sprawozdania w sprawie zatrudnienia,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 23 listopada 2011 r. w sprawie rocznej analizy wzrostu gospodarczego na 2012 r. (COM(2011)0815) oraz załączony do niego projekt wspólnego sprawozdania w sprawie zatrudnienia,

–  uwzględniając rezolucję z dnia 26 października 2012 r. w sprawie europejskiego okresu oceny koordynacji polityki gospodarczej: realizacja priorytetów na rok 2012(1),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 1 grudnia 2011 r. w sprawie europejskiego okresu oceny na potrzeby koordynacji polityki gospodarczej(2),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 3 marca 2010 r. zatytułowany „Europa 2020 – strategia na rzecz inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu” (COM(2010)2020),

–  uwzględniając swoje stanowisko z dnia 8 września 2010 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady w sprawie wytycznych dla polityki zatrudnienia państw członkowskich: zintegrowane wytyczne dotyczące strategii Europa 2020 – część druga(3),

–  uwzględniając decyzję Rady 2010/707/UE z dnia 21 października 2010 r. w sprawie wytycznych dotyczących polityki zatrudnienia państw członkowskich(4),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 18 kwietnia 2012 r. zatytułowany „W kierunku odnowy gospodarczej sprzyjającej zatrudnieniu” (COM(2012)0173),

–  uwzględniając pytanie ustne O-000120/2012 skierowane do Komisji oraz powiązaną rezolucję z dnia 14 czerwca 2012 r. w sprawie komunikatu „W kierunku odnowy gospodarczej sprzyjającej zatrudnieniu”(5),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 23 listopada 2010 r. zatytułowany „Program na rzecz nowych umiejętności i zatrudnienia: europejski wkład w pełne zatrudnienie” (COM(2010)0682)(6),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 26 października 2011 r. w sprawie Programu na rzecz nowych umiejętności i zatrudnienia(7),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 16 grudnia 2010 r. zatytułowany „Europejska platforma współpracy w zakresie walki z ubóstwem i wykluczeniem społecznym: europejskie ramy na rzecz spójności społecznej i terytorialnej” (COM(2010)0758,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 listopada 2011 r. w sprawie europejskiej platformy współpracy w zakresie walki z ubóstwem i wykluczeniem społecznym(8),

–  uwzględniając zalecenie Komisji 2008/867/WE z dnia 3 października 2008 r. w sprawie aktywnej integracji osób wykluczonych z rynku pracy(9),

–  uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Inicjatywa ”Szanse dla młodzieży„” (COM(2011)0933),

–  uwzględniając pytanie ustne B7-0113/2012 skierowane do Komisji oraz powiązaną rezolucję z dnia 24 maja 2012 r. w sprawie inicjatywy „Szanse dla młodzieży”(10),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 15 września 2010 r. zatytułowany „Mobilna młodzież: inicjatywa na rzecz uwolnienia potencjału młodzieży ku inteligentnemu, trwałemu i sprzyjającemu włączeniu społecznemu wzrostowi gospodarczemu w Unii Europejskiej” (COM(2010)0477),

–  uwzględniając rezolucję z dnia 12 maja 2011 r. w sprawie programu „Mobilna młodzież” – ramy dla ulepszania europejskiego systemu kształcenia ogólnego i zawodowego(11),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 6 lipca 2010 r. w sprawie wspierania dostępu młodzieży do rynków pracy, poprawy statusu osób odbywających staże i praktyki zawodowe(12),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 7 września 2010 r. w sprawie zwiększania potencjału zatrudnienia w nowych zrównoważonych sektorach gospodarki(13),

–  uwzględniając dyrektywę Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającą ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy(14),

–  uwzględniając rezolucję z dnia 20 listopada 2012 r. w sprawie paktu na rzecz inwestycji społecznych – reakcja na kryzys(15),

–  uwzględniając europejski pakt na rzecz równości płci (2011–2020) przyjęty przez Radę w dniu 7 marca 2011 r.,

–  uwzględniając dyrektywę Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącą Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE) oraz Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP)(16),

–  uwzględniając dyrektywę Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotyczącą Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC)(17),

–  uwzględniając art. 48 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych oraz opinię Komisji Rozwoju Regionalnego (A7-0024/2013),

A.  mając na uwadze, że skutki kryzysu w wymiarze społecznym i zatrudnienia są daleko idące oraz że obecnie nasilają je jeszcze wpływ środków konsolidacji fiskalnej wdrożonych w niektórych państwach w odpowiedzi na kryzys zadłużeniowy oraz ograniczona polityka pieniężna w strefie euro, która różni się od polityki pieniężnej wdrożonej w innych głównych regionach gospodarczych oraz nie jest w stanie skutecznie odpowiedzieć na kryzys zadłużeniowy ani promować wzrostu gospodarczego; mając na uwadze, że kryzys ma negatywny wpływ na jakość i liczbę inwestycji społecznych w Europie; mając na uwadze, że strefa euro znajduje się w recesji oraz że UE jest obecnie jedynym głównym regionem na świecie, gdzie bezrobocie stale rośnie;

B.  mając na uwadze, że w roku 2012 sytuacja w zakresie zatrudnienia uległa pogorszeniu oraz że perspektywy na rok 2013 są pesymistyczne; mając na uwadze, że segmentacja rynku pracy stale rośnie, długotrwałe bezrobocie osiągnęło alarmująco wysoki poziom, ubóstwo pracujących wciąż jest poważnym problemem, średnie dochody gospodarstw domowych są coraz niższe w wielu państwach członkowskich, natomiast dane wskazują na wyższy poziom i głębsze formy ubóstwa i wykluczenia społecznego, wraz ze wzrostem ubóstwa pracujących i polaryzacji społecznej w wielu państwach członkowskich;

C.  mając na uwadze, że bezrobocie znacznie wzrosło od 2008 r. i osiągnęło poziom 25 mln osób bezrobotnych w UE, co odpowiada 10,5% ludności w wieku produkcyjnym; mając na uwadze, że tylko w ciągu ostatnich 12 miesięcy liczba osób bezrobotnych wzrosła o 2 miliony; mając na uwadze, że spadek zatrudnienia jest bardziej widoczny w tych państwach, które prowadzą konsolidację fiskalną na większą skalę;

D.  mając na uwadze, że sytuacja na rynku pracy jest szczególnie trudna dla osób młodych, niezależnie od ich poziomu wykształcenia, którym często oferuje się umowy niegwarantujące pewności zatrudnienia oraz nieodpłatne staże; mając na uwadze, że trudna sytuacja młodych ludzi częściowo wynika z dysproporcji pomiędzy zdobytymi umiejętnościami a popytem na rynku pracy, ograniczonej mobilności geograficznej, wczesnego kończenia nauki bez kwalifikacji, braku odpowiednich umiejętności i doświadczenia zawodowego, niepewnych warunków zatrudnienia, ograniczonych możliwości szkoleń oraz nieskuteczności aktywnych polityk rynku pracy;

E.  mając na uwadze, że wśród młodzieży UE więcej niż jedna osoba na pięć jest bezrobotna (22,8 %), zaś w niektórych państwach członkowskich stopa bezrobocia młodzieży przekracza 50 %; mając na uwadze, że ponad 7 mln Europejczyków w wieku poniżej 25 lat to osoby niekształcące się, niepracujące ani nieszkolące się (młodzież NEET); mając na uwadze, że liczba ta ciągle wzrasta oraz że istnieje ryzyko straconego pokolenia; mając na uwadze, że koszt braku działań dotyczących grupy NEET szacuje się na 153 mld EUR w całej UE;

F.  mając na uwadze, że w następstwie posiedzenia Rady Europejskiej w dniu 30 stycznia 2012 r. w ramach inicjatywy „Szanse dla młodzieży”, Komisja wezwała państwa członkowskie do opracowania i wdrożenia kompleksowych inicjatyw na rzecz zatrudnienia, kształcenia i umiejętności młodzieży, a także do opracowania w ramach krajowych programów reform planów dotyczących pracy młodzieży; mając jednak na uwadze, że większość państw członkowskich nie przedstawiła tych inicjatyw;

G.  mając na uwadze, że osoby zbliżające się do wieku emerytalnego, pracownicy długotrwale bezrobotni, pracownicy spoza UE i pracownicy o niskich kwalifikacjach najsilniej odczuwają skutki kryzysu;

H.  mając na uwadze, że należy przeprowadzić niezbędne reformy mające na celu zapewnienie stabilności systemów emerytalnych; mając na uwadze, że w związku z tym można podnieść faktyczny wiek emerytalny bez podnoszenia obowiązkowego wieku emerytalnego, poprzez ograniczenie liczby osób wcześnie opuszczających rynek pracy; mając na uwadze, że w celu skutecznego podniesienia rzeczywistego wieku emerytalnego reformom systemów emerytalnych muszą towarzyszyć strategie polityczne mające na celu rozwój możliwości zatrudnienia, z uwzględnieniem zapewnienia osobom starszym dostępu do uczenia się przez całe życie, oraz wdrożenie polityk obejmujących korzyści podatkowe zachęcające do kontynuacji pracy zawodowej, a także wsparcie aktywnego starzenia się w dobrym zdrowiu;

I.  mając na uwadze, że długotrwałe bezrobocie osiągnęło alarmująco wysoki poziom w drugim kwartale 2012 r., kiedy 11,1 mln bezrobotnych Europejczyków nie miało pracy od ponad 12 miesięcy, co stanowi 4,6 % ludności aktywnej zawodowo; mając na uwadze, że prawdopodobieństwo znalezienia pracy przez bezrobotnych spadło w większości państw członkowskich, a w szczególności w państwach wdrażających znaczące środki konsolidacji fiskalnej;

J.  mając na uwadze, że około 120 mln osób zagraża wykluczenie społeczne w UE-27, ponieważ szczególnie grozi im ubóstwo, doświadczają oni pogłębionej deprywacji materialnej lub żyją w gospodarstwach domowych o bardzo niskim udziale w rynku pracy;

K.  mając na uwadze, że w prawie wszystkich państwach członkowskich ograniczono wydatki na ochronę socjalną, oraz mając na uwadze, że Komitet Ochrony Socjalnej ostrzega przed tym, że coraz większej liczbie ludzi zagraża ubóstwo dochodowe, ubóstwo wśród dzieci, pogłębiona deprywacja materialna oraz wykluczenie społeczne ze względu na wpływ środków konsolidacji fiskalnej;

L.  mając na uwadze, że osiągnięcie wzrostu i wysokiego poziomu zatrudnienia jest niezbędne dla naprawy gospodarczej, konsolidacji fiskalnej oraz stabilności państwa opiekuńczego i finansów publicznych w perspektywie długoterminowej;

M.  mając na uwadze, że głównym elementem działań podejmowanych przez państwa członkowskie w reakcji na kryzys powinny być ukierunkowane inwestycje społeczne, ponieważ stanowią one kluczowy element pozwalający osiągać cele dotyczące zatrudnienia, cele społeczne i cele w zakresie kształcenia, określone w strategii „Europa 2020”;

N.  mając na uwadze, że w dniu 30 stycznia 2012 r. Rada Europejska oświadczyła, iż „wskaźniki wzrostu gospodarczego i zatrudnienia zaczną znowu wzrastać wyłącznie wtedy, gdy zastosujemy konsekwentne i szeroko zakrojone podejście, łączące inteligentną konsolidację fiskalną zapewniającą inwestycje w przyszły wzrost z rozsądną polityką makroekonomiczną oraz z aktywną strategią zatrudnienia zapewniającą spójność społeczną”;

O.  mając na uwadze, że należy kontynuować konsolidację fiskalną z uwagi na wysoki poziom zadłużenia i długoterminowe wyzwania dla finansów publicznych, lecz z należytym uwzględnieniem faktu, że musi być ona celem średnio- lub długookresowym; mając na uwadze, że konsolidacja fiskalna może mieć negatywny wpływ na wzrost i zatrudnienie w perspektywie krótkoterminowej, w szczególności w państwach znajdujących się w recesji lub mających nieznaczne stopy wzrostu, co osłabia potencjał przyszłego wzrostu i tworzenia miejsc pracy; mając na uwadze, że konsolidacja fiskalna musi być zatem prowadzona w sposób sprzyjający wzrostowi gospodarczemu, tak by nie osłabiła ona potencjału wzrostu gospodarki ani jej tkanki społecznej;

P.  mając na uwadze, że napięcia na rynkach finansowych są nadal wysokie oraz że między państwami członkowskimi wciąż brak jest równowagi w dostępie do finansowania; mając na uwadze, że wysokie składki powodują ryzyko nadmiernego zwiększenia obciążeń związanych z długiem państwowym, przez co wymagają większej konsolidacji fiskalnej, pogłębiają kryzys, a tym samym utrudniają wzrost i tworzenie miejsc pracy;

Q.  mając na uwadze, że pomimo pilnego charakteru sytuacji Unia Europejska ma problem z osiągnięciem prawie każdego z celów strategii „Europa 2020”, a postępy w osiąganiu celów strategii „Europa 2020” w państwach członkowskich są rozczarowujące; mając na uwadze, że zobowiązania określone w krajowych programach reform na rok 2012 są niewystarczające do tego, by osiągnąć większość celów na szczeblu UE;

R.  mając na uwadze, że inwestycje w kształcenie i szkolenie, badania naukowe i innowacje główne obszary wzrostu gospodarczego i tworzenia miejsc pracy – nadal są niższe niż inwestycje głównych partnerów gospodarczych i konkurentów UE w innych regionach świata; mając na uwadze, że inwestycje produkcyjne w tych obszarach mają kluczowe znaczenie dla trwałego wyjścia z kryzysu, a także dla skonsolidowania gospodarki UE na drodze ku konkurencyjności i wydajności;

S.  mając na uwadze, że wymiar płci ma zasadnicze znaczenie dla osiągnięcia głównych celów strategii „Europa 2020”, ponieważ kobiety tworzą największą rezerwę jeszcze niewykorzystanej siły roboczej; mając na uwadze, że kobiety tworzą w UE największą grupę społeczną, która żyje w ubóstwie; mając na uwadze, że cięcia w zakresie usług publicznych, takich jak opieka nad dziećmi i opieka nad innymi osobami pozostającymi na utrzymaniu, będą miały negatywne następstwa w odniesieniu do kobiet, a w konsekwencji w odniesieniu do ich zdolności do uczestniczenia w rynku pracy; mając na uwadze, że w całym procesie europejskiego semestru należy zatem zwrócić szczególną uwagę na uwzględnianie aspektu płci i na konkretne strategie polityczne dotyczące kobiet; mając na uwadze, że należy zrównać ustawowy wiek emerytalny kobiet i mężczyzn;

T.  mając na uwadze, że potrzebna jest wzmocniona interakcja między strategiami politycznymi w zakresie zatrudnienia oraz strategiami społecznymi i gospodarczymi w kontekście europejskiego semestru, jak określono w art. 121 i art. 148 TFUE;

U.  mając na uwadze, że ważne jest promowanie demokratycznej odpowiedzialności, własności i legitymacji wszystkich podmiotów zaangażowanych w europejski semestr; mając na uwadze, że odpowiednie zaangażowanie Parlamentu Europejskiego jest w tym kontekście kluczowe;

V.  mając na uwadze, że parlamenty narodowe są przedstawicielami i gwarantami praw nabytych i przeniesionych przez obywateli; mając na uwadze, że ustanowienie europejskiego semestru powinno w pełni respektować prerogatywy parlamentów narodowych;

Główne postulaty na wiosenne posiedzenie Rady Europejskiej

1.  zwraca się do Rady Europejskiej, by zadbała o włączenie poniższych zaleceń do wytycznych politycznych na europejski semestr w roku 2013, i upoważnia swojego przewodniczącego do obrony stanowiska PE na wiosennym posiedzeniu Rady Europejskiej w dniach 14–15 marca 2013 r.; nawiązuje w szczególności do konkretnych zaleceń, które Rada Europejska ma przyjąć w swoich wytycznych politycznych załączonych do niniejszej rezolucji;

2.  ubolewa nad tym, że priorytety określone podczas zeszłorocznego cyklu europejskiego semestru, a w szczególności priorytety odnoszące się do tworzenia miejsc pracy, jakości pracy oraz walki z ubóstwem i wykluczeniem społecznym, nie przyniosły oczekiwanych rezultatów;

3.  zwraca uwagę, że sytuacja gospodarcza i społeczne skutki kryzysu uległy w ostatnim roku dalszemu pogorszeniu; w związku z tym podkreśla znaczenie zintensyfikowania zaangażowania państw członkowskich w realizację wytycznych politycznych na rok 2013, w szczególności w dziedzinie zatrudnienia i polityki społecznej;

I.  Cele strategii „Europa 2020”

4.  zwraca się do Rady Europejskiej o zadbanie o to, by roczne wytyczne polityczne określone na podstawie rocznej analizy wzrostu gospodarczego były w pełni skoncentrowane na osiągnięciu wszystkich celów strategii „Europa 2020” dotyczących inteligentnego, trwałego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu; ubolewa nad tym, że do rocznej analizy wzrostu gospodarczego na rok 2013 nie włączono sprawozdania z postępów w realizacji strategii „Europa 2020”; wzywa Komisję do sporządzenia tego sprawozdania przed wiosennym posiedzeniem Rady Europejskiej;

5.  ubolewa nad tym, że wytyczne polityczne na rok 2012 oraz ich wdrożenie okazały się niewystarczająco skuteczne, jeśli chodzi o osiągnięcie celów politycznych zapisanych w strategii „Europa 2020”; ubolewa nad tym, że niektóre państwa członkowskie w coraz większym stopniu odchodzą od realizacji celów strategii „Europa 2020”;

6.  ubolewa nad tym, że zobowiązania określone w krajowych programach reform na rok 2012 są niewystarczające do tego, by osiągnąć większość celów na szczeblu UE; podkreśla swoje zaniepokojenie tym, że obecne cele krajowe nie wystarczą do osiągnięcia głównych celów strategii „Europa 2020” dotyczących zatrudnienia, edukacji i ograniczenia ubóstwa;

7.  wzywa państwa członkowskie do przyjęcia niezbędnych zobowiązań w ramach krajowych programów reform na rok 2013, ukierunkowanych na osiągnięcie celów strategii „Europa 2020”;

8.  zwraca się do Rady Europejskiej o zapewnienie w swoich wytycznych politycznych, że wystarczające środki UE zostaną przeznaczone na osiągnięcie celów strategii „Europa 2020”; apeluje do państw członkowskich o skuteczniejszy przydział środków na osiągnięcie celów strategii „Europa 2020”;

II.  Tworzenie miejsc pracy za pośrednictwem reform strukturalnych i inwestycji ukierunkowanych na wzrost gospodarczy

9.  wyraża ubolewanie, że w ubiegłym roku większość państw członkowskich nie wypełniła swojego zobowiązania do przedłożenia krajowego planu zwiększania zatrudnienia w ramach swoich krajowych programów reform na rok 2012; wzywa państwa członkowskie do wypełnienia tego zobowiązania w roku 2013; podkreśla, że krajowe plany zwiększania zatrudnienia powinny zawierać kompleksowe środki na rzecz tworzenia miejsc pracy i „zielonego” zatrudnienia, powiązanie między polityką zatrudnienia a instrumentami finansowymi, reformy rynku pracy, wyraźny harmonogram rozłożenia wieloletniego programu reform na następnych 12 miesięcy oraz wskazanie obszarów i regionów doświadczających niedoboru lub nadwyżki w zakresie specjalizacji;

10.  ubolewa nad tym, że Komisja nie uczyniła przedłożenia krajowego planu zwiększania zatrudnienia wymogiem obowiązkowym, i wzywa Komisję do nadzorowania jego przygotowywania w każdym rocznym cyklu europejskiego semestru;

11.  wzywa państwa członkowskie do przyjęcia środków sprzyjających tworzeniu miejsc pracy, takich jak reformy podatku od siły roboczej, które to środki pobudzają zatrudnienie, propagują i wspierają rzeczywiste i dobrowolne samozatrudnienie i zakładanie przedsiębiorstw, poprawiają warunki ramowe prowadzenia działalności gospodarczej, ułatwiają dostęp do finansowania dla MŚP, przekształcają pracę nieformalną lub nierejestrowaną w legalne zatrudnienie, reformują rynki pracy, jeśli to konieczne, w celu zwiększenia ich dostosowania, dynamiki, konkurencyjności i włączenia społecznego, a jednocześnie gwarantują pracownikom odpowiednie bezpieczeństwo, zapewniają pracodawcom i pracownikom umiejętności i narzędzia pozwalające im dostosowywać się do zmieniających się potrzeb rynku pracy, modernizują systemy ustalania płac – w ramach dialogu społecznego i przy czynnym udziale partnerów społecznych, przy jednoczesnym poszanowaniu różnorodności krajowych modeli stosunków pracy – w celu dostosowania płac do zmian wydajności pracy w granicach pensji wystarczających na godne życie, oraz wykorzystują duży potencjał zatrudnienia sektorów takich jak gospodarka ekologiczna, opieka zdrowotna i społeczna oraz sektora ICT na potrzeby tworzenia trwałych miejsc pracy o wysokiej jakości;

III.  Zatrudnienie młodzieży

12.  zwraca się do Rady Europejskiej o uczynienie kwestii bezrobocia osób młodych priorytetem w wytycznych politycznych na rok 2013;

13.  wzywa państwa członkowskie do przedsięwzięcia zdecydowanych środków na rzecz walki z bezrobociem osób młodych, w tym ukierunkowanych środków aktywnej polityki rynku pracy, środków przeciwdziałających niedopasowaniu umiejętności na rynku pracy, zwłaszcza poprzez zapobieganie wczesnemu kończeniu nauki lub stażu oraz zapewnienie, że w ramach systemów kształcenia i szkolenia młodzi ludzie skutecznie zdobędą odpowiednie umiejętności, a także środków mających na celu propagowanie przedsiębiorczości i skuteczne wsparcie rozwoju biznesu na rzecz młodych ludzi oraz ram zapewniających przejście od kształcenia do zatrudnienia;

14.  zdecydowanie wspiera wniosek Komisji dotyczący systemów gwarancji dla młodzieży; apeluje o ich szybkie wdrożenie i przeznaczenie odpowiednich środków finansowych; jest zdania, że EFS powinien odgrywać kluczową rolę w finansowaniu systemów gwarancji dla młodzieży, i że należy dążyć do osiągnięcia odpowiedniej równowagi między finansowaniem przez UE a finansowaniem przez państwa członkowskie;

15.  apeluje do państw członkowskich o opracowanie kompleksowych strategii na rzecz młodzieży niekształcącej się, niepracującej ani nieszkolącej się (młodzieży NEET); apeluje również do nich, by podczas opracowywania tych strategii okazały solidarność finansową z państwami członkowskimi o ograniczonej przestrzeni fiskalnej;

IV.  Zwiększenie dostosowania i dynamiki rynków pracy sprzyjających włączeniu społecznemu oraz poprawa jakości zatrudnienia

16.  ubolewa nad tym, że w rocznej analizie wzrostu gospodarczego na rok 2013 nie odniesiono się do jakości miejsc pracy i że zbyt mało uwagi poświęcono wprowadzeniu niezbędnych warunków wstępnych sprzyjających zwiększeniu udziału w rynku pracy, co dotyczy zwłaszcza kobiet, pracowników powyżej 45. roku życia, osób niepełnosprawnych oraz osób najbardziej potrzebujących;

17.  przypomina, że wewnętrzne zaburzenia równowagi między państwami członkowskimi, szczególnie jeśli chodzi o wskaźniki zatrudnienia i wskaźniki społeczne, cały czas się powiększają; zwraca uwagę, że państwa członkowskie o stosunkowo niesegmentowanych rynkach pracy, silnych systemach opieki społecznej oraz zdolne do tymczasowego dostosowania godzin pracy, czasu pracy i innych elastycznych warunków pracy (elastyczność wewnętrzna), a także o efektywnych modelach rokowań zbiorowych, okazały się odporniejsze na skutki kryzysu w wymiarze społecznym i zatrudnienia;

18.  apeluje o zwiększenie dostosowania i dynamiki rynków pracy oraz ich zdolności dostosowania do zakłóceń w sytuacji gospodarczej bez generowania zwolnień, a także o zwiększenie ich włączenia społecznego sprzyjającego udziałowi w rynku pracy, zwłaszcza w odniesieniu do osób najsłabszych i znajdujących się w niekorzystnej sytuacji;

19.  ostrzega, że środki oszczędnościowe nie powinny osłabiać jakości zatrudnienia, ochrony socjalnej ani norm bezpieczeństwa i higieny pracy; zachęca państwa członkowskie do propagowania identyfikowania tych spółek i MŚP, które starają się w większym stopniu uwzględniać aspekty socjalne, niż wypełniać jedynie swe minimalne zobowiązania prawne;

V.  Inwestowanie w kształcenie i szkolenie

20.  podkreśla kluczową rolę kształcenia i szkolenia w realizacji celów strategii „Europa 2020”;

21.  podkreśla znaczenie zmniejszenia odsetka osób przedwcześnie kończących naukę w celu zmniejszenia liczby osób należących do grupy NEET;

22.  wzywa państwa członkowskie do zapewnienia, w ramach realizacji trwałej, sprzyjającej wzrostowi i zróżnicowanej konsolidacji fiskalnej, skutecznych i wystarczających inwestycji w kształcenie, szkolenie i uczenie się przez całe życie w celu wywiązania się ze wszystkich zobowiązań podjętych w ramach strategii „Europa 2020”;

23.  wzywa państwa członkowskie do włączenia europejskich programów wymiany w obszarze kształcenia, szkolenia, młodzieży i sportu do działań podejmowanych w ramach europejskiego semestru;

VI.  Zapewnienie wysokiej jakości usług publicznych oraz zwalczanie ubóstwa i wykluczenia społecznego

24.  wyraża głębokie zaniepokojenie wzrostem ubóstwa i bezrobocia we wszystkich grupach wiekowych od ostatniego cyklu europejskiego semestru w roku 2012;

25.  z zadowoleniem przyjmuje to, że w rocznej analizie wzrostu gospodarczego na rok 2013 uwzględniono ubóstwo i wykluczenie społeczne oraz zajęto się społecznymi skutkami kryzysu; wzywa Komisję do położenia nacisku na te środki w zaleceniach dla poszczególnych krajów, a w szczególności do zajęcia się problemem ubóstwa pracujących, ubóstwa wśród osób niemających związków z rynkiem pracy lub mających ograniczone związki z tym rynkiem, a także problemem ubóstwa wśród osób starszych; zwraca się do Rady Europejskiej o zatwierdzenie tej wytycznej jako priorytetu;

26.  apeluje o to, by wdrożenie zintegrowanych strategii aktywnego włączenia było centralnym elementem unijnego programu w dziedzinie polityki społecznej i jego krajowych odpowiedników;

VII.  Dążenie do proporcjonalnej i zróżnicowanej konsolidacji fiskalnej sprzyjającej wzrostowi gospodarczemu przy jednoczesnym zapewnieniu ożywienia gospodarczego i tworzenia miejsc pracy

27.  uznaje potrzebę wdrożenia proporcjonalnej, zróżnicowanej i sprzyjającej wzrostowi gospodarczemu konsolidacji fiskalnej w celu uniknięcia negatywnego krótko-, średnio- i długoterminowego wpływu na wzrost i zatrudnienie przy jednoczesnym zapewnieniu stabilności finansów publicznych; podkreśla to, że programy konsolidacji fiskalnej powinny zostać poddane ocenie pod względem ich wpływu w perspektywie krótkoterminowej na wzrost, zatrudnienie i włączenie społeczne, zwłaszcza w państwach znajdujących się w recesji lub mających nieznaczne stopy wzrostu; wzywa Komisję i Radę Europejską do pełnego wykorzystania elastyczności przewidzianej w rozporządzeniu (UE) nr 1175/2011 i rozporządzeniu Rady (UE) nr 1177/2011 w okresie pogorszenia koniunktury gospodarczej;

28.  podkreśla, że Komisja powinna bardziej uwzględniać szczególne tendencje lokalne, regionalne i krajowe, jak również potencjalne błędy w swoich prognozach, które stanowią podstawę rocznej analizy wzrostu gospodarczego;

29.  uważa, że konsolidacja fiskalna musi być wdrażana w sposób proporcjonalny i sprzyjający wzrostowi gospodarczemu oraz że rytm konsolidacji musi być różny dla poszczególnych krajów, w zależności od ich dostępnej przestrzeni fiskalnej i przestrzeni fiskalnej europejskiej gospodarki w szerszej perspektywie, w celu uniknięcia negatywnych skutków dla wzrostu, jednocześnie gwarantując zdolność obsługi zadłużenia;

30.  wzywa Komisję do zmiany jej modeli dotyczących wpływu na wzrost i tworzenie miejsc pracy efektu mnożnikowego cięć budżetowych w państwach członkowskich, zgodnie z najnowszymi zmianami wprowadzonymi przez MFW;

31.  zwraca się do Rady Europejskiej o zapewnienie spójności pomiędzy różnymi priorytetami określonymi w jej wytycznych politycznych, tak aby nie osłabiać potencjału trwałego wzrostu gospodarczego i tworzenia miejsc pracy, nie zwiększać ubóstwa i wykluczenia społecznego, ani nie uniemożliwiać powszechnego dostępu do świadczenia wysokiej jakości usług publicznych; uważa, że głównym priorytetem musi być wdrożenie zintegrowanych reform i inwestycji propagujących wzrost gospodarczy i tworzenie miejsc pracy przy jednoczesnym zapewnieniu stabilności finansów publicznych;

32.  wzywa Radę Europejską do tego, by w przypadku zatwierdzenia przez nią pierwszego priorytetu rocznej analizy wzrostu gospodarczego − „zróżnicowana konsolidacja fiskalna sprzyjająca wzrostowi gospodarczemu” − przedstawiła konkretne wyjaśnienia dotyczące sposobu jego realizacji przy zachowaniu pełnej zgodności z celem przewidującym zwiększenie spójności społecznej i zwalczanie ubóstwa, określonym w ramach czwartego priorytetu − „walka z bezrobociem i społecznymi konsekwencjami kryzysu”;

33.  podkreśla potrzebę osiągnięcia pełnej spójności pomiędzy konsolidacją fiskalną i środkami gospodarczymi z jednej strony a polityką społeczną, środkami na rzecz wzrostu i zatrudnienia z drugiej strony;

34.  wskazuje, że w dobie poważnych ograniczeń budżetowych i ograniczonej zdolności sektora prywatnego do udzielania pożyczek fundusze strukturalne i Fundusz Spójności, dzięki swoim możliwościom finansowym i realizowanym celom, są istotnym narzędziem, jakim dysponują państwa członkowskie przy stymulowaniu gospodarki i przyczynianiu się do realizacji zapisanych w strategii „Europa 2020” celów dotyczących wzrostu i zatrudnienia; w związku z tym podkreśla, że z uwagi na kluczową rolę odgrywaną przez politykę spójności w opracowywaniu krajowych programów w ramach europejskiego semestru polityka ta powinna znaleźć się w centrum rocznej analizy wzrostu i powinna być uwzględniona w rocznej debacie na temat wzrostu i miejsc pracy w UE;

VIII.  Legitymacja demokratyczna i zaangażowanie społeczeństwa obywatelskiego

35.  jest zaniepokojony tym, że Parlament Europejski, parlamenty narodowe, partnerzy społeczni i społeczeństwo obywatelskie nadal odgrywają ograniczoną rolę w europejskim semestrze; podkreśla, że wytyczne polityczne określone w rozpoczętej przez Komisję rocznej analizie wzrostu gospodarczego, które mają zostać zatwierdzone przez Radę Europejską, są ustalane bez udziału Parlamentu i obywateli, w związku z czym brakuje im legitymacji demokratycznej;

36.  uważa, że Parlament Europejski ma do odegrania zasadniczą rolę w osiągnięciu niezbędnej legitymacji demokratycznej; uważa, że wobec braku podstawy prawnej zwykłej procedury ustawodawczej mającej zastosowanie do rocznej analizy wzrostu gospodarczego Rada Europejska powinna uwzględnić uwagi parlamentarne podczas zatwierdzania wytycznych politycznych, aby zapewnić legitymację demokratyczną;

37.  zwraca się do Komisji o zobowiązanie państw członkowskich do zagwarantowania maksymalnej przejrzystości podczas tworzenia krajowych programów reform, a także do zaangażowania w ten proces szerokiego grona parlamentów krajowych i partnerów społecznych;

Dodatkowe wysiłki, które należy podjąć w obszarze zatrudnienia i obszarze społecznym
Tworzenie miejsc pracy za pośrednictwem reform strukturalnych i inwestycji ukierunkowanych na wzrost gospodarczy

38.  przypomina, że wzmocnienie wzrostu gospodarczego sprzyjającego tworzeniu miejsc pracy wymaga takich polityk zatrudnienia, które tworzą korzystne warunki tworzenia miejsc pracy, ułatwiają pozytywną zmianę pracy oraz podejmowanie pracy przez osoby bezrobotne, zwiększają podaż pracy oraz poprawiają jej dopasowanie geograficzne i dopasowanie umiejętności do potrzeb rynku pracy;

39.  podkreśla potrzebę przeprowadzenia reform na rynku pracy mających na celu zwiększenie wydajności i efektywności pracy, co z kolei powinno przyczynić się do poprawy konkurencyjności gospodarki UE oraz do zapewnienia zrównoważonego wzrostu gospodarczego i tworzenia miejsc pracy, przy jednoczesnym rygorystycznym poszanowaniu litery i ducha europejskiego społecznego dorobku prawnego i określonych w nim zasad; uważa, że reformy na rynkach pracy powinny być wdrażane w sposób propagujący jakość pracy;

40.  sugeruje, by państwa członkowskie zmniejszyły opodatkowanie pracy, o ile pozwalają na to warunki fiskalne, zwłaszcza w odniesieniu do pracowników słabo opłacanych i o niskich kwalifikacjach oraz grup znajdujących się w trudnym położeniu; uważa, że odpowiednio ukierunkowane tymczasowe redukcje składek na ubezpieczenie społeczne lub programy dofinansowania miejsc pracy dla nowych pracowników, w szczególności dla osób bezrobotnych o niskich kwalifikacjach i osób długotrwale bezrobotnych, są bardzo skutecznymi zachętami do propagowania tworzenia miejsc pracy;

