Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 2 lipca 2013 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego Regulamin pracowniczy urzędników i warunki zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej (COM(2011)0890 – C7-0507/2011 – 2011/0455(COD))

P7_TA(2013)0287 A7-0156/2012

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2011)0890),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 336 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi Komisja przedstawiła wniosek Parlamentowi (C7-0507/2011),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Trybunału Sprawiedliwości z dnia 22 marca 2012 r.(1),

–  uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego z dnia 14 czerwca 2012 r.(2),

–  uwzględniając zobowiązanie do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu przekazane przez przedstawiciela Rady pismem z dnia 28 czerwca 2013 r. zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 55 Regulaminu PE,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej oraz opinie Komisji Budżetowej, Komisji Kontroli Budżetowej oraz Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia (A7-0156/2012),

1.  przyjmuje w pierwszym czytaniu stanowisko określone poniżej;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przedłożenie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego projektu lub zastąpienie go innym tekstem;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie, Komisji i parlamentom krajowym.

(1) Dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym. (2) Dz.U. C 205 z 12.7.2012, s. 1.

Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 2 lipca 2013 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady upoważniającej niektóre państwa członkowskie do ratyfikowania protokołu zmieniającego Konwencję wiedeńską o odpowiedzialności cywilnej za szkodę jądrową z dnia 21 maja 1963 r. lub do przystąpienia do niego, w interesie Unii Europejskiej, a także do złożenia oświadczenia w sprawie stosowania odpowiednich wewnętrznych przepisów prawa Unii (06206/2013 – C7-0063/2013 – 2012/0262(NLE))

P7_TA(2013)0288 A7-0198/2013

(Zgoda)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając projekt decyzji Rady (06206/2013),

–  uwzględniając protokół z dnia 12 września 1997 r. zmieniający Konwencję wiedeńską o odpowiedzialności cywilnej za szkodę jądrową z dnia 21 maja 1963 r. (06658/2013),

–  uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę na mocy art. 81 ust. 2 oraz art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (C7-0063/2013),

–  uwzględniając art. 81 oraz art. 90 ust. 7 Regulaminu,

–  uwzględniając zalecenie Komisji Prawnej (A7-0198/2013),

1.  wyraża zgodę na projekt decyzji Rady;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich.

Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 2 lipca 2013 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 659/1999 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (COM(2012)0725 – C7-0004/2013 – 2012/0342(NLE))

P7_TA(2013)0289 A7-0180/2013

(Konsultacja)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Radzie (COM(2012)0725),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 17 stycznia 2013 r. w sprawie unowocześnienia polityki w dziedzinie pomocy państwa(1),

–  uwzględniając art. 109 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C7-0004/2013),

–  uwzględniając art.55 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A7-0180/2013),

1.  zatwierdza po poprawkach wniosek Komisji;

2.  zwraca się do Komisji o odpowiednią zmianę jej wniosku zgodnie z art. 293 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

3.  zwraca się do Rady o poinformowanie go w przypadku uznania za stosowne odejścia od tekstu przyjętego przez Parlament;

4.  zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem w przypadku uznania za stosowne wprowadzenia znaczących zmian do wniosku Komisji;

5.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

Tekst proponowany przez Komisję   Poprawka Poprawka 1 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 1 (1)  W związku z gruntowną modernizacją zasad pomocy państwa, która ma przyczynić się zarówno do realizacji strategii „Europa 2020” na rzecz wzrostu, jak i do konsolidacji budżetowej, art. 107 Traktatu powinien być stosowany skutecznie i jednolicie w całej Unii. Rozporządzeniem Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. skodyfikowano i ugruntowano wcześniejszą praktykę Komisji celem zwiększenia pewności prawa oraz wsparcia rozwoju polityki w dziedzinie pomocy państwa w przejrzystych warunkach. W świetle doświadczeń zgromadzonych w związku z jego stosowaniem oraz ostatnich zmian, takich jak rozszerzenie oraz kryzys gospodarczo-finansowy, niektóre aspekty rozporządzenia wymagają jednak zmiany, by Komisja mogła działać bardziej efektywnie. (1)  W związku z gruntowną modernizacją zasad pomocy państwa, która ma przyczynić się zarówno do realizacji strategii „Europa 2020” na rzecz wzrostu, jak i do konsolidacji budżetowej, art. 107 Traktatu powinien być stosowany skutecznie i jednolicie w całej Unii. Rozporządzeniem Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. skodyfikowano i ugruntowano wcześniejszą praktykę Komisji celem zwiększenia pewności prawa oraz wsparcia rozwoju polityki w dziedzinie pomocy państwa w przejrzystych warunkach. W świetle doświadczeń zgromadzonych w związku z jego stosowaniem oraz ostatnich zmian, takich jak rozszerzenie oraz kryzys gospodarczo-finansowy, niektóre aspekty rozporządzenia wymagają jednak zmiany, by Komisja dysponowała sprawnymi i bardziej skutecznymi instrumentami kontroli pomocy państwa oraz egzekwowania prawa w tej dziedzinie. Poprawka 2 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 1 a (nowy) (1a)  Istotne jest, aby Komisja skupiła swoją uwagę na sprawach dotyczących pomocy państwa, które potencjalnie mogą zakłócić konkurencję na rynku wewnętrznym. Cel ten jest zgodny z komunikatem Komisji z dnia 8 maja 2012 r. w sprawie unowocześnienia unijnej polityki w dziedzinie pomocy państwa i uzyskał poparcie Parlamentu Europejskiego w rezolucji z dnia 17 stycznia 2013 r. w sprawie unowocześnienia pomocy państwa. Oznacza to, że Komisja powinna powstrzymywać się od ingerencji w środki, które dotyczą mniejszych przedsiębiorstw i mają jedynie lokalne oddziaływanie, w szczególności jeżeli głównym celem tych środków jest realizacja celów społecznych, które nie zakłócają rynku wewnętrznego. Komisja powinna zatem mieć możliwość odmowy badania takich spraw, a w szczególności przedstawianych jej skarg, nawet w przypadku gdy skarżący uporczywie odpowiadają na każde zaproszenie do zgłaszania uwag. Komisja powinna jednak przyjrzeć się przypadkom zgłaszanym jej przez wielu skarżących, a także uważać, by nie wyłączyć zbyt wielu działań z zakresu kontroli pomocy państwa. Poprawka 3 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 1 b (nowy) (1b)  Obecnie w państwach członkowskich stosuje się różne interpretacje usług, w przypadku gdy nie istnieje żaden prawdziwy interes gospodarczy oraz obserwuje się brak podaży rynkowej i/lub popytu rynkowego. Tego rodzaju usługi nie powinny podlegać zasadom pomocy państwa. Taka niejasna sytuacja stwarza problemy zwłaszcza dla trzeciego sektora, w którym podmioty nienastawione na zysk są niepotrzebnie pozbawiane możliwości korzystania z pomocy państwa w obawie przed ewentualnymi skargami. W kontekście unowocześniania zasad pomocy państwa Komisja powinna wezwać państwa członkowskie do przeprowadzenia – w oparciu o „test rynkowy” – oceny, czy na rynku istnieje rzeczywisty popyt na określone usługi lub ich podaż, oraz wspierać je w tym zadaniu. Powyższy aspekt należy również uwzględnić podczas przeprowadzanej przez Komisję oceny zasadności danej skargi. Poprawka 4 Wniosek dotyczący rozporządzenia Rady Motyw 1 c (nowy) (1c)  Podstawa prawna niniejszego rozporządzenia, art. 109 TFUE, przewiduje jedynie konsultacje z Parlamentem Europejskim, a nie procedurę współdecyzji, jak ma to miejsce w innych obszarach integracji rynku i regulacji gospodarczych w następstwie wejścia w życie Traktatu z Lizbony. Nie można tolerować takiego deficytu demokracji w odniesieniu do wniosków, które dotyczą środków sprawowania przez Komisję nadzoru nad decyzjami i aktami przyjmowanymi przez wybieralne organy krajowe i lokalne, zwłaszcza gdy chodzi o związane z prawami podstawowymi usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym. Deficyt ten należy skorygować przy okazji zmiany traktatu w przyszłości. Komunikat Komisji z dnia 28 listopada 2012 r. zatytułowany „Plan działania na rzecz pogłębienia unii gospodarczej i walutowej” przewiduje przedstawienie wniosków dotyczących zmiany traktatu do 2014 r. Wniosek taki powinien zawierać między innymi konkretną propozycję dotyczącą zmiany art. 109 TFUE w celu przyjęcia rozporządzeń, o których mowa w tym artykule, zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą. Poprawka 5 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 3 (3)  Dla celów oceny zgodności środka pomocy z rynkiem wewnętrznym po wszczęciu formalnej procedury dochodzenia, w szczególności jeżeli chodzi o nowatorskie lub technicznie złożone środki podlegające szczegółowej ocenie, Komisja powinna być w stanie, w drodze zwykłego wniosku lub decyzji, zażądać od jakiegokolwiek przedsiębiorstwa, związku przedsiębiorstw lub państwa członkowskiego wszelkich informacji niezbędnych do dokończenia oceny, jeżeli informacje będące do jej dyspozycji nie są wystarczające, z należytym uwzględnieniem zasady proporcjonalności, szczególnie w odniesieniu do małych i średnich przedsiębiorstw. (3)  Dla celów oceny zgodności środka pomocy z rynkiem wewnętrznym po wszczęciu formalnej procedury dochodzenia, w szczególności jeżeli chodzi o nowatorskie lub technicznie złożone środki podlegające szczegółowej ocenie, Komisja powinna być w stanie, w drodze zwykłego wniosku lub decyzji, zażądać od jakiegokolwiek przedsiębiorstwa, związku przedsiębiorstw lub państwa członkowskiego wszelkich informacji niezbędnych do dokończenia oceny, jeżeli informacje będące do jej dyspozycji nie są wystarczające, z należytym uwzględnieniem zasady proporcjonalności, szczególnie w odniesieniu do małych i średnich przedsiębiorstw. Takie uprawnienia już obowiązują w przypadku egzekwowania przepisów w zakresie przeciwdziałania praktykom monopolistycznym, a ich brak w odniesieniu do egzekwowania przepisów w dziedzinie pomocy państwa należy uznać za nieprawidłowość, zważywszy, że pomoc państwa może prowadzić do takich samych zakłóceń na rynku wewnętrznym jak naruszenia art. 101 lub 102 Traktatu. Poprawka 6 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 3 a (nowy) (3a)  W swojej rezolucji z dnia 17 stycznia 2013 r. w sprawie unowocześnienia polityki w dziedzinie pomocy państwa Parlament Europejski wyraził już swoje poparcie dla gromadzenia informacji przez Komisję bezpośrednio od uczestników rynku, jeżeli informacje, jakimi dysponuje, są niewystarczające. Poprawka 7 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 3 b (nowy) (3b)  Aby zrównoważyć te nowe uprawnienia dochodzeniowe, Komisja powinna odpowiadać przed Parlamentem Europejskim. Komisja powinna informować regularnie Parlament Europejski o trwających procedurach dochodzenia. Poprawka 8 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 4 (4)  Komisja powinna być w stanie egzekwować stosowanie się do wniosków o udzielenie informacji, skierowanych do jakiegokolwiek przedsiębiorstwa lub związku przedsiębiorstw, w zależności od sytuacji, poprzez nakładanie proporcjonalnych grzywien i okresowych kar pieniężnych. Prawa stron, do których zwrócono się o udzielenie informacji, powinny być chronione poprzez zapewnienie im możliwości przedstawienie swojego stanowiska przed podjęciem decyzji o nałożeniu grzywny lub okresowej kary pieniężnej. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej powinien mieć nieograniczone prawo do orzekania w kwestii takich grzywien i okresowych kar pieniężnych na mocy art. 261 Traktatu. (4)  Komisja powinna być w stanie egzekwować stosowanie się do wniosków o udzielenie informacji, skierowanych do jakiegokolwiek przedsiębiorstwa lub związku przedsiębiorstw, w zależności od sytuacji, poprzez nakładanie proporcjonalnych grzywien i okresowych kar pieniężnych. Podczas oceny wysokości takich kar Komisja powinna wprowadzić rozróżnienie pomiędzy poszczególnymi podmiotami w zależności od ich roli w danej sprawie i powiązania z nią. Niższy wymiar kar powinien być stosowany w przypadku stron, które Komisja włącza w daną sprawę poprzez skierowanie do nich wniosku o udzielenie informacji, ponieważ te strony trzecie nie są powiązane z dochodzeniem w taki sam sposób, jak domniemany beneficjent i strona składająca skargę. Ponadto Komisja powinna należycie uwzględnić konkretne okoliczności każdej sprawy oraz koszty przestrzegania przepisów ponoszone przez każdego adresata wniosku o udzielenie informacji, szczególnie przez małe i średnie przedsiębiorstwa. Prawa stron, do których zwrócono się o udzielenie informacji, powinny być chronione poprzez zapewnienie im możliwości przedstawienie swojego stanowiska przed podjęciem decyzji o nałożeniu grzywny lub okresowej kary pieniężnej. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej powinien mieć nieograniczone prawo do orzekania w kwestii takich grzywien i okresowych kar pieniężnych na mocy art. 261 Traktatu. Poprawka 9 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 9 (9)  Komisja może z własnej inicjatywy zbadać informacje z dowolnego źródła na temat pomocy państwa przyznanej bezprawnie, aby zapewnić zgodność z art. 108 Traktatu, a w szczególności z obowiązkiem zgłoszenia oraz klauzulą zawieszającą przewidzianą w art. 108 ust. 2 Traktatu, oraz dokonać oceny jej zgodności z rynkiem wewnętrznym. W tym kontekście skargi są ważnym źródłem informacji przy wykrywaniu naruszeń unijnych zasad pomocy państwa. (9)  Komisja może z własnej inicjatywy zbadać informacje z dowolnego źródła na temat pomocy państwa przyznanej bezprawnie, aby zapewnić zgodność z art. 108 Traktatu, a w szczególności z obowiązkiem zgłoszenia oraz klauzulą zawieszającą przewidzianą w art. 108 ust. 2 Traktatu, oraz dokonać oceny jej zgodności z rynkiem wewnętrznym. W tym kontekście skargi są ważnym źródłem informacji przy wykrywaniu naruszeń unijnych zasad pomocy państwa. Dlatego ważne jest, by nie nakładać zbyt licznych lub zbyt formalnych ograniczeń dotyczących składania skarg. W szczególności indywidualni obywatele powinni zachować prawo do składania skarg za pośrednictwem łatwo dostępnej i przyjaznej procedury. Poprawka 10 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 9 a (nowy) (9a)  Należy zachęcać państwa członkowskie do zgłaszania środków pomocy państwa i nie należy nakładać na nie nadmiernych kar, w przypadku gdy zbadanie zgłoszonej pomocy państwa zajmuje Komisji zbyt dużo czasu. W związku z tym jeżeli decyzja Komisji nie nadejdzie w przeciągu sześciu miesięcy od zgłoszenia, w ewentualnej przyszłej decyzji o windykacji tej pomocy należy wykazać, że zgłoszenie było niekompletne, a dane państwo członkowskie nie odpowiedziało we właściwy sposób na wnioski o udzielenie informacji. Poprawka 11 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 11 (11)  Skarżący powinni być zobowiązani wykazać, że są zainteresowanymi stronami w rozumieniu art. 108 ust. 2 TFUE oraz art. 1 lit. h) rozporządzenia (WE) nr 659/1999. Powinni być także zobowiązani do przekazania pewnej ilości informacji w formie, którą Komisja powinna móc określić w przepisach wykonawczych. (11)  Skarżący powinni być zobowiązani wykazać, że są zainteresowanymi stronami w rozumieniu art. 108 ust. 2 TFUE oraz art. 1 lit. h) rozporządzenia (WE) nr 659/1999. Powinno się jednakże unikać zbyt wąskiej interpretacji terminu „zainteresowana strona”. Wszyscy skarżący powinni być zobowiązani do przekazania pewnej minimalnej ilości informacji w łatwo dostępnej i przyjaznej formie, którą Komisja powinna móc określić w przepisach wykonawczych. W przypadku gdy skarżący nie zgłoszą uwag ani nie dostarczą informacji wskazujących na istnienie pomocy przyznanej bezprawnie lub pomocy świadczonej niezgodnie z przeznaczeniem, która potencjalnie może zakłócić konkurencję na rynku wewnętrznym, Komisja powinna móc uznać skargę za wycofaną. Poprawka 12 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 11 a (nowy) (11a)  Komisja powinna rozważyć przeprowadzenie dochodzenia w związku ze skargami stron trzecich, jeżeli przedstawiono wystarczające dowody wskazujące na zakłócenie konkurencji na rynku wewnętrznym. Poprawka 13 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 13 (13)  Aby zapewnić konsekwentne traktowanie przez Komisję podobnych kwestii na całym rynku wewnętrznym, należy dopełnić obecne uprawnienia Komisji poprzez wprowadzenie podstawy prawnej umożliwiającej wszczynanie dochodzeń w odniesieniu do sektorów gospodarki lub określonych instrumentów pomocy w kilku państwach członkowskich. Ze względu na zasadę proporcjonalności badania sektorowe powinny opierać się na wcześniejszej analizie publicznie dostępnych informacji wskazujących na występowanie pewnych kwestii związanych z pomocą państwa w danym sektorze lub z wykorzystaniem określonego instrumentu pomocy w kilku państwach członkowskich, na przykład że istniejące środki pomocy, w szczególności stosowane w określonym sektorze lub oparte na określonym instrumencie w kilku państwach członkowskich, nie są, bądź też przestały być, zgodne z rynkiem wewnętrznym. Takie badania powinny umożliwić Komisji rozstrzyganie kwestii horyzontalnych z dziedziny pomocy państwa w sposób efektywny i przejrzysty. (13)  Aby zapewnić konsekwentne traktowanie przez Komisję podobnych kwestii na całym rynku wewnętrznym, należy dopełnić obecne uprawnienia Komisji poprzez wprowadzenie podstawy prawnej umożliwiającej wszczynanie dochodzeń w odniesieniu do sektorów gospodarki lub określonych instrumentów pomocy w kilku państwach członkowskich. Ze względu na zasadę proporcjonalności badania sektorowe powinny opierać się na wcześniejszej analizie publicznie dostępnych informacji wskazujących na występowanie pewnych kwestii związanych z pomocą państwa w danym sektorze lub z wykorzystaniem określonego instrumentu pomocy w kilku państwach członkowskich, na przykład że istniejące środki pomocy, w szczególności stosowane w określonym sektorze lub oparte na określonym instrumencie w kilku państwach członkowskich, nie są, bądź też przestały być, zgodne z rynkiem wewnętrznym. Zważywszy, że dzięki bezpośrednim powiązaniom ze swoimi okręgami wyborczymi posłowie do Parlamentu Europejskiego również mogą być alarmowani o możliwych rozbieżnościach w praktykach związanych z pomocą państwa w danym sektorze, Parlament Europejski również powinien być uprawniony do zwrócenia się do Komisji z wnioskiem o zbadanie tego sektora. W takich przypadkach w celu informowania Parlamentu Europejskiego o dochodzeniach Komisja przesyła Parlamentowi Europejskiemu sprawozdania okresowe z postępów tych dochodzeń. Takie badania powinny umożliwić Komisji rozstrzyganie kwestii horyzontalnych z dziedziny pomocy państwa w sposób efektywny i przejrzysty. Poprawka 14 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 14 (14)  Jednolite stosowanie zasad pomocy państwa wymaga również ustalenia sposobu współpracy między sądami państw członkowskich i Komisją. Taka współpraca jest istotna dla wszystkich sądów państw członkowskich stosujących art. 107 ust. 1 i art. 108 Traktatu, w dowolnym kontekście. W szczególności sądy krajowe powinny mieć możliwość zwrócenia się do Komisji o informacje lub o opinię w sprawach dotyczących stosowania prawa w dziedzinie pomocy państwa. Komisja także powinna mieć możliwość przekazywania ustnych lub pisemnych uwag sądom, które zajmują się stosowaniem art. 107 ust. 1 lub art. 108 Traktatu. Uwagi te powinny być składane zgodnie z krajowymi przepisami proceduralnymi i ustaloną praktyką, z uwzględnieniem ochrony praw stron. (14)  Jednolite stosowanie zasad pomocy państwa wymaga również ustalenia sposobu współpracy między sądami państw członkowskich i Komisją. Taka współpraca jest istotna dla wszystkich sądów państw członkowskich stosujących art. 107 ust. 1 i art. 108 Traktatu, w dowolnym kontekście. W szczególności sądy krajowe powinny mieć możliwość zwrócenia się do Komisji o informacje lub o opinię w sprawach dotyczących stosowania prawa w dziedzinie pomocy państwa. Komisja także powinna mieć możliwość przekazywania ustnych lub pisemnych uwag sądom, które zajmują się stosowaniem art. 107 ust. 1 lub art. 108 Traktatu. Te niewiążące uwagi powinny być składane zgodnie z krajowymi przepisami proceduralnymi i ustaloną praktyką, z uwzględnieniem ochrony praw stron. Poprawka 15 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 1 – punkt 2 Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 Artykuł 6 a – ustęp 1 1.  Po wszczęciu formalnej procedury dochodzenia przewidzianej w art. 6 Komisja może, jeżeli uzna to za stosowne, zażądać od przedsiębiorstwa, związku przedsiębiorstw lub innego państwa członkowskiego przekazania wszelkich informacji, jakie są jej niezbędne do dokończenia oceny danego środka, jeżeli informacje znajdujące się w jej posiadaniu są niewystarczające. 1.  Po wszczęciu formalnej procedury dochodzenia przewidzianej w art. 6 Komisja może, jeżeli uzna to za stosowne i współmierne, zażądać od przedsiębiorstwa, związku przedsiębiorstw lub innego państwa członkowskiego przekazania wszelkich informacji, jakie są jej niezbędne do dokończenia oceny danego środka, jeżeli informacje znajdujące się w jej posiadaniu są niewystarczające. Poprawka 16 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 1 – punkt 2 Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 Artykuł 6 a – ustęp 5 5.  Komisja informuje zainteresowane państwo członkowskie o treści wniosku o udzielenie informacji przesłanego na mocy ust. 1–4. 5.  Przesyłając wniosek, Komisja dostarcza jednocześnie zainteresowanemu państwu członkowskiemu kopię wniosku o udzielenie informacji przesłanego na mocy ust. 1–4. Ponadto Komisja dostarcza także zainteresowanemu państwu członkowskiemu – w przeciągu jednego miesiąca od ich otrzymania – kopie wszystkich dokumentów otrzymanych w odpowiedzi na wniosek o udzielenie informacji, o ile nie są w nich zawarte informacje poufne, których nie można opracować ani w inny sposób dostosować w celu ochrony tożsamości informatora. Komisja umożliwia zainteresowanemu państwu członkowskiemu przedstawienie uwag odnośnie do tych dokumentów w przeciągu jednego miesiąca od ich otrzymania. Poprawka 17 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 1 – punkt 2 Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 Artykuł 6 b – ustęp 1 – litera a a) dostarczają one nieprawdziwe lub wprowadzające w błąd informacje w odpowiedzi na wniosek, o którym mowa w art. 6a ust. 3; a) dostarczają one nieprawdziwe, niepełne lub wprowadzające w błąd informacje, albo celowo pomijają istotne informacje w odpowiedzi na wniosek, o którym mowa w art. 6a ust. 3; Poprawka 18 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 1 – punkt 2 Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 Artykuł 6 b – ustęp 1 – litera b b) w odpowiedzi na decyzję przyjętą na mocy art. 6a ust. 4 dostarczają nieprawdziwe, niepełne lub wprowadzające w błąd informacje lub nie dostarczają informacji w wyznaczonym terminie. b) w odpowiedzi na decyzję przyjętą na mocy art. 6a ust. 4 dostarczają nieprawdziwe, niepełne lub wprowadzające w błąd informacje, celowo pomijają istotne informacje lub nie dostarczają informacji w wyznaczonym terminie. Poprawka 19 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 1 – punkt 2 Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 Artykuł 6 b – ustęp 3 3.  Ustalając wysokość grzywny lub okresowej kary pieniężnej, uwzględnia się charakter, wagę i czas trwania naruszenia. 3.  Ustalając wysokość grzywny lub okresowej kary pieniężnej, uwzględnia się następujące czynniki: a) charakter, wagę i czas trwania naruszenia; b) status przedsiębiorstwa lub związku przedsiębiorstw w dochodzeniu (zainteresowana strona lub strona trzecia); c) zasadę proporcjonalności, w szczególności w odniesieniu do małych i średnich przedsiębiorstw. Poprawka 20 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 1 – punkt 4 Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 Artykuł 10 – ustęp 1 – akapit drugi Komisja bada bez zbędnej zwłoki wszelkie skargi złożone przez zainteresowane strony zgodnie z art. 20 ust. 2. Komisja bada bez zbędnej zwłoki wszelkie skargi złożone przez zainteresowane strony zgodnie z art. 20 ust. 2. Komisja rozważy zbadanie skargi złożonej przez stronę trzecią, jeżeli istnieją wystarczające dowody wskazujące na zakłócenie konkurencji na rynku wewnętrznym wskutek domniemanej pomocy przyznanej bezprawnie lub domniemanej pomocy wykorzystywanej niezgodnie z przeznaczeniem. Poprawka 21 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 1 – punkt 4 a (nowy) Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 Artykuł 14 – ustęp 1 a (nowy) 4a) w art. 14 dodaje się ustęp w brzmieniu: „1a.  W przypadku gdy przyznana bezprawnie pomoc została wcześniej zgłoszona Komisji i wdrożona po upływie [sześciu miesięcy] od zgłoszenia wskutek niepodjęcia w tym czasie przez Komisję decyzji zgodnie z art. 4, Komisja wykazuje w decyzji, o której mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, że zgłoszenie było niekompletne, a dane państwo członkowskie nie dostarczyło we właściwym czasie wszystkich niezbędnych informacji wymaganych przez Komisję.„ Poprawka 22 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 1 – punkt 9 Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 Artykuł 20 – ustęp 2 – akapit pierwszy 2.  Każda z zainteresowanych stron może złożyć skargę w celu poinformowania Komisji o wszelkiej domniemanej pomocy przyznanej bezprawnie oraz wszelkiej domniemanej pomocy świadczonej niezgodnie z przeznaczeniem. W tym celu zainteresowana strona należycie wypełnia formularz, który Komisja powinna móc określić w przepisach wykonawczych, oraz przekazuje wszystkie żądane w nim obowiązkowe informacje. 2.  Każda z zainteresowanych stron może złożyć skargę w celu poinformowania Komisji o wszelkiej domniemanej pomocy przyznanej bezprawnie oraz wszelkiej domniemanej pomocy świadczonej niezgodnie z przeznaczeniem. W tym celu zainteresowana strona należycie wypełnia formularz, który Komisja powinna móc określić w przepisach wykonawczych, oraz przekazuje wszystkie żądane w nim obowiązkowe informacje. Komisja rozważy przeprowadzenie dochodzenia w przypadku, gdy strona trzecia przedstawi wystarczające dowody domniemanej pomocy przyznanej bezprawnie lub domniemanej pomocy wykorzystywanej niezgodnie z przeznaczeniem. Poprawka 23 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 1 – punkt 9 Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 Artykuł 20 – ustęp 2 – akapit drugi Jeżeli Komisja uważa, że okoliczności faktyczne i prawne przedstawione przez zainteresowaną stronę nie zapewniają wystarczających podstaw, by wykazać – na podstawie pierwszego badania – istnienie pomocy przyznanej bezprawnie lub pomocy świadczonej niezgodnie z przeznaczeniem, informuje o tym zainteresowane strony i wzywa je do przekazania uwag w wyznaczonym terminie, który zwykle nie przekracza jednego miesiąca. Jeżeli zainteresowana strona nie przekaże swoich uwag w wyznaczonym terminie, skargę uznaje się za wycofaną. Niezależnie od przepisów art. 13 jeżeli Komisja uważa, że okoliczności faktyczne i prawne przedstawione przez zainteresowaną stronę nie zapewniają wystarczających podstaw, by wykazać – na podstawie pierwszego badania – istnienie pomocy przyznanej bezprawnie lub pomocy świadczonej niezgodnie z przeznaczeniem, która potencjalnie może zakłócić konkurencję na rynku wewnętrznym, informuje o tym zainteresowane strony i wzywa je do przekazania uwag. Uwagi te należy przedstawić w wyznaczonym terminie, który zwykle nie przekracza jednego miesiąca, chyba że istnieje uzasadnienie oparte na proporcjonalności, a także na ilości lub złożoności informacji wymaganych do wsparcia danego przypadku argumentami. Jeżeli zainteresowana strona nie przekaże swoich uwag w wyznaczonym terminie ani nie przekaże dodatkowych informacji wskazujących na istnienie pomocy przyznanej bezprawnie lub pomocy świadczonej niezgodnie z przeznaczeniem, która potencjalnie może zakłócić konkurencję na rynku wewnętrznym, skargę uznaje się za wycofaną. Poprawka 24 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 1 – punkt 10 Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 Artykuł 20 a – ustęp 1 – akapit pierwszy 1.  Jeżeli dostępne informacje wskazują, że środki pomocy państwa stosowane w danym sektorze lub oparte na określonym instrumencie pomocy mogą ograniczać lub zakłócać konkurencję na rynku wewnętrznym w kilku państwach członkowskich, bądź też że istniejące środki pomocy stosowane w danym sektorze lub oparte na określonym instrumencie pomocy w kilku państwach członkowskich nie są, bądź też przestały być, zgodne z rynkiem wewnętrznym, Komisja może przeprowadzić dochodzenie w odniesieniu do tego sektora gospodarki lub wykorzystania danego instrumentu pomocy w różnych państwach członkowskich. W toku dochodzenia Komisja może wystąpić do zainteresowanych państw członkowskich lub przedsiębiorstw bądź związków przedsiębiorstw o przekazanie informacji niezbędnych do stosowania art. 107 i 108 Traktatu, z należytym uwzględnieniem zasady proporcjonalności. 1.  Jeżeli informacje dostępne Komisji wskazują, że środki pomocy państwa stosowane w danym sektorze lub oparte na określonym instrumencie pomocy mogą ograniczać lub zakłócać konkurencję na rynku wewnętrznym w kilku państwach członkowskich, bądź też że istniejące środki pomocy stosowane w danym sektorze lub oparte na określonym instrumencie pomocy w kilku państwach członkowskich nie są, bądź też przestały być zgodne z rynkiem wewnętrznym, bądź też po otrzymaniu od Parlamentu Europejskiego wniosku sporządzonego w oparciu o podobne informacje, Komisja może przeprowadzić dochodzenie w odniesieniu do tego sektora gospodarki lub wykorzystania danego instrumentu pomocy w różnych państwach członkowskich. W toku dochodzenia Komisja może wystąpić do zainteresowanych państw członkowskich lub przedsiębiorstw bądź związków przedsiębiorstw o przekazanie informacji niezbędnych do stosowania art. 107 i 108 Traktatu, z należytym uwzględnieniem zasady proporcjonalności. Poprawka 25 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 1 – punkt 10 Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 Artykuł 20 a – ustęp 1 – akapit drugi Komisja może opublikować wyniki dochodzenia w odniesieniu do określonych sektorów gospodarki lub instrumentów pomocy w różnych państwach członkowskich i zwrócić się do zainteresowanych państw członkowskich lub przedsiębiorstw bądź związków przedsiębiorstw o przekazanie uwag. Komisja publikuje na swojej stronie internetowej wyniki dochodzenia w odniesieniu do określonych sektorów gospodarki lub instrumentów pomocy w różnych państwach członkowskich i zwraca się do zainteresowanych państw członkowskich lub przedsiębiorstw bądź związków przedsiębiorstw o przekazanie uwag. W przypadku gdy to Parlament Europejski wnioskuje o przeprowadzenie dochodzenia, Komisja przedkłada swoje sprawozdanie okresowe Parlamentowi Europejskiemu. Komisja przy publikowaniu swoich sprawozdań przestrzega zasad dotyczących tajemnicy zawodowej zgodnie z art. 339 traktatu. Poprawka 26 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 1 – punkt 11 Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 Artykuł 23 a – ustęp 2 – akapit pierwszy 2.  Jeżeli spójne stosowanie art. 107 ust. 1 i art. 108 Traktatu tego wymaga, Komisja może, działając z własnej inicjatywy, przedstawiać pisemne uwagi sądom państw członkowskich. Za zgodą właściwego sądu Komisja może również przedstawiać ustne uwagi. 2.  Jeżeli spójne stosowanie art. 107 ust. 1 i art. 108 Traktatu tego wymaga, Komisja może, działając z własnej inicjatywy, przedstawiać pisemne uwagi sądom państw członkowskich. Za zgodą właściwego sądu Komisja może również przedstawiać ustne uwagi. Uwagi przedstawiane przez Komisję sądom państw członkowskich nie są wiążące. Komisja może podejmować działanie na mocy tego przepisu jedynie w interesie publicznym Unii (jako amicus curiae), a nie w celu wsparcia którejkolwiek ze stron.