41.  zwraca uwagę, że zmiany demograficzne wyraźnie wpływają na udostępnianie infrastruktury socjalnej i stanowią poważne wyzwanie dla wszystkich grup wiekowych w całej UE; w związku z tym podkreśla, że w analizie Komisji należy w większym stopniu brać pod uwagę rolę polityki spójności w rozwiązywania problemów demograficznych;

42.  podkreśla potrzebę przeprowadzenia niezbędnych reform w celu zapewnienia stabilności systemów emerytalnych; uważa, że wiek emerytalny mógłby być oceniany w oparciu o zmiany średniego trwania życia w dobrym zdrowiu, lecz przypomina, że nadal można podnieść faktyczny wiek emerytalny bez podnoszenia obowiązkowego wieku emerytalnego poprzez ograniczenie wczesnego opuszczania rynku pracy; uważa, że w celu skutecznego podniesienia efektywnego wieku emerytalnego reformom systemów emerytalnych muszą towarzyszyć strategie polityczne ograniczające dostęp do systemów wczesnych emerytur i innych możliwości wczesnego przejścia na emeryturę, mające na celu rozwój możliwości zatrudnienia osób starszych, zapewnienie dostępu do uczenia się przez całe życie, wdrożenie polityk obejmujących korzyści podatkowe zachęcające do kontynuacji pracy zawodowej, a także wsparcie aktywnego starzenia się w dobrym zdrowiu;

43.  wzywa Komisję do współpracy z państwami członkowskimi w celu dopilnowania, by programy oszczędnościowe nie utrudniały stosowania środków na rzecz tworzenia miejsc pracy ani realizacji polityk pobudzających wzrost, ani nie zagrażały ochronie socjalnej; apeluje do państw członkowskich o priorytetowe traktowanie wydatków sprzyjających wzrostowi, na przykład w dziedzinie edukacji, uczenia się przez całe życie, badań i innowacji, efektywności energetycznej, oraz o jednoczesne zapewnienie skuteczności takich wydatków;

44.  podziela pogląd Komisji, że innowacyjne instrumenty finansowe UE mogą pełnić rolę katalizatorów w odniesieniu do ukierunkowanych inwestycji, mieć efekt mnożnikowy w stosunku do budżetu UE i zwiększać potencjał wzrostu w UE; w związku z tym wzywa Komisję do udzielania państwom członkowskim i regionom szczegółowych informacji oraz pomocy i wskazówek odnośnie do szerszego zakresu stosowania instrumentów finansowych w ramach polityki spójności w 2013 r. i w kolejnym okresie programowania (2014–2020); apeluje do państw członkowskich o stosowanie się do zaleceń Komisji i jednoznaczne wskazanie, w krajowych programach reform, sposobów wykorzystania środków z funduszy strukturalnych w celu realizacji priorytetów w zakresie stymulowania wzrostu i zatrudnienia przy wykorzystaniu instrumentów finansowych;

45.  docenia uwagę poświęconą wykorzystaniu potencjału tworzenia miejsc pracy kluczowych sektorów takich jak branże innowacyjne, usługi, gospodarka ekologiczna, opieka zdrowotna i społeczna (tak zwany biały sektor) oraz sektora ICT w priorytetach rocznej analizy wzrostu gospodarczego na rok 2013; wzywa Komisję i państwa członkowskie do wsparcia inicjatyw mających na celu ułatwienie rozwoju wspomnianych sektorów o dużym potencjale w zakresie zatrudnienia;

46.  przypomina, że pełne wykorzystanie potencjału tworzenia miejsc pracy tych nowych sektorów będzie wymagało przystosowania, zwłaszcza pracowników o niższych kwalifikacjach i starszych pracowników, oraz nowych umiejętności; wzywa Komisję i państwa członkowskie do przewidywania potrzeb w zakresie umiejętności w tych sektorach oraz zapewnienia niezbędnych inwestycji w kształcenie i szkolenie mających na celu umożliwienie zdobycia wspomnianych umiejętności;

47.  ubolewa nad tym, że w rocznej analizie wzrostu gospodarczego na rok 2013 w ogóle nie wspomniano o działaniach mających na celu uwzględnienie aspektu płci; uważa, że znaczne zwiększenie udziału kobiet w rynku pracy ma kluczowe znaczenie dla osiągnięcia głównego celu strategii „Europa 2020” dotyczącego zatrudnienia; wzywa Komisję i państwa członkowskie do przyjęcia niezbędnych środków mających na celu wsparcie zatrudnienia kobiet, takich jak przystępna cenowo opieka i opieka nad dzieckiem, odpowiednie systemy urlopów macierzyńskich, ojcowskich i rodzicielskich oraz elastyczne godziny i warunki pracy;

48.  wzywa państwa członkowskie do poprawy środowiska dla przedsiębiorstw, a zwłaszcza MŚP, oraz zwraca się do Komisji i Rady Europejskiej o zintensyfikowanie wysiłków zmierzających do poprawy funkcjonowania jednolitego rynku, wzmocnienie gospodarki cyfrowej oraz skoncentrowanie się na inteligentnej regulacji przyczyniającej się do zmniejszenia zbędnej biurokracji; z zadowoleniem przyjmuje Akt o jednolitym rynku II oraz apeluje o jego niezwłoczne i pełne wdrożenie;

49.  wzywa Komisję do tego, by uznała zarządzanie jednolitym rynkiem za kluczowy priorytet, ponieważ w istotnym stopniu przyczynia się ono do osiągnięcia celów europejskiego semestru, tzn. trwałego wzrostu gospodarczego i zatrudnienia; uważa, że zalecenia Komisji dla poszczególnych krajów powinny jednocześnie oferować państwom członkowskim bardziej praktyczne rozwiązania dotyczące poprawy funkcjonowania jednolitego rynku, tak aby uzyskać silniejsze poparcie społeczne i zaangażowanie polityczne w celu urzeczywistnienia jednolitego rynku;

50.  z zadowoleniem przyjmuje uznanie znaczenia dostępu MŚP do finansowania, jako że są one podstawą zatrudnienia i tworzenia miejsc pracy w UE oraz mają znaczny potencjał w zakresie rozwiązania problemu bezrobocia wśród osób młodych i dysproporcji w reprezentacji płci; nalega, aby państwa członkowskie uczyniły z dostępu MŚP do finansowania absolutny priorytet w swoich krajowych planach na rzecz wzrostu; apeluje do państw członkowskich o zapewnianie łatwego dostępu do europejskich funduszy przeznaczonych na ten cel;

51.  dostrzega znaczenie większej zdolności EBI w zakresie udzielania pożyczek i zaleca, aby dostosować ją do priorytetów UE dotyczących eliminacji rozbieżności regionalnych; apeluje do Komisji o zwrócenie się do państw członkowskich o wykorzystanie części środków z funduszy strukturalnych na potrzeby podziału ryzyka kredytowego EBI i udostępnienia gwarancji pożyczkowych dla MŚP i mikroprzedsiębiorstw, co umożliwi wzrost aktywności gospodarczej we wszystkich sektorach i regionach, będzie źródłem dodatkowych możliwości zatrudnienia i rozwiąże problem braku dostępu do kredytów utrudniający obecnie działalność MŚP;

52.  wzywa państwa członkowskie do promowania i wspierania przedsiębiorczości, w tym przedsiębiorczości społecznej, oraz zakładania nowych przedsiębiorstw, w szczególności poprzez realizację programów rozwoju biznesu i zapewnienie dostępu do finansowania;

53.  wzywa Komisję Europejską do dopilnowania, by przedsiębiorczość społeczna otrzymała zdecydowane wsparcie w wieloletnich ramach finansowych na lata 2014–2020, ponieważ ewidentnie ma ona znaczny potencjał do tworzenia nowych miejsc pracy i innowacyjnego wzrostu;

54.  apeluje do Komisji o pełną mobilizację instrumentów UE oraz wsparcia finansowego w celu osiągnięcia celów strategii „Europa 2020”; wzywa państwa członkowskie do pełnego wykorzystania funduszy strukturalnych w celu zwiększenia szans na zatrudnienie oraz skutecznego zwalczania strukturalnego i długoterminowego bezrobocia osób młodych;

55.  odnotowuje, że polityka spójności jako podstawowe narzędzie inwestycyjne UE, które odgrywa ważną rolę w strategii „Europa 2020” i które dokładnie reaguje na lokalne, regionalne i krajowe potrzeby inwestycyjne, przyczynia się nie tylko do zmniejszania różnic między regionami, ale również do ożywienia gospodarczego w państwach członkowskich i skutecznego zapewniania trwałego wzrostu i tworzenia miejsc pracy w państwach członkowskich i w całej Unii; zauważa, że dzięki temu polityka spójności jest jednym z najlepszych dostępnych instrumentów, dzięki któremu ożywienie gospodarcze może iść w parze z utworzeniem dużej liczby miejsc pracy, jak przewiduje Komisja Europejska w rocznej analizie wzrostu gospodarczego 2013; uważa w związku z tym, że wszelkie cięcia budżetu przeznaczonego na politykę spójności miałyby nader negatywne konsekwencje w odniesieniu do celów strategii „Europa 2020”, a zatem nalega, aby w nowym okresie programowania przeznaczyć na politykę spójności odpowiednie środki, co najmniej na poziomie uzgodnionym dla obecnego okresu programowania 2007-2013, oraz by wciąż można nią było obejmować wszystkie regiony UE;

56.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, iż Komisja przyznała w rocznej analizie wzrostu gospodarczego 2013, że należy zwiększyć zdolności administracyjne w celu szybszej dystrybucji niewydanych jeszcze środków z funduszy strukturalnych; zwraca uwagę, że wysiłki te należy koncentrować na władzach szczebla krajowego, regionalnego i lokalnego; podkreśla, że szybsze wydatkowanie niewydanych jeszcze środków z funduszy strukturalnych może przyczynić się do zwiększenia płynności finansowej rynku;

57.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do dopilnowania, by polityka regionalna w dalszym ciągu odgrywała ważną rolę w opracowywaniu programów krajowych w ramach europejskiego semestru, a także by stanowiła kluczowe narzędzie służące realizacji ustalonych celów w zakresie polityki socjalnej i polityki zatrudnienia w perspektywie średnio- i długoterminowej;

58.  uważa za istotne, by polityka spójności przyczyniała się do ograniczania wewnętrznych rozbieżności pod względem konkurencyjności i nierównowagi strukturalnej dzięki jej zdolności do dostosowywania się do specyficznych warunków i potrzeb stwierdzonych na szczeblu lokalnym, regionalnym i krajowym; w tym względzie przyjmuje z zadowoleniem inicjatywę Komisji, aby przeprogramować, gdzie jest to możliwe, niewydane jeszcze środki z funduszy strukturalnych na rzecz efektywności energetycznej, zatrudnienia młodzieży oraz MŚP, ponieważ obszary te odegrają ważną rolę w realizacji celów strategii „Europa 2020”; domaga się należytego informowania Parlamentu o realizacji tej inicjatywy na szczeblu krajowym;

Zatrudnienie młodzieży

59.  wzywa państwa członkowskie do podjęcia działań mających na celu ułatwienie młodym ludziom przechodzenia z etapu kształcenia i szkolenia na rynek pracy; w związku z tym zwraca uwagę na sukces „dualnego kształcenia zawodowego” w niektórych państwach członkowskich, który wpłynął na osiągnięcie najwyższego poziomu zatrudnienia młodych ludzi w Unii Europejskiej;

60.  uważa, że kluczowe znaczenie ma pomaganie młodzieży w bardziej skutecznym zdobywaniu kwalifikacji, co wymaga ściślejszej współpracy i lepszej komunikacji między spółkami, rządami oraz podmiotami z sektora edukacji;

61.  z zadowoleniem przyjmuje zapowiedź Komisji, że przedstawi ona pakiet w sprawie zatrudnienia młodzieży; wzywa państwa członkowskie do promowania i rozwoju, w ścisłej współpracy z partnerami społecznymi, gwarancji dla młodzieży, zapewniającej każdej młodej osobie w UE prawo do zatrudnienia, nauki zawodu lub dodatkowego szkolenia bądź zatrudnienia połączonego ze szkoleniem po maksymalnym okresie bezrobocia wynoszącym cztery miesiące; uważa, że finansowanie unijne, szczególnie EFS, powinno odgrywać podstawową rolę we współfinansowaniu systemów gwarancji dla młodzieży; wzywa Komisję do udzielenia państwom członkowskim i regionom pomocy technicznej w zakresie wdrożenia tych systemów i prawidłowego wykorzystywania środków Europejskiego Funduszu Społecznego do celów rozwoju systemów gwarancji dla młodzieży; podkreśla, że krajowi partnerzy sektorowi, ściśle współpracujący z władzami lokalnymi i regionalnymi, powinni odgrywać główną rolę w procesie wdrażania systemów gwarancji dla młodzieży;

62.  zauważa, że systemom gwarancji dla młodzieży powinny towarzyszyć ramy jakości w celu zapewnienia jakości tych systemów oraz dopilnowania, by kształcenie, przyuczanie do zawodu i oferowane miejsca pracy obejmowały odpowiednie warunki pracy i spełniały normy bezpieczeństwa i higieny pracy; uważa, że w tym kontekście wszyscy młodzi ludzie powinni najpierw uzyskać spersonalizowaną ocenę ich potrzeb, a następnie otrzymać dopasowane i spersonalizowane usługi;

63.  z zadowoleniem przyjmuje zalecenie Komisji dotyczące stworzenia w ramach Komitetu Zatrudnienia wielostronnego mechanizmu kontroli wdrażania systemów gwarancji dla młodzieży, a ponadto zwraca się o włączenie w ten proces Parlamentu;

64.  z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Komisji zmierzającą do zaproponowania zalecenia Rady dotyczącego systemów gwarancji dla młodzieży; wzywa państwa członkowskie i regiony do promowania przedsiębiorczości i samozatrudnienia wśród młodych ludzi oraz do wdrożenia konkretnych, ukierunkowanych programów wsparcia rozwoju działalności gospodarczej dla młodych ludzi;

65.  podkreśla, że w styczniu 2012 r. Rada Europejska przedstawiła działanie pilotażowe mające na celu wsparcie ośmiu państw członkowskich o najwyższych poziomach bezrobocia osób młodych w realokacji części z przysługujących im funduszy strukturalnych UE w celu rozwiązania problemu bezrobocia osób młodych; ubolewa nad tym, że w maju 2012 r. Komisja znacząco obniżyła szacunki dotyczące dostępnych środków podlegających realokacji z 82 mld EUR do 29,8 mld EUR, tym samym ograniczając zakres działań pilotażowych; ubolewa nad tym, że do tej pory jedynie niewielka część tych środków została przydzielona na pomoc młodym osobom w znalezieniu pracy;

66.  z zadowoleniem przyjmuje wniosek dotyczący lepszego wykorzystania Europejskiego Funduszu Społecznego na rzecz środków zatrudnienia młodzieży w okresie programowania 2014–2020; zwraca się o to, by środki Europejskiego Funduszu Społecznego wykorzystywane na rzecz działań dotyczących młodzieży koncentrowały się głównie na przyuczaniu do zawodu/stażach i przedsiębiorczości; z zadowoleniem przyjmuje przeznaczenie niewykorzystanych środków funduszy strukturalnych z unijnego okresu finansowania 2007–2013 na zwalczanie wysokiej stopy bezrobocia wśród młodzieży oraz na promowanie małych i średnich przedsiębiorstw;

Inwestowanie w kształcenie i szkolenie

67.  podkreśla znaczenie udoskonalenia umiejętności kontroli w określonych sektorach i/lub regionach oraz jak najszybszego zaradzenia niedopasowaniu tych umiejętności; wzywa Komisję i państwa członkowskie do współpracy w zakresie opracowywania unijnej panoramy umiejętności w celu całościowego zobrazowania potrzeb UE w zakresie umiejętności;

68.  apeluje do UE i państw członkowskich o promowanie współpracy i synergii pomiędzy sektorem kształcenia i szkolenia a przedsiębiorstwami w celu przewidywania potrzeb w zakresie umiejętności oraz dostosowania systemów kształcenia i szkolenia do potrzeb rynku pracy, tak aby wyposażać siłę roboczą w niezbędne umiejętności w oparciu o zmieniające się środowisko pracy i indywidualne potrzeby starzejącej się siły roboczej oraz ułatwiać przechodzenie od etapu kształcenia i szkolenia do pracy;

69.  wzywa państwa członkowskie do nadania priorytetu działaniom odnoszącym się do inwestycji w kształcenie, szkolenie, promowanie umiejętności przedsiębiorczych i uczenie się przez całe życie na rzecz wszystkich grup wiekowych, nie tylko poprzez uczenie się formalne, lecz także poprzez rozwój uczenia się pozaformalnego i nieformalnego; ostrzega przed długoterminowymi kosztami społecznymi i gospodarczymi związanymi z cięciami w budżetach na edukację i szkolenia, ponieważ utrudniają one wyjście z kryzysu i zmniejszają konkurencyjność gospodarek państw członkowskich;

70.  podkreśla, że wykorzystanie nowych możliwości uczenia się, a także wiedzy, umiejętności i kompetencji zdobytych poza ramami kształcenia formalnego może odegrać ważną rolę w zwiększeniu szans zatrudnienia; podkreśla znaczenie pozaformalnej i nieformalnej walidacji; z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji dotyczący zalecenia Rady zachęcającego państwa członkowskie do ustanowienia do roku 2015 systemów walidacji powiązanych z europejskimi ramami kwalifikacji, w tym umożliwienia uzyskania pełnych lub częściowych kwalifikacji w ramach uczenia się pozaformalnego lub nieformalnego;

71.  zachęca do skutecznego wdrożenia krajowych ram kwalifikacji jako narzędzi promujących rozwój uczenia się przez całe życie; ponawia swój apel do Komisji o urzeczywistnienie europejskiego paszportu umiejętności w celu zapewnienia przejrzystości i promowania transgranicznej mobilności pracowników;

72.  podkreśla potrzebę poprawy jakości, kompetencji i statusu nauczycieli jako warunku sine qua non zapewnienia prawidłowo funkcjonującego europejskiego systemu kształcenia i szkolenia; wzywa Komisję i państwa członkowskie do podjęcia w tym celu niezbędnych wysiłków i przeznaczenia na ten cel odpowiednich zasobów;

Zwiększenie dostosowania i dynamiki rynków pracy sprzyjających włączeniu społecznemu oraz poprawa jakości zatrudnienia

73.  uważa, że reformy rynku pracy powinny być ukierunkowane na zwiększenie wydajności i konkurencyjności oraz, jednocześnie, na zapewnienie jakości pracy; zwraca się do Rady Europejskiej o uwzględnienie jakości pracy w swoich wytycznych politycznych na rok 2013, zwłaszcza w odniesieniu do dostępu pracowników do podstawowego zbioru praw pracowniczych zapisanych w Traktatach, bez uszczerbku dla ustawodawstwa państw członkowskich;

74.  uważa, że w ramach strukturalnych reform rynku pracy należy wprowadzić wewnętrzną elastyczność w celu utrzymania zatrudnienia w czasach kryzysu gospodarczego, oraz zapewnić wysoką jakość pracy i bezpieczeństwo przy zmianie miejsca zatrudnienia, systemy świadczeń dla bezrobotnych oparte na wymogach aktywacji i powiązane ze strategiami reintegracji, których celem jest zachęcanie do podejmowania pracy przy jednoczesnym zapewnieniu wystarczających dochodów, postanowienia umowne mające na celu zwalczanie segmentacji rynku pracy, przewidywanie restrukturyzacji gospodarczej, oraz zapewnić dostęp do uczenia się przez całe życie;

75.  wzywa państwa członkowskie do zwalczania istnienia i rozpowszechniania niepewnych warunków zatrudnienia i fikcyjnego samozatrudnienia oraz do dopilnowania, aby osoby zatrudnione na umowach tymczasowych lub na niepełny etat oraz osoby prowadzące działalność na własny rachunek miały odpowiednią ochronę socjalną i dostęp do szkoleń;

76.  wzywa państwa członkowskie do usprawnienia w razie konieczności przepisów dotyczących zatrudnienia oraz, w celu propagowania stabilnych stosunków pracy, do wsparcia i rozwoju możliwości zwiększenia elastyczności warunków pracy przy odpowiednim poziomie zabezpieczenia społecznego, zwłaszcza na rzecz starszych i młodszych pracowników, a także do promowania dobrowolnej mobilności pracowników za pomocą programów wsparcia mobilności;

77.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do zajęcia się niskim poziomem udziału w rynku pracy grup w niekorzystnej sytuacji, w tym osób należących do mniejszości (np. Romów) i osób niepełnosprawnych, a także do oferowania pensji zawsze wystarczającej na godne życie;

78.  wzywa państwa członkowskie do zwiększenia zakresu i skuteczności aktywnych polityk dotyczących rynku pracy – w ścisłej współpracy z partnerami społecznymi – wzajemnie wspieranych przez zachęty aktywizujące, takie jak programy typu „praca zamiast zasiłku” oraz odpowiednie systemy świadczeń w celu utrzymania możliwości zatrudnienia, wsparcia w powrocie do pracy i zapewnienia godnych warunków życia;

79.  wzywa państwa członkowskie do przewidzenia procesów restrukturyzacji mających na celu ratowanie miejsc pracy, promowanie wewnętrznej i zewnętrznej mobilności oraz zminimalizowanie możliwych negatywnych skutków procesów restrukturyzacji; wzywa państwa członkowskie do skutecznego wdrożenia prawa krajowego oraz istniejących dyrektyw UE takich jak dyrektywa w sprawie zwolnień grupowych, dyrektywa w sprawie przejmowania przedsiębiorstw i dyrektywa w sprawie ram informacyjnych i konsultacyjnych, z należytym uwzględnieniem zasady pomocniczości; uważa, że środki UE powinny odgrywać ważną rolę w unikaniu, minimalizowaniu lub łagodzeniu możliwych negatywnych skutków procesów restrukturyzacji;

80.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do zapewnienia skutecznego egzekwowania przepisów dyrektywy 2000/78/WE ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy;

81.  wzywa Komisję i państwa członkowskie, w celu pogłębienia integracji na europejskim rynku pracy, do podjęcia działań mających na celu zwiększenie mobilności na rynkach pracy i pomiędzy rynkami pracy poprzez usunięcie przeszkód prawnych i administracyjnych utrudniających swobodny przepływ pracowników w obrębie UE, takich jak przejściowe ograniczenia w dostępie do rynku pracy dla pracowników z Rumunii i Bułgarii, oraz poprzez zwiększenie praw do zabezpieczenia społecznego i poprawę warunków pracy pracowników korzystających z prawa do swobodnego przepływu; wzywa państwa członkowskie do zwiększenia wykorzystania EURES w celu lepszego łączenia pasujących ofert pracy i osób szukających pracy w kontekście transgranicznym;

82.  zwraca uwagę na wzrost ubóstwa i bezrobocia we wszystkich grupach wiekowych; wzywa zatem Komisję i państwa członkowskie do przyjmowania nowych zobowiązań w celu zaradzenia tej sytuacji, w szczególności w odniesieniu do ubóstwa pracujących, ubóstwa wśród osób niemających związków z rynkiem pracy lub mających ograniczone związki z tym rynkiem, w tym osób starszych długotrwale bezrobotnych, a także ubóstwa wśród osób starszych;

83.  wzywa państwa członkowskie do dopilnowania tego, by negatywne skutki konsolidacji fiskalnej dla równouprawnienia płci, zatrudnienia kobiet i ubóstwa zostały zniwelowane poprzez przyjęcie w krajowych budżetach podejścia uwzględniającego aspekt płci, skierowanie do państw członkowskich bardziej zdecydowanych zaleceń dotyczących płci oraz segregację głównych celów strategii „Europa 2020” i celów krajowych według kryterium płci;

Zapewnienie wysokiej jakości usług publicznych, zwalczanie ubóstwa i promowanie włączenia społecznego

84.  wzywa państwa członkowskie do zwiększenia adekwatności i skuteczności systemów zabezpieczenia społecznego oraz do dopilnowania, by nadal funkcjonowały one jako zabezpieczenia przed ubóstwem i wykluczeniem społecznym; zauważa jednocześnie, że europejski model społeczny wymaga zmiany ukierunkowanej na „aktywizujące państwa opiekuńcze”, które inwestują w ludzi oraz oferują instrumenty i bodźce mające na celu tworzenie stabilnych miejsc pracy i wzrostu, a także zapobieganie zakłóceniom społecznym;

85.  wzywa państwa członkowskie do realizacji strategii aktywnego włączenia oraz wdrożenia odpowiednich i przystępnych cenowo, wysokiej jakości usług i zintegrowanych podejść do wysokiej jakości zatrudnienia, aby zapobiec marginalizacji grup o niskich dochodach i grup znajdujących się w trudnym położeniu;

86.  wzywa państwa członkowskie do określenia w krajowych programach reform sposobu wykorzystania funduszy UE na wsparcie realizacji krajowych celów w zakresie walki z ubóstwem oraz innych celów w zakresie ochrony socjalnej, zatrudnienia i kształcenia, które zapewniają osiągnięcie celów związanych ze strategią „Europa 2020”;

87.  wzywa UE i państwa członkowskie do dopilnowania, aby wszelkie reformy systemów opieki zdrowotnej koncentrowały się na poprawie jakości oraz zapewnieniu odpowiedniości, przystępności i powszechnego dostępu, a także stabilności;

88.  uważa, że ukierunkowane dopłaty do zatrudnienia pracowników pochodzących z grup w niekorzystnej sytuacji są skutecznym sposobem zwiększenia ich udziału w rynku pracy;

89.  wzywa państwa członkowskie i Komisję do dopilnowania, aby konsolidacja fiskalna była zgodna z wymiarem zatrudnienia i wymiarem społecznym strategii „Europa 2020”;

90.  jest zaniepokojony społecznym wpływem kryzysu na ubóstwo wśród kobiet; wzywa Komisję do dokonania oceny wpływu konsolidacji fiskalnej na równouprawnienie płci i zatrudnienie kobiet;

91.  wzywa państwa członkowskie do opracowania środków mających na celu zmniejszenie ubóstwa pracujących, na przykład poprzez promowanie wystarczającego poziomu udziału w rynku pracy w gospodarstwach domowych oraz ułatwianie awansowania ze słabo opłacanych lub niepewnych stanowisk; wzywa państwa członkowskie do zwalczania ubóstwa pracujących poprzez realizację takiej polityki rynku pracy, która dąży do zapewnienia osobom pracującym pensji wystarczającej na utrzymanie;

92.  apeluje do Komisji, aby każdego roku na początku listopada, począwszy od 4-5 listopada 2013 r., przedstawiała RAW właściwym komisjom Parlamentu, w celu zapewnienia Parlamentowi odpowiedniego czasu na wydanie swych opinii w kolejnych europejskich semestrach;

Konieczność podjęcia dodatkowych wysiłków w celu wzmocnienia systemu sprawowania rządów, zwiększenia zaangażowania i legitymacji demokratycznej

93.  wzywa Radę Europejską i państwa członkowskie do zapewnienia ścisłego zaangażowania parlamentów narodowych i regionalnych, partnerów społecznych, władz publicznych oraz społeczeństwa obywatelskiego w realizację i monitorowanie wytycznych politycznych na mocy strategii „Europa 2020” oraz w proces zarządzania gospodarką, aby zapewnić ich poczucie odpowiedzialności;

94.  wzywa Radę Europejską i Komisję do skuteczniejszego uwzględnienia aspektów monitorowania i oceny osiągania celów w zakresie zatrudnienia, celów społecznych i celów w zakresie kształcenia, określonych w strategii „Europa 2020”, w europejskim semestrze w roku 2013;

95.  ponawia apel o zwiększenie legitymacji demokratycznej europejskiego semestru; apeluje do Rady Europejskiej o uwzględnienie wątpliwości i wniosków wyrażonych przez Parlament Europejski podczas przyjmowania swoich wytycznych politycznych na rok 2013;

96.  wzywa do odpowiedniego zaangażowania Parlamentu w europejski semestr w celu reprezentowania interesów obywateli oraz zwiększenia zasadności społecznych strategii politycznych, jakie mają być realizowane przez państwa członkowskie;

97.  wzywa do wzmocnienia roli parlamentów narodowych w kontekście ich zaangażowania w proces formułowania polityki gospodarczej i społecznej w ramach europejskiego semestru w celu zwiększenia słuszności podejmowanych decyzji;

98.  wzywa do angażowania partnerów społecznych i społeczeństwa obywatelskiego w celu zwiększenia adekwatności i skuteczności polityki społecznej;

o
o   o

99.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.

ZAŁĄCZNIK

KONKRETNE ZALECENIA, KTÓRE RADA EUROPEJSKA MA PRZYJĄĆ W SWOICH WYTYCZNYCH POLITYCZNYCH

Cele strategii „Europa 2020”

Zalecenie 1: osiągnięcie celów strategii „Europa 2020”

Parlament Europejski uważa, że roczne wytyczne polityczne przyjmowane przez Radę Europejską w oparciu o RAW powinny mieć na celu:

Spełnienie wszystkich celów strategii „Europa 2020” na rzecz inteligentnego, trwałego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu.

Zobowiązania określone w krajowych programach reform na rok 2013 muszą być wystarczające do tego, by osiągnąć cele strategii „Europa 2020”.

Państwa członkowskie powinny planować skuteczniejsze wykorzystanie swoich budżetów krajowych na rzecz osiągnięcia celów strategii „Europa 2020”.

Zapewnienie, że wystarczające środki UE zostaną przeznaczone na osiągnięcie celów strategii „Europa 2020”.

Tworzenie miejsc pracy za pośrednictwem reform strukturalnych i inwestycji ukierunkowanych na wzrost

Zalecenie 2.1 dotyczące krajowych planów zwiększania zatrudnienia

Parlament Europejski uważa, że roczne wytyczne polityczne przyjmowane przez Radę Europejską w oparciu o RAW powinny mieć na celu:

Państwa członkowskie powinny przedłożyć krajowy plan zwiększania zatrudnienia jako część swoich krajowych programów reform na rok 2013.

Krajowe plany zwiększania zatrudnienia muszą zawierać:

   kompleksowe środki na rzecz tworzenia miejsc pracy i „zielonego” zatrudnienia, szczególnie w sektorach o dużym potencjale tworzenia miejsc pracy,
   powiązanie między polityką zatrudnienia a instrumentami finansowymi,
   reformy rynku pracy, o ile są one konieczne,
   aktywną politykę rynku pracy ukierunkowaną na bezrobotne osoby młode, osoby długotrwale bezrobotne, bezrobotne osoby starsze i inne grupy znajdujące się w trudnym położeniu,
   wyraźny harmonogram rozłożenia wieloletniego programu reform na następnych 12 miesięcy oraz wskazanie obszarów i regionów doświadczających niedoboru lub nadwyżki w zakresie specjalizacji.

Zalecenie 2.2 dotyczące reform podatku od siły roboczej

Parlament Europejski uważa, że roczne wytyczne polityczne przyjmowane przez Radę Europejską w oparciu o RAW powinny mieć na celu:

Państwa członkowskie powinny przyjąć reformy podatku od siły roboczej, które sprzyjają zatrudnieniu.

Państwa członkowskie powinny rozważyć zmniejszenie opodatkowania pracy, a zwłaszcza ukierunkowane tymczasowe redukcje składek na ubezpieczenie społeczne lub programy dofinansowania miejsc pracy dla nowych pracowników, w szczególności w odniesieniu do pracowników słabo opłacanych i o niskich kwalifikacjach, osób długotrwale bezrobotnych oraz innych grup znajdujących się w trudnym położeniu, a jednocześnie dbać o stabilność publicznych systemów emerytalnych w perspektywie długoterminowej.

Zalecenie 2.3: podjęcie działań przeciwko pracy nierejestrowanej

Parlament Europejski uważa, że roczne wytyczne polityczne przyjmowane przez Radę Europejską w oparciu o RAW powinny mieć na celu:

Nadanie nieformalnej i niezarejestrowanej pracy statusu legalnego zatrudnienia, między innymi poprzez zwiększenie możliwości inspekcji pracy.

Zalecenie 2.4: dotyczące systemów ustalania płac

Parlament Europejski uważa, że roczne wytyczne polityczne przyjmowane przez Radę Europejską w oparciu o RAW powinny mieć na celu:

Modernizowanie systemów ustalania płac − w ramach dialogu społecznego przy czynnym udziale partnerów społecznych, przy jednoczesnym poszanowaniu różnorodności krajowych modeli stosunków pracy − w celu dostosowania płac do tendencji w wydajności pracy w granicach pensji wystarczających na godne życie.

Zalecenie 2.5: reformy mające na celu zapewnienie stabilności systemów emerytalnych

Parlament Europejski uważa, że roczne wytyczne polityczne przyjmowane przez Radę Europejską w oparciu o RAW powinny mieć na celu:

Przeprowadzenie niezbędnych reform mających na celu zapewnienie stabilności systemów emerytalnych w oparciu o następujące aspekty:

–  wiek emerytalny mógłby być oceniany z uwzględnieniem zmian średniego trwania życia w dobrym zdrowiu;

–  efektywny wiek emerytalny należy podwyższyć poprzez poprawę warunków pracy, ograniczenie wczesnego opuszczania rynku pracy (na przykład poprzez wdrożenie polityk obejmujących korzyści podatkowe zachęcające do kontynuacji pracy zawodowej) oraz umożliwienie pracownikom przechodzenia na emeryturę w sposób elastyczny;

–  strategie polityczne zwiększające możliwości zatrudnienia, z uwzględnieniem zapewnienia dostępu do uczenia się przez całe życie starszym pracownikom, a także wsparcie aktywnego starzenia się w dobrym zdrowiu powinny stać się istotnym punktem reform systemów emerytalnych, tak aby można było zapobiec dłuższym okresom bezrobocia starszych pracowników.

Zalecenie 2.6 dotyczące inwestycji ukierunkowanych na wzrost gospodarczy

Parlament Europejski uważa, że roczne wytyczne polityczne przyjmowane przez Radę Europejską w oparciu o RAW powinny mieć na celu:

Programy oszczędnościowe nie powinny utrudniać stosowania środków na rzecz tworzenia miejsc pracy ani realizacji polityk pobudzających wzrost, ani nie powinny zagrażać ochronie socjalnej.

Państwa członkowskie powinny traktować priorytetowo sprzyjające wzrostowi inwestycje w kształcenie, uczenie się przez całe życie, badania naukowe i innowacje oraz efektywność energetyczną.

Zalecenie 2.7: wykorzystanie potencjału tworzenia miejsc pracy kluczowych sektorów takich jak gospodarka ekologiczna, opieka zdrowotna i społeczna oraz sektora ICT

Parlament Europejski uważa, że roczne wytyczne polityczne przyjmowane przez Radę Europejską w oparciu o RAW powinny mieć na celu:

Komisja i państwa członkowskie powinny wspierać inicjatywy i inwestycje mające na celu ułatwienie rozwoju sektorów o dużym potencjale w zakresie zatrudnienia takich jak branże innowacyjne, gospodarka ekologiczna, usługi, opieka zdrowotna i społeczna oraz sektor ICT.

Wzywa Komisję i państwa członkowskie do przewidywania potrzeb w zakresie umiejętności w tych sektorach oraz inwestycji w kształcenie i szkolenie mających na celu umożliwienie zdobycia wspomnianych umiejętności oraz ułatwienie przystosowania pracowników, zwłaszcza pracowników o niższych kwalifikacjach i starszych pracowników.

Zalecenie 2.8: reformy strukturalne mające na celu propagowanie tworzenia miejsc pracy wśród kobiet

Parlament Europejski uważa, że roczne wytyczne polityczne przyjmowane przez Radę Europejską w oparciu o RAW powinny mieć na celu:

Poruszenie aspektu płci w wytycznych politycznych, które mają zostać przyjęte przez Radę Europejską.

Przyjęcie niezbędnych środków mających na celu wsparcie zatrudnienia kobiet, takich jak przystępna cenowo opieka, w tym opieka nad dzieckiem, odpowiednie systemy urlopów macierzyńskich, ojcowskich i rodzicielskich oraz elastyczne godziny i warunki pracy.

Zalecenie 2.9: dotyczące pełnego urzeczywistnienia jednolitego rynku

Parlament Europejski uważa, że roczne wytyczne polityczne przyjmowane przez Radę Europejską w oparciu o RAW powinny mieć na celu:

Komisja i Rada Europejska powinna zintensyfikować wysiłki zmierzające do poprawy funkcjonowania jednolitego rynku, wzmocnienia gospodarki cyfrowej oraz skoncentrowania się na inteligentnej regulacji przyczyniającej się do zmniejszenia zbędnej biurokracji. Należy niezwłocznie wdrożyć Akt o jednolitym rynku II.

Zalecenia Komisji dla poszczególnych krajów powinny jednocześnie oferować państwom członkowskim bardziej praktyczne rozwiązania dotyczące poprawy funkcjonowania jednolitego rynku, tak aby uzyskały silniejsze poparcie społeczne i zaangażowanie polityczne w celu urzeczywistnienia jednolitego rynku.

Zalecenie 2.10: poprawa środowiska dla przedsiębiorstw, a zwłaszcza MŚP

Parlament Europejski uważa, że roczne wytyczne polityczne przyjmowane przez Radę Europejską w oparciu o RAW powinny mieć na celu:

Państwa członkowskie powinny podjąć niezbędne działania legislacyjne i administracyjne mające na celu poprawę warunków ramowych prowadzenia działalności gospodarczej, zwłaszcza dla MŚP.

Komisja i państwa członkowskie powinny uczynić z dostępu MŚP do finansowania absolutny priorytet w swoich programach politycznych.

Państwa członkowskie powinny promować i wspierać przedsiębiorczość, w tym przedsiębiorczość społeczną, oraz zakładanie nowych przedsiębiorstw, w szczególności poprzez realizację programów rozwoju biznesu i zapewnienie dostępu do finansowania.

Zalecenie 2.11: pełna mobilizacja funduszy UE

Parlament Europejski uważa, że roczne wytyczne polityczne przyjmowane przez Radę Europejską w oparciu o RAW powinny mieć na celu:

Państwa członkowskie powinny w pełni wykorzystywać fundusze strukturalne w celu zwiększenia szans na zatrudnienie oraz skutecznego zwalczania strukturalnego i długoterminowego bezrobocia osób młodych, a także w celu osiągnięcia celów strategii „Europa 2020”.

Wzywa Komisję, aby przeanalizowała sposoby zwiększenia poziomu współfinansowania funduszy strukturalnych w przypadku państw członkowskich o najwyższej stopie bezrobocia, aby pomóc im zrównoważyć ograniczenia pola manewru w ich polityce krajowej, a także pomóc im w finansowaniu aktywnej polityki rynku pracy. Wzywa Komisję, aby rozważyła kwestię poszukiwania dodatkowych funduszy na ten cel z innych źródeł finansowania.

Apeluje o to, by co najmniej 25% środków z Funduszu Spójności było przydzielone do EFS na okres programowania 2014-2020.

Zatrudnienie młodzieży

Zalecenie 3.1: zatrudnienie młodzieży jako priorytet

Parlament Europejski uważa, że roczne wytyczne polityczne przyjmowane przez Radę Europejską w oparciu o RAW powinny mieć na celu:

Rada Europejska powinna uczynić zatrudnienie młodzieży priorytetem w swoich wytycznych politycznych na rok 2013. Państwa członkowskie powinny bezzwłocznie przedstawić plany zatrudnienia młodzieży w ramach krajowych planów zwiększania zatrudnienia, a Komisja Europejska musi monitorować cele polityczne w nich zawarte.

Środki na rzecz walki z bezrobociem osób młodych powinny obejmować:

   ukierunkowane środki aktywnej polityki rynku pracy,

–  państwa członkowskie i regiony powinny wprowadzać, w ścisłej współpracy z partnerami społecznymi, systemy gwarancji dla młodzieży, zapewniające każdej osobie w wieku poniżej 25 lat w UE otrzymanie dobrej jakości oferty zatrudnienia, dalszego kształcenia, nauki zawodu lub stażu po maksymalnie czterech miesiącach od zostania bezrobotnym lub zakończenia kształcenia formalnego; finansowanie przez Unię tych systemów powinno odgrywać podstawową rolę, zwłaszcza poprzez EFS,

   środki przeciwdziałające niedopasowaniu umiejętności na rynku pracy, zwłaszcza poprzez zapobieganie wczesnemu kończeniu nauki lub stażu oraz zapewnienie, że w ramach systemów kształcenia i szkolenia młodzi ludzie skutecznie zdobędą odpowiednie umiejętności,
   ramy zapewniające przejście od etapu kształcenia i szkolenia do pracy,
   promowanie przedsiębiorczości i samozatrudnienia oraz wdrożenie konkretnych programów wsparcia ukierunkowanych na rozwój biznesu na rzecz młodych ludzi.

Zalecenie 3.2: dotyczące młodzieży niekształcącej się, niepracującej ani nieszkolącej się (młodzieży NEET)

Parlament Europejski uważa, że roczne wytyczne polityczne przyjmowane przez Radę Europejską w oparciu o RAW powinny mieć na celu:

Państwa członkowskie przy wsparciu instytucji UE powinny opracować całościowe strategie na rzecz młodzieży niekształcącej się, niepracującej ani nieszkolącej się (młodzieży NEET).

Państwa członkowskie i regiony powinny promować i rozwijać, w ścisłej współpracy z partnerami społecznymi, gwarancje dla młodzieży, zapewniające każdej osobie w wieku poniżej 25 lat w UE ofertę zatrudnienia, nauki zawodu lub dodatkowego szkolenia bądź zatrudnienia połączonego ze szkoleniem po maksymalnym okresie bezrobocia wynoszącym cztery miesiące.

Komisja powinna udzielić państwom członkowskim i regionom pomocy technicznej w zakresie prawidłowego wykorzystywania środków Europejskiego Funduszu Społecznego do celów rozwoju systemów gwarancji dla młodzieży.

Zalecenie 3.3: zwiększenie wykorzystania funduszy UE na rzecz zwalczania bezrobocia osób młodych

Parlament Europejski uważa, że roczne wytyczne polityczne przyjmowane przez Radę Europejską w oparciu o RAW powinny mieć na celu:

Zwiększenie wykorzystania Europejskiego Funduszu Społecznego na rzecz środków zatrudnienia młodzieży w okresie programowania 2014–2020.

Ukierunkowanie środków Europejskiego Funduszu Społecznego wykorzystywanych na rzecz działań dotyczących młodzieży głównie na przyuczanie do zawodu/staże i przedsiębiorczość.

Inwestycje w kształcenie i szkolenie

Zalecenie 4.1: przeciwdziałanie niedopasowaniu umiejętności

Parlament Europejski uważa, że roczne wytyczne polityczne przyjmowane przez Radę Europejską w oparciu o RAW powinny mieć na celu:

Poprawa kontrolowania potrzeb w zakresie umiejętności w określonych sektorach i/lub regionach oraz jak najszybsze zaradzenie niedopasowaniu tych umiejętności.

Komisja i państwa członkowskie powinny ze sobą współpracować w zakresie opracowywania unijnej panoramy umiejętności w celu całościowego zobrazowania potrzeb UE w zakresie umiejętności.

Promowanie współpracy i synergii pomiędzy sektorem kształcenia i szkolenia a przedsiębiorstwami w celu przewidzenia potrzeb w zakresie umiejętności oraz dostosowania systemów kształcenia i szkolenia do potrzeb rynku pracy, tak aby wyposażyć siłę roboczą w niezbędne umiejętności oraz ułatwić przechodzenie od etapu kształcenia i szkolenia do pracy.

Promowanie dostępu do uczenia się przez całe życie na rzecz wszystkich grup wiekowych, nie tylko poprzez formalne uczenie się, lecz także poprzez rozwój pozaformalnego i nieformalnego uczenia się.

Ustanowienie do roku 2015 systemu walidacji pozaformalnego i nieformalnego uczenia się w odniesieniu do europejskich ram kwalifikacji.

Skuteczne wdrożenie krajowych ram kwalifikacji oraz urzeczywistnienie europejskiego paszportu umiejętności.

Zalecenie 4.2: inwestycje w kształcenie i szkolenie

Parlament Europejski uważa, że roczne wytyczne polityczne przyjmowane przez Radę Europejską w oparciu o RAW powinny mieć na celu:

Zapewnienie skuteczniejszych inwestycji w kształcenie i szkolenie w ramach konsolidacji fiskalnej.

Przyjęcie środków i zasobów mających na celu poprawę jakości, kompetencji i statusu nauczycieli.

Zwiększenie dostosowania i dynamiki rynków sprzyjających włączeniu społecznemu oraz poprawa jakości zatrudnienia

Zalecenie 5.1 dotyczące reform rynku pracy

Parlament Europejski uważa, że roczne wytyczne polityczne przyjmowane przez Radę Europejską w oparciu o RAW powinny mieć na celu:

Promowanie strukturalnych reform rynku pracy mających na celu zwiększenie wydajności i efektywności pracy, co z kolei powinno przyczynić się do poprawy konkurencyjności gospodarki UE oraz do zapewnienia zrównoważonego wzrostu gospodarczego i tworzenia miejsc pracy.

Reformy rynku pracy powinny się opierać na:

   wprowadzeniu wewnętrznej elastyczności wraz z odpowiednim poziomem zabezpieczenia społecznego w celu utrzymania zatrudnienia w czasach kryzysu gospodarczego;
   stworzeniu warunków umożliwiających łączenie obowiązków pracowniczych z opieką;
   ułatwianiu korzystnej i bezpiecznej zmiany pracy oraz podejmowania pracy przez osoby bezrobotne;
   systemach świadczeń dla bezrobotnych opartych na wymogach aktywacji i powiązanych ze skuteczną, aktywną polityką zatrudnienia, której celem jest zachęcanie do podejmowania pracy przy jednoczesnym zapewnieniu wystarczających dochodów;
   ścisłym poszanowaniu pracy i praw społecznych pracowników;
   przeciwdziałaniu segmentacji rynku pracy oraz niepewnym warunkom zatrudnienia;
   wzmocnieniu koordynacji dialogu społecznego na szczeblu UE;
   przewidywaniu restrukturyzacji gospodarczej;
   zapewnieniu dostępu do uczenia się przez całe życie;
   zajęciu się niskim poziomem udziału w rynku pracy grup w niekorzystnej sytuacji, w tym osób należących do mniejszości (np. Romów) i osób niepełnosprawnych;
   zwiększeniu podaży pracy poprzez poprawę jej dopasowania geograficznego i dopasowanie umiejętności do potrzeb rynku pracy;
   zwiększeniu zakresu i skuteczności aktywnych polityk dotyczących rynku pracy – w ścisłej współpracy z partnerami społecznymi – wzajemnie wspieranych przez aktywne polityki rynku pracy takie jak programy typu „praca zamiast zasiłku” oraz odpowiednie systemy świadczeń w celu utrzymania możliwości zatrudnienia, wsparcia w powrocie do pracy i zapewnienia godnych warunków życia;
   ulepszeniu przepisów dotyczących zatrudnienia oraz wsparciu i rozwoju możliwości zwiększenia elastyczności warunków pracy, zwłaszcza na rzecz młodszych i starszych pracowników.

Zalecenie 5.2: promowanie mobilności pracowników

Parlament Europejski uważa, że roczne wytyczne polityczne przyjmowane przez Radę Europejską w oparciu o RAW powinny mieć na celu:

Przyjęcie strategii i środków mających na celu promowanie mobilności na rynkach pracy i pomiędzy rynkami pracy, na przykład za pomocą programów wsparcia mobilności.

Usunięcie przeszkód prawnych i administracyjnych utrudniających swobodny przepływ pracowników w obrębie UE oraz polepszenie warunków pracy i zabezpieczenia społecznego, aby wspierać ten przepływ w celu pogłębienia integracji na europejskim rynku pracy.

Państwa członkowskie powinny zwiększyć wykorzystanie EURES w celu lepszego łączenia pasujących ofert pracy i osób szukających pracy w kontekście transgranicznym.

Zalecenie 5.3 dotyczące jakości zatrudnienia

Parlament Europejski uważa, że roczne wytyczne polityczne przyjmowane przez Radę Europejską w oparciu o RAW powinny mieć na celu:

Rada Europejska powinna uwzględnić w swoich wytycznych politycznych na rok 2013 jakość pracy, zwłaszcza w odniesieniu do dostępu pracowników do podstawowego zbioru praw pracowniczych zapisanych w Traktatach, bez uszczerbku dla ustawodawstwa państw członkowskich.

Zapewnienie, że reformy na rynkach pracy są wdrażane w sposób propagujący jakość pracy.

Zwalczanie istnienia i rozpowszechniania niepewnych warunków zatrudnienia i fikcyjnego samozatrudnienia oraz dopilnowanie, aby osoby zatrudnione na umowach tymczasowych lub na niepełny etat oraz osoby prowadzące działalność na własny rachunek miały odpowiednią ochronę socjalną i dostęp do szkoleń.

Zapewnienie skutecznego egzekwowania przepisów dyrektywy 2000/78/WE ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy.

Zapewnienie wysokiej jakości usług publicznych, zwalczanie ubóstwa i wspieranie włączenia społecznego

Zalecenie 6.1: zapewnienie wysokiej jakości usług publicznych

Parlament Europejski uważa, że roczne wytyczne polityczne przyjmowane przez Radę Europejską w oparciu o RAW powinny mieć na celu:

Dopilnowanie, aby konsolidacja fiskalna była zgodna z wymiarem zatrudnienia i wymiarem społecznym strategii „Europa 2020” oraz aby nie utrudniała świadczenia wysokiej jakości usług publicznych.

Reformy systemów opieki zdrowotnej powinny koncentrować się na poprawie jakości oraz zapewnieniu odpowiedniości, przystępności i powszechnego dostępu, a także stabilności.

Zalecenie 6.2: walka z ubóstwem i wspieranie włączenia społecznego

Parlament Europejski uważa, że roczne wytyczne polityczne przyjmowane przez Radę Europejską w oparciu o RAW powinny mieć na celu:

Rada Europejska powinna w swoich wytycznych politycznych nadać priorytet zaradzeniu problemowi wzrostu ubóstwa i bezrobocia we wszystkich grupach wiekowych, a w szczególności ubóstwa pracujących, ubóstwa wśród osób niemających związków z rynkiem pracy lub mających ograniczone związki z tym rynkiem, a także ubóstwa wśród osób starszych.

Zwiększenie adekwatności i skuteczności systemów zabezpieczenia społecznego oraz dopilnowanie, by nadal funkcjonowały one jako zabezpieczenia przed ubóstwem i wykluczeniem społecznym.

Wdrożenie odpowiednich i przystępnych cenowo, wysokiej jakości usług i zintegrowanych podejść do wysokiej jakości zatrudnienia, aby zapobiec marginalizacji grup o niskich dochodach i grup znajdujących się w trudnym położeniu.

Komisja powinna dokonać oceny wpływu konsolidacji fiskalnej na równouprawnienie płci oraz na poziom zatrudnienia i ubóstwo kobiet.

Dopilnowanie tego, by negatywne skutki konsolidacji fiskalnej dla równouprawnienia płci, zatrudnienia kobiet i ubóstwa zostały zniwelowane poprzez skierowanie do państw członkowskich bardziej zdecydowanych zaleceń dotyczących płci oraz podział głównych celów strategii „Europa 2020” i odpowiednich celów krajowych według kryterium płci.

Opracowanie strategii politycznych i środków mających na celu zmniejszenie ubóstwa pracujących, na przykład poprzez promowanie wystarczającego udziału w rynku pracy w gospodarstwach domowych oraz ułatwianie awansowania ze słabo opłacanych lub niepewnych stanowisk.

Państwa członkowskie powinny zwalczać ubóstwo wśród osób pracujących poprzez realizację takiej polityki rynku pracy, która dąży do zapewnienia osobom pracującym pensji wystarczającej na utrzymanie.

Państwa członkowskie powinny rozważyć wprowadzenie ukierunkowanych dopłat do zatrudnienia pracowników pochodzących z grup w niekorzystnej sytuacji.

Państwa członkowskie powinny określić w krajowych programach reform sposób wykorzystania funduszy UE na wsparcie krajowych celów w zakresie walki z ubóstwem oraz innych celów w zakresie ochrony socjalnej, zatrudnienia i kształcenia oraz zapewnić osiągnięcie celów związanych ze strategią „Europa 2020”.

Dążenie do proporcjonalnej i zróżnicowanej konsolidacji fiskalnej sprzyjającej wzrostowi gospodarczemu przy jednoczesnym zapewnieniu ożywienia gospodarczego i tworzenia miejsc pracy.

Zalecenie 7: dążenie do proporcjonalnej i zróżnicowanej konsolidacji fiskalnej sprzyjającej wzrostowi gospodarczemu przy jednoczesnym zapewnieniu ożywienia gospodarczego i tworzenia miejsc pracy

Parlament Europejski uważa, że roczne wytyczne polityczne przyjmowane przez Radę Europejską w oparciu o RAW powinny mieć na celu:

Wdrożenie programów konsolidacji fiskalnej w celu zapewnienia stabilności finansów publicznych, w sposób proporcjonalny, zróżnicowany i sprzyjający wzrostowi gospodarczemu, co umożliwi osiągnięcie celów strategii „Europa 2020” w drodze inwestycji i pełne wykorzystanie elastyczności przewidzianej w pakcie stabilności i wzrostu.

Korektę mnożników fiskalnych w celu zapobieżenia systematycznemu niedoszacowaniu skutków konsolidacji fiskalnej dla wzrostu oraz tworzenia miejsc pracy w kontekście recesji.

Korygowanie rytmu konsolidacji w celu wprowadzenia rozróżnienia dla poszczególnych krajów, w zależności od ich dostępnej przestrzeni fiskalnej, aby uniknąć możliwych negatywnych skutków dla wzrostu i zatrudnienia, jednocześnie gwarantując zdolność obsługi zadłużenia.

Zapewnienie spójności pomiędzy różnymi priorytetami określonymi w jej wytycznych politycznych, tak aby konsolidacja fiskalna nie osłabiała potencjału zrównoważonego wzrostu gospodarczego i tworzenia miejsc pracy, nie zwiększała ubóstwa i wykluczenia społecznego ani nie uniemożliwiała świadczenia wysokiej jakości usług publicznych.

Osiągnięcie pełnej spójności pomiędzy konsolidacją fiskalną i proponowanymi środkami reformy gospodarczej z jednej strony a polityką społeczną, środkami na rzecz wzrostu i zatrudnienia z drugiej strony.

Konieczność podjęcia dodatkowych wysiłków w celu wzmocnienia systemu sprawowania rządów, zwiększenia zaangażowania i legitymacji demokratycznej

Zalecenie 8: zwiększenie legitymacji demokratycznej europejskiego semestru

Parlament Europejski uważa, że roczne wytyczne polityczne przyjmowane przez Radę Europejską w oparciu o RAW powinny mieć na celu:

Zapewnienie głębokiego zaangażowania parlamentów narodowych i regionalnych, partnerów społecznych, władz publicznych oraz społeczeństwa obywatelskiego w realizację i monitorowanie wytycznych politycznych w ramach strategii „Europa 2020” oraz w proces zarządzania gospodarką, aby zapewnić ich poczucie odpowiedzialności.

Parlament Europejski powinien być odpowiednio zaangażowany w europejski semestr.

Rada Europejska powinna uwzględnić wątpliwości i wnioski wyrażone przez Parlament Europejski podczas przyjmowania swoich wytycznych politycznych na rok 2013.

(1) Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0408.
(2) Teksty przyjęte, P7_TA(2011)0542.
(3) Dz.U. C 308 E z 20.10.2011, s. 116.
(4) Dz.U. L 308 z 24.11.2010, s. 46.
(5) Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0260.
(6) Zob. wersję sprostowaną z dnia 26 listopada 2010 r.
(7) Teksty przyjęte, P7_TA(2011)0466.
(8) Teksty przyjęte, P7_TA(2011)0495.
(9) Dz.U. L 307 z 18.11.2008, s. 11.
(10) Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0224.
(11) Teksty przyjęte, P7_TA(2011)0230.
(12) Dz.U. C 351 E z 2.12.2011, s. 29.
(13) Dz.U. C 308 E z 20.10.2011, s. 6.
(14) Dz.U. L 303 z 2.12.2000, s. 16.
(15) Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0419.
(16) Dz.U. L 175 z 10.7.1999, s. 43.
(17) Dz.U. L 14 z 20.01.1998, s. 9.


Zarządzanie jednolitym rynkiem
PDF 525kWORD 46k
Rezolucja
Załącznik
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 7 lutego 2013 r. zawierające zalecenia dla Komisji w sprawie zarządzania jednolitym rynkiem (2012/2260(INL))
P7_TA(2013)0054A7-0019/2013

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 225 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

–  uwzględniając art. 26 ust. 3 TFUE,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 8 czerwca 2012 r. zatytułowany „Lepsze zarządzanie jednolitym rynkiem” (COM(2012)0259),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 28 listopada 2012 r. zatytułowany „Roczna analiza wzrostu gospodarczego na 2013 r.” (COM(2012)0750) oraz sprawozdanie Komisji zatytułowane „Stan integracji jednolitego rynku na 2013 r. – Wkład do rocznej analizy wzrostu gospodarczego na 2013 r.” (COM(2012)0752),

–   uwzględniając ocenę kosztów braku działań na szczeblu europejskim w kontekście lepszego zarządzania jednolitym rynkiem, która stanowi wkład do realizacji semestru europejskiego oraz została przeprowadzona przez biuro Parlamentu Europejskiego ds. kosztów braku działań na poziomie europejskim i przekazana Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów w dniu 7 lutego 2013 r.,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 3 marca 2010 r. zatytułowany „Europa 2020 – Strategia na rzecz inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu” (COM(2010)2020),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 27 października 2010 r. zatytułowany „W kierunku Aktu o jednolitym rynku – W stronę społecznej gospodarki rynkowej o wysokiej konkurencyjności – 50 propozycji na rzecz wspólnej poprawy rynku pracy, przedsiębiorczości i wymiany” (COM(2010)0608),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 13 kwietnia 2011 r. zatytułowany „Akt o jednolitym rynku – Dwanaście dźwigni na rzecz pobudzenia wzrostu gospodarczego i wzmocnienia zaufania – Wspólnie na rzecz nowego wzrostu gospodarczego” (COM(2011)0206),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 3 października 2012 r. zatytułowany „Akt o jednolitym rynku II – Razem na rzecz nowego wzrostu gospodarczego” (COM(2012)0573),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 8 czerwca 2012 r. w sprawie wdrożenia dyrektywy usługowej zatytułowany „Partnerstwo na rzecz nowego wzrostu w dziedzinie usług 2012–2015” (COM(2012)0261),

–  uwzględniając sprawozdanie Mario Montiego dla przewodniczącego Komisji Europejskiej z dnia 9 maja 2010 r. zatytułowane „Nowa strategia na rzecz jednolitego rynku – W służbie gospodarki i społeczeństwa Europy”,

–  uwzględniając białą księgę Komisji z dnia 28 marca 2011 r. zatytułowaną „Plan utworzenia jednolitego europejskiego obszaru transportu – Dążenie do osiągnięcia konkurencyjnego i zasobooszczędnego systemu transportu” (COM(2011)0144),

–  uwzględniając sprawozdanie przewodniczącego Rady Europejskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. zatytułowane „W kierunku autentycznej unii gospodarczej i walutowej” oraz sprawozdanie okresowe z dnia 12 października 2012 r. i sprawozdanie końcowe z dnia 5 grudnia 2012 r. w tej samej sprawie,

–  uwzględniając tabelę wyników rynku wewnętrznego nr 23 (z września 2011 r.) oraz swoją rezolucję w tej sprawie z dnia 22 maja 2012 r.(1),

–  uwzględniając tabelę wyników rynku wewnętrznego nr 25 (z października 2012 r.),

–  uwzględniając dokument roboczy służb Komisji z dnia 24 lutego 2012 r. zatytułowany „Wprowadzanie jednolitego rynku – Coroczna kontrola sprawowania rządów 2011” (SWD(2012)0025),

–  uwzględniając konkluzje Rady ds. Konkurencyjności z dni 30–31 maja 2012 r. w sprawie jednolitego rynku cyfrowego i zarządzania jednolitym rynkiem,

–  uwzględniając treść obrad Rady ds. Konkurencyjności z 10–11 października 2012 r. w sprawie Aktu o jednolitym rynku,

–  uwzględniając konkluzje Rady Europejskiej z 28–29 czerwca 2012 r.,

–  uwzględniając konkluzje Rady Europejskiej z 18–19 października 2012 r.,

–  uwzględniając wkład i konkluzje XLVIII Konferencji Komisji do Spraw Unijnych Parlamentów Unii Europejskiej (zwanej dalej COSAC) z 14–16 października 2012 r.,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 20 maja 2010 r. w sprawie przybliżenia jednolitego rynku konsumentom i obywatelom(2),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 6 kwietnia 2011 r. w sprawie zarządzania i partnerstwa na jednolitym rynku(3),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 14 czerwca 2012 r. w sprawie Aktu o jednolitym rynku i następnych kroków na ścieżce wzrostu(4),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 5 lipca 2011 r. w sprawie wydajniejszego i bardziej sprawiedliwego rynku detalicznego(5),

–  uwzględniając art. 42 i art. 48 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów oraz opinie Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych oraz Komisji Rozwoju Regionalnego (A7-0019/2013),

A.  mając na uwadze, że sprawnie funkcjonujący i efektywny jednolity rynek oparty na koncepcji wysoce konkurencyjnej społecznej gospodarki rynkowej jest dziś bardziej niż kiedykolwiek potrzebny do ożywienia wzrostu gospodarczego i pobudzenia konkurencyjności, a także do tworzenia miejsc pracy w celu ożywienia gospodarki europejskiej; mając na uwadze, że jednolity rynek powinien przyczynić się do realizacji tego celu jako konkretna odpowiedź na kryzys przy jednoczesnym dbaniu o bezpieczeństwo konsumentów i sprzyjaniu spójności społecznej;

B.  mając na uwadze, że jednolity rynek odgrywa nieodzowną rolę w realizacji celów strategii „Europa 2020” na rzecz inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu;

C.  mając na uwadze, że po 20 latach od oficjalnego utworzenia jednolitego rynku nie został on jeszcze w pełni ukształtowany głównie dlatego, że państwa członkowskie nie dokonały całkowitej transpozycji lub nie wdrożyły około 1500 dyrektyw i około 1000 rozporządzeń;

D.  mając na uwadze pilną potrzebę wzmocnienia systemu zarządzania jednolitym rynkiem oraz sprawniejszej transpozycji oraz takiegoż stosowania i egzekwowania regulujących go przepisów;

E.  mając na uwadze, że jednolity rynek powinien zostać ukończony z pełną determinacją i w jak najkrótszym czasie przy zachowaniu koniecznej równowagi między czynnikami gospodarczymi, społecznymi i środowiskowymi;

F.  mając na uwadze, że jednolity rynek nie może być oderwany od innych horyzontalnych strategii politycznych w dziedzinach takich jak ochrona konsumentów i pracowników, prawa socjalne, ochrona środowiska i zrównoważony rozwój;

G.  mając na uwadze, że pełna realizacja jednolitego rynku stanowi podstawę do ukończenia procesu integracji politycznej i gospodarczej Unii i zapewnia niezbędne powiązanie między wszystkimi państwami członkowskimi, zarówno członkami strefy euro, jak i państwami spoza niej;

H.  mając na uwadze, że właściwe zarządzanie rynkiem wewnętrznym oraz dalszy rozwój regionów uzupełniają się, mogłyby znacznie poprawić perspektywy wzrostu gospodarczego na szczeblu lokalnym i regionalnym oraz razem prowadzą do silnej Europy charakteryzującej się spójnością i konkurencyjnością; mając na uwadze, że zwłaszcza europejska współpraca terytorialna opiera się na koncepcjach podobnych do koncepcji jednolitego rynku, jeżeli chodzi o wspieranie kontaktów transgranicznych oraz wspólne korzystanie z regionalnych i lokalnych infrastruktur, inwestycji i rynków; mając na uwadze, że jednolity rynek można jeszcze bardziej wzmocnić poprzez eliminację jego niedociągnięć, konsolidację transgranicznej współpracy terytorialnej oraz ułatwianie działalności i finansowanie władz lokalnych i regionalnych w ramach paktów terytorialnych;

I.  mając na uwadze, że mimo politycznych zobowiązań podjętych na najwyższym szczeblu oraz działań podejmowanych przez Komisję i państwa członkowskie średni deficyt transpozycji wzrósł z 0,7% w 2009 r. do 1,2% w lutym 2012 r., i – po pewnej poprawie w ostatnich miesiącach – plasuje się obecnie na poziomie 0,9%; mając na uwadze, że konieczne będzie podjęcie dalszych działań, gdyż deficyt ten powoduje brak zaufania do Unii w ogóle oraz do jednolitego rynku w szczególności;

J.  uwzględniając kluczowe znaczenie jednolitego rynku jako trzonu Unii oraz jego prawidłowego funkcjonowania będącego podstawą i ramami gospodarczego i społecznego ożywienia w Europie; mając na uwadze, że w związku z tym nieodzowne jest poszanowanie praw społecznych stosownie do przepisów prawa krajowego i praktyk zgodnych z prawodawstwem Unii;

K.  mając na uwadze, że – jak wskazują tablice wyników dla rynków konsumenckich oraz wyniki kontroli integracji jednolitego rynku pod kątem czterech swobód – wyższy poziom konkurencji wynikający z procesu integracji jest silnym bodźcem do oferowania konsumentom europejskim szerszej gamy tańszych produktów wyższej jakości;

L.  mając na uwadze, że potencjalne korzyści gospodarcze pełnego i właściwego wdrożenia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/123/WE z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie usług na jednolitym rynku(6) są równoznaczne z potencjałem wzrostu gospodarczego na poziomie 0,8–2,6 % produktu krajowego brutto (PKB), który faktycznie zostałby osiągnięty po 5–10 latach od wdrożenia wspomnianej dyrektywy;

M.  uwzględniając szacunki Komisji, według których w ciągu następnych dziesięciu lat Unia może zyskać kolejne 4% PKB dzięki wspieraniu szybkiego rozwoju jednolitego rynku;

N.  mając na uwadze, że strategia jednolitego rynku powinna być skoordynowana i oparta na pragmatycznym, kompleksowym i szeroko zakrojonym porozumieniu wspieranym przez wszystkie państwa członkowskie i instytucje europejskie; mając na uwadze, że silne przywództwo wszystkich instytucji europejskich oraz jasno określona odpowiedzialność polityczna po stronie państw członkowskich są nadal konieczne do pełnego wdrożenia i egzekwowania dyrektyw i rozporządzeń dotyczących jednolitego rynku oraz do poprawy wiarygodności jednolitego rynku i zaufania do niego;

O.  uwzględniając to, że we wspomnianym sprawozdaniu z dnia 26 czerwca 2012 r. przewodniczący Rady Europejskiej podkreślił znaczenie pełnej zgodności z zasadami jednolitego rynku oraz otwartości i przejrzystości procesu rozbudowy unii gospodarczej i walutowej; mając na uwadze, że w sprawozdaniu końcowym z dnia 5 grudnia 2012 r. przewodniczący Rady Europejskiej ponownie podkreślił znaczenie ukończenia w niedługim czasie jednolitego rynku, gdyż stanowi on potężne narzędzie wspierania wzrostu gospodarczego;