(1) Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0026.

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 2lipca 2013 r. w sprawie unijnej polityki w zakresie zewnętrznych stosunków w dziedzinie lotnictwa – jak sprostać przyszłym wyzwaniom (2012/2299(INI))

P7_TA(2013)0290 A7-0172/2013

Parlament Europejski,

–  uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Unijna polityka w zakresie zewnętrznych stosunków w dziedzinie lotnictwa – jak sprostać przyszłym wyzwaniom?” (COM(2012) 0556),

–  uwzględniając rezolucję z dnia 7 czerwca 2011 r. w sprawie międzynarodowych umów o ruchu lotniczym na mocy traktatu lizbońskiego(1),

–  uwzględniając swoją decyzję z dnia 20 października 2010 r. w sprawie nowelizacji porozumienia ramowego w sprawie stosunków między Parlamentem Europejskim i Komisją Europejską („porozumienie ramowe”)(2),

–  uwzględniając rezolucję z dnia 17 czerwca 2010 r. w sprawie Umowy UE–USA o transporcie lotniczym(3),

–  uwzględniając rezolucję z dnia 25 kwietnia 2007 r. dotyczącą stworzenia Europejskiej Wspólnej Przestrzeni Lotniczej(4),

–  uwzględniając rezolucję z dnia 17 stycznia 2006 r. w sprawie rozwoju wspólnotowej polityki zewnętrznej w zakresie lotnictwa(5),

–  uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 90, art. 100 ust. 2 i art. 218,

–  uwzględniając art. 48 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Transportu i Turystyki oraz opinie Komisji Handlu Międzynarodowego oraz Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych (A7–0172/2013),

A.  mając na uwadze, że lotnictwo to szybko rosnący sektor gospodarki, zarówno w Unii, jak i poza nią, zwłaszcza w Azji i na Bliskim Wschodzie;

B.  mając na uwadze, że lotnictwo ma do odegrania istotną rolę w łączeniu ludzi i przedsiębiorstw zarówno wewnątrz Unii, jak i w skali globalnej, zwłaszcza z rynkami rozwijającymi się;

C.  mając na uwadze, że liczba miejsc pracy, które zostały zlikwidowane przez europejskie linie lotnicze oraz które są planowane do likwidacji wyniosła od roku 2012 ponad 20 000;

D.  mając na uwadze, że europejscy partnerzy społeczni branży lotniczej porozumieli się w dniu 29 stycznia 2013 roku w ramach dialogu na temat skutków wpływu globalnego kryzysu na lotnictwo cywilne co do tego, że konieczne jest skoordynowane i szeroko zakrojone działanie na płaszczyźnie międzynarodowej;

E.  mając na uwadze, że opublikowany przez Komisję w 2005 r. komunikat miał istotne znaczenie dla rozwoju unijnej polityki w zakresie zewnętrznych stosunków w dziedzinie lotnictwa;

F.  mając na uwadze, że wydarzenia ostatnich siedmiu lat wskazują na potrzebę dalszego przeglądu;

Uwagi ogólne

1.  podkreśla postęp, jakiego dokonano w procesie tworzenia jednolitego i otwartego regionalnego rynku Unii, a jednocześnie przy tworzeniu wspólnego podejścia Unii do jej polityki w zakresie zewnętrznych stosunków w dziedzinie lotnictwa;

2.  z zadowoleniem przyjmuje komunikat Komisji, który zawiera przygotowaną w odpowiednim czasie analizę obecnej sytuacji i postępów osiągniętych w polityce zewnętrznych stosunków w dziedzinie lotnictwa od 2005 r., a także wyzwań stojących przed unijnym sektorem lotnictwa na niezwykle konkurencyjnym światowym rynku lotniczym;

3.  podkreśla zasadniczą rolę sektora lotnictwa w gospodarce Unii, zwłaszcza pod względem wzrostu i zatrudnienia, biorąc pod uwagę, że w sektorze tym pracuje ponad 5 mln Europejczyków i wytwarza on 2,4% PKB Unii, przyczyniając się do tworzenia sieci połączeń Unii z resztą świata; podkreśla potrzebę utrzymania silnego i konkurencyjnego sektora lotnictwa Unii;

4.  uważa, że dokonano istotnego postępu w zakresie określania i wdrażania mechanizmów i systemów Unii, takich jak jednolita europejska przestrzeń powietrzna (SES), europejski system zarządzania ruchem lotniczym nowej generacji (SESAR), inicjatywa „Czyste niebo”, Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA) i globalny system nawigacji satelitarnej (GNSS), celem zwiększenia bezpieczeństwa i spełnienia wymogów pasażerów; uważa, że należy dokonać dalszego postępu w tych obszarach;

5.  wyraża jednak zaniepokojenie opóźnieniami we wdrażaniu SES i SESAR, biorąc pod uwagę niepotrzebne koszty, jakie z powodu tych opóźnień ponoszą linie lotnicze i ich klienci; popiera Komisję w odniesieniu do podjęcia działań karnych wobec tych państw członkowskich, które nie dotrzymały terminu ustalonego na grudzień 2012 r. i nie poczyniły żadnych postępów w zakresie funkcjonalnych bloków przestrzeni powietrznej;

6.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do przyspieszenia prac nad wprowadzeniem w życie SES oraz SESAR; stwierdza, że pełne wprowadzenie w życie SES stworzy istotne bezpośrednie i pośrednie możliwości zatrudnienia;

7.  podkreśla znaczenie tych programów unijnych nie tylko dla rynku wewnętrznego, ale również dla polityki zewnętrznej; uważa, że ukończenie i wdrożenie tych instrumentów pomoże we wzmocnieniu pozycji przemysłu Unii na konkurencyjnym rynku światowym;

8.  podkreśla znaczenie obecnego przeglądu rozporządzenia w sprawie praw pasażerów linii lotniczych oraz popiera silne i zdecydowanie przyjazne dla konsumentów prawodawstwo europejskie;

9.  zdaje sobie sprawę, że skutki kryzysu finansowego różnią się w poszczególnych regionach świata; uważa, że w rezultacie linie lotnicze w Unii stoją w obliczu wyzwań konkurencyjnych, a dwustronne umowy o komunikacji lotniczej nie zawsze są najwłaściwszym rozwiązaniem służącym zwalczaniu ograniczeń rynkowych lub nieuczciwych subsydiów;

10.  uważa, że skoro nie udało się stworzyć kompleksowej polityki w zakresie zewnętrznych stosunków w dziedzinie lotnictwa, pomimo wysiłków podejmowanych w okresie ostatnich siedmiu lat, należy możliwie jak najszybciej zastosować ściślej skoordynowane podejście unijne, obejmujące ambitniejsze cele, aby zapewnić uczciwą i otwartą konkurencję;

11.  uważa, że europejska spójność regulacyjna jest elementem o kluczowym znaczeniu dla silnej pozycji Europy na ryku światowym i dla interakcji z krajami trzecimi;

Komunikat z 2005 r. i rezolucja Parlamentu

12.  przyjmuje z zadowoleniem postęp osiągnięty w zakresie trzech filarów polityki z 2005 r.; obecnie ponad 100 państw trzecich uznaje zasadę wyznaczenia unijnego; ponad 1000 dwustronnych umów o komunikacji lotniczej dostosowano do prawa Unii, gwarantując w ten sposób pewność prawa; ubolewa, że te zasady nadal wymagają zaakceptowania przez ważnych partnerów, w tym Chiny, Indie i Republikę Południowej Afryki;

13.  wskazuje, że wdrożenie unijnej polityki w zakresie zewnętrznych stosunków w dziedzinie lotnictwa umożliwiło maksymalne wykorzystanie możliwości jednolitego rynku w takim zakresie, w jakim ułatwia on konsolidację unijnej branży lotniczej w czasie, gdy w warunkach globalizacji podmioty gospodarcze muszą być silniejsze, aby stawić czoła zagranicznej konkurencji;

14.  podkreśla, że wspólnie z krajami sąsiadującymi udało się stworzyć stale rosnący wspólny obszar lotniczy; uważa, że te porozumienia zapewniły ważne korzyści gospodarcze; z zadowoleniem przyjmuje istotne wysiłki podjęte na rzecz dopasowania różnych ram regulacyjnych do prawodawstwa Unii w takich dziedzinach, jak bezpieczeństwo, ochrona, zarządzanie ruchem lotniczym, ochrona środowiska naturalnego, prawa pasażerów, uregulowania ekonomiczne i aspekty socjalne;

15.  z zadowoleniem przyjmuje zawarcie szeroko zakrojonej umowy o transporcie lotniczym między UE a Stanami Zjednoczonymi oraz jej pozytywne skutki dla obu gospodarek, a także wygenerowanie dzięki niej szacunkowo 80 000 nowych miejsc pracy w ciągu pierwszych pięciu lat;

16.  jest zdania, że silna unijna polityka w zakresie zewnętrznych stosunków w dziedzinie lotnictwa, nakierowana przede wszystkim na najważniejsze rynki wzrostu w segmencie połączeń długodystansowych, otworzyłaby przed unijnymi przedsiębiorstwami lotniczymi nowe szanse gospodarcze, szczególnie w regionie Azji i Pacyfiku;

17.  podkreśla potrzebę doprowadzenia do końca negocjacji z niektórymi kluczowymi partnerami, takimi jak Brazylia, a szerokie umowy o komunikacji lotniczej z takimi krajami mogą przynieść istotne korzyści gospodarcze;

18.  podkreśla, że część postulatów zawartych w rezolucji Parlamentu z 2006 r. nadal wymaga spełnienia; podkreśla w szczególności konieczność wspierania właściwych międzynarodowych norm bezpieczeństwa i ochrony, a ponadto konieczność zapewnienia równego traktowania przewoźników lotniczych z Unii i spoza niej oraz konieczność łagodzenia negatywnych skutków dla środowiska naturalnego;

19.  podkreśla znaczenie narzędzi takich jak system wspólnych komisji w wypracowywaniu wspólnych podejść do specyficznych zagadnień związanych z lotnictwem;

20.  przyjmuje z zadowoleniem realizację innych kwestii poruszonych w rezolucji z 2006 r., na przykład rozszerzenie zakresu zadań EASA;

Rynek

21.  zauważa istotny wzrost natężenia ruchu z i do regionu Azji i Pacyfiku, a także w obrębie tego regionu, odzwierciedlający występujący w nim trend wzrostu gospodarczego; wyraża zaniepokojenie ewentualnością utraty przez linie lotnicze i przedsiębiorstwa z Unii zarówno wielkich szans związanych z tą częścią świata, jak i potencjału generowania zysków, jeżeli nie zostaną podjęte żadne działania;

22.  zauważa również, że doszło do umocnienia ogólnoświatowej pozycji przewoźników spoza Unii dzięki dotacjom i dużym publicznym inwestycjom w samoloty i infrastrukturę, podjętym w różnych regionach Bliskiego Wschodu, Dalekiego Wschodu i Ameryki Południowej;

23.  zwraca uwagę na istotne zmiany, do jakich doszło na rynku wewnętrznym Unii w wyniku wzrostu udziału tanich przewoźników w rynku; uważa, że bez względu na konkurencję te dwa modele działalności gospodarczej mogą znaleźć sposób na wzajemne uzupełnianie się przy stawianiu czoła wyzwaniom rynkowym z zewnątrz;

24.  zauważa, że niezwykle niskie ceny biletów oferowane przez niektórych europejskich tanich przewoźników są kompensowane przez te przedsiębiorstwa nieuczciwymi praktykami w zakresie warunków pracy, jak niskie standardy socjalne i standardy praw pracowniczych dla personelu; zauważa też, że do takiej wyceny biletów wydają się przyczyniać minimalne inwestycje w standardy bezpieczeństwa, a także nieuzasadnione dotacje regionalne;

25.  zwraca uwagę, że między przedsiębiorstwami lotniczymi istnieje duża konkurencja związana z ofertą przewoźników niskokosztowych – segmentu, który obejmuje 40% całej oferty w ruchu lotniczym w Unii; podkreśla, że jeżeli dane państwo członkowskie ratyfikowało konwencje MOP nr 87 i 98, przedsiębiorstwa lotnicze muszą przestrzegać zawartych w nich praw podstawowych dotyczących wolności zgromadzeń, a także uznawać mandat przedstawicieli pracowników i przestrzegać porozumień w sprawie wynagrodzeń, przy czym przestrzeganie tych przepisów musi podlegać kontroli, a ich naruszanie – sankcjom;

26.  zwraca uwagę na znaczenie węzłów lotniczych, w tym rozwoju węzłów drugorzędnych, węzłów wyspecjalizowanych i wielowęzłowości, a także na pilną potrzebę długoterminowych inwestycji publicznych i prywatnych w infrastrukturę portów lotniczych w celu zwiększenia przepustowości, np. poprzez budowę nowych pasów startowych, a także bardziej efektywnego wykorzystania istniejącej infrastruktury − w tym lotnisk regionalnych, np. w regionie śródziemnomorskim i przy wschodnich granicach Unii − za pomocą lepszego zarządzania przydziałami czasu na start i lądowanie;

27.  podkreśla, że konkurencyjność unijnych przewoźników ograniczają na poziomie światowym takie czynniki, jak brak równych warunków działania wynikający np. z różnych podatków krajowych, zatłoczone porty lotnicze, wysokie opłaty z tytułu zarządzania ruchem lotniczym i opłaty lotniskowe, pomoc państwa otrzymywana przez konkurentów, koszt emisji dwutlenku węgla, stosowanie niższych standardów socjalnych oraz różnorodnych reguł dotyczących pomocy publicznej poza granicami Unii;

28.  uważa, że te czynniki stanowią potencjalne przeszkody dla wzrostu i zatrudnienia;

29.  wzywa Komisję do przeprowadzenia analizy rozbieżnych opłat, składek i podatków z tytułu transportu lotniczego w poszczególnych państwach członkowskich oraz ich wpływu na ceny biletów i zyski linii lotniczych, a także do przeprowadzenia analizy dotyczącej ewentualnej pomocy państwa otrzymywanej przez konkurentów w skali światowej i jej wpływu na linie lotnicze Unii;

30.  przyjmuje z zadowoleniem nowe regulacje unijne dotyczące zabezpieczenia społecznego pracowników niestacjonarnych;

Przyszłe działania

31.  uważa, że polityka w zakresie zewnętrznych stosunków w dziedzinie lotnictwa powinna w pełni respektować zasadę wzajemności, w tym dostępu do rynku, otwartości i uczciwej konkurencji, przy równych warunkach działania, oraz powinna kierować się dwoma głównymi celami: korzyściami dla konsumentów i przedsiębiorstw oraz wspieraniem linii i portów lotniczych Unii w ich wysiłkach służących utrzymaniu pozycji światowych liderów;

  32. podkreśla w związku z tym, że umowy dotyczące ruchu lotniczego z państwami sąsiadującymi oraz partnerami wyznającymi te same wartości muszą zawierać ramowe warunki prawne gwarantujące uczciwą konkurencję;

33.  wzywa do dalszego stosowania procedur negocjowania kompleksowych umów o komunikacji lotniczej na szczeblu Unii, opierających się na jedności europejskiej i zatwierdzonych przez Radę;

34.  wzywa Komisję do wspierania i obrony interesów Unii w ramach umów oraz do prezentowania norm, wartości i najlepszych praktyk unijnych oraz dzielenia się nimi;

35.  wzywa do nasilonej współpracy i koordynacji między Komisją a państwami członkowskimi podczas negocjowania umów o komunikacji lotniczej z kluczowymi partnerami w celu zwiększenia efektu dźwigni Unii i jej szans na dostęp do nowych rynków;

36.  wzywa Komisję do uwzględnienia w kompleksowych umowach warunków regulacyjnych dotyczących bezpieczeństwa, ochrony, praw pasażerów, szkolenia personelu i zezwoleń;

37.  wzywa Komisję do zakończenia trwających negocjacji z państwami sąsiadującymi, takimi jak Ukraina, Liban, Tunezja, Azerbejdżan i Algieria; wskazuje, że bliskość geograficzna tych krajów i ich rynków oraz wzrost gospodarczy mający ostatnio miejsce w niektórych z nich mogą stanowić szansę rozwoju dla regionalnych i drugorzędnych portów lotniczych w Unii; uważa, że ze względu na swoją dużą przepustowość regionalne porty lotnicze mogą przyczyniać się do zmniejszenia zatłoczenia głównych węzłów europejskich, czyniąc je bardziej konkurencyjnymi w skali światowej;

38.  wzywa Radę do udzielenia Komisji indywidualnych mandatów negocjacyjnych dotyczących pozostałych państw sąsiadujących, mianowicie Turcji, Armenii i Libii;

39.  uważa, że zindywidualizowane podejście Unii musi przeważać w jej stosunkach z kluczowymi partnerami i wzywa Komisję do jak najszybszego zakończenia negocjacji kompleksowych umów o ruchu lotniczym, w tym z Australią i Brazylią, a Radę – do udzielenia Komisji mandatu do negocjowania takich umów z szybko rosnącymi gospodarkami, takimi jak Chiny, Indie i państwa rejonu Zatoki Perskiej;

40.  jest zdania, że ewentualna przyszła umowa o handlu i inwestycjach między Unią a USA również wpłynęłaby na sektor lotnictwa; w związku z tym uważa, że Komisja powinna przekazać wystarczające informacje, tak aby Parlament mógł dokładnie monitorować zbliżające się negocjacje;

41.  podkreśla konieczność pełnego osiągnięcia celów wyznaczonych w umowie o transporcie lotniczym z kluczowymi partnerami, zwłaszcza ze Stanami Zjednoczonymi i Kanadą, w tym usunięcia ograniczeń w zakresie własności linii lotniczych przez podmioty zagraniczne; wzywa do działań mających na celu przezwyciężenie utrzymującego się braku równowagi między możliwościami firm z Unii do świadczenia usług kabotażowych na rynku USA a możliwościami linii lotniczych z USA do świadczenia takich usług w Europie; przypomina, że międzynarodowe inwestycje wzajemne przyczyniają się do ekonomicznej dynamiki sektora lotniczego i w związku z tym zachęca Komisję do propagowania międzynarodowych przepisów prawnych, które sprzyjają rozwojowi i wspieraniu takich inwestycji oraz służą promowaniu aktywnej polityki na rzecz opracowywania norm i najlepszych praktyk dotyczących inwestycji międzynarodowych;

42.  uważa, że umowy dwustronne mogą wnieść istotny wkład w rozwój polityki w zakresie zewnętrznych stosunków w dziedzinie lotnictwa, ale zwraca jednocześnie uwagę na znaczenie wspólnego podejścia Unii;

43.  podkreśla istotne znaczenie uczciwej i otwartej konkurencji we wszystkich działaniach związanych z usługami lotniczymi; wzywa do uwzględnienia standardowych klauzul „uczciwej konkurencji” w dwustronnych umowach o komunikacji lotniczej;

44.  wzywa Komisję do określenia, a państwa członkowskie do stosowania, minimalnego zestawu standardowych unijnych wymogów prawnych, w szczególności dotyczących współpracy regulacyjnej, norm pracy i ochrony środowiska oraz praw pasażerów, jakie powinny być włączane do umów dwustronnych, z jasnym celem polegającym na tworzeniu szans i usuwaniu barier dla linii lotniczych Unii;

45.  wzywa Komisję do przedłożenia wniosku dotyczącego pilnej zmiany lub zastąpienia rozporządzenia (WE) nr 868/2004 dotyczącego ochrony przed subsydiowaniem i nieuczciwymi praktykami cenowymi powodującymi uszczerbek dla przewoźników lotniczych Wspólnoty(6);

46.  popiera wniosek Komisji dotyczący zapewnienia wolnej i uczciwej konkurencji w stosunkach i umowach z krajami trzecimi oraz do opracowania nowych instrumentów obrony handlowej, które są lepiej dostosowane i bardziej skuteczne w radzeniu sobie z nieuczciwymi praktykami, takimi jak dyskryminacja, niespójne stosowanie ram prawnych i brak przejrzystości w sprawozdaniach finansowych firm, co może doprowadzić do zakłóceń na rynku;

47.  wzywa Komisję do nawiązania dialogu z państwami rejonu Zatoki Perskiej z myślą o zwiększeniu przejrzystości oraz zapewnieniu uczciwej konkurencji;

48.  zauważa, że Federacja Rosyjska odmawia przestrzegania porozumienia dotyczącego stopniowej likwidacji opłat za przeloty nad Syberią, osiągniętego w ramach przystąpienia Federacji Rosyjskiej do WTO w 2011 r.; uważa, że ponieważ z powodu tych nielegalnych opłat za tranzyt przewoźnicy Unii działają w długotrwałych dyskryminujących warunkach, Unia powinna mieć możliwość przyjęcia analogicznych środków − poprzez odmowę lub ograniczenie tranzytu przez swoje terytorium lub, bardziej ogólnie, poprzez podjęcie wszelkich środków związanych z korzystaniem z przestrzeni powietrznej Unii przez przewoźników lotniczych Federacji Rosyjskiej − aby skłonić Federację Rosyjską do zniesienia wyżej wspomnianych opłat, które są nielegalne, gdyż naruszają umowy międzynarodowe (konwencję z Chicago); w związku z tym wzywa Komisję i Radę do rozważenia potencjalnych środków mających na celu zapewnienie wzajemności między Federacją Rosyjską a Unią w odniesieniu do korzystania z przestrzeni powietrznej;

49.  podkreśla, że ambitna polityka Unii dotycząca ochrony praw pasażerów transportu lotniczego może stanowić element jakościowy wyróżniający przewoźników lotniczych Unii na tle światowej konkurencji; wzywa Komisję do podjęcia dalszych kroków w celu wspierania wysokich standardów Unii w zakresie praw pasażerów transportu lotniczego, a także kontrolowania ich wdrażania i stosowania;

50.  wzywa Komisję do jak najszybszego opracowania nowych ram regulacyjnych dotyczących wdrażania SES, w oparciu o podejście odgórne, w tym lepszy mechanizm współpracy między europejskimi instytucjami zapewniającymi służby żeglugi powietrznej, oraz do zapewnienia niezbędnych warunków do rozpoczęcia wdrażania SESAR;

51.  wzywa Radę, aby ostatecznie przyjęła stanowisko w sprawie rezolucji ustawodawczej Parlamentu z dnia 5 maja 2010 r. na temat wniosku dotyczącego dyrektywy w sprawie opłat za ochronę lotnictwa(7), która mimo przyjęcia w Parlamencie znaczną większością 96% głosów, wciąż pozostaje zablokowana w Radzie;

52.  uważa, że Organizacja Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO) ma ważną rolę do odegrania w procesie rozwoju ram regulacyjnych dla globalnego sektora lotniczego, na przykład w zakresie liberalizacji wymogów co do własności i kontroli linii lotniczych oraz zapewnienia globalnej interoperacyjności w zarządzaniu ruchem lotniczym; zachęca ICAO do dalszego rozwijania ogólnoświatowych, rynkowych środków służących redukcji hałasu na lotniskach oraz ograniczeniu wszelkich emisji gazów cieplarnianych; uznaje za istotne, aby na forum ICAO jak najszybciej osiągnąć porozumienie dotyczące podejścia globalnego;

53.  wzywa do przyznania Komisji mandatów negocjacyjnych w celu wyjaśnienia kwestii reprezentacji Unii na forum ICAO i wzmocnienia tej reprezentacji;

o
o   o

54.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji.

(1) Dz.U. C 380 E z 11.12.2012, s. 5. (2) Dz.U. C 70 E z 8.3.2012, s. 98. (3) Dz.U. C 236 E z 12.8.2011, s. 121. (4) Dz.U. C 74 E z 20.3.2008, s. 506. (5) Dz.U. C 287 E z 24.11.2006, s. 84. (6) Dz.U. L 162 z 30.4.2004, s. 1. (7) Dz.U. C 81 E z 15.3.2011, s. 164.

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 2 lipca 2013 r. w sprawie pierwszego sprawozdania rocznego Komisji dla Parlamentu Europejskiego w sprawie działalności agencji kredytów eksportowych państw członkowskich (2012/2320(INI))

P7_TA(2013)0291 A7-0193/2013

Parlament Europejski,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1233/2011 z dnia 16 listopada 2011 r. w sprawie zastosowania niektórych wytycznych w dziedzinie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych oraz uchylające decyzje Rady 2001/76/WE i 2001/77/WE(1),

–  uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji z dnia 14 marca 2013 r. zmieniającego załącznik II do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1233/2011 w sprawie zastosowania niektórych wytycznych w dziedzinie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych (C(2013)1378),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 11 grudnia 2012 r. w sprawie finansowania handlu i inwestycji unijnych MŚP: łatwiejszy dostęp do kredytu w celu wsparcia internacjonalizacji(2),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 27 września 2011 r. w sprawie nowej polityki handlowej dla Europy w ramach strategii „Europa 2020”(3),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 6 kwietnia 2011 r. w sprawie europejskiej polityki inwestycji międzynarodowych(4),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 25 listopada 2010 r. w sprawie międzynarodowej polityki handlowej w kontekście nadrzędnych potrzeb związanych ze zmianami klimatu(5),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 25 listopada 2010 r. w sprawie praw człowieka oraz norm społecznych i środowiskowych w międzynarodowych umowach handlowych(6),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 25 listopada 2010 r. w sprawie społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw w międzynarodowych umowach handlowych(7),

–  uwzględniając Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej (2010/C 83/02),

–  uwzględniając komunikat Komisji Europejskiej oraz wysokiej przedstawiciel UE do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa z dnia 12 grudnia 2011 r. (COM(2011)0886),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 19 października 2010 r. zatytułowany „Strategia skutecznego wprowadzania w życie Karty praw podstawowych przez Unię Europejską” (COM(2010)0573),

–  uwzględniając oświadczenie Rady Europejskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. pt. Ramy strategiczne i plan działania UE w dziedzinie praw człowieka i demokracji (11855/2012),

–  uwzględniając notatkę informacyjną swojego departamentu tematycznego pt. „Punkty odniesienia w zakresie praw człowieka w polityce zagranicznej UE” (EXPO/B/DROI/2011/15),

–  uwzględniając wytyczne ONZ dotyczące biznesu i praw człowieka z dnia 16 czerwca 2011 r. (HR/PUB/11/04, 2011 ONZ),

–  uwzględniając wniosek Komisji z dnia 16 kwietnia 2013 r. dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywy Rady 78/660/EWG i 83/349/EWG w odniesieniu do ujawniania informacji niefinansowych i informacji dotyczących różnorodności przez niektóre duże spółki oraz grupy (COM(2013)0207),

–  uwzględniając art. 48 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Handlu Międzynarodowego (A7-0193/2013),

A.  mając na uwadze, że programy kredytów eksportowych państw członkowskich stanowią dla europejskich przedsiębiorstw ważny instrument służący wzmocnieniu szans rozwoju handlu i działalności gospodarczej;

B.  mając na uwadze, że rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1233/2011 w sprawie zastosowania niektórych wytycznych w dziedzinie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych określa wymogi w zakresie corocznej sprawozdawczości dla państw członkowskich względem Komisji a jednocześnie przewiduje przekazanie Komisji uprawnień, dzięki którym osiągnie się jak najszybszą transpozycję zmian odnośnych przepisów regulujących OECD do prawa UE;

C.  mając na uwadze, że na mocy art. 207 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) „wspólna polityka handlowa prowadzona jest zgodnie z zasadami i celami działań zewnętrznych Unii”;

D.  mając na uwadze, że zasady przewodnie dotyczące sposobu organizacji przez Unię jej stosunków zewnętrznych oraz zasady przewodnie regulujące działania Unii na arenie międzynarodowej są zawarte w art.3 i 21 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE), który stanowi wiążącą umowę między państwami członkowskimi;

E.  mając na uwadze, że w komunikacie Komisji oraz wysokiej przedstawiciel UE do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa z grudnia 2011 r., stwierdza się, że „należy zachęcać przedsiębiorstwa europejskie do wszelkiej niezbędnej staranności w zapewnianiu zgodności swoich działań z prawami człowieka, bez względu na miejsce prowadzenia działalności”;

F.  mając na uwadze, że w przyjętych przez Radę Europejską Ramach strategicznych i planie działania UE w dziedzinie praw człowieka i demokracji stwierdza się, że „UE będzie wspierać prawa człowieka we wszystkich, bez wyjątków, dziedzinach działań zewnętrznych”;

G.  mając na uwadze, że Karta praw podstawowych Unii Europejskiej jest prawnie wiążąca dla instytucji UE i państw członkowskich, oprócz tych państw, które posiadają klauzulę opt-out w zakresie wdrażania prawa UE, oraz że strategia Komisji w zakresie skutecznego wprowadzania w życie Karty praw podstawowych wyraźnie przyznaje, że Karta ma zastosowanie do działań zewnętrznych UE;

H.  mając na uwadze, że Unia i jej państwa członkowskie z zadowoleniem przyjęły wytyczne ONZ dotyczące biznesu i praw człowieka, a w zasadzie 4 tychże wytycznych dotyczącej relacji państwa i biznesu widnieje jednoznaczne odniesienie do agencji kredytów eksportowych;

I.  mając na uwadze, że wsparcie kredytem eksportowym jest często przyznawane dużym projektom doświadczającym problemów w dostępie do kredytów komercyjnych ze względu na wysokie zagrożenia handlowe, polityczne, gospodarcze lub środowiskowe, które muszą zostać odpowiednio ocenione i wycenione przez agencje kredytów eksportowych;

J.  mając na uwadze, że w dniu 14 marca 2013 r. Komisja zaproponowała rozporządzenie delegowane zmieniające załącznik II do rozporządzenia (UE) nr 1233/2011;

1.  z zadowoleniem przyjmuje podjęte przez Komisję wysiłki na rzecz ustanowienia ram corocznej sprawozdawczości państw członkowskich, dotyczącej ich działalności związanej z kredytami eksportowymi zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1233/2011, w celu zwiększenia przejrzystości na szczeblu UE; podkreśla, że głównym celem niniejszej sprawozdawczości jest monitorowanie zgodności agencji kredytów eksportowych państw członkowskich z międzynarodowymi standardami dotyczącymi kredytów eksportowych i ze zobowiązaniami wynikającymi z traktatu UE;

2.  potwierdza nieformalny odbiór dnia 14 grudnia 2012 r. pierwszego rocznego sprawozdania Komisji dotyczącego działalności państw członkowskich w zakresie kredytów eksportowych i oceniającego odpowiedzi 20 z 27 państw członkowskich prowadzących aktywne programy kredytów eksportowych oraz potwierdza odbiór tych sprawozdań państw członkowskich w formie załączników; Komisja od tego czasu zatwierdziła publikację tych dokumentów, aby wypełnić cel rozporządzenia podstawowego w zakresie zwiększenia przejrzystości;

3.  pochwala fakt, że sprawozdanie Komisji jasno wskazuje na skalę znaczenia działalności państw członkowskich w zakresie kredytów eksportowych w 2011 r., której całkowita wartość wyniosła ponad 250 miliardów EUR - w tym 260 transakcji, przy których zgłoszono wysoki poziom następstw dla środowiska - i która przekłada się na istotne szanse rozwoju handlu i działalności gospodarczej dla przedsiębiorstw europejskich;

4.  przyznaje, że państwa członkowskie udostępniły Komisji w swoich rocznych sprawozdaniach z działalności dane finansowe i operacyjne dotyczące kredytów eksportowych zgodnie z wymogiem zawartym w ust. 1 załącznika I do rozporządzenia (UE) 1233/2011;