P.  mając na uwadze, że do pełnego urzeczywistnienia swobody przepływu towarów, osób, usług i kapitału w Unii Europejskiej nadal niezbędne są konkretne działania zarówno na szczeblu państw członkowskich, jak i na szczeblu unijnym; mając na uwadze, że stwarzanie przedsiębiorstwom, zwłaszcza MŚP, nowych możliwości gospodarczych, w tym również poprzez ścisłe stosowanie testu MŚP w ocenach skutków przeprowadzanych przez Komisję i Parlament, szybkie postępy w ramach programu inteligentnych regulacji i ustawodawstwa uwzględniającego szczególne potrzeby różnych rodzajów przedsiębiorstw, w odpowiednich przypadkach bez szkody dla ogólnych celów, takich jak bezpieczeństwo i higiena pracy, również mogłyby ożywić gospodarki europejskie;

Q.  mając na uwadze, że w kontekście jednolitego rynku należy docenić wartościową rolę punktów kompleksowej obsługi, elektronicznych jak i fizycznych, które zmniejszają obciążenie administracyjne i koszty transakcji, zwiększają wydajność, otwartość rynku, przejrzystość i konkurencję, dzięki czemu zmniejszają się wydatki publiczne, a rosną szanse przedsiębiorstw, w tym MŚP i mikroprzedsiębiorstw, na dostęp do rynków oraz zachowywanie istniejących i tworzenie nowych miejsc pracy;

Lepsze prawodawstwo

R.  mając na uwadze, że Komisja powinna dążyć do bardziej horyzontalnej koordynacji i spójności prac nad przygotowaniem wniosków ustawodawczych mających znaczenie dla jednolitego rynku; mając na uwadze, że Komisja powinna przeprowadzić dogłębne oceny skutków, w tym również oceny oddziaływania terytorialnego oraz przedstawić przekonujące argumenty za prawodawstwem w zakresie jednolitego rynku przed przyjęciem wniosków ustawodawczych;

S.  mając na uwadze, że zgodnie z zasadą pomocniczości w stosownych przypadkach, a zwłaszcza wtedy, gdy nie ma potrzeby zapewniania dodatkowej swobody przy wdrażaniu proponowanych unijnych przepisów, Komisja powinna decydować się raczej na rozporządzenia niż dyrektywy jako preferowany instrument prawny regulujący kwestie związane z jednolitym rynkiem;

T.  mając na uwadze, że państwa członkowskie i Komisja powinny wprowadzić na szczeblu krajowym „test jednolitego rynku” w celu ustalenia, czy nowe przepisy krajowe mogą mieć negatywny wpływ na skuteczne funkcjonowanie jednolitego rynku; mając na uwadze, że Komisja powinna rozważyć możliwość wprowadzenia systemu powiadamiania o projektach przepisów krajowych mogących mieć negatywny wpływ na funkcjonowanie jednolitego rynku oraz uzupełnić tym samym procedurę określoną w dyrektywie 98/34/WE w celu utworzenia horyzontalnego instrumentu z myślą o wzmocnieniu jego prewencyjnego charakteru, kiedy Komisja przedkłada szczegółową opinię na temat projektu przepisów, oraz aby zadbać o jego stosowanie w celu zaradzenia nieodpowiedniemu stosowaniu ustawodawstwa Unii na szczeblu lokalnym;

U.  mając na uwadze, jak ważne jest, aby współpraca administracyjna między państwami członkowskimi przebiegała w sposób wydajny, skuteczny i opłacalny, tak jak ma to miejsce w przypadku systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym (IMI); mając na uwadze, że system IMI należy zawsze stosować również w innych dziedzinach, aby poprawić jego funkcjonalność i zmniejszyć biurokrację, zwiększyć przejrzystość i umożliwić wszystkim podmiotom działającym w ramach jednolitego rynku pełne wykorzystanie jego zalet;

Ulepszenie transpozycji, wdrażania i stosowania przepisów

V.  mając na uwadze, że wszystkie państwa członkowskie wspólnie i jednocześnie powinny dokonywać spójnej transpozycji wszystkich dyrektyw oraz przyjmować wszystkie środki transpozycji dotyczące danego unijnego aktu ustawodawczego, tak aby transpozycja krajowa tego aktu była odzwierciedleniem kompromisu osiągniętego na szczeblu unijnym, gdyż niewłaściwa i opóźniona transpozycja zakłóca konkurencję na jednolitym rynku oraz uniemożliwia obywatelom i przedsiębiorstwom korzystanie w pełni z jednolitego rynku;

W.  uwzględniając potrzebę zwiększenia przejrzystości procesu wdrażania i jednolitego stosowania prawa unijnego w państwach członkowskich; uwzględniając to, że na zintegrowanym jednolitym rynku coraz bardziej pomocnym narzędziem będą tabele korelacji odzwierciedlające krajową transpozycję unijnych przepisów oraz że Komisja powinna w związku z tym żądać, aby tabele te były częściej sporządzane;

Monitorowanie wdrożenia

X.  mając na uwadze, że dla zrozumienia krajowych mechanizmów stosowania prawa unijnego oraz utrzymujących się ograniczeń jednolitego rynku kluczowe znaczenie ma wymiana doświadczeń i sprawdzonych rozwiązań między państwami członkowskimi; mając na uwadze, że państwa członkowskie powinny wymieniać informacje między sobą oraz z Komisją przed transpozycją, aby móc gwarantować prawidłową transpozycję i zapobiegać rozdrobnieniu; mając na uwadze, że monitorowanie wdrażania przepisów Unii jest jedną z podstawowych kompetencji Komisji i jej urzędników; mając na uwadze, że w celu wypełnienia podjętych zobowiązań dotyczących pomocy państwom członkowskim w transpozycji i wdrożeniu przepisów unijnych Komisja mogłaby zainicjować i koordynować sieć urzędników służby cywilnej odpowiedzialnych za wdrażanie wszystkich nowych przepisów unijnych (oprócz systemu SOLVIT), dzięki czemu powstałaby platforma wymiany informacji i wzajemnej oceny na rzecz ścisłej współpracy z państwami członkowskimi w celu poprawy ogólnej jakości procesu wdrażania i rozwiązywania związanych z nim problemów w państwach członkowskich; mając na uwadze, że należy wspierać wymianę krajowych urzędników służby cywilnej odpowiedzialnych za wdrażanie prawa Unii między państwami członkowskimi w celu promowania lepszego przepływu informacji i sprawdzonych rozwiązań;

Y.  uwzględniając to, że czysto ilościowe dane statystyczne dotyczące wdrażania prawodawstwa w zakresie jednolitego rynku nie pozwalają na ocenę jakości wdrożenia i konkretnego wpływu poszczególnych kluczowych instrumentów na jednolity rynek; mając na uwadze, że w związku z powyższym konieczna jest polityczna i jakościowa ocena wdrożenia i postępów jednolitego rynku, zwłaszcza pod względem gospodarczego znaczenia nowych przepisów w zakresie jednolitego rynku i stosowania przepisów już obowiązujących;

Z.  uwzględniając to, że przy tego typu ocenie należy odróżniać brak transpozycji (stanowiący łatwe do stwierdzenia uchybienie państwa członkowskiego) od ewentualnego braku zgodności (który może wynikać z odmiennej wykładni i rozumienia prawa Unii); mając na uwadze postanowienia traktatów, zgodnie z którymi ostateczne, publiczne stwierdzenie braku zgodności prawa krajowego z prawem Unii należy wyłącznie do kompetencji Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej; mając na uwadze, że w związku z tym żadna inna instytucja nie może stwierdzić takiego braku zgodności; mając na uwadze, że Parlament powinien raz w roku otrzymywać wykaz unijnych przepisów, które w danym państwie członkowskim nie zostały przetransponowane lub zostały przetransponowane w sposób niewłaściwy;

AA.  mając na uwadze, że formy uwarunkowań w ramach funduszy strukturalnych, powiązane z transpozycją dyrektyw dotyczących jednolitego rynku w państwach członkowskich, są nadal negocjowane w procesie ustawodawczym zmierzającym do przyjęcia nowych rozporządzeń; mając na uwadze, że środki te należy stosować jedynie w ostateczności, a także mając na uwadze, że wykorzystywanie unijnego wsparcia finansowego, aby zachęcać do terminowej transpozycji zasad dotyczących jednolitego rynku powinno być odpowiednio wyważone;

Skuteczniejsze egzekwowanie przepisów

AB.  mając na uwadze, że aby poprawić zarządzanie jednolitym rynkiem, należy stosować politykę zerowej tolerancji wobec państw członkowskich, które niewłaściwie wdrażają zasady jednolitego rynku;

AC.  uwzględniając to, że postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, określone w art. 258 TFUE i wszczynane przez Komisję, nie pozwala na szybkie przeanalizowanie i skorygowanie braków w zakresie wdrożenia i stosowania przepisów dotyczących jednolitego rynku w państwach członkowskich;

AD.  mając na uwadze, że w związku z postępowaniami w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego wielokrotnie ujawniono szereg ograniczeń związanych ze zdolnością do spełniania oczekiwań konsumentów indywidualnych i przedsiębiorstw oraz że należy ustanowić jednolity instrument dochodzenia roszczeń na szczeblu unijnym, który byłby szybki i dostępny finansowo;

AE.  mając na uwadze, że państwa członkowskie i Rada Europejska powinny w związku z powyższym kontynuować prace nad dalszym usprawnianiem postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego w ramach przyszłych przeglądów TFUE; mając na uwadze, że w międzyczasie należy podjąć wszelkie działania zmierzające do bardziej rygorystycznego uciekania się do postępowań w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego w przypadku nieprzestrzegania przepisów prawa Unii dotyczących jednolitego rynku; mając na uwadze, że w tym kontekście aktywniej należy stosować szybsze procedury w Komisji i w odpowiednich przypadkach wszczynać przed Trybunałem Sprawiedliwości postępowania w sprawie środków tymczasowych, zgodnie z art. 279 TFUE; mając na uwadze, że unijne akty prawne przewidują środki tymczasowe, które mogą zostać podjęte przez sądy krajowe w celu zapobieżenia możliwym dalszym naruszeniom prawa, takie jak nakazy sądowe; mając na uwadze, że powinno to służyć za wzór skuteczniejszych procedur oraz mając na uwadze, że stosowanie takich środków tymczasowych należy wobec tego rozważyć w odniesieniu do wszystkich odpowiednich dziedzin;

AF.  mając na uwadze, że wykorzystanie projektu „EU Pilot” przynosi pozytywne wyniki w zapewnianiu właściwego stosowania prawa Unii i dostarcza szybszych rozwiązań problemów, z jakimi borykają się obywatele i przedsiębiorstwa; mając na uwadze, że Komisja powinna zatem wspierać wykorzystanie projektu „EU Pilot” i dalej poprawiać jego skuteczność, aby lepiej wykrywać i korygować uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego wynikającym z przepisów dotyczących jednolitego rynku, bez konieczności uciekania się do czasochłonnych postępowań w sprawie uchybienia;

AG.  mając na uwadze, że system SOLVIT odgrywa ważną rolę jako najważniejsze narzędzie służące rozwiązywaniu problemów na szczeblu krajowym, a przez to umożliwiające lepsze przestrzeganie prawa Unii w dziedzinie jednolitego rynku, lecz potencjał SOLVIT w dalszym ciągu jest niedostatecznie wykorzystywany; mając na uwadze, że należy zachęcać do konkretnych działań poprawiających widoczność systemu SOLVIT oraz do intensywniejszego informowania obywateli europejskich o nim w celu lepszego wykorzystania jego potencjału w ramach dostępnych obecnie środków budżetowych; mając na uwadze, że należy włożyć więcej starań w lepszą integrację SOLVIT z innymi usługami pomocniczymi i narzędziami egzekwowania prawa dostępnymi na szczeblu krajowym i unijnym; mając na uwadze, że w tym samym duchu należy zadbać o to, aby punkty kompleksowej obsługi w państwach członkowskich stały się przyjaźniejsze dla użytkowników i udzielały jaśniejszych informacji;

AH.  mając na uwadze, że Komisja musi wzmocnić swoje działania na rzecz zapewnienia właściwego wdrożenia i egzekwowania wszystkich przyjętych przepisów w państwach członkowskich, szybciej reagować na zgłoszenia i skargi w sprawie niewłaściwego wdrożenia prawa UE oraz podjąć niezbędne kroki w celu wyeliminowania istniejących rozbieżności;

AI.  mając na uwadze, że po dokonaniu politycznej oceny Komisja w sposób zdecydowany i w pełnym zakresie powinna wykorzystać wszystkie swoje uprawnienia i wszystkie posiadane mechanizmy nakładania sankcji;

AJ.  mając na uwadze, że ogólnounijne przeglądy, czyli działania monitorujące koordynowane przez Komisję i w tym samym czasie realizowane w państwach członkowskich przez odpowiednie organy krajowe, okazały się pomocnym narzędziem umożliwiającym Komisji i państwom członkowskim wspólne monitorowanie stosowania obowiązujących przepisów dotyczących jednolitego rynku w państwach członkowskich; mając na uwadze, że dzięki ostatnim ogólnounijnym przeglądom stwierdzono niski poziom zgodności z przepisami o ochronie konsumentów w sektorze bankowym w całej Unii; mając na uwadze w związku z powyższym, że Komisja powinna zaproponować państwom członkowskim szersze wykorzystanie ogólnounijnych przeglądów w celu ułatwienia nadzoru, zwłaszcza nadzoru realizowanego przez organy krajowe, które są gorzej wyposażone i słabiej przygotowane; mając na uwadze, że należy rozważyć koordynowanie działań prowadzonych w ramach ogólnounijnych przeglądów w innych obszarach oraz rozszerzenie ich także na produkty i usługi, które nie są dostępne online;

Akty o jednolitym rynku

AK.  mając na uwadze, że akty o jednolitym rynku są częścią działań na rzecz wzmocnienia zarządzania jednolitym rynkiem poprzez poprawę i lepszą koordynację zwłaszcza etapu przedlegislacyjnego;

AL.  mając na uwadze, że należy pozytywnie postrzegać przedstawianie aktów o jednolitym rynku w sposób cykliczny, ponieważ pozwala to na regularne wyznaczanie i omawianie priorytetów w zakresie rozwoju jednolitego rynku;

AM.  mając na uwadze, że Akt o jednolitym rynku stanowił istotną przekrojową strategię zmierzającą do usunięcia głównych niedociągnięć utrzymujących się na jednolitym rynku; mając na uwadze, że we wspomnianej strategii określono w sposób horyzontalny konkretne środki ustawodawcze i nieustawodawcze zdolne do uwolnienia niewykorzystanego potencjału w zakresie wzrostu gospodarczego i usunięcia przeszkód na drodze do jednolitego rynku; mając na uwadze, że we wnioskach przedstawionych przez Komisję zauważyć można pewne postępy w tej dziedzinie, lecz że wciąż konieczne są dalsze wysiłki służące stworzeniu wizji przyszłości i poszerzeniu perspektywy; mając na uwadze, że Komisja powinna w pierwszej kolejności podjąć działania odnośnie do wniosków już zawartych w Akcie o jednolitym rynku, w szczególności dotyczących horyzontalnego instrumentu nadzoru rynkowego, przejrzystości opłat bankowych i informacji innych niż finansowe dostarczanych przez przedsiębiorstwa;

AN.  mając na uwadze, że w akcie o jednolitym rynku II podejście to jest kontynuowane poprzez wskazanie – jako czterech kierunków przyszłego rozwoju – zintegrowanych sieci, mobilności obywateli i przedsiębiorstw, gospodarki cyfrowej i przedsiębiorczości społecznej, jak również zaufania konsumentów; mając na uwadze, że ważnego wkładu można w tym kontekście oczekiwać w związku z wnioskami ustawodawczymi gwarantującymi prawo dostępu do podstawowego rachunku bankowego, przeglądem dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2007/64/WE z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego(7) oraz ułatwieniem długofalowych inwestycji w gospodarce realnej; mając na uwadze, że proponując środki lub poddając je pod dyskusję, Parlament Europejski, Rada i Komisja powinny dokonać szczegółowej oceny wszystkich planowanych środków i ich potencjału w zakresie osiągnięcia wysoce konkurencyjnej społecznej gospodarki rynkowej, a także powinny dążyć do ich szybkiego przyjęcia i wdrożenia;

AO.  mając na uwadze, że Akt o jednolitym rynku powinien dotyczyć problemów społeczno-gospodarczych w UE i promować rynek, który będzie służył obywatelom;

AP.  mając na uwadze, że w ramach podejścia horyzontalnego w przyszłości należy zająć się ukończeniem tworzenia jednolitego rynku cyfrowego, aby umożliwić obywatelom pełne korzystanie z rozwiązań cyfrowych i zapewnić przedsiębiorstwom w Unii konkurencyjność;

Główne obszary

AQ.  mając na uwadze, że Komisja proponuje skupienie swoich działań na określonych głównych obszarach i instrumentach; mając jednak na uwadze, że osiągnięcie wymiernych postępów w stosowaniu przepisów dotyczących jednolitego rynku wymaga większego skupienia się na ograniczonej liczbie instrumentów i działań; mając na uwadze, że do najważniejszych głównych obszarów wzrostu należy jednolity rynek cyfrowy, sektor usług, energetyka, zamówienia publiczne, badania i innowacje, ochrona konsumentów oraz zwiększenie mobilności obywateli, zwłaszcza pracowników i fachowców;

AR.  mając na uwadze, że wspomniane główne obszary i instrumenty można poddawać przeglądowi raz w roku, tak aby odpowiednio odzwierciedlić i uwzględnić w procesach decyzyjnych instytucji Unii bieżące zmiany zachodzące w państwach członkowskich, w szczególności zaś w obszarach, które zgodnie z oceną naukową mają największe znaczenie gospodarcze dla jednolitego rynku; mając na uwadze, że metodologię określania kluczowych obszarów wymagających usprawnienia funkcjonowania rynku wewnętrznego należy poddawać regularnym przeglądom z uwzględnieniem celów i potencjału w zakresie wzrostu;

AS.  mając na uwadze, że państwa członkowskie i instytucje UE powinny koncentrować się na przyjęciu i szybkim wdrożeniu środków ustawodawczych związanych z kluczowymi obszarami, które są niezbędne dla wzrostu gospodarczego i tworzenia miejsc pracy, co podkreślono w Pakcie na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia;

AT.  mając na uwadze, ze należy podjąć dalsze kroki w kierunku regulacji usług finansowych, która zapewniłaby konsumentom odpowiednie informacje i ochronę, umożliwiła przejrzystą ocenę produktów finansowych, zwłaszcza tych ryzykownych, i dostarczyła alternatywnych rozwiązań w zakresie rozstrzygania sporów zapewniających konsumentom rzeczywiste odszkodowania i zwroty kosztów;

AU.  mając na uwadze, że właściwie funkcjonujący i w pełni ukształtowany jednolity rynek nie może być skuteczny bez jednolitego, wewnętrznie połączonego i efektywnego europejskiego systemu transportu, który ma zasadnicze znaczenie dla płynnego przepływu towarów, ludzi i usług – podstawowych i fundamentalnych swobód jednolitego rynku;

AV.  mając na uwadze, że jednolity europejski obszar transportu powinien ułatwiać przemieszczanie się obywateli i przepływ towarów, obniżać ich koszty i zapewnić zrównoważony rozwój europejskiego transportu poprzez urzeczywistnienie interoperacyjnych i zrównoważonych transeuropejskich sieci transportowych oraz zlikwidowanie wszystkich barier między środkami transportu i systemami krajowymi, przy jednoczesnym ułatwianiu tworzenia międzynarodowych, multimodalnych operatorów; mając na uwadze, że z punktu widzenia utworzenia jednolitego europejskiego obszaru transportu ważną rolę odgrywają usługi kolejowe, transport morski, drogowy transport towarów, jednolita europejska przestrzeń powietrzna i jednolita interpretacja praw pasażerów;

Jednolity rynek dla wszystkich uczestników

AW.  mając na uwadze, że należy zachęcić europejskich obywateli, zwłaszcza studentów, fachowców i przedsiębiorców, a także małe i średnie przedsiębiorstwa we wszystkich państwach członkowskich do przedstawienia propozycji w sprawie sposobów pełnej realizacji jednolitego rynku oraz że należy zachęcić wszystkie instytucje do przeprowadzenia konsultacji społecznych i prowadzenia dialogu ze społeczeństwem obywatelskim w celu zagwarantowania, że potrzeby obywateli, konsumentów i przedsiębiorstw będą odpowiednio brane pod uwagę i że proponowane strategie polityczne zapewnią wszystkim podmiotom wartość dodaną; mając na uwadze, że potrzebne są właściwe narzędzia do informowania obywateli o prawie unijnym;

AX.  mając na uwadze, że jednolity rynek powinien się koncentrować na prawach wszystkich zainteresowanych stron; mając na uwadze, że intensywniejsze i wcześniejsze zaangażowanie partnerów społecznych, społeczeństwa obywatelskiego i wszystkich innych zainteresowanych stron w proces tworzenia, przyjmowania, wdrażania i monitorowania środków potrzebnych do pobudzenia wzrostu i wzmocnienia praw obywateli na jednolitym rynku, również w oparciu o udział za pośrednictwem internetu i e-demokracji, jest podstawowym warunkiem przywrócenia zaufania do jednolitego rynku;

AY.  mając na uwadze, że w ramach samorządu lokalnego i regionalnego podmioty lokalne i regionalne wykonują wiele zadań przewidzianych w prawodawstwie UE w zakresie jednolitego rynku, zwłaszcza w dziedzinie zamówień publicznych, pomocy państwa, usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym i koncesji; mając na uwadze, że strategie te należy odpowiednio wdrażać, m.in. w celu obniżenia poziomu błędu w ramach polityki spójności; mając na uwadze, że warunkiem dynamicznego i silnego jednolitego rynku jest świadczenie usług publicznych wysokiej jakości mieszkańcom wszystkich bez wyjątku regionów Unii Europejskiej, a także mając na uwadze, że skuteczne zarządzanie jednolitym rynkiem powinno zatem uwzględniać interesy podmiotów lokalnych i regionalnych;

AZ.  mając na uwadze, że w ramach strategii na rzecz jednolitego rynku należy poprawić dobrobyt społeczny, konwergencję i prawa pracowników, a także zapobiegać dumpingowi socjalnemu i zagwarantować wszystkim Europejczykom sprawiedliwe warunki pracy;

BA.  mając na uwadze, że istnieje potrzeba wprowadzenia jednej, łatwo dostępnej usługi świadczenia pomocy, stanowiącej pierwszą linię wsparcia na szczeblu krajowym, do której przedsiębiorstwa i obywatele, w tym osoby niepełnosprawne, mogliby się zwracać w przypadku napotkania przeszkód przy próbie skorzystania z praw i szans, które zapewnia jednolity rynek; mając na uwadze, że należy zwrócić uwagę na usuwanie przeszkód fizycznych utrudniających dostęp do usług, aby wszyscy obywatele mogli korzystać z jednolitego rynku;

Europejski semestr

BB.  uwzględniając to, że europejski semestr zapewnia ramy koordynacji polityki gospodarczej i podsumowanie sytuacji budżetowej i gospodarczej panującej w państwach członkowskich, lecz nie uwzględnia stanu jednolitego rynku, mimo jego nadrzędnego znaczenia dla gospodarek wszystkich państw członkowskich;

BC.  mając na uwadze, że jednolity rynek może odegrać ważną rolę promotora spójności społecznej w Unii; mając na uwadze, że poprawa ram zarządzania gospodarczego powinna opierać się na szeregu wzajemnie powiązanych i wzajemnie spójnych strategii politycznych wspierających wzrost i zatrudnienie oraz że pełny rozwój jednolitego rynku jest niezbędnym ku temu elementem;

BD.  mając na uwadze, że Komisja powinna monitorować ukończenie tworzenia jednolitego rynku i skuteczne wprowadzanie w życie środków prawnych w tym zakresie w kontekście realizacji rocznego cyklu europejskiego semestru przy uwzględnieniu corocznej kontroli w zakresie zarządzania i mechanizmów sprawozdawczych dotyczących tabeli wyników; mając ponadto na uwadze, że w ramach corocznej kontroli należy ocenić korzyści, jakie jednolity rynek zapewnia konsumentom i przedsiębiorstwom oraz wskazać przeszkody dla jego funkcjonowania;

BE.  mając na uwadze, że każde wiosenne posiedzenie Rady Europejskiej powinno być również poświęcone ocenie stanu jednolitego rynku, która to ocena opierałaby się na procesie monitorowania;

BF.  mając na uwadze, że właściwe jest rozpatrywanie każdego państwa członkowskiego indywidualnie w ramach coraz ściślejszej współpracy z parlamentami narodowymi, co pozwala na stwierdzenie braków w zakresie transpozycji, wdrożenia i stosowania przepisów oraz przedstawienie sposobu zaradzenia tym brakom w zaleceniach dla poszczególnych krajów;

BG.  mając na uwadze, że roczna analiza wzrostu gospodarczego na 2013 r. zapoczątkowała trzeci cykl europejskiego semestru oraz po raz pierwszy obejmuje sprawozdanie roczne dotyczące stanu integracji jednolitego rynku; mając na uwadze, że takie większe skupienie się na jednolitym rynku w kontekście europejskiego semestru jest niezbędne w celu lepszego wykorzystania jego wzrostu i możliwości zatrudnienia w Europie oraz umożliwienia obywatelom i przedsiębiorstwom pełnego korzystania z niego;

BH.  mając na uwadze, że wspomniane wyżej sprawozdanie dotyczące stanu integracji jednolitego rynku w 2013 r. nie przedstawia jednak żadnych nowych spostrzeżeń dotyczących stanu integracji w państwach członkowskich ani nie zawiera dostatecznie opracowanych wniosków odnoszących się do konkretnych możliwości wzrostu stwarzanych przez jednolity rynek; mając na uwadze, że wybór obszarów priorytetowych w sprawozdaniu dotyczącym integracji powinien opierać się na szczegółowych danych;

BI.  mając na uwadze, że przyszłe sprawozdania dotyczące stanu integracji jednolitego rynku powinny wobec tego zawierać jaśniejsze informacje na temat obecnych braków w jednolitym rynku oraz konkretniejsze wytyczne dotyczące możliwych środków zaradczych i oczekiwanych korzyści, tak aby umożliwić państwom członkowskim istotną reakcję;

BJ.  mając na uwadze, że w sprawozdaniu na temat integracji jednolitego rynku w 2013 r. podkreśla się w szczególności sektor usług i wzywa m.in. do pełnego przestrzegania dyrektywy 2006/123/WE; mając na uwadze, że jest to słuszny apel, który może pozostać bez echa, jeżeli nie będą mu towarzyszyć wspierające i rygorystyczne środki służące właściwej transpozycji i wykładni oraz pełnemu wdrożeniu wspomnianej dyrektywy;

BK.  mając na uwadze, że w przedmiotowym sprawozdaniu wyszczególniono szereg priorytetów odnoszących się do rynków energii i transportu oraz mając na uwadze, że wiele z tych priorytetów wskazuje na brak krajowych i europejskich inwestycji oraz konkurencji w niektórych obszarach; mając na uwadze, że niezbędne są dalsze badania i naukowo sprawdzone informacje o tych rynkach w celu uzasadnienia konkretnych działań i apeli skierowanych do państw członkowskich; mając na uwadze, że zintegrowana, interoperacyjna i dostępna europejska infrastruktura transportowa, utworzenie wewnętrznego rynku energii przy jednoczesnej silnej konkurencji i wzmocnieniu ochrony konsumentów oraz ambitna europejska polityka przemysłowa to elementy niezbędne dla skutecznego funkcjonowania i konkurencyjności jednolitego rynku;

BL.  mając na uwadze, że gospodarkę cyfrową również uznaje się za obszar priorytetowy; mając na uwadze, że jednolity rynek cyfrowy wymaga nowoczesnych i praktycznych mechanizmów gwarantujących przejrzystość i ochronę konsumentów; mając na uwadze, że terminowa i prawidłowa transpozycja oraz wdrożenie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów(8) to wobec tego jeden z podstawowych czynników rozwoju gospodarki cyfrowej;

BM.  mając na uwadze, że obywatele Unii jeszcze w pełni nie wykorzystali potencjału jednolitego rynku w wielu sektorach, w szczególności w zakresie swobodnego przepływu osób i pracowników; mając na uwadze, że mobilność pracowników w Europie nadal jest zbyt niska oraz że potrzebne są bardziej zdecydowane działania mające na celu usunięcie istniejących wciąż przeszkód i zapewnienie pracownikom równego traktowania w ramach stosowania traktatów oraz zgodnie z przepisami i praktykami krajowymi;

BN.  mając na uwadze, że dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/7/UE z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie przeciwdziałania opóźnieniom w transakcjach handlowych(9) jest podstawowym instrumentem służącym zmniejszeniu ogromnego zadłużenia administracji publicznej względem wielu przedsiębiorstw, a zwłaszcza małych i średnich przedsiębiorstw, oraz mając na uwadze, że należy ją szybko i prawidłowo transponować w celu zmniejszenia liczby przypadków niewypłacalności;

BO.  mając na uwadze, że aby wesprzeć jednolity rynek oparty na społecznej gospodarce rynkowej, potrzebne są bardziej innowacyjne działania; mając na uwadze, że w rocznej analizie wzrostu gospodarczego na 2013 r. przedstawiono interesujący wniosek dotyczący wprowadzenia systemu niewypłacalności konsumentów; mając na uwadze, że wniosek ten należy poddać dalszej analizie, uwzględniając to, że tego rodzaju środki mogą odgrywać podstawową rolę zarówno w zakresie ochrony konsumentów, jak i zapobiegania możliwemu ryzyku systemowemu w sektorze finansowym;

BP.  mając na uwadze, ze istotne jest, aby rozwijać ambitny program na rzecz konsumentów, zawierający działania o charakterze ustawodawczym i programowym oraz zmierzający do zwiększenia poczucia odpowiedzialności przeciętnego konsumenta i poprawienia ochrony słabszych konsumentów;

BQ.  mając na uwadze, że realizacja celów strategii UE 2020, do której należy dążyć w ramach europejskiego semestru, zależy od pełnego rozwoju potencjału jednolitego rynku, od zaangażowania całej Unii i od skutecznego współuczestnictwa państw członkowskich;

BR.  mając na uwadze, że europejski semestr musi być jeszcze systematyczniej powiązany z obecnie realizowanymi inicjatywami Unii i powinien uwzględniać ukończenie tworzenia jednolitego rynku w celu zapewnienia spójności europejskiej polityki gospodarczej, w szczególności w celu zapewnienia niezbędnej zbieżności między krajami należącymi i nienależącymi do strefy euro;

BS.  mając na uwadze, ze jakość krajowych programów reform w ramach europejskiego semestru znacznie się różni pod względem konkretności, przejrzystości, wykonalności i kompletności oraz że programy te należy poddać dogłębnemu przeglądowi, usprawnić i uczynić je wystarczająco ambitnymi z myślą o realizacji celów w zakresie integracji gospodarczej i ukończeniu tworzenia jednolitego rynku;

BT.  mając na uwadze, że państwa członkowskie powinny dostarczać możliwie jak najbardziej szczegółowych informacji również na temat sposobów stosowania i wdrażania przepisów w kluczowych sektorach jednolitego rynku;

BU.  mając na uwadze, że istnieje konieczność zastosowania nowej metodologii w odniesieniu do europejskiego semestru, która polegałaby na omówieniu priorytetów jednolitego rynku wraz z priorytetami gospodarczymi i budżetowymi w celu stworzenia między nimi powiązań, a także wespół z priorytetami społecznymi i dotyczącymi zatrudnienia w celu umieszczenia ich w zintegrowanych ramach koordynacji;

BV.  mając na uwadze, że zalecenia dla poszczególnych krajów powinny uwzględniać poczynione postępy i sposoby wdrażania przepisów dotyczących jednolitego rynku ze szczególnym odniesieniem do kluczowych obszarów i corocznie określanych priorytetów;

BW.  mając na uwadze, że zalecenia dla poszczególnych krajów powinny jednocześnie oferować państwom członkowskim praktyczniejsze rozwiązania dotyczące poprawy funkcjonowania jednolitego rynku, tak aby uzyskać silniejsze poparcie społeczne i zaangażowanie polityczne w celu urzeczywistnienia jednolitego rynku;

BX.  mając na uwadze, że wniosek Komisji dotyczący sporządzenia rocznego sprawozdania dotyczącego integracji jednolitego rynku jako uzupełnienia dowodów leżących u podstaw zaleceń dla poszczególnych krajów może stworzyć fundamenty dla przyszłego rocznego cyklu jednolitego rynku w ramach europejskiego semestru; mając na uwadze, że wniosek Komisji w sprawie przygotowywania rocznego sprawozdania na temat integracji jednolitego rynku i jego wkładu w proces przygotowywania zaleceń dla poszczególnych krajów może stać się podstawą dla przyszłego rocznego cyklu jednolitego rynku w ramach europejskiego semestru;

BY.  mając na uwadze, że wprowadzenie europejskiego semestru powinno się odbyć przy pełnym zaangażowaniu parlamentów krajowych oraz bez uszczerbku dla uprawnień Parlamentu Europejskiego;

1.  zwraca się do Komisji o to, aby uwzględniając jako ewentualną podstawę prawną wszelkie stosowne przepisy TFUE dotyczące rynku wewnętrznego, w tym również art. 26 ust. 3 TFUE, możliwie jak najszybciej przedłożyła wniosek w sprawie aktu mającego na celu wzmocnienie zarządzania jednolitym rynkiem, zgodnie ze szczegółowymi zaleceniami przedstawionymi w załączniku;

2.  stwierdza, iż zalecenia te są zgodne z prawami podstawowymi i zasadą pomocniczości;

3.  jest zdania, iż skutki finansowe przedstawionego wniosku powinny zostać pokryte z dostępnych środków budżetowych;

o
o   o

4.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji, a także szczegółowych zaleceń przedstawionych w załączniku, Komisji i Radzie, Radzie Europejskiej, jak również parlamentom i rządom państw członkowskich.