5.  w związku ze skalą działalności państw członkowskich związanej z kredytami eksportowymi, podkreśla znaczenie motywu 4 rozporządzenia (UE) nr 1233/2011, wzywając do zgodności z ogólnymi zasadami Unii w zakresie działań zewnętrznych, takimi jak: umacnianie demokracji, przestrzeganie praw człowieka, spójność polityki na rzecz rozwoju oraz zwalczanie zmiany klimatu; w tym sensie przypomina o znaczeniu określonych wymagań w zakresie sprawozdawczości sformułowanych w załączniku I do rozporządzenia, aby upewnić się, że Komisja i Parlament będą w stanie tą zgodność ocenić;

6.  podkreśla, że roczne sprawozdania państw członkowskich i ocena tychże sprawozdań przedstawiona przez Komisję nie odpowiadają jeszcze intencjom Parlamentu, zgodnie z którymi Parlament będzie miał możliwość ocenienia, czy działalność państw członkowskich związana z kredytami eksportowymi jest zgodna z celami polityki zagranicznej Unii przewidzianymi w art. 3 i 21 TUE oraz ze sposobem traktowania zagrożeń środowiskowych w kalkulacjach składek agencji kredytów eksportowych;

7.  z zadowoleniem przyjmuje „powszechną wyraźną chęć” ze strony państw członkowskich – przytoczoną przez Komisję w ostatnim rocznym sprawozdaniu – do „stosowania w swoich programach kredytów eksportowych strategii politycznych, których cele są zgodne z ogólnym językiem art. 3 i 21”; pochwala wysiłki niektórych państw członkowskich, w tym Niemiec, Włoch, Belgii i Holandii na rzecz składania bardziej wnikliwych sprawozdań w zakresie zgodności z niektórymi celami działań zewnętrznych Unii;

8.  potwierdza, że Komisja musi być w stanie ocenić, czy działalność państw członkowskich związana z kredytami eksportowymi jest zgodna z celami działań zewnętrznych Unii i zaleca w związku z tym, aby test zgodności polegał na sprawdzeniu, czy oficjalnie wspierane agencje kredytów eksportowych stosują strategie polityczne, które skutecznie pozwalają na zagwarantowanie, że ich działania są zgodne z celami polityki zagranicznej Unii;

Analiza porównawcza zgodności agencji kredytów eksportowych z celami działań zewnętrznych Unii

9.  podziela wyrażone w sprawozdaniu rocznym spostrzeżenie Komisji na temat trudności zdefiniowania dokładnego poziomu odniesienia umożliwiającego pomiar zgodności z prawem UE; powtarza jednak, że przepisy art. 21 pozostają głównym punktem odniesienia, według którego ocenia się strategie polityczne związane z transakcjami kredytów eksportowych;

10.  podkreśla, że Unia będzie godnym zaufania i silnym podmiotem na światowej scenie tylko, jeśli państwa członkowskie i instytucje europejskie będą prowadziły spójną politykę zewnętrzną;

11.  zaleca, aby grupa robocza Rady ds. kredytów eksportowych oraz Komisja skonsultowały się z Europejską Służbą Działań Zewnętrznych (ESDZ) w celu wypracowania metodologii składania wnikliwych sprawozdań dotyczących zgodności z art. 21oraz w celu stosowania w UE części wytycznych OECD w dziedzinie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych przed terminem przedstawienia przyszłorocznego sprawozdania; nalega, aby konsultacje publiczne były częścią tego procesu;

12.  za najważniejsze uważa wezwanie państw członkowskich do kontrolowania i składania sprawozdań dotyczących procedur należytej staranności oraz ich rezultatów i efektywności w zakresie kontroli projektów oficjalnie wspieranych przez kredyty eksportowe, z uwzględnieniem ich możliwego wpływu na przestrzeganie praw człowieka;

13.  jest świadomy, że agencje kredytów eksportowych zależą od informacji dostarczanych przez ich partnerów projektowych; jest przekonany, że jeśli od agencji kredytów eksportowych będzie wymagane usystematyzowane podejście do kwestii procedur należytej staranności, aby mogły one kwalifikować się do otrzymania wsparcia finansowego na realizację projektów, to partnerzy projektowi będą życzyli sobie samodzielnie wprowadzić te procedury, tym samym obniżając koszty administracyjne agencji kredytów eksportowych;

14.  uważa, że postęp w składaniu przez agencje kredytów eksportowych sprawozdań na temat zgodności z prawami człowieka jest zapowiedzią poprawy sprawozdań na temat pozostałych celów europejskich działań zewnętrznych przewidzianych w art. 21, takich jak eliminacja ubóstwa, czy traktowanie zagrożeń środowiskowych;

Sprawozdawczość w zakresie traktowania zagrożeń środowiskowych przy obliczaniu składek agencji kredytów eksportowych

15.  sugeruje agencjom kredytów eksportowych państw członkowskich, by w dalszym ciągu składały sprawozdania dotyczące ich oceny zagrożeń środowiskowych i uważa, że składanie takich sprawozdań przez agencje kredytów eksportowych wszystkich państw OECD i państw nienależących do OECD jest konieczne dla zapewnienia równych reguł konkurencji;

Sprawozdawczość w zakresie zobowiązań warunkowych

16.  zauważa, że sprawozdania dotyczące narażenia na wystąpienie zobowiązań warunkowych są obecnie składane przez agencje kredytów eksportowych państw członkowskich w różnych trybach; prosi Komisję o dostarczenie jednolitej definicji odzwierciedlającej życzenie Parlamentu, aby być informowanym o ekspozycjach pozabilansowych;

Wskazówki i ocena Komisji

17.  wzywa Komisję do dostarczenia państwom członkowskim wskazówek dotyczących składania sprawozdań w kolejnym okresie sprawozdawczym, między innymi na temat występowania i efektywności procedur należytej staranności w odniesieniu do ich strategii politycznych w zakresie ochrony praw człowieka, oraz w sprawie traktowania zagrożeń środowiskowych;

18.  oczekuje, że kolejne sprawozdanie roczne Komisji będzie zawierało informację, czy Komisja była w stanie ocenić zgodność państw członkowskich z celami i zobowiązaniami Unii oraz, w przypadku, gdyby odpowiedź była negatywna, przedstawić zalecenia dotyczące sposobu poprawy praktyki sprawozdawczej;

Sprawozdanie Komisji dotyczące kontaktów z państwami niebędącymi członkami OECD

19.  pochwala wysiłki podjęte w 2012 r. przez Komisję wspólnie ze Stanami Zjednoczonymi w celu zaangażowania Chin, Brazylii, Rosji i pozostałych głównych wschodzących gospodarek w zakładanie Międzynarodowej grupy roboczej głównych dostawców finansów eksportowych (IWG);

20.  sugeruje, aby zbadać zasadność sektorowego podejścia do rozwoju IWG w celu stworzenia w drugiej fazie podstaw pod przepisy horyzontalne, które zapewnią wspólne przyjęcie skutecznych i wysokich standardów oraz nowych międzynarodowych zasad dotyczących agencji kredytów eksportowych przez wszystkie państwa OECD i państwa nienależące do OECD, tak aby zapewnić równe reguły konkurencji;

o
o   o

21.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji przewodniczącemu Rady Europejskiej, Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich i sekretariatowi OECD.

(1) Dz.U. L 326 z 8.12.2011, s. 45. (2) Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0469. (3) Dz.U. C 56 E z 26.2.2013, s. 87. (4) Dz.U. C 296 E z 2.10.2012, s. 34. (5) Dz.U. C 99 E z 3.4.2012, s. 94. (6) Dz.U. C 99 E z 3.4.2012, s. 31. (7) Dz.U. C 99 E z 3.4.2012, s. 101.

Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 2 lipca 2013 r. w sprawie wniosku o uchylenie immunitetu Marine Le Pen (2012/2325(IMM))

P7_TA(2013)0292 A7-0236/2013

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek o uchylenie immunitetu Marine Le Pen skierowany dnia 26 listopada 2012 r. przez Ministra Sprawiedliwości Republiki Francuskiej w związku z wnioskiem z dnia 7 listopada 2012 r. złożonym przez prokuratora generalnego Sądu Apelacyjnego w Lyonie oraz ogłoszonym na posiedzeniu plenarnym dnia 10 grudnia 2012 r.,

–  po wysłuchaniu wyjaśnień posła do Parlamentu Europejskiego Bruno Gollnischa w imieniu Marine Le Pen, zgodnie z art. 7 ust. 3 Regulaminu,

–  uwzględniając art. 8 i 9 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, jak również art. 6 ust. 2 Aktu z dnia 20 września 1976 r. dotyczącego wyborów przedstawicieli do Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich,

–  uwzględniając wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dni: 12 maja 1964 r., 10 lipca 1986 r., 15 i 21 października 2008 r., 19 marca 2010 r., 6 września 2011 r. i 17 stycznia 2013 r.(1),

–  uwzględniając art. 26 Konstytucji Republiki Francuskiej,

–  uwzględniając art. 6 ust. 2 oraz art. 7 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A7-0236/2013),

A.  mając na uwadze, że prokurator generalny Sądu Apelacyjnego w Lyonie zwrócił się o uchylenie immunitetu poselskiego posłanki do Parlamentu Europejskiego Marine Le Pen w związku z postępowaniem dotyczącym domniemanego przestępstwa;

B.  mając na uwadze art. 9 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, który stanowi, że posłowie korzystają na terytorium swojego państwa z immunitetów przyznawanych członkom parlamentu ich państwa;

C.  mając na uwadze art. 26 Konstytucji Republiki Francuskiej, który stanowi, że żaden członek parlamentu nie może być ścigany z powodu wyrażonych poglądów w związku z wykonywaniem swych funkcji lub z powodu głosowania;

D.  mając na uwadze, że Marine Le Pen jest oskarżona o nawoływanie do nienawiści, dyskryminacji i przemocy wobec grupy osób na tle wyznaniowym – przestępstwo przewidziane w prawie francuskim w art. 24 ust. 8, art. 23 ust. 1 oraz art. 42 ustawy z dnia 29 lipca 1881 r. oraz art. 93-3 ustawy 82-652 z dnia 29 lipca 1982 r., za które kary przewiduje art. 24 ust. 8, 10, 11 i 12 ustawy z dnia 29 lipca 1881 r. oraz art. 131-26 ust. 2 i 3 kodeksu karnego;

E.  mając na uwadze, że zarzucany czyn nie ma bezpośredniego i oczywistego związku z wykonywaniem przez Marine Le Pen mandatu posła do Parlamentu Europejskiego, ani nie określa wyrażonych przez nią poglądów oraz oddanych głosów w czasie wykonywania obowiązków służbowych posła do Parlamentu Europejskiego do celów zastosowania art. 8 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej;

F.  mając na uwadze, że zarzuty nie pozostają w związku ze statusem Marine Le Pen jako posłanki do Parlamentu Europejskiego;

G.  mając na uwadze, że nie ma powodu podejrzewać zaistnienia fumus persecutionis;

1.  podejmuje decyzję o uchyleniu immunitetu Marine Le Pen;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do niezwłocznego przekazania niniejszej decyzji oraz sprawozdania właściwej komisji Ministrowi Sprawiedliwości Republiki Francuskiej oraz Marine Le Pen.

(1) Wyrok z dnia 12 maja 1964 r. w sprawie 101/63, Wagner/Fohrmann i Krier (Zbiór 1964, s. 387); wyrok z dnia 10 lipca 1986 r. w sprawie 149/85, Wybot/Faure i inni (Zbiór 1964, s. 2391); wyrok z dnia 15 października 2008 r. w sprawie T-345/05, Mote/Parlament (Zbiór 2008, s. II-2849); wyrok z dnia 21 października 2008 r. w połączonych sprawach C-200/07 i C-201/07, Marra/De Gregorio i Clemente (Zbiór 2008, s. I-7929); wyrok z dnia 19 marca 2010 r. w sprawie T-42/06, Gollnisch/Parlament (Zbiór 2010, s. II-1135); wyrok z dnia 6 września 2011 r. w sprawie C-163/10, Patriciello (Zbiór 2011, s. I-7565); wyrok z dnia 17 września 2013 r. w połączonych sprawach T-346/11 i T-347/11, Gollnisch/Parlament (dotychczas nieopublikowane w Zbiorze).

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 2 lipca 2013 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady w sprawie statutu fundacji europejskiej (FE) (COM(2012)0035 – 2012/0022(APP))

P7_TA(2013)0293 A7-0223/2013

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek dotyczący rozporządzenia Rady (COM(2012)0035),

–  uwzględniając ocenę skutków dokonaną przez Komisję, stanowiącą dokument towarzyszący wnioskowi dotyczącemu rozporządzenia Rady w sprawie statutu fundacji europejskiej (FE),

–  uwzględniając oświadczenie Parlamentu Europejskiego z dnia 10 marca 2011 r. w sprawie ustanawiania europejskich statutów dla towarzystw wzajemnych, stowarzyszeń i fundacji(1),

–  uwzględniając studium wykonalności poświęcone wprowadzeniu statutu fundacji europejskiej, opracowane w 2008 r. przez Instytut Prawa Porównawczego i Prawa Międzynarodowego Prywatnego im. Maxa Plancka oraz Uniwersytet w Heidelbergu,

–  uwzględniając wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawach C-386/04, Centro di Musicologia Walter Stauffer przeciwko Finanzamt München für Körperschaften(2), C-318/07, Hein Persche przeciwko Finanzamt Lüdenscheid(3) i C-25/10, Missionswerk Werner Heukelbach eV przeciwko Królestwu Belgii(4),

–  uwzględniając dyrektywę 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich (obywatelstwo europejskie)(5),

–  uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 18 września 2012 r.(6),

–  uwzględniając opinię Komitetu Regionów z dnia 29 listopada 2012 r.(7),

–  uwzględniając art. 81 ust. 3 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie okresowe Komisji Prawnej oraz opinię Komisji Kultury i Edukacji (A7-0223/2013),

A.  mając na uwadze, że w Unii działa ponad 110 tys. fundacji pożytku publicznego, których łączny majątek szacuje się na ok. 350 mld EUR, a suma wydatków wynosi ok. 83 mld EUR i w których zatrudnienie znajduje od 750 tys. do 1 mln obywateli Europy;

B.  mając jednak na uwadze, że pewien odsetek osób pracujących w fundacjach to wolontariusze, których zaangażowanie nie jest wynagradzane;

C.  mając na uwadze, że istnienie i działalność fundacji pracujących w Unii dla dobra publicznego ma zasadnicze znaczenie w obszarze edukacji, szkolenia, badań naukowych, spraw społecznych i zdrowia, pamięci historycznej i pojednania między narodami, ochrony środowiska naturalnego, młodzieży i sportu, a także sztuki i kultury oraz że oddziaływanie wielu ich projektów wykracza daleko poza granice państwowe;

D.  mając na uwadze, że w Unii działalność fundacji reguluje ponad 50 różnych ustaw z zakresu prawa cywilnego i podatkowego oraz szereg złożonych procedur administracyjnych wiążących się z kosztami doradztwa, których wysokość szacuje się na aż 100 mln EUR rocznie, co oznacza zmniejszenie o tę kwotę puli środków na cele pożytku publicznego;

E.  mając na uwadze, że przeszkody prawne, podatkowe i administracyjne, powodujące czasochłonne i wiążące się z wysokimi kosztami procedury, oraz brak dostosowanych instrumentów prawnych sprawiają, że fundacje nie podejmują ani nie rozwijają działalności w innych państwach członkowskich lub mają trudności z podejmowaniem takich działań;

F.  mając na uwadze, że w czasach napiętych budżetów krajowych, w szczególności na działalność kulturalną i artystyczną, edukację i sport, finansowe i społeczne zaangażowanie fundacji ma zasadnicze znaczenie, chociaż fundacje nie mogą zastąpić działalności państwa na rzecz dobra ogółu, a jedynie ją uzupełniać;

G.  mając na uwadze, że w przypadku przepisów podatkowych nie dąży się do ujednolicenia prawa podatkowego, lecz do stosowania zasady niedyskryminacji, zgodnie z którą fundacje europejskie i ich darczyńcy automatycznie i co do zasady objęci są takimi samymi przepisami i korzyściami podatkowymi jak krajowe organizacje pożytku publicznego;

H.  mając na uwadze, że wprowadzenie wspólnego statutu fundacji europejskiej może znacznie ułatwić fundacjom łączenie i przepływ zasobów, wiedzy i darowizn, a także realizację działań w całej UE;

I.  mając na uwadze, że Parlament Europejski z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji jako znaczący krok w kierunku ułatwienia fundacjom wspierania inicjatyw pożytku publicznego w UE;

J.  mając na uwadze, że proponowany statut jest opcjonalną europejską formą prawną, z której będą mogły korzystać fundacje i ich założyciele działający w więcej niż jednym państwie członkowskim, ale nie zastąpi ani nie zharmonizuje istniejących przepisów dotyczących fundacji;

K.  mając na uwadze, że w trudnych gospodarczo czasach coraz większe znaczenie ma to, aby fundacje dysponowały właściwymi narzędziami, które umożliwią im realizację celów pożytku publicznego na szczeblu europejskim i gromadzenie zasobów przy jednoczesnym ograniczaniu kosztów i niepewności prawa;

L.  mając na uwadze kluczowe znaczenie tego, aby fundacje europejskie (FE) działy w sposób zrównoważony i długoterminowy oraz były rzeczywiście aktywne przynajmniej w dwóch państwach członkowskich, ponieważ w przeciwnym wypadku ich szczególny status byłby nieuzasadniony;

M.  mając na uwadze, że niektóre terminy i definicje zawarte we wniosku Komisji wymagają wyjaśnienia;

N.  mając na uwadze, że uzupełnienie wniosku Komisji i wprowadzenie w nim poprawek wydaje się konieczne w celu zwiększenia wiarygodności fundacji europejskich, na przykład w odniesieniu do zgodności z przepisami i zasadami etyki, wyłączności celu pożytku publicznego, elementu transgranicznego, minimalnego poziomu aktywów i konieczności utrzymania tego poziomu w okresie istnienia fundacji europejskiej, zasad wydatkowania środków w przewidzianym na to czasie, minimalnego czasu funkcjonowania oraz wypłacania wynagrodzeń członkom rady zarządzającej lub organów FE;

O.  mając na uwadze, że ochrona wierzycieli i pracowników ma kluczowe znaczenie i należy o nią dbać przez cały okres istnienia FE;

P.  mając na uwadze, że w odniesieniu do reprezentacji pracowników należy bardziej podkreślić odniesienie do dyrektywy 2009/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie ustanowienia europejskiej rady zakładowej lub trybu informowania pracowników i konsultowania się z nimi w przedsiębiorstwach lub w grupach przedsiębiorstw o zasięgu wspólnotowym (wersja przekształcona)(8), aby nie było wątpliwości, że przepisy proceduralne wynikające z tej dyrektywy mają zastosowanie; mając ponadto na uwadze, że należy uwzględnić poważniejsze sankcje w przypadku naruszeń, na przykład poprzez uzależnienie rejestracji FE od spełnienia wymogów określonych w dyrektywie 2009/38/WE zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1435/2003 z dnia 22 lipca 2003 r. w sprawie statutu spółdzielni europejskiej (SCE)(9); mając poza tym na uwadze, że należy uwzględnić przepisy dotyczące udziału pracowników w organach FE zgodnie z dyrektywą Rady 2001/86/WE z dnia 8 października 2001 r. uzupełniającą statut spółki europejskiej w odniesieniu do uczestnictwa pracowników(10), aby forma FE nie była wykorzystywana do pozbawiania pracowników praw udziału lub zawieszania takich praw;

Q.  mając na uwadze, że pożądane jest uwzględnienie przepisu dotyczącego reprezentacji wolontariuszy w FE, zważywszy, że w tym sektorze działa 2,5 mln wolontariuszy;

R.  mając na uwadze, że rosnący udział wolontariuszy i ich cenny wkład w pracę fundacji przyczynia się do realizacji celów pożytku publicznego, do których fundacje te dążą; zważywszy szczególnie, że coraz więcej ludzi młodych musi odbywać wolontariat, aby zdobyć pierwsze doświadczenia zawodowe, być może warto, aby fundacje rozważyły formy i instrumenty, które umożliwią im dostęp do informacji potrzebnych do wydajniejszej pracy, np. poprzez europejską radę zakładową;

S.  mając na uwadze konieczność doprecyzowania tego, że siedziba statutowa i centralna administracja FE powinny znajdować się w tym samym państwie członkowskim, aby zapobiec rozdzieleniu siedziby statutowej i centralnej administracji lub głównego miejsca prowadzenia działalności oraz aby ułatwić nadzór, zważywszy, że FE będzie nadzorowana przez organ nadzorczy z państwa członkowskiego, w którym FE ma swoją siedzibę prawną;

T.  mając na uwadze, że celem FE nie powinno być finansowanie europejskich partii politycznych;

U.  mając na uwadze, że w odniesieniu do opodatkowania punktem wyjścia powinna być zasada niedyskryminującego traktowania wypracowana w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej; mając na uwadze zgodę sektora co do tego, że zaproponowane automatyczne stosowanie takich samych zasad opodatkowania w odniesieniu do FE zwiększy atrakcyjność statutu FE poprzez znaczące ograniczenie obciążeń fiskalnych i administracyjnych, dzięki czemu nie będzie to tylko instrument prawa cywilnego; mając jednak na uwadze, że podejście to wydaje się budzić duże kontrowersje w Radzie, ponieważ państwa członkowskie niechętnie dopuszczają ingerencję w krajowe przepisy podatkowe; mając w związku z tym na uwadze, że nie należy odrzucać możliwych alternatywnych scenariuszy;

V.  mając na uwadze wagę tego, aby negocjacje w sprawie tego istotnego aktu ustawodawczego postępowały szybko w celu udostępnienia tego nowego instrumentu sektorowi fundacji, ponieważ jest on najwyraźniej z niecierpliwością wyczekiwany;

1.  zachęca państwa członkowskie do wykorzystania obecnych sprzyjających warunków do prowadzenia prac nad szybkim i powszechnym wdrożeniem statutu, z zachowaniem wszelkich gwarancji przejrzystości, tak aby można było usunąć przeszkody utrudniające fundacjom prowadzenie działalności transgranicznej i tworzyć nowe fundacje pozwalające zaspokajać potrzeby osób zamieszkujących na terenie UE lub realizować zadania pożytku publicznego lub dbać o interesy społeczne; podkreśla, że ustanowienie takiego statutu przyczyni się do urzeczywistnienia obywatelstwa UE i utoruje drogę do prac nad statutem organizacji europejskiej;

2.  podkreśla, że FE powinny przyczyniać się do rozwoju prawdziwie europejskiej kultury i tożsamości;

3.  wskazuje, że chociaż FE miałaby nową formę prawną, proponuje się, by jej wprowadzanie odbywało się w ramach struktur już istniejących w państwach członkowskich;

4.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że statut określa minimalne standardy w zakresie przejrzystości, odpowiedzialności, nadzoru i wydatkowania pieniędzy, które to standardy mogą z kolei służyć zarówno obywatelom, jak i darczyńcom jako swego rodzaju wyznacznik jakości, a tym samym zapewnić zaufanie do FE i wspomóc rozwój ich działalności w UE z korzyścią dla wszystkich obywateli;

5.  podkreśla potencjał, jaki mają fundacje w zakresie oferowania miejsc pracy ludziom młodym, tj. kategorii, w której bezrobocie osiąga alarmujący poziom;

6.  apeluje, aby w rozporządzeniu wyraźnie określić, że państwo członkowskie, które sprawuje nadzór finansowy nad fundacją, jest zobowiązane do kontroli zgodności faktycznego zarządzania ze statutem;

7.  zauważa, że dotychczas nie została uregulowana możliwość łączenia istniejących FE;

8.  podkreśla, że kluczowymi kryteriami niezbędnymi do wzmocnienia zaufania do FE muszą być trwałość, powaga działalności i zdolność przetrwania fundacji, a także efektywny nadzór nad nimi, i z myślą o tym apeluje, aby Rada uwzględniła następujące zalecenia i zmiany:

	(i)	należy utrzymać przez cały okres istnienia fundacji minimalną wartość aktywów na poziomie 25 tys. EUR;
	(ii)	istnienie FE w dowolnym państwie członkowskim powinno być nieograniczone czasowo lub, jeżeli zostało to wyraźnie określone w jej statucie, ustalone na czas określony wynoszący przynajmniej cztery lata. wprowadzenie krótszego okresu powinno być dopuszczalne tylko wtedy, gdy istnieją ku temu wystarczające powody i gdy zapewnia to pełną realizację celów fundacji;
	(iii)	zmiany w statucie fundacji, gdy istniejący statut przestanie być odpowiedni na potrzeby funkcjonowania FE, powinny być dozwolone tylko wtedy, gdy dokonuje ich rada zarządzająca; gdy FE zgodnie z art. 31 posiada inne organy, powinny one również uczestniczyć w podejmowaniu decyzji o zmianie statutu;
	(iv)	należy unikać konfliktów interesów w fundacjach w rozumieniu wniosku Komisji poprzez utworzenie organów niezależnych od założyciela fundacji, tzn. takich, których nie łączą z nim powiązania biznesowe, rodzinne lub inne, należy jednak mieć na uwadze, że fundacje często mogą powstawać w kontekście rodzinnym i w takich sytuacjach niezbędnym warunkiem jest istnienie opartych na głębokim zaufaniu relacji między założycielem fundacji a członkami gremium, tak aby założyciel fundacji miał pewność, że po jego śmierci zagwarantowana będzie realizacja celów fundacji;
	(v)	należy uwzględniać łączne aktywa, roczne dochody i liczbę pracowników fundacji przy ustalaniu progu, od jakiego księgi fundacji podlegają audytowi; w przypadku fundacji, które nie osiągają tego progu, wystarcza niezależne zbadanie ksiąg;
	(vi)	w statucie należy przewidzieć informowanie wolontariuszy; statut powinien też zachęcać do wolontariatu jako wiodącej zasady;
	(vii)	należy dodać przepis, zgodnie z którym jakiekolwiek wynagrodzenie wypłacone członkom rady zarządzającej lub innych organów FE powinno mieć rozsądną wysokość i być proporcjonalne; należy ustalić szczegółowe kryteria dotyczące określania rozsądnej wysokości i proporcjonalności wynagrodzenia;
	(viii)	co do reprezentacji pracowników – procedura negocjacji, która zgodnie z art. 38 i 39 przedmiotowego wniosku odnosi się tylko do informowania pracowników i konsultacji z nimi w UE, powinna zostać rozszerzona, tak aby obejmować udział pracowników w organach FE; poza odniesieniem do procedury tworzenia europejskiej rady zakładowej zawartym w art. 38 i 39 przedmiotowego wniosku należy zamieścić odniesienie – do celów udziału pracowników w organach FE – do procedur przewidzianych w dyrektywie Rady 2001/86/WE;
	(ix)	należy utrzymać przepis dotyczący reprezentacji pracowników zawarty w art. 38 przedmiotowego wniosku; kwestię wolontariuszy i wolontariatu należy doprecyzować;
	(x)	należy wybrać na siedzibę statutową i rzeczywistą siedzibę zarządu FE państwo członkowskie, w którym została ona założona, z myślą o ścisłym nadzorze nad fundacją;
	(xi)	należy ograniczyć zakres wniosku, jak zaproponowali przedstawiciele sektora, na tyle, że byłby to jedynie instrument prawa cywilnego, przy jednoczesnym podkreśleniu, jak zaproponował Parlament, kilku kluczowych elementów koncepcji pożytku publicznego przyjętej w państwach członkowskich, w celu ułatwienia uznawania równoważności między państwami członkowskimi;
	(xii)	we wniosku dotyczącym rozporządzenia Rady należy wprowadzić następujące zmiany: Tekst proponowany przez Komisję   Zmiana Zmiana 1 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 15 a (nowy) (15a)  Członkowie rady zarządzającej powinni dbać o wypełnianie przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu zobowiązań oraz realizację statutu i o postępowanie zgodnie ze wszystkimi prawnymi i etycznymi zasadami działania i postępowania mającymi zastosowanie do FE. Zmiana 2 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 18 (18)  Aby umożliwić FE pełne wykorzystanie zalet jednolitego rynku, powinna ona mieć możliwość przeniesienia swojej siedziby statutowej z jednego państwa członkowskiego do innego. (18)  Aby umożliwić FE pełne wykorzystanie zalet jednolitego rynku, powinna ona mieć możliwość przeniesienia swojej siedziby z jednego państwa członkowskiego do innego. (Poprawka ta dotyczy całego rozpatrywanego tekstu legislacyjnego; w przypadku przyjęcia poprawki konieczne jest wprowadzenie zmian technicznych w całym tekście.) Zmiana 3 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 2 – punkt 1 1) „aktywa” oznaczają wszystkie materialne lub niematerialne zasoby, które można posiadać lub kontrolować w celu tworzenia wartości; 1) „aktywa” oznaczają wszystkie materialne lub niematerialne zasoby, które można posiadać lub kontrolować w celu tworzenia wartości gospodarczej lub społecznej; Zmiana 4 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 2 – punkt 2 2) „niepowiązana działalność gospodarcza” oznacza działalność gospodarczą prowadzoną przez FE, która nie służy bezpośrednio realizacji celu pożytku publicznego podmiotu pożytku publicznego; 2) „niepowiązana działalność gospodarcza” oznacza działalność gospodarczą, z wyjątkiem zwykłego zarządzania aktywami polegającego na przykład na inwestowaniu w obligacje, akcje lub nieruchomości, prowadzoną przez FE, która nie służy bezpośrednio realizacji celu pożytku publicznego podmiotu pożytku publicznego; Zmiana 5 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 2 – punkt 5 5) „podmiot pożytku publicznego” oznacza fundację posiadającą cel pożytku publicznego lub podobny podmiot działający na rzecz pożytku publicznego nieposiadający członków, utworzony zgodnie z prawem jednego z państw członkowskich; 5) „podmiot pożytku publicznego” oznacza fundację posiadającą wyłącznie cel pożytku publicznego lub podobny podmiot działający na rzecz pożytku publicznego nieposiadający członków, utworzony zgodnie z prawem jednego z państw członkowskich; Zmiana 6 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 4 – ustęp 2 – litera b a (nowa) ba) nazwiska dyrektorów zarządzających nominowanych zgodnie z art. 30; Zmiana 9 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 5 – ustęp 2 – akapit drugi – wprowadzenie FE może być utworzona wyłącznie w następujących celach, a posiadane przez nią aktywa są w sposób nieodwołalny przeznaczone na te cele: FE może być utworzona wyłącznie w jednym lub w kilku z następujących celów, a posiadane przez nią aktywa są w sposób nieodwołalny przeznaczone na te cele: Zmiana 7 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 5 – ustęp 2 – litera s a (nowa) sa) wspieranie ofiar terroryzmu i przemocy; Zmiana 8 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 5 – ustęp 2 – litera s b (nowa) sb) propagowanie dialogu międzywyznaniowego; Zmiana 10 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 5 – ustęp 2 a (nowy) 2a.  FE nie przynosi korzyści żadnej osobie w drodze nieproporcjonalnych rekompensat lub wydatków nieprzeznaczonych na realizację celu pożytku publicznego. FE nie realizuje swojego celu pożytku publicznego, jeżeli przynosi korzyści jedynie ograniczonej liczbie osób. Zmiana 11 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 6 W momencie rejestracji FE prowadzi działalność lub posiada cel statutowy polegający na prowadzeniu działalności w przynajmniej dwóch państwach członkowskich. FE prowadzi działalność lub przynajmniej posiada cel statutowy polegający na prowadzeniu działalności w przynajmniej dwóch państwach członkowskich. Jeżeli w momencie rejestracji FE jedynym celem wskazanym w statucie będzie działanie w przynajmniej dwóch państwach członkowskich, fundacja musi wówczas przekonująco wykazać, że najpóźniej w ciągu dwóch lat będzie działać w przynajmniej dwóch państwach członkowskich. Taki wymóg nie ma zastosowania w przypadkach, w których późniejsze podjęcie działalności jest uzasadnione i wydaje się proporcjonalne, mając na uwadze realizację celu FE. W każdym przypadku FE jest zobowiązana w trakcie swego istnienia podjąć działalność i ją kontynuować w przynajmniej dwóch państwach członkowskich. Zmiana 12 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 7 – ustęp 2 2.  FE posiada aktywa równoważne przynajmniej kwocie 25 000 EUR. 2.  FE posiada aktywa równoważne przynajmniej kwocie 25 000 EUR. FE utrzymuje ten minimalny poziom aktywów przez cały okres istnienia, chyba że została utworzona na czas określony zgodnie z art. 12 ust. 2. Zmiana 13 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 7 – ustęp 2 – akapit pierwszy a (nowy) FE pożytkuje 70% dochodu uzyskanego w roku finansowym w ciągu kolejnych czterech lat, chyba że w statucie wskazano określony projekt, który będzie realizowany w ciągu kolejnych sześciu lat. Zmiana 14 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 12 – ustęp 2 2.  FE jest tworzona na czas nieokreślony lub, jeżeli zostało to wyraźnie określone w jej statucie, na czas określony wynoszący przynajmniej dwa lata. 2.  FE jest tworzona na czas nieokreślony lub, jeżeli zostało to wyraźnie określone w jej statucie, na czas określony wynoszący przynajmniej cztery lata. Jeżeli określony czas wystarczy na osiągnięcie celów FE i jest to przekonująco uzasadnione, FE można stworzyć na czas nie krótszy niż dwa lata. Zmiana 15 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 15 – ustęp 2 – litera d a (nowa) da) informacje na temat procedur, według których zgodnie z dyrektywą 2009/38/WE zostały zawarte układy o uczestnictwie pracowników. Zmiana 16 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 15 – ustęp 3 3.  Każdy właściwy organ rozpatruje wniosek o połączenie zgodnie z takimi samymi procedurami i zasadami jak w przypadku wniosku o połączenie prowadzące do powstania krajowego podmiotu pożytku publicznego. 3.  Każdy właściwy organ rozpatruje wniosek o połączenie zgodnie z takimi samymi procedurami i zasadami jak w przypadku wniosku o połączenie prowadzące do powstania krajowego podmiotu pożytku publicznego. Organ odpowiedzialny obowiązkowo odrzuci wniosek o połączenie transgraniczne, jeśli dokumenty wymienione w ust. 2 nie są zgodne z niniejszym rozporządzeniem lub jeśli prawa wierzycieli i pracowników nie są wystarczająco chronione. Zmiana 17 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 17 – ustęp 1 1.  FE może zostać utworzona w drodze przekształcenia podmiotu pożytku publicznego utworzonego zgodnie z prawem w państwie członkowskim, pod warunkiem, że jest to dozwolone na mocy statutu przekształcanego podmiotu. 1.  FE może zostać utworzona w drodze przekształcenia podmiotu pożytku publicznego utworzonego zgodnie z prawem w państwie członkowskim, pod warunkiem że nie jest to wyraźnie zakazane na mocy statutu ani sprzeczne z wolą fundatora. Zmiana 18 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 18 – ustęp 3 3.  Właściwy organ rozpatruje wniosek o przekształcenie zgodnie z takimi samymi procedurami i zasadami jak w przypadku wniosku o zmianę statutu podmiotu pożytku publicznego. 3.  Właściwy organ rozpatruje wniosek o przekształcenie zgodnie z takimi samymi procedurami i zasadami jak w przypadku wniosku o zmianę statutu podmiotu pożytku publicznego. Organ odpowiedzialny obowiązkowo odrzuci wniosek o przekształcenie, jeśli dokumenty wymienione w ust. 2 nie są zgodne z niniejszym rozporządzeniem lub jeśli prawa wierzycieli i pracowników nie są wystarczająco chronione. Zmiana 19 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 20 – ustęp 1 1.  W przypadku, gdy istniejący statut przestał być odpowiedni na potrzeby funkcjonowania FE, rada zarządzająca może zadecydować o zmianie statutu. 1.  W przypadku, gdy istniejący statut przestał być odpowiedni na potrzeby funkcjonowania FE, rada zarządzająca może zadecydować o zmianie statutu. Jeżeli FE zgodnie z art. 31 posiada inne organy, muszą one również uczestniczyć w podejmowaniu decyzji o zmianie statutu. Zmiana 20 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 23 – ustęp 1 – litera g (nowa) g) nazwiska, cele i adresy organizacji założycielskich, jeżeli są to podmioty prawne, bądź podobne odnośne informacje dotyczące podmiotów publicznych; g)imiona i nazwiska oraz adresy fundatorów, jeżeli są osobami fizycznymi; nazwiska, cele i siedziba organizacji założycielskich, jeżeli są to podmioty prawne, bądź podobne odnośne informacje dotyczące podmiotów publicznych; Zmiana 21 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 23 – ustęp 2 a (nowy) 2a.  FE może zostać zarejestrowana dopiero po przedstawieniu dowodów na wywiązanie się ze zobowiązań wynikających z rozdziału V niniejszego rozporządzenia, dotyczących udziału pracowników w FE. Zmiana 22 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 32 – ustęp 1 1.  Fundator oraz inni członkowie rady mogący pozostawać w relacjach gospodarczych, rodzinnych lub w innych relacjach z fundatorem lub ze sobą nawzajem, co mogłoby prowadzić do powstania rzeczywistych lub potencjalnych konfliktów interesów zakłócających ich zdolność do osądu, nie mogą stanowić większości w radzie zarządzającej. 1.  Fundator oraz inni członkowie rady mogący pozostawać w relacjach gospodarczych lub w innych relacjach z fundatorem lub ze sobą nawzajem, co mogłoby prowadzić do powstania jakichkolwiek konfliktów interesów zakłócających ich zdolność do osądu, nie mogą stanowić większości w radzie zarządzającej. Zmiana 23 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 32 – ustęp 3 3.  Na rzecz żadnego fundatora, członka rady zarządzającej lub rady nadzorczej, dyrektora zarządzającego ani biegłego rewidenta nie można przekazywać żadnych korzyści, pośrednich ani bezpośrednich, nie można ich także przekazywać innym osobom pozostającym z nimi w relacjach gospodarczych lub rodzinnych, chyba że są przekazywane z tytułu wykonywania przez te osoby obowiązków w ramach FE. 3.  Na rzecz żadnego fundatora, członka rady zarządzającej lub rady nadzorczej, dyrektora zarządzającego ani biegłego rewidenta nie można przekazywać żadnych korzyści, nie można ich także przekazywać innym osobom pozostającym z nimi w relacjach gospodarczych lub rodzinnych, chyba że są przekazywane z tytułu wykonywania przez te osoby obowiązków w ramach FE. Zmiana 24 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 34 – ustęp 2 2.  FE sporządza i przekazuje do właściwego krajowego organu rejestrującego oraz organu nadzorczego roczne sprawozdania finansowe oraz roczne sprawozdanie z działalności w terminie sześciu miesięcy od zakończenia roku finansowego. 2.  FE sporządza i przekazuje do właściwego krajowego organu rejestrującego oraz organu nadzorczego roczne sprawozdania finansowe oraz roczne sprawozdanie z działalności w terminie sześciu miesięcy po zakończeniu roku finansowego. Zmiana 25 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 34 – ustęp 4 4.  Roczne sprawozdanie finansowe FE podlega badaniu przez jedną lub więcej osób uprawnionych do badania sprawozdań finansowych według krajowych przepisów przyjętych zgodnie z dyrektywą 2006/43/WE Parlamentu Europejskiego i Rady. 4.  Roczne sprawozdanie finansowe FE podlega badaniu przez jedną lub więcej osób uprawnionych do badania sprawozdań finansowych według krajowych przepisów przyjętych zgodnie z dyrektywą 2006/43/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, jeśli w przypadku danej FE przekroczony zostanie jeden z poniższych progów: a) roczny dochód w wysokości 2 mln EUR; lub b) aktywa o wartości 200 000 EUR; lub c) średnia liczba pracowników w roku finansowym wynosząca 50. W przypadku FE, które nie przekroczą żadnego z powyższych progów, badanie sprawozdania finansowego zamiast biegłego rewidenta może przeprowadzić niezależny kontroler. Zmiana 26 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 34 – ustęp 5 5.  Roczne sprawozdanie finansowe, należycie zatwierdzone przez radę zarządzającą, wraz z opinią przedstawioną przez osobę odpowiedzialną za zbadanie tego sprawozdania, jak również sprawozdanie z działalności podlegają ujawnieniu. 5.  Roczne sprawozdanie finansowe, należycie zatwierdzone przez radę zarządzającą, podlega ujawnieniu wraz ze sprawozdaniem z działalności. Opinia przedstawiona przez osobę odpowiedzialną za zbadanie tego sprawozdania zostaje ujawniona zgodnie z przepisami państwa członkowskiego siedziby statutowej. Zmiana 27 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 35 FE posiada swoją siedzibę statutową i centralną administrację lub główne miejsce prowadzenia działalności w Unii Europejskiej. Siedziba statutowa FE mieści się w Unii Europejskiej, w tym samym państwie członkowskim co jej centralna administracja lub główne miejsce prowadzenia działalności. Choć FE prowadzi działania w przynajmniej dwóch państwach członkowskich, w tym istotne działania w państwie członkowskim, w którym mieści się jej siedziba statutowa i centralna administracja, FE może też prowadzić działania poza UE. Zmiana 28 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 37 – ustęp 2 – litera e a (nowa) ea) opis skutków przeniesienia w odniesieniu do udziału pracowników. Zmiana 29 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 37 – ustęp 5 – akapit drugi Właściwy organ przyjmującego państwa członkowskiego może odmówić zgody na przeniesienie jedynie wtedy, gdy nie są spełnione warunki, o których mowa w poprzednim akapicie. Właściwy organ przyjmującego państwa członkowskiego może odmówić zgody na przeniesienie jedynie wtedy, gdy nie są spełnione warunki, o których mowa w poprzednim akapicie; ponadto właściwy organ odmawia przeniesienia, jeżeli prawa wierzycieli i pracowników nie są wystarczająco chronione. Zmiana 30 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 38 – ustęp 2 – akapity pierwszy i drugi FE mająca maksymalnie 200 pracowników tworzy europejską radę zakładową na wniosek przynajmniej 20 swoich pracowników w przynajmniej dwóch państwach członkowskich lub przedstawicieli tych pracowników. FE tworzy europejską radę zakładową na wniosek przynajmniej 10 % swoich pracowników w przynajmniej dwóch państwach członkowskich lub przedstawicieli tych pracowników. FE mająca ponad 200 pracowników tworzy europejską radę zakładową na wniosek przynajmniej 10 % swoich pracowników w przynajmniej dwóch państwach członkowskich lub przedstawicieli tych pracowników. Zmiana 31 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 38 – ustęp 2 – akapit 3 Do tworzenia europejskiej rady zakładowej zastosowanie mają środki krajowe dotyczące wymagań dodatkowych określonych w pkt 1 lit. a)–e) załącznika I do dyrektywy 2009/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady. Do tworzenia europejskiej rady zakładowej zastosowanie mają art. 5 i 6 dyrektywy 2009/38/WE oraz środki krajowe dotyczące wymagań dodatkowych określonych w pkt 1 lit. a)–e) załącznika I do dyrektywy 2009/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady. Zmiana 32 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 38 – ustęp 3 3.  Przedstawiciele wolontariuszy, którzy uczestniczą w formalnej działalności wolontariackiej w FE przez dłuższy okres, otrzymują status obserwatora w europejskiej radzie zakładowej. Liczba takich przedstawicieli to przynajmniej jeden przedstawiciel na państwo członkowskie, w którym obecnych jest przynajmniej 10 takich wolontariuszy. skreślony Zmiana 33 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 44 – ustęp 2 2.  Po spłaceniu w całości wierzycieli FE, ewentualne pozostałe aktywa FE są przekazywane do innego podmiotu pożytku publicznego mającego podobny cel pożytku publicznego lub są wykorzystywane do celów pożytku publicznego możliwie najbardziej zbliżonych do celów, dla realizacji których stworzona została dana FE. 2.  Po spłaceniu w całości wierzycieli FE ewentualne pozostałe aktywa FE są przekazywane do innego podmiotu pożytku publicznego mającego podobny cel pożytku publicznego i siedzibę w tym samym państwie członkowskim, w którym FE jest zarejestrowana, lub są wykorzystywane do celów pożytku publicznego możliwie najbardziej zbliżonych do celów, dla realizacji których stworzona została dana FE. Zmiana 34 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 45 Każde państwo członkowskie wyznacza organ nadzorczy na potrzeby nadzorowania FE zarejestrowanych w tym państwie członkowskim i powiadamia o tym Komisję. Każde państwo członkowskie wyznacza co najmniej jeden wybrany organ odpowiedzialny za skuteczne nadzorowanie FE zarejestrowanych w tym państwie członkowskim, i powiadamia o tym Komisję.

9.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji.

(1) Dz.U. C 199 E z 7.7.2012, s. 187. (2) Zb. Orz.. 2006, s. I-8203. (3) Zb. Orz. 2009, s. I-359. (4) Zb Orz. 2011, s. I-497. (5) Dz.U. L 158 z 30.4.2004, s. 77. (6) Dz.U. C 351 z 15.11.2012, s. 57. (7) Dz.U. C 17 z 19.1.2013, s. 81. (8) Dz.U. L 122 z 16.5.2009, s. 28. (9) Dz.U. L 207 z 18.8.2003, s. 1. (10) Dz.U. L 294 z 10.11.2001, s. 22.

Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 2 lipca 2013 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2009/16/WE w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu (COM(2012)0129 – C7-0081/2012 – 2012/0062(COD))

P7_TA(2013)0294 A7-0394/2012

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2012)0129),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 100 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi Komisja przedstawiła wniosek Parlamentowi (C7–0081/2012),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 11 lipca 2012 r.(1),

–  po konsultacji z Komitetem Regionów,

–  uwzględniając zobowiązanie przedstawiciela Rady, przekazane pismem z dnia 17 kwietnia 2013 r., do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu Europejskiego, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 55 Regulaminu PE,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Transportu i Turystyki (A7–0394/2012),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przedłożenie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego projektu lub zastąpienie go innym tekstem;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom krajowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 2 lipca 2013 r. w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/.../UE zmieniającej dyrektywę 2009/16/WE w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu

(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, dyrektywy 2013/38/UE.)

(1) Dz.U. C 299 z 4.10.2012, s. 153.

Poprawki przyjete przez Parlament Europejski w dniu 2 lipca 2013 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę Rady 1999/37/WE w sprawie dokumentów rejestracyjnych pojazdów (COM(2012)0381 – C7-0187/2012 – 2012/0185(COD))(1)

P7_TA(2013)0295 A7-0199/2013

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Tekst proponowany przez Komisję   Poprawka Poprawka 1 Wniosek dotyczący dyrektywy Motyw 3 (3)  Należy wprowadzić możliwość anulowania rejestracji pojazdu w przypadku m.in. ponownej rejestracji pojazdu w innym państwie członkowskim lub jego demontażu i złomowania. (3)  Należy wprowadzić możliwość anulowania rejestracji pojazdu w państwie członkowskim, w którym pojazd ten jest zarejestrowany, w przypadku m.in. ponownej rejestracji pojazdu w innym państwie członkowskim lub jego demontażu i złomowania. Poprawka 2 Wniosek dotyczący dyrektywy Motyw 4 (4)  W celu zmniejszenia obciążenia administracyjnego i ułatwienia wymiany informacji między państwami członkowskimi, informacje dotyczące pojazdów należy przechowywać w rejestrach krajowych. (4)  W celu zmniejszenia obciążenia administracyjnego i ułatwienia wymiany informacji między państwami członkowskimi, informacje dotyczące pojazdów należy przechowywać w elektronicznych rejestrach krajowych. Poprawka 3 Wniosek dotyczący dyrektywy Motyw 4 a (nowy) (4a)  W celu ułatwienia tych kontroli, przeznaczonych szczególnie do zwalczania nadużyć finansowych i nielegalnego handlu kradzionymi pojazdami oraz do sprawdzania ważności świadectwa przydatności do ruchu drogowego, właściwe jest ustanowienie ścisłej współpracy między państwami członkowskimi, opartej na skutecznej wymianie informacji, z wykorzystaniem krajowych elektronicznych baz danych. Poprawka 4 Wniosek dotyczący dyrektywy Artykuł 1 – punkt 2 Dyrektywa 1999/37/WE Artykuł 2 – litery e i f e)   „cofnięcie rejestracji”: oznacza ograniczony okres, w którym pojazd nie jest dopuszczony do ruchu drogowego, nie przewidujący nowego procesu rejestracji; e)   „zawieszenie rejestracji”: oznacza akt administracyjny, na skutek którego przez ograniczony okres pojazd nie jest dopuszczony do ruchu drogowego, po czym – o ile powód zawieszenia rejestracji wygasł – pojazd można ponownie używać bez konieczności nowego procesu rejestracji; f)   „anulowanie rejestracji”: oznacza stałe anulowanie dopuszczenia pojazdu do ruchu drogowego, przewidujące nowy proces rejestracji. f)   „anulowanie rejestracji”: oznacza stałe anulowanie dopuszczenia pojazdu do ruchu drogowego przez właściwy organ, wymagające – jeśli pojazd ma zostać ponownie dopuszczony do ruchu – nowego procesu rejestracji. Posiadacz świadectwa rejestracji może złożyć wniosek do właściwego organu o anulowanie rejestracji. (Zgodnie z tą poprawką w całym tekście termin „cofnięcie” zastępuje się terminem „zawieszenie”) Poprawka 5 Wniosek dotyczący dyrektywy Artykuł 1 – punkt 3 Dyrektywa 1999/37/WE Artykuł 3 – ustęp 4 4.   Państwa członkowskie przechowują dane dotyczące wszystkich pojazdów poddanych rejestracji na ich terytorium w elektronicznym rejestrze. Dane zawarte w rejestrze obejmują wszystkie elementy zgodnie z załącznikiem I oraz wynikające z przeprowadzenia obowiązkowych badań przydatności do ruchu drogowego zgodnie z rozporządzeniem XX/XX/XX [w sprawie okresowych badań przydatności do ruchu drogowego]. Państwa członkowskie udostępniają dane techniczne dotyczące pojazdów właściwym organom lub stacjom kontroli pojazdów przeprowadzającym badania przydatności do ruchu drogowego.”; 4.   Państwa członkowskie przechowują dane dotyczące wszystkich pojazdów poddanych rejestracji na ich terytorium w elektronicznym rejestrze. Dane zawarte w rejestrze obejmują dane przewidziane w punktach II.4–II.7 załącznika I oraz wynikające z przeprowadzenia okresowych lub innych obowiązkowych badań przydatności do ruchu drogowego zgodnie z rozporządzeniem XX/XX/XX [w sprawie okresowych badań przydatności do ruchu drogowego]. Państwa członkowskie udostępniają dane techniczne dotyczące pojazdów właściwym organom lub stacjom kontroli pojazdów przeprowadzającym badania przydatności do ruchu drogowego.”; Poprawka 6 Wniosek dotyczący dyrektywy Artykuł 1 – punkt 3 Dyrektywa 1999/37/WE Artykuł 3 a – ustęp 1 – akapit drugi Cofnięcie jest ważne do momentu przeprowadzenia nowego badania przydatności do ruchu drogowego z pozytywnym skutkiem. Po przeprowadzeniu badania przydatności do ruchu drogowego z pozytywnym skutkiem organ dokonujący rejestracji bezzwłocznie ponownie dopuszcza pojazd do ruchu drogowego. Cofnięcie jest ważne do momentu przeprowadzenia nowego badania przydatności do ruchu drogowego z pozytywnym skutkiem. Po przeprowadzeniu badania przydatności do ruchu drogowego z pozytywnym skutkiem organ dokonujący rejestracji bezzwłocznie i bez konieczności kolejnej rejestracji ponownie dopuszcza pojazd do ruchu drogowego. Poprawka 7 Wniosek dotyczący dyrektywy Artykuł 1 – punkt 3 Dyrektywa 1999/37/WE Artykuł 3 a – ustęp 2 2.   Jeżeli organ państwa członkowskiego dokonujący rejestracji otrzymał zgłoszenie o uznaniu pojazdu za wycofany z eksploatacji zgodnie z dyrektywą 2000/53/WE, rejestracja zostaje anulowana, zaś informacja o tym fakcie wprowadzona do elektronicznego rejestru. 2.   Jeżeli organ państwa członkowskiego dokonujący rejestracji otrzymał zgłoszenie o uznaniu pojazdu za wycofany z eksploatacji zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/53/WE z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji, rejestracja zostaje anulowana, zaś informacja o tym fakcie wprowadzona do elektronicznego rejestru. Takie anulowanie nie może wiązać się z nową procedurą rejestracji. Poprawka 8 Wniosek dotyczący dyrektywy Artykuł 1 – punkt 4 Dyrektywa 1999/37/WE Artykuł 5 4.  w art. 5 dodaje się ustęp w brzmieniu: 4.  w art. 5 dodaje się ustępy w brzmieniu: „3. Jeżeli organ państwa członkowskiego dokonujący rejestracji otrzymał zgłoszenie o ponownej rejestracji pojazdu w innym państwie członkowskim, anuluje on rejestrację tego pojazdu na swoim terytorium.”; „3. Jeżeli organ państwa członkowskiego dokonujący rejestracji otrzymał zgłoszenie o ponownej rejestracji pojazdu w innym państwie członkowskim, anuluje on rejestrację tego pojazdu na swoim terytorium. 3a.  Jeżeli pojazd jest ponownie rejestrowany w innym państwie członkowskim a dowód ostatniego badania przydatności do ruchu drogowego i data kolejnego badania znajdują się w dowodzie rejestracyjnym, państwo członkowskie, w którym pojazd jest ponownie rejestrowany, przy wydawaniu nowego dowodu rejestracyjnego uznaje ważność świadectwa przydatności do ruchu drogowego oraz – pod warunkiem że świadectwo jest ważne, jeśli chodzi o odstępy czasowe między badaniami stosowane w państwie członkowskim ponownej rejestracji – zamieszcza odpowiednią informację na ten temat w nowym dowodzie rejestracyjnym. 3b.  Jeżeli pojazd zmienia właściciela a dowód ostatniego badania przydatności do ruchu drogowego i data kolejnego badania znajdują się w dowodzie rejestracyjnym, zainteresowane państwo członkowskie przy wydawaniu nowego dowodu rejestracyjnego nowemu właścicielowi uznaje ważność świadectwa przydatności do ruchu drogowego i zamieszcza odpowiednią informację na ten temat w nowym dowodzie rejestracyjnym.” Poprawka 9 Wniosek dotyczący dyrektywy Artykuł 1 – punkt 5 Dyrektywa 1999/37/WE Artykuł 7 – ustęp 2 2.   Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 6, powierza się na czas nieokreślony od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia. 2.   Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 6, powierza się Komisji na okres pięciu lat od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień nie później niż dziewięć miesięcy przed końcem okresu pięciu lat. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużone na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed końcem każdego okresu. Poprawka 10 Wniosek dotyczący dyrektywy Artykuł 1 – punkt 6 a (nowy) Dyrektywa 1999/37/WE Artykuł 9 6a.  art. 9 otrzymuje brzmienie: „Państwa członkowskie wspierają się nawzajem w wykonywaniu niniejszej dyrektywy. Mogą wymieniać informacje na poziomie dwu- lub wielostronnym, w szczególności w celu kontroli, przed jakąkolwiek rejestracją pojazdu, jego statusu prawnego, w miarę potrzeb, w państwie członkowskim, w którym był on wcześniej zarejestrowany. Taka kontrola może obejmować w szczególności wykorzystanie sieci elektronicznej i udostępnienie krajowych elektronicznych baz danych pozostałym państwom członkowskim.” Poprawka 11 Wniosek dotyczący dyrektywy Artykuł 1 – punkt 6 b (nowy) Dyrektywa 1999/37/WE Załącznik I – punkt II.5 6b.  w załączniku I pkt II.5 dodaje się punkt w brzmieniu: „(Y) dowód (na przykład stempel, data, podpis) badania przydatności do ruchu drogowego i data kolejnego badania (powtarzanego tak często jak jest to konieczne).”

(1) Sprawa została odesłana do właściwej komisji w celu ponownego rozpatrzenia zgodnie z art. 57 ust. 2 akapit drugi regulaminu(A7-0199/2013).

Poprawki przyjęte przez Parlament Europejski w dniu 2 lipca 2013 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie drogowej kontroli technicznej dotyczącej przydatności do ruchu drogowego pojazdów użytkowych poruszających się w Unii oraz uchylającego dyrektywę 2000/30/WE (COM(2012)0382 – C7-0188/2012– 2012/0186(COD))(1)