ZAŁĄCZNIK

SZCZEGÓŁOWE ZALECENIA DOTYCZĄCE TREŚCI PRZEDSTAWIONEGO WNIOSKU

Zalecenie 1: Ustanowienie spójnych ram zarządzania jednolitym rynkiem

Parlament Europejski jest zdania, że złożony wniosek ustawodawczy powinien regulować, co następuje:

–  Wniosek w sprawie aktu ustawodawczego mającego na celu wzmocnienie zarządzania jednolitym rynkiem należy przedłożyć z myślą o poprawie funkcjonowania jednolitego rynku Unii i promowaniu wzrostu sprzyjającego włączeniu społecznemu w Europie. Podstawą wniosku powinny być odpowiednie przepisy TFUE dotyczące rynku wewnętrznego. Komisja powinna również rozważyć przedłożenie wniosku w oparciu o art. 26 ust. 3 TFUE.

  Procedura powinna zapewnić odpowiedni udział Parlamentu Europejskiego w procesie ustanawiania ram zarządzania jednolitym rynkiem. Ponadto akt ten powinien uwzględniać przyjęcie przez Parlament Europejski i Radę innych środków niezbędnych do wzmocnienia zarządzania jednolitym rynkiem, w szczególności środków dotyczących obszarów, w których ustanowiono unijne ramy regulacyjne zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, określoną w art. 294 TFUE.

–  Akt nie powinien ograniczać istniejących ram regulacyjnych jednolitego rynku ani też przepisów, które mają być wprowadzone w poszczególnych sektorach. Nie powinien on też ograniczać prerogatyw instytucjonalnych określonych w traktatach, zwłaszcza prerogatyw Komisji, ani też zobowiązań państw członkowskich wynikających z traktatów lub dorobku prawnego jednolitego rynku.

–  Akt powinien uzupełniać ramy regulacyjne jednolitego rynku i ułatwiać transpozycję, wdrażanie, stosowanie i egzekwowanie odnoszących się do niego przepisów i swobód.

–  W akcie należy przewidzieć przyjęcie unijnych wytycznych dotyczących jednolitego rynku. Wytyczne te powinny obejmować wyznaczone cele, priorytety działania i niezbędne warunki, a także metody pracy i procedury ustanowione w celu wzmocnienia zarządzania jednolitym rynkiem.

–  Należy sformułować procedury przedkładania, oceny i monitorowania krajowych planów działania oraz procedury określania zaleceń dotyczących jednolitego rynku dla poszczególnych krajów.

–  Należy określić uzupełniające środki niezbędne do usprawnienia stosowania i egzekwowania ram regulacyjnych jednolitego rynku.

–  Należy jasno przedstawić związek między cyklem zarządzania jednolitym rynkiem i rocznym cyklem politycznym europejskiego semestru.

Zalecenie 2: Określenie unijnych celów i priorytetów w zakresie działań zmierzających do usprawnienia funkcjonowania jednolitego rynku

Parlament Europejski jest zdania, że złożony wniosek ustawodawczy powinien regulować, co następuje:

–  Aby jednolity rynek skutecznie realizował cele wzrostu gospodarczego i tworzenia miejsc pracy, a także wzmocnił zaufanie konsumentów i przedsiębiorców, należy ustanowić unijne wytyczne służące usprawnieniu funkcjonowania rynku wewnętrznego. Wytyczne te powinny obejmować:

   a) cele i priorytety działania Unii i państw członkowskich;
   b) warunki, jakie należy wprowadzić w celu usprawnienia zarządzania jednolitym rynkiem.

–  Należy określić ograniczony zestaw celów i priorytetów działania w obszarach, w których lepiej funkcjonujący jednolity rynek może przynieść najbardziej znaczące korzyści dla wzrostu gospodarczego i zatrudnienia w całej Unii.

–  Wybór celów i priorytetów działania powinien opierać się na następujących kryteriach:

   a) analiza porównawcza produkcji z wykorzystaniem szeregu kluczowych wskaźników ilościowych obejmujących nakłady w procesie produkcji towarów i usług w celu wyłonienia sektorów, które wykazują największy niezagospodarowany potencjał w zakresie generowania wzrostu gospodarczego;
   b) znaczenie gospodarcze, czyli badanie tego, czy dany sektor ma wystarczające znaczenie pod względem skali gospodarczej, aby mógł istotnie przyczynić się do pobudzenia wzrostu gospodarczego, w przypadku wyeliminowania powodów, dla których jego potencjał nie został dotychczas wykorzystany;
   c) czynniki dynamiczne, czyli analiza tego, czy dany sektor zdaje się już wykorzystywać swój ukryty potencjał, w oparciu o czynniki takie jak zdolność tego sektora do tworzenia nowych miejsc pracy i ewentualna zbieżność jego wyników z referencyjnym poziomem wydajności pracy;
   d) czynniki dotyczące jednolitego rynku, czyli stwierdzenie, czy istnieją dowody na to, że usprawnienie funkcjonowania jednolitego rynku mogłoby pozwolić zagospodarować dotychczas niewykorzystany potencjał;
   e) czynniki dotyczące dodatkowych elementów służących ochronie i zabezpieczeniu konsumentów, pracowników i obywateli.

Zalecenie 3: Określenie warunków, jakie należy zapewnić w celu usprawnienia zarządzania jednolitym rynkiem

Parlament Europejski jest zdania, że złożony wniosek ustawodawczy powinien regulować, co następuje:

–  Warunki, jakie należy wprowadzić w celu dalszego usprawnienia zarządzania jednolitym rynkiem, powinny obejmować:

   a) stosowanie zasad inteligentnych regulacji przy stanowieniu i wdrażaniu przepisów dotyczących jednolitego rynku, tak aby przepisy te były stanowione, transponowane i wdrażane w taki sposób, aby skutecznie funkcjonowały w interesie tych, których w zamierzeniu dotyczą;
   b) ograniczenie do minimum obciążeń administracyjnych, zwłaszcza dla MŚP;
   c) umożliwienie przedsiębiorstwom i obywatelom, którzy mają obowiązek dopełnienia określonych procedur, dokonania tego w krótkim czasie i drogą elektroniczną
   d) umożliwienie przedsiębiorstwom i obywatelom uzyskania informacji i pomocy oraz zapewnienie im dostępu do szybkich, skutecznych i dostępnych finansowo środków dochodzenia roszczeń tam, gdzie jest to konieczne;
   e) inteligentniejsze wykorzystanie technologii informatycznych w celu informowania przedsiębiorstw i obywateli, umożliwienia im korzystania z przysługujących im praw i możliwości oraz skuteczniejszego kojarzenia inicjatyw na szczeblu krajowym i unijnym;
   f) zwiększenie wykorzystania narzędzi internetowych, takich jak system wymiany informacji na rynku wewnętrznym (IMI), we współpracy transgranicznej między systemami administracji;
   g) dalszy rozwój pojedynczych punktów kontaktowych;
   h) sprawne wykorzystywanie szybkich i skutecznych mechanizmów rozwiązywania problemów i mechanizmów dochodzenia roszczeń, m.in. dzięki stworzeniu jednej, łatwo dostępnej służby świadczącej pomoc stanowiącą pierwszą linię wsparcia na szczeblu krajowym, do której przedsiębiorstwa i obywatele mogą zwrócić się w przypadku problemów w korzystaniu z praw i możliwości, jakie oferuje jednolity rynek.

Zalecenie 4: Określenie środków uzupełniających niezbędnych do usprawnienia stosowania i egzekwowania ram regulacyjnych jednolitego rynku

Parlament Europejski jest zdania, że złożony wniosek ustawodawczy powinien regulować, co następuje:

–  Aby usprawnić stosowanie i egzekwowanie ram regulacyjnych jednolitego rynku, Komisja powinna:

   a) zwiększyć zakres swojej pomocy państwom członkowskim w odniesieniu do dyrektyw, które mają dopiero być transponowane;
   b) przeprowadzać systematyczne kontrole zgodności i podejmować działania wspierające, aby zapewnić funkcjonowanie wdrożonych przepisów w praktyce w poszczególnych państwach członkowskich;
   c) w przypadku przepisów, które zostały transponowane i wdrożone – dokonywać szczegółowych przeglądów, aby przekonać się, w jaki sposób zostały wdrożone i jak funkcjonują w praktyce, zarówno w ujęciu praktycznym, jak i gospodarczym;
   d) zwiększyć zakres sprawozdawczości ex post w zakresie wdrożenia przepisów, skupiając się na przestrzeganiu zasad przez poszczególne państwa członkowskie, oraz ocen wyników, skupiając się na skuteczności przyjętych środków politycznych;
   e) zorganizować z państwami członkowskimi działania sprawdzające w ramach wzajemnej oceny.

–  Aby usprawnić stosowanie i egzekwowanie ram regulacyjnych jednolitego rynku, państwa członkowskie powinny:

   a) w przypadku, gdy państwa członkowskie lub Komisja uznają to za stosowne – przedłożyć Komisji projekt środków transpozycji w celu zapewnienia także oceny ex ante dotyczącej prawidłowej transpozycji oraz zgodności z zasadami i szybkiego wdrożenia;
   b) przeprowadzać regularne konsultacje z zainteresowanymi stronami i społeczeństwem obywatelskim, m.in. z konsumentami i przedsiębiorcami, a także z władzami lokalnymi i regionalnymi w trakcie procesu transpozycji i w czasie wdrażania;
   c) przedstawić drogą elektroniczną wyjaśnienia dotyczące tego, w jaki sposób przepisy zostały transponowane, oraz tego, jak funkcjonują one w praktyce.

Zalecenie 5: Określenie zasad przedkładania, oceny i monitorowania krajowych planów działania

Parlament Europejski jest zdania, że złożony wniosek ustawodawczy powinien regulować, co następuje:

–  Państwa członkowskie powinny sporządzić i przedstawić Komisji krajowe plany działania mające na celu wdrożenie unijnych celów i priorytetów w zakresie usprawnienia funkcjonowania rynku wewnętrznego. Plany działania powinny zawierać wykaz zaplanowanych szczegółowych środków oraz plan ich realizacji.

–  Krajowe plany działania należy sporządzić w porozumieniu z odpowiednimi zainteresowanymi stronami reprezentującymi interesy gospodarcze i społeczne, a także interesy konsumentów.

–  Komisja we współpracy z Komitetem Doradczym ds. Rynku Wewnętrznego powinna dokonać oceny krajowych planów działania i przedłożyć Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z tej oceny.

–  Ocena krajowych planów działania powinna uwzględniać tabelę wyników rynku wewnętrznego oraz sprawozdanie dotyczące zarządzania jednolitym rynkiem.

–  Komisja powinna monitorować postępy we wdrażaniu krajowych planów działania. W tym celu państwa członkowskie powinny przekazać Komisji wszystkie stosowne informacje, które ich zdaniem są niezbędne do przeprowadzenia oceny osiągniętych postępów.

–  Przedstawienie i ocenę krajowych planów działania należy postrzegać jako działania skoordynowane w obrębie zintegrowanych ram, które stanowią element rocznego cyklu służącego określeniu priorytetów politycznych na rzecz pełnej realizacji jednolitego rynku przy uwzględnieniu czynników gospodarczych, społecznych i środowiskowych.

Zalecenie 6: Określenie zasad formułowania odrębnych zaleceń dotyczących jednolitego rynku dla poszczególnych krajów

Parlament Europejski jest zdania, że złożony wniosek ustawodawczy powinien regulować, co następuje:

–  Na podstawie oceny krajowych planów działania i wykorzystując inne stosowne narzędzia jednolitego rynku, Rada – na wniosek Komisji i po zasięgnięciu opinii Parlamentu Europejskiego – w oparciu o polityczne priorytety działania w sektorach uznanych za kluczowe powinna sformułować zalecenia dotyczące jednolitego rynku dla państw członkowskich mające na celu usprawnienie transponowania, wprowadzania w życie i egzekwowania przepisów dotyczących jednolitego rynku.

–  Kierując zalecenia do państw członkowskich, Rada powinna w pełni wykorzystać instrumenty przewidziane w TFUE.

–  W przypadku sporządzania zaleceń dotyczących jednolitego rynku stosowne komisje Parlamentu Europejskiego powinny mieć możliwość zapraszania przedstawicieli zainteresowanego państwa członkowskiego do udziału w wymianie poglądów, zaś przedstawiciele Komisji powinni mieć możliwość uczestniczenia w wymianie poglądów z parlamentem tego państwa członkowskiego.

Zalecenie 7: Określenie filaru jednolitego rynku w europejskim semestrze

Parlament Europejski jest zdania, że złożony wniosek ustawodawczy powinien regulować, co następuje:

–  Aby jednolity rynek realizował konkretne zadania na rzecz obywateli, konsumentów, pracowników i przedsiębiorstw, należy wykorzystać roczny cykl europejskiego semestru jako platformę wytycznych dotyczących polityki, sprawozdawczości, monitorowania postępów państw członkowskich i Unii w realizacji celów jednolitego rynku oraz ustalania działań zaradczych.

–  Należy określić filar jednolitego rynku w europejskim semestrze.

–  Filar jednolitego rynku w europejskim semestrze powinien obejmować:

   a) tabelę wyników rynku wewnętrznego, w tym szczegółowe sprawozdania dotyczące poszczególnych krajów w zakresie wdrożenia i stosowania przepisów dotyczących jednolitego rynku;
   b) przepisy wykonawcze dotyczące ustawodawstwa związanego z jednolitym rynkiem, określone przez państwa członkowskie, ze szczególnym odniesieniem do kluczowych obszarów i corocznie określanych priorytetów politycznych;
   c) wnioski Komisji dotyczące przyszłorocznych priorytetów politycznych na szczeblu unijnym i krajowym, przedstawiane w ramach rocznej analizy wzrostu gospodarczego oraz rocznego sprawozdania dotyczącego integracji jednolitego rynku. Sprawozdanie roczne powinno także zawierać ocenę sposobu funkcjonowania jednolitego rynku w praktyce. Wspomniane wnioski dotyczące priorytetów politycznych powinny opierać się na ustaleniach zawartych w tabeli wyników rynku wewnętrznego i innych instrumentach monitorowania jednolitego rynku, aby uniknąć nakładania się i sporządzić skuteczne i jasne zalecenia oraz zapewnić spójność europejskiej polityki gospodarczej;
   d) sformułowanie politycznych priorytetów działania i celów do zrealizowania w celu pokonania utrzymujących się przeszkód na szczeblu unijnym i krajowym w formie wytycznych dotyczących jednolitego rynku;
   e) przedłożenie przez państwa członkowskie krajowych planów działania mających na celu wdrożenie wytycznych dotyczących jednolitego rynku;
   f) ocenę krajowych planów działania dokonaną przez Komisję w ścisłej współpracy z Komitetem Doradczym ds. Rynku Wewnętrznego i uwzględniającą tabelę wyników rynku wewnętrznego oraz sprawozdanie roczne dotyczące zarządzania jednolitym rynkiem;
   g) przyjęcie przez Radę i Parlament Europejski odrębnych zaleceń dotyczących jednolitego rynku dla poszczególnych krajów na podstawie wniosku Komisji.

Zalecenie 8: Zwiększenie zakresu demokratycznej odpowiedzialności i roli Parlamentu Europejskiego oraz parlamentów krajowych

Parlament Europejski jest zdania, że złożony wniosek ustawodawczy powinien regulować, co następuje:

–  Zgodnie z traktatami Parlament Europejski powinien mieć swój udział w ustanowieniu ram zarządzania jednolitym rynkiem. Powinien on być również zaangażowany w przyjęcie innych niezbędnych środków wzmacniających zarządzanie jednolitym rynkiem, w tym również w odniesieniu do celów, priorytetów i planowanych działań politycznych Unii, przy czym Rada powinna co najmniej zasięgać opinii Parlamentu.

–  Przed wiosennym posiedzeniem Rady Europejskiej Parlament Europejski powinien przeprowadzić dyskusję w sprawie rocznej analizy wzrostu gospodarczego oraz głosowanie nad poprawkami związanymi ze sprawozdaniem rocznym dotyczącym integracji jednolitego rynku, które powinny zostać przekazane Radzie Europejskiej.

–  Przewodniczący Parlamentu Europejskiego powinien przedstawić na wiosennym posiedzeniu Rady Europejskiej opinię Parlamentu Europejskiego dotyczącą integracji jednolitego rynku.

–  Rada i Komisja powinny uczestniczyć w międzyparlamentarnych spotkaniach Parlamentu Europejskiego oraz parlamentów krajowych w czasie omawiania kwestii integracji jednolitego rynku.

(1) Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0211.
(2) Dz.U. C 161 E z 31.5.2011, s. 84.
(3) Dz.U. C 296 E z 2.10.2012, s. 51.
(4) Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0258.
(5) Dz.U. C 33 E z 5.2.2013, s. 9.
(6) Dz.U. L 376 z 27.12.2006, s. 36.
(7) Dz.U. L 319 z 5.12.2007, s. 1.
(8) Dz.U. L 304 z 22.11.2011, s. 64.
(9) Dz.U. L 48 z 23.2.2011, s. 1.


22. posiedzenie Rady Praw Człowieka ONZ
PDF 341kWORD 37k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 7 lutego 2013 r. w sprawie 22. sesji Rady Praw Człowieka Organizacji Narodów Zjednoczonych (2013/2533(RSP))
P7_TA(2013)0055RC-B7-0055/2013

Parlament Europejski,

–  uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka i konwencje ONZ w sprawie praw człowieka, a także protokoły fakultatywne do nich,

–  uwzględniając rezolucję nr 60/251 Zgromadzenia Ogólnego Organizacji Narodów Zjednoczonych powołującą Radę Praw Człowieka ONZ (UNHRC),

–  uwzględniając deklarację milenijną ONZ z dnia 8 września 2000 r. oraz dotyczące jej rezolucje Zgromadzenia Ogólnego ONZ,

–  uwzględniając Europejską konwencję praw człowieka, Europejską kartę społeczną i Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej,

–  uwzględniając strategiczne ramy UE dotyczące praw człowieka i demokracji oraz plan działań UE na rzecz praw człowieka i demokracji przyjęte na 3179. posiedzeniu Rady do Spraw Zagranicznych w dniu 25 czerwca 2012 r.,

–  uwzględniając swoje zalecenie dla Rady z dnia 13 czerwca 2012 r. w sprawie specjalnego przedstawiciela UE ds. praw człowieka(1),

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje dotyczące UNHRC, w tym priorytetów Parlamentu w tym zakresie; uwzględniając w szczególności swoją rezolucję z dnia 16 lutego 2012 r. w sprawie stanowiska Parlamentu na 19. sesję Rady Praw Człowieka ONZ(2),

–  uwzględniając sprawozdanie delegacji Podkomisji Praw Człowieka PE, która uczestniczyła w 19. sesji UNHRC, a także sprawozdanie wspólnej delegacji Komisji Spraw Zagranicznych, Podkomisji Praw Człowieka oraz Podkomisji Bezpieczeństwa i Obrony, która wzięła udział w 67. sesji Zgromadzenia Ogólnego ONZ,

–  uwzględniając swoje nadzwyczajne rezolucje dotyczące praw człowieka,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie przeglądu strategii UE w zakresie praw człowieka(3),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie rocznego sprawozdania dotyczącego praw człowieka i demokracji na świecie za rok 2011 oraz polityki Unii Europejskiej w tym zakresie(4),

–  uwzględniając art. 2, art. 3 ust. 5, art. 18, art. 21, art.27 i art. 47 Traktatu o Unii Europejskiej,

–  uwzględniając zbliżające się sesje UNHRC w 2013 r., a w szczególności 22. sesję zwyczajną, która odbędzie się w okresie 25 lutego - 22 marca 2013 r.,

–  uwzględniając art. 110 ust. 2 i art. 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że poszanowanie, propagowanie i ochrona uniwersalności praw człowieka stanowią część etycznego i prawnego dorobku Unii Europejskiej, a także jedną z podwalin europejskiej jedności i integralności(5);

B.  mając na uwadze, że skuteczne wdrożenie ostatnich zmian w strategii UE dotyczącej praw człowieka powinno podnieść wiarygodność UE w UNHRC dzięki poprawie spójności między jej polityką wewnętrzną i zewnętrzną;

C.  mając na uwadze, że w celu osiągnięcia jak najlepszych wyników UE powinna dążyć do otwartego i jednogłośnego występowania przeciwko naruszaniu praw człowieka i w tym kontekście powinna wciąż zacieśniać współpracę oraz doskonalić ustalenia organizacyjne i koordynację między państwami członkowskimi;

D.  mając na uwadze, że Rada Unii Europejskiej przyjęła strategiczne ramy dotyczące praw człowieka i demokracji oraz plan działań na rzecz ich wdrażania w celu zwiększenia skuteczności, widoczności i spójności polityki UE w tym obszarze;

E.   mając na uwadze, że specjalny przedstawiciel UE ds. praw człowieka, działający z upoważnienia wysokiej przedstawiciela Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, został mianowany w dniu 25 lipca 2012 r., a jego rola polega na zwiększaniu skuteczności i widoczności polityki UE w zakresie praw człowieka oraz na wspieraniu realizacji strategicznych ram i planu działań na rzecz praw człowieka i demokracji;

F.  mając na uwadze, że delegacja Podkomisji Praw Człowieka PE uda się z wizytą do Genewy w czasie 22. sesji UNHRC, jak miało to miejsce w przypadku sesji UNHRC w poprzednich latach;

1.  zauważa, że proces mający na celu potwierdzenie priorytetów UE na 22. sesję UNHRC nadal trwa; pozytywnie ocenia fakt, że UE skupia się na sytuacji w Syrii, Birmie/Mjanmie, Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej (KRLD) i Mali, a także jej poparcie dla przedłużenia mandatu specjalnego sprawozdawcy ds. praw człowieka w Iranie; popiera też położenie nacisku na zagadnienia takie jak wolność myśli, wyznania i przekonań, zniesienie kary śmierci, prawa dziecka, biznes i prawa człowieka, przemoc wobec kobiet, a także prawa lesbijek, gejów, osób biseksualnych, transpłciowych i interseksualnych;

2.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że porządek obrad 22. sesji zwyczajnej obejmuje dyskusje panelowe na temat uwzględniania praw człowieka w innych obszarach polityki, jak również na temat negatywnego wpływu kryzysu finansowego i gospodarczego oraz korupcji na korzystanie z praw człowieka, a także obchody 20. rocznicy przyjęcia deklaracji wiedeńskiej i programu działania, debaty interaktywne, m.in. dotyczące praw osób niepełnosprawnych, oraz liczne spotkania poświęcone różnym kwestiom, np. prawu dzieci do życia w warunkach zapewniających jak najlepszy stan zdrowia; wzywa Europejską Służbę Działań Zewnętrznych (ESDZ) i państwa członkowskie UE, by aktywnie włączały się do tych debat i wyraźnie oświadczyły, że prawa człowieka są uniwersalne, niepodzielne i wzajemnie powiązane;

3.  z zadowoleniem przyjmuje sprawozdania, które mają przedstawić specjalni sprawozdawcy, na temat m.in. sytuacji praw człowieka w Iranie, w Birmie/Mjanmie oraz na terytoriach palestyńskich okupowanych od 1967 r., jak również sprawozdanie pisemne wysokiej komisarz ONZ ds. praw człowieka na temat sytuacji praw człowieka w Mali, szczególnie w północnej części tego kraju, a także na temat odpowiednich warunków mieszkaniowych jako elementu prawa do życia na odpowiednim poziomie, na temat prawa do niedyskryminacji pod tym względem, na temat wolności myśli, wyznania lub przekonań oraz na temat propagowania i ochrony praw człowieka i podstawowych wolności podczas walki z terroryzmem;

Działalność Rady Praw Człowieka ONZ

4.   zauważa, że we wrześniu 2012 r. wybrano 18 nowych członków UNHRC, którzy podjęli swoje obowiązki w dniu 1 stycznia 2013 r., i są to następujące kraje: Argentyna, Boliwariańska Republika Wenezueli, Brazylia, Czarnogóra, Estonia, Etiopia, Gabon, Irlandia, Japonia, Kazachstan, Kenia, Korea Południowa, Niemcy, Pakistan, Sierra Leone, Stany Zjednoczone Ameryki, Wybrzeże Kości Słoniowej i Zjednoczone Emiraty Arabskie; zauważa też, że wśród członków UNHRC jest obecnie dziewięć państw członkowskich UE;

5.   odnotowuje wybór Remigiusza A. Henczela (Polska) na nowego przewodniczącego UNHRC oraz wybór czworga wiceprzewodniczących – Cheikha Ahmeda Oulda Zahafa (Mauretania), Iruthisham Adam (Malediwy), Luisa Gallegosa Chiribogi (Ekwador) i Alexandre'a Fasela (Szwajcaria) – na 2013 r.;

6.  podkreśla, że wybory do UNHRC musi charakteryzować konkurencja, i sprzeciwia się planowaniu przez grupy regionalne wyborów pozbawionych rywalizacji; przypomina, jak ważne są standardy dotyczące członkostwa w UNHRC, jeżeli chodzi o zaangażowanie na rzecz praw człowieka i wyniki w tym zakresie; podkreśla, że członkowie UNHRC zobowiązani są do przestrzegania najwyższych standardów w zakresie propagowania i ochrony praw człowieka; przypomina o znaczeniu surowych i przejrzystych kryteriów dotyczących ponownego przyjmowania zawieszonych członków;

7.  ubolewa, że władze Kazachstanu, nowo wybranego członka UNHRC, odmówiły jak dotychczas wydania zezwolenia na przeprowadzenie międzynarodowego i niezależnego dochodzenia w sprawie wydarzeń w Żangaözen, pomimo apeli wysokiej komisarz ONZ ds. praw człowieka oraz Parlamentu;

8.  jest nadal zaniepokojony zjawiskiem tzw. polityki bloków i jego wpływem na wiarygodność i skuteczność prac UNHRC;

9.  z zadowoleniem przyjmuje powołanie przez Zgromadzenie Ogólne ONZ Navanethem Pillay na stanowisko wysokiej komisarz ds. praw człowieka na drugą kadencję; ponownie podkreśla swoje zdecydowane poparcie dla Biura Wysokiego Komisarza ds. Praw Człowieka (OHCHR) oraz jego niezależności i uczciwości;

10.  pochwala wysoką komisarz ds. praw człowieka za wysiłki w procesie wzmacniania organów traktatowych ONZ oraz z zadowoleniem przyjmuje jej sprawozdanie na ten temat opublikowane dnia 22 czerwca 2012 r.; potwierdza wielopodmiotowy charakter organów traktatowych oraz podkreśla, że społeczeństwo obywatelskie musi być stale włączane do tych procesów; podkreśla ponadto, że należy utrzymywać i wzmacniać niezależność i skuteczność organów traktatowych; zwraca również uwagę na konieczność zabezpieczenia odpowiednich funduszy, aby organy traktatowe mogły poradzić sobie z rosnącym obciążeniem pracą; wzywa UE do przejęcia przewodniej roli w zakresie zapewnienia skutecznego funkcjonowania systemu organów traktatowych, w tym odnośnie do ich odpowiedniego finansowania;

Kraje arabskiej wiosny

11.  z całą mocą potępia narastającą masową przemoc stosowaną przez reżim Assada wobec ludności syryjskiej, w tym używanie ciężkiej artylerii oraz ostrzeliwanie zaludnionych terenów, doraźne egzekucje i wymuszone zaginięcia; jednoznacznie potępia stałe i systematyczne łamanie praw człowieka przez reżim, które może mieć już wymiar zbrodni przeciw ludzkości; wyraża głębokie zaniepokojenie stale pogarszającą się sytuacją ludności cywilnej; ponadto potępia akty łamania praw człowieka, których dopuszczają się grupy i siły opozycyjne; wzywa wszystkie uzbrojone podmioty do natychmiastowego położenia kresu przemocy w Syrii; ponownie wzywa reżim Assada do natychmiastowego ustąpienia i do rozpoczęcia pokojowego procesu przemian politycznych; wzywa wszystkie strony konfliktu do zagwarantowania pełnego i bezpiecznego dostępu przez granice dla międzynarodowej pomocy humanitarnej;

12.  wyraża zaniepokojenie wpływem kryzysu syryjskiego na bezpieczeństwo i stabilność w regionie; wzywa Komisję i państwa członkowskie do wsparcia krajów w tym regionie w ich działaniach na rzecz zapewnienia pomocy humanitarnej uchodźcom z Syrii;

13.  pozytywnie odnosi się do faktu, że UNHRC stale poświęca uwagę tragicznej sytuacji praw człowieka i sytuacji humanitarnej w Syrii, czego dowodem są rezolucje w sprawie sytuacji w tym kraju przyjęte podczas 19., 20. i 21. sesji Rady Praw Człowieka ONZ oraz podczas sesji specjalnej dotyczącej Syrii w dniu 1 czerwca 2012 r.; nalega na ESDZ i państwa członkowskie, aby zapewniły dalsze traktowanie sytuacji w Syrii jako najważniejszego priorytetu w ramach ONZ, a szczególnie w Radzie Praw Człowieka ONZ; ponownie podkreśla, że bardzo ważne jest zadbanie o to, aby winni naruszeń międzynarodowych praw człowieka i prawa humanitarnego podczas tego konfliktu zostali pociągnięci do odpowiedzialności;

14.  wyraża pełne poparcie dla niezależnej komisji śledczej ds. Syrii oraz dla przedłużenia jej mandatu przez UNHRC; podkreśla znaczenie dopuszczania cyfrowych dowodów przestępstw, przemocy i aktów łamania praw człowieka; z zadowoleniem przyjmuje mianowanie Carli del Ponte oraz Vitita Muntarbhorna na nowych członków, a także powołanie Paola Pinheiry na stanowisko specjalnego sprawozdawcy ds. Syrii, który rozpocznie pracę po wygaśnięciu mandatu komisji śledczej; z zadowoleniem przyjmuje sprawozdanie Komisji ukazujące okrucieństwa, jakich dopuszczono się w Syrii;

15.  ubolewa, że nie osiągnięto jeszcze porozumienia w sprawie przyjęcia przez Radę Bezpieczeństwa ONZ rezolucji dotyczącej sytuacji w Syrii, co osłabia zdolność do wywarcia skutecznej presji w celu położenia kresu przemocy w tym kraju; wzywa członków Rady Bezpieczeństwa ONZ, aby pamiętali o swojej odpowiedzialności względem narodu syryjskiego; pochwala dyplomatyczne wysiłki wiceprzewodniczącej Komisji/ wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa oraz państw członkowskich UE, aby zaangażować Chiny i Rosję w tę kwestię; apeluje o kontynuowanie tych wysiłków; przypomina również wszystkim państwom członkowskim ONZ o obowiązku ochrony, przyjętym przez Zgromadzenie Ogólne ONZ; wzywa wszystkie państwa do działania na rzecz przekazania przez Radę Bezpieczeństwa ONZ sprawy sytuacji w Syrii Międzynarodowemu Trybunałowi Karnemu (MTK) i z zadowoleniem przyjmuje prowadzoną przez Szwajcarię inicjatywę wystosowania wspólnego pisma w imieniu 58 krajów, w tym 26 państw członkowskich UE, w odniesieniu do tej kwestii; apeluje do wysokiego przedstawiciela UE o osobiste zaangażowanie się w tworzenie szerokiej i powszechnej międzynarodowej koalicji, która poparłaby takie przekazanie;

16.  z zadowoleniem przyjmuje ostateczne sprawozdanie pisemne niezależnej komisji śledczej ds. Libii przedstawione podczas 19. sesji UNHRC, w którym zwrócono uwagę na akty łamania praw człowieka, jakich dopuszczono się w tym kraju; apeluje do UNHRC, aby wyraziła zaniepokojenie trwającymi naruszeniami, nadal monitorowała sytuację i zwróciła się do wysokiej komisarz o zdanie sprawy z sytuacji praw człowieka w Libii;

17.  apeluje do Zjednoczonych Emiratów Arabskich, jako nowo wybranego członka Rady Praw Człowieka i jedno z 14 państw, którego sytuacja w dziedzinie praw człowieka została poddana przeglądowi podczas sesji grupy roboczej ds. powszechnego okresowego przeglądu praw człowieka, o położenie kresu obecnej fali represji wobec obrońców praw człowieka i działaczy politycznych oraz o dopełnienie zobowiązań dotyczących utrzymywania najwyższych standardów w dziedzinie propagowania i ochrony praw człowieka;

18.  wyraża zaniepokojenie sytuacją obrońców praw człowieka i działaczy opozycji politycznej w Bahrajnie; ponownie wzywa państwa członkowskie UE, aby prowadziły prace zmierzające do przyjęcia na 22. sesji UNHRC rezolucji w sprawie sytuacji praw człowieka w Bahrajnie, która obejmowałaby ustanowienie międzynarodowego mechanizmu mającego na celu monitorowanie wdrażania zaleceń niezależnej komisji śledczej ds. Bahrajnu, w tym dotyczących obrońców praw człowieka;

19.  z zadowoleniem przyjmuje rezolucję przyjętą przez UNHRC w październiku 2012 r. dotyczącą spraw takich jak pomoc techniczna dla Jemenu i budowanie w Jemenie potencjału w dziedzinie praw człowieka oraz utworzenie biura krajowego OHCHR w Jemenie; nakłania UNHRC do dalszego monitorowania sytuacji w tym kraju;

20.  wyraża głębokie zaniepokojenie stałym brakiem stabilności politycznej i obecnym ponownym nasileniem się przemocy w Egipcie; w pełni popiera przemiany prowadzące do powstania demokratycznego społeczeństwa opartego na praworządności oraz ramach konstytucyjnych, które zapewniają pełne poszanowanie praw człowieka i podstawowych wolności, zwłaszcza wolności słowa, praw kobiet i szacunku dla mniejszości; apeluje do władz Egiptu, by wszczęły przejrzyste śledztwo w sprawie stosowania przemocy przez siły bezpieczeństwa i policję przeciw demonstrantom oraz by zagwarantowały, że winni naruszeń praw człowieka zostaną pociągnięci do odpowiedzialności; ponownie podkreśla stanowisko UE wobec kary śmierci i wzywa w związku z tym do wprowadzenia moratorium na wykonywanie kary śmierci w Egipcie, w tym w przypadku 21 osób niedawno skazanych na śmierć w związku z ubiegłoroczną tragedią na stadionie piłkarskim w Port Saidzie;

21.  wyraża zaniepokojenie ciągłym łamaniem praw człowieka w Saharze Zachodniej; wzywa do ochrony praw podstawowych ludności Sahary Zachodniej, w tym wolności stowarzyszania się, wolności słowa i prawa do demonstracji; domaga się uwolnienia wszystkich saharyjskich więźniów politycznych; z zadowoleniem przyjmuje powołanie specjalnego wysłannika ds. Sahelu i podkreśla potrzebę międzynarodowej kontroli sytuacji praw człowieka w Saharze Zachodniej; popiera uczciwe i trwałe rozstrzygnięcie konfliktu w oparciu o prawo ludności saharyjskiej do samostanowienia, zgodnie z odpowiednimi rezolucjami Organizacji Narodów Zjednoczonych;

Inne kwestie

22.  z zadowoleniem przyjmuje decyzję UNHRC o powołaniu specjalnego sprawozdawcy ds. sytuacji w zakresie praw człowieka na Białorusi i odnotowuje poparcie międzyregionalne dla rezolucji ustanawiającej ten mandat, które obrazuje, że tragiczna sytuacja praw człowieka w tym kraju jest zauważana przez wszystkie państwa na całym świecie;

23.  z zadowoleniem przyjmuje przedłużenie mandatu niezależnych ekspertów w Wybrzeżu Kości Słoniowej, na Haiti i w Somalii; apeluje do władz tych krajów o pełną współpracę z osobami posiadającymi taki mandat;

24.  wzywa do przedłużenia mandatu specjalnego sprawozdawcy ds. sytuacji praw człowieka w Iranie;

25.  apeluje o przedłużenie na kolejny rok mandatu specjalnego sprawozdawcy ds. sytuacji praw człowieka w Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej (KRLD); z zadowoleniem przyjmuje fakt przyjęcia rezolucji w sprawie KRLD w drodze konsensusu, co obrazuje silny poziom poparcia dla tego mandatu; wzywa rząd KRLD do pełnej współpracy ze sprawozdawcą i do ułatwiania jego wizyt w tym kraju; apeluje ponadto do UNHRC, aby w odpowiedzi na apel wysokiej komisarz ONZ ds. praw człowieka podjęła działania w celu utworzenia międzynarodowej komisji śledczej, która zajęłaby się zbrodniami, jakie mają miejsce w KRLD od dziesięcioleci;

26.  z zadowoleniem przyjmuje rezolucję UNHRC w sprawie Birmy/Mjanmy oraz wzywa do przedłużenia mandatu specjalnego sprawozdawcy ds. praw człowieka w tym kraju; odnotowuje działania podejmowane przez rząd birmański od początku 2011 r. zmierzające do przywrócenia wolności obywatelskich w kraju; wyraża jednak głębokie zaniepokojenie ogromną ilością ofiar w ludziach w wyniku działań wojskowych w stanie Kaczin oraz nasileniem się przemocy między społecznościami w stanie Arakan, w wyniku czego wiele osób poniosło śmierć lub zostało rannych i co doprowadziło do zniszczenia mienia i przesiedlenia lokalnej ludności; uważa, że główną przyczyną tej sytuacji jest wieloletnia polityka dyskryminacji ludności Rohingya i Kaczinów; podkreśla, że należy zwiększyć wysiłki w celu rozwiązania przyczyn leżących u podstaw problemu; wzywa rząd Mjanmy, aby przyspieszył realizację swojego zobowiązania do ustanowienia biura OHCHR w Mjanmie, oraz podkreśla, że w obecnej sytuacji należy utrzymać raportowanie i monitorowanie przez specjalnego sprawozdawcę;

27.  z zadowoleniem przyjmuje również rezolucję w sprawie Sri Lanki, w której położono nacisk na pojednanie i odpowiedzialność w kraju; ponownie wyraża poparcie dla zaleceń poczynionych przez zespół ekspertów ds. Sri Lanki przy sekretarzu generalnym ONZ, w tym dla ścisłego przestrzegania niezależności władzy sądowniczej z myślą m.in. o skutecznym ściganiu dawnych zbrodni wojennych;

28.  z zadowoleniem przyjmuje rezolucję przyjętą na 20. sesji UNHRC, wyznaczającą specjalnego sprawozdawcę ds. sytuacji praw człowieka w Erytrei; zwraca uwagę, że UNHRC po raz pierwszy zajmuje się tą kwestią i wyraża uznanie dla wiodącej roli państw afrykańskich w tej sprawie;

29.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że sytuacja w Mali jest ściśle monitorowana przez UNHRC, oraz wyraża uznanie dla przywódczej roli państw afrykańskich, które zwróciły uwagę UNHRC na tę kwestię; wzywa Radę Praw Człowieka ONZ, aby wsparła jak najszybsze wprowadzenie środków monitorowania w Mali oraz by domagała się dalszego informowania o sytuacji w kraju przez Biuro Wysokiego Komisarza NZ ds. Praw Człowieka;

30.  z zadowoleniem przyjmuje przyjęcie rezolucji w sprawie Demokratycznej Republiki Konga, jednak wciąż pozostaje zaniepokojony sytuacją w zakresie praw człowieka w tym kraju, szczególnie w prowincji Kiwu Północnego we wschodniej części kraju; zdecydowanie potępia ataki sił rebelianckich we wschodniej części kraju, a zwłaszcza ataki dokonywane przez grupę M23 na ludność cywilną, w tym na kobiety i dzieci; zdecydowanie potępia systematyczne stosowanie gwałtu jako narzędzia walki; wyraża poważne zaniepokojenie mającym miejsce wykorzystywaniem dzieci jako żołnierzy i wzywa do ich rozbrojenia, rehabilitacji i reintegracji; z zadowoleniem przyjmuje wysiłki na rzecz znalezienia pokojowego i politycznego rozwiązania kryzysu podejmowane przez państwa członkowskie Międzynarodowej Konferencji w sprawie Regionu Wielkich Jezior, Unii Afrykańskiej oraz ONZ; ponownie wzywa do przywrócenia stanowiska niezależnego eksperta ONZ ds. sytuacji w zakresie praw człowieka w Demokratycznej Republice Konga, co pozwoli na wprowadzenie wiarygodnego mechanizmu ukierunkowanego na poprawę sytuacji związanej z poważnymi i trwającymi od wielu lat naruszeniami praw człowieka w tym kraju;

31.  wyraża zaniepokojenie sytuacją w Republice Środkowoafrykańskiej, gdzie uzbrojone grupy atakują i okupują miasta w północno-wschodniej części kraju; z zadowoleniem przyjmuje porozumienia podpisane w Libreville dnia 11 stycznia 2013 r., w tym porozumienie o zawieszeniu broni oraz porozumienie polityczne w sprawie rozwiązania kryzysu w kraju; podkreśla, jak ważne jest szybkie wdrożenie tych porozumień; z zadowoleniem przyjmuje oświadczenie wysokiej przedstawiciel/ wiceprzewodniczącej z dnia 11 stycznia 2013 r., w którym wezwała wszystkich sygnatariuszy do przestrzegania tych porozumień; wzywa państwa członkowskie, aby podniosły tę kwestię na forum UNHRC w celu utrzymania priorytetowego znaczenia sytuacji w Republice Środkowoafrykańskiej dla społeczności międzynarodowej;

32.  wyraża zaniepokojenie sytuacją w Izraelu i Strefie Gazy, do jakiej doszło w wyniku eskalacji konfliktu pod koniec 2012 r. oraz potępia wszelkie akty przemocy; ponawia swój apel o zniesienie blokady Strefy Gazy, biorąc pod uwagę uzasadnione obawy Izraela dotyczące bezpieczeństwa, oraz wzywa do podjęcia kroków na rzecz odbudowy i ożywienia gospodarczego Strefy Gazy; z zadowoleniem przyjmuje międzynarodową misję wyjaśniającą kwestię osiedli izraelskich na okupowanych terytoriach palestyńskich, ustanowioną podczas 19. sesji Rady Praw Człowieka ONZ oraz oczekuje przedstawienia sprawozdania z tej misji podczas 22. sesji Rady Praw Człowieka ONZ; wyraża zaniepokojenie faktem, że Izrael zawiesił swoją współpracę z UNHRC oraz powszechny okresowy przegląd praw człowieka; z całą mocą popiera wszystkie dążenia do współistnienia dwóch państw;

33.  wyraża zadowolenie z powodu przyjęcia przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w dniu 29 listopada 2012 r. rezolucji przyznającej Palestynie status nieczłonkowskiego państwa obserwatora w ONZ; ponawia swoje poparcie dla tego przedsięwzięcia; odnotowuje poparcie wyrażone przez UE, by Palestyna została pełnoprawnym członkiem Organizacji Narodów Zjednoczonych, co byłoby elementem rozwiązania konfliktu izraelsko-palestyńskiego; potwierdza, że UE nie uzna żadnych zmian granic wyznaczonych przed rokiem 1967, w tym w odniesieniu do Jerozolimy, o ile nie wyrażą na nie zgody obie strony;

34.  z zadowoleniem przyjmuje wagę, jaką UNHRC przywiązuje do warunków mieszkaniowych, i wzywa Unię i jej państwa członkowskie do promowania odpowiednich warunków mieszkaniowych jako prawa podstawowego;

35.  potępia niedawne masowe egzekucje dokonane w Iranie; ponownie wyraża swój zdecydowany sprzeciw wobec stosowania kary śmierci we wszystkich przypadkach i we wszystkich okolicznościach;

36.  ubolewa nad egzekucjami wykonanymi w Japonii w 2012 r., po tym jak w 2011 r. obowiązywało tam moratorium na wykonywanie kary śmierci, sześć egzekucji wykonanych na Tajwanie w grudniu 2012 r. oraz nieprzerwane stosowanie kary śmierci w Arabii Saudyjskiej w trakcie 2012 r.; wyraża głębokie ubolewanie z powodu złamania obowiązującego de facto w Indiach od 2004 r. moratorium na wykonywanie kary śmierci przez egzekucję więźnia w listopadzie 2012 r., co jest również sprzeczne ze światową tendencją do znoszenia kary śmierci; ponagla wszystkie kraje, które wciąż stosują karę śmierci, do jej zniesienia lub przynajmniej do wprowadzenia moratorium na jej wykonywanie;

37.  podkreśla ogromną wagę, jaką UE przywiązuje do zwalczania stosowania tortur i innych form brutalnego traktowania; wzywa Komisję i państwa członkowskie do zademonstrowania swojego wspólnego zobowiązania do wykorzenienia plagi tortur i udzielania wparcia ofiarom, zwłaszcza poprzez wnoszenie wkładu do dobrowolnego funduszu ONZ na rzecz ofiar tortur i specjalnego funduszu ustanowionego na mocy protokołu dodatkowego do Konwencji przeciwko torturom;

38.  z zadowoleniem odnotowuje przyjęcie rezolucji UNHRC w sprawie wolności religii lub przekonań; podkreśla znaczenie, jakie UE przywiązuje do tej kwestii; wzywa państwa członkowskie, by kontynuowały prace w tej dziedzinie, i oczekuje nowych wytycznych na szczeblu UE, które powinny pojawić się na początku tego roku; wyraża uznanie dla pracy specjalnego sprawozdawcy ONZ ds. wolności religii lub przekonań; podkreśla, jak ważne jest odnowienie tego mandatu podczas 22. sesji Rady Praw Człowieka ONZ; podkreśla stałą potrzebę kompleksowego podejścia do problemu dyskryminacji mniejszości wyznaniowych na całym świecie; ponownie stwierdza, że wolność myśli, sumienia i religii, w tym wolność zmiany religii lub przekonań albo ich porzucenia, to podstawowe prawo człowieka;

39.  z zadowoleniem przyjmuje działania podejmowane w następstwie sprawozdania wysokiego komisarza ONZ ds. praw człowieka w sprawie dyskryminujących przepisów i praktyk oraz aktów przemocy wymierzonych przeciw osobom o odmiennej orientacji seksualnej lub tożsamości płciowej; zachęca do dalszych działań następczych, między innymi w formie spotkań na szczeblu regionalnym i aktywnego udziału państw członkowskich UE, Rady i ESDZ; w związku z tym kategorycznie potępia stosowanie w niektórych krajach kary śmierci, pozbawienia wolności lub wydawanie wyroków skazujących ze względu na orientację seksualną oraz wzywa do natychmiastowego zakończenia takich praktyk; z zadowoleniem przyjmuje przywództwo sekretarza generalnego ONZ i wysokiego komisarza ONZ ds. praw człowieka dotyczące tej kwestii, zarówno wewnątrz UNHRC, jak i poza jej strukturami; uważa, że ponawiane próby kwestionowania powszechności i niepodzielności praw człowieka, zwłaszcza poprzez powoływanie się na „tradycyjne wartości”, są godne ubolewania;

40.  odnotowuje pierwsze doroczne Forum biznesu i praw człowieka, które odbyło się w Genewie w dniach 4–6 grudnia 2012 r., i zgromadziło szeroki krąg zainteresowanych stron w celu omówienia wdrażania wytycznych ONZ w tej dziedzinie; popiera wstępne konsultacje Forum na temat sposobu, w jaki można nakłonić rządy i przedsiębiorstwa do przyjmowania ram regulacyjnych, politycznych i wykonawczych w celu przeciwdziałania naruszeniom praw człowieka związanym z przedsiębiorczością;

41.  z zadowoleniem przyjmuje działalność otwartej międzyrządowej grupy roboczej ds. prywatnych agencji wojskowych i prywatnych agencji ochrony (PMSC), dysponującej mandatem do rozważenia możliwości wprowadzenia międzynarodowych ram prawnych; uznaje pilną uwagę poświęcaną możliwości opracowania prawnie wiążącego instrumentu dotyczącego regulowania, monitorowania i nadzorowania działalności PMSC oraz wyraża poparcie dla takich prawnie wiążących ram prawnych; podkreśla znaczenie wprowadzenia silnego elementu odpowiedzialności oraz zachęca PMSC, które jeszcze nie podpisały kodeksu postępowania prywatnych podmiotów świadczących usługi ochrony (ICoC), aby to uczyniły; oczekuje na przedstawienie sprawozdania grupy roboczej; wzywa do przedłużenia mandatu tej grupy roboczej;

42.  podkreśla znaczenie uniwersalności powszechnego okresowego przeglądu praw człowieka oraz potwierdza rolę, jaką przegląd ten odgrywa w procesie osiągania pełnego zrozumienia sytuacji w zakresie praw człowieka w praktyce we wszystkich państwach członkowskich ONZ;

43.  z zadowoleniem odnosi się do rozpoczęcia drugiego cyklu powszechnego okresowego przeglądu praw człowieka i przyjęcia jego pierwszych wyników; ponownie przypomina o znaczeniu ukierunkowania drugiego cyklu na realizację zaleceń przyjętych w czasie pierwszego cyklu; ponownie wzywa jednak do rozpatrzenia zaleceń, które nie zostały przyjęte przez państwa w czasie pierwszego cyklu, na dalszym etapie procesu powszechnego okresowego przeglądu praw człowieka;

44.  uważa, że wdrażanie stanowi kluczowy aspekt realizacji potencjału procesu powszechnego okresowego przeglądu praw człowieka; przypomina zatem o znaczeniu, jakie ma udzielanie przez Komisję oraz państwa członkowskie wsparcia technicznego, tak by pomóc państwom poddawanym przeglądowi we wdrażaniu zaleceń; zachęca też państwa do przedstawiania aktualizacji średnioterminowych w celu przyczynienia się do sprawniejszego wdrażania;

45.  wzywa państwa członkowskie UE uczestniczące w interaktywnych dialogach w ramach powszechnego okresowego przeglądu praw człowieka do przedstawienia konkretnych i wymiernych zaleceń, z myślą o podniesieniu jakości działań następczych oraz wdrażania przyjętych zaleceń;

46.  zaleca systematyczne uwzględnianie zaleceń powszechnego okresowego przeglądu praw człowieka w dialogu i konsultacjach na temat praw człowieka prowadzonych przez UE oraz w strategiach UE w zakresie praw człowieka dla poszczególnych krajów w celu dopilnowania kontynuacji działań podejmowanych w następstwie powszechnego okresowego przeglądu praw człowieka; zaleca również, aby Parlament nawiązywał do tych zaleceń podczas wizyt swoich delegacji w państwach trzecich;

47.  z zadowoleniem przyjmuje kroki, które pozwalają na pełny udział – w procesie powszechnego okresowego przeglądu praw człowieka – szerokiej gamy zainteresowanych podmiotów; w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje zmiany dokonane na liście mówców, które dają szansę na zabranie głosu w trakcie powszechnego okresowego przeglądu praw człowieka wszystkim państwom, które sobie tego życzą; ponownie wyraża poparcie dla uzyskania przez krajowe instytucje ds. praw człowieka większej roli, zgodnie z zasadami paryskimi; z zadowoleniem przyjmuje aktywniejsze uczestnictwo osób w terenie dzięki częstszemu wykorzystywaniu wideokonferencji;

48.  uważa, że można zrobić więcej, by włączyć społeczeństwo obywatelskie w proces powszechnego okresowego przeglądu praw człowieka, w tym we wdrażanie wyników tego przeglądu, a także bardziej ogólnie w działania UNHRC;

Procedury specjalne

49.  potwierdza kluczową rolę, jaką procedury specjalne odgrywają w kontekście wiarygodności i skuteczności prac UNHRC i ich centralne miejsce w systemie praw człowieka ONZ; przypomina o swoim zdecydowanym poparciu dla procedur specjalnych i podkreśla podstawowe znaczenie, jakie ma niezależność tych mandatów;

50.  nakłania państwa do pełnej współpracy w ramach mechanizmu specjalnych procedur, między innymi przez niezwłoczne przyjmowanie posiadaczy mandatów wizytujących dany kraj, reagowanie na ich działania podejmowane w trybie pilnym i rzekome naruszanie praw oraz zapewnianie odpowiednich działań następczych w wyniku zaleceń posiadaczy mandatów; nakłania członków UNHRC, by dawali przykład w tych kwestiach;

51.  z zadowoleniem przyjmuje działania podjęte wspólnie przez UE w celu przedłużenia stałego zaproszenia w odniesieniu do wszystkich specjalnych procedur ONZ w zakresie praw człowieka, dając przykład w tej kwestii; zachęca pozostałe państwa członkowskie ONZ do takiego samego postępowania;

52.  potępia wszelkie formy represji wobec osób, które współpracują w ramach procesu powszechnego okresowego przeglądu praw człowieka oraz mechanizmu specjalnych procedur; podkreśla, że takie działania osłabiają cały system praw człowieka ONZ; wzywa wszystkie państwa do zapewnienia odpowiedniej ochrony przed takimi aktami zastraszania;

Zaangażowanie UE

53.  podkreśla z najwyższą mocą ogromne znaczenie, jakie ma aktywne uczestnictwo UE w mechanizmach ONZ w zakresie praw człowieka, w tym w Radzie Praw Człowieka ONZ; zachęca państwa członkowskie do takiego uczestnictwa poprzez współautorstwo rezolucji, aktywny udział w debatach i interaktywnym dialogu, a także wydawanie oświadczeń; zdecydowanie popiera coraz częstsze odwoływanie się przez UE do inicjatyw międzyregionalnych;

54.  podkreśla, jak ważne jest, by praca wykonywana w Genewie w ramach UNHRC była uwzględniania w ramach odnośnej wewnętrznej i zewnętrznej działalności UE, w tym w pracach Parlamentu;

55.  podkreśla znaczenie ustanowienia stanowiska specjalnego przedstawiciela UE ds. praw człowieka (EUSR); zachęca specjalnego przedstawiciela do poprawy skuteczności, spójności i widoczności polityki UE w zakresie praw człowieka w kontekście UNHRC oraz do bliskiej współpracy z OHCHR i mechanizmem specjalnych procedur;

56.  zachęca wiceprzewodniczącą/ wysoką przedstawiciel oraz specjalnego przedstawiciela ds. praw człowieka do obecności na posiedzeniach UNHRC na wysokim szczeblu;

57.  przypomina o potencjale w zakresie skuteczności działań UE, gdy Unia i jej państwa członkowskie wykorzystują swoją zbiorową siłę; podkreśla znaczenie dalszej poprawy koordynacji i zacieśniania współpracy między państwami członkowskimi w tym zakresie, aby wypracować wspólną płaszczyznę porozumienia w kwestiach dotyczących praw człowieka; ponownie wzywa do podjęcia śmielszych i ambitniejszych działań oraz bardziej konkretnych zobowiązań zamiast odwoływania się do najmniejszego wspólnego mianownika; wzywa w związku z tym ESDZ, aby – szczególnie poprzez przedstawicielstwa UE w Genewie i Nowym Jorku – zwiększyła spójność swoich działań poprzez terminowe i merytoryczne konsultacje;

58.  podkreśla znaczenie ratyfikacji Konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych, która była pierwszą ratyfikacją konwencji ONZ przez UE jako podmiot prawny; wzywa też UE do podpisania i ratyfikowania konwencji Rady Europy w sprawie zapobiegania przemocy wobec kobiet i przemocy domowej oraz zwalczania tych zjawisk;

59.  po raz kolejny przypomina, jak ważne jest, by państwa UE pracowały na rzecz zapewnienia niepodzielności i uniwersalności praw człowieka oraz by wspierały działania UNHRC w tym obszarze, w szczególności przez ratyfikowanie międzynarodowych instrumentów w zakresie praw człowieka ustanowionych przez UNHRC; ponownie wyraża ubolewanie w związku z faktem, że żadne państwo członkowskie UE nie ratyfikowało konwencji w sprawie ochrony praw wszystkich pracowników migrujących i członków ich rodzin; ubolewa również nad tym, że niektóre państwa członkowskie nadal nie przyjęły ani/ lub nie ratyfikowały konwencji o ochronie wszystkich osób przed wymuszonym zaginięciem czy protokołu fakultatywnego do Konwencji w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania oraz że tylko dwa państwa członkowskie ratyfikowały protokół fakultatywny do Międzynarodowego paktu praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych; ponawia swój apel o to, by wszystkie państwa UE ratyfikowały te konwencje i protokoły, i zachęca państwa członkowskie do podpisania i ratyfikowania niedawnego Protokołu fakultatywnego do Konwencji o prawach dziecka, który dotyczy procedury komunikacji i został otwarty do podpisu w Genewie (Szwajcaria) w dniu 28 lutego 2012 r.; podkreśla znaczenie terminowego przedkładania przez państwa członkowskie sprawozdań okresowych organom monitorującym z ramienia ONZ;

60.  ponownie podkreśla, jak ważna dla UE jest obrona niezależności OHCHR oraz zadbanie o to, by nadal wykonywało ono swoje zadania w sposób bezstronny; przypomina też o znaczeniu zapewnienia wystarczających funduszy, aby utrzymać regionalne biura OHCHR;

61.  zauważa, że ochrona obrońców praw człowieka należy do najważniejszych priorytetów polityki UE w zakresie praw człowieka; podkreśla, że represje wobec obrońców praw człowieka, którzy współpracują z programami ONZ w zakresie praw człowieka, oraz zastraszanie takich osób grozi osłabieniem tego systemu; docenia w związku z tym praktyczne i finansowe wsparcie udzielane w przypadku pilnych działań w celu ochrony i wsparcia obrońców praw człowieka w ramach Europejskiego Instrumentu na rzecz Wspierania Demokracji i Praw Człowieka;

62.  z zadowoleniem przyjmuje utworzenie w 2012 r. grupy roboczej Rady ds. praw człowieka (COHOM) z siedzibą w Brukseli; uznaje starania COHOM na rzecz lepszego przygotowywania i lepszej koordynacji stanowisk UE na sesje UNHRC, w tym organizowanie posiedzeń COHOM w Genewie; raz jeszcze podkreśla, iż oczekuje, że COHOM walnie przyczyni się do zapewnienia spójności między zewnętrzną i wewnętrzną polityką UE w zakresie praw człowieka;

63.  oczekuje opracowania strategii w zakresie praw człowieka UE dla poszczególnych krajów, należycie skoordynowanej z działaniami UE na forach ONZ; ponownie zaleca przekazywanie Parlamentowi Europejskiemu oraz, w miarę możliwości, upublicznianie strategii UE w zakresie praw człowieka dla poszczególnych krajów, aby zaangażowanie UE na rzecz praw człowieka w krajach trzecich było bardziej widoczne oraz aby dokumenty te mogły stanowić wsparcie dla osób walczących o prawa człowieka;

64.  podkreśla potrzebę uwypuklenia w Radzie Praw Człowieka ONZ budzącej niepokój kwestii coraz mniejszej przestrzeni dla organizacji pozarządowych w wielu krajach na świecie; zachęca ESDZ i państwa członkowskie do podjęcia wspólnych wysiłków w celu poruszenia tej kwestii;

65.  w świetle najnowszych doniesień o udziale przedsiębiorstw z UE w łamaniu praw człowieka w krajach trzecich ponownie apeluje do wiceprzewodniczącej/ wysokiej przedstawiciel o zwrócenie uwagi na tę kwestię; wzywa Komisję do opracowania ambitniejszej polityki w zakresie społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw; domaga się, aby ESDZ, Komisja i państwa członkowskie podjęły skuteczne środki zapewniające odpowiedzialność korporacyjną w przypadku łamania praw człowieka; ponowie podkreśla w tym kontekście, jak ważne jest zapewnienie większej spójności polityki wewnętrznej i zewnętrznej oraz pełne przestrzeganie praw człowieka w polityce wewnętrznej, co pozwoli uniknąć stosowania podwójnych standardów;

66.  upoważnia swoją delegację na 22. sesję UNHRC do wyrażenia obaw i poglądów zawartych w niniejszej rezolucji; wzywa delegację do sporządzenia sprawozdania ze swojej wizyty dla Podkomisji Praw Człowieka; uznaje za niezbędne utrzymanie praktyki wysyłania delegacji Parlamentu na istotne sesje Rady Praw Człowieka i Zgromadzenia Ogólnego ONZ;

o
o   o

67.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji/ wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, specjalnemu przedstawicielowi UE ds. praw człowieka, rządom i parlamentom państw członkowskich, Radzie Bezpieczeństwa ONZ, sekretarzowi generalnemu ONZ, przewodniczącemu 67. Zgromadzenia Ogólnego ONZ, przewodniczącej Rady Praw Człowieka ONZ, wysokiej komisarz ONZ ds. praw człowieka i ustanowionej przez Komisję Spraw Zagranicznych grupie roboczej UE-ONZ.

(1) Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0250.
(2) Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0058.
(3) Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0504.
(4) Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0503.
(5) Art. 2, art. 3 ust. 5 i art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej.


Szkolenia kadr wymiaru sprawiedliwości - koordynatorzy sądowi
PDF 308kWORD 26k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 7 lutego 2013 r. w sprawie szkolenia kadr wymiaru sprawiedliwości – koordynatorzy sądowi (2012/2864(RSP))
P7_TA(2013)0056B7-0053/2013

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 81 i 82 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, które przewidują przyjmowanie w zwykłej procedurze prawodawczej środków mających na celu zapewnienie „wspierania szkolenia sędziów i innych pracowników wymiaru sprawiedliwości”,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 10 września 1991 r. w sprawie ustanowienia Akademii Prawa Europejskiego(1), swoje stanowisko z dnia 24 września 2002 r. w sprawie przyjęcia decyzji Rady dotyczącej ustanowienia europejskiej sieci szkolenia kadr wymiaru sprawiedliwości(2) i swoją rezolucję z dnia 9 lipca 2008 r. w sprawie roli sędziego krajowego w europejskim systemie wymiaru sprawiedliwości(3) oraz swoje zalecenie dla Rady z dnia 7 maja 2009 r. w sprawie rozwoju obszaru sprawiedliwości UE w sprawach karnych(4),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 20 kwietnia 2010 r. w sprawie planu działań służącego realizacji programu sztokholmskiego (COM(2010)0171),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie komunikatu Komisji do Parlamentu Europejskiego i Rady: „Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości w służbie obywateli – program sztokholmski”(5),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 13 września 2011 r. zatytułowany „Budowanie zaufania do europejskiego wymiaru sprawiedliwości – nowy wymiar europejskiego szkolenia kadr wymiaru sprawiedliwości” (COM(2011)0551),

–  uwzględniając projekt pilotażowy w zakresie szkoleń kadr wymiaru sprawiedliwości, zaproponowany przez Parlament w 2011 r.,

–  uwzględniając badanie porównawcze dotyczące szkolenia kadr wymiaru sprawiedliwości w państwach członkowskich, którego wykonanie Parlament zlecił Akademii Prawa Europejskiego przy współpracy z Europejską Siecią Szkolenia Kadr Wymiaru Sprawiedliwości (EJTN)(6),

–  uwzględniając swoje rezolucje z dnia 17 czerwca 2010 r.(7) i z dnia 14 marca 2012 r.(8) w sprawie w sprawie szkolenia kadr wymiaru sprawiedliwości,

–  uwzględniając doświadczenie Niderlandów z Euroinfrą i jej siecią koordynatorów sądowych do spraw prawa europejskiego, które zaczyna być inspiracją dla innych państw członkowskich, w szczególności dla Włochów, gdzie ruszył projekt europejski Gaius, Danii, Rumunii i Bułgarii, które koncentrują się na trzech filarach: a) poprawie dostępu do źródeł wiedzy na temat prawa europejskiego z wykorzystaniem technologii internetowej, b) zwiększeniu wiedzy na temat prawa europejskiego wśród pracowników wymiaru sprawiedliwości i c) utworzeniu oraz utrzymaniu sieci sądowych koordynatorów do spraw prawa europejskiego,

–  uwzględniając ogromne postępy w dziedzinie technologii informacyjnych, dzięki którym można na przykład w coraz większym stopniu wykorzystywać nauczanie za pośrednictwem nośników elektronicznych jako elastyczne narzędzie służące dotarciu do większej liczby użytkowników końcowych, niezależnie od czasu i miejsca, a zaawansowane technologie, w szczególności zaawansowane wyszukiwarki internetowe, mogą być wykorzystywane do gromadzenia informacji w celu zwiększenia dostępności prawa,

–  uwzględniając pytanie do Komisji dotyczące szkolenia kadr wymiaru sprawiedliwości – koordynatorów sądowych (O-000186/2012 – B7-0112/2013),

–  uwzględniając art. 115 ust. 5 oraz art. 110 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze złożoność źródeł naszego systemu prawnego oraz fakt, że zgodnie z niedawno opublikowanym esejem naukowym(9) prawo rzymskie należy postrzegać raczej jako wielokulturowe przedsięwzięcie, nie zaś swoistą ewolucję jednej kultury, a prawo zwyczajowe (abstrahując od jego ”pretoriańskiej siostry„, systemu prawa słuszności i wpływu prawa kanonicznego) może być bardziej znane jako prawo anglo-normańskie; mając na uwadze, że praworządność jest naszą wspólną wartością, a zarazem jedną z wartości, jakie prawo europejskie dało światu; mając na uwadze potrzebę holistycznego podejścia do prawa, zarówno ze strony praktyków prawa, jak i wymiaru sprawiedliwości;

B.  mając na uwadze, że nie można tolerować nieznajomości prawa europejskiego przez sędziów krajowych, którzy są i muszą być sędziami europejskimi i odgrywać fundamentalną rolę w sytuacji, gdy będziemy potrzebować „więcej Europy”; mając na uwadze, że nie wyklucza to wspierania europejskiej kultury sądowniczej, w której różnorodność jest traktowana jak wspólne dobro;

C.  mając na uwadze, że każdy sąd krajowy jest jednocześnie sądem prawa UE;

D.  mając na uwadze, że rosnąca liczba państw członkowskich oraz większa ilość pracy dla Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości oznaczają, że sądy krajowe muszą wykorzystać wszelkie środki, jakimi dysponują, aby ułatwić skuteczny i szybki dostęp do wymiaru sprawiedliwości;

E.  mając na uwadze, że potrzebne są opłacalne sposoby poprawy szkoleń dla sędziów i ich dostępu do prawa;

F.  mając na uwadze, że niezwykle cenne byłoby promowanie idei powołania w sądach krajowych koordynatorów do spraw prawa europejskiego oraz ich powiązań na szczeblu europejskim; mając na uwadze, że podstawowym zadaniem powiązanej sieci koordynatorów sądowych byłoby pozwolenie sędziom na bieżące konsultacje z kolegami z innych państw członkowskich w sprawie m.in. interpretacji poszczególnych słów w obowiązującym prawie europejskim (dyrektywach bądź rozporządzeniach) w bezpiecznym środowisku cyfrowym (dzięki specjalnie utworzonej platformie społecznej lub przez portal „e-Sprawiedliwość”; mając na uwadze, że wynikiem tych „kręgów spójności” byłaby większa zgodność w stosowaniu prawa UE, przy jednoczesnym zmniejszeniu liczby wniosków o orzeczenia w trybie prejudycjalnym, bez uszczerbku dla roli Trybunału Sprawiedliwości;

G.  mając na uwadze, że jak już ustalił Parlament, jednym ze sposobów rozwiązania problemów (koszty, kursy językowe, opłacalność) jest wykorzystanie nowoczesnej technologii oraz finansowanie tworzenia aplikacji (programów komputerowych działających na komputerach osobistych, telefonach komórkowych, tabletach itp.);

H.  mając na uwadze, że można zacząć od ogólnej części prawa UE, ponieważ elektroniczne zarządzanie wiedzą pozwala na dostęp do szczegółowych i najbardziej aktualnych informacji;

I.  mając na uwadze, że sytuacja, w której każde państwo członkowskie zaczęłoby opracowywać swoją własną technologię i swoje własne struktury cyfrowe pozwalające na wykorzystanie narzędzi cyfrowych byłaby stratą energii i środków finansowych, w szczególności w obliczu obecnych trudności ekonomicznych;

J.  mając na uwadze, że należy unikać powielania wysiłków i promować ponowne wykorzystywanie wysokiej jakości projektów szkoleniowych; mając na uwadze, że wymaga to większej liczby powiązań między państwami członkowskimi w zakresie zarządzania wiedzą o prawie UE;