P7_TA(2013)0296 A7-0207/2013

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Tekst proponowany przez Komisję   Poprawka Poprawka 1 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 3 (3)  Badania przydatności do ruchu drogowego stanowią część szerszego systemu gwarantującego, że pojazdy są utrzymywane w bezpiecznym i akceptowalnym z punktu widzenia ochrony środowiska stanie w trakcie ich użytkowania. System ten powinien obejmować przeprowadzanie regularnych badań przydatności do ruchu drogowego wszystkich pojazdów oraz drogowe kontrole techniczne pojazdów wykorzystywanych do celów komercyjnych w transporcie drogowym, jak również przepisy dotyczące procedury rejestracji pojazdów w celu zapewnienia, aby na drogach nie były używane pojazdy, które stanowią bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa drogowego. (3)  Badania przydatności do ruchu drogowego stanowią część szerszego systemu gwarantującego, że pojazdy są utrzymywane w bezpiecznym i akceptowalnym z punktu widzenia ochrony środowiska stanie w trakcie ich użytkowania. System ten powinien obejmować przeprowadzanie regularnych badań przydatności do ruchu drogowego wszystkich pojazdów oraz drogowe kontrole techniczne pojazdów wykorzystywanych do celów komercyjnych w transporcie drogowym, jak również przepisy dotyczące procedury rejestracji pojazdów. Okresowe badania powinny być głównym narzędziem pozwalającym zapewnić przydatność do ruchu drogowego. Drogowe kontrole techniczne pojazdów użytkowych powinny być jedynie uzupełnieniem badań okresowych i powinny dotyczyć poruszających się po drogach pojazdów, które stanowią bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa drogowego. Poprawka 2 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 4 (4)  W Unii przyjęto szereg norm technicznych i wymogów dotyczących bezpieczeństwa pojazdów. Należy jednak zagwarantować – stosując system nieoczekiwanych kontroli drogowych – że po wprowadzeniu do obrotu pojazdy w dalszym ciągu spełniają normy bezpieczeństwa w ciągu całego cyklu ich użytkowania. (4)  W Unii przyjęto szereg norm technicznych i wymogów dotyczących bezpieczeństwa pojazdów oraz norm dotyczących ochrony środowiska. Należy jednak zagwarantować – stosując system nieoczekiwanych drogowych kontroli technicznych – że po wprowadzeniu do obrotu pojazdy będą technicznie przydatne do ruchu drogowego w ciągu całego cyklu ich użytkowania. Poprawka 3 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 5 a (nowy) (5a)  Ponieważ, jak pokazuje sprawozdanie Komisji w sprawie wdrażania dyrektywy 2000/30/WE, w przypadku wielu samochodów zatrzymanych w celu kontroli drogowej nie stwierdza się usterek, wybór pojazdów, które należy skontrolować, powinien opierać się na profilu ryzyka podmiotów gospodarczych, a grupą docelową powinny być przedsiębiorstwa wysokiego ryzyka, aby zmniejszyć obciążenia dla podmiotów gospodarczych odpowiednio utrzymujących swoje pojazdy. Poprawka 4 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 6 (6)   Kontrole drogowe należy przeprowadzać za pomocą systemu oceny ryzyka. Państwa członkowskie mogą stosować system oceny ryzyka ustanowiony zgodnie z art. 9 dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie minimalnych warunków wykonania rozporządzeń Rady (EWG) nr 3820/85 i (EWG) nr 3821/85 dotyczących przepisów socjalnych odnoszących się do działalności w transporcie drogowym oraz uchylającej dyrektywę Rady 88/599/EWG. (6)   Drogowe kontrole techniczne należy zatem przeprowadzać za pomocą systemu oceny ryzyka opartego na liczbie i wadze usterek wykrytych w przypadku pojazdów eksploatowanych przez poszczególne przedsiębiorstwa, odnotowanych w standardowych świadectwach przydatności do ruchu drogowego i sprawozdaniach z kontroli drogowych. Poprawka 5 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 6 a (nowy) (6a)  Biorąc pod uwagę natężenie ruchu pojazdów użytkowych między państwami członkowskimi oraz w celu uniknięcia wszelkiej dyskryminacji w oparciu o kraj rejestracji pojazdu, system oceny ryzyka należy wdrożyć w całej Unii i powinien on opierać się na wystarczającym stopniu harmonizacji okresowych badań przydatności do ruchu drogowego i kontroli drogowych między wszystkimi państwami członkowskimi. Poprawka 6 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 6 b (nowy) (6b)  W rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego ustanowiono europejski rejestr przedsiębiorców transportu drogowego. Rejestr ten umożliwia połączenie krajowych elektronicznych rejestrów przedsiębiorców transportu drogowego w całej Unii, zgodnie z unijnymi zasadami dotyczącymi ochrony danych osobowych. Korzystanie z tego systemu, obsługiwanego przez właściwe organy każdego państwa członkowskiego, ułatwia współpracę między państwami członkowskimi i zmniejsza koszty, jakie w związku z kontrolami ponoszą przedsiębiorstwa i organy administracyjne. Poprawka 7 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 7 a (nowy) (7a)  Pojazdy rolnicze o maksymalnej prędkości projektowej ponad 40 km/h są czasem wykorzystywane zamiast samochodów ciężarowych do celów komercyjnego drogowego transportu towarów. Ważne jest dopilnowanie, by pojazdy rolnicze wykorzystywane do tego celu traktowane były tak samo jak samochody ciężarowe, jeśli chodzi o drogowe kontrole techniczne. Poprawka 8 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 10 (10)  Aby uniknąć niepotrzebnych obciążeń administracyjnych oraz kosztów, a także w celu poprawy skuteczności kontroli, pojazdy eksploatowane przez przedsiębiorstwa, które nie spełniają norm bezpieczeństwa i norm środowiskowych, powinny być wybierane do kontroli jako priorytet, natomiast pojazdy eksploatowane przez odpowiedzialne podmioty gospodarcze, które zwracają uwagę na bezpieczeństwo i właściwie utrzymują swoje pojazdy, powinny być rzadziej poddawane kontrolom. (10)  Aby uniknąć niepotrzebnych obciążeń administracyjnych oraz kosztów, a także w celu poprawy skuteczności kontroli, właściwe organy krajowe powinny móc zdecydować, że pojazdy eksploatowane przez przedsiębiorstwa, które nie spełniają norm bezpieczeństwa i norm środowiskowych, będą wybierane do kontroli jako priorytet, natomiast pojazdy eksploatowane przez odpowiedzialne podmioty gospodarcze, które zwracają uwagę na bezpieczeństwo i właściwie utrzymują swoje pojazdy, będą rzadziej poddawane kontrolom. Poprawka 9 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 11 (11)  Drogowe kontrole przydatności do ruchu drogowego powinny obejmować kontrole wstępne oraz, tam gdzie jest to konieczne, bardziej szczegółowe kontrole. W obu przypadkach powinny one obejmować wszystkie istotne części i układy pojazdów. Aby osiągnąć bardziej zharmonizowane badania, w odniesieniu do wszystkich potencjalnie badanych elementów należy wprowadzić metody przeprowadzania badań i przykłady usterek oraz ich ocenę uzależnioną od ich wagi. (11)  Drogowe kontrole techniczne dotyczące przydatności do ruchu drogowego powinny obejmować kontrole wstępne oraz, tam gdzie jest to konieczne, bardziej szczegółowe kontrole. W obu przypadkach powinny one obejmować wszystkie istotne części i układy pojazdów, w tym zabezpieczenie ładunku. Aby osiągnąć bardziej zharmonizowane badania, w odniesieniu do wszystkich potencjalnie badanych elementów należy wprowadzić metody przeprowadzania badań i przykłady usterek oraz ich ocenę uzależnioną od ich wagi. Należy zachęcać do stosowania norm zabezpieczania ładunku i jego oceny. Poprawka 10 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 11 a (nowy) (11a)  Z uwagi na to, że właściwe funkcjonowanie opon jest ściśle powiązane z ciśnieniem powietrza, które się w nich znajduje, należy rozważyć możliwość rozszerzenia obowiązku montowania systemów monitorowania powietrza w oponach, określonego w rozporządzeniu 64.02 EGK ONZ (Europejska Komisja Gospodarcza ONZ), na pojazdy użytkowe, a także, w stosownych przypadkach, należy sprawdzać działanie tych systemów podczas drogowych kontroli technicznych. Poprawka 11 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 11 b (nowy) (11b)  Państwa członkowskie mogą kontrolować zabezpieczenie ładunku podczas drogowych inspekcji technicznych zgodnie z istniejącymi normami. Wynik takich kontroli nie powinien być wprowadzany do systemu oceny ryzyka do czasu zharmonizowania zasad zabezpieczania ładunku na szczeblu unijnym. Do czasu takiej harmonizacji należy zachęcać do stosowania do celów oceny europejskich norm i europejskiego przewodnika dobrych praktyk dotyczących zabezpieczania ładunku w transporcie drogowym. Poprawka 12 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 12 (12)  W kilku państwach członkowskich sprawozdania z kontroli drogowych stanu technicznego opracowuje się drogą elektroniczną. W takich przypadkach kierowcy należy przekazać wydruk sprawozdania z kontroli. Wszystkie dane i informacje zebrane podczas kontroli drogowych powinny być przenoszone do wspólnego repozytorium danego państwa członkowskiego, tak aby możliwe było łatwiejsze przetwarzanie danych i aby przekazywanie informacji mogło nastąpić bez dodatkowych obciążeń administracyjnych. (12)  W kilku państwach członkowskich sprawozdania z kontroli drogowych stanu technicznego opracowuje się drogą elektroniczną. W takich przypadkach ważne jest pełne wykorzystanie zalet komunikacji drogą elektroniczną i ograniczenie liczby wydruków tych sprawozdań. Wszystkie dane i informacje zebrane podczas kontroli drogowych powinny być przenoszone do wspólnego repozytorium danego państwa członkowskiego, tak aby możliwe było łatwiejsze przetwarzanie danych i aby przekazywanie informacji mogło nastąpić bez żadnych dodatkowych obciążeń administracyjnych. Poprawka 13 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 13 (13)  Wykorzystanie mobilnych jednostek kontroli drogowej zmniejsza opóźnienia i koszty dla podmiotów gospodarczych, ponieważ bardziej szczegółowe kontrole mogą być przeprowadzane natychmiastowo na poboczu drogi. W niektórych sytuacjach bardziej szczegółowe kontrole mogą być również przeprowadzane w stacjach kontroli pojazdów. (13)  Wykorzystanie mobilnych jednostek kontroli drogowej zmniejsza opóźnienia i koszty dla podmiotów gospodarczych, ponieważ bardziej szczegółowe kontrole mogą być przeprowadzane natychmiastowo na poboczu drogi. Bardziej szczegółowe kontrole mogą być również przeprowadzane w stacjach kontroli pojazdów, jeśli znajdują się one w pobliżu. Poprawka 14 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 13 a (nowy) (13a)  Personel przeprowadzający wstępne kontrole drogowe powinien posiadać odpowiednie umiejętności w zakresie przeprowadzania skutecznych kontroli wzrokowych. Poprawka 15 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 14 a (nowy) (14a)  Nie należy nakładać na przedsiębiorstwa lub kierowców opłat za przeprowadzanie wstępnej drogowej kontroli technicznej. Niemniej jednak aby zmniejszyć koszty wynikające z wykorzystania sprzętu technicznego przy dokładniejszej kontroli drogowej przez mobilną jednostkę kontroli lub w pobliskiej stacji kontroli, państwa członkowskie powinny móc nakładać opłaty w przypadku wykrycia poważnych lub niebezpiecznych usterek, wskazujących, że przedsiębiorstwo eksploatujące pojazd nie wypełniło obowiązku utrzymania pojazdu w stanie przydatności do ruchu drogowego. Aby ograniczyć obciążenie finansowe spoczywające na takich przedsiębiorstwach, opłata nie powinna być wyższa niż opłata za okresowe badanie przydatności do ruchu drogowego dla pojazdu należącego do takiej samej kategorii pojazdu. Wszelki przychód lub dochód uzyskany z nałożenia takich opłat należy przeznaczyć na zwiększenie bezpieczeństwa drogowego. Poprawka 16 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 16 (16)  W celu zapewnienia skutecznej wymiany informacji między państwami członkowskimi w każdym państwie członkowskim powinien istnieć jeden organ pełniący funkcję punktu kontaktowego do celów współpracy z innymi właściwymi organami. Organ ten powinien także opracowywać odpowiednie dane statystyczne. Ponadto państwa członkowskie powinny stosować spójną krajową strategię egzekwowania przepisów na swoim terytorium oraz mogą wyznaczyć jeden organ koordynujący jej wdrażanie. Właściwe organy w każdym z państw członkowskich powinny wyznaczyć procedury określające terminy i treść informacji, które mają być przekazywane. (16)  W celu zapewnienia skutecznej wymiany informacji między państwami członkowskimi w każdym państwie członkowskim powinien istnieć jeden organ pełniący funkcję punktu kontaktowego do celów współpracy z innymi właściwymi organami. Organ ten powinien także opracowywać odpowiednie dane statystyczne, zwłaszcza w odniesieniu do kategorii pojazdów użytkowych kontrolowanych podczas drogowych kontroli technicznych, liczby i rodzaju wykrytych usterek oraz ich wagi. Ponadto państwa członkowskie powinny stosować spójną krajową strategię egzekwowania przepisów na swoim terytorium oraz mogą wyznaczyć jeden organ koordynujący jej wdrażanie. Właściwe organy w każdym z państw członkowskich powinny wyznaczyć procedury określające terminy i treść informacji, które mają być przekazywane. Poprawka 17 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 17 (17)  W celu umożliwienia monitorowania systemu kontroli drogowej stosowanego w Unii państwa członkowskie powinny co dwa lata przekazywać Komisji wyniki przeprowadzonych kontroli drogowych. Komisja powinna przekazywać dane zebrane Parlamentowi Europejskiemu. (17)  W celu umożliwienia monitorowania systemu kontroli drogowej stosowanego w Unii państwa członkowskie powinny co dwa lata do dnia 31 marca przekazywać Komisji wyniki przeprowadzonych kontroli drogowych. Komisja powinna przekazywać dane zebrane Parlamentowi Europejskiemu. Poprawka 18 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 17 a (nowy) (17a)  Aby przedsiębiorstwa i kierowcy tracili jak najmniej czasu oraz aby zwiększyć ogólną skuteczność, należy propagować przeprowadzanie drogowych kontroli technicznych oraz kontroli zgodności z przepisami socjalnymi w dziedzinie transportu drogowego, a zwłaszcza z rozporządzeniem (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego1, dyrektywą 2006/22/WE oraz rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym2. 1 Dz.U. L 102 z 11.4.2006, s. 1. 2 Dz.U. L 370 z 31.12.1985, s. 8. Poprawka 19 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 1 – ustęp 1 Niniejsze rozporządzenie ustanawia system kontroli drogowych pojazdów użytkowych poruszających się po terytorium państw członkowskich. 1.  Niniejsze rozporządzenie ustanawia system drogowych kontroli technicznych dotyczących przydatności do ruchu drogowego pojazdów użytkowych poruszających się po terytorium państw członkowskich. Poprawka 20 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 1 – ustęp 1 a (nowy) 1a.  Drogowe kontrole techniczne należy przeprowadzać bez dyskryminowania ze względu na narodowość kierowcy, państwo rejestracji lub państwo dopuszczenia do ruchu danego pojazdu użytkowego. Poprawka 75 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 2 – ustęp 1 1.  Niniejsze rozporządzenie stosuje się do pojazdów użytkowych osiągających maksymalną prędkość przekraczającą 25 km/h i należących do następujących kategorii, zgodnie z definicjami zawartymi w dyrektywie 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady: 1.  Niniejsze rozporządzenie stosuje się do pojazdów użytkowych osiągających maksymalną prędkość przekraczającą 25 km/h i należących do następujących kategorii, zgodnie z definicjami zawartymi w dyrektywie 2007/46/WE i w dyrektywie 2003/37/WE: – pojazdy silnikowe używane do przewozu osób, mające więcej niż osiem siedzeń, oprócz siedzenia kierowcy – kategorie pojazdów M2 i M3; – pojazdy silnikowe z dowolną dołączoną przyczepą używane do przewozu osób, mające więcej niż osiem siedzeń, oprócz siedzenia kierowcy – kategorie pojazdów M2 i M3; – pojazdy silnikowe mające przynajmniej cztery koła, używanezwykle do przewozu drogowego ładunków, których maksymalna masa nie przekracza 3 500 kg – kategoria pojazdów N1; – pojazdy silnikowe z dowolną dołączoną przyczepą, których używa się do przewozu ładunków i których maksymalna masa nie przekracza 3 500 kg – kategoria pojazdów N1; – pojazdy silnikowe używane do przewozu ładunków, których maksymalna masa przekracza 3 500 kg – kategorie pojazdów N2 i N3; – pojazdy silnikowe z dowolną dołączoną przyczepą, których używa się do przewozu ładunków i których maksymalna masa przekracza 3 500 kg – kategorie pojazdów N2 i N3; – przyczepy i naczepy o masie maksymalnej nieprzekraczającej 3 500 kg – kategorie pojazdów O1 i O2; – przyczepy i naczepy o masie maksymalnej przekraczającej 3 500 kg – kategorie pojazdów O3 i O4. – ciągniki kołowe kategorii T5 wykorzystywane głównie na drogach publicznych do komercyjnego drogowego transportu towarów, o maksymalnej prędkości projektowej powyżej 40 km/h. Poprawka 28 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 3 – ustęp 1 – punkt 6 6) „pojazd użytkowy” oznacza pojazd silnikowy i jego przyczepę, przeznaczone do transportu towarów lub pasażerów w celach zawodowych; 6) „pojazd użytkowy” oznacza pojazd silnikowy i jego przyczepę, przeznaczone do transportu towarów lub pasażerów, służący do zarobkowego przewozu drogowego towarów pojazdami; Poprawka 29 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 3 – ustęp 1 – punkt 9 9) „kontrola drogowa” oznacza nieoczekiwaną kontrolę przydatności do ruchu drogowego pojazdu użytkowego poruszającego się po drogach dostępnych dla ruchu publicznego na terytorium państwa członkowskiego, przeprowadzoną przez władze lub pod ich bezpośrednim nadzorem; 9) „drogowa kontrola techniczna” oznacza nieoczekiwaną kontrolę przydatności do ruchu drogowego pojazdu użytkowego i zabezpieczenia jego ładunku, jeśli pojazd ten porusza się po drogach dostępnych dla ruchu publicznego na terytorium państwa członkowskiego, przeprowadzoną przez władze lub pod ich bezpośrednim nadzorem; Poprawka 30 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 3 – ustęp 1 – punkt 10 10) „badanie przydatności do ruchu drogowego” oznacza sprawdzenie, czy części i elementy pojazdu są zgodne z jego właściwościami w zakresie bezpieczeństwa i ochrony środowiska określonymi w momencie dokonania homologacji, pierwszej rejestracji lub pierwszego dopuszczenia do użytku, lub w momencie jego modernizacji; 10) „badanie przydatności do ruchu drogowego” oznacza kontrolę mającą na celu sprawdzenie, czy pojazd może być bezpiecznie użytkowany na drogach publicznych i czy jest zgodny z jego wymaganymi właściwościami w zakresie bezpieczeństwa i ochrony środowiska określonymi w momencie dokonania homologacji, pierwszej rejestracji lub pierwszego dopuszczenia do użytku, lub w momencie jego modernizacji; Poprawka 31 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 3 – ustęp 1 – punkt 11 11) „właściwy organ” oznacza organ publiczny odpowiedzialny za zarządzanie krajowym systemem kontroli drogowych; 11) „właściwy organ” oznacza organ lub instytucję publiczną, którym państwo członkowskie powierzyło odpowiedzialność za zarządzanie systemem kontroli drogowych, w tym – w stosownych przypadkach – za przeprowadzanie drogowych kontroli technicznych; Poprawka 32 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 3 – ustęp 1 – punkt 12 a (nowy) 12a) „przedsiębiorstwo” oznacza osobę fizyczną, osobę prawną, związek lub grupę osób bez osobowości prawnej, niezależnie od tego, czy działa zarobkowo, lub organ oficjalny, niezależnie od tego, czy posiada on osobowość prawną, czy też podlega podmiotowi posiadającemu osobowość prawną, wykonujące – zarobkowo lub na własny rachunek – przewozy drogowe; Poprawka 33 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 3 – ustęp 1 – punkt 14 a (nowy) 14a) „ocena bezpieczeństwa” oznacza ocenę wzrokową oraz ocenę skuteczności i funkcjonalności podwozia/ramy, urządzeń sprzęgających, układu kierowniczego, opon, kół i układu hamulcowego pojazdu użytkowego; Poprawka 34 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 3 – ustęp 1 – punkt 14 b (nowy) 14b) „stacja kontroli pojazdów” oznacza organ lub przedsiębiorstwo, publiczne bądź prywatne, zatwierdzone przez państwo członkowskie do przeprowadzania badań przydatności do ruchu drogowego; Poprawka 35 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 3 – ustęp 1 – punkt 14 c (nowy) 14c) „podmiot gospodarczy” oznacza osobę fizyczną lub prawną, która eksploatuje pojazd i jednocześnie jest jego właścicielem, lub osobę, którą właściciel pojazdu upoważnił do jego eksploatacji. Poprawka 37 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 5 Łączna liczba wstępnych kontroli drogowych przeprowadzanych przez każde państwo członkowskie w każdym roku kalendarzowym odpowiada co najmniej 5 % łącznej liczby pojazdów, o których mowa w art. 3 ust. 1 i które są zarejestrowane na terytorium danego państwa członkowskiego. Każde państwo członkowskie przeprowadza w każdym roku kalendarzowym odpowiednią liczbę wstępnych kontroli drogowych. Łączna liczba wstępnych kontroli drogowych powinna odpowiadać co najmniej 5% łącznej liczby następujących pojazdów użytkowych, o których mowa w art. 2 ust. 1, zarejestrowanych na terytorium danego państwa członkowskiego: – pojazdy silnikowe używane do przewozu osób, mające więcej niż osiem siedzeń, oprócz siedzenia kierowcy – kategorie pojazdów M2 i M3; – pojazdy silnikowe używane do przewozu ładunków, których maksymalna dopuszczalna masa przekracza 3 500 kg – kategorie pojazdów N2 i N3; – przyczepy i naczepy o maksymalnej dopuszczalnej masie przekraczającej 3 500 kg – kategorie pojazdów O3 i O4. Należy proporcjonalnie skontrolować przynajmniej 5% pojazdów użytkowych, które nie są zarejestrowane na terytorium danego państwa członkowskiego, ale są na nim eksploatowane. Poprawka 76 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 6 1.  Na szczeblu krajowym wprowadza się system oceny ryzyka do celów kontroli drogowych oparty na liczbie i wadze usterek wykrytych w przypadku pojazdów eksploatowanych przez poszczególne przedsiębiorstwa. Systemem oceny ryzyka zarządza właściwy organ państwa członkowskiego. 1.  Aby zwiększyć skuteczność drogowych kontroli technicznych, na szczeblu unijnym wprowadza się system oceny ryzyka do celów kontroli drogowych oparty na liczbie i wadze usterek wykrytych w przypadku pojazdów użytkowych podczas okresowych badań przydatności do ruchu drogowego i drogowych kontroli technicznych. System oceny ryzyka opiera się na połączonych ze sobą w całej Unii krajowych rejestrach elektronicznych i jest zarządzany przez właściwy organ w każdym państwie członkowskim. Trzy lata po wejściu w życie rozporządzenia XX Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie okresowych badań przydatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz uchylającego dyrektywę 2009/40/WE świadectwa przydatności do ruchu drogowego i sprawozdania z kontroli drogowych będą przygotowywane według jednolitego unijnego formularza. 2.  Każdemu z przedsiębiorstw przypisuje się profil ryzyka określony w ramach systemu oceny ryzyka do celów kontroli drogowych przy użyciu kryteriów określonych w załączniku I. 2.   Po dacie określonej w ust. 1 każdemu z przedsiębiorstw przypisuje się profil ryzyka określony w ramach systemu oceny ryzyka przy użyciu następujących kryteriów zgodnie z załącznikiem I: – liczba usterek; – waga usterek; – liczba kontroli lub badań; – współczynnik czasu. Przedsiębiorstwa klasyfikuje się zgodnie z następującymi profilami ryzyka: Przedsiębiorstwa klasyfikuje się zgodnie z następującymi profilami ryzyka: – wysokie ryzyko; – wysokie ryzyko; – średnie ryzyko; – średnie ryzyko; – niskie ryzyko. – niskie ryzyko. Aby umożliwić przedsiębiorstwom poprawę ich profili ryzyka, przy dokonywaniu oceny ryzyka dla danego przedsiębiorstwa należy uwzględniać informacje na temat przestrzegania wymogów dotyczących przydatności do ruchu drogowego uzyskane na podstawie dobrowolnych regularnych ocen bezpieczeństwa pojazdu prowadzonych przez przedsiębiorstwa z następującą częstością: – pojazdy kategorii N2 o maksymalnej dopuszczalnej masie przekraczającej 7,5 t: po raz pierwszy po 42 miesiącach od pierwszej rejestracji pojazdu, a następnie co sześć miesięcy od ostatnio przeprowadzonego badania przydatności do ruchu drogowego; – pojazdy kategorii N3: po raz pierwszy po 30 miesiącach od pierwszej rejestracji pojazdu, a następnie co sześć miesięcy od ostatnio przeprowadzonego badania przydatności do ruchu drogowego; – pojazdy kategorii O4: po raz pierwszy po 30 miesiącach od pierwszej rejestracji pojazdu, a następnie co sześć miesięcy od ostatnio przeprowadzonego badania przydatności do ruchu drogowego. 3.  W celu wdrożenia systemu oceny ryzyka do celów kontroli drogowych państwa członkowskie mogą stosować system oceny ryzyka ustanowiony zgodnie z art. 9 dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady. 3.  W celu wdrożenia systemu oceny ryzyka do celów kontroli drogowych państwa członkowskie stosują system oceny ryzyka ustanowiony w rozporządzeniu (WE) nr 1071/2009. System oceny ryzyka obejmuje informacje na temat przydatności do ruchu drogowego pojazdów, o których mowa w art. 2, cztery lata po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia. Poprawka 39 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 7 – ustęp 1 1.  Kierowcy pojazdu zarejestrowanego w państwie członkowskim posiadają w pojeździe świadectwo przydatności do ruchu drogowego odpowiadające ostatniemu badaniu przydatności do ruchu drogowego oraz sprawozdanie z ostatniej kontroli drogowej, jeżeli są one dostępne. 1.  Kierowcy pojazdu zarejestrowanego w państwie członkowskim posiadają w pojeździe świadectwo przydatności do ruchu drogowego odpowiadające ostatniemu badaniu przydatności do ruchu drogowego oraz sprawozdanie z ostatniej kontroli drogowej, jeżeli są one dostępne. Jeżeli świadectwo oraz sprawozdanie są dostępne w formie elektronicznej w państwie członkowskim, w którym dany pojazd jest zarejestrowany, władze nie mogą wymagać, aby wersje papierowe tych dokumentów były przechowywane w pojeździe. Poprawka 40 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 7 – ustęp 3 3.   Poszczególne przedsiębiorstwa dbają o to, by eksploatowane przez nie pojazdy były przez cały czas w dobrym stanie przydatności do ruchu drogowego. 3.  Przedsiębiorstwa eksploatujące pojazdy objęte zakresem niniejszego rozporządzenia dbają o to, by eksploatowane przez nie pojazdy były przez cały czas w dobrym stanie przydatności do ruchu drogowego oraz aby w pojeździe przechowywano oryginał lub poświadczoną kopię świadectwa przydatności do ruchu drogowego oraz poświadczenie przeprowadzenia badania wydane zgodnie z art. 10 rozporządzenia XX [w sprawie okresowych badań przydatności do ruchu drogowego] w odniesieniu do najnowszego badania przydatności do ruchu drogowego. Poprawka 41 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 7 – ustęp 3 3.  Poszczególne przedsiębiorstwa dbają o to, by eksploatowane przez nie pojazdy były przez cały czas w dobrym stanie przydatności do ruchu drogowego. 3.  Poszczególne przedsiębiorstwa dbają o to, by eksploatowane przez nie pojazdy były przez cały czas w prawidłowym stanie przydatności do ruchu drogowego. Poprawka 42 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 9 Określając pojazdy, które mają zostać poddane kontroli drogowej, inspektorzy wybierają jako priorytet pojazdy eksploatowane przez przedsiębiorstwa o wysokim profilu ryzyka, o którym mowa w art. 6 ust. 2. Inne pojazdy mogą zostać wybrane do kontroli, gdy zachodzi podejrzenie, że pojazd stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa drogowego Jeśli państwo członkowskie tak zdecyduje, określając pojazdy, które mają zostać poddane kontroli drogowej, inspektorzy mogą wybrać jako priorytet pojazdy eksploatowane przez przedsiębiorstwa o wysokim profilu ryzyka, o którym mowa w art. 6 ust. 2. Inne pojazdy mogą zostać wybrane do kontroli, gdy zachodzi podejrzenie, że pojazd stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa drogowego Poprawka 43 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 10 – ustęp 1 – akapit drugi Podczas każdej wstępnej kontroli drogowej pojazdu inspektor: Podczas każdej wstępnej kontroli drogowej pojazdu inspektor: a) sprawdza świadectwo przydatności do ruchu drogowego i sprawozdanie z kontroli drogowej, jeżeli jest dostępne, przechowywane w pojeździe zgodnie z art. 7 ust. 1; a) sprawdza świadectwo przydatności do ruchu drogowego odpowiadające ostatniemu badaniu przydatności do ruchu drogowego, poświadczenie przeprowadzenia badania wydane zgodnie z art. 10 rozporządzenia XX [w sprawie okresowych badań przydatności do ruchu drogowego] i ostatnie sprawozdanie z kontroli drogowej, jeżeli jest dostępne, przechowywane w pojeździe zgodnie z art. 7 ust. 1; b) przeprowadza wzrokową ocenę stanu technicznego pojazdu i jego ładunku. b) przeprowadza wzrokową ocenę stanu technicznego pojazdu. Poprawka 44 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 10 – ustęp 1 – akapit drugi – litera b a (nowa) ba) może sprawdzać zgodność z każdym innym wymogiem określonym w przepisach, odnoszącym się do eksploatacji pojazdu użytkowego na terenie Unii. Poprawka 45 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 10 – ustęp 3 – akapit drugi – tiret drugie a (nowe) – podwozie/rama Poprawka 46 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 10 – ustęp 2 – akapit drugi – tiret trzecie – osie, koła, opony i zawieszenie, – koła i opony, Poprawka 47 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 10 – ustęp 2 – akapit drugi – tiret trzecie a (nowe) – urządzenia sprzęgające, Poprawka 48 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 10 – ustęp 2 – akapit drugi – tiret czwarte – uciążliwości. – uciążliwości: hałas i emisja spalin. Poprawka 49 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 10 – ustęp 2 – akapit trzeci Kontrola każdego z tych obszarów obejmuje jedną pozycję, kilka pozycji lub wszystkie pozycje spośród pozycji wymienionych w załączniku II i odnoszących się do tych obszarów. Kontrola każdego z tych obszarów obejmuje wszystkie pozycje wymienione w załączniku II uznane za konieczne i odnoszące się do tych obszarów. Poprawka 50 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 10 – ustęp 2 – akapit czwarty Ponadto inspektor może sprawdzić inne obszary kontroli wymienione w załączniku II pkt 1 oraz obejmujące jedną pozycję, kilka pozycji lub wszystkie pozycje spośród pozycji wymienionych w tym załączniku. Ponadto jeśli zajdzie taka konieczność w związku z potencjalnym zagrożeniem bezpieczeństwa, inspektor może sprawdzić inne obszary kontroli wymienione w części pierwszej załącznika II obejmujące wszystkie pozycje wymienione w tym załączniku, uznane za konieczne i odnoszące się do tych obszarów. Poprawka 77 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 10 – ustęp 2 – akapit piąty W przypadku gdy świadectwo przydatności do ruchu drogowego lub sprawozdanie z kontroli drogowej wskazuje, że w trakcie poprzedniego miesiąca przeprowadzono kontrolę jednej z pozycji wymienionych w załączniku II, inspektor nie sprawdza tej pozycji, chyba że jest to uzasadnione istnieniem oczywistej usterki. W przypadku gdy świadectwo przydatności do ruchu drogowego odpowiadające ostatniemu badaniu przydatności do ruchu drogowego, dobrowolna regularna ocena bezpieczeństwa pojazdu lub sprawozdanie z kontroli drogowej wskazuje, że w trakcie poprzednich trzech miesięcy przeprowadzono kontrolę jednej z pozycji wymienionych w załączniku II, inspektor nie sprawdza tej pozycji, chyba że taka kontrola jest uzasadniona istnieniem oczywistej usterki. Poprawka 52 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 11 – ustęp 2 2.  W przypadku gdy kontrole mają być przeprowadzane w stacji kontroli pojazdów, miejsce wstępnej kontroli drogowej znajduje się nie dalej niż 10 km od stacji kontroli. 2.  W przypadku gdy kontrole mają być przeprowadzane w stacji kontroli pojazdów, powinny one odbyć się jak najszybciej i w najbliższej stacji kontroli. Poprawka 53 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 11 – ustęp 3 3.  Mobilne jednostki kontroli drogowej posiadają odpowiednie przyrządy do przeprowadzania kontroli drogowej, w tym co najmniej przyrządy niezbędne do oceny stanu hamulców, układu kierowniczego, zawieszenia i emisji spalin z pojazdu. 3.  Mobilne jednostki kontroli drogowej posiadają odpowiednie przyrządy do przeprowadzania kontroli drogowej, w tym co najmniej przyrządy niezbędne do oceny stanu hamulców, układu kierowniczego, zawieszenia i emisji spalin z pojazdu oraz do ważenia pojazdu. Poprawka 54 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 12 – ustęp 2 – tiret trzecie – niebezpieczne usterki stanowiące bezpośrednie i natychmiastowe zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego w stopniu bezwzględnie uniemożliwiającym eksploatację pojazdu w ruchu drogowym. – niebezpieczne usterki stanowiące bezpośrednie i natychmiastowe zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, uzasadniające wydanie przez dane państwo członkowskie lub jego właściwe organy zakazu użytkowania pojazdu w ruchu drogowym. Poprawka 55 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 13 Artykuł 13 Artykuł 13 Przepisy szczegółowe dotyczące kontroli zabezpieczenia ładunku Kontrola zabezpieczenia ładunku Inspektor może poddać pojazd kontroli pod względem zabezpieczenia ładunku zgodnie z załącznikiem IV. Działania następcze, o których mowa w art. 14, stosuje się również w przypadku niebezpiecznych usterek związanych z zabezpieczeniem ładunku. Inspektorzy mogą poddać pojazd kontroli pod względem zabezpieczenia ładunku zgodnie z istniejącymi normami. Wynik takiej kontroli nie powinien być wprowadzany do systemu oceny ryzyka do czasu zharmonizowania zasad zabezpieczania ładunku na szczeblu unijnym. Do dnia … [dostosować do daty w art. 18a wniosku dotyczącego rozporządzenia w sprawie okresowych badań przydatności do ruchu drogowego] Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie o stopniu harmonizacji w dziedzinie zabezpieczania ładunku w transporcie drogowym, o sprawdzaniu zabezpieczenia ładunku na poboczu drogi oraz wyniku analizy metod zapewniających przestrzeganie wymogów dotyczących zabezpieczenia ładunku przez przedsiębiorstwa eksploatujące pojazd, wysyłających, spedytorów, załadowców i inne odpowiednie podmioty gospodarcze operujące ładunkiem. Sprawozdanie przedkłada się w razie potrzeby wraz z wnioskiem ustawodawczym. Poprawka 56 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 14 – ustęp 1 1.  Każda poważna usterka wykryta w trakcie kontroli wstępnej lub bardziej szczegółowej jest bezzwłocznie usuwana w pobliżu miejsca kontroli. 1.  Każda poważna usterka wykryta w trakcie kontroli wstępnej lub bardziej szczegółowej jest bezzwłocznie usuwana w odpowiednio wyposażonym technicznie punkcie położonym najbliżej miejsca kontroli wstępnej lub bardziej szczegółowej. Poprawka 57 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 14 – ustęp 3 – akapit pierwszy 3.  Inspektor nie zezwala na użytkowanie pojazdu wykazującego niebezpieczne usterki, dopóki usterki te nie zostaną usunięte w miejscu kontroli. Inspektor może zezwolić na użytkowanie takiego pojazdu w celu doprowadzenia go do najbliższego warsztatu, w którym usterki te mogą zostać usunięte, pod warunkiem że niebezpieczne usterki zostały naprawione w sposób umożliwiający pojazdowi dojazd do warsztatu i że nie zachodzi bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa jego pasażerów lub innych użytkowników dróg. 3.  Inspektor nie zezwala na użytkowanie pojazdu wykazującego niebezpieczne usterki, dopóki usterki te nie zostaną usunięte w miejscu, w którym przeprowadzono kontrolę, lub w jednym z najbliższych warsztatów. Jeżeli wykryto usterki w obszarach pojazdu wymienionych w art. 10 ust. 2, inspektor zezwala na użytkowanie pojazdu w celu doprowadzenia go do najbliższego warsztatu, w którym usterki te mogą zostać usunięte, pod warunkiem że niebezpieczne usterki zostały naprawione w sposób umożliwiający pojazdowi dojazd do warsztatu i że nie zachodzi bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa pasażerów pojazdu lub innych użytkowników dróg. Poprawka 58 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 14 – ustęp 3 – akapit drugi Inspektor może zezwolić na przetransportowanie pojazdu wykazującego niebezpieczne usterki do najbliższego miejsca, w którym pojazd ten może zostać naprawiony lub zatrzymany. Inspektor może zezwolić na przetransportowanie pojazdu wykazującego niebezpieczne usterki do najbliższego miejsca, w którym może on zostać naprawiony lub zatrzymany. Poprawka 59 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 16 – ustęp 2 2.  Inspektor przekazuje właściwemu organowi wyniki bardziej szczegółowych kontroli drogowych w rozsądnym terminie po przeprowadzeniu tych kontroli. Właściwy organ przechowuje te informacje przez okres 36 miesięcy od daty ich otrzymania. 2.  Inspektor przekazuje właściwemu organowi drogą elektroniczną wyniki bardziej szczegółowych kontroli drogowych w rozsądnym terminie po przeprowadzeniu tych kontroli. Właściwy organ wprowadza te informacje do krajowego rejestru, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1071/2009 oraz przechowuje je przez okres 36 miesięcy od daty ich otrzymania. Poprawka 60 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 16 – ustęp 3 3.  Wyniki kontroli drogowej przekazywane są organowi, który zarejestrował pojazd. 3.  Wyniki kontroli drogowej przekazywane są drogą elektroniczną organowi, który zarejestrował pojazd, właścicielowi pojazdu oraz – w przypadku pojazdów zarejestrowanych w innym państwie członkowskim – do europejskiego rejestru przedsiębiorców transportu drogowego przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1071/2009. Poprawka 61 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 18 – ustęp 1 1.  W przypadku stwierdzenia poważnych lub niebezpiecznych usterek w przypadku pojazdu niezarejestrowanego w państwie członkowskim kontroli, w szczególności usterek prowadzących do zakazu użytkowania pojazdu, punkt kontaktowy informuje o wynikach kontroli właściwy organ państwa członkowskiego, w którym pojazd jest zarejestrowany. 1.  W przypadku stwierdzenia poważnych lub niebezpiecznych usterek w przypadku pojazdu niezarejestrowanego w państwie członkowskim kontroli, w szczególności usterek prowadzących do zakazu użytkowania pojazdu, punkt kontaktowy informuje o wynikach kontroli właściwy organ państwa członkowskiego, w którym pojazd jest zarejestrowany. Państwo członkowskie rejestracji uwzględnia te informacje przy klasyfikacji przedsiębiorstw zgodnie z art. 6 ust. 2. Informacja ta obejmuje elementy sprawozdania z kontroli drogowej określone w załączniku VI. Informacja ta obejmuje elementy sprawozdania z kontroli drogowej określone w załączniku VI, podawana jest w standardowym formacie i przekazywana za pośrednictwem krajowego rejestru elektronicznego przewidzianego w art. 16 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. Komisja przyjmuje szczegółowe przepisy dotyczące procedur zgłaszania pojazdów wykazujących poważne lub niebezpieczne usterki właściwemu organowi państwa członkowskiego rejestracji, zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 23 ust. 2. Komisja przyjmuje szczegółowe przepisy dotyczące procedur zgłaszania pojazdów wykazujących poważne lub niebezpieczne usterki właściwemu organowi państwa członkowskiego rejestracji, zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 23 ust. 2. Poprawka 62 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 18 – ustęp 2 – akapit drugi Właściwy organ państwa członkowskiego, w którym pojazd jest zarejestrowany, informuje o podjętych działaniach państwo członkowskie, w którym przeprowadzono kontrolę. Właściwy organ państwa członkowskiego, w którym pojazd jest zarejestrowany, informuje o podjętych działaniach właściwy organ państwa członkowskiego, w którym przeprowadzono kontrolę, oraz wprowadza informacje do europejskiego rejestru przedsiębiorców transportu drogowego. Poprawka 63 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 18 – ustęp 2 a (nowy) 2a.  Jeżeli zostaną stwierdzone poważne lub niebezpieczne usterki, należy przekazać nazwę podmiotu gospodarczego do punku kontaktowego zgodnie z art. 16. Poprawka 64 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 18 – ustęp 2 b (nowy) 2b.  Państwo członkowskie rejestracji przekazuje organowi przeprowadzającemu drogową kontrolę techniczną informacje na temat profilu ryzyka przedsiębiorstwa, którego pojazd podlega kontroli. Informacje te przekazywane są w formie elektronicznej w rozsądnym terminie. Komisja przyjmuje akty wykonawcze określające szczegółowe zasady dotyczące procedur przekazywania tych informacji takim organom. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 23 ust. 2. Poprawka 65 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 20 – ustęp 2 – akapit drugi Komisja przekazuje zebrane dane Parlamentowi Europejskiemu. Komisja przekazuje Parlamentowi Europejskiemu sprawozdanie zawierające syntezę zgromadzonych danych. Poprawka 66 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 22 – ustęp 2 2.  Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 21, powierza się Komisji na czas nieokreślony od dnia [wejścia w życie niniejszego rozporządzenia]. 2.  Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 21, powierza się Komisji na okres pięciu lat od dnia [wejścia w życie niniejszego rozporządzenia]. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień nie później niż dziewięć miesięcy przed końcem okresu pięciu lat. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużone na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed końcem każdego okresu. Poprawka 67 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 24 – ustęp 2 2.  Zasady określone zgodnie z ust. 1 obejmują kary za niepodjęcie przez kierowcę lub podmiot gospodarczy współpracy z inspektorem i za nieusunięcie usterek stwierdzonych w trakcie kontroli. 2.  Zasady określone zgodnie z ust. 1 obejmują kary za niepodjęcie przez kierowcę lub podmiot gospodarczy współpracy z inspektorem i za eksploatowanie pojazdu bez uprawnienia, wypływające z niedotrzymania przepisów art. 14. Poprawka 68 Wniosek dotyczący rozporządzenia Załącznik II – część 2 – punkt 5.2.2 – litera d a (nowa) Tekst proponowany przez Komisję 5.2.2. Koła Kontrola wzrokowa obu stron każdego koła pojazdu. Poprawka Parlamentu 5.2.2. Koła Kontrola wzrokowa obu stron każdego koła pojazdu. da) Koło niepasujące do piasty Poprawka 69 Wniosek dotyczący rozporządzenia Załącznik II – część 2 – punkt 5.2.3 – kolumna 2: Metoda Tekst proponowany przez Komisję Opony Kontrola wzrokowa całej opony poprzez przemieszczanie pojazdu do przodu i do tyłu. Poprawka Parlamentu Opony Kontrola wzrokowa całej opony poprzez przemieszczanie pojazdu do przodu i do tyłu. Użycie manometru do sprawdzenia ciśnienia powietrza w oponach i porównanie go z wartościami podanymi przez producenta. Poprawka 70 Wniosek dotyczący rozporządzenia Załącznik III – część 1 – nagłówek: Niebezpieczne usterki – ustęp 1 Usterki stanowiące bezpośrednie i natychmiastowe zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Dalsza eksploatacja pojazdu na drodze jest zabroniona, chociaż w niektórych przypadkach można wydać zezwolenie na kierowanie pojazdem przy zachowaniu określonych warunków bezpośrednio na wyznaczone miejsce, np. w celu naprawy lub zajęcia pojazdu. Usterki stanowiące bezpośrednie i natychmiastowe zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego i uzasadniające wydanie przez dane państwo członkowskie lub jego właściwe organy zakazu użytkowania pojazdu na drodze, chociaż w niektórych przypadkach można wydać zezwolenie na kierowanie pojazdem przy zachowaniu określonych warunków bezpośrednio na wyznaczone miejsce, np. w celu bezzwłocznej naprawy lub zajęcia pojazdu. Poprawka 71 Wniosek dotyczący rozporządzenia Załącznik III – część 2 – punkt 5.2.3 – litera e Tekst proponowany przez Komisję 5.2.3. Opony e) Głębokość bieżnika niezgodna z wymogami (1). X X Mniej niż 80% wymaganej głębokości bieżnika Poprawka Parlamentu 5.2.3. Opony e) Minimalna, zgodna z przepisami głębokość bieżnika. X X Głębokość bieżnika opon poniżej głębokości minimalnej, zgodnej z przepisami. Poprawka 72 Wniosek dotyczący rozporządzenia Załącznik III – część 2 – punkt 5.2.3 – litera g a (nowa) Tekst proponowany przez Komisję 5.2.3. Opony Poprawka Parlamentu 5.2.3. Opony ga) Ciśnienie eksploatacyjne w jednej z opon używanych w pojeździe zmniejszone o 20% X X Poprawka 73 Wniosek dotyczący rozporządzenia Załącznik IV [...] skreślony