K.  mając na uwadze, w szczególności przy projektowaniu wyszukiwarek wyroków, opinii i ogólnych kwestii dotyczących prawa UE, że państwa członkowskie powinny zastanowić się, czy taka technologia nie będzie przydatna również dla sądów w innych państwach członkowskich, i w takim przypadku można ją rozwijać wspólnie, w sposób skoordynowany i łącząc zasoby;

L.  mając na uwadze, że powinno się opracować system ponownego wykorzystania produktów szkoleniowych, dzięki na przykład nagrywaniu i tłumaczeniu/dubbingowaniu/opatrywaniu napisami wykładów, stosując podział kosztów;

M.  mając na uwadze, że wszystko to powinno zostać uwzględnione w centralnym planie zarządzania wiedzą dla kadr wymiaru sprawiedliwości, przy wykorzystaniu w stosownych przypadkach portalu e-sprawiedliwość;

N.  mając na uwadze, że przyjęcie wspólnych europejskich przepisów dotyczących sprzedaży da szansę wypróbowania sieci koordynatorów sądowych do spraw prawa europejskiego, stwarzając okazję do osiągnięcia horyzontalnej spójności między sędziami krajowymi w obszarach, gdzie orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości jest nieobecne lub prawie nieobecne, bez, oczywiście, powielania specjalistycznych sieci w tym obszarze;

O.  mając na uwadze, że ciekawość innych systemów, otwartość – w tym otwartość na wykorzystanie nowych technologii i metod – oraz dialog muszą być hasłem przewodnim w Europie i na świecie, gdzie prawo i jego praktycy będą musieli przyjąć bardziej innowacyjne podejście do zarządzania wiedzą;

P.  mając na uwadze, że może to mieć korzystny wpływ na postrzeganie Unii Europejskiej przez społeczeństwo – w większym stopniu oparte na faktach informacje są łatwo dostępne, mity i oszustwa dotyczące samej Unii, jej prawa i funkcjonowania stracą na wiarygodności oraz będzie więcej miejsca na uczciwą debatę i dyskusję polityczną(10);

Q.  mając na uwadze, że jest to kolejny aspekt budowania europejskiej kultury sądowniczej, nie obejmujący jednak całego zagadnienia; mając na uwadze, że nowe metody szkoleniowe i nowe programy nauczania kładące nacisk na uczenie się języków i promowanie studiów prawa porównawczego i międzynarodowego należy rozszerzyć na uniwersytety i szkoły prawnicze; Erasmus (dla studentów prawa i sędziów) był zaledwie początkiem;

R.  mając na uwadze, że nadszedł czas, by poczynić kolejne kroki, zaczynając od w pełni otwartej debaty na temat szkoleń w dziedzinie prawa dla sędziów i praktyków oraz edukacji prawnej na forum, w którym będą uczestniczyć pracownicy wymiaru sprawiedliwości, właściwe organy krajowe – w tym rady sądownictwa i szkoły prawnicze – Akademia Prawa Europejskiego, Europejska Sieć Szkolenia Kadr Wymiaru Sprawiedliwości, europejska sieć rad sądownictwa i Europejski Instytut Prawa;

1.  powtarza i potwierdza swoje wyżej wspomniane rezolucje z dnia 17 czerwca 2010 r. i 14 marca 2012 r. w sprawie szkolenia kadr wymiaru sprawiedliwości;

2.  wzywa Komisje do przyspieszenia procedury udzielania zamówień w ramach projektu pilotażowego;

3.  wzywa Komisję do wsparcia i finansowania koordynatorów do spraw prawa europejskiego w sądach krajowych oraz wyłaniających się powiązań krajowych sieci koordynatorów sądowych i do jednoczesnego wparcia i promowania pomysłów wymienionych w motywach niniejszej rezolucji i w rezolucjach Parlamentu z dnia 17 czerwca 2010 r. i 14 marca 2012 r.;

4.  zwraca uwagę na potencjalne korzyści dla gospodarki, a w szczególności dla małych i średnich przedsiębiorstw, rozwoju i wykorzystania nauczania za pośrednictwem nośników elektronicznych i nowych technologii, w szczególności wyszukiwarek;

5.  uważa, że w ramach doskonalenia zawodowego prawników należy zwrócić uwagę na potrzebę wspólnych norm etyki zawodowej, bezstronności i niezależności pracowników wymiaru sprawiedliwości oraz respektowania w rozporządzeniach europejskich różnorodności, bo tylko w ten sposób można osiągnąć prawdziwe wzajemne zaufanie;

6.  zauważa, ze systemy prawne państw członkowskich, pomimo różnorodności, opierają się na wspólnych zasadach i mają wspólne źródła; przypomina, że jeszcze parę wieków temu zawody prawne były uznawane w Europie za jednolitą strukturę praktyków potrafiących udzielić porady, przygotować dokumenty prawne i wystąpić przed sądem w każdej części Europy; uważa, że szkolenia pracowników wymiaru sprawiedliwości Unii Europejskiej powinny opierać się na tym fakcie pokazującym, że pełna mobilność pracowników wymiaru sprawiedliwości jest możliwa;

7.  na koniec proponuje, by Komisja zorganizowała w lecie 2013 r. forum zatytułowane „kongres mesyński na rzecz budowy europejskiej kultury sądowniczej”, na którym sędziowie z różnym doświadczeniem zawodowym mogliby się spotkać i prowadzić dyskusje na temat najnowszych kwestii budzących kontrowersje lub trudności prawne, tak aby zachęcać do dyskusji, budować kontakty, tworzyć kanały komunikacji oraz budować wzajemne zaufanie i zrozumienie; uważa, że takie forum stworzyłoby również właściwym organom i ekspertom, w tym uczelniom wyższym i organizacjom zawodowym, historyczną szansę omawiania polityki w zakresie szkolenia kadr wymiaru sprawiedliwości i przyszłości edukacji prawniczej w Europie;

8.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Komisji.

(1) Dz.U. C 267 z 14.10.1991, s. 33.
(2) Dz.U. C 273 E z 14.11.2003, s. 99.
(3) Dz.U. C 294 E z 3.12.2009, s. 27.
(4) Dz.U. C 212 E z 5.8.2010, s. 116.
(5) Dz.U. C 285 E z 21.10.2010, s. 12.
(6) http://www.europarl.europa.eu/delegations/en/studiesdownload.html?languageDocument=EN&file=60091
(7) Dz.U. C 236 E z 12.8.2011, s. 130.
(8) Teksty przyjęte P7_TA(2012)0079.
(9) P.G. Monateri, Black Gaius. A Quest for the Multicultural Origins of the „Western Legal Tradition’, in 51 Hastings Law Journal, 2000, 479 et seq.; http://www.jus.unitn.it/cardozo/users/pigi/blackgaius/bge.pdf
(10) Zob. na przykład poświęconą mitom na temat zaangażowania UE w prawo karne świetną publikację pt. Opting out of EUR Criminal law: What is actually involved?, autorstwa Hinarejos, Spencer i Peers, CELS document roboczy, nowa seria, nr 1, http://www.cels.law.cam.ac.uk/publications/working_papers.php


Europejski Bank Inwestycyjny - roczne sprawozdanie za rok 2011
PDF 150kWORD 34k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 7 lutego 2013 r. w sprawie sprawozdania rocznego Europejskiego Banku Inwestycyjnego za 2011 r. (2012/2286(INI))
P7_TA(2013)0057A7-0016/2013

Parlament Europejski,

–  uwzględniając sprawozdanie roczne Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI) za 2011 r.,

–  uwzględniając art. 15, 126, 175, 208, 209, 271, 308 i 309 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz dołączony do niego Protokół (nr 5) w sprawie statutu Europejskiego Banku Inwestycyjnego,

–  uwzględniając rezolucję z dnia 29 marca 2012 r. w sprawie rocznego sprawozdania Europejskiego Banku Inwestycyjnego za rok 2010(1),

–  uwzględniając konkluzje Rady Europejskiej z dnia 28 i 29 czerwca 2012 r., w których przewiduje się zwłaszcza podwyższenie kapitału EBI o 10 mld EUR,

–  uwzględniając wnioski ze szczytu europejskiego z dnia 29 czerwca 2012 r.,

–  uwzględniając sprawozdanie przewodniczącego Rady Europejskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. pt. „W kierunku faktycznej unii gospodarczej i walutowej”,

–  uwzględniając sprawozdanie w sprawie instrumentów podziału ryzyka (dokument przyjęty w ubiegłym roku w ramach procedury współdecyzji), a w szczególności opinię Komisji Gospodarczej i Monetarnej,

–  uwzględniając podwyższenie kapitału EBOR-u, zwłaszcza z uwagi na kwestię stosunków między EBI i EBOR-em oraz ewentualne częściowe pokrywanie się ich działań,

–  uwzględniając decyzję w sprawie rozszerzenia zakresu działania EBOR-u na obszar śródziemnomorski,

–  uwzględniając wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego decyzję nr 1639/2006/WE ustanawiającą Program ramowy na rzecz konkurencyjności i innowacji (2007–2013)oraz rozporządzenie (WE) nr 680/2007 ustanawiające ogólne zasady przyznawania pomocy finansowej Wspólnoty w zakresie transeuropejskich sieci transportowych i energetycznych (COM(2011)0659), w którym wprowadza się etap pilotażowy inicjatywy w zakresie obligacji projektowych w ramach strategii „Europa 2020”,

–  uwzględniając wniosek dotyczący rozporządzenia Rady powierzającego Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowym (COM(2012)0511)i oraz wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego) w odniesieniu do jego powiązania z rozporządzeniem Rady (UE) nr …/… powierzającym Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (COM(2012)0512), których celem jest ustanowienie Europejskiej Unii Bankowej,

–  uwzględniając decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1080/2011/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie udzielenia gwarancji UE dla Europejskiego Banku Inwestycyjnego na pokrycie strat poniesionych w związku z pożyczkami i gwarancjami udzielonymi na zabezpieczenie pożyczek na potrzeby projektów poza granicami Unii oraz uchylenia decyzji nr 633/2009/WE(2),

–  uwzględniając art. 48 i art. 119 ust. 2 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej oraz opinię Komisji Kontroli Budżetowej (A7–0016/2013),

A.  mając na uwadze, że połączenie ograniczenia budżetów publicznych, nadmiernych długów państwowych i odnośnych środków naprawczych, które często negatywnie wpływają na globalny popyt, z niewłaściwą regulacją instytucji finansowych tworzy w niektórych przypadkach spiralę spadku koniunktury na szczeblu UE, wywiera presję na spadek inwestycji, zwłaszcza dla MŚP, oraz negatywnie wpływa na wzrost, konkurencyjność i tworzenie miejsc pracy w Unii;

B.  mając na uwadze, że EBI został ustanowiony na mocy traktatu rzymskiego i odgrywa rolę „banku Unii Europejskiej”, którego celem jest pomoc w osiąganiu priorytetowych celów Unii poprzez wybór rozsądnych z punktu widzenia ekonomii projektów, w które inwestować może UE; mając na uwadze, że jako bank niekomercyjny stanowi on również uzupełnienie banków komercyjnych i ogólnych ram finansowych, ponieważ pomaga w naprawianiu niedoskonałości rynku;

C.  mając na uwadze, że obecne zadłużenie oraz kryzys gospodarczy i finansowy w poważnym stopniu wpłynęły na rozwój gospodarczy wielu państw członkowskich i pogorszyły warunki socjalne, zachęcając jednocześnie państwa członkowskie do właściwej reakcji dzięki środkom mającym na celu przywrócenie zdrowych gospodarek i zapewnienie solidnej podstawy przyszłego wzrostu i zatrudnienia; mając na uwadze, że dzięki intensywniejszej działalności pożyczkowej oraz udziałowi w ekonomicznie solidnych projektach inwestycyjnych, a także ze względu na niedobór środków publicznych, EBI może wnieść wkład w spójność społeczną i wzrost gospodarczy tych państw członkowskich, które doświadczają problemów finansowych;

D.  mając na uwadze, że działalność EBI poza UE jest prowadzona w celu wsparcia realizacji opłacalnych projektów zgodnych z polityką Unii w zakresie działań zewnętrznych;

E.  mając na uwadze, że EBI kontynuuje działania w kontekście słabo regulowanych, nieprzejrzystych lub niechętnych do współpracy jurysdykcji, również poprzez i): sprawdzanie zdolności w zakresie AML/CFT (przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowania terroryzmu ) pośredników finansowych wykorzystywanych przy udzielaniu pożyczek przez podmioty pośredniczące, tak aby należycie identyfikowali ostatecznych beneficjentów funduszy EBI zgodnie z obowiązującymi unijnymi dyrektywami w sprawie AML/CFT oraz normami Grupy Specjalnej ds. Przeciwdziałania Praniu Pieniędzy; oraz (ii): monitorowanie wypłat środków EBI dokonywanych za pośrednictwem takich jurysdykcji;

F.  mając na uwadze, że w UE, a zwłaszcza w strefie euro, wprowadzono nowy zbiór przepisów dotyczących nadzoru i dyscypliny w dziedzinie gospodarki oraz w dziedzinie fiskalnej i budżetowej UE w celu zapewnienia stabilności długu publicznego;

G.  mając na uwadze, że ten zbiór przepisów musi zostać w trybie pilnym wsparty środkami służącymi pobudzeniu gospodarki, przemysłu, wzrostu, konkurencyjności, innowacji i zatrudnienia, co wymaga mobilizacji budżetu UE oraz zdolności udzielania pożyczek i wiedzy fachowej EBI;

H.  mając na uwadze, że istnieje pilna potrzeba zapewnienia utrzymania przez EBI ratingu kredytowego AAA, aby EBI zachował dostęp do światowych rynków kapitałowych na atrakcyjnych warunkach finansowych, z których mogą korzystać końcowi promotorzy projektów; mając na uwadze, że istnieje również potrzeba zachowania zgodności inwestycji EBI z polityką UE, ze szczególnym uwzględnieniem wzrostu i zatrudnienia;

I.  mając na uwadze, że kwoty pożyczek udzielonych przez EBI obniżyły się z 72 mld EUR w 2010 r. do 61 mld EUR w 2011 r., ponieważ znaczny ich wzrost w latach 2009 i 2010 w odpowiedzi na pierwszą falę kryzysu spowodował wyczerpanie jego bazy kapitałowej;

1.  z zadowoleniem przyjmuje decyzję gubernatorów EBI dotyczącą podwyższenia kapitału EBI o 10 mld EUR, co powinno umożliwić mu zwiększenie kwot pożyczek do 60 mld EUR w latach 2013–2015 oraz zapewnienie inwestycji w ogólnej kwocie około 180 mld EUR na zasadzie efektu dźwigni finansowej; zauważa jednak, że inwestycje te, nawet gdyby zostały zwiększone w sposób opisany powyżej, wynosiłyby rocznie maksymalnie 0,5% PKB UE; uważa zatem, że dalsze podwyższenie tego kapitału przyniosłoby Unii znacznie korzyści związane z jej potrzebą wzrostu gospodarczego;

2.  wzywa EBI do przeprowadzenia oceny skuteczności i zrównoważoności środków antykryzysowych przedsięwziętych w latach 2009 i 2010, której wyniki powinny stać się podstawą przyszłych decyzji dotyczących priorytetów planów inwestycyjnych ukierunkowanych na podwyższenie kapitału;

3.  zaleca, aby nowa zdolność udzielania pożyczek była dostosowana do priorytetów UE w zakresie generowania wzrostu i tworzenia miejsc pracy i aby ukierunkowana była zwłaszcza na cztery obszary (inicjatywa UE dotycząca dostępu MŚP do finansowania; inicjatywa UE dotycząca innowacji i umiejętności; inicjatywa UE dotycząca efektywnego gospodarowania zasobami; oraz inicjatywa UE dotycząca infrastruktury strategicznej) oraz obejmowała wszystkie państwa członkowskie, skupiając się jednak na mniej rozwiniętych regionach i przy jednoczesnym zachowaniu zróżnicowanego portfela inwestycyjnego;

4.  zachęca do wykorzystywania środków powracających z kapitału ryzyka i instrumentów finansowych na nowe inwestycje zgodnie z uprawnieniami EBI do udzielania pożyczek;

5.  przypomina, że zorganizowana współpraca między organami UE (Komisją i EBI), w której udział biorą również inne instytucje, może być bardziej efektywna niż konkurencja na tym szczeblu;

6.  zwraca się o strategiczną orientację środków EBI w celu zaspokojenia szczególnych potrzeb poszczególnych państw członkowskich w ramach mandatu EBI;

7.  podkreśla potrzebę większego wykorzystania istniejących wspólnych inicjatyw Komisji i grupy EFI/EBI, takich jak inicjatywa JEREMIE finansująca małe i średnie przedsiębiorstwa (MŚP) w połączeniu z funduszami strukturalnymi (również ELENA lub EPEC) w celu oferowania porad technicznych i finansowych, jak również instrumentów takich jak PROGRESS i JASMINE do finansowania projektów mikrofinansowania, zwłaszcza w tych regionach UE, gdzie osoby bezrobotne mają ogromne trudności ze znalezieniem pracy; jednocześnie zachęca Komisję Europejską do udostępnienia EBI/EFI odpowiednich środków budżetowych na ten cel, aby zwiększyć liczbę projektów finansowanym w ramach tych programów;

8.  potwierdza znaczenie, jakie ma dobrowolne dostosowanie się EBI do obecnych wymagań kapitałowych Bazylei II, i proponuje, by wyszedł on naprzeciw przyszłym zobowiązaniom wynikającym z Bazylei III, biorąc pod uwagę szczególny charakter jego działalności;

9.  jest zdania, że EBI jako bank, który powinien utrzymać rating AAA, nie powinien być eksponowany na interwencje finansowe ujmowane zwykle w sekcji inwestycji budżetu publicznego, której brak w budżecie Unii Europejskiej;

10.  przypomina o tym, że od wielu lat, nalega na konieczność ostrożnościowego nadzoru bankowego EBI;

11.  proponuje, aby nadzór regulacyjny był prowadzony:

ubolewa, że Komisja nie zaproponowała żadnych działań w tym kierunku, mimo żądań Parlamentu, z których pierwsze zgłoszono w 2007 r.;

   (i) przez EBC na podstawie art. 127 ust. 6 TFUE, lub
   (ii) w ramach przyszłej unii bankowej przewidzianej w komunikacie Komisji Europejskiej z dnia 12 września 2012 r.(3); lub
   (iii) w razie braku takiej możliwości i z inicjatywy EBI – sprawowany przez Europejski Urząd Nadzoru Bankowego z udziałem co najmniej jednego krajowego organu nadzoru lub bez jego udziału lub przez audytora zewnętrznego;

12.  domaga się, by Komisja przedstawiła Parlamentowi zapewnienie, że działania EBI prowadzone są z poszanowaniem zasad konkurencji, zwłaszcza w stosunku do innych instytucji kredytowych;

13.  ponownie proponuje, by Unia Europejska stała się członkiem EBI;

14.  uważa, że w obecnym okresie oraz tak długo, jak stopy oprocentowania dla przedsiębiorstw będą się znacznie różniły między państwami członkowskimi należącymi do strefy euro, działania EBI będą miały coraz większe znaczenie w ramach wysiłków podejmowanych przez UE w celu rozwiązania tego problemu;

15.  uważa, że w celu opracowania wspólnych instrumentów finansowych EBI i UE należy w odpowiednim czasie wprowadzić stosowne ramy umożliwiające monitorowanie działalności EBI oraz zwiększenie jego demokratycznej rozliczalności poprzez zaangażowanie Parlamentu i Rady; ramy te powinny umożliwiać EBI dalszą ocenę projektów pod kątem ich zalet w celu zapewnienia długoterminowego zrównoważonego wykorzystywania zasobów kapitałowych EBI oraz powinny uwzględniać potrzebę unikania nadmiernych obciążeń administracyjnych dla podmiotów zarządzających, pośredników finansowych i beneficjentów końcowych;

16.  zaleca, aby wdrażanie instrumentów finansowych EBI i UE opierało się na ustalonych ex ante celach i kryteriach politycznych w połączeniu z przejrzystym i efektywnym systemem sprawozdawczości ex post, który zachowa niezależność EBI w zakresie wyboru projektów i należytej staranności;

17.  z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę w zakresie obligacji projektowych w ramach strategii „Europa 2020” i apeluje o szybsze usprawnienie etapu pilotażowego oraz niezwłoczną ocenę jego osiągnięć z myślą o rozpoczęciu drugiego etapu emisji obligacji projektowych; uważa, że ta inicjatywa powinna przyczynić się do zrównoważonego rozwoju przemysłu i infrastruktur we wszystkich państwach członkowskich i nie powinna prowadzić do uwypuklenia różnic między bardziej i mniej zaawansowanymi unijnymi rynkami PPP/finansowania projektów;

18.  jest zdania, że EBI powinien przyczynić się do zwalczania korupcji i braku przejrzystości w państwach członkowskich UE i w państwach spoza UE, w których prowadzi działalność, zwłaszcza poprzez zbieranie odpowiednich informacji o beneficjentach i pośrednikach finansowych, zwracanie szczególnej uwagi na dostępność pożyczek dla MŚP i ich powiązania z gospodarką lokalną oraz poprzez publikowanie informacji na temat łącznych wypłaconych kwot, liczby i nazw podmiotów otrzymujących finansowanie, zwłaszcza MŚP, oraz regionów i sektorów, którym zostały przydzielone; ponadto wzywa EBI do działania zgodnie z art. 3 ust. 5 Traktatu UE, który – jak potwierdził Trybunał Sprawiedliwości dnia 21 grudnia 2011 r. w wyroku ATAA – wymaga, aby Unia przyczyniła się do ścisłego przestrzegania prawa międzynarodowego, a zwłaszcza zasad Karty Narodów Zjednoczonych;

19.  zachęca również EBI do dalszych wysiłków na rzecz zapobiegania wykorzystywaniu centrów offshore lub jurysdykcji niechętnych do współpracy w ramach jego operacji finansowych; w tym kontekście z zadowoleniem przyjmuje zalecenie Komisji dotyczące kryteriów, jakie należy stosować przy określaniu państw trzecich niespełniających minimalnych standardów dobrych rządów w kwestiach podatkowych; uważa, że Komisja powinna podjąć dialog z EBI w celu zapewnienia należytego stosowania tych kryteriów przy wybieraniu projektów, beneficjentów i pośredników; w następstwie niedawnej sprawy w sektorze górniczym wzywa EBI do wskazania, które procedury i normy mogą zostać przyjęte w innych podobnych sprawach w przyszłości;

20.  przypomina, że brak funduszy jest tylko jedną potencjalną przeszkodą dla inwestycji oraz że niewielkie zdolności administracyjne i zdolności do zarządzania projektami mogą często opóźniać realizację inwestycji; w związku z tym zachęca EBI do rozszerzenia zakresu udzielania porad technicznych i finansowych, do wspierania partnerów bankowych i innych pośredników finansowych w opracowywaniu własnego doradztwa technicznego i finansowego oraz do rozważenia wydania zbioru wytycznych opartych na najlepszych praktykach;

21.  przypomina, że brak funduszy, zwłaszcza w przypadku MŚP, jest głównym problemem w kilku państw członkowskich; wzywa do zintensyfikowania działań EBI na rzecz wsparcia finansowania MŚP, przedsiębiorczości i działalności wywozowej, jako elementów mających kluczowe znaczenie dla ożywienia gospodarczego; uważa, że wszelkie środki mające na celu poprawę warunków finansowania MŚP powinny charakteryzować się następującymi trzema głównymi cechami: i) wystarczająca kapilarność sieci; ii) maksymalizacja przekazywania przez EBI preferencyjnych kosztów finansowania MŚP, iii) dostosowanie do potrzeb poszczególnych krajów i krajowych celów politycznych;

22.  zachęca EBI do dalszego rozwijania instrumentów podziału ryzyka we współpracy z Komisja, aby zoptymalizować zdolność UE w zakresie ryzyka i zdolność EBI do udzielania pożyczek;

23.  uważa, że krajowe publiczne instytucje finansowe mają zdolność zapewniania przekazywania preferencyjnych kosztów finansowania EBI na rzecz MŚP; sugeruje zatem, że EBI powinien kontynuować wdrażanie instrumentów finansowych dla MŚP za pośrednictwem krajowych publicznych instytucji, jeśli spełniają one wymogi pożyczkowe; z zadowoleniem przyjmuje działania Klubu Inwestorów Długoterminowych zmierzające do zacieśnienia współpracy między EBI a kluczowymi krajowymi instytucjami publicznymi;

24.  zachęca ponadto Komisję i EBI do utworzenia „okna kredytowego” EBI dla MŚP, służącego do obsługi tych partnerów w celu zwiększenia zakresu pożyczek EBI dla MŚP i objęcia nim takich mniejszych pośredników finansowych (i mniejszych MŚP), którzy obecnie nie mogą uzyskać wystarczających pożyczek, głównie z powodu ograniczonego profilu kredytowego;

25.  z myślą o utrzymaniu obecnego poziomu dobrobytu w momencie gdy państwa członkowskie restrukturyzują finanse publiczne, zachęca grupę EBI i Komisję do dalszego wspierania sektora gospodarki społecznej i młodych przedsiębiorców dzięki różnym inicjatywom, jak dostosowane do potrzeb pożyczki i systemy gwarancji; w szczególności z zadowoleniem przyjmuje uruchomienie nowatorskiej platformy inwestycyjnej zapewniającej dostęp do finansowania dla przedsiębiorstw społecznych działających w dziedzinie pilnych problemów społecznych za pomocą swoich modeli działalności gospodarczej i zachęca EBI do ścisłej współpracy z KE oraz przedstawicielami sektora w ramach Inicjatywy na rzecz przedsiębiorczości społecznej;

26.  wzywa EBI do wsparcia między innymi tych państw członkowskich, które zostały w największym stopniu dotknięte przez kryzys, poprzez finansowanie realistycznych działań mających na celu promowanie zatrudnienia i skierowanie gospodarki na ścieżkę wzrostu; przypomina, że współpraca między EBI i funduszami strukturalnymi w państwach członkowskich znajdujących się w trudnej sytuacji jest niezbędna w celu realizacji stabilnych i efektywnych inwestycji publicznych i prywatnych oraz projektów infrastrukturalnych;

27.  z zadowoleniem przyjmuje ramy EBI dotyczące pożyczek na programy strukturalne, które stanowią znaczne wsparcie dla współfinansowania pochodzącego z budżetów krajowych w kontekście funduszy strukturalnych UE; zachęca bank do rozszerzenia wsparcia w celu wygenerowania niezbędnych inwestycji w państwach członkowskich, które zostały poważnie dotknięte kryzysem gospodarczym, niemniej jednak zauważa, że środek ten powinien pozostać oddzielony od programów finansowanych z funduszy strukturalnych i powinien stopniowo wygasnąć wraz z końcem kryzysu;

28.  pozytywnie ocenia rolę EBI w zakresie pomocy w opracowaniu specjalnego mechanizmu finansowego przeznaczonego dla sektora kultury, edukacji i sektora kreatywnego, oraz uważa, że EBI powinien nadal opracowywać inicjatywy wspierające działania kulturalne i oświatowe;

29.  biorąc pod uwagę niewielkie środki publiczne, zachęca EBI do dalszego przekazywania wsparcia finansowego dla sektora ochrony zdrowia oraz do dalszej pomocy zwłaszcza w budowie, wymianie i modernizacji infrastruktury szpitali;

30.  popiera wysiłki EBI podejmowane w celu dokonywania dalszych inwestycji w projekty dotyczące badań i innowacji, zwłaszcza za pomocą mechanizmu finansowania opartego na podziale ryzyka i z uwzględnieniem programu „Horyzont 2020”, z naciskiem na wprowadzenie nowych technologii na rynek, uwzględniając również zielone technologie; wzywa również EBI do realizacji działań mających na celu zniwelowanie luki w zakresie badań i innowacji między gospodarkami UE, ponieważ luka ta osłabia w perspektywie długoterminowej właściwe funkcjonowanie jednolitego rynku;

31.  zachęca EBI do podejmowania wraz z Komisją dalszych wysiłków na rzecz rozwoju innowacyjnych instrumentów finansowych w celu wykorzystania efektu dźwigni względem ograniczonych środków budżetowych UE w sposób jak najbardziej efektywny, zmobilizowania prywatnych źródeł finansowania i promowania instrumentów podziału ryzyka, aby sfinansować najważniejsze dla UE inwestycje, uwzględniając między innymi obszary takie jak rolnictwo, działania w dziedzinie klimatu, efektywność energetyczna, efektywna gospodarka zasobami, odnawialne źródła energii, zrównoważone rodzaje transportu, innowacje, sieci transeuropejskie, edukacja i badania, co ułatwiłoby Unii opartej na zrównoważonej konkurencyjności przejście do wzrostu gospodarczego opartego na wiedzy i zrównoważonego rozwoju;

32.  ze szczególnym odniesieniem do efektywności energetycznej z zadowoleniem przyjmuje intensyfikację działalności EBI w sektorze w ciągu ostatnich kilku lat oraz zachęca Komisję Europejską i EBI do współpracy w zakresie wykorzystywania synergii i uruchomienia nowych wspólnych inicjatyw, w szczególności w świetle potrzeb inwestycyjnych i możliwości stworzonych przez niedawno przyjętą dyrektywę w sprawie efektywności energetycznej; zachęca EBI do uwzględnienia między innymi szczególnej roli przedsiębiorstw usług energetycznych przy definiowaniu nowej wspólnej inicjatywy w zakresie efektywności energetycznej;

33.   zadowoleniem przyjmuje przegląd uprawnień EBI do prowadzenia działalności poza Unią; popiera skupienie się EBI na inwestowaniu w długoterminowy dobrobyt i długoterminową stabilność krajów sąsiadujących z UE, w szczególności na obszarze śródziemnomorskim i w krajach przygotowujących się do członkostwa w UE, poprzez finansowanie wsparcia w dziedzinie wzajemnych połączeń, wzrostu gospodarczego, zmiany klimatu, europejskich bezpośrednich inwestycji zagranicznych i MŚP;

34.  zaleca zapewnienie bankowi UE lepszego dostępu do dotacji UE oraz wzmocnienie synergii z instrumentami UE w ramach nowego mandatu; ponadto zachęca do promowania większego wykorzystywania innowacyjnych narzędzi finansowych poza UE, w tym instrumentów kapitałowych i instrumentów podziału ryzyka dla MŚP, oraz do przewidzenia możliwości udostępnienia finansowania w formie mikrokredytów;

35.  z zadowoleniem przyjmuje inicjatywy regionalne banku, zwłaszcza w rejonie Morza Bałtyckiego i Dunaju, z myślą o poprawie ogólnej równowagi i konkurencyjności tych regionów; uważa te inicjatywy za przykład wzorcowej praktyki, jeśli chodzi o możliwość rozszerzenia wsparcia na inne regiony UE;

36.  z zadowoleniem przyjmuje udział banku w inicjatywie koordynacyjnej banków europejskich, tzw. inicjatywie wiedeńskiej, mającej na celu zapobieganie nieskoordynowanemu i masowemu wycofywaniu się transgranicznych grup banków z Europy Środkowo-Wschodniej i regionu bałtyckiego, a także w przyszłym wspólnym planie działania międzynarodowych instytucji finansowych na rzecz odbudowy i wzrostu państw członkowskich z Europy Środkowej, Wschodniej i Południowo-Wschodniej oraz krajów kandydujących;

37.  zachęca EBI do dalszych wzmożonych wysiłków na rzecz prowadzenia operacji pożyczkowych poza UE i zacieśnienia współpracy z innymi globalnymi i regionalnymi bankami rozwoju, a także z agencjami finansowania rozwoju w państwach członkowskich w celu obniżenia kosztów i bardziej efektywnego wykorzystania zasobów;

38.  uważa, że w ramach przyszłej platformy UE na rzecz współpracy zewnętrznej i rozwoju, którą ma zaproponować Komisja, EBI jako „bank UE” i naturalny partner KE/ESDZ powinien odgrywać specjalną rolę polegającą na wspieraniu osiągania celów polityki zewnętrznej UE w kontekście funkcjonowania platformy oraz zapewnianiu fachowej wiedzy technicznej i finansowej;

39.  przypomina, że w kontekście instrumentów mieszanych ważną rolę odgrywa maksymalizacja łączenia skąpych środków budżetowych pochodzących nie tylko z budżetu UE, lecz także z innych źródeł, oraz zapewnienie zgodności z polityką i normami UE;

40.  zachęca EBI do pełnego wykorzystywania, tam gdzie to możliwe, potencjalnych synergii poprzez ścisłą współpracę z EBOR-em;

41.  biorąc pod uwagę obecny kryzys kapitałowy związany z gospodarką ekologiczną, z zadowoleniem przyjmuje działania EBI mające na celu wsparcie przejścia Europy na bardziej inteligentną, ekologiczną i zrównoważoną gospodarkę;

42.  wzywa EBI do przestrzegania przepisów konwencji z Aarhus oraz rozporządzeń (WE) nr 1367/2006 i (WE) nr 1049/2001 poprzez ustanowienie publicznych rejestrów dokumentów, ponieważ są one potrzebne do zagwarantowania prawa dostępu do dokumentów, również w odniesieniu do beneficjentów końcowych pożyczek globalnych EBI;

43.  przypomina, że EBI jest odpowiedzialny za ochronę między innymi europejskiego dorobku prawnego w zakresie praw związanych z ochroną środowiska, praw pracowniczych i socjalnych, przejrzystości, zamówień publicznych i praw człowieka;

44.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu, a także rządom i parlamentom państw członkowskich.

(1) Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0119.
(2) Dz.U. L 280 z 27.10.2011, s. 1.
(3) COM(2012)0510.