(1) Sprawa została odesłana do właściwej komisji w celu ponownego rozpatrzenia zgodnie z art. 57 ust. 2 akapit drugi regulaminu(A7-0207/2013).

Poprawki przyjęte przez Parlament Europejski dnia 2 lipca 2013 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie okresowych badań przydatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz uchylającego dyrektywę 2009/40/WE (COM(2012)0380 – C7-0186/2012 – 2012/0184(COD))(1)

P7_TA(2013)0297 A7-0210/2013

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Tekst proponowany przez Komisję   Poprawka Poprawka 1 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 3 (3)   Badania przydatności do ruchu drogowego stanowią część szerszego systemu gwarantującego, że pojazdy są utrzymywane w bezpiecznym i akceptowalnym z punktu widzenia ochrony środowiska stanie w trakcie ich użytkowania. System ten powinien obejmować przeprowadzanie regularnych badań przydatności do ruchu drogowego wszystkich pojazdów oraz drogowe kontrole techniczne pojazdów wykorzystywanych do celów komercyjnych w transporcie drogowym, jak również przepisy dotyczące procedury rejestracji pojazdów w celu zapewnienia, aby na drogach nie były używane pojazdy, które stanowią bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa drogowego. (3)   Badania przydatności do ruchu drogowego stanowią część szerszego systemu gwarantującego, że pojazdy są utrzymywane w bezpiecznym i akceptowalnym z punktu widzenia ochrony środowiska stanie w trakcie ich użytkowania. System ten powinien obejmować przeprowadzanie regularnych badań przydatności do ruchu drogowego wszystkich pojazdów oraz drogowe kontrole techniczne pojazdów wykorzystywanych do celów komercyjnych w transporcie drogowym, jak również przepisy dotyczące procedury rejestracji pojazdów. Badania okresowe powinny stanowić główne narzędzie zapewniania przydatności do ruchu drogowego. Kontrole drogowe pojazdów użytkowych powinny jedynie uzupełniać badania okresowe i dotyczyć pojazdów, które stanowią bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Poprawka 2 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 3 a (nowy) (3a)  Bez uszczerbku dla wymogów dotyczących okresowego badania przydatności do ruchu drogowego wszystkie pojazdy użytkowane na drogach publicznych muszą nadawać się do ruchu drogowego w każdym momencie ich eksploatacji. Poprawka 3 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 3 b (nowy) (3b)  Wdrażanie środków służących zapewnieniu przydatności pojazdów do ruchu drogowego powinno obejmować kampanie uświadamiające adresowane do właścicieli pojazdów i mające na celu rozwijanie dobrych praktyk i nawyków wynikających z podstawowych kontroli ich pojazdów. Poprawki 4 i 115 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 4 (4)   W Unii przyjęto szereg norm technicznych i wymogów dotyczących bezpieczeństwa pojazdów. Należy jednak zagwarantować – stosując system okresowych badań przydatności do ruchu drogowego – że po wprowadzeniu do obrotu pojazdy w dalszym ciągu spełniają normy bezpieczeństwa w ciągu całego cyklu ich użytkowania. System ten powinien obowiązywać w odniesieniu do kategorii pojazdów określonych w dyrektywie 2002/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 marca 2002 r. w sprawie homologacji typu dwu- lub trzykołowych pojazdów mechanicznych i uchylającej dyrektywę Rady 92/61/EWG, dyrektywie 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. ustanawiającej ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów, oraz w dyrektywie 2003/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie homologacji typu ciągników rolniczych lub leśnych, ich przyczep i wymiennych holowanych maszyn, łącznie z ich układami, częściami i oddzielnymi zespołami technicznymi oraz uchylającej dyrektywę 74/150/EWG. (4)   W Unii przyjęto szereg norm technicznych i wymogów dotyczących bezpieczeństwa pojazdów. Należy jednak zagwarantować – stosując system okresowych badań przydatności do ruchu drogowego – że po wprowadzeniu do obrotu pojazdy w dalszym ciągu spełniają normy bezpieczeństwa w ciągu całego cyklu ich użytkowania. Wszelkie elementy zmodernizowanego wyposażenia, mające wpływ na właściwości pojazdu w zakresie bezpieczeństwa i ochrony środowiska, nie powinny negatywnie wpływać na te właściwości określone w momencie dokonania homologacji, pierwszej rejestracji lub pierwszego dopuszczenia do użytku. Państwa członkowskie mogą wprowadzić krajowe wymogi dotyczące badań przydatności do ruchu drogowego kategorii pojazdów określonych w dyrektywie 2002/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 marca 2002 r. w sprawie homologacji typu dwu- lub trzykołowych pojazdów mechanicznych; ten krajowy system badań przydatności do ruchu drogowego powinien obowiązywać w odniesieniu do kategorii pojazdów określonych w dyrektywie 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. ustanawiającej ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów, oraz w dyrektywie 2003/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie homologacji typu ciągników rolniczych lub leśnych, ich przyczep i wymiennych holowanych maszyn, łącznie z ich układami, częściami i oddzielnymi zespołami technicznymi. Poprawka 5 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 5 a (nowy) (5a)  Wczesne wykrycie w pojeździe silnikowym usterki mającej wpływ na jego przydatność do ruchu drogowego przyczynia się do usunięcia tej usterki, a tym samym do uniknięcia wypadku; zaoszczędzone koszty związane ze skutkami wypadków powinny służyć stworzeniu systemu zachęt. Poprawka 6 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 6 (6)  Źródłem znacznej części ogólnej ilości emisji w transporcie drogowym, w szczególności emisji CO2, jest niewielka grupa pojazdów z niesprawnymi układami kontroli emisji. Szacuje się, że 5 % floty pojazdów odpowiada za 25 % ogółu emisji zanieczyszczeń. Dlatego też system okresowych badań przydatności do ruchu drogowego przyczyniłby się także do poprawy stanu środowiska poprzez obniżenie średniego poziomu emisji na pojazd. (6)  Źródłem znacznej części ogólnej ilości emisji w transporcie drogowym, w szczególności emisji CO2, jest niewielka grupa pojazdów z niesprawnymi układami kontroli emisji. Szacuje się, że 5% floty pojazdów odpowiada za 25% ogółu emisji zanieczyszczeń. Dotyczy to również wzrostu emisji cząstek stałych i NOx z nowocześnie zaprojektowanych silników, wymagających bardziej kompleksowego badania poziomu emisji, obejmującego kontrolę – z wykorzystaniem elektronicznego urządzenia kontrolnego – integralności i funkcjonalności pokładowego układu diagnostycznego pojazdu, potwierdzoną przetestowaniem rury wydechowej, by zapewnić kompletny test systemu emisji, jako że badanie dotyczącego samego tylko pokładowego układu diagnostycznego pojazdu nie jest wiarygodne. Dlatego też system okresowych badań przydatności do ruchu drogowego przyczyniłby się także do poprawy stanu środowiska poprzez obniżenie średniego poziomu emisji na pojazd. Poprawka 8 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 8 (8)   Pojazdy rolnicze o maksymalnej prędkości projektowej ponad 40 km/h coraz częściej wykorzystywane są zamiast samochodów ciężarowych do zadań transportowych o lokalnym zasięgu. Zagrożenie związane z ich użytkowaniem jest zbliżone do zagrożenia występującego w przypadku samochodów ciężarowych, dlatego pod kątem badań przydatności do ruchu drogowego tę kategorię pojazdów należy traktować tak samo jak samochody ciężarowe. (8)   Pojazdy rolnicze o maksymalnej prędkości projektowej ponad 40 km/h są czasem wykorzystywane zamiast samochodów ciężarowych do celów komercyjnego drogowego transportu towarów. Ważne jest dopilnowanie, by pojazdy rolnicze wykorzystywane do tego celu traktowane były tak samo jak samochody ciężarowe. Poprawka 9 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 9 (9)   Pojazdy mające wartość historyczną mają służyć zachowaniu dziedzictwa epoki, w której zostały zbudowane, przy czym uważa się, że rzadko korzystają one z dróg publicznych. Decyzję o przedłużeniu terminu okresowych badań przydatności do ruchu drogowego dla tego rodzaju pojazdów należy pozostawić w gestii państw członkowskich. Także w przypadku pozostałych rodzajów pojazdów specjalistycznych zadanie uregulowania kwestii badań przydatności do ruchu drogowego należy pozostawić w rękach państw członkowskich. (9)   Pojazdy mające wartość historyczną służą zachowaniu dziedzictwa epoki, w której zostały zbudowane, są utrzymywane w odpowiednim stanie historycznym oraz są rzadko wykorzystywane jako pojazdy codziennego użytku. Decyzję o przedłużeniu terminu okresowych badań przydatności do ruchu drogowego dla tego rodzaju pojazdów należy pozostawić w gestii państw członkowskich lub należy w inny sposób uregulować system przeprowadzania badań ich przydatności do ruchu drogowego. Także w przypadku pozostałych rodzajów pojazdów specjalistycznych zadanie uregulowania kwestii badań przydatności do ruchu drogowego należy pozostawić w rękach państw członkowskich. Poprawka 10 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 10 (10)   Kwestia badań przydatności do ruchu drogowego jest przedmiotem suwerennych działań państw członkowskich, a zatem powinna ona być rozstrzygana przez te państwa lub przez nadzorowane przez nie organy, którym powierzono to zadanie. Państwa członkowskie powinny nadal być bezwzględnie odpowiedzialne za badania przydatności do ruchu drogowego, nawet jeżeli w ramach systemu krajowego dopuszcza się zatwierdzanie organów prywatnych, w tym organów wykonujących także naprawy. (10)   Kwestia badań przydatności do ruchu drogowego jest przedmiotem suwerennych działań państw członkowskich i jako takie badania te przeprowadzane są przez zainteresowane państwo członkowskie, organizację publiczną upoważnioną przez państwo lub organizacje lub instytucje w tym celu wyznaczone i nadzorowane bezpośrednio przez państwo, włączając należycie upoważnione podmioty prywatne. W przypadku gdy organizacje wyznaczone do przeprowadzania badań technicznych prowadzą jednocześnie działalność jako stacje obsługi pojazdów, państwa członkowskie powinny dołożyć wszelkich starań, aby zapewnić obiektywność i wysoką jakość badań technicznych. Poprawka 11 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 10 a (nowy) (10a)  W celu lepszego stosowania zasady swobodnego przepływu na terytorium Unii świadectwo przydatności do ruchu drogowego wydane w pierwotnym państwie członkowskim rejestracji powinno być wzajemnie uznawane między państwami członkowskimi do celów powtórnej rejestracji. Poprawka 12 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 10 b (nowy) (10b)  Kiedy zostanie dowiedzione, że osiągnięto dostateczną harmonizację badań przydatności do ruchu drogowego, należy ustanowić przepisy dotyczące pełnego wzajemnego uznawania świadectw przydatności do ruchu drogowego w całej Unii. Poprawka 13 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 11 (11)  Na potrzeby kontroli pojazdów, a w szczególności ich elektronicznych podzespołów odpowiadających za bezpieczeństwo, konieczne jest posiadanie dostępu do specyfikacji technicznych każdego pojazdu. Dlatego też producenci pojazdów powinni obok pełnego zbioru danych objętych zakresem świadectwa zgodności (CoC) udostępnić także dane niezbędne do weryfikacji sprawności elementów odpowiadających za bezpieczeństwo i ochronę środowiska. Podobnie w tym samym celu należy stosować przepisy dotyczące dostępu do informacji o naprawach i konserwacji, zapewniając stacjom kontroli pojazdów dostęp do tych elementów informacji, które są niezbędne do badań przydatności do ruchu drogowego. Ma to szczególnie kluczowe znaczenie w obszarze układów sterowanych elektronicznie i powinno dotyczyć wszystkich części zamontowanych przez producenta. (11)  Na potrzeby kontroli pojazdów, a w szczególności ich elektronicznych podzespołów odpowiadających za bezpieczeństwo, konieczne jest posiadanie dostępu do specyfikacji technicznych każdego pojazdu. Dlatego też producenci pojazdów powinni obok pełnego zbioru danych objętych zakresem świadectwa zgodności (CoC) udostępnić także dane niezbędne do weryfikacji sprawności systemów odpowiadających za bezpieczeństwo i ochronę środowiska. Dane powinny obejmować szczegółowe informacje umożliwiające monitorowanie sprawności systemów odpowiadających za bezpieczeństwo pojazdów w sposób pozwalający na ich kontrolowanie w środowisku okresowych kontroli technicznych w celu określenia przewidywalnego wskaźnika przydatności bądź nieprzydatności do ruchu drogowego. Poprawka 14 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 12 (12)   Aby osiągnąć wysoką jakość badań na terenie całej Unii, wymagania w zakresie przyrządów wykorzystywanych do przeprowadzania badań, ich konserwacji i kalibracji należy określić na szczeblu unijnym. (12)   Aby osiągnąć wysoką jakość badań na terenie całej Unii, wymagania w zakresie przyrządów wykorzystywanych do przeprowadzania badań, ich konserwacji i kalibracji należy określić na szczeblu unijnym. Należy stworzyć zachęty sprzyjające innowacjom w zakresie systemów kontroli, procedur oraz oprzyrządowania, co umożliwi dalsze ograniczenie wydatków i poprawę użytkowania. Poprawka 15 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 13 (13)   Przeprowadzając badania przydatności do ruchu drogowego diagności powinni działać niezależnie, przy czym należy unikać wszelkich konfliktów interesów. Wyniki badań przydatności do ruchu drogowego nie powinny być zatem powiązane z wysokością wynagrodzenia lub jakimikolwiek korzyściami ekonomicznymi bądź osobistymi. (13)   Przeprowadzając badania przydatności do ruchu drogowego diagności powinni działać niezależnie, przy czym należy unikać wszelkich konfliktów interesów. Państwa członkowskie powinny dopilnować, by przeglądy przeprowadzano prawidłowo, oraz powinny zwrócić szczególną uwagę na obiektywny charakter przeglądów. Poprawka 16 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 13 a (nowy) (13a)  Jakość i bezstronność stacji kontroli pojazdów ma zasadnicze znaczenie dla osiągnięcia celu większego bezpieczeństwa ruchu drogowego. Dlatego też stacje kontroli pojazdów prowadzące badania przydatności do ruchu drogowego powinny na przykład spełniać minimalne wymogi określone w normie ISO 17020 dotyczącej ogólnych kryteriów działania różnych rodzajów jednostek inspekcyjnych. Poprawka 17 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 14 (14)   Wyników badań nie należy zmieniać do celów komercyjnych. Jedynie w przypadku gdy ustalenia z przeprowadzonego przez diagnostę badania przydatności do ruchu drogowego okażą się wyraźnie nieprawidłowe, organ nadzoru powinien mieć możliwość dokonania zmian w wynikach badania przydatności do ruchu drogowego. (14)   Wyników badań nie należy zmieniać do celów komercyjnych. Jedynie w przypadku, gdy ustalenia z przeprowadzonego przez diagnostę badania przydatności do ruchu drogowego okażą się wyraźnie nieprawidłowe, organ nadzoru powinien mieć możliwość dokonania zmian w wynikach badania przydatności do ruchu drogowego oraz nałożenia odpowiedniej kary na podmiot, który wydał zaświadczenie. Poprawka 18 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 15 (15)   Wysokie standardy badań przydatności do ruchu drogowego wymagają wysokiego poziomu kwalifikacji i kompetencji kadry diagnostów. Należy ustanowić system szkolenia obejmujący szkolenie wstępne i okresowe szkolenia przypominające. Należy ustanowić okres przejściowy pozwalający obecnej kadrze diagnostów na sprawne dostosowanie się do systemu szkoleń okresowych. (15)   Wysokie standardy badań przydatności do ruchu drogowego wymagają wysokiego poziomu kwalifikacji i kompetencji kadry diagnostów. Należy ustanowić system szkolenia obejmujący szkolenie wstępne i okresowe szkolenia przypominające. Należy ustanowić okres przejściowy pozwalający obecnej kadrze diagnostów na sprawne dostosowanie się do systemu szkoleń okresowych. Państwom członkowskim, które już wprowadziły wyższe wymogi dotyczące szkolenia, kompetencji i kontroli, niż przewidują to wymogi minimalne, należy zezwolić na utrzymanie wysokich standardów. Poprawka 19 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 17 (17)   Częstotliwość badań należy dostosować w zależności od rodzaju pojazdu oraz jego przebiegu. Prawdopodobieństwo wystąpienia usterek technicznych w pojazdach zwiększa się wraz z przekroczeniem przez nie określonego wieku oraz, w szczególności jeśli są one intensywnie eksploatowane, określonego przebiegu. Dlatego też należy zwiększyć częstotliwość badań w przypadku starszych pojazdów oraz pojazdów z dużym przebiegiem. (17)   Częstotliwość badań należy dostosować w zależności od rodzaju pojazdu. Prawdopodobieństwo wystąpienia usterek technicznych w pojazdach zwiększa się wraz z przekroczeniem przez nie określonego wieku. Dlatego też badania należy przeprowadzać częściej w przypadku starszych pojazdów. Poprawka 20 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 19 (19)   Badania przydatności do ruchu drogowego powinny obejmować wszystkie elementy istotne z punktu widzenia projektu, konstrukcji i wyposażenia właściwych dla badanego pojazdu. Uwzględniając te elementy oraz bieżący stan zaawansowania technologicznego pojazdów, do wykazu badanych elementów należy włączyć nowoczesne układy elektroniczne. Aby doprowadzić do harmonizacji badań przydatności do ruchu drogowego, dla każdego z badanych elementów należy określić metody badań. (19)   Badania przydatności do ruchu drogowego powinny obejmować wszystkie elementy istotne z punktu widzenia projektu, konstrukcji i wyposażenia właściwych dla badanego pojazdu. Elementy te należy uaktualniać, aby uwzględniać postępy w badaniach i postępy techniczne w zakresie bezpieczeństwa pojazdów. Niestandardowe koła umieszczone na niestandardowych osiach należy traktować jak elementy o istotnym znaczeniu dla bezpieczeństwa i w związku z tym należy objąć je badaniami przydatności do ruchu drogowego. Uwzględniając te elementy oraz bieżący stan zaawansowania technologicznego pojazdów, do wykazu badanych elementów należy włączyć nowoczesne układy elektroniczne. Aby doprowadzić do harmonizacji badań przydatności do ruchu drogowego, dla każdego z badanych elementów należy określić metody badań. Poprawka 21 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 20 a (nowy) (20a)  Standardy badania przydatności do ruchu drogowego powinny być ustalane na wspólnym ogólnounijnym wysokim poziomie minimalnym, co umożliwi tym państwom członkowskim, w których przypadku poziom badań przydatności do ruchu drogowego jest już wyższy od wymaganego na mocy niniejszego rozporządzenia, utrzymanie wyższych standardów oraz, w stosownych przypadkach, dostosowanie ich do postępu technicznego. Poprawka 22 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 21 (21)   Posiadacz dowodu rejestracyjnego pojazdu przechodzącego badanie przydatności do ruchu drogowego, w trakcie którego wykryto usterki, w szczególności usterki stanowiące zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, powinien niezwłocznie te usterki usunąć. W przypadku niebezpiecznych usterek należy cofnąć rejestrację pojazdu do momentu całkowitego ich usunięcia. (21)   Posiadacz dowodu rejestracyjnego pojazdu przechodzącego badanie przydatności do ruchu drogowego, w trakcie którego wykryto usterki, w szczególności pojazdu stanowiącego zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, powinien niezwłocznie te usterki usunąć. W przypadku niebezpiecznych usterek pojazd nie powinien być eksploatowany na drogach publicznych do momentu całkowitego ich usunięcia. Poprawka 23 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 22 (22)   Świadectwo przydatności do ruchu drogowego powinno być wydawane po każdym badaniu i zawierać – między innymi – informacje dotyczące tożsamości pojazdu oraz informacje o wynikach badania. Aby umożliwić odpowiednie odtwarzanie wyników badań przydatności do ruchu drogowego, państwa członkowskie powinny gromadzić i przechowywać tego rodzaju informacje w bazie danych. (22)   Celem dopilnowania podjęcia właściwych działań następczych w związku z wynikami badania, świadectwo przydatności do ruchu drogowego powinno być wydawane po każdym badaniu i powinno również być tworzone w formacie elektronicznym o takim samym poziomie szczegółowości w odniesieniu do tożsamości pojazdu i wyników badań jak w oryginalnym świadectwie badania. Ponadto państwa członkowskie powinny gromadzić i przechowywać tego rodzaju informacje w centralnej bazie danych w celu zapewnienia łatwej weryfikacji autentyczności wyników okresowej kontroli technicznej. Poprawka 24 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 22 a (nowy) (22a)  Jako że niektóre państwa członkowskie nie wymagają rejestracji niektórych kategorii pojazdów, takich jak lekkie przyczepy, informację o korzystnym przebiegu badania przydatności do ruchu drogowego należy udostępnić przez umieszczenie poświadczenia w widocznym miejscu w pojeździe. Poprawka 25 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 23 (23)   Ocenia się, że w przypadku od 5 do 12% transakcji sprzedaży samochodów używanych dochodzi do oszustwa polegającego na fałszowaniu przebiegu. Skutkiem tych oszustw jest znaczny koszt w wysokości kilku miliardów euro rocznie, który ponosi społeczeństwo, oraz błędna ocena stanu przydatności do ruchu drogowego pojazdu. W ramach walki z oszustwami polegającymi na fałszowaniu przebiegu można by ułatwić wykrywanie manipulacji lub ingerencji w stan licznika poprzez rejestrowanie przebiegu w świadectwie przydatności do ruchu drogowego w połączeniu z obowiązkiem przedstawiania świadectwa z poprzedniego badania. Należy również w sposób bardziej usystematyzowany uznać oszustwa polegające na fałszowaniu przebiegu za przestępstwo podlegające karze. (23)   Ocenia się, że w przypadku od 5 do 12% transakcji sprzedaży samochodów używanych w jednym kraju (a w przypadku sprzedaży transgranicznej liczba ta jest znacznie wyższa) dochodzi do oszustwa polegającego na fałszowaniu przebiegu. Skutkiem tych oszustw jest znaczny koszt w wysokości kilku miliardów euro rocznie, który ponosi społeczeństwo, oraz błędna ocena stanu przydatności pojazdu do ruchu drogowego. W ramach walki z oszustwami polegającymi na fałszowaniu przebiegu można by ułatwić wykrywanie manipulacji lub ingerencji w stan licznika poprzez rejestrowanie przebiegu w świadectwie przydatności do ruchu drogowego w połączeniu z obowiązkiem przedstawiania świadectwa z poprzedniego badania. Do uniknięcia manipulacji i udostępnienia ważnych informacji przyczyniłoby się także utworzenie elektronicznej platformy wymiany informacji o pojazdach, w której rejestrowałoby się przebieg pojazdów i ciężkie wypadki, w których uczestniczyły pojazdy w ciągu całego cyklu ich użytkowania, z należytym poszanowaniem ochrony danych. Należy ponadto w sposób bardziej usystematyzowany uznać oszustwa polegające na fałszowaniu przebiegu za przestępstwo podlegające karze. Poprawka 26 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 25 (25)   Badania przydatności do ruchu drogowego stanowią element szerszych ram przepisów, regulujących kwestie dotyczące pojazdów przez cały cykl ich użytkowania – od homologacji przez rejestracje i kontrole aż do złomowania. Stworzenie i wzajemne zintegrowanie krajowych i producenckich elektronicznych baz danych pojazdów powinno zasadniczo przyczynić się do poprawy wydajności całego łańcucha administracji pojazdów oraz doprowadzić do obniżenia kosztów i obciążeń administracyjnych. Komisja powinna zatem przeprowadzić badania wykonalności, kosztów i korzyści dotyczące stworzenia europejskiej elektronicznej platformy wymiany informacji o pojazdach służącej temu celowi. (25)   Badania przydatności do ruchu drogowego stanowią element szerszych ram przepisów, regulujących kwestie dotyczące pojazdów przez cały cykl ich użytkowania – od homologacji przez rejestracje i kontrole aż do złomowania. Stworzenie i wzajemne zintegrowanie krajowych i producenckich elektronicznych baz danych pojazdów przyczyniłoby się do poprawy wydajności całego łańcucha administracji pojazdów i obniżenia kosztów i obciążeń administracyjnych. Poprawka 27 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 25 a (nowy) (25a)  Jako że celem niniejszego rozporządzenia powinno być wsparcie dalszego ujednolicania i standaryzacji okresowych badań przydatności pojazdów do ruchu drogowego, co powinno ostatecznie doprowadzić do ustanowienia jednolitego rynku okresowych badań przydatności do ruchu drogowego w Unii Europejskiej z systemem wzajemnego uznawania świadectw przydatności do ruchu drogowego umożliwiającym badanie samochodów w którymkolwiek państwie członkowskim, Komisja Europejska powinna przygotować sprawozdanie w sprawie postępów w procesie ujednolicania, aby określić, kiedy będzie można ustanowić taki system wzajemnego uznawania. Poprawka 28 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 26 (26)   W celu uzupełnienia niniejszej dyrektywy o dalsze szczegóły techniczne należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w celu uwzględnienia, w stosownych przypadkach, zmian w ustawodawstwie dotyczących unijnej homologacji typu w odniesieniu do kategorii pojazdów, jak również w celu uwzględnienia konieczności aktualizacji załączników w świetle postępu technicznego. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów. Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. (26)   W celu uaktualnienia niniejszego rozporządzenia należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w celu uwzględnienia, w stosownych przypadkach, zmian w prawodawstwie dotyczących unijnej homologacji typu w odniesieniu do kategorii pojazdów, jak również w celu uwzględnienia konieczności aktualizacji załączników w świetle postępu technicznego. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów. Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. Poprawka 29 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 29 (29)   Ponieważ cel niniejszego rozporządzenia, a mianowicie ustanowienie wspólnych minimalnych wymogów i zharmonizowanych przepisów dotyczących przeprowadzania badań przydatności do ruchu drogowego pojazdów na terenie Unii, nie może zostać w zadowalającym stopniu zrealizowany przez państwa członkowskie i może być w związku z tym lepiej osiągnięty na poziomie unijnym, Unia może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. (29)   Ponieważ cel niniejszego rozporządzenia, a mianowicie ustanowienie wspólnych minimalnych wymogów i zharmonizowanych przepisów dotyczących przeprowadzania badań przydatności do ruchu drogowego pojazdów na terenie Unii, nie może zostać w zadowalającym stopniu zrealizowany przez państwa członkowskie i może być w związku z tym lepiej osiągnięty na poziomie unijnym, Unia może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Państwa członkowskie mogą postanowić o ustanowieniu wymogów wyższych niż standardy minimalne. Poprawka 30 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 1 Niniejsze rozporządzenie ustanawia system okresowych badań przydatności do ruchu drogowego pojazdów. Niniejsze rozporządzenie ustanawia system okresowych badań przydatności pojazdów do ruchu drogowego, przeprowadzanych na podstawie minimalnych standardów technicznych i wymogów w celu zapewnienia wysokiego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego i ochrony środowiska. Poprawka 31 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 2 – ustęp 1 – tiret pierwsze –  pojazdy silnikowe mające co najmniej cztery koła, wykorzystywane do przewozu osób i mające nie więcej niż osiem miejsc siedzących poza miejscem siedzącym kierowcy – kategoria pojazdów M1, –  pojazdy silnikowe zaprojektowane i skonstruowane głównie do przewozu osób i ich bagażu, mające nie więcej niż osiem miejsc siedzących poza miejscem siedzącym kierowcy – kategoria pojazdów M1, Poprawka 32 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 2 – ustęp 1 – tiret drugie –  pojazdy silnikowe wykorzystywane do przewozu osób i mające więcej niż osiem miejsc siedzących poza miejscem siedzącym kierowcy – kategorie pojazdów M2 i M3, –  pojazdy silnikowe zaprojektowane i skonstruowane głównie do przewozu osób i ich bagażu, mające więcej niż osiem miejsc siedzących poza miejscem siedzącym kierowcy – kategorie pojazdów M2 i M3, Poprawka 33 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 2 – ustęp 1 – tiret trzecie –  pojazdy silnikowe mające przynajmniej cztery koła, używane zwykle do przewozu drogowego ładunków, których maksymalna masa nie przekracza 3 500 kg – kategoria pojazdów N1; –  pojazdy silnikowe zaprojektowane i skonstruowane głównie do przewozu towarów, o maksymalnej masie nieprzekraczającej 3,5 tony – kategoria pojazdów N1, Poprawka 34 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 2 – ustęp 1 – tiret czwarte –  pojazdy silnikowe wykorzystywane do przewozu towarów, o maksymalnej dopuszczalnej masie przekraczającej 3500 kg – kategorie pojazdów N2 i N3, –  pojazdy silnikowe zaprojektowane i skonstruowane głównie do przewozu towarów, o maksymalnej masie przekraczającej 3,5 tony – kategorie pojazdów N2 i N3, Poprawka 35 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 2 – ustęp 1 – tiret piąte –  przyczepy i naczepy o masie maksymalnej nieprzekraczającej 3 500 kg – kategorie pojazdów O1 i O2; –  przyczepy zaprojektowane i skonstruowane do przewozu towarów lub osób, a także do tego, by zamieszkiwały w nich osoby, i mające masę maksymalną większą niż 750 kg, lecz nieprzekraczającą 3,5 tony – kategoria pojazdów O2, Poprawka 36 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 2 – ustęp 1 – tiret szóste –  przyczepy i naczepy o maksymalnej dopuszczalnej masie przekraczającej 3500 kg – kategorie pojazdów O3 i O4, –  przyczepy zaprojektowane i skonstruowane do przewozu towarów lub osób, a także do tego, by zamieszkiwały w nich osoby, i mające masę maksymalną przekraczającą 3,5 tony – kategorie pojazdów O3 i O4, Poprawka 117/1 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 2 – ustęp 1 – tiret siódme –  pojazdy dwu- lub trzykołowe – kategorie pojazdów L1e, L2e, L3e, L4e, L5e, L6e i L7e, –  od dnia 1 stycznia 2016 r. pojazdy dwu- lub trzykołowe – kategorie pojazdów L3e, L4e, L5e i L7e, Poprawka 38 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 2 – ustęp 1 – tiret ósme –  ciągniki kołowe o maksymalnej prędkości projektowej przekraczającej 40 km/godz. – kategoria pojazdów T5. –  ciągniki kołowe kategorii T5 o maksymalnej prędkości projektowej przekraczającej 40 km/godz. wykorzystywane głównie na drogach publicznych. Poprawka 39 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 2 – ustęp 1 a (nowy) 1a.  Państwa członkowskie mogą rozszerzyć obowiązkowe okresowe badania przydatności do ruchu drogowego na inne kategorie pojazdów. Państwa członkowskie informują Komisję o wszelkich podjętych decyzjach dotyczących rozszerzenia badań i podają przyczyny tych decyzji. Poprawka 117/2 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 2 – ustęp 1 b (nowy) 1b.  Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2018 r. w odniesieniu do następujących kategorii pojazdów, chyba że w sprawozdaniu sporządzanym na podstawie art. 18a Komisja wykaże, iż środki takie byłyby nieskuteczne: –  pojazdy dwu- lub trzykołowe – kategorie pojazdów L1e, L2e i L6e. Poprawka 40 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 2 – ustęp 2 – tiret drugie –  pojazdów należących do sił zbrojnych, straży pożarnej, obrony cywilnej, służb pogotowia i ratunkowych, –  pojazdów wykorzystywanych przez siły zbrojne, straż pożarną, obronę cywilną, służby pogotowia i ratunkowe, Poprawka 41 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 2 – ustęp 2 – tiret czwarte a (nowe) –  przyczepy kategorii O2 o maksymalnej masie nieprzekraczającej dwóch ton z wyłączeniem przyczep kategorii O2 będących przyczepami kempingowymi. Poprawka 42 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 3 – punkt 5 5)  „pojazdy dwu lub trzykołowe” oznaczają wszelkie napędzane mechanicznie pojazdy dwukołowe, z przyczepą motocyklową lub bez niej, trzykołowe i czterokołowe; skreślony Poprawka 43 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 3 –punkt 7 7)   „pojazd mający wartość historyczną” oznacza dowolny pojazd spełniający wszystkie poniższe warunki: 7)   „pojazd mający wartość historyczną” oznacza dowolny pojazd, który jest uznany za historyczny przez państwo członkowskie rejestracji lub jeden z jego wyznaczonych organów dopuszczających i spełnia wszystkie następujące warunki: –  został wyprodukowany przynajmniej 30 lat temu; –  został wyprodukowany lub zarejestrowany po raz pierwszy co najmniej 30 lat temu; –  jego konserwacji dokonuje się z wykorzystaniem części zamiennych odwzorowujących historyczne elementy pojazdu; –  jego określony typ, zdefiniowany w odpowiednich aktach prawnych Unii dotyczących homologacji typu, nie jest już produkowany; –   nie dokonano w nim żadnych zmian mających wpływ na właściwości techniczne jego głównych podzespołów, takich jak silnik, hamulce, układ kierowniczy lub zawieszenie; oraz –   jest zachowany i utrzymany w odpowiednim stanie historycznym, w związku z czym jego właściwości techniczne nie były przedmiotem znaczących zmian; –  nie zmieniono jego wyglądu; Poprawka 44 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 3 – punkt 9 9)   „badanie przydatności do ruchu drogowego” oznacza sprawdzenie, czy części i elementy pojazdu są zgodne z jego faktycznymi właściwościami w zakresie bezpieczeństwa i ochrony środowiska określonymi w momencie dokonania homologacji, pierwszej rejestracji lub pierwszego dopuszczenia do użytku, a także w momencie jego modernizacji; 9)   „badanie przydatności do ruchu drogowego” oznacza sprawdzenie, czy pojazd może być bezpiecznie użytkowany na drogach publicznych oraz czy spełnia wymogi w zakresie bezpieczeństwa i ochrony środowiska obowiązujące w momencie dokonania homologacji, pierwszej rejestracji lub pierwszego dopuszczenia do użytku, lub w momencie jego modernizacji; Poprawka 45 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 3 –punkt 13 13)   „diagnosta” oznacza osobę upoważnioną przez państwo członkowskie do przeprowadzenia badania przydatności do ruchu drogowego w stacji kontroli pojazdów lub w imieniu właściwego organu; 13)   „diagnosta” oznacza osobę upoważnioną przez państwo członkowskie lub jego właściwy organ do przeprowadzenia badania przydatności do ruchu drogowego w stacji kontroli pojazdów lub w imieniu właściwego organu; Poprawka 46 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 4 – ustęp 2 2.   Badania przydatności do ruchu drogowego przeprowadzane są jedynie przez właściwy organ państwa członkowskiego lub przez stacje kontroli pojazdów zatwierdzone przez państwa członkowskie. 2.   Badania przydatności do ruchu drogowego przeprowadzane są z zasady w państwie członkowskim, w którym pojazd został zarejestrowany przez właściwy organ tego państwa członkowskiego lub przez organ publiczny, któremu państwo powierzyło to zadanie, lub przez organy bądź przedsiębiorstwa poświadczone i nadzorowane przez państwo, w tym upoważnione organy prywatne. Poprawka 47 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 4 – ustęp 3 3.   Producenci pojazdów zapewniają stacjom kontroli pojazdów lub – w stosownych przypadkach – właściwemu organowi dostęp do informacji technicznych niezbędnych do przeprowadzenia badań przydatności do ruchu drogowego, zgodnie z załącznikiem I. Komisja przyjmuje szczegółowe przepisy dotyczące procedur dostępu do informacji technicznych określonych w załączniku I zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 16 ust. 2. 3.   Producenci pojazdów zapewniają stacjom kontroli pojazdów i producentom przyrządów do przeprowadzania badań lub – w stosownych przypadkach – właściwemu organowi bezpłatny dostęp do informacji technicznych niezbędnych do przeprowadzenia badań przydatności do ruchu drogowego, zgodnie z załącznikiem I. W odniesieniu do producentów przyrządów do przeprowadzania badań informacje te obejmują informacje wymagane w celu umożliwienia dokonania pozytywnej lub negatywnej oceny sprawności elektronicznych układów kontroli pojazdów przy użyciu przyrządów do przeprowadzania badań. Komisja przyjmuje szczegółowe przepisy dotyczące procedur dostępu do informacji technicznych określonych w załączniku I oraz bada możliwość zapewnienia jednego punktu dostępu zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 16 ust. 2. Poprawka 48 Wniosek dotyczący rozporządzenia Rozdział 3 – tytuł WYMOGI DOTYCZĄCE BADAŃ PRZYDATNOŚCI DO RUCHU DROGOWEGO MINIMALNE WYMOGI DOTYCZĄCE BADAŃ PRZYDATNOŚCI DO RUCHU DROGOWEGO Poprawka 50 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 5 – ustęp 1 – tiret drugie –  pojazdy kategorii M1, N1 i O2: cztery lata po dacie pierwszej rejestracji pojazdu, następnie po dwóch latach, a następnie co rok; –  pojazdy kategorii M1, N1 i O2: cztery lata po dacie pierwszej rejestracji pojazdu, następnie co dwa lata, Poprawka 51 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 5 – ustęp 1 – tiret trzecie –  pojazdy kategorii M1 zarejestrowane jako taksówki lub ambulanse, pojazdy kategorii M2, M3, N2, N3, T5, O3 i O4: jeden rok po dacie pierwszej rejestracji pojazdu, a następnie co rok. –  pojazdy kategorii M1 zarejestrowane jako taksówki lub ambulanse, pojazdy kategorii M2, M3, N2, N3, O3 i O4: jeden rok po dacie pierwszej rejestracji pojazdu, a następnie co rok; Poprawka 52 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 5 – ustęp 1 – tiret trzecie a (nowe) –  pojazdy kategorii T5 wykorzystywane głównie na drogach publicznych: jeden rok po dacie pierwszej rejestracji pojazdu, a następnie co rok; Poprawka 53 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 5 – ustęp 1 – tiret trzecie b (nowe) –  pozostałe kategorie pojazdów: w odstępach określonych przez państwo członkowskie rejestracji. Poprawka 54 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 5 – ustęp 1 a (nowy) 1a.  Każde państwo członkowskie może zapewnić wsparcie finansowe na rzecz badań przydatności do ruchu drogowego, jeżeli posiadacz pojazdu zdecyduje się na skrócenie okresu przeglądu do jednego roku. Okres wsparcia zaczyna się najwcześniej w chwili, gdy pojazd osiąga wiek dziesięciu lat po pierwszej rejestracji. Poprawka 55 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 5 – ustęp 1 b (nowy) 1b.  Państwo członkowskie może wymagać, by pojazdy jakiejkolwiek kategorii zarejestrowane na jego terytorium podlegały częstszym okresowym badaniom przydatności do ruchu drogowego. Poprawka 56 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 5 – ustęp 2 2.  W przypadku gdy pojazd kategorii M1 lub N1 osiągnął przebieg 160 000 km w chwili wykonania pierwszego badania przydatności do ruchu drogowego od pierwszej rejestracji pojazdu, kolejne badania przydatności do ruchu drogowego tego pojazdu wykonuje się co rok. skreślony Poprawka 57 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 5 – ustęp 3 3.   Posiadacz dowodu rejestracyjnego może zwrócić się do stacji kontroli pojazdów, lub w stosownym przypadku do właściwego organu, o przeprowadzenie badań przydatności do ruchu drogowego w okresie od początku miesiąca poprzedzającego miesiąc, na który przypada rocznica daty, o której mowa w ust. 1, do końca drugiego miesiąca przypadającego po tej dacie, przy czym nie wpływa to na termin kolejnego badania przydatności do ruchu drogowego. 3.   Posiadacz dowodu rejestracyjnego może zwrócić się do stacji kontroli pojazdów, lub w stosownym przypadku do właściwego organu lub organów bądź przedsiębiorstw poświadczonych i nadzorowanych przez państwo, o przeprowadzenie badań przydatności do ruchu drogowego w okresie od początku miesiąca poprzedzającego miesiąc, na który przypada rocznica daty, o której mowa w ust. 1, do końca drugiego miesiąca przypadającego po tej dacie, przy czym nie wpływa to na termin kolejnego badania przydatności do ruchu drogowego. Poprawka 58 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 5 – ustęp 4 – tiret trzecie –  w przypadku zmiany posiadacza dowodu rejestracyjnego pojazdu. skreślone Poprawka 59 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 5 – ustęp 4 – tiret trzecie a (nowe) –   w przypadku gdy pojazd osiągnął przebieg 160 000 km. Poprawka 60 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 6 – ustęp 1 1.   Badanie przydatności do ruchu drogowego obejmuje obszary, o których mowa w załączniku II pkt 2. 1.   Badanie przydatności do ruchu drogowego obejmuje co najmniej obszary, o których mowa w załączniku II pkt 2. Poprawka 61 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 6 – ustęp 2 2.   Właściwy organ państwa członkowskiego lub stacja kontroli pojazdów przeprowadza badanie przydatności do ruchu drogowego w odniesieniu do każdego obszaru, o którym mowa w ust. 1, uwzględniając przynajmniej te elementy, które zostały określone w załączniku II pkt 3, oraz stosując obowiązujące metody badań tych elementów wymienione w tym załączniku. 2.   Właściwy organ państwa członkowskiego lub stacja kontroli pojazdów przeprowadza badanie przydatności do ruchu drogowego w odniesieniu do każdego obszaru, o którym mowa w ust. 1, uwzględniając przynajmniej te elementy, które zostały określone w załączniku II pkt 3, oraz stosując obowiązujące metody badań tych elementów wymienione w tym załączniku lub równoważną metodę alternatywną zatwierdzoną przez właściwy organ. Poprawka 62 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 8 – ustęp 1 1.   Stacja kontroli pojazdów lub – w stosownych przypadkach – właściwy organ, który przeprowadził badanie przydatności do ruchu drogowego danego pojazdu, wydaje dla tego pojazdu świadectwo przydatności do ruchu drogowego, w którym znajdują się co najmniej informacje określone w załączniku IV. 1.   Stacja kontroli pojazdów lub – w stosownych przypadkach – właściwy organ, który przeprowadził badanie przydatności do ruchu drogowego danego pojazdu, wydaje dla tego pojazdu świadectwo przydatności do ruchu drogowego dostępne również w formacie elektronicznym, i w którym znajdują się co najmniej informacje określone w załączniku IV. W tym celu Komisja sporządza standardowy ogólnounijny formularz na potrzeby badania przydatności do ruchu drogowego. Poprawka 63 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 8 – ustęp 2 2.   Stacja kontroli pojazdów lub – w stosownych przypadkach – właściwy organ wydaje osobie, która przekazała pojazd do badania, świadectwo przydatności do ruchu drogowego lub – w przypadku ustanowienia elektronicznego systemu świadectw przydatności do ruchu drogowego – należycie uwierzytelniony wydruk takiego świadectwa. 2.   Niezwłocznie po pomyślnym zakończeniu badania stacja kontroli pojazdów lub – w stosownych przypadkach – właściwy organ wydaje osobie, która przekazała pojazd do badania, świadectwo przydatności do ruchu drogowego lub – w przypadku gdy świadectwo jest w formacie elektronicznym – udostępnia wydruk wyników badania. Poprawka 64 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 8 – ustęp 2 a (nowy) 2a.  W przypadku otrzymania wniosku o ponowną rejestrację pojazdu, który pochodzi z innego państwa członkowskiego, organy właściwe do rejestracji pojazdów uznają świadectwo przydatności do ruchu drogowego tego pojazdu po stwierdzeniu ważności świadectwa w momencie ponownej rejestracji. Przydatność do ruchu drogowego jest uznawana na taki sam okres jak na oryginalnym świadectwie, chyba że okres ważności oryginalnego świadectwa przekracza maksymalny uznany prawnie okres ważności świadectwa w państwie członkowskim, w którym pojazd ma być ponownie zarejestrowany. W takim przypadku ważność świadectwa jest wyrównywana w dół i obliczana od dnia, w którym pojazd otrzymał oryginalne świadectwo przydatności do ruchu drogowego. Przed datą wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia państwa członkowskie powiadamiają się nawzajem o uznawanym przez ich właściwe organy formacie świadectwa przydatności do ruchu drogowego, a także przekazują instrukcje dotyczące weryfikacji autentyczności. Poprawka 65 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 8 – ustęp 4 4.   Aby sprawdzić odczyt z licznika kilometrów, w przypadku gdy informacja ta nie została przekazana w formie elektronicznej po poprzednim badaniu przydatności do ruchu drogowego, diagnosta żąda od osoby, która przekazała pojazd do badania, przedstawienia świadectwa wydanego po poprzednim badaniu przydatności do ruchu drogowego. 4.   Aby sprawdzić odczyt z licznika kilometrów, jeśli jest on zamontowany, oraz w przypadku gdy informacja o odczycie nie została przekazana w formie elektronicznej po poprzednim badaniu przydatności do ruchu drogowego, diagnosta żąda od osoby, która przekazała pojazd do badania, przedstawienia świadectwa wydanego po poprzednim badaniu przydatności do ruchu drogowego, jeżeli świadectwo nie zostało wydane w formie elektronicznej. Poprawka 66 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 8 – ustęp 5 5.   O wynikach badania przydatności do ruchu drogowego informowany jest organ rejestracji pojazdu. W ramach tego powiadomienia przekazuje się informacje wymienione w świadectwie przydatności do ruchu drogowego. 5.   O wynikach badania przydatności do ruchu drogowego informowany jest niezwłocznie drogą elektroniczną organ rejestracji pojazdu. W ramach tego powiadomienia przekazuje się informacje wymienione w świadectwie przydatności do ruchu drogowego. Poprawka 67 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 9 – ustęp 2 2.   W przypadku stwierdzenia poważnych usterek, właściwy organ podejmuje decyzję o warunkach, zgodnie z którymi możliwa jest eksploatacja pojazdu zanim przejdzie on ponowne badanie przydatności do ruchu drogowego. Ponowne badanie przeprowadza się w ciągu sześciu tygodni od pierwotnego badania. 2.   W przypadku stwierdzenia poważnych usterek, właściwy organ krajowy może podjąć decyzję o warunkach, zgodnie z którymi możliwa jest eksploatacja pojazdu zanim przejdzie on ponowne badanie przydatności do ruchu drogowego. Ponowne badanie przeprowadza się w ciągu sześciu tygodni od pierwotnego badania. Poprawka 68 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 9 – ustęp 3 3.   W przypadku stwierdzenia niebezpiecznych usterek, pojazd nie może być eksploatowany na drogach publicznych, a jego rejestracja zostaje cofnięta zgodnie z art. 3a dyrektywy XXX Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę Rady 1999/37/WE w sprawie dokumentów rejestracyjnych dla pojazdów do czasu usunięcia usterek i wydania nowego świadectwa przydatności do ruchu drogowego, które potwierdzi przydatność do ruchu drogowego pojazdu. 3.   W przypadku stwierdzenia niebezpiecznych usterek, państwo członkowskie lub właściwy organ mogą uniemożliwić lub ograniczyć eksploatację pojazdu na drogach publicznych do czasu usunięcia usterek. Poprawka 69 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 10 – ustęp 1 Stacja kontroli pojazdów lub – w stosownym przypadku – właściwy organ państwa członkowskiego, które przeprowadziły badania przydatności do ruchu drogowego pojazdu zarejestrowanego na ich terytorium, wydają poświadczenie każdemu pojazdowi, który przeszedł badanie z pozytywnym skutkiem. Na poświadczeniu tym widnieje data następnego badania przydatności do ruchu drogowego. Stacja kontroli pojazdów lub – w stosownym przypadku – właściwy organ państwa członkowskiego, które przeprowadziły badania przydatności do ruchu drogowego pojazdu zarejestrowanego na ich terytorium, wydają poświadczenie każdemu pojazdowi, który przeszedł badanie z pozytywnym skutkiem. Na poświadczeniu tym widnieje data następnego badania przydatności do ruchu drogowego. Nie jest konieczne wydanie poświadczenia o przydatności do ruchu drogowego, jeżeli można wykazać w dowodzie rejestracyjnym pojazdu, że przeprowadzono badanie przydatności do ruchu drogowego, a także wskazać termin kolejnego badania. Poprawka 70 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 10 – ustęp 1 a (nowy) W przypadku gdy pojazd będący przedmiotem badania należy do kategorii pojazdów, które nie podlegają rejestracji w państwie członkowskim, w którym dopuszczono go do ruchu, poświadczenie przeprowadzenia badania należy umieścić w widocznym miejscu na pojeździe. Poprawka 71 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 10 – ustęp 2 Każde państwo członkowskie uznaje poświadczenie wydane zgodnie z ust. 1. Każde państwo członkowskie uznaje poświadczenie wydane przez inne państwa członkowskie zgodnie z ust. 1 lub odpowiadający mu wpis w dokumencie rejestracyjnym pojazdu, pod warunkiem że poświadczenie to wydano dla pojazdu zarejestrowanego w tym państwie członkowskim. Poprawka 72 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 11 – ustęp 1 1.   Wyposażenie i przyrządy wykorzystywane do przeprowadzania badań przydatności do ruchu drogowego muszą być zgodne z minimalnymi wymogami technicznymi ustanowionymi w załączniku V. 1.   Wyposażenie i przyrządy wykorzystywane do przeprowadzania badań przydatności do ruchu drogowego muszą być zgodne przynajmniej z minimalnymi wymogami technicznymi ustanowionymi w załączniku V. Poprawka 73 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 11 – ustęp 1 a (nowy) 1a.  Stacje kontroli pojazdów, w których diagności przeprowadzają badania przydatności do ruchu drogowego, są autoryzowane przez państwo członkowskie lub jego właściwy organ. Poprawka 74 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 11 – ustęp 1 b (nowy) 1b.  Stacje kontroli pojazdów, które zostały już autoryzowane przez państwa członkowskie przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, podlegają ponownej kontroli pod względem spełniania minimalnych norm po upływie co najmniej pięciu lat od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia. Poprawka 75 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 11 – ustęp 2 a (nowy) 2a.  Aby spełnić minimalne wymogi zarządzania jakością, stacje kontroli pojazdów są zgodne z wymogami autoryzującego państwa członkowskiego. Stacje kontroli pojazdów zapewniają obiektywność i wysoką jakość badań pojazdów. Poprawka 76 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 12 – ustęp 1 1.   Badania przydatności do ruchu drogowego prowadzone są przez diagnostów spełniających minimalne wymogi w zakresie kompetencji i wyszkolenia ustanowione w załączniku VI. 1.   Badania przydatności do ruchu drogowego prowadzone są przez diagnostów spełniających minimalne wymogi w zakresie kompetencji i wyszkolenia ustanowione w załączniku VI. Państwa członkowskie mogą ustanowić dodatkowe wymogi w zakresie kompetencji i wyszkolenia. Poprawka 77 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 12 – ustęp 1 a (nowy) 1a.  Państwa członkowskie wprowadzają odpowiednie szkolenia diagnostów zgodnie z wymogami kwalifikacyjnymi. Poprawka 78 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 12 – ustęp 2 2.   Diagności spełniający minimalne wymogi w zakresie kompetencji i wyszkolenia otrzymują od państwa członkowskiego odpowiednie świadectwo. Świadectwo to zawiera co najmniej informacje wymienione w załączniku VI pkt 3. 2.   Diagności spełniający minimalne wymogi w zakresie kompetencji i wyszkolenia otrzymują świadectwo od właściwych organów lub, w odpowiednich przypadkach, od zatwierdzonych ośrodków szkoleniowych. Świadectwo to zawiera co najmniej informacje wymienione w załączniku VI pkt 3. Poprawka 79 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 12 – ustęp 3 3.   Diagności zatrudniani przez właściwe organy państw członkowskich lub stacje kontroli pojazdów w dniu rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia zostają zwolnieni z wymogów ustanowionych w załączniku VI pkt 1. Otrzymują oni od państw członkowskich świadectwo równoważności. 3.   Diagności zatrudniani lub zatwierdzeni przez właściwe organy państw członkowskich lub stacje kontroli pojazdów w dniu rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia zostają zwolnieni z wymogów ustanowionych w załączniku VI pkt 1. Otrzymują oni od państw członkowskich świadectwo równoważności. Poprawka 80 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 12 – ustęp 4 a (nowy) 4a.  Osoba, która wykonała naprawy lub przeprowadziła konserwację pojazdu, nie może pełnić funkcji diagnosty przy późniejszym przeprowadzaniu okresowego badania przydatności do ruchu drogowego tego samego pojazdu, chyba że organ nadzorczy ustalił w sposób zadowalający, że można zagwarantować wysoki poziom obiektywności badania. Państwa członkowskie mogą wprowadzać ostrzejsze wymogi dotyczące rozdziału działalności. Poprawka 81 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 12 – ustęp 5 5.   Stacja kontroli pojazdów informuje osobę, która przekazała pojazd do badania, o naprawach, które muszą zostać przeprowadzone, i nie zmienia wyników badań do celów komercyjnych. 5.   Stacja kontroli pojazdów informuje osobę lub warsztat naprawy, które przekazały pojazd do badania, o usterkach, które stwierdzono w pojeździe, i nie zmienia wyników badań do celów komercyjnych. Poprawka 82 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 13 – ustęp 1 – akapit pierwszy a (nowy) Każde państwo członkowskie zapewnia nadzór nad stacjami kontroli pojazdów na swoim terytorium. Poprawka 83 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 13 – ustęp 2 2.   Stacje kontroli pojazdów prowadzone bezpośrednio przez właściwy organ są zwolnione z wymogów dotyczących zatwierdzania i nadzoru. 2.   Stacje kontroli pojazdów prowadzone bezpośrednio przez właściwy organ państwa członkowskiego są zwolnione z wymogów dotyczących zatwierdzania i nadzoru. Poprawka 84 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 15 Komisja przeanalizuje wykonalność, koszty i korzyści związane ze stworzeniem elektronicznej platformy wymiany informacji o pojazdach, której celem byłaby wymiana informacji na temat danych dotyczących badań przydatności do ruchu drogowego między właściwymi organami państw członkowskich odpowiadającymi za badania, rejestrację i homologację pojazdów, stacjami kontroli pojazdów i producentami pojazdów. Komisja przeanalizuje najbardziej skuteczny i efektywny sposób utworzenia elektronicznej platformy wymiany informacji o pojazdach dzięki wykorzystaniu istniejących i wdrożonych już rozwiązań informatycznych w odniesieniu do międzynarodowej wymiany danych, tak by zminimalizować koszty i uniknąć powielania. W analizie rozważone zostaną najbardziej odpowiednie sposoby połączenia istniejących systemów krajowych w celu wymiany informacji na temat danych dotyczących badań przydatności do ruchu drogowego i odczytów liczników kilometrów między właściwymi organami państw członkowskich odpowiadającymi za badania, rejestrację i homologację pojazdów, stacjami kontroli pojazdów, producentami przyrządów do przeprowadzania badań i producentami pojazdów. Komisja przeanalizuje także gromadzenie i rejestrowanie już dostępnych i istotnych dla bezpieczeństwa danych o pojazdach, które uczestniczyły w poważnych wypadkach. Dane te powinny obejmować przynajmniej informacje o istotnych dla bezpieczeństwa elementach pojazdu, które zostały wymienione i naprawione. Informacje dotyczące historii pojazdu należy udostępnić diagnostom do celów kontroli danego pojazdu oraz w formie anonimowej – państwom członkowskim do celów planowania i realizacji środków zwiększających bezpieczeństwo ruchu drogowego, jak również posiadaczowi dowodu rejestracyjnego pojazdu lub właścicielowi pojazdu. Na podstawie tej analizy Komisja przedstawi różne warianty strategiczne i dokona ich oceny, w tym w odniesieniu do możliwości zniesienia wymogu wydawania poświadczenia przeprowadzenia badania przewidzianego w art. 10. Te zanonimizowane dane związane wyłącznie z pojazdem powinny być dostępne dla diagnostów na potrzeby kontroli przedstawionego pojazdu oraz dla posiadaczy pojazdu do celów wydania karty pojazdu. Na podstawie tej analizy Komisja przedstawia różne warianty strategiczne i dokona ich oceny, w tym w odniesieniu do możliwości zniesienia wymogu wydawania poświadczenia przeprowadzenia badania przewidzianego w art. 10. oraz utworzenia systemu wymiany informacji między państwami członkowskimi, w razie sprzedaży transgranicznej pojazdów, o stanie liczników kilometrów tych pojazdów oraz o poważnych wypadkach, w których uczestniczyły te pojazdy w całym okresie ich użytkowania. Te zanonimizowane dane związane wyłącznie z pojazdem powinny być dostępne dla diagnostów na potrzeby kontroli przedstawionego pojazdu oraz dla posiadaczy pojazdu do celów wydania karty pojazdu. Poprawka 85 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 17 Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 19 w celu: Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 18 w celu aktualizacji: –  odpowiedniej aktualizacji art. 2 ust. 1 i art. 5 ust. 1 i 2 w celu uwzględnienia zmian w odniesieniu do kategorii pojazdów wynikających z wprowadzenia zmian w aktach prawnych, o których mowa w art. 3 ust. 1, a)  oznaczenia kategorii pojazdów w, odpowiednio, art. 2 ust. 1 oraz art. 5 ust. 1 i 2 w przypadku zmian kategorii pojazdów wynikających ze zmian przepisów dotyczących homologacji typu, o których mowa w art. 2 ust. 1, bez zmiany zakresu i częstotliwości badań; –  aktualizacji załączników w świetle postępu technicznego lub w celu uwzględnienia zmian w międzynarodowych lub unijnych aktach prawnych. b)  załącznika II pkt 3 w odniesieniu do metod i kryteriów uznania stanu technicznego za niezadowalający, załącznika V w przypadku dostępności skuteczniejszych i efektywniejszych metod badania, a także załącznika I w sytuacji, gdy do przeprowadzenia badania przydatności do ruchu drogowego wymagane są dodatkowe informacje; c)  załącznika II pkt 3 w odniesieniu do wykazu badanych elementów, metod badania, kryteriów uznania stanu technicznego za niezadowalający, załącznika III w odniesieniu do oceny usterek oraz załącznika V w celu dostosowania tych aspektów do rozwoju przepisów UE dotyczących bezpieczeństwa i ochrony środowiska, a także załącznika I w sytuacji, gdy do przeprowadzenia badania przydatności do ruchu drogowego wymagane są dodatkowe informacje. Poprawka 86 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 18 – ustęp 2 2.   Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 17, powierza się Komisji na czas nieokreślony od dnia [wejścia w życie niniejszego rozporządzenia]. 2.   Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 17, powierza się Komisji na okres pięciu lat od dnia [wejścia w życie niniejszego rozporządzenia]. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień najpóźniej w terminie dziewięciu miesięcy przed końcem tego pięcioletniego okresu. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużone na okresy o tej samej długości, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed zakończeniem każdego okresu. Poprawka 87 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 18 a (nowy) Artykuł 18a Sprawozdawczość w zakresie pojazdów dwu- lub trzykołowych Nie później niż [trzy lata od daty publikacji niniejszego rozporządzenia] Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z objęcia pojazdów dwu- i trzykołowych zakresem niniejszego rozporządzenia. W sprawozdaniu ocenia się sytuację dotyczącą bezpieczeństwa ruchu drogowego w Unii w odniesieniu do tej kategorii pojazdów. W szczególności Komisja porównuje wyniki w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego tej kategorii pojazdów w państwach członkowskich, które przeprowadzają badania przydatności do ruchu drogowego tej kategorii pojazdów, z wynikami uzyskanymi w państwach członkowskich, w których ta kategoria pojazdów nie podlega badaniom, w celu oceny, czy badanie pojazdów dwu- i trzykołowych jest współmierne do ustanowionych celów dotyczących bezpieczeństwa ruchu drogowego. W odpowiednich przypadkach sprawozdaniu towarzyszą wnioski ustawodawcze. Poprawka 110 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 18 b (nowy) Artykuł 18b Składanie sprawozdań Nie później niż [pięć lat od daty publikacji niniejszego rozporządzenia] Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z wdrożenia i skutków niniejszego rozporządzenia, w szczególności w odniesieniu do częstotliwości badań, stopnia harmonizacji okresowych badań przydatności do ruchu drogowego oraz skuteczności przepisów dotyczących wzajemnego uznawania świadectw przydatności do ruchu drogowego w przypadku powtórnej rejestracji pojazdów pochodzących z innego państwa członkowskiego. Sprawozdanie to obejmuje również analizę tego, czy istnieje wystarczający poziom harmonizacji, umożliwiający pełne wzajemne uznawanie świadectw przydatności do ruchu drogowego w całej Unii oraz czy istnieje potrzeba wyższych norm europejskich dla osiągnięcia tego celu. W odpowiednich przypadkach sprawozdaniu towarzyszą wnioski ustawodawcze. Poprawka 88 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 19 – ustęp 2 2.   Każde państwo członkowskie podejmuje niezbędne środki w celu dopilnowania, aby manipulacje lub ingerencje w stan licznika kilometrów uznane zostały za przestępstwo i podlegały skutecznej, proporcjonalnej, odstraszającej i niedyskryminacyjnej karze. 2.   Każde państwo członkowskie podejmuje niezbędne środki w celu dopilnowania, aby manipulacje lub ingerencje w części lub systemy pojazdu istotne dla zachowania zgodności z wymogami dotyczącymi bezpieczeństwa i ochrony środowiska, lub w stan licznika kilometrów uznane zostały za przestępstwo i podlegały skutecznej, proporcjonalnej, odstraszającej i niedyskryminacyjnej karze, a także w celu zapewnienia dokładności odczytów licznika kilometrów przez cały okres użytkowania pojazdu. Poprawka 89 Wniosek dotyczący rozporządzenia Załącznik I – część 5 – punkt 5.3 – tiret ósme a (nowe) –  zalecane ciśnienie w oponie Poprawka 90 Wniosek dotyczący rozporządzenia Załącznik II – część 1 – ustęp 4 a (nowy) W przypadku gdy nie można przeprowadzić badania pojazdu za pomocą zalecanej metody określonej w niniejszym załączniku, stacja kontroli może przeprowadzić badanie zgodnie z alternatywną metodą zatwierdzoną na piśmie przez odpowiedni właściwy organ. Właściwy organ musi mieć pewność, że normy bezpieczeństwa i ochrony środowiska zostaną utrzymane. Poprawka 91 Wniosek dotyczący rozporządzenia Załącznik II – część 3 – punkt 1.8 – litera a 1.8.  Płyn hamulcowy Pomiar temperatury wrzenia lub zawartości wody (a)  temperatura wrzenia płynu hamulcowego zbyt niska lub zawartość wody zbyt wysoka 1.8.  Płyn hamulcowy Pomiar temperatury wrzenia lub zawartości wody (a)  temperatura wrzenia płynu hamulcowego zbyt niska Poprawka 92 Wniosek dotyczący rozporządzenia Załącznik II – część 3 – punkt 3.3 – litera a 3.3.  Lusterka wsteczne lub inne urządzenia o takiej funkcji Kontrola wzrokowa. (a)  Brak lusterka lub urządzenia, lub mocowanie niezgodne z wymogami(1). 3.3.  Lusterka wsteczne lub inne urządzenia o takiej funkcji Kontrola wzrokowa. (a)  Brak lusterka lub urządzenia, lub mocowanie niezgodne z wymogami(1), w tym z wymogami określonymi w dyrektywie 2007/38/WE w sprawie doposażenia samochodów ciężarowych zarejestrowanych we Wspólnocie w lusterka samochodowe. Poprawka 93 Wniosek dotyczący rozporządzenia Załącznik II – część 3 – punkt 4.1.2 4.1.2.  Ustawienie Sprawdzić ustawienie poziome strumienia świetlnego każdego reflektora światła mijania za pomocą urządzenia do sprawdzania ustawienia świateł lub ekranu. Ustawienie reflektorów niezgodne z zakresem wskazanym w wymogach. 4.1.2.  Ustawienie Sprawdzić ustawienie poziome i pionowe strumienia świetlnego każdego reflektora światła mijania za pomocą urządzenia do sprawdzania ustawienia świateł oraz elektronicznego urządzenia kontrolnego w celu sprawdzenia w odpowiednich przypadkach funkcji dynamicznego oświetlenia. Ustawienie reflektorów niezgodne z zakresem wskazanym w wymogach. Poprawka 94 Wniosek dotyczący rozporządzenia Załącznik II – część 3 – punkt 4.1.3 4.1.3.  Przełączniki Kontrola wzrokowa i sprawdzenie działania. (a)  Przełącznik działa niezgodnie z wymogami(1) (dotyczy liczby reflektorów włączanych jednocześnie). (b)  Nieprawidłowe działanie przełącznika. 4.1.3.  Przełączniki Kontrola wzrokowa i sprawdzenie działania, w odpowiednich przypadkach za pomocą elektronicznego urządzenia kontrolnego. (a)  Przełącznik działa niezgodnie z wymogami(1) (dotyczy liczby reflektorów włączanych jednocześnie). (b)  Nieprawidłowe działanie przełącznika. Poprawka 95 Wniosek dotyczący rozporządzenia Załącznik II – część 3 – punkt 4.1.5 4.1.5.  Urządzenia do regulacji ustawienia świateł (jeżeli są obowiązkowe) Kontrola wzrokowa i sprawdzenie działania, jeżeli istnieje taka możliwość. (a)  Urządzenie nie działa. (b)  Obsługa urządzenia ręcznego niemożliwa z siedzenia kierowcy. 4.1.5.  Urządzenia do regulacji ustawienia świateł (jeżeli są obowiązkowe) Kontrola wzrokowa i sprawdzenie działania, w odpowiednich przypadkach za pomocą elektronicznego urządzenia kontrolnego. (a)  Urządzenie nie działa. (b)  Obsługa urządzenia ręcznego niemożliwa z siedzenia kierowcy. Poprawka 96 Wniosek dotyczący rozporządzenia Załącznik II – część 3 – punkt 4.3.2 4.3.2.  Przełączniki Kontrola wzrokowa i sprawdzenie działania. (a)  Przełącznik działa niezgodnie z wymogami. (b)  Nieprawidłowe działanie przełącznika. 4.3.2.  Światła stopu - przełączniki światła hamulca awaryjnego Kontrola wzrokowa i sprawdzenie działania za pomocą elektronicznego urządzenia sterującego w celu zmiany wartości wejściowej czujnika pedału hamulca oraz sprawdzenie przez obserwację działania światła hamulca awaryjnego. (a)  Przełącznik działa niezgodnie z wymogami. (b)  Nieprawidłowe działanie przełącznika. (ba)  Funkcje światła hamulca awaryjnego nie działają lub działają nieprawidłowo. Poprawka 97 Wniosek dotyczący rozporządzenia Załącznik II – część 3 – punkt 4.5.2 4.5.2.  Ustawienie (X)(2) Kontrola poprzez włączenie i sprawdzenie za pomocą urządzenia do sprawdzania ustawienia świateł. Niewłaściwe ustawienie granicy światła i cienia przedniego światła przeciwmgłowego w płaszczyźnie poziomej. 4.5.2.  Ustawienie (X)(2) Kontrola poprzez włączenie i sprawdzenie za pomocą urządzenia do sprawdzania ustawienia świateł. Niewłaściwe ustawienie granicy światła i cienia przedniego światła przeciwmgłowego w płaszczyźnie poziomej i pionowej. Poprawka 98 Wniosek dotyczący rozporządzenia Załącznik II – część 3 – punkt 5.2.2. – litera d a (nowa) 5.2.2.  Koła Kontrola wzrokowa obu stron każdego koła pojazdu na kanale diagnostycznym lub dźwigniku. (a)  Pęknięcie lub wada spawalnicza. (...) 5.2.2.  Koła Kontrola wzrokowa obu stron każdego koła pojazdu na kanale diagnostycznym lub dźwigniku. (a)  Pęknięcie lub wada spawalnicza. (...) da)  Koło niedopasowane do piasty koła Poprawka 99 Wniosek dotyczący rozporządzenia Załącznik II – część 3 – punkt 5.2.3. – kolumna 2 5.2.3.  Opony Kontrola wzrokowa całej opony poprzez obrót koła w powietrzu przy pojeździe na kanale diagnostycznym lub na dźwigniku, lub poprzez przemieszczanie pojazdu do przodu i do tyłu na kanale diagnostycznym. 5.2.3.  Opony Kontrola wzrokowa całej opony poprzez obrót koła w powietrzu przy pojeździe na kanale diagnostycznym lub na dźwigniku, lub poprzez przemieszczanie pojazdu do przodu i do tyłu na kanale diagnostycznym. Zastosowanie manometru do pomiaru ciśnienia w oponie i porównanie z wartościami podanymi przez producenta. Poprawka 100 Wniosek dotyczący rozporządzenia Załącznik II – część 3 – punkt 8.2.1.2. 8.2.1.2.  Emisja zanieczyszczeń gazowych Pomiar z użyciem analizatora spalin zgodnie z wymogami(1). W przypadku pojazdów wyposażonych w odpowiednie pokładowe układy diagnostyczne (OBD), zamiast pomiaru emisji, prawidłowe działanie układu wydechowego można sprawdzić poprzez odpowiedni odczyt z urządzenia OBD, przy jednoczesnym sprawdzeniu prawidłowego działania układu OBD, przy silniku pracującym na biegu jałowym i zgodnie z zaleceniami producenta dotyczącymi kondycjonowania oraz zgodnie z innymi wymogami (1). (a)  Emisja zanieczyszczeń gazowych przekracza poziom dopuszczalny określony przez producenta; (b)  lub, w przypadku braku takich danych, emisja CO przekracza: i)  w przypadku pojazdów niewyposażonych w zaawansowany układ kontroli emisji spalin, –  4,5%, lub –  3,5% w zależności od daty pierwszej rejestracji lub pierwszego dopuszczenia do ruchu określonej w wymogach(1). ii)  w przypadku pojazdów wyposażonych w zaawansowany układ kontroli emisji spalin: –  pomiar na biegu jałowym: 0,5% –  pomiar przy podwyższonej prędkości obrotowej biegu jałowego: 0,3% lub –  pomiar na biegu jałowym: 0,3%6 –  pomiar przy podwyższonej prędkości obrotowej biegu jałowego: 0,2% w zależności od daty pierwszej rejestracji lub pierwszego dopuszczenia do ruchu określonej w wymogach(1). (c)  Sonda lambda poza zakresem 1± 0,03 lub brak zgodności ze specyfikacją producenta (d)  Odczyt z pokładowego systemu diagnostycznego (OBD) wskazuje poważną awarię. 8.2.1.2.  Emisja zanieczyszczeń gazowych Pomiar z użyciem analizatora spalin zgodnie z wymogami(1). Nawet w połączeniu z OBD badanie emisji z rury wydechowej zawsze jest domyślną metodą stosowaną przy ocenie emisji spalin. (a)  Emisja zanieczyszczeń gazowych przekracza poziom dopuszczalny określony przez producenta; W przypadku pojazdów wyposażonych w OBD zgodnie z wymogami(1), odczyt z urządzenia OBD, przy jednoczesnym sprawdzeniu prawidłowego działania układu OBD, przy silniku pracującym na biegu jałowym i zgodnie z zaleceniami producenta dotyczącymi kondycjonowania oraz zgodnie z innymi wymogami(1). Pomiar poziomów NOx za pomocą odpowiedniego sprzętu/ odpowiednio wyposażonego analizatora spalin przy wykorzystaniu istniejących metod badania emisji z rury wydechowej. (b)  lub, w przypadku braku takich danych, emisja CO przekracza: i)  w przypadku pojazdów niewyposażonych w zaawansowany układ kontroli emisji spalin, –  4,5%, lub –  3,5% w zależności od daty pierwszej rejestracji lub pierwszego dopuszczenia do ruchu określonej w wymogach(1). ii)  w przypadku pojazdów wyposażonych w zaawansowany układ kontroli emisji spalin: –  pomiar na biegu jałowym: 0,5% –  pomiar przy podwyższonej prędkości obrotowej biegu jałowego: 0,3% lub –  pomiar na biegu jałowym: 0,3%6 –  pomiar przy podwyższonej prędkości obrotowej biegu jałowego: 0,2% lub –  pomiar na biegu jałowym: 0,2% (6a) –  pomiar przy podwyższonej prędkości obrotowej biegu jałowego: 0,1% (6a) w zależności od daty pierwszej rejestracji lub pierwszego dopuszczenia do ruchu określonej w wymogach(1). (c)  Sonda lambda poza zakresem 1± 0,03 lub brak zgodności ze specyfikacją producenta (d)  Odczyt z pokładowego systemu diagnostycznego (OBD) na biegu jałowym. Poziom NOx nie odpowiada wymogom lub przekracza poszczególne poziomy podane przez producenta. _____________ (6a)  Pojazdy, które otrzymały homologację typu zgodnie z wartościami granicznymi przedstawionymi w tabeli 1 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 715/2007, lub zarejestrowane lub dopuszczone do ruchu po raz pierwszy po dniu 1 lipca 2007 r. (Euro 5). Poprawka 101 Wniosek dotyczący rozporządzenia Załącznik II – część 3 – punkt 8.2.2.2. 8.2.2.2  Zadymienie spalin Niniejszego wymogu nie stosuje się do pojazdów po raz pierwszy zarejestrowanych lub dopuszczonych do ruchu przed dniem 1 stycznia 1980 r. (a)  Zadymienie spalin mierzy się podczas swobodnego przyspieszania (bez obciążenia, od obrotów biegu jałowego do prędkości maksymalnej) z dźwignią zmiany biegów w położeniu neutralnym i z włączonym sprzęgłem. (a)  W przypadku pojazdów po raz pierwszy zarejestrowanych lub dopuszczonych do ruchu po dniu określonym w wymogach(1), (b)  Wstępne przygotowanie pojazdu: poziom zadymienia przekracza poziom podany na tabliczce producenta umieszczonej w pojeździe; 1.  Pojazdy można badać bez wstępnego przygotowywania, chociaż ze względów bezpieczeństwa należy sprawdzić, czy silnik jest rozgrzany i w zadowalającym stanie technicznym. (b)  W przypadku braku danych lub gdy wymogi(1) nie zezwalają na stosowanie wartości odniesienia, 2.  Wymogi dotyczące przygotowania wstępnego: dla silników wolnossących: 2,5 m-1 , (i)  silnik powinien być w pełni rozgrzany; na przykład temperatura oleju silnika mierzona za pomocą sondy umieszczonej w rurce wskaźnika poziomu oleju powinna wynosić co najmniej 80°C lub jeśli jest niższa, odpowiadać normalnej pracy silnika, lub temperatura bloku silnika określana za pomocą pomiaru poziomu promieniowania podczerwonego powinna odpowiadać co najmniej temperaturze równoważnej. Jeśli, ze względu na układ silnika, pomiar ten jest niewykonalny, to temperaturę odpowiadającą normalnej pracy silnika można określić innymi sposobami, na przykład na podstawie działania wentylatora silnika; dla silników turbodoładowanych: 3,0 m-1, (ii)  układ wydechowy należy przedmuchać poprzez co najmniej trzykrotne zwiększenie obrotów lub za pomocą innej równoważnej metody. lub, w przypadku pojazdów określonych w wymogach(1) lub po raz pierwszy zarejestrowanych lub dopuszczonych do ruchu po dniu określonym w wymogach(1), (c)  procedura badania: 1,5 m-1 7. 1.  Przed rozpoczęciem cyklu swobodnego zwiększania obrotów silnik i ewentualne turbosprężarki powinny pracować na obrotach biegu jałowego. W przypadku silników wysokoprężnych o dużej mocy oznacza to odczekanie co najmniej 10 sekund po zwolnieniu pedału przyspieszenia. 2.  W celu rozpoczęcia każdego cyklu swobodnego zwiększania obrotów należy nacisnąć pedał przyspieszenia do oporu, szybko i płynnie (w czasie krótszym od jednej sekundy), lecz nie gwałtownie, tak aby uzyskać maksymalną dawkę paliwa, jaką może podać pompa wtryskowa.. 3.  Podczas każdego cyklu swobodnego zwiększania obrotów pedał przyspieszenia należy zwolnić po osiągnięciu przez silnik maksymalnej prędkości obrotowej lub, w przypadku pojazdów z automatyczną skrzynią biegów, prędkości podanej przez producenta, lub, jeśli nie została podana, dwóch trzecich prędkości maksymalnej. Można to sprawdzić poprzez odczyt prędkości obrotowej silnika lub pozostawienie wystarczającej ilości czasu od początku naciśnięcia pedału przyspieszenia do jego zwolnienia, co w przypadku pojazdów kategorii 1 i 2 z załącznika 1 wynosi co najmniej dwie sekundy. 4.  Pojazdy uznaje się za niespełniające wymogów tylko wtedy, jeżeli średnie arytmetyczne z co najmniej trzech ostatnich cykli swobodnego zwiększania obrotów przekraczają wartość dopuszczalną. Można to obliczyć poprzez pominięcie każdego pomiaru, który znacząco odbiega od średniej z pomiarów lub od wyniku innego obliczenia statystycznego uwzględniającego rozrzut pomiarów. Państwa członkowskie mogą ograniczyć liczbę cykli badań. 5.  Aby uniknąć zbędnych badań, państwa członkowskie mogą zakwestionować pojazdy, dla których zmierzone wartości znacznie przekraczają wartości dopuszczalne po mniej niż trzech cyklach swobodnego zwiększania obrotów lub po cyklach przedmuchiwania. Podobnie w celu uniknięcia zbędnych badań, państwa członkowskie mogą ocenić pozytywnie pojazdy, dla których zmierzone wartości są znacznie niższe od wartości dopuszczalnych po mniej, niż trzech cyklach swobodnego zwiększania obrotów lub po cyklach przedmuchiwania. 8.2.2.2  Zadymienie spalin Niniejszego wymogu nie stosuje się do pojazdów po raz pierwszy zarejestrowanych lub dopuszczonych do ruchu przed dniem 1 stycznia 1980 r. (a)  Zadymienie spalin mierzy się podczas swobodnego przyspieszania (bez obciążenia, od obrotów biegu jałowego do prędkości maksymalnej) z dźwignią zmiany biegów w położeniu neutralnym i z włączonym sprzęgłem. Nawet w połączeniu z OBD badanie emisji z rury wydechowej zawsze jest domyślną metodą stosowaną przy ocenie emisji spalin. (a)  W przypadku pojazdów po raz pierwszy zarejestrowanych lub dopuszczonych do ruchu po dniu określonym w wymogach(1), W przypadku pojazdów wyposażonych w OBD zgodnie z wymogami(1), odczyt z urządzenia OBD, przy jednoczesnym sprawdzeniu prawidłowego działania układu OBD, przy silniku pracującym na biegu jałowym i zgodnie z zaleceniami producenta dotyczącymi kondycjonowania oraz zgodnie z innymi wymogami(1). (b)  Wstępne przygotowanie pojazdu: poziom zadymienia przekracza poziom podany na tabliczce producenta umieszczonej w pojeździe; 1.  Pojazdy można badać bez wstępnego przygotowywania, chociaż ze względów bezpieczeństwa należy sprawdzić, czy silnik jest rozgrzany i w zadowalającym stanie technicznym. (b)  W przypadku braku danych lub gdy wymogi(1) nie zezwalają na stosowanie wartości odniesienia, 2.  Wymogi dotyczące przygotowania wstępnego: dla silników wolnossących: 2,5 m-1, (i)  silnik powinien być w pełni rozgrzany; na przykład temperatura oleju silnika mierzona za pomocą sondy umieszczonej w rurce wskaźnika poziomu oleju powinna wynosić co najmniej 80°C lub jeśli jest niższa, odpowiadać normalnej pracy silnika, lub temperatura bloku silnika określana za pomocą pomiaru poziomu promieniowania podczerwonego powinna odpowiadać co najmniej temperaturze równoważnej. Jeśli, ze względu na układ silnika, pomiar ten jest niewykonalny, to temperaturę odpowiadającą normalnej pracy silnika można określić innymi sposobami, na przykład na podstawie działania wentylatora silnika; dla silników turbodoładowanych: 3,0 m-1, (ii)  układ wydechowy należy przedmuchać poprzez co najmniej trzykrotne zwiększenie obrotów lub za pomocą innej równoważnej metody. lub, w przypadku pojazdów określonych w wymogach(1) lub po raz pierwszy zarejestrowanych lub dopuszczonych do ruchu po dniu określonym w wymogach(1), (c)  procedura badania: 1,5 m-1.7 1.  Przed rozpoczęciem cyklu swobodnego zwiększania obrotów silnik i ewentualne turbosprężarki powinny pracować na obrotach biegu jałowego. W przypadku silników wysokoprężnych o dużej mocy oznacza to odczekanie co najmniej 10 sekund po zwolnieniu pedału przyspieszenia. lub 2.  W celu rozpoczęcia każdego cyklu swobodnego zwiększania obrotów należy nacisnąć pedał przyspieszenia do oporu, szybko i płynnie (w czasie krótszym od jednej sekundy), lecz nie gwałtownie, tak aby uzyskać maksymalną dawkę paliwa, jaką może podać pompa wtryskowa.. 0,5 m-1 6a 3.  Podczas każdego cyklu swobodnego zwiększania obrotów pedał przyspieszenia należy zwolnić po osiągnięciu przez silnik maksymalnej prędkości obrotowej lub, w przypadku pojazdów z automatyczną skrzynią biegów, prędkości podanej przez producenta, lub, jeśli nie została podana, dwóch trzecich prędkości maksymalnej. Można to sprawdzić poprzez odczyt prędkości obrotowej silnika lub pozostawienie wystarczającej ilości czasu od początku naciśnięcia pedału przyspieszenia do jego zwolnienia, co w przypadku pojazdów kategorii 1 i 2 z załącznika 1 wynosi co najmniej dwie sekundy. 4.  Pojazdy uznaje się za niespełniające wymogów tylko wtedy, jeżeli średnie arytmetyczne z co najmniej trzech ostatnich cykli swobodnego zwiększania obrotów przekraczają wartość dopuszczalną. Można to obliczyć poprzez pominięcie każdego pomiaru, który znacząco odbiega od średniej z pomiarów. Państwa członkowskie mogą ograniczyć liczbę cykli badań. 5.  Aby uniknąć zbędnych badań, państwa członkowskie mogą zakwestionować pojazdy, dla których zmierzone wartości znacznie przekraczają wartości dopuszczalne po mniej niż trzech cyklach swobodnego zwiększania obrotów lub po cyklach przedmuchiwania. Podobnie w celu uniknięcia zbędnych badań, państwa członkowskie mogą ocenić pozytywnie pojazdy, dla których zmierzone wartości są znacznie niższe od wartości dopuszczalnych po mniej, niż trzech cyklach swobodnego zwiększania obrotów lub po cyklach przedmuchiwania. Pomiar poziomów NOx i cząsteczek za pomocą odpowiedniego sprzętu/ odpowiednio wyposażonego analizatora spalin przy wykorzystaniu istniejących metod badania poprzez swobodne zwiększanie obrotów. Poziom NOx lub wartość cząsteczek nie odpowiada wymogom lub przekracza poszczególne poziomy podane przez producenta. ______________ 6a Pojazdy, które otrzymały homologację typu zgodnie z wartościami granicznymi przedstawionymi w tabeli 1 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 715/2007, lub zarejestrowane lub dopuszczone do ruchu po raz pierwszy po dniu 1 lipca 2007 r. (Euro 5). Poprawka 102 Wniosek dotyczący rozporządzenia Załącznik III – punkt 1.8 – litera a 1.8.  Płyn hamulcowy (a)  temperatura wrzenia płynu hamulcowego zbyt niska lub zawartość wody zbyt wysoka 1.8.  Płyn hamulcowy (a)  temperatura wrzenia płynu hamulcowego zbyt niska Poprawka 103 Wniosek dotyczący rozporządzenia Załącznik III – punkt 5.2.2. – litera d a (nowa) Ocena usterek drobne poważne 5.2.2.  Koła (a)  Pęknięcie lub wada spawalnicza. x (...) Ocena usterek drobne poważne 5.2.2.  Koła (a)  Pęknięcie lub wada spawalnicza. x (...) (da)  Koło niedopasowane do piasty koła. x Poprawka 104 Wniosek dotyczący rozporządzenia Załącznik III – punkt 5.2.3 Ocena usterek drobne poważne 5.2.3.  Opony (a)  Rozmiar opony, indeks nośności, indeks prędkości lub znak homologacji niezgodne z wymogami(1) w sposób mający wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego. x Niewystarczający indeks nośności lub prędkości odniesieniu do faktycznego zastosowania, opona dotyka innych nieruchomych części pojazdu, co ma wpływ na bezpieczeństwo jazdy x (b)  Różne rozmiary opon na tej samej osi lub na kołach bliźniaczych. x (c)  Opony o różnej budowie (radialna/diagonalna) na tej samej osi. x (d)  Znaczące uszkodzenie lub przecięcie opony. x Widoczny lub uszkodzony kord opony x (e)  Głębokość bieżnika niezgodna z wymogami(1). x Mniej niż 80% wymaganej głębokości bieżnika x (f)  Opona obciera o inne elementy (elastyczne fartuchy przeciwbłotne) x Opona obciera o inne elementy (bez wpływu na bezpieczeństwo jazdy) x (g)  Opony bieżnikowane niezgodne z wymogami(1) x Uszkodzenie warstwy ochronnej kordu x (h)  Złe działanie układu kontroli ciśnienia x Wyraźnie nie działa. x Ocena usterek drobne poważne 5.2.3.  Opony (a)  Rozmiar opony, indeks nośności, indeks prędkości lub znak homologacji niezgodne z wymogami(1) w sposób mający wpływ na bezpieczeństwo jazdy. x Niewystarczający indeks nośności lub prędkości odniesieniu do faktycznego zastosowania, opona dotyka innych nieruchomych części pojazdu, co ma wpływ na bezpieczeństwo jazdy x (b)  Różne rozmiary opon na tej samej osi lub na kołach bliźniaczych. x (c)  Opony o różnej budowie (radialna/diagonalna) na tej samej osi. x (d)  Znaczące uszkodzenie lub przecięcie opony. x Widoczny lub uszkodzony kord opony x (e)  Wskaźnik zużycia bieżnika opony widoczny. x Głębokość bieżnika opony zgodna z wymogami. Głębokość bieżnika opony niespełniająca wymogów x (f)  Opona obciera o inne elementy (elastyczne fartuchy przeciwbłotne) x Opona obciera o inne elementy (bez wpływu na bezpieczeństwo jazdy) x (g)  Opony bieżnikowane niezgodne z wymogami(1). x Uszkodzenie warstwy ochronnej kordu x (h)  System monitorowania ciśnienia w oponie źle działa lub opona wyraźnie niedopompowana x Wyraźnie nie działa. x (i)  Ciśnienie robocze w jednej z opon pojazdu obniżone o 20% lecz nie niższe niż 150 kPa x Ciśnienie w oponie poniżej 150 kPa x Poprawka 105 Wniosek dotyczący rozporządzenia Załącznik III – punkt 8.2.1.2 – litera b Ocena usterek drobne poważne 8.2.1.2.  Emisja zanieczyszczeń gazowych (b)  lub, w przypadku braku takich danych, emisja CO przekracza: x (...) ii)  w przypadku pojazdów wyposażonych w zaawansowany układ kontroli emisji spalin: –  pomiar na biegu jałowym: 0,5% –  pomiar przy podwyższonej prędkości obrotowej biegu jałowego: 0,3% lub –  pomiar na biegu jałowym: 0,3% –  pomiar przy podwyższonej prędkości obrotowej biegu jałowego: 0,2% w zależności od daty pierwszej rejestracji lub pierwszego dopuszczenia do ruchu określonej w wymogach(1). Ocena usterek drobne poważne 8.2.1.2.  Emisja zanieczyszczeń gazowych (b)  lub, w przypadku braku takich danych, emisja CO przekracza: x (...) ii)  w przypadku pojazdów wyposażonych w zaawansowany układ kontroli emisji spalin: –  pomiar na biegu jałowym: 0,5% –  pomiar przy podwyższonej prędkości obrotowej biegu jałowego: 0,3% lub –  pomiar na biegu jałowym: 0,3% –  pomiar przy podwyższonej prędkości obrotowej biegu jałowego: 0,2% lub –  pomiar na biegu jałowym: 0,2% 6a –  pomiar przy podwyższonej prędkości obrotowej biegu jałowego: 0,1% 6a w zależności od daty pierwszej rejestracji lub pierwszego dopuszczenia do ruchu określonej w wymogach(1). ______________ 6a Pojazdy, które otrzymały homologację typu zgodnie z wartościami granicznymi przedstawionymi w tabeli 1 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 715/2007, lub zarejestrowane lub dopuszczone do ruchu po raz pierwszy po dniu 1 lipca 2007 r. (Euro 5). Poprawka 106 Wniosek dotyczący rozporządzenia Załącznik III – punkt 8.2.2.2 – litera b Ocena usterek drobne poważne 8.2.2.2.  Zadymienie spalin Niniejszego wymogu nie stosuje się do pojazdów po raz pierwszy zarejestrowanych lub dopuszczonych do ruchu przed dniem 1 stycznia 1980 r. W przypadku braku danych lub gdy wymogi(1) nie zezwalają na stosowanie wartości odniesienia, x dla silników wolnossących: 2,5 m-1, dla silników turbodoładowanych: 3,0 m-1, lub, w przypadku pojazdów określonych w wymogach(1) lub po raz pierwszy zarejestrowanych lub dopuszczonych do ruchu po dniu określonym w wymogach(1), 1,5 m-1. Ocena usterek drobne poważne 8.2.2.2.  Zadymienie spalin Niniejszego wymogu nie stosuje się do pojazdów po raz pierwszy zarejestrowanych lub dopuszczonych do ruchu przed dniem 1 stycznia 1980 r. W przypadku braku danych lub gdy wymogi(1) nie zezwalają na stosowanie wartości odniesienia, x dla silników wolnossących: 2,5 m-1, dla silników turbodoładowanych: 3,0 m-1, lub, w przypadku pojazdów określonych w wymogach(1) lub po raz pierwszy zarejestrowanych lub dopuszczonych do ruchu po dniu określonym w wymogach(1), 1,5 m-1. lub 0,5 m-1 6a _____________ 6a Pojazdy, które otrzymały homologację typu zgodnie z wartościami granicznymi przedstawionymi w tabeli 1 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 715/2007, lub zarejestrowane lub dopuszczone do ruchu po raz pierwszy po dniu 1 lipca 2007 r. (Euro 5). Poprawka 107 Wniosek dotyczący rozporządzenia Załącznik IV – punkt 6 a (nowy) 6a)  Szczegółowe informacje na temat dużych napraw związanych z wypadkiem Poprawka 108 Wniosek dotyczący rozporządzenia Załącznik V – część I – ustęp 2 a (nowy) Można użyć alternatywnego wyposażenia odpowiadającego innowacji technologicznej w neutralny sposób, pod warunkiem że gwarantuje równoważny wysoki poziom badania. Poprawka 109 Wniosek dotyczący rozporządzenia Załącznik I – część I – ustęp 1 – punkt 15 a (nowy) 15a)  Manometr do mierzenia ciśnienia w oponie;