Laos: sprawa Sombatha Somphone'a
PDF 204kWORD 22k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 7 lutego 2013 r. w sprawie Laosu: sprawa Sombatha Somphone’a (2013/2535(RSP))
P7_TA(2013)0058RC-B7-0054/2013

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie Laosu,

–  uwzględniając oświadczenie wydane w dniu 21 grudnia 2012 r. przez rzecznika Wysokiego Komisarza ONZ ds. Praw Człowieka w sprawie Laosu,

–  uwzględniając oświadczenie wydane w dniu 21 grudnia 2012 r. przez rzecznika wysokiej przedstawiciel Catherine Ashton w sprawie zniknięcia Sombatha Somphone’a w Laosie,

–  uwzględniając oświadczenie wydane w dniu 16 stycznia 2013 r. przez sekretarz stanu USA Hillary Clinton w sprawie zniknięcia lidera laotańskiego społeczeństwa obywatelskiego Sombatha Somphone’a,

–  uwzględniając oświadczenie wydane w dniu 19 grudnia 2012 r. przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych Laosu oraz oświadczenie wydane w dniu 4 stycznia 2013 r. przez ambasadora Laosu przy ONZ,

–  uwzględniając pisma licznych posłów do Parlamentu Europejskiego i parlamentów narodowych oraz wspólny list otwarty z dnia 17 stycznia 2013 r. skierowany przez 65 organizacji pozarządowych do premiera Laosu, dotyczący zniknięcia Sombatha Somphone’a,

–  uwzględniając pismo skierowane w dniu 4 stycznia 2013 r. przez azjatyckie forum praw człowieka i rozwoju do przewodniczącego Międzyrządowej Komisji ds. Praw Człowieka ASEAN,

–  uwzględniając wytyczne UE w sprawie obrońców praw człowieka z 2008 r.,

–  uwzględniając międzynarodową konwencję o ochronie wszystkich osób przed wymuszonym zniknięciem (ICCPED), której sygnatariuszem jest również Laos, oraz deklarację ONZ z dnia 18 grudnia 1992 r. w sprawie ochrony wszystkich osób przed wymuszonym zniknięciem,

–  uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka z 1948 r.,

–  uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych z 1966 r., który Laos ratyfikował w 2009 r.,

–  uwzględniając powszechny okresowy przegląd praw człowieka Rady Praw Człowieka Organizacji Narodów Zjednoczonych dotyczący Laosu z dnia 21 września 2010 r.,

–  uwzględniając porozumienie o współpracy między UE a Laotańską Republiką Ludowo-Demokratyczną z dnia 1 grudnia 1997 r.,

–  uwzględniając art. 122 ust. 5 oraz art. 110 ust. 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że Sombath Somphone, czołowa postać rozwoju społecznego i edukacji młodzieży, zniknął w dniu 15 grudnia 2012 r. w stolicy Laosu, Wientianie; mając na uwadze, że nagranie telewizji przemysłowej zdobyte przez jego rodzinę pokazuje, że Sombath Somphone był po raz ostatni widziany z przedstawicielami lokalnej policji na posterunku policji Thadeau około godz. 18.00 w dniu swojego zniknięcia, oraz że został odwieziony samochodem przez mężczyzn w ubraniach cywilnych;

B.  mając na uwadze, że w oświadczeniu z dnia 19 grudnia 2012 r. rząd Laosu potwierdził, że incydent ten został nagrany kamerą przemysłową; mając na uwadze, że władze utrzymują, iż Sombath Somphone padł ofiarą porwania umotywowanego względami osobistymi lub sporami biznesowymi;

C.  mając na uwadze, że ONZ i 65międzynarodowych organizacji praw człowieka wyraziło obawę, że Sombath Somphone mógł paść ofiarą przymusowego zniknięcia, najprawdopodobniej w związku z jego pracą, oraz wyraziło poważny niepokój o jego bezpieczeństwo i zaniepokojenie związane z brakiem informacji i postępów w śledztwie prowadzonym przez laotańskie władze wyjaśniającym przyczyny jego zniknięcia;

D.  mając na uwadze, że rodzinie Sombatha Somphone’a nie udało się z nim skontaktować od dnia zniknięcia, pomimo ponawianych apeli do władz lokalnych i prowadzonych w okolicy poszukiwań;

E.  mając na uwadze, że Sombath Somphone jest wysoce ceniony i szeroko znany w związku z jego szeroko zakrojoną działalnością w dziedzinie zrównoważonego i sprawiedliwego rozwoju, w szczególności dzięki utworzeniu w 1996 r. Centrum szkoleniowego na rzecz uczestnictwa w rozwoju (PADETC); mając na uwadze, że w 2005 r. został on laureatem nagrody im. Ramona Magsaysaya w kategorii lider społeczny;

F.  mając na uwadze, że w październiku 2012 r. Sombath Somphone, jako członek laotańskiego krajowego komitetu organizacyjnego, był jednym z organizatorów 9. Forum obywatelskiego Azja-Europa, które odbyło się w Wientianie przed 9. szczytem ASEM, i był również jednym z głównych mówców na forum;

G.  mając na uwadze, że grupa parlamentarzystów ASEAN odbyła w dniach 14-18 stycznia 2013 r. wizytę w Laosie, której celem było zdobycie informacji na temat zniknięcia Sombatha Somphone’a;

H.  mając na uwadze mające miejsce w Laosie łamanie podstawowych wolności, w szczególności wolności prasy i mediów, wolności religii, wolności zgromadzeń, wolności nauki i praw mniejszości;

1.  wyraża swoje głębokie zaniepokojenie z powodu zniknięcia, bezpieczeństwa i samopoczucia Sombatha Somphone’a;

2.  jest zaniepokojony z powodu opieszałości i braku przejrzystości w dochodzeniu w sprawie zniknięcia Sombatha Somphone’a; wzywa władze Laosu do przeprowadzenia w trybie pilnym przejrzystego i drobiazgowego dochodzenia, zgodnie z obowiązkiem wynikającym z międzynarodowych praw człowieka, oraz do zagwarantowania natychmiastowego i bezpiecznego powrotu Sombatha Somphone’a do rodziny;

3.  wzywa wiceprzewodniczącą/wysoką przedstawiciel do ścisłego monitorowania prowadzonego przez laotańskie władze dochodzenia badającego przyczyny zniknięcia Sombatha Somphone’a;

4.  wzywa władze Laosu do publicznego potwierdzenia legalności i zgodności z prawem prac przeprowadzanych na rzecz zrównoważonego rozwoju i sprawiedliwości społecznej, tak aby zapobiegać zastraszaniu spowodowanemu zniknięciami, takimi jak zniknięcie Sombatha Somphone’a;

5.  z zadowoleniem przyjmuje wizytę grupy parlamentarzystów ASEAN w Laosie w styczniu 2013 r., której celem było zdobycie informacji na temat Sombatha Somphone’a, i wzywa Komisję Praw Człowieka ASEAN do powołania komisji śledczej w celu przeanalizowania okoliczności towarzyszących przymusowemu zniknięciu Sombatha Somphone’a;

6.  wzywa UE do włączenia Laosu do jej priorytetów na 22. sesję Rady Praw Człowieka ONZ;

7.  podkreśla, że władze Laosu powinny podjąć wszelkie niezbędne kroki, aby przerwać praktykę arbitralnych zatrzymań i przetrzymywania w tajnych więzieniach; wzywa władze Laosu do uczynienia z wymuszonych zniknięć przestępstwa oraz do ratyfikowania międzynarodowej konwencji o ochronie wszystkich osób przed wymuszonym zaginięciem; podkreśla, że wymuszone zniknięcie stanowi jawne pogwałcenie podstawowych praw człowieka i podstawowych wolności;

8.  wzywa rząd Laosu do poszanowania prawa do swobody wypowiedzi i wolności zgromadzeń oraz praw mniejszości, oraz do ochrony prawa do wolności religii i wyznania, kładąc kres wszystkim ograniczeniom w wykonywaniu tego prawa, zgodnie z zaleceniami zawartymi w powszechnym okresowym przeglądzie praw człowieka ONZ z dnia 21 września 2010 r.;

9.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji/Wysokiej Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa, parlamentom i rządom państw członkowskich, sekretarzowi generalnemu ASEAN, Wysokiemu Komisarzowi NZ ds. Praw Człowieka, sekretarzowi generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych oraz parlamentowi i rządowi Laosu.


Zatrzymanie obrońców praw człowieka w Zimbabwe
PDF 382kWORD 28k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 7 lutego 2013 r. w sprawie aresztowań działaczy praw człowieka w Zimbabwe (2013/2536(RSP))
P7_TA(2013)0059RC-B7-0057/2013

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie Zimbabwe, z których ostatnia to rezolucja z dnia 17 stycznia 2013 r. (1),

–  uwzględniając Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku z jednej strony a Wspólnotą Europejską z drugiej strony, podpisaną w Kotonu dnia 23 czerwca 2000 r. (umowę z Kotonu),

–  uwzględniając konkluzje Rady Unii Europejskiej w sprawie Zimbabwe z dnia 23 lipca 2012 r. oraz decyzję wykonawczą Rady nr 2012/124/WPZiB dotyczącą środków ograniczających wobec Zimbabwe,

–  uwzględniając oświadczenie UE w sprawie Zimbabwe wydane przez wysoką przedstawiciel Unii ds. zagranicznych i polityki bezpieczeństwa Catherine Ashton w dniu 15 lutego 2011 r.,

–  uwzględniając oświadczenia delegatury UE w Republice Zimbabwe z dnia 17 sierpnia 2012 r. i 12 listopada 2012 r. w sprawie niedawnych przypadków nękania obrońców praw człowieka,

–  uwzględniając oświadczenia wysokiej komisarz ONZ ds. praw człowieka z dnia 24 maja 2012 r. i 29 maja 2012 r.,

–  uwzględniając oświadczenie rzecznika Urzędu Wysokiego Komisarza ONZ ds. Praw Człowieka z dnia 18 stycznia 2013 r. w sprawie niedawnych ataków na obrońców praw człowieka w przededniu wyborów,

–  uwzględniając Deklarację milenijną Narodów Zjednoczonych z dnia 8 września 2000 r., określającą milenijne cele rozwoju,

–  uwzględniając Afrykańską kartę praw człowieka i ludów z czerwca 1981 r., ratyfikowaną przez Zimbabwe,

–  uwzględniając Afrykańską kartę w sprawie demokracji, wyborów i rządów ze stycznia 2007 r., ratyfikowaną przez Zimbabwe,

–  uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka z grudnia 1948 r.,

–  uwzględniając Deklarację ONZ w sprawie obrońców praw człowieka z grudnia 1998 r.,

–  uwzględniając art. 122 ust. 5 oraz art. 110 ust. 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że w ostatnich kilku miesiącach nasiliły się przypadki zastraszania, nękania przez sąd, arbitralnych aresztowań oraz zaginięć działaczy praw człowieka i przeciwników politycznych ZANU-PF Roberta Mugabe w okresie postrzeganym dziś jako poprzedzający wybory, skierowane przeciwko wielu członkom MDC, kilku posłom MDC oraz czołowym przywódcom MDC, takim jak minister ds. energii Elton Mangoma, współminister ds. wewnętrznych Theresa Makone oraz zdymisjonowany przewodniczący parlamentu Zimbabwe Lovemore Moyo;

B.  mając na uwadze, że w dniu 14 stycznia 2013 r. został aresztowany Okay Machisa, krajowy dyrektor wykonawczy Zimbabwe Human Rights Association (ZimRights) i przewodniczący Crisis in Zimbabwe Coalition;

C.  mając na uwadze, że Okay Machisa został oskarżony o „rozpowszechnianie fałszywych informacji”, „fałszerstwo” i „oszustwo”, tj. złamanie przepisów sekcji 31, 136 i 137 ustawy (kodyfikującej i zmieniającej) dotyczącej prawa karnego, oraz o rzekomą próbę oszukania centralnego urzędu statystycznego poprzez sfałszowanie i sporządzenie podrobionych egzemplarzy zaświadczeń o rejestracji wyborców;

D.  mając na uwadze, że Okay Machisa był przetrzymywany na komisariatach policji w Harare i Rhodesville; mając na uwadze, że Sąd Najwyższy wyraził zgodę na jego zwolnienie za kaucją na zbyt surowych warunkach;

E.  mając na uwadze, że inni członkowie ZimRights – urzędnik ds. programów kształcenia Leo Chamahwinya i przewodnicząca lokalnej sekcji w Highfield Dorcas Shereni – również padli ofiarą arbitralnego zatrzymania oraz nękania przez sąd i byli tymczasowo aresztowani do dnia 4 lutego 2013 r. na mocy decyzji sądu magistrackiego z dnia 21 stycznia 2013 r.;

F.  mając na uwadze, że aresztowanie i przetrzymywanie O. Machisy, L. Chamahwinyi i D. Shereni było następstwem policyjnego nalotu na biura ZimRights w dniu 13 grudnia 2012 r.;

G.  mając na uwadze, że aresztowania te miały miejsce zaledwie kilka tygodni po tym, jak organizacja ZimRights potępiła zjawisko rosnącej brutalności policji w Zimbabwe i wezwała do podjęcia pilnych działań przez właściwe organy w celu zajęcia się tymi naruszeniami praw człowieka;

H.  mając na uwadze alarmujący fakt, że w dniu 5 listopada 2012 r. policja dokonała nalotu na biuro Zimbabwean Counselling Services Unit, zarejestrowanej kliniki medycznej świadczącej usługi medyczne i doradcze ofiarom zorganizowanej przemocy i tortur, oraz zatrzymano trzech członków personelu bez formalnych zarzutów;

I.  mając na uwadze, że wolność zgromadzeń, zrzeszania się i wypowiedzi to zasadnicze elementy każdej demokracji, zwłaszcza w kontekście zakończenia procesu uchwalenia konstytucji i przygotowań do demokratycznych wyborów;

J.  mając na uwadze, że wśród organizacji pozarządowych z Zimbabwe, na które policja dokonała w 2012 r. nalotu, znajdują się: Zimbabwe Human Rights Association (Zimrights), Counselling Services Unit (CSU), Zimbabwe Human Rights NGO Forum, Election Resource Centre (ERC) oraz Gays and Lesbians Association of Zimbabwe (GALZ);

K.  mając na uwadze, że w roku 2009 powstał rząd koalicyjny w następstwie umowy o podziale władzy między ZANU-PF a MDC jako próba zakończenia politycznego impasu i naruszeń praw człowieka po wyborach parlamentarnych i prezydenckich w 2008 r.;

L.  mając na uwadze, że rząd jedności narodowej podjął się w ogólnym porozumieniu politycznym opracowania nowej konstytucji, przestrzegania praw człowieka i wolności prowadzenia działalności politycznej oraz ożywienia gospodarki; mając na uwadze, że chociaż rząd ten zażądał zniesienia unijnych środków ograniczających, nie udało mu się wypełnić swoich zobowiązań zawartych w ogólnym porozumieniu politycznym, borykał się on z zapewnieniem krajowi stabilność i nie zdołał przygotować transformacji demokratycznej w drodze wiarygodnych wyborów z uwagi na celowe przeszkody ze strony Zanu-PF;

M.  mając na uwadze, że skuteczna Komisja Praw Człowieka stanowiłaby istotny krok we wdrażaniu ogólnego porozumienia politycznego i uzgodnionej strategii na rzecz pokojowych i wiarygodnych wyborów;

N.  mając na uwadze, że przepisy dotyczące dobrego sprawowania władzy, przejrzystości instytucji politycznych oraz praw człowieka muszą być przestrzegane zgodnie z art. 11 lit. b), art. 96 i art. 97 umowy z Kotonu;

O.  mając na uwadze, że odbudowa gospodarcza kraju jest wciąż nietrwała, a niektóre strategie państwa stanowią zagrożenie dla przyszłych stosunków gospodarczych między Unią i Zimbabwe;

1.  potępia nadal występujące naruszenia praw człowieka, w tym polityczne zastraszanie, nękanie i arbitralne aresztowania działaczy praw człowieka;

2.  wzywa władze Zimbabwe do uwolnienia wszystkich obrońców praw człowieka przetrzymywanych za podejmowanie działań na rzecz praw człowieka, do położenia kresu nękaniu przez sąd i do pełnego zbadania nadużyć popełnionych wobec obrońców praw człowieka;

3.  wzywa władze Zimbabwe do natychmiastowego i bezwarunkowego uwolnienia Dorcas Shereni i Leo Chamahwinyi;

4.  wzywa władze Zimbabwe do zagwarantowania we wszystkich okolicznościach integralności fizycznej i psychicznej Okaya Machisy, Leo Chamahwinyi, Dorcas Shereni i Faith Mamutse;

5.  wzywa Zimbabwe do przestrzegania Deklaracji ONZ w sprawie obrońców praw człowieka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w 1998 r., a zwłaszcza jej art. 1, w którym stwierdza się, że „każdy ma prawo, indywidualnie lub w porozumieniu z innymi osobami, dążyć i działać na rzecz ochrony i korzystania z praw człowieka i podstawowych wolności na szczeblu krajowym i międzynarodowym”;

6.  przypomina, że zgodnie z ogólnym porozumieniem politycznym Zimbabwe zobowiązało się do zapewnienia zgodności ustawodawstwa oraz procedur i praktyk z międzynarodowymi zasadami i przepisami w dziedzinie praw człowieka;

7.  wzywa rząd jedności narodowej do wprowadzenia zmian w ustawach karnych, takich jak ustawa o dostępie do informacji i ochronie prywatności, ustawa o porządku publicznym i bezpieczeństwie oraz ustawa (kodyfikująca i zmieniająca) dotycząca prawa karnego, jeszcze przed wyborami powszechnymi, gdyż właśnie te ustawy zostały wykorzystane do poważnego ograniczenia podstawowych praw;

8.  wyraża zaniepokojenie, że dotychczas nie nastąpiły zmiany w systemie wymiaru sprawiedliwości Zimbabwe, który powszechnie uznaje się za skrajnie stronniczy wobec ZANU-PF;

9.  popiera – jak przewidziano w niedawno opublikowanej w dzienniku urzędowym poprawce do ordynacji wyborczej i w obecnym kontekście wyborczym – czynny udział Komisji Praw Człowieka, która powinna zająć się w niezależny i przejrzysty sposób pilnymi kwestiami dotyczącymi praw człowieka i od której oczekuje się badania skarg na naruszenia praw człowieka, doradztwa w zakresie ustawodawstwa sprzyjającego prawom człowieka i ogólnej ochrony tychże praw;

10.  zauważa ustanowienie Komisji Praw Człowieka w Zimbabwe, ale wyraża zaniepokojenie, że nie nadano jej żadnych znaczących kompetencji pozwalających na niezależne działanie i realizację celów w odniesieniu do pilnych kwestii dotyczących praw człowieka, z którymi zmaga się kraj;

11.  wzywa rząd Zimbabwe do podjęcia wszelkich niezbędnych kroków, w tym do przywrócenia praworządności, demokracji i poszanowania praw człowieka, a w szczególności zorganizowania pokojowego i wiarygodnego referendum konstytucyjnego oraz przygotowań do wyborów, które spełnią uznane normy międzynarodowe, co umożliwiłoby zawieszenie ukierunkowanych środków;

12.  nawołuje w tym kontekście do bardziej czynnego udziału Południowoafrykańskiej Wspólnoty Rozwoju (SADC); uważa, że ta organizacja regionalna ma do odegrania istotną rolę gwaranta ogólnego porozumienia politycznego, kładąc nacisk m.in. na wdrażanie porozumienia, a w szczególności jego art. 13, w celu zapewnienia bezstronnego działania policji i innych sił bezpieczeństwa;

13.  wzywa SADC, aby przed organizacją nadchodzących wyborów w Zimbabwe dokonała oceny sytuacji w zakresie praw człowieka oraz zasad i wytycznych SADC dotyczących demokratycznych wyborów;

14.  usilnie wzywa do rozmieszczenia – na wczesnym etapie i w wystarczającej liczbie – międzynarodowych obserwatorów, zwłaszcza z SADC i Parlamentu Panafrykańskiego, oraz aby byli oni obecni w terenie przed wyborami i po nich, tak aby powstrzymać przemoc i zastraszanie, a w tym kontekście w celu współpracy z Komisją Praw Człowieka;

15.  popiera obecnie obowiązujące ukierunkowane środki UE, które stanowią reakcję na sytuację polityczną i sytuację w zakresie praw człowieka w Zimbabwe, przy czym podejmowanie decyzji co rok umożliwia UE stałe obserwowanie działań wysokich rangą członków rządu Zimbabwe; usilnie wzywa rząd jedności narodowej, aby podjął konieczne kroki umożliwiające zawieszenie tych środków w odpowiednim czasie;

16.  wzywa delegaturę UE w Harare do dalszego udzielania pomocy rządowi jedności narodowej Zimbabwe w celu poprawy sytuacji w zakresie praw człowieka z myślą o przeprowadzeniu pokojowych i wiarygodnych wyborów zgodnie z normami, jakich UE oczekuje od wszystkich swoich partnerów handlowych;

17.  ubolewa nad brakiem jasno wyrażonej klauzuli dotyczącej praw człowieka w umowie przejściowej o partnerstwie gospodarczym zawartej z czterema państwami Afryki Wschodniej i Południowej, w tym z Zimbabwe; ponawia wezwanie, by umowy handlowe zawierane przez UE zawierały wiążące i niepodlegające negocjacjom klauzule dotyczące praw człowieka; usilnie wzywa Komisję Europejską, aby nadała temu priorytet w trwających negocjacjach dotyczących pełnej umowy o partnerstwie gospodarczym z państwami Afryki Wschodniej i Południowej;

18.  podkreśla, że w obecnych okolicznościach należy utrzymać zawieszenie współpracy UE na rzecz rozwoju (na mocy art. 96 umowy z Kotonu), jednak UE zamierza nadal wspierać tamtejszą ludność;

19.  wzywa Bank Światowy i Zimbabwe do respektowania orzeczeń trybunałów międzynarodowych;

20.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji Europejskiej, wiceprzewodniczącej Komisji/ wysokiej przedstawiciel Unii ds. zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, rządom i parlamentom państw członkowskich, ESDZ, rządowi i parlamentowi Zimbabwe, rządom państw Wspólnoty Rozwoju Afryki Południowej, Bankowi Światowemu, sekretarzowi generalnemu Wspólnoty Narodów i Parlamentowi Panafrykańskiemu.

(1) Teksty przyjęte P7_TA(2013)0024.


Niedawne ataki na pracowników sektora pomocy medycznej w Pakistanie
PDF 127kWORD 24k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 7 lutego 2013 r. w sprawie niedawnych ataków na pracowników pomocy medycznej w Pakistanie (2013/2537(RSP))
P7_TA(2013)0060RC-B7-0056/2013

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie Pakistanu,

–  uwzględniając oświadczenie Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) i Funduszu Narodów Zjednoczonych na rzecz Dzieci (Unicef) z dnia 18 grudnia 2012 r.,

–  uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Większy nacisk na kwestię dzieci w działaniach zewnętrznych UE” (COM(2008)0055),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 18 kwietnia 2012 r. w sprawie rocznego sprawozdania dotyczącego praw człowieka na świecie oraz polityki Unii Europejskiej w tym zakresie, w tym wpływu na strategiczną politykę UE w dziedzinie praw człowieka(1),

–  uwzględniając przyjęty przez UE i Pakistan pięcioletni plan zaangażowania z marca 2012 r., ustanawiający takie priorytety jak dobre sprawowanie rządów, współpraca w dziedzinie upodmiotowienia kobiet i dialog na temat praw człowieka,

–  uwzględniając konkluzje Rady w sprawie Pakistanu z dnia 25 czerwca 2012 r., w których przypomniano oczekiwania UE dotyczące propagowania i przestrzegania praw człowieka,

–  uwzględniając narodowy program walki z polio, zainicjowany przez Pakistan w 1994 r.,

–  uwzględniając światową inicjatywę WHO na rzecz walki z polio (GPEI) oraz jej nowy strategiczny plan walki z polio i jego ostatecznej likwidacji (2013-2018),

–  uwzględniając Europejski konsensus w sprawie pomocy humanitarnej,

–  uwzględniając art. 122 ust. 5 oraz art. 110 ust. 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że według WHO Pakistan jest jednym z trzech ostatnich krajów, w których polio występuje endemicznie i gdzie w 2011 r. doszło do 198 zakażeń; mając na uwadze, że według WHO niemożność powstrzymania polio oznaczałaby poważne zagrożenie dla zdrowia w regionie i poza nim, skoro polio jest chorobą wysoce zakaźną;

B.  mając na uwadze, że w dniu 1 stycznia 2013 r. sześciu pracowników pomocy medycznej i jeden lekarz zostali zastrzeleni w drodze do domu z ośrodka gminnego, gdzie byli zatrudnieni przez organizację pozarządową w północno-zachodnim regionie Swabi, ok. 75 km (45 mil) na północny zachód od stolicy Islamabadu;

C.  mając na uwadze, że w dniach 17–19 grudnia 2012 r. dziewięciu pracowników służby zdrowia uczestniczących w pakistańskiej kampanii likwidacji polio, z czego sześć z nich to kobiety, zastrzelono w Karaczi i Peszawarze;

D.  mając na uwadze, że w dniu 29 stycznia 2013 r. w pobliżu Swabi zastrzelono policjanta zapewniającego bezpieczeństwo zespołu szczepień przeciw polio, podlegającego ochronie ze strony ONZ, zaś w dniu 31 stycznia 2013 r. dwóch pracowników służby zdrowia zajmujących się szczepieniami przeciw polio zginęło w wybuchu min przeciwpiechotnych na północnym zachodzie Pakistanu, przy czym nie jest jasne, czy atak miał umyślny charakter;

E.  mając na uwadze, że w innym ataku w lipcu 2012 r. odniósł rany ghański lekarz WHO i jego kierowca, którzy uczestniczyli w zwalczaniu polio w Karaczi;

F.  mając na uwadze podejrzenie, że wszystkie te ataki wiązały się z kampaniami szczepień pakistańskich dzieci przeciw polio;

G.  mając na uwadze, że ostatnie serie zamachów zmusiły WHO i Unicef do zawieszenia kampanii przeciw polio w Pakistanie; mając na uwadze, że rząd Pakistanu i prowincje Sindh i Khyber także zawiesiły tymczasowo kampanię szczepień w związku z obawami o bezpieczeństwo pracowników służby zdrowia;

H.  mając na uwadze, że rząd pakistański ogłosił polio sytuacją alarmową i obecnie realizuje kampanię szczepień przeciw polio w celu likwidacji tej choroby na swoim terytorium; mając na uwadze, że kampania ta korzysta ze wsparcia międzynarodowego ze strony WHO, Unicef i innych organizacji oraz stanowi część światowej inicjatywy na rzecz walki z polio; mając na uwadze, że kampania ta kieruje się do 33 mln nieszczepionych dzieci, przy czym w całym kraju szczepienia przeprowadza kilkaset tysięcy pracowników służby zdrowia, wśród nich wiele kobiet;

I.  mając na uwadze, że wydatki na opiekę zdrowotną w Pakistanie stanowią mniej niż 0,3% budżetu rocznego zarówno na szczeblu federalnym, jak i prowincji;

J.  mając na uwadze, że większość zamachów na pracowników służby zdrowia miała miejsce na obszarach północno-zachodnich oraz że wedle doniesień wiąże się z talibami;

K.  mając na uwadze, że takie zamachy odbierają dzieciom w Pakistanie ich prawo do podstawowych zabiegów zdrowotnych ratujących życie oraz wystawiają je na zagrożenie chorobą powodującą dożywotnią niepełnosprawność;

L.  mając na uwadze, że powodem niedawnych zamachów wydaje się sprzeciw wobec kampanii szczepień w ekstremistycznych ugrupowaniach islamskich, których zdaniem szczepienia mają prowadzić do sterylizacji muzułmańskich dzieci;

M.  mając na uwadze, że dla uzasadnienia swoich zbrodni talibowie stosują wymówkę, że w przeszłości obce agencje wywiadowcze wykorzystywały lokalne zespoły ds. szczepień w całym Pakistanie do zbierania informacji wywiadowczych;

N.  mając na uwadze, że nauczyciele i pracownicy służby zdrowia coraz bardziej są narażeni na ataki zbrojnych ugrupowań islamskich, takich jak Tehrik-i-Taliban (TTP) i Jundullah, które sprzeciwiają się przeciwdziałaniu polio w Pakistanie, które postrzegają jako sposób wspierania obcych, liberalnych planów;

O.  mając na uwadze, że śmiertelne zamachy odzwierciedlają coraz większy brak bezpieczeństwa, z jakim borykają się pracownicy pomocowi w Pakistanie; mając na uwadze, że ze sprawozdania na podstawie bazy danych o bezpieczeństwie pracowników instytucji pomocowych za rok 2012 wynika, że Pakistan jest jednym z najniebezpieczniejszych krajów dla takich pracowników;

P.  mając na uwadze, że organizacje pozarządowe i pracownicy organizacji pomocowych odgrywają kluczową rolę na obszarach plemiennych, gdzie rząd nie zdołał zapewnić usług takich jak kliniki medyczne czy szkoły;

Q.  mając na uwadze, że większość ofiar zamachów na pracowników medycznych stanowiły kobiety, co współgra z metodą bojowników talibskich polegającą na atakowaniu pracowników płci żeńskiej, tak by pokazać, że kobiety nie mogą pracować poza domem;

1.  stanowczo potępia przeprowadzone w ostatnich miesiącach wielokrotne zabójstwa i zamachy na pracowników służby medycznej i strażników skierowanych do ich ochrony; podkreśla, że te zamachy pozbawiają najbardziej w Pakistanie narażone grupy, zwłaszcza dzieci, podstawowych zabiegów medycznych ratujących życie;

2.  przesyła kondolencje rodzinom ofiar;

3.  z zadowoleniem przyjmuje powszechne potępienie zamachów przez rząd Pakistanu i społeczeństwo obywatelskie tego kraju;

4.  wzywa rząd Pakistanu, by postawił przed wymiarem sprawiedliwości osoby winne zamachów z ostatnich miesięcy;

5.  wyraża podziw dla odwagi i determinacji tych pracowników służby zdrowia, z których wielu to kobiety, którzy mimo że stoją w obliczu wielkiego zagrożenia, bezinteresownie pracują nad likwidacją polio i świadczą inne usługi dla dzieci w Pakistanie;

6.  podkreśla, że pracownicy organizacji pomocowych muszą mieć możliwość działania w bezpiecznym otoczeniu; nadal jest głęboko zaniepokojony, że pracownicy międzynarodowych organizacji pomocowych coraz bardziej kojarzeni są przez bojowników z agentami zachodniego wywiadu i zachodnimi siłami zbrojnymi;

7.  podkreśla, że przerwanie w Pakistanie programu szczepień przeciwko polio stanowi poważną przeszkodę dla podejmowanych na całym świecie wysiłków zmierzających do likwidacji polio raz na zawsze w najbliższej przyszłości;

8.  z zadowoleniem przyjmuje plan działań pakistańskiego rządu w sytuacji nadzwyczajnej na rzecz likwidacji polio w 2012 r. oraz podkreśla, że istotna jest jego pomyślna kontynuacja, tak by uniknąć wzrostu liczby zakażeń; zauważa, że od rozpoczęcia ostatniej kampanii szczepień liczba zakażeń osiągnęła historyczne spadki;

9.  z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie wyrażone przez WHO i inne organizacje międzynarodowe, dotyczące dalszego wspierania rządu Pakistanu i obywateli Pakistanu w wysiłkach na rzecz uwolnienia kraju od polio i innych chorób;

10.  wzywa Komisję i Europejska Służbę Działań Zewnętrznych, by rozważyły współpracę z WHO w celu wsparcia programu na rzecz zdrowia kobiet pracujących, który zmierza do zwiększenia dostępu do podstawowych, profilaktycznych usług medycznych, zwłaszcza na obszarach wiejskich;

11.  z zadowoleniem przyjmuje wysiłki podejmowane juz przez rząd Pakistanu, które mają na celu zapewnienie bezpieczeństwa w czasie kampanii medycznych i opracowanie nowej strategii ochrony pracowników organizacji pomocowych; wzywa jednak rząd Pakistanu, by znacznie nasilił środki bezpieczeństwa na rzecz organizacji pomocowych i ich pracowników;

12.  wzywa rządy na całym świecie, by zagwarantowały neutralność działalności humanitarnej, gdyż w przeciwnym razie dziesiątki tysięcy ludzi będzie narażonych na choroby, zaś osoby świadczące słuszne i podstawowe usługi zdrowotne będą stawały wobec zagrożeń;

13.  jest głęboko zaniepokojony sytuacją kobiet w Pakistanie, zwłaszcza kobiet i dziewcząt, które podejmują aktywną działalność w społeczeństwie i spotykają się z pogróżkami ze strony Talików i innych ugrupowań ekstremistów;

14.  zachęca rząd Pakistanu, by przeprowadził kompleksową kampanię informacyjną, tak by uzyskać większe poparcie i zaangażowanie społeczeństwa pakistańskiego oraz wzmocnić poziom zaufania w odniesieniu do kampanii szczepień; w związku z tym wzywa rząd pakistański, by podjął dialog z liderami społeczności lokalnych, tak by zaradzić przyczynom leżącym u źródła problemu;

15.  sądzi, że media i społeczeństwo obywatelskie w Pakistanie, we współpracy z organizacjami międzynarodowymi i organizacjami pozarządowymi uczestniczącymi w działaniach humanitarnych, mają obowiązek przyczynić się do wzrostu wiedzy o istotnej i niezależnej roli, jaką odgrywają pracownicy służby zdrowia pomagający ludności;

16.  ponownie podkreśla gotowość UE do udzielenia pomocy w nadchodzących wyborach w Pakistanie, które będą miały zasadnicze znaczenie dla demokratycznej przyszłości tego kraju i stabilności w regionie; zauważa, że UE wciąż nie otrzymała od władz pakistańskich formalnego zaproszenia w tym względzie;

17.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych, wiceprzewodniczącej Komisji /Wysokiej Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa, Specjalnemu Przedstawicielowi UE ds. Praw Człowieka, organizacji ONZ Kobiety, rządom i parlamentom państw członkowskich, Radzie Praw Człowieka ONZ, Unicef, WHO oraz rządowi i parlamentowi Pakistanu.

(1) Teksty przyjęte P7_TA(2012)0126.

Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności