Indeks 
Teksty przyjęte
Czwartek, 12 grudnia 2013 r. - StrasburgWersja ostateczna
Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej: liczba sędziów w Sądzie ***I
 Zmiana niektórych dyrektyw w odniesieniu do francuskich regionów najbardziej oddalonych, a w szczególności Majotty *
 Zmiana dyrektywy Rady 2010/18/UE ze względu na zmianę statusu Majotty *
 Ekoinnowacje – zatrudnienie i wzrost gospodarczy poprzez politykę w zakresie środowiska
 Zmiana niektórych rozporządzeń dotyczących wspólnej polityki handlowej w odniesieniu do procedurprzyjmowania niektórych środków ***II
 Zmiana niektórych rozporządzeń dotyczących wspólnej polityki handlowej w odniesieniu do przyznania Komisji przekazanych uprawnień oraz uprawnień wykonawczych do przyjmowania niektórych środków ***II
 Rachunki płatnicze ***I
 Planowanie przestrzenne obszarów morskich oraz zintegrowane zarządzanie strefą przybrzeżną ***I
 Zmiana niektórych dyrektyw w obszarze środowiska, rolnictwa, polityki społecznej i zdrowia publicznego ze względu na zmianę statusu Majotty ***I
 Działanie Unii na rzecz Europejskich Stolic Kultury na lata 2020–2033 ***I
 Zmiana niektórych rozporządzeń w obszarze rybołówstwa i zdrowia zwierząt ze względu na zmianę statusu Majotty ***I
 Rozporządzenie delegowane Komisji zmieniające załączniki I, II i IV do rozporządzenia (UE) nr 978/2012 wprowadzającego plan ogólnych preferencji taryfowych
 Wezwanie do wymiernych i wiążących zobowiązań na rzecz zwalczania uchylania się od opodatkowania i unikania podatków w UE
 Realizacja krajowych strategii dotyczących Romów
 Wyniki szczytu w Wilnie i przyszłość Partnerstwa Wschodniego, w szczególności w odniesieniu do Ukrainy
 Sprawozdanie z postępów Albanii w 2013 r.
 Przygotowania do posiedzenia Rady Europejskiej w dniach 19–20 grudnia 2013 r.
 Problemy konstytucyjne związane z wielopoziomowym sprawowaniem rządów w UE
 Stosunki Parlamentu Europejskiego z instytucjami reprezentującymi rządy państw członkowskich
 Polityka zielonej infrastruktury
 Sprawozdanie roczne Europejskiego Banku Centralnego za rok 2012
 Sytuacja w Republice Środkowej Afryki
 Nielegalne pobieranie organów do przeszczepów w Chinach
 Sytuacja na Sri Lance

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej: liczba sędziów w Sądzie ***I
PDF 380kWORD 50k
Tekst
Tekst skonsolidowany
Poprawki przyjęte przez Parlament Europejski w dniu 12 grudnia 2013 r. w sprawie projektu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego Protokół w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej poprzez zwiększenie liczby sędziów w Sądzie (02074/2011 – C7-0126/2012 – 2011/0901B(COD))(1)
P7_TA(2013)0581A7-0252/2013

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Poprawka 1

POPRAWKI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO(2)
P7_TA(2013)0581A7-0252/2013
do projektu Trybunału Sprawiedliwości
P7_TA(2013)0581A7-0252/2013
---------------------------------------------------------
P7_TA(2013)0581A7-0252/2013

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniające Protokół w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej poprzez zwiększenie liczby sędziów w Sądzie

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 19 ust. 2 akapit drugi,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 254 akapity pierwszy oraz art. 281 akapit drugi,

uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 106a ust. 1,

uwzględniając wniosek Trybunału Sprawiedliwości,

uwzględniając opinię Komisji,

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,

a także mając na uwadze, co następuje:

(5)  W konsekwencji stopniowego rozszerzania właściwości Sądu od chwili jego utworzenia liczba wnoszonych do niego spraw obecnie stale się zwiększa.

(6)  Liczba spraw wnoszonych do Sądu jest każdego roku coraz wyższa, co w dłuższej perspektywie skutkuje wzrostem liczby spraw przed nim zawisłych i wydłużeniem czasu trwania postępowań.

(7)  Wspomniane wydłużenie czasu trwania postępowań jest trudne do zaakceptowania dla podmiotów prawa, w szczególności w świetle wymogów art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.

(8)  Obecna sytuacja Sądu uwarunkowana jest względami o charakterze strukturalnym, te zaś wynikają zarówno z intensyfikacji i dywersyfikacji działalności prawodawczej w zakresie przepisów ustawodawczych i wykonawczych przyjętych przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii, jak i wolumenu i złożoności spraw wniesionych do Sądu, w szczególności w dziedzinie konkurencji i pomocy państwa.

(9)  W konsekwencji należy przyjąć środki niezbędne w celu zaradzenia opisanej sytuacji; przewidziana przez traktaty możliwość zwiększenia liczby sędziów Sądu może pozwolić na ograniczenie w krótkim czasie zarówno wolumenu zawisłych spraw, jak i zbyt długiego czasu trwania postępowań przed Sądem.

(9a)  Środki te powinny również zawierać przepisy, w których przewiduje się trwałe rozwiązanie problemu związanego z pochodzeniem sędziów, ponieważ obecnie obowiązujący podział składu sędziowskiego między poszczególne państwa członkowskie nie ma zastosowania w sytuacji, gdy liczba sędziów przewyższa liczbę państw członkowskich.

(9b)  Zgodnie z art. 19 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej w skład Sądu wchodzi co najmniej jeden sędzia z każdego państwa członkowskiego. Ponieważ w ten sposób zapewnia się już równowagę geograficzną i uwzględnienie porządku prawnego poszczególnych państw, dodatkowi sędziowie powinni być mianowani wyłącznie na podstawie ich kwalifikacji zawodowych i umiejętności osobistych, przy uwzględnieniu ich wiedzy na temat krajowych porządków prawnych oraz porządku prawnego Unii Europejskiej. Na dane państwo członkowskie nie powinno jednak przypadać więcej niż dwóch sędziów.

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W Protokole nr 3 w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wprowadza się następujące zmiany:

6a)  art. 47 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:"

„Artykuł 9a, artykuły 14 i 15, artykuł 17 akapity pierwszy, drugi, czwarty i piąty oraz artykuł 18 stosują się do Sądu i jego członków.”

"

7)  ▌art. 48 otrzymuje brzmienie:"

„W skład Sądu wchodzi jeden sędzia z każdego państwa członkowskiego i dwunastu dodatkowych sędziów. Na dane państwo członkowskie przypada nie więcej niż dwóch sędziów.

Wszyscy sędziowie mają taki sam status, a także takie same uprawnienia i obowiązki.

Gdy co trzy lata następuje częściowe odnowienie składu sędziowskiego, dotyczy ono w przypadku parzystej liczby sędziów przemiennie każdorazowo połowy sędziów; a w przypadku nieparzystej liczby sędziów przemiennie parzystej liczby sędziów i pomniejszonej o jeden nieparzystej liczby sędziów.”

"

7a)   dodaje się artykuł w  brzmieniu:"

„Artykuł 48a

Rząd każdego z państw członkowskich posiada uprawnienia w zakresie mianowania sędziego z danego państwa członkowskiego.”

"

7b)  dodaje się artykuł w brzmieniu:"

„Artykuł 48b

1.  Dodatkowe miejsca w składzie sędziowskim są obsadzane niezależnie od pochodzenia kandydatów z określonego państwa członkowskiego.

2.  W procesie obsadzania co najmniej jednego z dwunastu dodatkowych miejsc w składzie sędziowskim wszystkie rządy państw członkowskich mogą wskazywać swoich kandydatów. Ponadto sędziowie Sądu przechodzący na emeryturę mogą osobiście przedłożyć przewodniczącemu komitetu ustanowionego na mocy art. 255 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej pisemne wnioski w sprawie swoich kandydatur.

3.  W procesie obsadzania co najmniej jednego z dwunastu dodatkowych miejsc w składzie sędziowskim komitet ustanowiony na mocy art. 255 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej wydaje opinię, czy kandydat jest odpowiedni do pełnienia funkcji sędziego Sądu. Komitet dołącza do tej opinii listę kandydatów o najbardziej odpowiednim doświadczeniu na najwyższym poziomie, uszeregowaną pod względem ich osiągnięć. Lista taka zawiera co najmniej dwukrotnie większą liczbę kandydatów od liczby sędziów, którzy mają być mianowani przez rządy państw członkowskich za wspólnym porozumieniem, pod warunkiem że zgłosi się wystarczająca liczba odpowiednich kandydatów.”

"

Artykuł 3

1.  Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po jego opublikowaniu ▌w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

2.  Dwunastu dodatkowych sędziów mianowanych na podstawie i w wyniku wejścia w życie niniejszego rozporządzenia obejmuje funkcje bezzwłocznie po złożeniu ślubowania.

Kadencja sześciu sędziów wybranych w drodze losowania kończy się po upływie sześciu lat od pierwszego częściowego odnowienia składu Sądu po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia. Kadencja pozostałych sześciu sędziów kończy się po upływie sześciu lat od drugiego częściowego odnowienia składu Sądu następującego po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w … dnia …

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

(1) Sprawa została odesłana do właściwej komisji w celu ponownego rozpatrzenia zgodnie z art. 57 ust. 2 akapit drugi regulaminu (A7-0252/2013).
(2) Poprawki: tekst nowy lub zmieniony został zaznaczony kursywą i wytłuszczonym drukiem; symbol ▌sygnalizuje skreślenia.


Zmiana niektórych dyrektyw w odniesieniu do francuskich regionów najbardziej oddalonych, a w szczególności Majotty *
PDF 197kWORD 35k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 12 grudnia 2013 r. na temat wniosku w sprawie dyrektywy Rady zmieniającej dyrektywy 2006/112/WE i 2008/118/WE w odniesieniu do francuskich regionów najbardziej oddalonych, a w szczególności Majotty (COM(2013)0577 – C7-0268/2013 – 2013/0280(CNS))
P7_TA(2013)0582A7-0405/2013

(Specjalna procedura ustawodawcza – konsultacja)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Radzie (COM(2013)0577),

–  uwzględniając art. 113 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C7-0268/2013),

–  uwzględniając opinię Komisji Prawnej w sprawie proponowanej podstawy prawnej,

–  uwzględniając art. 55, art. 46 ust. 1 oraz art. 37 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A7-0405/2013),

1.  zatwierdza wniosek Komisji;

2.  zwraca się do Rady o poinformowanie go w przypadku uznania za stosowne odejścia od tekstu przyjętego przez Parlament;

3.  zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem w przypadku uznania za stosowne wprowadzenia znaczących zmian do tekstu przyjętego przez Parlament;

4.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.


Zmiana dyrektywy Rady 2010/18/UE ze względu na zmianę statusu Majotty *
PDF 304kWORD 54k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 12 grudnia 2013 r. w sprawie projektu dyrektywy Rady zmieniającej dyrektywę Rady 2010/18/UE w związku ze zmianą statusu Majotty (14220/2013 – C7-0355/2013– 2013/0189(NLE))
P7_TA(2013)0583A7-0414/2013

(Specjalna procedura ustawodawcza – konsultacja)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Radzie (COM(2013)0413) i projekt Rady (14220/2013),

–  uwzględniając art. 349 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C7-0355/2013),

–  uwzględniając art. 155 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, będący podstawą prawną, którą Komisja wybrała dla swojego wniosku,

–  uwzględniając opinię Komisji Prawnej w sprawie proponowanej podstawy prawnej,

–  uwzględniając art. 55 i art. 37 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych (A7-0414/2013),

1.  zatwierdza po poprawkach projekt Rady;

2.  zwraca się do Rady o poinformowanie go w przypadku uznania za stosowne odejścia od tekstu przyjętego przez Parlament;

3.  zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem w przypadku uznania za stosowne wprowadzenia znaczących zmian do projektu Rady;

4.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom państw członkowskich.

Projekt Rady   Poprawka
Poprawka 1
Projekt dyrektywy
Tytuł
Wniosek DYREKTYWA RADY zmieniająca dyrektywę Rady 2010/18/UE w związku ze zmianą statusu Majotty
Wniosek DECYZJA RADY zmieniająca dyrektywę Rady 2010/18/UE w związku ze zmianą statusu Majotty
Poprawka 2
Projekt dyrektywy
Umocowanie 1
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 349,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 155 ust. 2 i art. 349,
Poprawka 4
Projekt dyrektywy
Motyw 1
(1)  Decyzją 2012/419/UE1 Rada Europejska postanowiła zmienić status Majotty względem Unii Europejskiej ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2014 r. Od tego dnia Majotta przestanie być zatem terytorium zamorskim i otrzyma status unijnego regionu najbardziej oddalonego w rozumieniu art. 349 i art. 355 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu UE. W związku ze wspomnianą zmianą statusu prawnego Majotty, od dnia […] 1 stycznia 2014 r. stosować się do niej będzie prawo unijne. Należy jednak ustanowić pewne szczególne środki uzasadnione specyficzną strukturalną sytuacją gospodarczą i społeczną Majotty – nowego regionu należącego do regionów najbardziej oddalonych – dotyczące szczególnych warunków stosowania prawa Unii.
(1)  Decyzją 2012/419/UE1 Rada Europejska postanowiła zmienić status Majotty względem Unii Europejskiej ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2014 r. Od tego dnia Majotta przestanie być zatem terytorium zamorskim i otrzyma status unijnego regionu najbardziej oddalonego w rozumieniu art. 349 i art. 355 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu UE. W związku ze wspomnianą zmianą statusu prawnego Majotty, od dnia […] 1 stycznia 2014 r. stosować się do niej będzie prawo unijne. Należy jednak ustanowić pewne szczególne środki uzasadnione specyficzną strukturalną sytuacją gospodarczą i społeczną Majotty – nowego regionu należącego do regionów najbardziej oddalonych.
__________________
__________________
1 Dz.U. L 204 z 31.7.2012, s. 131.
1 Dz.U. L 204 z 31.7.2012, s. 131.
Poprawka 5
Projekt dyrektywy
Solemn form
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Poprawka 6
Projekt dyrektywy
Artykuł 1
Dyrektywa 2010/18/UE
Artykuł 3 – ustęp 2 – akapit drugi
W art. 3 ust. 2 dyrektywy 20101/18/UE dodaje się akapit w brzmieniu:
W art. 3 ust. 2 dyrektywy 2010/18/UE dodaje się akapit w brzmieniu:
„W drodze odstępstwa od akapitu pierwszego dodatkowy okres, o którym mowa w tym akapicie, zostaje przedłużony w odniesieniu do Majotty – jednego z regionów najbardziej oddalonych w rozumieniu art. 349 TFUE – do dnia 31 grudnia 2018 r.”.
„W przypadku francuskiego regionu najbardziej oddalonego Majotty dodatkowy okres, o którym mowa w akapicie pierwszym, zostaje przedłużony do dnia 31 grudnia 2018 r.”.
Poprawka 7
Projekt dyrektywy
Artykuł 2
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Republiki Francuskiej.
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Francuskiej.
Poprawka 8
Projekt dyrektywy
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie w dniu 1 stycznia 2014 r.
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dnia 1 stycznia 2014 r.

Ekoinnowacje – zatrudnienie i wzrost gospodarczy poprzez politykę w zakresie środowiska
PDF 333kWORD 108k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 12 grudnia 2013 r. w sprawie ekoinnowacji – tworzenia miejsc pracy i generowania wzrostu dzięki polityce ochrony środowiska (2012/2294(INI))
P7_TA(2013)0584A7-0333/2013

Parlament Europejski,

–  uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Europa 2020 – strategia na rzecz inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu” (COM(2010)2020),

–  uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Innowacja na rzecz zrównoważonej przyszłości – Plan działania w zakresie ekoinnowacji (Eco-AP)” COM(2011)0899),

–  uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Projekt przewodni strategii Europa 2020. Unia innowacji” (COM(2010)0546),

–  uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Europa efektywnie korzystająca z zasobów – inicjatywa przewodnia strategii Europa 2020” (COM(2011)0021),

–  uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Stymulowanie technologii w kierunku zrównoważonego rozwoju: plan działań Unii Europejskiej w zakresie technologii środowiskowych” (COM(2004)0038),

–  uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Strategiczna wizja w zakresie norm europejskich – Postęp w celu poprawy i przyspieszenia zrównoważonego wzrostu gospodarki europejskiej do roku 2020” (COM(2011)0311),

–  uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Rio+20: w kierunku gospodarki ekologicznej i lepszego zarządzania” (COM(2011)0363),

–  uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Plan działania prowadzący do przejścia na konkurencyjną gospodarkę niskoemisyjną do 2050 r.” (COM(2011)0112),

–  uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Program na rzecz nowych umiejętności i zatrudnienia: europejski wkład w pełne zatrudnienie” (COM(2010)0682),

–  uwzględniając wniosek Komisji dotyczący rozporządzenia ustanawiającego „Horyzont 2020” – program ramowy w zakresie badań naukowych i innowacji (2014–2020) (COM(2011)0809),

–  uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Horyzont 2020” – program ramowy w zakresie badań naukowych i innowacji (COM(2011)0808),

–  uwzględniając białą księgę Komisji zatytułowaną „Adaptacja do zmian klimatu – europejskie ramy działania” (COM(2009)0147),

–  uwzględniając zieloną księgę Komisji „Jak zmienić wyzwania w możliwości: wspólne ramy strategiczne dla finansowania unijnego na rzecz badań naukowych i innowacji” (COM(2011)0048),

–  uwzględniając nowy instrument „gwarancja dla młodzieży”,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 11 listopada 2010 r. w sprawie europejskiego partnerstwa na rzecz innowacji w ramach sztandarowej inicjatywy – Unia innowacji(1),

–  uwzględniając rezolucję z dnia 24 maja 2012 r. w sprawie Europy efektywnie korzystającej z zasobów(2),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 29 września 2011 r. w sprawie określenia wspólnego stanowiska UE na konferencję ONZ w sprawie zrównoważonego rozwoju (szczyt Rio +20)(3),

–  uwzględniając rezolucję z dnia 15 marca 2012 r. w sprawie planu działania prowadzącego do przejścia na konkurencyjną gospodarkę niskoemisyjną do 2050 r.(4),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 8 marca 2011 r. w sprawie innowacyjnych metod finansowania na szczeblu globalnym i europejskim(5),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie inwestowania w przyszłość: nowe wieloletnie ramy finansowe (WRF) na rzecz Europy konkurencyjnej, zrównoważonej i sprzyjającej integracji społecznej(6),

–  uwzględniając wniosek Komisji dotyczący decyzji Rady ustanawiającej program szczegółowy wdrażający program „Horyzont 2020” – program ramowy w zakresie badań naukowych i innowacji (2014–2020) (COM(2011)0811),

–  uwzględniając wniosek Komisji w sprawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ustanowienia Programu działań na rzecz środowiska i klimatu (LIFE) (COM(2011)0874),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 12 maja 2011 r. w sprawie Unii innowacji: przekształcanie Europy po zakończeniu kryzysu na świecie(7),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 14 czerwca 2012 r. w sprawie komunikatu „W kierunku odnowy gospodarczej sprzyjającej zatrudnieniu”(8),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 7 września 2010 r. w sprawie rozwoju potencjału nowej zrównoważonej gospodarki w zakresie miejsc pracy(9),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 11 września 2012 r. w sprawie roli kobiet w gospodarce ekologicznej(10),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 6 maja 2010 r. w sprawie białej księgi Komisji zatytułowanej „Adaptacja do zmian klimatu – europejskie ramy działania”(11),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 27 września 2011 r. w sprawie zielonej księgi Komisji zatytułowanej „Jak zmienić wyzwania w możliwości: wspólne ramy strategiczne dla finansowania unijnego na rzecz badań naukowych i innowacji”(12),

–  uwzględniając sprawozdanie z badania Eurobarometr Flash 315: Podejście europejskich przedsiębiorców do ekoinnowacji, marzec 2011 r.,

–   uwzględniając sprawozdanie poświęcone analizom i procesowi sprawozdawczości w związku z wynikami osiąganymi przez Agencję Wykonawczą ds. Konkurencyjności i Innowacyjności w ramach projektów powielania rynkowego w zakresie ekoinnowacji (program ramowy na rzecz konkurencyjności i innowacji – CIP), opublikowane w maju 2013 r.;

–  uwzględniając raport opublikowany w 2008 r. w ramach Inicjatywy na rzecz zielonych miejsc pracy podjętej przez UNEP, MOP, IOE i ICTU zatytułowany „Zielone miejsca pracy: ku godnej pracy w zrównoważonym, niskoemisyjnym świecie”,

–  uwzględniając sprawozdanie Greenpeace i Europejskiej Rady ds. Odnawialnych Źródeł Energii (EREC) z 2009 r. zatytułowane „Praca na rzecz klimatu: odnawialna energia i rewolucja w zakresie ekologicznych miejsc pracy”,

–  uwzględniając sprawozdanie Europejskiej Konfederacji Związków Zawodowych (ETUC) i Agencji Rozwoju Społecznego (SDA) z 2007 r. zatytułowane „Zmiany klimatu i zatrudnienie: wpływ zmian klimatu i środków w zakresie redukcji emisji CO2 na zatrudnienie w UE-25 do 2030 r.”,

–  uwzględniając sprawozdanie Eurofound ze stycznia 2013 r. pt. „Ekologizacja przemysłu w UE: prognozowane skutki w kategoriach liczebności i jakości miejsc pracy oraz zarządzanie tymi skutkami” i powiązaną bazę danych badań sytuacyjnych,

–  uwzględniając sprawozdanie Eurofound z 2011 r. pt. „Stosunki pracy i zrównoważony rozwój: rola partnerów społecznych w przejściu na gospodarkę ekologiczną”,

–  uwzględniając art. 48 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności oraz opinie Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych oraz Komisji Rozwoju Regionalnego (A7-0333/2013),

A.  mając na uwadze, że czyste i zdrowe środowisko naturalne jest warunkiem koniecznym do utrzymania dobrobytu oraz wysokiego poziomu życia w Europie, ale również stanowi siłę oraz konkurencyjność gospodarki;

B.  mając na uwadze, że wyzwania środowiskowe, takie jak zmiana klimatu, ograniczone zasoby i zanik różnorodności biologicznej, wymagają radykalnych przemian w naszej gospodarce, w których technologie ekologiczne odgrywają kluczową rolę;

C.  mając na uwadze, że skala kryzysu daje niepowtarzalną i historyczną szansę na transformację gospodarki, wyznaczając drogę do zrównoważonego długoterminowego rozwoju;

D.  mając na uwadze, że rozwój zielonej technologii w ostatnich latach udowodnił, że inwestowanie w rozwój ekologiczny nie jest kosztowne, a daje ogromne możliwości gospodarcze; mając na uwadze, że chociaż prawie każdy sektor poniósł duże straty w wyniku recesji, pomimo odnotowania spadku sektor ekologiczny nadal znajduje się w fazie wzrostu;

E.  mając na uwadze, że konieczna jest transformacja obecnej gospodarki, która wymaga angażowania znacznych zasobów, w gospodarkę zasobooszczędną, poprzez przekształcenie istniejącego przemysłu w przemysł ekologiczny o wysokiej wartości dodanej, który zapewni miejsca pracy, jednocześnie chroniąc środowisko naturalne;

F.  mając na uwadze, że przyjazne środowisku rozwiązania zachęcą do wprowadzenia zawansowanej technicznie produkcji i usług, zwiększą konkurencyjność Europy oraz stworzą nowe miejsca pracy wymagające wysokich kwalifikacji;

G.  mając na uwadze, że poprzez wsparcie nowych procesów służących uzdrowieniu procesów produkcyjnych, nowych metod zarządzania oraz nowych technologii, a także nowych usług zmierzających do tworzenia bardziej ekologicznych przedsiębiorstw, ekoinnowacje mają pomóc Europie wykorzystać większość szans przy rozwiązywaniu bieżących problemów;

H.  mając na uwadze, że w ciągu ostatnich lat ceny zasobów znacznie wzrosły, co sprawia, że o konkurencyjności przedsiębiorstw w coraz większym stopniu decyduje ich umiejętność efektywnego wykorzystywania zasobów;

I.  mając na uwadze, że doświadczenia z przeszłości pokazują, iż władze z trudem są w stanie przewidzieć, które spośród innowacyjnych technologii sprostają konkurencji rynkowej;

J.  mając na uwadze, że zachęty podatkowe mogą stanowić pożyteczne narzędzie promowania innowacji ekologicznych w Europie;

K.  mając na uwadze, że Europa jest leaderem w dziedzinie rozwoju nowych technologii; mając na uwadze, że istnieje wiele przeszkód dla rozwoju oraz szerszego wykorzystania technologii ekologicznych, takich jak blokada istniejących technologii, sygnały cenowe zmierzające do faworyzowania mniej ekologicznych rozwiązań, trudny dostęp do finansowania oraz niska świadomość konsumentów; mając na uwadze, że wyzwaniem jest zatem polepszenie ogólnego poziomu ekologiczności produktów w ciągu całego cyklu życia, zwiększenie popytu na lepsze produkty i technologie produkcji oraz pomoc konsumentom w dokonywaniu świadomych wyborów;

L.  mając na uwadze, że oznakowanie wskazujące na ekologiczny charakter produktów i usług musi być źródłem jasnych i obiektywnych informacji oraz unikać wprowadzania konsumenta w błąd i pseudoekologicznego marketingu;

M.  mając na uwadze, że przemysł ekologiczny tworzy dziś 3,4 mln miejsc pracy i generuje roczne obroty szacowane na 319 mld EUR; mając na uwadze, że w wielu krajach sektor zielonej technologii już jest lub wkrótce będzie największym pracodawcą;

N.  mając na uwadze, że ekoinnowacje stanowią podstawę opracowania strategii UE na rzecz wzrostu zrównoważonego pod względem środowiskowym, gospodarczym i społecznym, tworzącego możliwości zatrudnienia wysokiej jakości w wielu sektorach;

O.  mając na uwadze, że ranking ekoinnowacji 2010 (Eco-IS) wskazuje na korzystne wyniki w dziedzinie ekoinnowacji w kilku państwach członkowskich, ale mimo tego nie ma obecnie w UE państwa lub grupy państw, które mogłyby posłużyć jako model dla wyników w dziedzinie ekoinnowacji w UE;

P.  mając na uwadze, że sprawozdanie z badania Eurobarometr Flash nr 315 z 2011 r. w sprawie podejścia europejskich przedsiębiorców do ekoinnowacji wskazuje, że MŚP mają do czynienia ze wzrostem kosztów materiałów, chociaż większość z nich wprowadziła nowe lub znacznie ulepszone ekoinnowacyjne procesy lub metody produkcyjne w celu obniżenia kosztów materiałów, a także stoją przed problemem niewystarczającego dostępu do istniejących dotacji i zachęt podatkowych oraz niepewnego popytu rynkowego;

Q.  mając na uwadze, że z inicjatywy ekologiczno-innowacyjnej, realizowanej w ramach programu ramowego na rzecz konkurencyjności i innowacji, wynika, iż spodziewane korzyści dla środowiska, gospodarki i rynku pracy zdecydowanie przewyższają koszty publiczne;

R.  mając na uwadze, że ekoinnowacje stanowią kluczowy wymóg dla monitorowania i oceny wyników oraz postępu państw członkowskich UE na drodze do inteligentnego i zrównoważonego rozwoju w Europie, jednak dostępność danych na temat ekoinnowacji jest ograniczona, a ich jakość znacznie różni się w zależności od wskaźnika;

S.  mając na uwadze, że decydenci oraz inne zainteresowane stronny mają różne wyobrażenie na temat tego, czym jest ekoinnowacja i jaki powinien być jej cel;

T.  mając na uwadze, że stosuje się różne kryteria oceny w przypadku definicji pojęć takich jak „innowacje ekologiczne” i „inteligentne zielone miejsca pracy” (np. w ramach definicji MOP, UNEP, CEDEFOP, OECD lub Eurostatu), co może doprowadzić do rozbieżności w statystykach dotyczących innowacji ekologicznych, zielonych miejsc pracy oraz zielonego wzrostu;

U.  mając na uwadze, że w rezolucji Parlamentu z dnia 7 września 2010 r. w sprawie rozwoju potencjału nowej zrównoważonej gospodarki w zakresie miejsc pracy powołano się na definicję ILO dotyczącą stabilnych miejsc pracy oraz podkreślono ważną rolę ekoinnowacji we wszystkich branżach przemysłowych i wytwórczych;

V.  mając na uwadze, że w ramach programu na rzecz ekoinnowacji finansuje się obecnie ponad 240 projektów; mając na uwadze, że w maju 2013 r. Komisja ogłosiła nowe wezwanie do składania ofert, aby dokonać wyboru kolejnych 45 ekoinnowacyjnych projektów prezentujących nowatorskie rozwiązania środowiskowe; mając na uwadze, że dzięki realizacji i finansowaniu inicjatywy na rzecz ekoinnowacji w ramach programu ramowego na rzecz konkurencyjności i innowacji wspiera się obiecujące europejskie podmioty zajmujące się rozwojem ekoinnowacji, udostępniając im kapitał wysokiego ryzyka, który w innych warunkach nie byłby dla nich dostępny;

W.  mając na uwadze, że nowy program UE w zakresie badań naukowych i innowacji na lata 2014–2020 („Horyzont 2020”) stanowi instrument finansowy służący wdrożeniu Unii innowacji; mając na uwadze, że w następnych wieloletnich ramach finansowych (WRF 2014–2020) inicjatywa ekoinnowacji ujęta zostanie również w programie LIFE (Program działań na rzecz środowiska i klimatu na lata 2014–2020);

X.  mając na uwadze niepokojący wzrost bezrobocia wśród ludzi młodych oraz zdecydowaną potrzebę podjęcia działań politycznych, które dostarczyłyby młodym ludziom większych możliwości lepszego zatrudnienia;

Y.  mając na uwadze, że Parlament przyjął z zadowoleniem inicjatywę Komisji „Nowe umiejętności w nowych miejscach pracy”, w której uznano potrzebę współpracy z państwami członkowskimi;

Ogólna polityka dotycząca zapewnienia inteligentnego, zrównoważonego rozwoju oraz tworzenia miejsc pracy

1.  wzywa Komisję do kontynuowania prac nad ogólnounijną wizją ekoinnowacji w kontekście przejścia na gospodarkę zasobooszczędną, gospodarkę niskoemisyjną, ale również do skoncentrowania się na konkretnych celach, obszarach priorytetowych oraz kamieniach milowych;

2.  wspiera inicjatywę przewodnią Komisji w ramach strategii „Europa 2020”, mającą na celu niezwłoczne przejście na zrównoważoną gospodarkę; podkreśla ponadto, że ukierunkowane instrumenty ekologicznej transformacji regionów UE to bardzo przydatny instrument osiągania strategicznych celów konwergencji regionalnej i spójności terytorialnej;

3.  zwraca uwagę na potencjał bezpośredniego i pośredniego tworzenia miejsc pracy wysokiej jakości w drodze pełnej realizacji strategii „Europa 2020”; wzywa zatem Komisję i państwa członkowskie do wzmożenia starań w tym obszarze; wyraża zadowolenie z faktu, że Komisja promuje zintegrowaną strategię na rzecz ekologicznego wzrostu w ramach inicjatywy przewodniej „Unia innowacji”, a w szczególności plan działania w zakresie ekoinnowacji jako krok w dobrym kierunku;

4.  podkreśla znaczenie przepisów prawnych jako środka służącego stymulacji popytu na technologie środowiskowe; uważa, że konkurencyjność europejskich przedsiębiorstw produkcyjnych zależy od wiodącej pozycji Europy jako globalnego lidera w produkcji wydajnie ekologicznych dóbr;

5.  wzywa państwa członkowskie do opracowania strategii na rzecz dopasowania umiejętności pracowników do możliwości oferowanych w sektorze zielonej technologii przy uwzględnieniu różnych podsektorów oraz ich potrzeb w zakresie wykwalifikowanych pracowników;

6.  podkreśla dwojakie korzyści środowiskowe i gospodarcze wynikające z przejścia na zrównoważoną ekologiczną gospodarkę w zakresie tworzenia trwałych miejsc pracy zarówno w UE, jak i w krajach rozwijających się, poprzez większy udział w wytwarzaniu nowatorskich paliw i materiałów, a także w zakresie tworzenia miejsc pracy w związku z przetwarzaniem i dystrybucją biomateriałów dla przedsiębiorstw oraz konsumentów publicznych, prywatnych i krajowych; podkreśla, że możliwości te powinny przyczynić się do powstania trwałych miejsc pracy dobrej jakości, zarówno dla pracowników wykwalifikowanych, jak i niewykwalifikowanych; przyznaje, że trwałe długookresowe ramy regulacyjne na rzecz wspierania zrównoważonego rozwoju powinny zostać opracowane przy wykorzystaniu dostępnych instrumentów finansowych;

7.  zwraca uwagę na złożone wyzwania związane z bezpieczeństwem żywnościowym, zmianą klimatu, jakością gleby, niedostatkiem surowców, przejściem na systemy energii odnawialnej oraz efektywności energetycznej itp.; przyznaje, że ekoinnowacja może odegrać ważną rolę w odpowiedzi na wiele z tych wyzwań; przypomina, że przejście na taki model gospodarki wymaga całościowego podejścia obejmującego edukację, szkolenie, rozwój, badania i innowacje, inwestycje w sektorze prywatnym i publicznym oraz rozwój infrastruktury, przy czym każdy z tych aspektów sprzyja zróżnicowanym i zrównoważonym możliwościom w zakresie zatrudnienia;

8.  uważa, że innowacyjne przedsiębiorstwa europejskie potrzebują nie tylko dotacji, lecz również lepszego prawodawstwa, lepszego dostępu do bazy naukowej oraz lepszego i bardziej różnorodnego dostępu do funduszy, od grantów po kredyty i inwestycje kapitałowe; wzywa zatem państwa członkowskie oraz Komisję do stworzenia odpowiednich warunków na poziomie krajowym oraz europejskim;

9.  podkreśla, że miejsca pracy w ramach zielonej technologii nie powinny ograniczać się do produkcji energii odnawialnej, zwiększania efektywności energetycznej oraz sektora transportu, gdyż ekologiczny wzrost gospodarczy stanowi szansę dla wszystkich sektorów, a zatem należy zbadać możliwości rozwoju oraz zwiększyć świadomość konsumentów na temat znaczenia kupowania ekologicznych produktów;

10.  uważa, że szybki rozwój czystej technologii jest potrzebny do poprawy konkurencyjności przedsiębiorstw; wobec tego wzywa Komisję do umieszczenia innowacji ekologicznych w centrum polityki przemysłowej;

11.  wzywa Komisję do ułatwienia rozwoju standardów w zakresie oznakowania oraz opracowywania jasnych definicji z myślą o identyfikowaniu ekologicznego charakteru produktów i usług oraz informowaniu o nich;

12.  uważa, że nowa zrównoważona gospodarka UE musi zapewniać zrównoważony rozwój gospodarczy i społeczny; wzywa do realizacji ambitnej, zrównoważonej polityki przemysłowej, z naciskiem na wydajność zasobów; przypomina, że oszczędne gospodarowanie zasobami i materiałami obniży koszty ponoszone przez przemysł i gospodarstwa domowe, uwolni zasoby potrzebne w związku z innymi inwestycjami oraz obniży poziom uzależnienia gospodarki UE od ograniczonych zasobów i wysoce nieprzewidywalnych rynków surowcowych; podkreśla, że ekologiczna gospodarka powinna dawać perspektywę opłacalnego zatrudnienia na dobrych warunkach, gwarantującego równe szanse zarówno kobietom, jak i mężczyznom oraz koncentrującego się na ochronie środowiska naturalnego;

13.  podkreśla, że chociaż przemysł ekologiczny tworzy dziś 3,4 mln miejsc pracy i generuje roczne obroty szacowane na 319 mld EUR, to potencjał pobudzania rozwoju regionalnego, możliwości zatrudnienia i korzyści dla środowiska pozostaje w dużym stopniu niewykorzystany; w związku z tym przypomina, że koszty wynikające z niepodjęcia działań w tej dziedzinie będą wysokie;

14.  podkreśla, że sukces ekoinnowacji wymaga bardziej ukierunkowanych i długoterminowych inwestycji, obejmujących w szczególności edukację i szkolenia, badania i rozwój, jak również infrastrukturę;

15.  z zadowoleniem przyjmuje istniejące programy uniwersyteckie lub programy szkoleń zawodowych skupiające się na zrównoważeniu ekologicznym, gospodarczym i społecznym; podkreśla, że pojawiły się nowe potrzeby edukacyjne, które muszą zostać spełnione ze względu na tworzenie zrównoważonych miejsc pracy;

16.  jest głęboko przekonany, że oparta na gospodarce rynkowej polityka ochrony środowiska może stać się siłą napędową wzrostu i zatrudnienia we wszystkich gałęziach przemysłu; podkreśla, że przewidywalne i przyjazne inwestycjom warunki ramowe stanowią podstawę, dzięki której innowacyjne przedsiębiorstwa będą mogły optymalnie wykorzystać te szanse z korzyścią dla środowiska i pracowników;

17.  uznaje, że włączenie do gospodarki nowych niszowych gałęzi przedsiębiorczości przyciągnie młode pokolenie pracowników i stworzy nowe możliwości zatrudnienia w obszarze ekoinnowacji;

Pojęcie ekoinnowacji

18.  z zadowoleniem przyjmuje komunikat Komisji zatytułowany „Innowacja na rzecz zrównoważonej przyszłości – Plan działania w zakresie ekoinnowacji (Eco-AP)” (COM(2011)0899);

19.  podkreśla potencjalne efekty synergii ekoinnowacji polegające na tworzeniu trwałych i dobrych jakościowo miejsc pracy, ochronie środowiska i zmniejszeniu zależności gospodarczych;

20.  podkreśla szeroki zakres pojęcia ekoinnowacji, które definiowane jest jako dowolna forma innowacji zmierzająca do zrównoważonego rozwoju poprzez ograniczanie wpływu na środowisko lub bardziej wydajne i odpowiedzialne wykorzystywanie zasobów;

21.  wzywa Komisję do przedstawienia różnych wyobrażeń na temat ekoinnowacji oraz związanych z nią wyzwań, oraz do wypracowania wspólnego porozumienia w sprawie różnych możliwości strategicznych, jakie ekoinnowacja może dać w przyszłości;

22.  uważa, że definicja „zielonych miejsc pracy” opracowana przez Eurostat (w sektorze ekologicznych towarów i usług), zgodnie z którą na przykład „zielone” technologie oraz produkty muszą mieć za swój główny cel ochronę środowiska lub zarządzanie zasobami, może służyć uniknięciu rozbieżności w statystykach, uważa jednak, że konieczne jest dalsze opracowanie ogólnounijnej jednolitej definicji zielonych miejsc pracy i zielonego wzrostu, która na przykład obejmowałaby również sektor transportu publicznego; uważa, że pożyteczne byłoby zastanowienie się nad bardziej kompleksową definicją „zielonych miejsc pracy”, która na dalszym etapie obejmowałaby dodatkowe miejsca pracy i dodatkową działalność;

23.  zwraca uwagę na niewykorzystany, a korzystny dla środowiska potencjał ekoinnowacji, od których oczekuje się, że przyczynią się do zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych oraz innych zanieczyszczeń i do ograniczenia powstawania odpadów, m.in. poprzez zwiększone wykorzystanie materiałów uzyskanych z recyklingu, produkcję wyrobów wysokiej jakości przy mniejszym wpływie na środowisko oraz ułatwienie stosowania bardziej przyjaznych środowisku procesów produkcyjnych i usług; podkreśla potrzebę ukierunkowania działań na „wąskie gardła” i bariery stanowiące przeszkody w komercjalizacji ekoinnowacji oraz umiędzynaradawianiu powstających dzięki niej produktów i usług;

24.  wzywa Komisję do uwzględnienia w ramach europejskiego semestru szczegółowych zaleceń dotyczących ekoinnowacji, aby promować zrównoważony wzrost gospodarczy;

25.  przyznaje, że ekoinnowacja daje zdecydowane możliwości nowym niszowym gałęziom przedsiębiorczości, dostarczając małym i średnim przedsiębiorstwom (MŚP), osobom podejmującym własną działalność i przedsiębiorcom możliwości korzystania z nowych modeli rynkowych i biznesowych oraz umożliwiając rewitalizację tradycyjnym sektorom gospodarczym poprzez możliwość przekształcenia tradycyjnych miejsc pracy w bardziej ekologiczne dzięki przyjęciu zrównoważonych i zasobooszczędnych metod produkcji i pracy;

26.  wzywa Komisję do opracowania systematycznego podejścia do polityki ekoinnowacji, przy odpowiednich warunkach ramowych umożliwiających równe warunki działania dla ekoinnowacji w przedsiębiorstwach oraz infrastrukturze pozwalającej przedsiębiorstwom i konsumentom na dokonywanie zrównoważonych wyborów;

27.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do opracowania standardów ekologicznych obowiązujących w zamówieniach publicznych, aby wzmocnić pozycję instytucji publicznych jako klientów;

28.  zwraca szczególną uwagę na znaczenie dostępu do odpowiednich szkoleń i rozwijania umiejętności w ramach ekoinnowacji w celu zarówno zapewnienia potrzebnej wykwalifikowanej siły roboczej dla pracodawców, jak i wyposażenia młodych ludzi w niezbędną wiedzę, umiejętności i kwalifikacje gwarantujące im dostęp do nowo powstających innowacyjnych możliwości zatrudnienia oraz ułatwiające im przejście z sektorów tracących na znaczeniu do nowych ekologicznych sektorów; podkreśla w tym kontekście powstałe możliwości praktyk zawodowych dla osób z terenów wiejskich oraz inne formy szkolenia zawodowego w celu rozwijania tych nowych umiejętności;

29.  zaleca wspieranie kreatywnego i innowacyjnego potencjału młodych ludzi, by przyczynić się do trwałego wzrostu, a także zapewnienie im lepszego dostępu do finansowania;

Unia Europejska, państwa członkowskie i regiony

30.  zważywszy, że ekoinnowacja jest przekrojowym zagadnieniem polityki, podkreśla potrzebę włączenia koncepcji ekoinnowacji do głównego nurtu wszystkich dziedzin polityki; wzywa w związku z tym Komisję i państwa członkowskie, by wspierały nawiązywanie współpracy między ministerstwami oraz na poziomie politycznym, a także czuwały nad regularnym wdrażaniem odnośnych strategii politycznych;

31.  wzywa wszystkie kluczowe podmioty do wspólnej pracy na rzecz ekologicznego rozwoju, innowacji i miejsc pracy w każdym sektorze, a także do korzystania z istniejących instrumentów, takich jak platformy technologiczne, zespoły ekspertów ds. umiejętności, wspólne inicjatywy technologiczne, rynki pionierskie, klastry i grupy przemysłowe wysokiego szczebla;

32.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do opracowania nowego prawodawstwa oraz wzmocnienia istniejącego prawodawstwa w dziedzinie rozwoju oraz korzystania z energii odnawialnej, a także zwiększenia efektywności energetycznej, przy zapewnieniu pewności prawa oraz równych warunków działania, a także zwiększeniu inwestycji publicznych i prywatnych;

33.  wzywa państwa członkowskie do poprawy koordynacji takiej polityki, w szczególności do wsparcia regionalnych struktur partnerstwa na rzecz rozwoju, innowacji, miejsc pracy, równych szans dla kobiet i mężczyzn, jak i inicjatyw transgranicznych;

34.  zwraca uwagę na potencjał zatrudnienia związany z pojęciem ekoinnowacji w zrównoważonej gospodarce; wzywa Komisję do zapewnienia platformy umożliwiającej państwom członkowskim koordynację wysiłków podejmowanych w celu stworzenia nowych zrównoważonych miejsc pracy i generowania zrównoważonego wzrostu;

35.  wzywa państwa członkowskie do wymiany doświadczenia i najlepszych praktyk w dziedzinie możliwości zatrudnienia przy prowadzeniu działań związanych z gospodarczym, społecznym i środowiskowym wpływem zmiany klimatu;

36.  apeluje o horyzontalne włączenie pojęcia ekoinnowacji do funduszy strukturalnych i funduszu spójności; zaleca przyjęcie przez władze lokalne i regionalne – stosownie do prawnej i instytucjonalnej struktury każdego z państw członkowskich – strategii rozwoju zgodnych z celami strategii UE 2020 w celu stworzenia nowych miejsc pracy w zrównoważonej gospodarce;

37.  jest zdania, że istniejące oraz proponowane prawodawstwo UE dotyczące ochrony środowiska daje duże możliwości w zakresie tworzenia nowych miejsc pracy w takich obszarach jak powietrze, gleba i woda, energia, usługi publiczne, rolnictwo, transport, turystyka, leśnictwo i zarządzanie środowiskiem, oraz wzywa państwa członkowskie do wdrożenia tego prawodawstwa;

38.  podkreśla pilną potrzebę podniesienia wydajności unijnego rynku dwutlenku węgla w celu zagwarantowania pewności inwestycyjnej w odniesieniu do technologii przyjaznych dla klimatu;

39.  wzywa do stworzenia ściślejszych powiązań między podstawowymi badaniami naukowymi a innowacyjnością w przemyśle oraz między innowacyjnością a procesem wytwarzania; nalega, aby Komisja rozpoczęła badania naukowe/konsultacje odnośnie do ekoinnowacji dla każdego z państw członkowskich;

40.  podkreśla, że ekoinnowacje UE stymulują większą efektywność korzystania z zasobów poza granicami UE, ograniczając tym samym wyczerpywanie się ogólnoświatowych zasobów naturalnych; z tego względu wzywa państwa członkowskie, by wzmacniały krajowe strategie na rzecz efektywnego korzystania z zasobów oraz by dzieliły się wiedzą na ten temat na ogólnoświatowych forach;

41.  podkreśla znaczenie lepszego uwzględniania najlepszych praktyk w dziedzinie ekoinnowacji w gospodarce realnej, aby postępy były łatwiej dostrzegalne w codziennym życiu obywateli;

42.  podkreśla, że badania naukowe są podstawą innowacji i ekoinnowacji; zwraca uwagę na to, że duży potencjał wzrostu gospodarczego ekoinnowacji oraz szansa Europy na to, aby stać się światowym liderem w tym obszarze, wiążą się z nowymi miejscami pracy wysokiej jakości;

43.  uważa, że ekoinnowacje są w pełni zgodne z priorytetami inwestycyjnymi z zakresu badań i innowacji oraz klimatu i środowiska w nadchodzącym okresie programowania funduszy strukturalnych;

44.  podkreśla znaczącą rolę partnerstwa i synergii między sektorem edukacji, przedsiębiorstwami oraz władzami regionalnymi i lokalnymi w zapewnieniu odpowiedniego szkolenia, w tym w obszarze nauk ścisłych, technologii, inżynierii i matematyki, zarówno dla mężczyzn, jak i kobiet, doradztwa zawodowego, jakości, finansowanych praktyk zawodowych i możliwości korzystania z dwutorowego systemu kształcenia, z myślą o zapewnieniu powszechnego dostępu do zatrudnienia i wysokiej jakości miejsc pracy powstających dzięki ekoinnowacji;

45.  nawołuje państwa członkowskie do wprowadzenia zachęt dla przedsiębiorstw, w szczególności MŚP, by wspierały one większe inwestycje w działalność badawczo-rozwojową w sektorze prywatnym; w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje plan działania w zakresie ekoinnowacji;

46.  wzywa państwa członkowskie do zacieśniania współpracy transgranicznej w celu zapewnienia rozpowszechniania technologii i najlepszych praktyk na obszarze UE, a tym samym zwiększenia konkurencyjności Europy;

47.  nawołuje do promowania wykorzystania najlepszych ekoinnowacji, szczególnie w krajach rozwijających się, gdzie np. sprawniejszy proces produkcji węgla drzewnego, toalety kompostujące, wykorzystywanie odnawialnych źródeł energii, systemy uzdatniania wody i wiele innych innowacji może znacząco i przy stosunkowo niskich kosztach poprawić poziom jakości życia, polepszyć standardy zdrowotne oraz promować zrównoważoną przedsiębiorczość i zatrudnienie;

48.  w związku z zapewnianiem odpowiedzialnego pod względem społecznym przejścia na wysokiej jakości ekologiczne miejsca pracy wzywa państwa członkowskie do jak najszybszego wykorzystania Europejskiego Funduszu Społecznego na cele programów ukierunkowanych na podnoszenie kwalifikacji, szkolenie i zmianę kwalifikacji pracowników;

Finansowanie ekoinnowacji

49.  zwraca uwagę na korzyści wynikające z polityki podatkowej oraz wzywa państwa członkowskie do przerzucenia ciężaru podatkowego z zatrudnienia na wykorzystanie zasobów i zanieczyszczenie, aby promować ekoinnowacje;

50.  wzywa Komisję do określenia dotacji szkodliwych dla środowiska jako „wyniku działania władz publicznych, które dając konsumentom lub producentom korzyść w postaci dodatkowego dochodu lub obniżenia kosztów, jest jednocześnie sprzeczne z dobrymi praktykami środowiskowymi”; wzywa Komisję i państwa członkowskie do bezzwłocznego przyjęcia konkretnych planów stopniowego wycofywania wszystkich dotacji szkodliwych dla środowiska w oparciu o powyższą definicję;

51.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do stopniowego wycofywania wszystkich dotacji szkodliwych dla środowiska do roku 2020, w tym również dotacji i wsparcia finansowego dla paliw kopalnych oraz dotacji, które wspierają nieefektywne wykorzystanie zasobów odnawialnych, a także do złożenia sprawozdania z postępów w ramach krajowych programów reform;

52.  podkreśla, że ekoinnowacje powinny korzystać z unijnych instrumentów finansowych i mechanizmów powstających w ramach inicjatyw przewodnich „Unia innowacji” oraz „Europa efektywnie korzystająca z zasobów”, a także z polityki spójności po roku 2013 oraz z programu „Horyzont 2020”;

53.  uważa, że ważne jest, aby ekoinnowacje i technologie środowiskowe były w długiej perspektywie trwałe pod względem finansowym i konkurencyjnym; jest zdania, że przy udzielaniu publicznego wsparcia na rzecz inwestycji należy zachęcać do stosowania metod produkcji, które są przyjazne dla środowiska;

54.  z zadowoleniem przyjmuje możliwości finansowania ekoinnowacji w ramach wspólnej polityki rolnej oraz w ramach programów COSME, „Horyzont 2020” i LIFE, a także wzywa do zwiększenia wysokości środków finansowych, tak by w większym stopniu realizować już opracowane ekoinnowacje;

55.  wzywa Komisję do wdrożenia niezbędnych instrumentów oraz przeznaczenia wystarczającej ilości zasobów budżetowych w celu zapewnienia łagodnego przejścia między Programem ramowym na rzecz konkurencyjności i innowacji (CIP) oraz „Horyzont 2020” w zakresie ekoinnowacji, a także do ułatwienia procedur i zmniejszenia obciążeń finansowych dla małych i średnich przedsiębiorstw; przypomina, że kluczowe jest zapewnianie zrównoważonego pod względem płci udziału w podejmowaniu decyzji na wszystkich etapach i we wszystkich aspektach finansowania;

56.  wzywa państwa członkowskie do uwzględniania ekoinnowacji w swoich strategiach na lata 2014–2020 jako instrumentu wspierania gospodarki ekologicznej, wzrostu i tworzenia nowych miejsc pracy, zapewniając w ten sposób większą aktywność przedsiębiorstw przy równym traktowaniu kobiet i mężczyzn, a także współpracę między oświatą, gospodarką i nauką;

57.  zauważa, że chociaż obecne obszary priorytetowe konkursu „Ekoinnowacje 2012” ograniczają się do kilku dziedzin, to jednak inicjatywa ekoinnowacji jest programem przekrojowym, wspierającym ekoinnowacyjne projekty w różnych sektorach; w związku z tym ponownie zaznacza, że wszystkie sektory i rodzaje działalności gospodarczej powinny kwalifikować się do finansowania;

58.  zachęca Komisję w szczególności do planowania jasno określonych, ukierunkowanych i wzmocnionych zasobów projektów powielania rynkowego, kapitału wysokiego ryzyka, tworzenia sieci kontaktów i umiędzynarodowienia na rzecz ekoinnowacji oraz ich komercjalizacji w UE przez MŚP;

59.  uważa, że skoro nowe modele biznesowe zaczynają wprowadzać zmiany do tradycyjnych łańcuchów dostaw, to możliwość uwzględnienia globalizacji oraz jej skutków na gospodarkę UE oraz łańcuchy dostaw w kolejnym okresie finansowania powinny zostać lepiej odzwierciedlone w priorytetach dla inicjatywy ekoinnowacji;

60.  uważa, że nie wyczerpano jeszcze potencjału MŚP i spółdzielni w zakresie promowania ekoinnowacji; wobec tego apeluje o szczególne możliwości finansowania dla MŚP i spółdzielni w związku z ekoinnowacyjnymi koncepcjami;

61.  jest przekonany, że potrzebne są innowacyjne narzędzia finansowe, aby poprawić możliwości w zakresie budowania potencjału i tworzenia sieci;

62.  podkreśla, że zwiększeniu środków musi towarzyszyć uproszczenie procedur finansowania;

63.  zwraca uwagę, że w przyszłej polityce spójności strategia inteligentnej specjalizacji będzie dla regionów UE uwarunkowaniem ex ante; zachęca regiony, by uruchomiły kampanie informacyjne skierowane do wszystkich grup docelowych w celu włączenia ekoinnowacji do regionalnych i krajowych strategii inteligentnej specjalizacji;

o
o   o

64.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji.

(1) Dz.U. C 74 E z 13.3.2012, s. 11.
(2) Dz.U. C 264 E z 13.9.2013, s. 59.
(3) Dz.U. C 56 E z 26.2.2013, s. 106.
(4) Dz.U. C 251 E z 31.8.2013, s. 75.
(5) Dz.U. C 199 E z 7.7.2012, s. 15.
(6) Dz.U. C 380 E z 11.12.2012, s. 89.
(7) Dz.U. C 377 E z 7.12.2012, s. 108.
(8) Dz.U. C 332 E z 15.11.2013, s. 81.
(9) Dz.U. C 308 E z 20.10.2011, s. 6.
(10) Dz.U. C 353 E z 3.12.2013, s. 38.
(11) Dz.U. C 81 E z 15.3.2011, s. 115.
(12) Dz.U. C 56 E z 26.2.2013, s. 1.


Zmiana niektórych rozporządzeń dotyczących wspólnej polityki handlowej w odniesieniu do procedurprzyjmowania niektórych środków ***II
PDF 287kWORD 49k
Rezolucja
Załącznik
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 12 grudnia 2013 r. dotyczące stanowiska Rady przyjętego w pierwszym czytaniu w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego niektóre rozporządzenia dotyczące wspólnej polityki handlowej w odniesieniu do procedur przyjmowania niektórych środków (13283/1/2013 – C7-0411/2013 – 2011/0039(COD))
P7_TA(2013)0585A7-0421/2013

(Zwykła procedura ustawodawcza: drugie czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając stanowisko Rady przyjęte w pierwszym czytaniu (13283/1/2013 – C7–0411/2013),

–  uwzględniając swoje stanowisko przyjęte w pierwszym czytaniu(1) dotyczące wniosku Komisji przedstawionego Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2011)0082),

–  uwzględniając art. 294 ust. 7 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art.72 Regulaminu,

–  uwzględniając zalecenie do drugiego czytania przedstawione przez Komisję Handlu Międzynarodowego (A7–0421/2013),

1.  zatwierdza stanowisko Rady przyjęte w pierwszym czytaniu;

2.  zatwierdza wspólne oświadczenie Parlamentu, Rady i Komisji załączone do niniejszej rezolucji;

3.  przyjmuje do wiadomości oświadczenie państw członkowskich i oświadczenia Komisji załączone do niniejszej rezolucji;

4.  stwierdza, że akt prawny zostaje przyjęty zgodnie ze stanowiskiem Rady;

5.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do podpisania aktu wraz z przewodniczącym Rady, zgodnie z art. 297 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

6.  zobowiązuje swojego sekretarza generalnego do podpisania aktu po stwierdzeniu, że wszystkie procedury zostały prawidłowo zakończone, oraz do zlecenia, w porozumieniu z sekretarzem generalnym Rady, jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, wraz ze wszystkimi oświadczeniami załączonymi do niniejszej rezolucji;

7.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

ZAŁĄCZNIK DO REZOLUCJI USTAWODAWCZEJ

Wspólne oświadczenie w sprawie art. 15 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 oraz art. 25 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 597/2009

Zdaniem Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji włączenie art. 15 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 oraz art. 25 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 597/2009 jest podyktowane wyłącznie specyfiką tych rozporządzeń sprzed ich zmiany niniejszym rozporządzeniem. Dlatego włączenie danego przepisu (jak w przypadku wspomnianych artykułów) dotyczy wyłącznie tych dwóch rozporządzeń i nie stanowi precedensu w opracowywaniu przyszłych aktów.

Dla jasności, zdaniem Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji artykuł 15 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 ani artykuł 25 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 597/2009 nie wprowadzają procedur decyzyjnych, które różniłyby się od procedur określonych w rozporządzeniu (UE) nr 182/2011 lub te procedury uzupełniały.

Oświadczenie państw członkowskich w sprawie stosowania art. 3 ust. 4 oraz art. 6 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 182/2011 w związku z postępowaniem antydumpingowym i postępowaniem w przedmiocie cła wyrównawczego, o których mowa w rozporządzeniach (WE) nr 1225/2009 i (WE) nr 597/2009

Gdy państwo członkowskie zaproponuje zmianę projektu środka dotyczącego cła antydumpingowego albo wyrównawczego przewidzianego w rozporządzeniach (WE) nr 1225/2009 i (WE) nr 597/2009 („rozporządzenia podstawowe”) zgodnie z art. 3 ust. 4 lub art. 6 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 182/2011, państwo to:

a)  dopilnuje, aby zmiana została zaproponowana w odpowiednim terminie, nienaruszającym terminów określonych w rozporządzeniach podstawowych i zapewniającym Komisji odpowiedni czas na wszczęcie ewentualnie koniecznej procedury ujawniania informacji i należytą weryfikację propozycji, a komitetowi – na analizę projektu proponowanego zmienionego środka;

b)  dopilnuje, aby proponowana zmiana była spójna z rozporządzeniami podstawowymi w jego wykładni dokonanej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej i z odnośnymi zobowiązaniami międzynarodowymi;

c)  dostarczy pisemne uzasadnienie, w którym co najmniej wskaże, jak proponowana zmiana odnosi się do rozporządzeń podstawowych i do faktów ustalonych w postępowaniu, ale może też podać wszelkie inne, jego zdaniem właściwe argumenty.

Oświadczenie Komisji

w sprawie postępowania antydumpingowego i postępowania w przedmiocie cła wyrównawczego, o których mowa w rozporządzeniach (WE) nr 1225/2009 i (WE) nr 597/2009

Komisja rozumie, jak ważne jest, aby państwa członkowskie otrzymywały informacje zgodnie z wymogami rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 i (WE) nr 597/2009 („rozporządzenia podstawowe”) i dzięki temu mogły współkształtować dobrze podbudowane merytorycznie decyzje, i będzie w działać na rzecz realizacji tego celu.

* * *

Aby uniknąć wszelkich wątpliwości, Komisja zaznacza, że jej zdaniem wyraz „konsultacje” w art.8 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011 obliguje ją (poza wyjątkowo naglącymi sytuacjami) do uzyskania opinii państw członkowskich przed przyjęciem tymczasowego cła antydumpingowego lub wyrównawczego.

* * *

Komisja dopilnuje, aby procedura antydumpingowa i procedura w przedmiocie cła wyrównawczego, przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 1225/2009 i (WE) nr 597/2009, przebiegały skutecznie we wszystkich swoich aspektach, w tym aby państwa członkowskie miały możliwość zaproponowania zmian – po to aby terminy i obowiązki wobec zainteresowanych stron określone w rozporządzeniach podstawowych zostały dotrzymane, a wszelkie ostatecznie nałożone środki były spójne ze stanem faktycznym stwierdzonym w postępowaniu i z rozporządzeniami podstawowymi w ich wykładni dokonanej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz zgodne z międzynarodowymi zobowiązaniami Unii.

Oświadczenie Komisji w sprawie ujednolicenia

Przyjęcie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 37/2014 zmieniającego niektóre rozporządzenia dotyczące wspólnej polityki handlowej w odniesieniu do procedur przyjmowania niektórych środków, a także rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 38/2014 zmieniającego niektóre rozporządzenia dotyczące wspólnej polityki handlowej w odniesieniu do przyznania przekazanych uprawnień oraz uprawnień wykonawczych do przyjmowania niektórych środków pociągnie za sobą znaczną liczbę poprawek do przedmiotowych aktów. Aby zwiększyć czytelność tych aktów, Komisja jak najszybciej zaproponuje ich ujednolicenie, gdy oba rozporządzenia zostaną już przyjęte, jednak nie później niż do dnia 1 czerwca 2014 r.

Oświadczenie Komisji w sprawie aktów delegowanych

W kontekście rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 37/2014 zmieniającego niektóre rozporządzenia dotyczące wspólnej polityki handlowej w odniesieniu do procedur przyjmowania niektórych środków, a także rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 38/2014 zmieniającego niektóre rozporządzenia dotyczące wspólnej polityki handlowej w odniesieniu do przyznania przekazanych uprawnień oraz uprawnień wykonawczych do przyjmowania niektórych środków Komisja przypomina o swoim zobowiązaniu, określonym w ust. 15 porozumienia ramowego w sprawie stosunków między Parlamentem Europejskim a Komisją Europejską, do udostępniania Parlamentowi wszelkich informacji i pełnej dokumentacji na temat posiedzeń z udziałem ekspertów krajowych w ramach prac przygotowawczych związanych z aktami delegowanymi.

(1) Dz.U. C 251 E z 31.8.2013, s. 126.


Zmiana niektórych rozporządzeń dotyczących wspólnej polityki handlowej w odniesieniu do przyznania Komisji przekazanych uprawnień oraz uprawnień wykonawczych do przyjmowania niektórych środków ***II
PDF 279kWORD 44k
Rezolucja
Załącznik
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 12 grudnia 2013 r. w sprawie stanowiska Rady w pierwszym czytaniu w sprawie przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego niektóre rozporządzenia dotyczące wspólnej polityki handlowej w odniesieniu do przyznania uprawnień przekazanych i wykonawczych do przyjmowania niektórych środków (13284/1/2013 – C7-0408/2013 – 2011/0153(COD))
P7_TA(2013)0586A7-0419/2013

(Zwykła procedura ustawodawcza: drugie czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając stanowisko Rady przyjęte w pierwszym czytaniu (13284/1/2013 – C7–0408/2013),

–  uwzględniając swoje stanowisko przyjęte w pierwszym czytaniu(1) dotyczące wniosku Komisji przedstawionego Parlamentowi i Radzie (COM(2011)0349),

–  uwzględniając art. 294 ust. 7 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art.72 Regulaminu,

–  uwzględniając zalecenie do drugiego czytania przedstawione przez Komisję Handlu Międzynarodowego (A7-0419/2013),

1.  zatwierdza stanowisko Rady przyjęte w pierwszym czytaniu;

2.  zatwierdza wspólne oświadczenie Parlamentu, Rady i Komisji załączone do niniejszej rezolucji;

3.  przyjmuje do wiadomości oświadczenia Komisji załączone do niniejszej rezolucji;

4.  stwierdza, że akt prawny zostaje przyjęty zgodnie ze stanowiskiem Rady;

5.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do podpisania aktu wraz z przewodniczącym Rady, zgodnie z art. 297 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

6.  zobowiązuje swojego sekretarza generalnego do podpisania aktu po stwierdzeniu, że wszystkie procedury zostały prawidłowo zakończone, oraz do zlecenia, w porozumieniu z sekretarzem generalnym Rady, jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, wraz ze wszystkimi oświadczeniami załączonymi do niniejszej rezolucji;

7.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

ZAŁĄCZNIK DO REZOLUCJI USTAWODAWCZEJ

Wspólne oświadczenie w sprawie rozporządzenia (EWG) nr 3030/93 i rozporządzenia (WE) nr 517/94

Przyjmuje się do wiadomości, że procedury przewidziane w art. 2 ust. 6, art. 6 ust. 2, art. 8, art. 10, art. 13 ust. 3, art. 15 ust. 3, 4 i 5 oraz art. 19 rozporządzenia (EWG) nr 3030/93, w art. 4 ust. 3 załącznika IV do rozporządzenia (EWG) nr 3030/93, w art. 2, art. 3 ust. 1 i 3 załącznika VII do tegoż rozporządzenia, a także w art. 3 ust. 3, art. 5 ust. 2, art. 12 ust. 3, art. 13 i art. 28 rozporządzenia (WE) nr 517/94 zostają przekształcone w procedury przyjmowania aktów delegowanych. Przyjmuje się do wiadomości, że niektóre z wymienionych artykułów dotyczą procedur decyzyjnych służących przyjmowaniu środków ochronnych w dziedzinie obrony handlowej.

Zdaniem Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji środki ochronne należy traktować jak środki wykonawcze. Wyjątkowo – w obu istniejących rozporządzeniach wskazanych powyżej – środki te przyjmują postać aktów delegowanych, gdyż środek ochronny zostaje w nich wprowadzony w drodze zmiany odpowiednich załączników do rozporządzeń podstawowych. Wynika to z konkretnej struktury, właściwej dla obu wspomnianych rozporządzeń, i dlatego nie będzie stanowiło precedensu w opracowywaniu przyszłych instrumentów obrony handlowej ani innych środków ochronnych.

Oświadczenie Komisji w sprawie ujednolicenia

Przyjęcie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 37/2014 zmieniającego niektóre rozporządzenia dotyczące wspólnej polityki handlowej w odniesieniu do procedur przyjmowania niektórych środków, a także rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 38/2014 zmieniającego niektóre rozporządzenia dotyczące wspólnej polityki handlowej w odniesieniu do przyznania przekazanych uprawnień oraz uprawnień wykonawczych do przyjmowania niektórych środków pociągnie za sobą znaczną liczbę poprawek do przedmiotowych aktów. Aby zwiększyć czytelność tych aktów, Komisja jak najszybciej zaproponuje ich ujednolicenie, gdy oba rozporządzenia zostaną już przyjęte, jednak nie później niż do dnia 1 czerwca 2014 r.

Oświadczenie Komisji w sprawie aktów delegowanych

W kontekście rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 37/2014 zmieniającego niektóre rozporządzenia dotyczące wspólnej polityki handlowej w odniesieniu do procedur przyjmowania niektórych środków, a także rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 38/2014 zmieniającego niektóre rozporządzenia dotyczące wspólnej polityki handlowej w odniesieniu do przyznania przekazanych uprawnień oraz uprawnień wykonawczych do przyjmowania niektórych środków Komisja przypomina o swoim zobowiązaniu, określonym w ust. 15 porozumienia ramowego w sprawie stosunków między Parlamentem Europejskim a Komisją Europejską, do udostępniania Parlamentowi wszelkich informacji i pełnej dokumentacji na temat posiedzeń z udziałem ekspertów krajowych w ramach prac przygotowawczych związanych z aktami delegowanymi.

(1) Teksty przyjęte dnia 22.11.2012, P7_TA(2012)0447.


Rachunki płatnicze ***I
PDF 887kWORD 272k
Tekst
Tekst skonsolidowany
Poprawki przyjęte przez Parlament Europejski w dniu 12 grudnia 2013 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie porównywalności opłat za prowadzenie rachunku płatniczego, przenoszenia rachunku płatniczego oraz dostępu do podstawowego rachunku płatniczego (COM(2013)0266 – C7-0125/2013 – 2013/0139(COD))(1)
P7_TA(2013)0587A7-0398/2013

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Poprawka 1, o ile nie wskazano inaczej

POPRAWKI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO(2)
P7_TA(2013)0587A7-0398/2013
do wniosku Komisji
P7_TA(2013)0587A7-0398/2013
---------------------------------------------------------
P7_TA(2013)0587A7-0398/2013

DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie porównywalności opłat za prowadzenie rachunku płatniczego, przenoszenia rachunku płatniczego oraz dostępu do podstawowego rachunku płatniczego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(3),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Zgodnie z art. 26 ust. 2 TFUE rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w którym zapewniony jest swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału. Fragmentacja rynku wewnętrznego jest szkodliwa dla konkurencyjności, wzrostu gospodarczego i tworzenia miejsc pracy w Unii. Do utworzenia rynku wewnętrznego niezbędne jest wyeliminowanie bezpośrednich i pośrednich przeszkód w jego prawidłowym funkcjonowaniu. Działania podejmowane na szczeblu Unii w odniesieniu do rynku wewnętrznego w sektorze detalicznych usług finansowych przyczyniły się już w znacznym stopniu do rozwoju działalności transgranicznej dostawców usług płatniczych, zwiększając wybór dostępny konsumentom oraz poprawiając jakość i przejrzystość ofert.

(2)  W tym względzie w dyrektywie 2007/64/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego zmieniającej dyrektywy 97/7/WE, 2002/65/WE, 2005/60/WE i 2006/48/WE i uchylającej dyrektywę 97/5/WE(4) („dyrektywa w sprawie usług płatniczych”) ustanowiono podstawowe wymogi przejrzystości w odniesieniu do opłat pobieranych przez dostawców usług płatniczych za usługi oferowane w ramach rachunków płatniczych. Ustanowienie tych wymogów znacznie ułatwiło prowadzenie działalności dostawcom usług płatniczych dzięki stworzeniu jednolitych zasad w zakresie świadczenia usług płatniczych i udzielanych informacji oraz zmniejszeniu obciążeń administracyjnych, przynosząc jednocześnie oszczędności dostawcom usług płatniczych.

(2a)  Sprawne funkcjonowanie rynku wewnętrznego i rozwój nowoczesnej gospodarki sprzyjającej włączeniu społecznemu zależy w coraz większym stopniu od powszechnego świadczenia usług płatniczych. Zważywszy że dostawcy usług płatniczych, działając zgodnie z logiką rynku, koncentrują się na konsumentach atrakcyjnych z perspektywy komercyjnej, w efekcie pozostawiając konsumentów wrażliwych bez takiego samego wyboru produktów, nowe przepisy w tym zakresie muszą stanowić część strategii inteligentnej gospodarki dla Unii Europejskiej.

(3)  Wciąż należy jednak podjąć dodatkowe działania, aby ulepszyć i rozwinąć rynek wewnętrzny bankowości detalicznej, na co wskazał Parlament Europejski w rezolucji z dnia 4 lipca 2012 r. zawierającej zalecenia dla Komisji w sprawie dostępu do podstawowych usług bankowych(5). Działaniom takim powinny towarzyszyć działania sprawiające, że sektor finansowy w Unii będzie służyć przedsiębiorstwom i konsumentom. Obecnie brak przejrzystości i porównywalności opłat, jak również trudności z przenoszeniem rachunków płatniczych w dalszym ciągu uniemożliwiają powstanie w pełni zintegrowanego rynku. Należy zająć się problemem rozbieżnej jakości produktów i niewielkiej konkurencji w sektorze bankowości detalicznej i doprowadzić do osiągnięcia wysokiej jakości standardów.

(4)  Obecne warunki na rynku wewnętrznym mogą zniechęcać dostawców usług płatniczych do korzystania ze swobody przedsiębiorczości lub swobody świadczenia usług na terytorium Unii ze względu na trudności w pozyskiwaniu klientów przy wchodzeniu na nowy rynek. Wchodzenie na nowe rynki często wiąże się z dużymi inwestycjami. Inwestycje takie są uzasadnione jedynie wówczas, gdy dostawca przewiduje wystarczające szanse biznesowe i odpowiedni popyt ze strony konsumentów. Niski poziom mobilności konsumentów w przypadku detalicznych usług finansowych jest w dużej mierze spowodowany brakiem przejrzystości i porównywalności opłat i oferowanych usług, a także trudnościami związanymi z przenoszeniem rachunków płatniczych. Czynniki te ograniczają również popyt. Dotyczy to w szczególności sytuacji transgranicznych.

(5)  Co więcej, rozdrobnienie istniejących krajowych ram regulacyjnych może tworzyć znaczne bariery uniemożliwiające osiągnięcie rynku wewnętrznego w obszarze rachunków płatniczych. Istniejące przepisy krajowe dotyczące rachunków płatniczych, a zwłaszcza porównywalności opłat oraz przenoszenia rachunku płatniczego, są zróżnicowane. Jeżeli chodzi o przenoszenie rachunku, brak jednolitych wiążących środków na szczeblu Unii doprowadził do istnienia rozbieżnych praktyk i środków na szczeblu krajowym. Różnice te są jeszcze bardziej widoczne w obszarze porównywalności opłat, gdzie na szczeblu Unii nie istnieją żadne środki, nawet o charakterze samoregulacyjnym. Z uwagi na fakt, iż banki na ogół dostosowują swoje praktyki do rynków krajowych, ewentualne dalsze pogłębienie tych różnic w przyszłości doprowadzi do zwiększenia kosztów działalności transgranicznej w porównaniu z kosztami ponoszonymi przez dostawców krajowych, a tym samym sprawi, że prowadzenie działalności transgranicznej będzie mniej atrakcyjne. Przeszkody, jakie napotykają konsumenci otwierający rachunek płatniczy za granicą, utrudniają prowadzenie działalności transgranicznej na rynku wewnętrznym. Istniejące restrykcyjne kryteria kwalifikowalności mogą uniemożliwiać obywatelom Unii swobodne przemieszczanie się na terytorium Unii. Zapewnienie wszystkim konsumentom dostępu do rachunku płatniczego pozwoli im na udział w rynku wewnętrznym oraz umożliwi czerpanie korzyści z rynku wewnętrznego.

(6)  Ponadto ponieważ niektórzy potencjalni konsumenci nie otwierają rachunków ze względu na odmowę dostawcy usług albo brak odpowiednich produktów w ofercie, potencjalny popyt na usługi świadczone w ramach rachunków płatniczych w Unii nie jest obecnie w pełni wykorzystywany. Większe uczestnictwo konsumentów w rynku wewnętrznym stanowiłoby dodatkową zachętę dla dostawców usług płatniczych do wchodzenia na nowe rynki. Co więcej, stworzenie warunków, które zapewniłyby wszystkim konsumentom dostęp do rachunku płatniczego, jest konieczne, aby zwiększyć ich udział w rynku wewnętrznym i umożliwić im czerpanie z korzyści wynikających z rynku wewnętrznego.

(7)  Kwestie przejrzystości i porównywalności opłat podjęto w ramach inicjatywy samoregulacyjnej zainicjowanej przez sektor bankowy. Nie osiągnięto jednak ostatecznego porozumienia odnośnie do odpowiednich wytycznych. Jeżeli chodzi o przenoszenie rachunku, wspólne zasady ustanowione w 2008 r. przez Komitet Europejskiego Sektora Bankowego zawierają wzorcowy mechanizm przenoszenia rachunku bankowego między dostawcami usług płatniczych, którzy są zlokalizowani w tym samym państwie członkowskim. Z uwagi jednak na niewiążący charakter te wspólne zasady stosowano na terytorium Unii w sposób niespójny, w związku z czym nie przyniosły one oczekiwanych wyników. Ponadto wspólne zasady dotyczą jedynie przenoszenia rachunku bankowego na poziomie krajowym, natomiast nie dotyczą przenoszenia transgranicznego. Jeżeli chodzi o dostęp do podstawowego rachunku płatniczego, w zaleceniu 2011/442/UE(6) Komisja zachęciła państwa członkowskie do podjęcia środków niezbędnych, aby zapewnić jego stosowanie najpóźniej sześć miesięcy po dacie publikacji tego zalecenia. Do tej pory zaledwie kilka państw członkowskich stosuje się do głównych zasad określonych w zaleceniu.

(8)  W celu umożliwienia skutecznej i sprawnej mobilności finansowej w perspektywie długoterminowej zasadnicze znaczenie ma stworzenie jednolitego zbioru przepisów w celu rozwiązania problemu niskiej mobilności konsumentów oraz w szczególności w celu ułatwienia porównywania usług i opłat w zakresie rachunków płatniczych, zachęcenia do przenoszenia rachunków płatniczych, jak również uniknięcia sytuacji, w których konsumenci, którzy zamierzają otworzyć rachunek płatniczy za granicą, są dyskryminowani ze względu na miejsce pobytu. Ponadto konieczne jest przyjęcie odpowiednich środków w celu zwiększenia uczestnictwa konsumentów w rynku usług rachunków płatniczych. Środki te będą stanowiły zachętę dla dostawców usług płatniczych do wchodzenia na rynek wewnętrzny oraz zapewnią równe warunki działania, wzmacniając tym samym konkurencję i wydajną alokację zasobów na detalicznym rynku finansowym Unii z korzyścią dla przedsiębiorstw i konsumentów. Dzięki przejrzystym informacjom na temat opłat i możliwości przenoszenia rachunku w połączeniu z prawem dostępu do usług świadczonych w ramach podstawowego rachunku płatniczego obywatele Unii będą mogli ponadto łatwiej przemieszczać się i dokonywać zakupów na terytorium Unii, a tym samym czerpać korzyści z w pełni funkcjonującego rynku wewnętrznego w obszarze detalicznych usług finansowych i przyczyniać się do wzrostu handlu elektronicznego i dalszego rozwoju rynku wewnętrznego.

(8a)  Zasadnicze znaczenie ma również zapewnienie tego, aby niniejsza dyrektywa nie hamowała innowacji w obszarze detalicznych usług finansowych. Każdego roku rentowność osiągają nowe technologie, które mogą zdezaktualizować obecny model rachunków płatniczych. W szczególności jako alternatywy dla tradycyjnych usług bankowych wspierać należy usługi bankowości mobilnej, usługi typu peer-to-peer oraz karty z zapisaną wartością.

(9)  Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do rachunków płatniczych posiadanych przez konsumentów. W rezultacie zakres dyrektywy nie obejmuje rachunków posiadanych przez przedsiębiorstwa, nawet małe przedsiębiorstwa lub mikroprzedsiębiorstwa, chyba że są to rachunki osobiste. Ponadto niniejsza dyrektywa nie obejmuje rachunków oszczędnościowych, które mogą mieć bardziej ograniczone funkcje płatnicze. Niniejsza dyrektywa nie obejmuje również kart kredytowych, które nie są centralnym elementem służącym osiągnięciu jej celów polegających na poprawie włączenia społecznego pod względem finansowym, jak również funkcjonowania rynku wewnętrznego.

(10)  Definicje zawarte w dyrektywie są dostosowane do definicji zawartych w innych przepisach Unii, w szczególności w dyrektywie 2007/64/WE i rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 260/2012 z dnia 14 marca 2012 r. ustanawiającym wymogi techniczne i handlowe w odniesieniu do poleceń przelewu i poleceń zapłaty w euro oraz zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 924/2009(7).

(11)  Kluczowe jest, aby opłaty były zrozumiałe dla konsumentów, tak aby mogli oni porównać oferty różnych dostawców usług płatniczych i świadomie wybrać ten rachunek, który najbardziej odpowiada ich potrzebom. Porównanie opłat jest niemożliwe w przypadku, gdy dostawcy usług płatniczych stosują różną terminologię w odniesieniu do tych samych usług ▌i udzielają informacji w różnych formatach. Ujednolicona terminologia w połączeniu z ▌informacjami na temat opłat za świadczenie najbardziej reprezentatywnych usług związanych z rachunkami płatniczymi przedstawionymi w jednolitym formacie mogą pomóc konsumentom w zrozumieniu i porównaniu opłat.

(12)  Konsumentom najbardziej pomocne byłyby informacje, które są jak najbardziej zwięzłe, ujednolicone i umożliwiają porównanie różnych dostawców usług płatniczych. Narzędzia udostępniane konsumentom w celu porównania ofert rachunków płatniczych powinny być liczne i należy przeprowadzać badania konsumenckie. Na tym etapie terminologię dotyczącą opłat należy ujednolicić jedynie w odniesieniu do najbardziej reprezentatywnych terminów i definicji w obrębie państw członkowskich w celu ułatwienia szybkiego wdrożenia.

(13)  Terminologię dotyczącą opłat powinny ustalać właściwe organy krajowe, co pozwoli na uwzględnienie specyfiki rynków lokalnych. ▌Ponadto w miarę możliwości terminologię dotyczącą opłat należy ujednolić na szczeblu Unii, umożliwiając tym samym dokonywanie porównań w całej Unii. Europejski Urząd Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Bankowego) (EUNB) powinien opracować wytyczne, aby pomóc państwom członkowskim w ustalaniu, które usługi są najczęściej używane i generują najwyższe koszty dla konsumenta na szczeblu krajowym. W celu osiągnięcia skutecznego stosowania ujednoliconej terminologii definicje takie powinny być wystarczająco szerokie.

(14)  Po sporządzeniu przez właściwe organy krajowe tymczasowego wykazu najbardziej reprezentatywnych usług powiązanych z rachunkami płatniczymi na szczeblu krajowym wraz z terminami i definicjami Komisja powinna dokonać ich przeglądu w celu wskazania, za pomocą aktów delegowanych, tych usług, które są wspólne dla większości państw członkowskich, i zaproponowania ujednoliconych terminów ▌ w zakresie tych usług na szczeblu Unii.

(15)  By ułatwić konsumentom porównywanie opłat za prowadzenie rachunku płatniczego na całym obszarze rynku wewnętrznego, dostawcy usług płatniczych powinni przedstawić konsumentom kompleksowy dokument zawierający informacje na temat opłat za wszystkie usługi związane z rachunkiem płatniczym zawarte w wykazie najbardziej reprezentatywnych usług oraz wszelkich innych opłat, które mogą mieć zastosowanie do rachunku. Dokument zawierający informacje na temat opłat powinien w miarę możliwości zawierać standardowe terminy i definicje ustalone na szczeblu unijnym. Przyczyniłoby się to również do ustanowienia równych warunków działania dla instytucji kredytowych konkurujących na rynku rachunków płatniczych. ▌Aby pomóc konsumentom zrozumieć opłaty należne za prowadzenie rachunku płatniczego, należy im udostępnić słowniczek pojęć zawierający jasne, niespecjalistyczne i jednoznaczne wyjaśnienie przynajmniej ▌usług związanych z rachunkiem płatniczym i odpowiednie definicje i wyjaśnienia. Słowniczek pojęć powinien służyć jako użyteczne narzędzie pozwalające lepiej zrozumieć znaczenie opłat i przyczyniające się do wzmocnienia pozycji konsumentów w zakresie dokonywania wyboru z szerszej oferty rachunków płatniczych. Dostawcy usług płatniczych powinni być również zobowiązani do bezpłatnego i co najmniej corocznego informowania konsumentów ▌o wszystkich opłatach i odsetkach mających zastosowanie do ich rachunku. Informacje ex post należy zawrzeć w specjalnym zestawieniu. Powinno ono zapewniać dokładny przegląd uzyskanych odsetek, poniesionych opłat oraz uprzedniego zawiadomienia o zmianach opłat lub oprocentowania. Konsumentowi należy udzielać informacji koniecznych do zrozumienia, do czego odnoszą się wydatki poniesione na opłaty i odsetki, oraz ocenienia, czy należy zmienić własne zachowania konsumpcyjne, czy też zmienić dostawcę usług. ▌

(16)  W celu zaspokojenia potrzeb konsumentów konieczne jest zapewnienie dokładnych, jasnych i porównywalnych informacji na temat opłat za prowadzenie rachunków płatniczych. EUNB powinien zatem, po przeprowadzeniu konsultacji z organami krajowymi i po badaniach konsumenckich opracować projekty wykonawczych standardów technicznych dotyczących ujednoliconego formatu prezentowania dokumentu zawierającego informacje na temat opłat oraz w zestawienia opłat i wspólnych symboli w celu dopilnowania, aby były one zrozumiałe i porównywalne dla konsumentów. ▌Dokument zawierający informacje na temat opłat i zestawienie opłat powinny być łatwe do odróżnienia od innych komunikatów. ▌

(17)  Aby zapewnić jednolite stosowanie określonej na szczeblu Unii terminologii w całej Unii, państwa członkowskie powinny nałożyć na dostawców usług płatniczych obowiązek stosowania terminologii określonej na szczeblu Unii oraz pozostałej ujednoliconej terminologii krajowej określonej w tymczasowym wykazie przy komunikowaniu się z konsumentami, w tym w dokumencie zawierającym informacje na temat opłat i w zestawieniu opłat. Dostawcy usług płatniczych powinni móc stosować oznaczenia handlowe w dokumencie zawierającym informacje na temat opłat lub w zestawieniu opłat w celu określenia swoich usług lub rachunków płatniczych, pod warunkiem że będą one używane wraz z ujednoliconą terminologią jako drugorzędne oznaczenie oferowanych usług lub rachunku.

(18)  Niezależne porównywarki internetowe stanowią dla konsumentów skuteczny środek umożliwiający ocenę zalet różnych ofert rachunków płatniczych w jednym miejscu. Tego rodzaju strony internetowe mogą zapewniać właściwą równowagę między zapotrzebowaniem na jasne i zwięzłe, a zarazem kompletne i wyczerpujące informacje, ponieważ umożliwiają użytkownikom dostęp do bardziej szczegółowych informacji na temat interesujących ich zagadnień. Strony te mogą również zmniejszyć koszty wyszukiwania, gdyż konsumenci nie będą musieli oddzielnie gromadzić informacji od poszczególnych dostawców usług płatniczych. Ważne jest, żeby informacja podawana na takich stronach była wiarygodna, bezstronna i przejrzysta oraz by konsumenci byli świadomi jej istnienia. W związku z tym odpowiednie władze powinny aktywnie informować opinię publiczną o takich stronach.

(19)  Aby uzyskać obiektywne informacje na temat stosowanych opłat ▌i oprocentowania mającego zastosowanie do rachunku płatniczego, konsumenci powinni mieć dostęp do porównywarek internetowych, które są ogólnodostępne i niezależne od dostawców usług płatniczych. Państwa członkowskie powinny więc zapewnić, by konsumenci posiadali na ich terytorium swobodny dostęp do co najmniej jednej niezależnej i publicznie dostępnej strony internetowej ▌. Takie porównywarki internetowe mogą prowadzić właściwe organy, inne organy publiczne lub akredytowane podmioty prywatne albo inne podmioty w ich imieniu. W celu zwiększenia zaufania konsumentów do dostępnych porównywarek państwa członkowskie powinny ustanowić system dobrowolnej akredytacji umożliwiający prywatnym podmiotom prowadzącym porównywarki internetowe ubieganie się o akredytację zgodnie z określonymi kryteriami jakości. Jeżeli żadna porównywarka internetowa prowadzona przez podmiot prywatny nie uzyska akredytacji, należy stworzyć porównywarkę prowadzoną przez właściwe organy lub inne organy publiczne albo inne podmioty w ich imieniu. Również takie strony internetowe powinny spełniać kryteria jakości.

(20)  Dla dostawców usług płatniczych powszechną praktyką jest oferowanie rachunku płatniczego w pakiecie z innymi produktami lub usługami finansowymi. Praktyka ta może służyć dostawcom usług płatniczych jako sposób dywersyfikacji oferty i konkurowania z innymi dostawcami, a ostatecznie może przynosić korzyści konsumentom. Z przeprowadzonego przez Komisję w 2009 r. badania dotyczącego praktyk sprzedaży wiązanej w sektorze finansowym, a także z odnośnych konsultacji i skarg konsumentów wynika jednak, że dostawcy usług płatniczych mogą oferować rachunki bankowe w pakiecie z produktami, którymi konsumenci nie byli zainteresowani i które nie są niezbędne do prowadzenia rachunków płatniczych, jak np. ubezpieczenie mieszkania. Ponadto zaobserwowano, że praktyki te mogą zmniejszać przejrzystość i porównywalność cen, ograniczać warianty zakupu dostępne konsumentom i negatywnie wpływać na ich mobilność. Dlatego też państwa członkowskie powinny dopilnować, aby konsumenci byli informowani o tym, czy jest możliwe zakupienie rachunku płatniczego oddzielnie, a jeżeli tak, to o kosztach i opłatach związanych z innymi produktami lub usługami finansowymi zawartymi w pakiecie, w przypadku gdy dostawcy usług płatniczych oferują rachunki płatnicze w formie pakietu. ▌

(21)  Konsumenci rozważają możliwość przeniesienia rachunku jedynie wówczas, gdy proces ten nie wiąże się z nadmiernymi obciążeniami administracyjnymi i finansowymi. Procedura przeniesienia rachunku płatniczego do innego dostawcy usług płatniczych powinna być jasna, szybka i bezpieczna. Jeżeli opłaty pobierane przez dostawców usług płatniczych w odniesieniu do usługi przeniesienia, powinny być one adekwatne i zgodne z art. 45 ust. 2 dyrektywy 2007/64/WE. Aby wywrzeć pozytywny wpływ na konkurencję, przenoszenie rachunku płatniczego należy uprościć również na poziomie transgranicznym. Z uwagi na fakt, że przeniesienie transgraniczne może być bardziej skomplikowane niż przeniesienie na poziomie krajowym oraz może wymagać od dostawców usług płatniczych dostosowania i udoskonalenia procedur wewnętrznych, należy przewidzieć dłuższe okresy przejściowe w odniesieniu do usługi przeniesienia rachunku między dostawcami usług płatniczych zlokalizowanymi w różnych państwach członkowskich.

(21a)  Państwa członkowskie powinny mieć możliwość w odniesieniu do przeniesienia rachunku między dostawcami usług zlokalizowanymi na ich terytorium ustanowienia lub utrzymania przepisów różniących się od przepisów dyrektywy, jeżeli jest to wyraźnie w interesie konsumenta.

(22)  W miarę możliwości należy jak najbardziej uprościć proces przeniesienia rachunku dla konsumenta. W związku z tym państwa członkowskie powinny dopilnować, aby otrzymujący dostawca usług płatniczych ponosił odpowiedzialność za wszczęcie procesu i zarządzanie nim w imieniu konsumenta.

(23)  Zasadniczo i pod warunkiem, że konsument udzielił zgody, otrzymujący dostawca usług płatniczych powinien w imieniu konsumenta przeprowadzić przeniesienie regularnych płatności, jak również dokonać przelewu każdego pozostałego salda dodatniego, najlepiej w ciągu jednego spotkania z otrzymującym dostawcą usług płatniczych. W tym celu konsumenci powinni mieć możliwość podpisania jednego upoważnienia w celu wyrażenia lub wycofania zgody na wspomniane działania. Przed udzieleniem upoważnienia konsument powinien otrzymać informacje na temat wszystkich etapów procedury, które są niezbędne do zakończenia procesu przeniesienia rachunku.

(24)  Aby przeniesienie rachunku zakończyło się powodzeniem, konieczna jest współpraca ze strony przekazującego dostawcy usług płatniczych. Otrzymujący dostawca usług płatniczych powinien mieć możliwość zwrócenia się do konsumenta lub w razie potrzeby do przekazującego dostawcy usług płatniczych o przekazanie wszystkich informacji, jakie uzna za konieczne do przywrócenia regularnych płatności na nowym rachunku płatniczym. Informacje te nie powinny jednak wykraczać poza informacje niezbędne do dokonania przeniesienia rachunku, a otrzymujący dostawca usług płatniczych nie powinien prosić o zbędne informacje.

(25)  Konsumenci nie powinni podlegać karom finansowym ani ponosić żadnych innych strat finansowych w związku z niewłaściwym kierowaniem przychodzących na rachunek poleceń przelewu lub poleceń zapłaty. Jest to szczególnie istotne w przypadku niektórych kategorii płatników i odbiorców płatności, takich jak dostawcy mediów, którzy wykorzystują środki elektroniczne (np. bazy danych) do przechowywania szczegółowych danych o rachunkach konsumentów i wykonywania licznych regularnych transakcji z udziałem dużej liczby konsumentów.

(26)  Państwa członkowskie powinny zagwarantować, że konsumenci zamierzający otworzyć rachunek płatniczy nie są dyskryminowani ze względu na przynależność państwową lub miejsce pobytu. Chociaż istotne jest dopilnowanie przez dostawców usług płatniczych, aby ich klienci nie wykorzystywali systemu finansowego do celów niezgodnych z prawem, takich jak oszustwo, pranie pieniędzy czy finansowanie terroryzmu, nie powinni oni stwarzać przeszkód konsumentom, którzy chcą czerpać korzyści z rynku wewnętrznego poprzez otwieranie rachunków płatniczych za granicą.

(27)  Konsumenci, którzy przebywają legalnie na terytorium Unii nie mogą być dyskryminowani ze względu na swoją narodowość lub miejsce zamieszkania ani z innych przyczyn, o których mowa w art. 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej przy składaniu wniosku o rachunek płatniczy i w dostępie do niego na terenie Unii. Ponadto dostęp do podstawowego rachunku płatniczego państwa członkowskie powinny zapewniać bez względu na sytuację finansową konsumenta, taką jak jego sytuacja pod względem zatrudnienia, poziom dochodów, historia kredytowa czy upadłość konsumencka.

(28)  Państwa członkowskie powinny dopilnować, aby wszyscy dostawcy usług płatniczych działający na rynku detalicznym usług płatniczych oferowali konsumentom podstawowy rachunek płatniczy, o jakim mowa w niniejszej dyrektywie, i oferowali rachunki płatnicze jako integralną część swojej działalności. Dostęp do rachunku nie powinien być zbyt trudny i nie powinien się wiązać z nadmiernymi kosztami dla konsumentów. Prawo dostępu do podstawowego rachunku płatniczego w każdym państwie członkowskim powinno być przyznawane zgodnie z dyrektywą 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady(8), w szczególności w zakresie stosowania procedur należytej staranności wobec klienta. Równocześnie przepisy niniejszej dyrektywy jako takie nie mogą być używane jako przyczyna odrzucania klientów mniej atrakcyjnych dla dostawcy usług.. Należy ustanowić mechanizm wspierania konsumentów bez stałego adresu zamieszkania, ubiegających się o azyl i konsumentów, którzy nie mają pozwolenia na pobyt, ale których wydalenie jest niemożliwe ze względu na wymogi rozdziału II dyrektywy 2005/60/WE.

(28a)  Aby zapewnić prawidłową obsługę użytkowników podstawowych rachunków płatniczych, państwa członkowskie powinny wymagać od dostawców, aby odpowiedni personel był właściwie przeszkolony oraz aby dopilnowali oni, by potencjalne konflikty interesów nie miały negatywnego wpływu na tych klientów.

(29)  Państwa członkowskie powinny mieć możliwość wymagania, by dostawcy usług płatniczych sprawdzali, czy konsument posiada już aktywny i równoważny rachunek płatniczy na tym samym terytorium i wymagali od konsumenta podpisania stosownego oświadczenia. Dostawcy usług płatniczych nie powinni móc odrzucić wniosku o uzyskanie dostępu do podstawowego rachunku płatniczego, z wyjątkiem przypadków określonych w niniejszej dyrektywie.

(29a)  Państwa członkowskie dopilnowują, aby proces przetwarzania wniosków o udzielenie dostępu do podstawowego rachunku płatniczego przez dostawców usług płatniczych odbywał się w terminach ustanowionych niniejszą dyrektywą oraz żeby w przypadku odmowy dostawcy usług płatniczych informowali konsumenta o szczegółowych przyczynach, chyba że taka informacja naruszałaby cele związane z bezpieczeństwem krajowym lub przestępstwami finansowymi.

(30)  Konsumenci powinni mieć zagwarantowany dostęp do szeregu podstawowych usług płatniczych. Państwa członkowskie powinny dopilnowywać, aby – jeżeli konsument korzysta z podstawowego rachunku płatniczego do celów prywatnych nie istniały ograniczenia liczby operacji, jakich może dokonać konsument zgodnie ze specjalną taryfą prowizji i opłat określoną w niniejszej dyrektywie. Określając definicję celów prywatnych, państwa członkowskie powinny uwzględniać istniejące zachowania konsumentów i powszechne praktyki handlowe. Usługi powiązane z podstawowymi rachunkami płatniczymi powinny obejmować możliwość umieszczania środków pieniężnych na rachunku i ich wypłacania z rachunku. Konsumenci powinni mieć możliwość wykonywania podstawowych transakcji płatniczych, takich jak otrzymywanie dochodów lub świadczeń, płacenie rachunków lub podatków oraz nabywanie towarów i usług, w tym za pośrednictwem polecenia zapłaty, polecenia przelewu oraz za pomocą karty płatniczej. Usługi takie powinny umożliwiać zakup towarów i usług w internecie oraz dawać konsumentom możliwość inicjowania zleceń płatniczych za pośrednictwem narzędzi bankowości internetowej zapewnianych przez dostawcę usług płatniczych, jeżeli są one dostępne. Podstawowy rachunek płatniczy nie powinien być jednak ograniczony do zastosowań internetowych, ponieważ stwarzałoby to przeszkodę dla konsumentów nieposiadających dostępu do internetu. W przypadku podstawowego rachunku płatniczego konsumenci nie powinni mieć dostępu do kredytu w rachunku bieżącym. Państwa członkowskie mogą jednak zezwolić dostawcom usług płatniczych na oferowanie kredytu w rachunku bieżącym i innych produktów kredytowych jako usług odrębnych konsumentom korzystającym z podstawowych rachunków płatniczych, pod warunkiem że dostęp do rachunku płatniczego i korzystanie z niego nie jest w żaden sposób ograniczone lub uwarunkowane zakupem takich odrębnych produktów lub usług. Wszelkie opłaty za takie usługi powinny być przejrzyste i przynajmniej na poziomie równie korzystnym jak ten, który przewiduje zwykła polityka cenowa dostawcy.

(31)  Aby zapewnić dostęp do podstawowych rachunków płatniczych dla możliwie najszerszego grona konsumentów, rachunki te powinny być oferowane nieodpłatnie lub za adekwatną opłatą. Państwa członkowskie powinny wymagać od dostawców usług płatniczych, aby podstawowy rachunek płatniczy był zawsze rachunkiem płatniczym o najniższych opłatach z tytułu uzyskania dostępu do minimalnego pakietu usług określonych w danym państwie członkowskim. Ponadto wszelkie dodatkowe opłaty pobierane od konsumenta z tytułu niewypełnienia przez niego warunków określonych w umowie również powinny być adekwatne i nie wyższe niż opłaty wynikające z regularnej polityki cenowej dostawcy.

(32)  Dostawca usług płatniczych powinien odmówić otwarcia rachunku lub powinien rozwiązać umowę podstawowego rachunku płatniczego wyłącznie w szczególnych okolicznościach, na przykład w przypadku niezgodności z prawodawstwem w zakresie prania pieniędzy i finansowania terroryzmu czy zapobiegania przestępstwom i prowadzenia dochodzeń w ich sprawie. Nawet w wymienionych przypadkach odmowę można uznać za uzasadnioną jedynie wówczas, gdy konsument nie przestrzega przepisów wspomnianego prawodawstwa, a nie z powodu zbyt uciążliwej lub kosztownej procedury sprawdzania zgodności z prawodawstwem.

(33)  Państwa członkowskie powinny zapewniać wprowadzenie odpowiednich środków mających na celu zwiększanie świadomości opinii publicznej w zakresie dostępności podstawowych rachunków płatniczych, procedur i warunków korzystania z nich ustanowionych w niniejszej dyrektywie. Państwa członkowskie dopilnowują, aby środki komunikacji były odpowiednie, właściwie ukierunkowane i skierowane w szczególności konsumentów nieposiadających rachunku, konsumentów wrażliwych i mobilnych. Dostawcy usług płatniczych powinni aktywnie udostępniać konsumentom przystępne informacje na temat szczególnych cech oferowanych podstawowych rachunków płatniczych, wiążących się z nimi opłat oraz warunków korzystania z takich rachunków, a także odpowiednią pomoc. Konsumenci powinni zostać w szczególności poinformowani o tym, że wykupienie dodatkowych usług nie jest wymagane w celu uzyskania dostępu do podstawowego rachunku płatniczego. Aby zminimalizować ryzyko wykluczenia społecznego konsumentów pod względem finansowym, państwa członkowskie powinny zadbać o lepszą edukację finansową, w tym również w szkołach, oraz zwalczać nadmierne zadłużanie się. Ponadto państwa członkowskie powinny wspierać stosowne inicjatywy dostawców usług płatniczych, tak aby udostępnianiu podstawowych rachunków płatniczych towarzyszyły działania w zakresie niezależnej edukacji finansowej.

(34)  Państwa członkowskie powinny wyznaczyć właściwe organy, które są uprawnione do zapewnienia egzekwowania przepisów niniejszej dyrektywy oraz które posiadają uprawnienia w zakresie prowadzenia dochodzeń i egzekwowania prawa. Wyznaczone właściwe organy powinny być niezależne od dostawców usług płatniczych i powinny dysponować odpowiednimi zasobami do wykonywania swoich obowiązków. Państwa członkowskie powinny mieć możliwość wyznaczania różnych właściwych organów, aby móc egzekwować wypełnianie szerokiego zakresu obowiązków określonych w niniejszej dyrektywie.

(35)  Konsumenci powinni mieć dostęp do skutecznych i wydajnych procedur składania skarg i dochodzenia roszczeń w ramach pozasądowego rozstrzygania sporów dotyczących praw i obowiązków ustanowionych na mocy niniejszej dyrektywy. Dostęp do procedur pozasądowego rozstrzygania sporów powinien być łatwy, a właściwe organy powinny spełniać szereg kryteriów, takich jak równe reprezentowanie dostawców usług i użytkowników. W odniesieniu do odpowiednich sporów umownych dostęp taki zapewnia już dyrektywa 2013/…/UE. Konsumenci powinni mieć jednak także prawo dostępu do procedur pozasądowego rozstrzygania sporów w przypadku sporów wynikłych przed zawarciem umowy, dotyczących praw i obowiązków ustanowionych na mocy niniejszej dyrektywy, np. w przypadku odmowy dostępu do podstawowego rachunku płatniczego. Zapewnienie zgodności z przepisami ustanowionymi w niniejszej dyrektywie wymaga przetwarzania danych osobowych konsumentów. Przetwarzanie danych osobowych reguluje dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych(9). W związku z tym niniejsza dyrektywa powinna być zgodna z zasadami ustanowionymi w dyrektywie 95/46/WE, jak również z krajowymi przepisami wdrażającymi te zasady.

(36)  Aby osiągnąć cele określone w niniejszej dyrektywie należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do określenia na szczeblu Unii ujednoliconej terminologii w zakresie usług płatniczych, wspólnej dla szeregu państw członkowskich, wraz z definicjami tych terminów.

(38)  Każdego roku, przy czym po raz pierwszy w ciągu trzech lat od wejścia w życie niniejszej dyrektywy, państwa członkowskie powinny sporządzać wiarygodne roczne statystyki dotyczące funkcjonowania środków wprowadzonych na mocy niniejszej dyrektywy. W tym celu powinny one korzystać z wszelkich odpowiednich źródeł informacji i przekazywać zgromadzone informacje Komisji. Komisja na podstawie otrzymanych informacji powinna przedstawiać roczne sprawozdanie.

(39)  Przegląd niniejszej dyrektywy należy przeprowadzić cztery lata po jej wejściu w życie w celu uwzględnienia zmian rynkowych, takich jak pojawienie się nowych rodzajów rachunków płatniczych i usług płatniczych, jak również zmian w innych obszarach prawa unijnego oraz doświadczeń państw członkowskich. W ramach przeglądu należy ocenić, czy wprowadzone środki zwiększyły wiedzę konsumentów na temat opłat za prowadzenie rachunku płatniczego i porównywalność rachunków płatniczych oraz czy ułatwiły one przenoszenie rachunków. Podczas przeglądu należy również określić liczbę otwartych podstawowych rachunków płatniczych, w tym przez konsumentów nieposiadających wcześniej rachunku, okres posiadania takiego rachunku, liczbę odpowiedzi odmownych na wniosek o otwarcie podstawowego rachunku płatniczego i rozwiązań umów o prowadzenie takiego rachunku wraz z uzasadnieniami, jak również wysokość kosztów z tym związanych. Ponadto należy ocenić zasadność utrzymania wydłużonych terminów dla dostawców usług płatniczych na dokonanie transgranicznego przeniesienia rachunku. W ramach przeglądu należy także ocenić, czy przepisy dotyczące informacji, których muszą dostarczać dostawcy usług płatniczych przy oferowaniu produktów w pakietach, są wystarczające, czy też konieczne jest wprowadzenie dodatkowych środków. Komisja powinna przedstawić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie, dołączając do niego, w stosownych przypadkach, wnioski ustawodawcze.

(40)  Niniejsza dyrektywa nie narusza praw podstawowych i jest zgodna z zasadami uznanymi w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej zgodnie z art. 6 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej.

(41)  Zgodnie ze wspólną deklaracją polityczną państw członkowskich i Komisji z dnia 28 września 2011 r. dotyczącą dokumentów wyjaśniających państwa członkowskie zobowiązały się do złożenia, w uzasadnionych przypadkach, wraz z powiadomieniem o środkach transpozycji, jednego lub więcej dokumentów wyjaśniających związki między elementami dyrektywy a odpowiadającymi im częściami krajowych instrumentów transpozycyjnych. W odniesieniu do niniejszej dyrektywy ustawodawca uznaje, że przekazanie takich dokumentów jest uzasadnione,.

(41a)  Pod warunkiem zgody ze strony Komisji państwo członkowskie powinno móc podjąć decyzję o zwolnieniu dostawców usług płatniczych z obowiązku oferowania podstawowych rachunków płatniczych. Komisja powinna wyrażać zgodę na zwolnienia jedynie wówczas, gdy wszystkim dostawcom usług zagwarantowane zostaną równe warunki prowadzenia działalności, gdy nie będzie podważane prawo dostępu przysługujące konsumentom oraz gdy klienci korzystający z podstawowych rachunków płatniczych nie będą stygmatyzowani. Zgoda Komisji nie może przyczynić się do powstania sytuacji, w której tylko jeden dostawca usług płatniczych będzie mógł oferować tego rodzaju podstawowy rachunek płatniczy w państwie członkowskim,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

ROZDZIAŁ I

PRZEDMIOT, ZAKRES STOSOWANIA I DEFINICJE

Artykuł 1

Przedmiot i zakres stosowania

1.  Niniejsza dyrektywa ustanawia przepisy dotyczące przejrzystości i porównywalności opłat pobieranych od konsumentów w odniesieniu do rachunków płatniczych posiadanych przez nich na terytorium Unii Europejskiej i prowadzonych przez dostawców usług płatniczych zlokalizowanych w Unii, jak również przepisy dotyczące przenoszenia rachunków płatniczych w obrębie Unii.

2.  W niniejszej dyrektywie określa się także ramy przepisów i warunków, zgodnie z którymi państwa członkowskie gwarantują konsumentom prawo do otwierania podstawowych rachunków płatniczych w Unii oraz do korzystania z takich rachunków.

3.  Otwarcie podstawowego rachunku płatniczego i korzystanie z niego na mocy niniejszej dyrektywy musi być zgodne z przepisami rozdziału II dyrektywy 2005/60/WE.

3a.  Bez uszczerbku dla art. 15 – 19 podstawowy rachunek płatniczy uznaje się na potrzeby niniejszej dyrektywy za rachunek płatniczy.

4.  Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do dostawców usług płatniczych zlokalizowanych w Unii.

Artykuł 2

Definicje

Na użytek niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:

a)  „konsument” oznacza każdą osobę fizyczną, która działa w celach innych niż jej działalność handlowa, gospodarcza, rzemieślnicza lub zawodowa;

aa)  „przebywający legalnie” odnosi się do każdego obywatela Unii lub państwa trzeciego, który przebywa legalnie na terytorium Unii, a także osoby ubiegające się o azyl na podstawie konwencji genewskiej z dnia 28 lipca 1951 r. dotyczącej statusu uchodźców, protokołu do niej z dnia 31 stycznia 1967 r. i innych odpowiednich umów międzynarodowych;

b)  „rachunek płatniczy” oznacza rachunek prowadzony w imieniu co najmniej jednego użytkownika usług płatniczych, który jest wykorzystywany do wykonywania transakcji płatniczych;

c)  „usługa płatnicza” oznacza usługę płatniczą zgodnie z definicją w art. 4 pkt 3 dyrektywy 2007/64/WE;

ca)  „usługi powiązane z rachunkiem płatniczym” oznaczają wszelkie usługi powiązane z prowadzeniem rachunku płatniczego, w tym usługi płatnicze i transakcje płatnicze objęte art. 3 lit. g) dyrektywy 2007/64/WE;

d)  „transakcja płatnicza” oznacza działanie zainicjowane przez płatnika lub odbiorcę, polegające na lokowaniu, transferze lub wycofaniu środków pieniężnych, niezależnie od rodzaju leżących u jego podstawy zobowiązań między płatnikiem a odbiorcą;

e)  „dostawca usług płatniczych” oznacza dostawcę usług płatniczych zgodnie z definicją w art. 4 pkt 9 dyrektywy 2007/64/WE, lecz dla celów rozdziału IV „dostawca usług płatniczych” oznacza wszystkich dostawców usług płatniczych zlokalizowanych na terytorium państw członkowskich, którzy prowadzą działalność w zakresie ogólnych detalicznych usług płatniczych i którzy w ramach swojej regularnej działalności gospodarczej oferują rachunki płatnicze jako integralną część oferty;

f)  „instrument płatniczy” oznacza instrument płatniczy zgodnie z definicją w art. 4 pkt 23 dyrektywy 2007/64/WE;

g)  „przekazujący dostawca usług płatniczych” oznacza dostawcę usług płatniczych, który przekazuje informacje na temat wszystkich lub niektórych regularnych płatności;

h)  „otrzymujący dostawca usług płatniczych” oznacza dostawcę usług płatniczych, który otrzymuje informacje na temat wszystkich lub niektórych regularnych płatności;

i)  „płatnik” oznacza osobę fizyczną lub prawną, która jest posiadaczem rachunku płatniczego i która składa zlecenie płatnicze z tego rachunku płatniczego, lub – w przypadku braku rachunku płatniczego płatnika – osobę fizyczną lub prawną, która składa dyspozycję realizacji zlecenia płatniczego na rachunek płatniczy odbiorcy;

j)  „odbiorca” oznacza osobę fizyczną lub prawną, która jest zamierzonym odbiorcą środków pieniężnych stanowiących przedmiot transakcji płatniczej;

k)  „opłaty” oznaczają wszelkie ewentualne opłaty i kary należne dostawcy usług płatniczych od konsumenta za świadczenie usług powiązanych z rachunkiem płatniczym lub w związku z nimi;

ka)  „oprocentowanie” oznacza odsetki wypłacane konsumentowi w związku z przechowywaniem funduszy na rachunku płatniczym;

l)  „trwały nośnik informacji” oznacza dowolny instrument umożliwiający konsumentowi lub dostawcy usług płatniczych przechowywanie informacji adresowanych osobiście do tego konsumenta w sposób umożliwiający dostęp do nich w przyszłości przez okres właściwy do celów tych informacji i pozwalający na odtworzenie przechowywanych informacji w niezmienionej postaci;

m)  „przeniesienie rachunku” oznacza dokonanie na wniosek konsumenta przeniesienia od jednego do innego dostawcy usług płatniczych informacji na temat wykonywanych na rachunku płatniczym wszystkich lub niektórych stałych zleceń dotyczących poleceń przelewu, regularnych poleceń zapłaty oraz regularnie przychodzących na rachunek poleceń przelewu, któremu może towarzyszyć przekazanie dodatniego salda z jednego rachunku płatniczego na inny lub zamknięcie poprzedniego rachunku; Przeniesienie rachunku nie oznacza przeniesienia umowy od przekazującego dostawcy usług płatniczych do otrzymującego dostawcy usług płatniczych;

n)  „polecenie zapłaty” oznacza usługę płatniczą polegającą na obciążeniu rachunku płatniczego płatnika, w przypadku gdy transakcja płatnicza została zainicjowana przez odbiorcę na podstawie zgody udzielonej przez płatnika;

o)  „polecenie przelewu” oznacza ▌usługę płatniczą polegającą na uznaniu rachunku płatniczego odbiorcy, w przypadku gdy transakcja płatnicza lub seria transakcji płatniczych z rachunku płatniczego płatnika są dokonywane przez dostawcę usług płatniczych prowadzącego rachunek płatniczy płatnika, na podstawie dyspozycji udzielonych przez płatnika;

p)  „zlecenie stałe” oznacza usługę płatniczą polegającą na regularnym uznawaniu rachunku płatniczego odbiorcy, w przypadku gdy seria transakcji płatniczych z rachunku płatniczego płatnika jest dokonywana przez dostawcę usług płatniczych prowadzącego rachunek płatniczy płatnika, na podstawie dyspozycji udzielonych przez płatnika;

q)  „środki pieniężne” oznaczają banknoty, monety oraz pieniądz w postaci zapisu księgowego, a także pieniądz elektroniczny w rozumieniu art. 2 pkt 2 dyrektywy 2009/110/WE;

r)  „umowa ramowa” oznacza umowę o usługę płatniczą, która reguluje wykonywanie w przyszłości zarówno pojedynczych, jak i następujących po sobie transakcji płatniczych i która może zawierać obowiązek i warunki otwarcia rachunku płatniczego;

ra)  „dzień roboczy” oznacza dzień roboczy określony w art. 4 ust. 27 dyrektywy 2007/64/WE;

Artykuł 3

Ujednolicona terminologia związana z rachunkami płatniczymi

1.  Państwa członkowskie zapewniają sporządzenie przez właściwe organy, o których mowa w art. 20, tymczasowego wykazu najbardziej reprezentatywnych usług płatniczych związanych z rachunkami płatniczymi na szczeblu krajowym. Wykaz powinien obejmować co najmniej 10 najbardziej reprezentatywnych usług dostępnych na szczeblu krajowym. Wykaz ten zawiera terminy i definicje dotyczące każdej ze wskazanych usług, a w każdym języku urzędowym państwa członkowskiego używa się tylko jednego terminu dla każdej usługi.

2.  Na potrzeby ust. 1 właściwe organy uwzględniają następujące usługi:

a)  najczęściej wykorzystywane przez konsumentów w odniesieniu do ich rachunku płatniczego;

b)  generujące najwyższe koszty dla konsumentów, zarówno w ujęciu ogólnym, jak i jednostkowym;

W celu zapewnienia starannego stosowania tych kryteriów dla celów ust. 1, EUNB opracowuje wytyczne zgodnie z art. 16 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, aby wesprzeć właściwe organy.

3.  Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o tymczasowych wykazach, o których mowa w ust. 1, do dnia ... [12 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy]. Państwa członkowskie dostarczają Komisji na jej wniosek dodatkowe informacje dotyczące danych, na podstawie których sporządziły takie wykazy w odniesieniu do kryteriów, o których mowa w ust. 2.

4.  Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 24 określających – na podstawie tymczasowych wykazów przekazanych zgodnie z ust. 3 – ujednoliconą terminologię Unii dla tych usług związanych z usługami płatniczymi, które są wspólne co najmniej dla większości państw członkowskich. Ujednolicona terminologia Unii ma być jasna i spójna oraz obejmować wspólne terminy i definicje dotyczące wspólnych usług. W każdym języku urzędowym państwa członkowskiego używa się tylko jednego terminu dla każdej usługi.

5.  Po publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej aktów delegowanych, o których mowa w ust. 4, każde państwo członkowskie niezwłocznie, a najpóźniej w ciągu jednego miesiąca włącza ujednoliconą terminologię Unii, przyjętą zgodnie z ust. 4, do tymczasowego wykazu, o którym mowa w ust. 1, i publikuje ten wykaz.

Artykuł 4

Dokument zawierający informacje na temat opłat i słowniczek pojęć

1.  Państwa członkowskie dopilnowują, aby w odpowiednim czasie przed zawarciem umowy rachunku płatniczego z konsumentem dostawcy usług płatniczych przekazywali konsumentowi wyczerpujący dokument zawierający informacje na temat opłat. Dokument zawierający informacje na temat opłat określa wszystkie dostępne usługi związane z rachunkiem płatniczym zawarte w wykazie najbardziej reprezentatywnych usług, o którym mowa w art. 3 ust. 5, oraz powiązanych opłat za świadczenie każdej usługi. Zawiera także wszelkie pozostałe opłaty i odsetki, które mogą mieć zastosowanie do rachunku. Aby odróżnić dokument zawierający informacje na temat opłat od dokumentów handlowych lub dotyczących umowy, powinien on być opatrzony wspólnym symbolem na górze pierwszej strony. Państwa członkowskie dopilnowują, by dostawcy usług płatniczych informowali konsumentów o zmianach opłat i udostępniali im zaktualizowane dokumenty zawierające informacje na temat opłat w stosownych przypadkach.

Jeżeli opłata za usługę jest ważna tylko dla niektórych kanałów komunikacyjnych, np. dla płatności przez internet albo w oddziale, lub kiedy opłata ma różną wysokość w zależności od używanego kanału, jest to wyraźnie zaznaczone w dokumencie zawierającym informacje na temat opłat.

1a.  Państwa członkowskie dopilnowują, aby dostawcy usług płatniczych nie nakładali opłat ani prowizji niewymienionych w dokumencie zawierającym informacje na temat opłat.

2.  W przypadku gdy co najmniej jedna usługa płatnicza ▌jest oferowana w ramach pakietu usług płatniczych, w dokumencie zawierającym informacje na temat opłat wskazuje się opłatę za cały pakiet, usługi które wchodzą w zakres pakietu, ich liczbę, jak również opłaty za świadczenie każdej usługi, która nie jest uwzględniona w pakiecie ▌.

5.  Państwa członkowskie dopilnowują, aby dostawcy usług płatniczych udostępniali konsumentom słowniczek pojęć obejmujący wszystkie usługi, o których mowa w ust. 1, jak również powiązane definicje i wyjaśnienia.

Państwa członkowskie dopilnowują, aby słowniczek udostępniony zgodnie z akapitem pierwszym był napisany językiem jasnym, jednoznacznym i bez sformułowań specjalistycznych oraz aby nie wprowadzał w błąd.

6.  Dostawcy usług płatniczych stale udostępniają klientom i potencjalnym klientom dokument zawierający informacje na temat opłat i słowniczek pojęć w formie elektronicznej na swoich stronach internetowych, gdzie jest łatwo dostępny także dla osób, które nie są klientami. Dostawcy usług płatniczych nieodpłatnie udostępniają dokument zawierający informacje na temat opłat ▌na trwałym nośniku w miejscu dostępnym dla konsumentów, a słowniczek jest dostępny na trwałym nośniku na żądanie.

7.  EUNB po konsultacji z organami krajowymi i po przeprowadzeniu badania konsumenckiego, opracowuje projekty wykonawczych standardów technicznych dotyczących ujednoliconego formatu prezentowania dokumentu zawierającego informacje na temat opłat i jego wspólnego symbolu.

EUNB przedstawi Komisji te projekty wykonawczych standardów technicznych w terminie do … [12 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy].

Komisja jest uprawniona do przyjmowania wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

Artykuł 5

Zestawienie opłat

1.  Państwa członkowskie dopilnowują, aby dostawcy usług płatniczych nieodpłatnie przekazywali konsumentom ▌co najmniej raz do roku zestawienie wszystkich opłat i odsetek mających zastosowanie do rachunku płatniczego.

Umawiające się strony uzgadniają kanał komunikacyjny służący do przekazywania konsumentowi zestawienia opłat. Zestawienie udostępnia się w formie papierowej na żądanie konsumenta.

2.  Zestawienie, o którym mowa w ust. 1, zawiera następujące informacje:

a)  jednostkową opłatę pobieraną za każdą usługę i liczbę przypadków skorzystania z danej usługi w odnośnym okresie oraz w przypadku gdy usługi są połączone w pakiet, opłatę za cały pakiet;

b)  całkowitą kwotę opłat pobranych za każdą usługę świadczoną w odnośnym okresie, uwzględniając w stosownych przypadkach konkretne struktury opłat związane z pakietami usług;

ba)  stopę odsetek od salda debetowego mająca zastosowanie do rachunku, liczbę dni, podczas których rachunek był obciążony kredytem w rachunku bieżącym, oraz całkowitą kwotę odsetek z tytułu kredytu w rachunku bieżącym w odnośnym okresie;

bb)  oprocentowanie mające zastosowanie do rachunku, średnie saldo oraz całkowitą kwotę odsetek uzyskanych w odnośnym okresie;

c)  całkowite saldo (dodatnie lub ujemne) po odliczeniu wszystkich opłat i zastosowaniu odsetek uzyskanych w związku z korzystaniem z rachunku w odnośnym okresie

ca)  zawiadomienia dotyczące planowanych zmian opłat i oprocentowania w kolejnym okresie.

4.   EUNB po konsultacji z organami krajowymi i po przeprowadzeniu badania konsumenckiego, opracowuje wykonawcze standardy techniczne dotyczące ujednoliconego formatu prezentowania zestawienia opłat i jego wspólnego symbolu.

EUNB przedstawi Komisji te projekty wykonawczych standardów technicznych w terminie do … [12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy].

Komisja jest uprawniona do przyjmowania wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

Artykuł 6

Komunikaty z wykorzystaniem ujednoliconej terminologii

1.  Państwa członkowskie dopilnowują, aby w stosownych przypadkach dostawcy usług płatniczych stosowali we wszystkich komunikatach kierowanych do konsumentów, w tym w komunikatach umownych i marketingowych ujednoliconą terminologię zawartą w wykazie, o którym mowa w art. 3 ust. 5, zawierającym najbardziej reprezentatywne usługi płatnicze związane z rachunkiem płatniczym.

2.  Dostawcy usług płatniczych mogą stosować w swoich informacjach marketingowych kierowanych do konsumentów własne oznaczenia handlowe w celu opatrzenia nimi świadczonych przez siebie usług lub oferowanych rachunków płatniczych, pod warunkiem że w stosownych przypadkach dokładnie zidentyfikują odpowiadający im termin korzystając z ujednoliconej terminologii zawartej w pełnym wykazie, o którym mowa w art. 3 ust. 5. Dostawcy usług płatniczych mogą stosować tego rodzaju oznaczenia handlowe w dokumencie zawierającym informacje na temat opłat lub w zestawieniu opłat, pod warunkiem że będą one używane wraz z ujednoliconą terminologią jako drugorzędne oznaczenie oferowanych usług lub rachunku.

Artykuł 7

Krajowe porównywarki internetowe

1.  Państwa członkowskie zapewniają konsumentom nieodpłatny dostęp do co najmniej jednej strony internetowej utworzonej zgodnie z ust. 2 lub 3, która zawiera co najmniej następujące informacje:

a)  porównanie odsetek wypłacanych lub naliczanych na rachunku płatniczym, opłat pobieranych przez dostawców usług płatniczych za usługi oferowane w ramach rachunków płatniczych na szczeblu krajowym ▌;

b)  porównanie wyznaczników poziomu usług świadczonych przez dostawców usług płatniczych, w tym takich wskaźników, jak liczba i lokalizacja oddziałów oraz liczba bankomatów oferujących dostęp do tych usług;

c)  porównanie dodatkowych informacji dotyczących ujednoliconej terminologii unijnej, dostępu do rachunków płatniczych, w tym podstawowych rachunków płatniczych, oraz na temat procedur przeniesienia rachunku dostępnych na poziomie Unii i na poziomie krajowym. Do takich informacji mogą kierować linki do zewnętrznych stron internetowych.

2.  Państwa członkowskie ustanawiają system dobrowolnej akredytacji dla prowadzonych przez podmioty prywatne stron internetowych porównujących elementy wymienione w art. 7 ust. 1 lit. a) i b), oferowane w ramach rachunków płatniczych. Aby uzyskać akredytację, porównywarki internetowe prowadzone przez podmioty prywatne muszą:

a)  być niezależne pod względem prawnym, finansowym i operacyjnym od jakiegokolwiek dostawcy usług płatniczych;

aa)  w sposób niebudzący wątpliwości ujawniać właścicieli i źródła finansowania;

ab)  określać jasne i obiektywne kryteria porównywania;

ac)  być bezstronne poprzez nieumieszczanie na stronie głównej lub stronach porównywarek cenowych reklam dostawców usług płatniczych, ich agentów, podmiotów stowarzyszonych lub oznaczeń handlowych;

b)  zawierać treści napisane prostym i jednoznacznym językiem, a w stosownych przypadkach – stosować ujednoliconą terminologię UE, o której mowa w art. 3 ust. 5;

c)  dostarczać dokładnych i aktualnych informacji z podaniem czasu ostatniej aktualizacji;

d)  dostarczać użytkownikom obiektywne i wyczerpujące wyniki, w pełni uwzględniające kryteria wyszukiwania wskazane przez użytkowników oraz, w przypadku gdy prezentowane informacje nie stanowią pełnego przeglądu rynku, jasne zestawienie danych rynkowych przed pokazaniem wyników;

(da)  akceptować wnioski o umieszczenie na stronie każdego z dostawców usług płatniczych świadczącego usługi w danym państwie członkowskim;

e)  stosować skuteczną procedurę rozpatrywania zapytań i skarg.

Jeżeli od dostawców usług płatniczych pobierane są opłaty z tytułu umieszczenia ich na takich stronach, opłaty te są niedyskryminujące i są publikowane na stronie.

3.  Jeżeli żadna strona internetowa nie uzyskała akredytacji zgodnie z ust. 2, państwa członkowskie zapewniają stworzenie strony internetowej prowadzonej przez właściwe organy lub w imieniu właściwych organów, o których mowa w art. 20, lub inny właściwy organ publiczny. Jeżeli istnieje strona internetowa akredytowana zgodnie z ust. 2, państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o stworzeniu dodatkowej strony internetowej prowadzonej przez właściwe organy, o których mowa w art. 20, lub inny właściwy organ publiczny. Strony internetowe prowadzone przez właściwy organ zgodnie z ust. 1 muszą być zgodne z przepisami ust. 2 lit. a)–e).

4.  Państwa członkowskie odmawiają udzielenia akredytacji lub wycofują akredytację dla podmiotów prywatnych w przypadku powtarzającego się lub uporczywego niewywiązywania się z obowiązków określonych w ust. 2.

4a.  Dostawcy usług płatniczych nie odpowiadają za nieprawdziwe lub nieaktualne informacje na swój temat lub na temat świadczonych przez nich usług, przedstawiane przez akredytowane lub nieakredytowane porównywarki internetowe, jeżeli dostawca strony nie poprawił tych informacji na żądanie dostawcy usług płatniczych.

4b.  Państwa członkowskie dopilnowują, aby konsumenci uzyskiwali informacje na temat dostępności stron internetowych, o których mowa w ust. 1, oraz o stronach internetowych akredytowanych zgodnie z ust. 2 lub 3.

Artykuł 7a

Unijna porównywarka internetowa

1.  Państwa członkowskie powiadamiają EUNB o porównywarkach internetowych działających zgodnie z art. 7 ust. 1, 2 i 3.

2.  Do dnia … [trzy lata od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy] EUNB wprowadzi publicznie dostępną unijną porównywarkę internetową, która umożliwi konsumentom porównywanie rachunków płatniczych oferowanych na rynku wewnętrznym. W celu uzupełnienia podawanych informacji unijna porównywarka internetowa powinna zawierać słownik ujednoliconej terminologii UE przyjętej zgodnie z art. 3 ust. 5 oraz praktyczne wytyczne dotyczące transgranicznego przenoszenia rachunków płatniczych.

Artykuł 8

Rachunki płatnicze oferowane w pakiecie

Nie naruszając art. 4 ust. 2, państwa członkowskie dopilnowują, aby w przypadku gdy rachunek płatniczy jest oferowany łącznie z inną usługą finansową lub innym produktem w ramach pakietu, dostawca usług płatniczych informował konsumenta o możliwości nabycia rachunku płatniczego oddzielnie i – jeżeli jest taka możliwość – przekazywał oddzielne informacje na temat kosztów i opłat związanych z wszystkimi innymi produktami i usługami finansowymi oferowanymi w ramach pakietu.

ROZDZIAŁ III

PRZENIESIENIE RACHUNKU

Artykuł 9

Świadczenie usługi przeniesienia rachunku

Państwa członkowskie zapewniają świadczenie przez dostawców usług płatniczych usługi przeniesienia rachunku określonej w art. 10 każdemu konsumentowi, który posiada rachunek płatniczy u innego dostawcy usług płatniczych zlokalizowanego w Unii i który podjął kroki w celu otwarcia nowego rachunku płatniczego u otrzymującego dostawcy usług płatniczych.

Państwa członkowskie mogą – w odniesieniu do przeniesienia rachunku między dostawcami usług zlokalizowanymi na ich terytorium – ustanowić lub utrzymać przepisy różniące się od przepisów określonych w art. 10, jeżeli jest to wyraźnie w interesie konsumenta i przeniesienie rachunku nastąpi w (maksymalnie) takim samym terminie, jaki przewidziano w art. 10.

Artykuł 10

Usługa przeniesienia rachunku

1.  Państwa członkowskie zapewniają inicjowanie usługi przeniesienia rachunku przez otrzymującego dostawcę usług płatniczych oraz świadczenie jej zgodnie z przepisami ustanowionymi w ust. 2–7.

2.  Usługę przeniesienia rachunku inicjuje otrzymujący dostawca usług płatniczych. W tym celu otrzymujący dostawca usług płatniczych uzyskuje od konsumenta pisemne upoważnienie do wykonania usługi przeniesienia rachunku. W przypadku wspólnych rachunków pisemne upoważnienie muszą wydać wszyscy właściciele rachunku.

Upoważnienie sporządza się w języku urzędowym państwa członkowskiego, w którym zainicjowano usługę przeniesienia rachunku, lub w każdym innym języku uzgodnionym przez strony.

Upoważnienie to umożliwia konsumentowi udzielenie przekazującemu dostawcy usług płatniczych wyraźnej zgody na prowadzenie każdego z działań wymienionych w ust. 3 lit. e) i f) lub wycofanie takiej zgody oraz udzielenie otrzymującemu dostawcy usług płatniczych wyraźnej zgody na prowadzenie każdego z działań wymienionych w ust. 4 lit. c) i d) oraz ust. 5 lub wycofanie takiej zgody. Upoważnienie umożliwia także konsumentowi wyraźne zażądanie od przekazującego dostawcy usług płatniczych przekazania informacji wymienionych w ust. 3 lit. a) i b).

W upoważnieniu określa się również datę, od której regularne płatności mają być obsługiwane za pośrednictwem rachunku otwartego u otrzymującego dostawcy usług płatniczych. Datę tą ustala się na co najmniej siódmy dzień roboczy od dnia otrzymania przez przekazującego dostawcę usług płatniczych wniosku o wykonanie przeniesienia rachunku od otrzymującego dostawcy usług płatniczych zgodnie z art. 10 ust. 6.

3.  W ciągu dwóch dni roboczych od otrzymania upoważnienia, o którym mowa w ust. 2, otrzymujący dostawca usług płatniczych zwraca się do przekazującego dostawcy usług płatniczych o przeprowadzenie następujących działań:

a)  przekazanie otrzymującemu dostawcy usług płatniczych oraz – jeżeli konsument wyraźnie tego zażądał zgodnie z ust. 2 – konsumentowi wykazu wszystkich istniejących zleceń stałych dotyczących poleceń przelewu oraz zleconych przez dłużnika poleceń zapłaty, o ile występują;

b)  przekazanie otrzymującemu dostawcy usług płatniczych oraz – jeżeli konsument wyraźnie tego zażądał zgodnie z ust. 2 – konsumentowi dostępnych informacji na temat przychodzących na rachunek poleceń przelewu oraz zleconych przez wierzyciela poleceń zapłaty realizowanych na rachunku konsumenta w ciągu ostatnich 13 miesięcy;

c)  przekazanie otrzymującemu dostawcy usług płatniczych takich dodatkowych informacji, które dla otrzymującego dostawcy usług płatniczych niezbędne w celu dokonania przeniesienia rachunku;

d)  zaprzestanie obsługiwania przychodzących na rachunek poleceń przelewu i zaprzestanie akceptowania poleceń zapłaty od daty określonej w upoważnieniu, o ile przekazujący dostawca usług płatniczych nie zapewnia mechanizmu automatycznego przekierowywania przychodzących na rachunek poleceń przelewu i poleceń zapłaty na rachunek posiadany przez konsumenta u otrzymującego dostawcy usług płatniczych;

e)  w przypadku gdy konsument udzielił wyraźnej zgody zgodnie z ust. 2, przekazanie ewentualnego pozostałego salda dodatniego na rachunek otwarty lub posiadany u otrzymującego dostawcy usług płatniczych w dniu określonym przez konsumenta; ▌

f)  w przypadku gdy konsument udzielił wyraźnej zgody zgodnie z ust. 2, zamknięcie rachunku posiadanego u przekazującego dostawcy usług płatniczych w dniu określonym przez konsumenta;

fa)  anulowanie zleceń stałych i poleceń przelewu obowiązujące od daty określonej w upoważnieniu.

4.  Po otrzymaniu informacji, o które zwrócono się do przekazującego dostawcy usług płatniczych i o których mowa w ust. 3, otrzymujący dostawca usług płatniczych przeprowadza następujące działania:

a)  w ciągu siedmiu dni roboczych ustanawia zlecenia stałe dotyczące poleceń przelewu, o których ustanowienie wystąpił konsument, i realizuje je od daty określonej w upoważnieniu;

b)  akceptuje polecenia zapłaty od daty określonej w upoważnieniu;

ba)  w stosownych przypadkach informuje konsumentów o prawach przysługujących im w związku z poleceniami zapłaty w ramach jednolitego obszaru płatności w euro (SEPA) zgodnie z art. 5 ust. 3 lit. d) rozporządzenia (UE) nr 260/2012;

c)  w przypadku gdy konsument udzielił wyraźnej zgody zgodnie z ust. 2, informuje płatników dokonujących regularnych poleceń przelewu na rachunek płatniczy konsumenta o szczegółach rachunku konsumenta prowadzonego przez otrzymującego dostawcę usług płatniczych. Jeżeli otrzymujący dostawca usług płatniczych nie posiada wszystkich niezbędnych informacji, aby poinformować płatnika, zwraca się w ciągu dwóch dni do konsumenta lub, w razie potrzeby i z zastrzeżeniem zgody konsumenta, do przekazującego dostawcy usług płatniczych po zapytaniu konsumenta o zgodę o przekazanie brakujących informacji;

d)  w przypadku gdy konsument udzielił wyraźnej zgody zgodnie z ust. 2, informuje odbiorców stosujących polecenie zapłaty do pobierania środków pieniężnych z rachunku konsumenta o szczegółach rachunku konsumenta prowadzonego przez otrzymującego dostawcę usług płatniczych oraz o dacie, od której polecenia zapłaty należy realizować z tego rachunku. Jeżeli otrzymujący dostawca usług płatniczych nie posiada wszystkich niezbędnych informacji, aby poinformować odbiorcę, zwraca się w ciągu dwóch dni do konsumenta lub, w razie potrzeby i z zastrzeżeniem zgody konsumenta, do przekazującego dostawcy usług płatniczych o przekazanie brakujących informacji;

e)  w przypadku gdy konsument jest proszony o udzielenie brakujących informacji do celów, o których mowa w lit. c) i d), dostarcza konsumentowi standardowe pisma, sporządzone się w języku urzędowym państwa członkowskiego, w którym zainicjowano usługę przeniesienia rachunku, lub w każdym innym języku uzgodnionym przez strony, zawierające szczegóły nowego rachunku oraz datę wskazaną w upoważnieniu.

4a.  Państwa członkowskie dopilnowują, by dla płatników i odbiorców wyznaczono na szczeblu krajowym terminy rozpatrzenia nowych danych dotyczących rachunku konsumenta przekazanych przez otrzymującego dostawcę usług płatniczych. Państwa członkowskie dopilnowują także, by konsumenci byli powiadamiani o takich terminach i wynikających z nich obowiązkach.

5.  W przypadku gdy konsument udzielił wyraźnej zgody zgodnie z ust. 2, otrzymujący dostawca usług płatniczych może przeprowadzić wszelkie dodatkowe działania, które są niezbędne w celu dokonania przeniesienia rachunku.

6.  Na wniosek otrzymującego dostawcy usług płatniczych przekazujący dostawca usług płatniczych przeprowadza następujące działania:

a)  przekazuje otrzymującemu dostawcy usług płatniczych informacje, o których mowa w ust. 3 lit. a), b) i c), w ciągu siedmiu dni roboczych od otrzymania wniosku;

b)  zaprzestaje obsługiwania przychodzących na rachunek poleceń przelewu i zaprzestaje akceptowania poleceń zapłaty na rachunku płatniczym od dnia wskazanego przez otrzymującego dostawcę usług płatniczych, o ile przekazujący dostawca usług płatniczych nie zapewnia mechanizmu automatycznego przekierowywania przychodzących na rachunek poleceń przelewu i poleceń zapłaty na rachunek posiadany przez konsumenta u otrzymującego dostawcy usług płatniczych;

c)  przekazuje całe pozostałe saldo dodatnie z rachunku płatniczego na rachunek posiadany u otrzymującego dostawcy usług płatniczych;

d)  po przeprowadzeniu działań wymienionych w lit. a), b) i c) zamyka rachunek płatniczy;

e)  przeprowadza wszelkie dodatkowe działania niezbędne do dokonania przeniesienia rachunku zgodnie z ust. 5.

6a.  Przekazujący dostawca usług płatniczych nie ma obowiązku zamknięcia rachunku płatniczego zgodnie z ust. 6 lit. d), w przypadku gdy konsument posiada nieuregulowane zobowiązania względem dostawcy usług płatniczych. Dostawca usług płatniczych niezwłocznie informuje konsumenta, w sytuacji gdy nieuregulowane zobowiązania uniemożliwiają zamknięcie rachunku płatniczego.

7.  Nie naruszając art. 55 ust. 2 dyrektywy 2007/64/WE, przekazujący dostawca usług płatniczych nie blokuje instrumentów płatniczych przed datą uzgodnioną z otrzymującym dostawcą usług płatniczych, tak aby nie przerywać świadczenia usług płatniczych na rzecz konsumenta podczas procesu przeniesienia rachunku.

8.  Państwa członkowskie zapewniają stosowanie wszystkich przepisów określonych w ust. 1–7 z wyjątkiem przepisów zawartych w ust. 4 lit. c) i d) także wówczas, gdy usługę przeniesienia rachunku inicjuje dostawca usług płatniczych zlokalizowany w innym państwie członkowskim.

9.  W przypadku określonym w ust. 8 obowiązują terminy dwa razy dłuższe niż wskazano w ust. 3, 4 i 6, z wyjątkiem transakcji wchodzących w zakres art. 1 rozporządzenia (UE) nr 260/2012, jeżeli rachunki prowadzone przez przekazującego i otrzymującego dostawcę usług płatniczych są denominowane w euro. Niniejszy przepis podlega przeglądowi zgodnie z art. 27.

Artykuł 11

Opłaty związane z usługą przeniesienia rachunku

1.  Państwa członkowskie zapewniają konsumentom możliwość nieodpłatnego dostępu do danych osobowych dotyczących istniejących zleceń stałych i poleceń zapłaty posiadanych przez przekazującego lub otrzymującego dostawcę usług płatniczych.

2.  Państwa członkowskie zapewniają przekazanie przez przekazującego dostawcę usług płatniczych informacji wymaganych przez otrzymującego dostawcę usług płatniczych zgodnie z art. 10 ust. 6 lit. a) bez pobierania jakichkolwiek opłat od konsumenta lub otrzymującego dostawcy usług płatniczych.

3.  Państwa członkowskie dopilnowują, aby ewentualne opłaty pobierane przez przekazującego dostawcę usług płatniczych od konsumenta za zamknięcie posiadanego u niego rachunku płatniczego były określane zgodnie z art. 45 ust. 2 dyrektywy 2007/64/WE.

4.  Państwa członkowskie dopilnowują, aby ewentualne opłaty pobierane przez przekazującego lub otrzymującego dostawcę usług płatniczych od konsumenta za dowolną usługę świadczoną zgodnie z art. 10, inną niż usługi, o których mowa w ust. 1, 2 i 3, były adekwatne.

Artykuł 11a

Automatyczne przekierowywanie

O ile Komisja nie postanowi inaczej po przeprowadzeniu oceny skutków regulacji, państwa członkowskie dopilnowują, by do dnia … [sześć lat od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy] wprowadzono mechanizm automatycznego przekierowywania płatności z jednego rachunku płatniczego na drugi w tym samym państwie członkowskim, w połączeniu z systemem automatycznego powiadamiania płatników i odbiorców o przekierowywaniu ich płatności.

Artykuł 12

Strata finansowa dla konsumentów

1.  Państwa członkowskie dopilnowują, aby dostawca usług płatniczych uczestniczący w procesie przeniesienia rachunku wyrównał każdą opłatę lub inną stratę finansową poniesioną przez konsumenta w wyniku niewywiązania się przez tego dostawcę ze swoich obowiązków określonych w art. 10 w ciągu trzech dni roboczych od stwierdzenia tego faktu. Ciężar dowodu leży po stronie dostawcy usług płatniczych, który musi wykazać, że warunki określone w art. 10 zostały spełnione.

2.  Konsumenci nie ponoszą żadnych strat finansowych wynikających z błędów lub opóźnień w aktualizacji danych dotyczących ich rachunku płatniczego po stronie płatnika lub odbiorcy. Państwa członkowskie dopilnowują, by płatnicy i odbiorcy byli pociągani do odpowiedzialności, jeżeli nie dotrzymują terminów ustalonych przez państwa członkowskie zgodnie z art. 10 ust. 4a.

Artykuł 13

Informacje na temat usługi przeniesienia rachunku

1.  Państwa członkowskie zapewniają udostępnianie konsumentom przez dostawców usług płatniczych następujących informacji na temat usługi przeniesienia rachunku:

a)  role, jakie odgrywają przekazujący i otrzymujący dostawca usług płatniczych na każdym etapie procesu przeniesienia rachunku, które określono w art. 10;

b)  terminy zakończenia poszczególnych etapów;

c)  ewentualne opłaty pobierane w związku z procesem przeniesienia rachunku;

d)  wszelkie informacje, które konsument będzie musiał przedstawić;

e)  system procedur związanych z alternatywnymi metodami rozwiązywania sporów, o których mowa w art. 21.

2.  Informacje są przekazywane nieodpłatnie na trwałym nośniku we wszystkich oddziałach dostawców usług płatniczych dostępnych dla konsumentów oraz są stale dostępne w formie elektronicznej na ich stronach internetowych.

ROZDZIAŁ IV

DOSTĘP DO RACHUNKÓW PŁATNICZYCH

Artykuł 14

Niedyskryminacja

Państwa członkowskie dopilnowują, aby konsumenci przebywający legalnie na terytorium Unii nie byli dyskryminowani ze względu na przynależność państwową lub ze względu na miejsce pobytu ani z innych przyczyn, o których mowa w art. 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w przypadku otwierania rachunku płatniczego na terytorium Unii lub korzystania z takiego rachunku. Warunki mające zastosowanie do posiadania podstawowego rachunku płatniczego nie powinno w żaden sposób być dyskryminujące. Zabrania się dyskryminacji na przykład przez inny wygląd karty, inny rachunek czy numer karty.

Artykuł 15

Prawo dostępu do podstawowego rachunku płatniczego

1.  Państwa członkowskie dopilnowują, aby wszyscy dostawcy usług płatniczych, którzy prowadzą działalność w zakresie ogólnych detalicznych usług płatniczych i którzy w ramach swojej regularnej działalności gospodarczej oferują rachunki płatnicze jako integralną część oferty, oferowali konsumentom podstawowy rachunek płatniczy. Państwa członkowskie dopilnowują, aby podstawowe rachunki płatnicze nie były oferowane jedynie przez dostawców usług płatniczych prowadzących rachunek wyłącznie przez narzędzia internetowe.

Państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o zwolnieniu dostawców usług płatniczych z obowiązku, o którym mowa w akapicie pierwszym pod warunkiem zgody ze strony Komisji. Wszelkie zwolnienia opierają się na obiektywnych i restrykcyjnych kryteriach. Komisja wyraża zgodę na zwolnienia jedynie wówczas, gdy są zagwarantowane równe warunki prowadzenia działalności dla wszystkich dostawców usług, gdy nie będzie podważane prawo dostępu przysługujące konsumentom oraz gdy zwolnienie nie prowadzi w danym państwie członkowskim do sytuacji, w której klienci korzystający z podstawowych rachunków płatniczych są stygmatyzowani.[Popr. 4/rev i 5/rev]

1a.  Państwa członkowskie mogą znieść obowiązek określony w ust. 1, jeżeli dostawcy usług płatniczych:

a)  zostali wymienieni w art. 2 ust. 5 dyrektywy 2013/36/UE Parlamentu Europejskiego i Rady(10);

b)  prowadzą działalność o charakterze niezarobkowym;

c)  wymagają członkostwa w oparciu o określone kryteria, takie jak wykonywany zawód.

Zniesienie tego obowiązku pozostaje bez uszczerbku dla przysługującego konsumentom prawa dostępu do podstawowego rachunku płatniczego.

2.  Państwa członkowskie zapewniają wprowadzenie na swoim terytorium systemu, który zapewni konsumentom prawo do otwarcia i korzystania z podstawowego rachunku płatniczego, o którym mowa w art. 14, z zastrzeżeniem spełnienia następujących warunków:

a)  prawo to przysługuje niezależnie od miejsca pobytu konsumenta, nie naruszając ust. 2a;

aa)  należy wprowadzić mechanizm, dzięki któremu konsumenci bez stałego adresu, osoby ubiegające się o azyl oraz konsumenci, którym nie przyznano zezwolenia na pobyt, ale których wydalenie jest niemożliwe z przyczyn prawnych, będą mogli spełnić wymogi rozdziału II dyrektywy 2005/60/WE;

b)   korzystanie z tego prawa przez konsumenta nie może się wiązać z nadmiernymi trudnościami lub obciążeniami;

ba)  należy wprowadzić mechanizm, dzięki któremu konsumenci nieposiadający rachunku, konsumenci wrażliwi oraz konsumenci mobilni będą informowani o dostępności rachunków podstawowych;

bb)  usługa przeniesienia rachunku, o której mowa w art. 10 i 11 niniejszej dyrektywy, ma również zastosowanie, jeżeli w ramach usługi przeniesienia rachunku konsument pragnie przejść z innego rachunku płatniczego na podstawowy rachunek płatniczy.

2a.  Z myślą o umożliwieniu korzystania z prawa ustanowionego w ust. 2, państwa członkowskie wymagają od konsumentów realnego powiązania z państwem członkowskim, w którym chcą oni otworzyć podstawowy rachunek płatniczy i z niego korzystać.

Jeżeli wymaga się od konsumenta wykazania takiego powiązania, państwa członkowskie dopilnowują, by nie wiązało się to z obciążeniami dla konsumenta. W tym celu państwa członkowskie dokładają starań, by właściwe organy sporządziły wykaz określający, jaką formę może przyjąć takie powiązanie. Wykaz ten powinien obejmować przynajmniej obywatelstwo, powiązania rodzinne, ośrodek interesów życiowych, miejsce pracy, odbywania stażu lub nauki zawodu, przyjęcie oferty pracy lub inne powiązania zawodowe, miejsce studiów lub szkolenia zawodowego, miejsce zamieszkania, nieruchomości oraz wszelkie nierozpatrzone wnioski azylowe lub imigracyjne.

Aby wesprzeć właściwe organy przy wykonywaniu niniejszego ustępu, EUNB opracowuje wytyczne zgodnie z art. 16 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

Dostawcy usług płatniczych uwzględniają informacje uzyskane od konsumenta i mogą wymagać od konsumenta, aby w celu otwarcia rachunku był osobiście obecny w najbliższym oddziale lub reprezentowany prawnie przez osobę trzecią.

Państwa członkowskie dopilnowują, by konsument mógł wykazać realne powiązanie w ciągu miesiąca po otwarciu rachunku z wyprzedzeniem na odległość. Przed dokonaniem takiej weryfikacji, łącznie z osobistą obecnością w razie konieczności, dostawca usług płatniczych może ograniczyć korzystanie z rachunku.

2b.  Państwa członkowskie mogą wprowadzić wymóg, aby przed otwarciem podstawowego rachunku płatniczego dostawcy usług płatniczych sprawdzali, czy konsument posiada aktywny i równoważny rachunek płatniczy na terytorium tego państwa członkowskiego, oraz mogą wprowadzić wymóg by konsument podpisał stosowne oświadczenie.

3.  Dostawcy usług płatniczych nie mogą odrzucić wniosku o uzyskanie dostępu do podstawowego rachunku płatniczego, z wyjątkiem następujących przypadków:

a)  jeżeli środki należytej staranności zastosowane wobec klienta zgodnie z rozdziałem II dyrektywy 2005/60/WE wykażą znaczne ryzyko, że będzie on korzystał z rachunku niezgodnie z prawem Unii;

b)  w przypadku gdy państwo członkowskie skorzystało z możliwości przewidzianej w ust. 2b niniejszego artykułu, jeżeli konsument posiada już rachunek płatniczy u dostawcy usług płatniczych zlokalizowanego na terytorium tego państwa, który umożliwia mu korzystanie z usług płatniczych wymienionych w art. 16 ust. 1.

4.  Państwa członkowskie dopilnowują, aby proces przetwarzania wniosków o udzielenie dostępu do podstawowego rachunku płatniczego przez dostawców usług płatniczych nie trwał dłużej niż siedem dni roboczych od daty otrzymania kompletnego wniosku, w tym dokumentu tożsamości. Państwa członkowskie dopilnowują, aby w przypadkach wymienionych w ust. 3 dostawca usług płatniczych niezwłocznie i nieodpłatnie informował konsumenta na piśmie o odrzuceniu wniosku i konkretnych przyczynach tego odrzucenia, chyba że przekazanie takiej informacji byłoby sprzeczne z celami związanymi z bezpieczeństwem narodowym lub przestępstwami finansowymi. Ponadto należy wskazać konsumentowi co najmniej jeden bezpłatny lub przystępny cenowo środek odwoławczy albo bezpłatną lub przystępną cenowo usługę doradztwa, a także dostępne alternatywne mechanizmy rozstrzygania sporów.

5.  Państwa członkowskie dopilnowują, aby w przypadkach wymienionych w ust. 3 lit. b) dostawca usług płatniczych podjął odpowiednie środki zgodnie z rozdziałem III dyrektywy 2005/60/WE.

6.  Państwa członkowskie dopilnowują, aby dostęp do podstawowego rachunku płatniczego nie był uzależniony od wykupienia dodatkowych usług lub udziałów dostawcy usług płatniczych.

Artykuł 16

Charakterystyka podstawowego rachunku płatniczego

1.  Państwa członkowskie zapewniają świadczenie w ramach podstawowego rachunku płatniczego następujących usług ▌:

a)  usług umożliwiających wszelkie działania niezbędne do otwarcia, prowadzenia i zamknięcia rachunku płatniczego;

b)  usług umożliwiających wpłatę środków pieniężnych na rachunek płatniczy;

c)  usług umożliwiających wypłatę gotówki z rachunku płatniczego w obrębie Unii w kasie banku lub w bankomacie w godzinach pracy banku lub poza nimi;

d)  dokonywania następujących transakcji płatniczych w obrębie Unii:

(i)  poleceń zapłaty SEPA i poleceń zapłaty w walucie innej niż euro;

(ii)  transakcji płatniczych SEPA i transakcji płatniczych w walucie innej niż euro przy użyciu instrumentu płatniczego (np. karty płatniczej lub oprogramowania), w tym płatności online;

(iii)  poleceń przelewu SEPA i poleceń przelewu w walucie innej niż euro, w tym zleceń stałych, w terminalach, w kasie banku oraz za pośrednictwem narzędzi internetowych dostawcy usług płatniczych.

2.  Państwa członkowskie dopilnowują, aby – jeżeli konsument korzysta z podstawowego rachunku płatniczego do celów prywatnych – nie istniały ograniczenia liczby operacji, jakich może dokonać konsument zgodnie ze specjalną taryfą prowizji i opłat określoną w art. 17. Określając definicję celów prywatnych, państwa członkowskie uwzględniają istniejące zachowania konsumentów i powszechne praktyki handlowe.

3.  Państwa członkowskie zapewniają konsumentowi możliwość zarządzania transakcjami płatniczymi i ich inicjowania w ramach podstawowego rachunku płatniczego w oddziałach dostawcy usług płatniczych lub za pośrednictwem narzędzi internetowych, jeżeli są one dostępne.

4.  Państwa członkowskie dopilnowują, aby podstawowy rachunek płatniczy nie oferował kredytu w rachunku bieżącym poza tymczasowymi środkami buforowymi dla niewielkich kwot w stosownych przypadkach. Państwa członkowskie mogą zezwolić dostawcom usług płatniczych na oferowanie konsumentom korzystającym z podstawowych rachunków płatniczych kredytu w rachunku bieżącym oraz innych produktów kredytowych jako wyraźnie odrębnych usług. Dostęp do podstawowego rachunku płatniczego lub korzystanie z tego rachunku nie może być w żaden sposób ograniczone lub uwarunkowane zakupem takich usług kredytowych. Opłaty za takie usługi powinny być przejrzyste i przynajmniej na poziomie równie korzystnym jak ten, który przewiduje zwykła polityka cenowa dostawcy.

4a.  Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 24 w celu dokonania aktualizacji wykazu usług oferowanych w ramach podstawowego rachunku płatniczego z uwagi na zmiany w zakresie środków płatniczych i postęp techniczny.

Artykuł 17

Opłaty

1.  Państwa członkowskie dopilnowują, aby dostawcy usług płatniczych oferowali usługi wymienione w art. 16 nieodpłatnie lub za adekwatną opłatą. Państwa członkowskie wymagają od dostawców usług płatniczych dopilnowania, by spośród oferowanych przez nich produktów podstawowy rachunek płatniczy był zawsze rachunkiem płatniczym o najniższych opłatach z tytułu uzyskania dostępu do minimalnego pakietu usług płatniczych określonych w danym państwie członkowskim zgodnie z art. 16 ust. 1 i 2.

2.  Państwa członkowskie dopilnowują, aby opłaty pobierane od konsumenta w wyniku niewypełnienia przez konsumenta zobowiązań określonych w umowie ramowej były adekwatne i nie wyższe niż opłaty wynikające ze zwyczajowej polityki cenowej dostawcy.

Artykuł 18

Umowy ramowe i ich rozwiązanie

1.  Umowy ramowe zapewniające dostęp do podstawowego rachunku płatniczego podlegają przepisom dyrektywy 2007/64/WE, o ile nie określono inaczej w ust. 2 i 3.

2.  Dostawca usług płatniczych może jednostronnie rozwiązać umowę ramową jedynie wtedy, gdy jest spełniony co najmniej jeden z następujących warunków:

a)  konsument umyślnie wykorzystał rachunek do nielegalnych celów;

b)  przez ponad 24 kolejnych miesięcy na rachunku nie dokonywano żadnych transakcji, a dostawca usług płatniczych nie otrzymywał należnych opłat;

c)  konsument celowo podał nieprawidłowe informacje w celu uzyskania dostępu do podstawowego rachunku płatniczego, mając świadomość, że podanie prawidłowych informacji skutkowałoby odrzuceniem wniosku;

ca)  konsument nie jest w stanie udowodnić realnego powiązania z danym państwem członkowskim, o którym mowa w art. 15 ust. 2a, w ciągu miesiąca po otwarciu rachunku z wyprzedzeniem na odległość;

d)  konsument nie przebywa legalnie na terytorium Unii lub otworzył drugi rachunek płatniczy w państwie członkowskim, w którym posiada już podstawowy rachunek płatniczy.

3.  Państwa członkowskie dopilnowują, aby w przypadku rozwiązania umowy podstawowego rachunku płatniczego dostawca usług płatniczych nieodpłatnie poinformował na piśmie konsumenta o przyczynach i uzasadnieniu rozwiązania takiej umowy oraz wskazał co najmniej jeden bezpłatny lub przystępny cenowo środek odwoławczy albo bezpłatną lub przystępną cenowo usługę doradztwa, a także dostępne alternatywne mechanizmy rozstrzygania sporów, co najmniej miesiąc przed datą, w której rozwiązanie umowy staje się skuteczne, chyba że przekazanie takich informacji byłoby sprzeczne z celami związanymi z bezpieczeństwem narodowym.

Artykuł 19

Ogólne informacje na temat podstawowych rachunków płatniczych

1.  Państwa członkowskie zapewniają wprowadzenie odpowiednich środków mających na celu zwiększanie świadomości ▌w zakresie dostępności podstawowych rachunków płatniczych, ich warunków cenowych, procedur, które należy przeprowadzić w celu skorzystania z prawa dostępu do podstawowych rachunków płatniczych oraz metod uzyskania dostępu do alternatywnych metod rozwiązywania sporów. Państwa członkowskie dopilnowują, aby środki komunikacji były odpowiednie, właściwie ukierunkowane i skierowane w szczególności konsumentów nieposiadających rachunku, konsumentów wrażliwych i mobilnych.

2.  Państwa członkowskie dopilnowują, aby dostawcy usług płatniczych aktywnie udostępniali konsumentom przystępne informacje na temat szczególnych cech oferowanych podstawowych rachunków płatniczych, wiążących się z nimi opłat oraz warunków korzystania z takich rachunków, a także by zapewniali odpowiednią pomoc. Ponadto państwa członkowskie dopilnowują, aby konsument był informowany o tym, że uzyskanie dostępu do podstawowego rachunku płatniczego nie wymaga wykupienia dodatkowych usług.

2a.  Państwa członkowskie wymagają od placówek edukacyjnych i punktów doradztwa wprowadzenia usług wsparcia dla najbardziej wrażliwych grup, aby pomóc im w odpowiedzialnym zarządzaniu własnym budżetem. Państwa członkowskie wspierają inicjatywy podejmowane w tym celu oraz dążą do poprawy edukacji finansowej w szkołach i poza nimi. Należy zminimalizować zagrożenie wykluczenia finansowego dla wszystkich konsumentów. Ponadto państwa członkowskie powinny wspierać inicjatywy dostawców usług płatniczych, które dążą do tego, by udostępnianiu podstawowych rachunków płatniczych towarzyszyły niezależne działania w zakresie edukacji finansowej.

2b.  Państwa członkowskie dopilnowują, aby dostawcy usług płatniczych, którzy mają obowiązek oferować podstawowe rachunki płatnicze, publikowali co roku dane o liczbie wniosków o takie rachunki, wniosków odrzuconych, rachunków otworzonych i zamkniętych w czasie odnośnego roku. Odnośne dane są gromadzone i publikowane na szczeblu oddziału i na szczeblu korporacji.

2c.  Państwa członkowskie dopilnowują, by właściwe organy publikowały – w tym również na swojej stronie internetowej – informacje na temat kontroli wyników każdego dostawcy usług płatniczych pod względem spełniania wymogu dotyczącego prawa dostępu. W tym celu odnośni dostawcy usług płatniczych są niezależnie oceniani na podstawie osiągniętych wyników pod względem zapewniania podstawowych rachunków płatniczych. Co roku publikowany jest ranking dziesięciu najlepszych banków według udziału w rynku. Wszystkie odnośne dane są składane do Komisji i EUNB.

ROZDZIAŁ V

WŁAŚCIWE ORGANY I ALTERNATYWNE METODY ROZWIĄZYWANIA SPORÓW

Artykuł 20

Właściwe organy

1.  Państwa członkowskie wyznaczają właściwe organy w celu zapewnienia i monitorowania skutecznego przestrzegania niniejszej dyrektywy. Wyznaczone właściwe organy podejmują wszelkie niezbędne działania, aby zapewnić skuteczne przestrzeganie niniejszej dyrektywy. Organy te są niezależne od dostawców usług płatniczych. Są one właściwymi organami w rozumieniu art. 4 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

2.  Organy, o których mowa w ust. 1, są niezależne od dostawców usług płatniczych i posiadają wszystkie uprawnienia i zasoby niezbędne do wykonywania ich obowiązków. W przypadku gdy do zapewnienia i monitorowania skutecznego przestrzegania niniejszej dyrektywy uprawniony jest więcej niż jeden właściwy organ, państwa członkowskie zapewniają ścisłą współpracę pomiędzy tymi organami, tak aby mogły one skutecznie wykonywać swoje obowiązki. Organy te ściśle współpracują z właściwymi organami innych państw członkowskich w celu zapewnienia prawidłowego i pełnego stosowania środków ustanowionych w niniejszej dyrektywie.

2a.  Organy określone w ust. 1 regularnie konsultują się z odpowiednimi zainteresowanymi stronami, łącznie z przedstawicielami konsumentów, aby zapewnić i monitorować efektywną zgodność z niniejszą dyrektywą, bez uszczerbku dla wymogu niezależności, o którym mowa w ust. 1.

3.  Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o wyznaczonych właściwych organach, o których mowa w ust. 1, do dnia ... [jeden roku po wejściu w życie niniejszej dyrektywy]. Państwa członkowskie informują Komisję o każdym podziale obowiązków między tymi organami. Państwa członkowskie niezwłocznie powiadamiają Komisję o każdej późniejszej zmianie w zakresie wyznaczenia i odpowiednich kompetencji tych organów.

Artykuł 21

Alternatywne metody rozstrzygania sporów

1.   Państwa członkowskie ustanawiają adekwatne i skuteczne procedury składania skarg i dochodzenia roszczeń w ramach pozasądowego rozstrzygania sporów między konsumentami a dostawcami usług płatniczych dotyczących praw i obowiązków ustanowionych na mocy niniejszej dyrektywy. Państwa członkowskie wyznaczają w tym celu istniejące organy lub, w stosownych przypadkach, ustanawiają nowe organy.

1a.  Państwa członkowskie dopilnowują, aby dostawcy usług płatniczych zwracali się do przynajmniej jednego organu zajmującego się alternatywnym rozstrzyganiem sporów, spełniającego następujące kryteria:

a)  bieg terminu do wniesienia sporu do sądu ulega zawieszeniu na czas trwania procedury alternatywnego rozstrzygania sporów;

b)  procedura jest bezpłatna lub wiąże się z umiarkowanymi kosztami, co zostało określone w przepisach krajowych;

c)  środki elektroniczne nie stanowią jedynych środków, za pomocą których strony mogą uzyskać dostęp do procedury;

d)  zapewniono równe reprezentowanie dostawców, konsumentów i innych użytkowników.

1b.  Państwa członkowskie dopilnowują, aby dostawcy usług płatniczych zobowiązali się do współpracy z przynajmniej jednym organem ds. alternatywnego rozstrzygania sporów.

1c.  Państwa członkowskie powiadamiają Komisję i EUNB o organach, o których mowa w ust. 1, do dnia … [sześć miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy]. Państwa członkowskie niezwłocznie powiadamiają Komisję o każdej późniejszej zmianie dotyczącej tych organów.

1d.  Państwa członkowskie dopilnowują, aby dostawcy usług płatniczych informowali konsumentów o organach ds. alternatywnego rozstrzygania sporów, które są dla nich właściwe i uprawnione do rozwiązywania potencjalnych sporów między nimi i konsumentami. Muszą oni również określić, czy sami zobowiązali się, czy też zostali zobowiązani do korzystania z usług tych organów w celu rozwiązywania sporów z konsumentami.

1e.  Informacje, o których mowa w ust. 1b, podaje się w sposób jasny, zrozumiały i łatwo dostępny na stronie internetowej dostawców, jeśli taka istnieje, oraz w ogólnych warunkach umowy sprzedaży lub umowy o świadczenie usług między dostawcą a konsumentem.

ROZDZIAŁ VI

SANKCJE

Artykuł 22

Środki administracyjne oraz nakładanie kar administracyjnych i innych środków administracyjnych

1.  Państwa członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące kar administracyjnych i innych środków ▌administracyjnych mających zastosowanie w przypadku naruszenia przepisów krajowych przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą i podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia ich wdrożenia. Wspomniane sankcje administracyjne i inne środki ▌administracyjne muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.

Wszelkie kary pieniężne nalicza się w miarę możliwości na szczeblu Unii, aby zapewnić skuteczne wdrożenie przepisów krajowych transponujących niniejszą dyrektywę.

2.  EUNB wydaje wytyczne przeznaczone dla właściwych organów zgodnie z art. 16 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, dotyczące rodzajów kar administracyjnych i innych środków administracyjnych oraz wysokości pieniężnych sankcji administracyjnych.

3.  Państwa członkowskie dopilnowują, aby właściwe organy bez zbędnych opóźnień podawały do publicznej wiadomości informacje o nałożeniu wszelkich kar lub innych środków z tytułu naruszenia przepisów krajowych transponujących niniejszą dyrektywę, w tym informacje o rodzaju i charakterze naruszenia.

Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o przepisach dotyczących kar do dnia … [18 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy] oraz o każdej późniejszej zmianie tych przepisów.

ROZDZIAŁ VII

PRZEPISY KOŃCOWE

Artykuł 23

Akty delegowane

Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych dotyczących art. 3 ust. 4 zgodnie z art. 24.

Artykuł 24

Wykonywanie przekazanych uprawnień

1.  Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

2.  Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 23, powierza się Komisji na czas nieokreślony od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy.

3.  Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 23, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie uprawnień określonych w tej decyzji. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.

4.  Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

5.  Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 23 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy Parlament Europejski albo Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie trzech miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o trzy miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.

Artykuł 26

Ocena

1.  Po raz pierwszy do dnia … [trzy lata od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy], a następnie co roku państwa członkowskie przekazują Komisji informacje na temat następujących kwestii:

a)  przestrzegania przez dostawców usług płatniczych przepisów art. 3–6;

b)  liczby akredytowanych porównywarek internetowych ustanowionych zgodnie z art. 7 oraz najlepszych praktyk w zakresie satysfakcji użytkowników porównywarek internetowych;

c)  liczby przeniesionych rachunków płatniczych, średniego czasu realizacji przeniesienia, średniej całkowitej opłaty pobieranej za przeniesienie rachunku, liczby przypadków odmowy przeniesienia rachunku, najczęstszych problemów, których doświadczają konsumenci podczas przenoszenia rachunku;

d)  liczby otwartych podstawowych rachunków płatniczych, okresu posiadania takiego rodzaju rachunku, liczby przypadków odmowy otwarcia takiego rachunku i jego zamknięcia, a także przyczyn takiej odmowy oraz powiązanych opłat;

da)  podjętych działań mających na celu wspieranie szczególnie wrażliwych grup społecznych w kwestiach budżetowych i związanych z nadmiernym zadłużeniem.

2.  Komisja przedstawia sprawozdanie roczne w oparciu o informacje przekazane przez państwa członkowskie.

Artykuł 27

Klauzula przeglądu

1.  Do dnia ... [cztery lata od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy] Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące stosowania niniejszej dyrektywy, w stosownych przypadkach wraz z odpowiednim wnioskiem ustawodawczym.

Sprawozdanie zawiera:

a)  zestawienie wszystkich postępowań wszczętych przez Komisję w związku z niewłaściwym lub niepełnym wykonaniem niniejszej dyrektywy;

b)  ocenę wpływu niniejszej dyrektywy na harmonizację i integrację bankowości detalicznej w UE oraz na konkurencję i średni poziom opłat w państwach członkowskich;

c)  strategie poprawy jakości, przejrzystości i porównywalności usług płatniczych oferowanych w całej UE, w tym przejrzystości modeli biznesowych i strategii inwestycyjnych oraz społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw;

d)  ocenę kosztów i korzyści związanych z wdrożeniem możliwości pełnego przenoszenia numerów rachunków płatniczych w całej UE, w tym plan działania, w którym określa się konkretne kroki, jakie należy podjąć w związku z tego rodzaju wdrożeniem;

e)  ocenę charakterystyki konsumentów, którzy otworzyli podstawowe rachunki płatnicze po transpozycji dyrektywy;

f)  przykłady najlepszych praktyk z państw członkowskich w zakresie ograniczania wykluczenia konsumentów z dostępu do usług płatniczych;

g)  ocenę opłat pobieranych w związku z podstawowymi rachunkami płatniczymi, przy uwzględnieniu kryteriów określonych w art. 17 ust. 3;

h)  ocenę możliwości ustanowienia górnego limitu sumy opłat rocznych z tytułu otwarcia i korzystania z podstawowego rachunku płatniczego, obowiązującego w całej UE, oraz sposobów dostosowania tego limitu do specyfiki krajowej;

i)  ocenę wpływu udostępnienia podstawowych rachunków płatniczych na rynek innych rachunków płatniczych, w ramach których oferuje się podobne usługi.

2.  W ramach przeglądu przeprowadza się ocenę, między innymi w oparciu o informacje otrzymane od państw członkowskich zgodnie z art. 26, konieczności zmiany i aktualizacji wykazu usług oferowanych w ramach podstawowego rachunku płatniczego z uwagi na zmiany w zakresie środków płatniczych i postęp techniczny.

3.  Ponadto w ramach przeglądu przeprowadza się ocenę zasadności ▌wprowadzenia dodatkowych środków poza środkami przyjętymi zgodnie z art. 7 i 8 w odniesieniu do porównywarek internetowych oraz ofert pakietowych.

Artykuł 28

Transpozycja

1.  Państwa członkowskie przyjmują i publikują, do dnia [dwa lata od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy], przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy. Niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów.

Jeśli dokumenty dołączone do notyfikacji o środkach transpozycji dostarczone przez państwa członkowskie są niewystarczające, aby w pełni ocenić zgodność tych środków z określonymi przepisami dyrektywy, Komisja może na prośbę EUNB oraz w ramach prowadzenia swoich zadań zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1093/2010, lub z własnej inicjatywy, wymagać od państw członkowskich dostarczenia bardziej szczegółowych informacji na temat transpozycji niniejszej dyrektywy i wdrożenia środków w niej zawartych.

2.  Państwa członkowskie stosują te przepisy od dnia … [rok od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy].

W drodze odstępstwa od akapitu pierwszego państwa członkowskie stosują przepisy rozdziału III od dnia … [18 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy] w odniesieniu do usług przeniesienia rachunku między dostawcami usług płatniczych zlokalizowanymi w tym samym państwie członkowskim oraz – w przypadku rachunków płatniczych denominowanych w euro – między dostawcami usług płatniczych zlokalizowanymi w Unii w odniesieniu do usług płatniczych denominowanych w euro.

a)  W drodze odstępstwa od akapitu pierwszego oraz jeżeli Komisja nie postanowi inaczej na podstawie wstępnej oceny skutków regulacji państwa członkowskie stosują przepisy rozdziału III od dnia … [48 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy] w odniesieniu do usług przeniesienia rachunku między dostawcami usług płatniczych zlokalizowanymi w Unii w przypadku rachunków płatniczych denominowanych w innej walucie niż euro.

b)  W drodze odstępstwa od akapitu pierwszego państwa członkowskie stosują przepisy art. 4 ust. 1–6, art. 5 ust. 1 i 2 oraz art. 6 ust. 1 i 2 w ciągu 18 miesięcy od daty publikacji wykazu, o którym mowa w art. 3 ust. 5.

c)  W drodze odstępstwa od akapitu pierwszego państwa członkowskie, które do dnia 1 stycznia 2014 r. posiadają krajowe przepisy zapewniające dostęp do podstawowych rachunków płatniczych konsumentom przebywającym legalnie na ich terytorium, stosują przepisy rozdziału IV od dnia … [24 miesiące od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy].

3.  Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.

4.  Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty najważniejszych przepisów prawa krajowego przyjmowanych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 29

Wejście w życie

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 30

Adresaci

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich zgodnie z Traktatami.

Sporządzono w [...]

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

(1) Sprawa została odesłana do właściwej komisji w celu ponownego rozpatrzenia zgodnie z art. 57 ust. 2 akapit drugi regulaminu (A7-0398/2013).
(2) Poprawki: tekst nowy lub zmieniony został zaznaczony kursywą i wytłuszczonym drukiem; symbol ▌sygnalizuje skreślenia.
(3) Dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym.
(4) Dz.U. L 319 z 5.12.2007, s. 1.
(5) Teksty przyjęte P7_TA(2012)0293.
(6) Dz.U. L 190 z 21.7.2011, s. 87.
(7) Dz.U. L 94 z 30.3.2012, s. 22.
(8) Dyrektywa 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu (Dz.U. L 309 z 25.11.2005, s. 15).
(9) Dz.U. L 281 z 23.11.1995, s. 31.
(10) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniająca dyrektywę 2002/87/WE i uchylająca dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 338).


Planowanie przestrzenne obszarów morskich oraz zintegrowane zarządzanie strefą przybrzeżną ***I
PDF 790kWORD 278k
Poprawki przyjete przez Parlament Europejski w dniu 12 grudnia 2013 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej ramy planowania przestrzennego obszarów morskich oraz zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną (COM(2013)0133 – C7-0065/2013 – 2013/0074(COD))(1)
P7_TA(2013)0588A7-0379/2013

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Tekst proponowany przez Komisję   Poprawka
Poprawka 1
Wniosek dotyczący dyrektywy
Umocowanie 1 a (nowe)
uwzględniając decyzję Rady 2010/631/UE z dnia 13 września 2010 r. w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Protokołu dotyczącego zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną Morza Śródziemnego do Konwencji o ochronie środowiska morskiego i regionu przybrzeżnego Morza Śródziemnego1;
__________________
1 Dz.U. L 279 z 23.10.2010, s. 1.
Poprawka 2
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 1
(1)   Wysoki i szybko rosnący popyt na przestrzeń morską do wykorzystania w różnych celach, takich jak instalacje w celu eksploatowania odnawialnych źródeł energii, transport morski i działalność połowowa, ochrona ekosystemu i turystyka oraz urządzenia akwakultury, jak również występowanie licznych presji na zasoby przybrzeżne, wymagają zintegrowanego podejścia w zakresie planowania i zarządzania.
(1)   Wysoki i szybko rosnący popyt na przestrzeń morską do wykorzystania w różnych celach, takich jak instalacje w celu eksploatowania odnawialnych źródeł energii, poszukiwanie i eksploatacja ropy naftowej i gazu, transport morski i działalność połowowa, ochrona ekosystemu i różnorodności biologicznej, wydobycie surowców, turystyka oraz urządzenia akwakultury, jak również występowanie licznych presji na zasoby przybrzeżne, wymagają zintegrowanego podejścia w zakresie planowania i zarządzania.
Poprawka 3
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 2
(2)   Takie podejście do zarządzania oceanami zostało opracowane w Zintegrowanej polityce morskiej Unii Europejskiej, obejmującej – jako filar środowiskowy – dyrektywę 2008/56/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 czerwca 2008 r. ustanawiającą ramy działań Wspólnoty w dziedzinie polityki środowiska morskiego. Celem zintegrowanej polityki morskiej jest wspieranie zrównoważonego rozwoju mórz i oceanów oraz rozwijanie skoordynowanego, spójnego i przejrzystego procesu decyzyjnego w odniesieniu do unijnych polityk sektorowych dotyczących oceanów, mórz, wysp, obszarów przybrzeżnych i regionów najbardziej oddalonych oraz sektorów morskich, w tym poprzez strategie dotyczące basenów morskich lub strategie makroregionalne.
(2)   Takie podejście do zarządzania oceanami i morzami zostało opracowane w Zintegrowanej polityce morskiej Unii Europejskiej, obejmującej – jako filar środowiskowy – dyrektywę 2008/56/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 czerwca 2008 r. ustanawiającą ramy działań Wspólnoty w dziedzinie polityki środowiska morskiego. Celem zintegrowanej polityki morskiej jest wspieranie zrównoważonego rozwoju mórz i oceanów oraz rozwijanie skoordynowanego, spójnego i przejrzystego procesu decyzyjnego w odniesieniu do unijnych polityk sektorowych dotyczących oceanów, mórz, wysp, obszarów przybrzeżnych i regionów najbardziej oddalonych oraz sektorów morskich, w tym poprzez strategie dotyczące basenów morskich lub strategie makroregionalne.
Poprawka 4
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 3
(3)  zintegrowanej polityce morskiej wskazano planowanie przestrzenne obszarów morskich oraz zintegrowane zarządzanie strefą przybrzeżną jako przekrojowy instrument polityczny, adresowany do władz publicznych i zainteresowanych stron, który należy stosować w sposób skoordynowany i zintegrowany. Stosowanie podejścia ekosystemowego przyczyni się do propagowania zrównoważonego wzrostu gospodarki morskiej i przybrzeżnej oraz zrównoważonego wykorzystania zasobów morskich i przybrzeżnych.
(3)  zintegrowanej polityce morskiej wskazano planowanie przestrzenne obszarów morskich oraz zintegrowane zarządzanie strefą przybrzeżną jako przekrojowy instrument polityczny, adresowany do władz publicznych i zainteresowanych stron, który należy stosować w sposób skoordynowany, zintegrowany i transgraniczny. Stosowanie podejścia ekosystemowego przyczyni się do propagowania zrównoważonego wzrostu gospodarki morskiej i przybrzeżnej oraz zrównoważonego wykorzystania zasobów morskich i przybrzeżnych.
Poprawka 5
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 5
(5)  swoim niedawnym komunikacie „»Niebieski wzrost« szanse dla zrównoważonego wzrostu w sektorach morskich” Komisja wskazała liczne realizowane inicjatywy UE, które służą realizacji strategii „Europa 2020” na rzecz inteligentnego, trwałego i sprzyjającego włączeniu społecznemu wzrostu gospodarczego.komunikacie określono również pewną liczbę działań sektorowych, na których inicjatywy „niebieskiego wzrostu” powinny się koncentrować w przyszłości i które należy odpowiednio wspierać za pomocą planów zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich i strategii zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną.
(5)  swoim niedawnym komunikacie „»Niebieski wzrost« szanse dla zrównoważonego wzrostu w sektorach morskich” Komisja wskazała liczne realizowane inicjatywy UE, które służą realizacji strategii „Europa 2020” na rzecz inteligentnego, trwałego i sprzyjającego włączeniu społecznemu wzrostu gospodarczego.komunikacie określono również pewną liczbę działań sektorowych, na których inicjatywy „niebieskiego wzrostu” powinny się koncentrować w przyszłości i które należy odpowiednio wspierać za pomocą planów zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich i strategii zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną. Wyraźne wsparcie udzielone przez państwa członkowskie tym wskazanym strategicznym obszarom pozwoli zapewnić bezpieczeństwo prawne oraz przewidywalność realizowanych przez podmioty publiczne i prywatne inwestycji, które będą działały stymulująco na wszelkie sektorowe działania polityczne związane z obszarami morskimi i przybrzeżnymi.
Poprawka 6
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 7
(7)   Konwencja Narodów Zjednoczonych o prawie morza (UNCLOS) stanowi w preambule, że kwestie odnoszące się do wykorzystania obszarów morskich są ściśle ze sobą powiązane i wymagają rozpatrywania jako całość. Planowanie obszarów morskich stanowi logiczny postęp i element porządkujący korzystanie z praw przyznanych na mocy konwencji UNCLOS i jest praktycznym narzędziem wspierania państw członkowskich w wypełnianiu ich obowiązków.
(7)   Konwencja Narodów Zjednoczonych o prawie morza (UNCLOS) stanowi w preambule, że kwestie odnoszące się do wykorzystania obszarów morskich są ściśle ze sobą powiązane i wymagają rozpatrywania jako całość. Planowanie obszarów morskich stanowi logiczny postęp i element porządkujący korzystanie z praw przyznanych na mocy konwencji UNCLOS i jest praktycznym narzędziem wspierania państw członkowskich i właściwych władz niższego szczebla w wypełnianiu ich obowiązków.
Poprawka 7
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 10
(10)  celu zapewnienia spójności i jasności prawnej należy określić zasięg geograficzny planowania przestrzennego obszarów morskich oraz strategii zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną zgodnie z istniejącymi instrumentami prawnymi Unii oraz międzynarodowym prawem morskim.
(10)  celu zapewnienia spójności i jasności prawnej należy określić zasięg geograficzny planowania przestrzennego obszarów morskich oraz zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną zgodnie z istniejącymi instrumentami prawnymi Unii oraz międzynarodowym prawem morskim, zwłaszcza konwencją UNCLOS.
Poprawka 8
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 12
(12)  ile zadaniem Unii jest ustanowienie przepisów dotyczących planów zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich i strategii zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną, o tyle państwa członkowskie i ich właściwe organy są nadal odpowiedzialne za wytworzenie i określenie, w granicach swoich wód morskich i w strefach przybrzeżnych, zawartości takich planów i strategii, w tym rozdziału przestrzeni morskiej między różne działania sektorowe.
(12)  ile zadaniem Unii jest ustanowienie przejrzystych i spójnych zasad ramowych dotyczących planów zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich i strategii zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną, o tyle państwa członkowskie i ich właściwe organy są nadal odpowiedzialne za wytworzenie i określenie, w granicach swoich wód morskich i w strefach przybrzeżnych, zawartości takich planów i strategii, w tym rozdziału przestrzeni morskiej między różne działania sektorowe i sposoby wykorzystania przestrzeni morskiej.
Poprawka 9
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 13
(13)  celu poszanowania zasady proporcjonalności i pomocniczości, jak również zminimalizowania dodatkowych obciążeń administracyjnych, transpozycja i wdrożenie niniejszej dyrektywy powinny w jak największym stopniu opierać się na istniejących przepisach i mechanizmach krajowych. Strategie zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną powinny opierać się na zasadach i elementach określonych w zaleceniu Rady 2002/413/WE oraz decyzji Rady 2010/631/UE.
(13)  celu poszanowania zasady proporcjonalności i pomocniczości, jak również zminimalizowania dodatkowych obciążeń administracyjnych, transpozycja i wdrożenie niniejszej dyrektywy powinny w jak największym stopniu opierać się na istniejących przepisach i mechanizmach krajowych oraz przewidzianych w regionalnych konwencjach morskich. Strategie zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną powinny opierać się na zasadach i elementach określonych w zaleceniu 2002/413/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2002 r. dotyczącym wdrożenia zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną w Europie18a oraz decyzji Rady 2010/631/UE.
______________
18a Dz.U. L 148 z 6.6.2002, s. 24.
Poprawka 10
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 15
(15)  planowaniu przestrzennym obszarów morskich oraz zintegrowanym zarządzaniu strefą przybrzeżną należy stosować podejście ekosystemowe, o którym mowa w art. 1 ust. 3 dyrektywy 2008/56/WE, w celu zapewnienia, że zbiorowa presja wszystkich działań utrzymuje się w granicach poziomów odpowiadających osiągnięciu dobrego stanu środowiska oraz że zdolność adaptacyjna ekosystemów morskich do reagowania na zmiany antropogeniczne nie ulega osłabieniu, przy jednoczesnym umożliwieniu zrównoważonego użytkowania zasobów i usług morskich przez obecne i przyszłe pokolenia.
(15)  planowaniu przestrzennym obszarów morskich oraz zintegrowanym zarządzaniu strefą przybrzeżną należy stosować podejście ekosystemowe, o którym mowa w art. 1 ust. 3 dyrektywy 2008/56/WE, uwzględnić zasadę pomocniczości, zasadę ostrożności oraz zasadę działania zapobiegawczego określoneart. 191 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w celu zapewnienia, że zbiorowa presja wszystkich działań morskich i przybrzeżnych utrzymuje się w granicach poziomów odpowiadających osiągnięciu dobrego stanu środowiska i zachowaniu zasobów naturalnych oraz że zdolność adaptacyjna ekosystemów morskich do reagowania na zmiany antropogeniczne nie ulega osłabieniu, przy jednoczesnym umożliwieniu zrównoważonego użytkowania zasobów i usług morskich przez obecne i przyszłe pokolenia.
Poprawka 11
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 16
(16)   Planowanie przestrzenne obszarów morskich oraz zintegrowane zarządzanie strefą przybrzeżną będzie się między innymi przyczyniać do osiągnięcia celów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych19, rozporządzenia Rady nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa20, decyzji nr 884/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej decyzję nr 1692/96/WE w sprawie wspólnotowych wytycznych dotyczących rozwoju transeuropejskiej sieci transportowej21, dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej, dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/56/WE z dnia 17 czerwca 2008 r. ustanawiającej ramy działań Wspólnoty w dziedzinie polityki środowiska morskiego, strategii UE w zakresie różnorodności biologicznej na 2020 r.22, planu działania na rzecz zasobooszczędnej Europy23, strategii UE dotyczącej dostosowania się do zmiany klimatu24 oraz, w stosownych przypadkach, również polityki regionalnej UE, w tym strategii dotyczących basenów morskich oraz strategii makroregionalnych.
(16)   Planowanie przestrzenne obszarów morskich oraz zintegrowane zarządzanie strefą przybrzeżną będzie się między innymi przyczyniać do osiągnięcia celów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych19, rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa20, dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa20a, dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory20b, decyzji nr 884/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. zmieniającej decyzję nr 1692/96/WE w sprawie wspólnotowych wytycznych dotyczących rozwoju transeuropejskiej sieci transportowej21, dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej, dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/56/WE z dnia 17 czerwca 2008 r. ustanawiającej ramy działań Wspólnoty w dziedzinie polityki środowiska morskiego, strategii UE w zakresie różnorodności biologicznej na 2020 r.22, planu działania na rzecz zasobooszczędnej Europy23, strategii UE dotyczącej dostosowania się do zmiany klimatu24, komunikatu Komisji COM(2009)0008 zatytułowanego „Strategiczne cele i zalecenia w zakresie polityki transportu morskiego UE do 2018 r.” oraz, w stosownych przypadkach, również polityki regionalnej UE, w tym strategii dotyczących basenów morskich oraz strategii makroregionalnych.
_______________
_________________
19 Dz.U. L 140 z 5.6.2009, s. 16-62.
19 Dz.U. L 140 z 5.6.2009, s. 16.
20 Dz.U. L 358 z 31.12.2002, s. 59-80.
20 Dz.U. L 358 z 31.12.2002, s. 59.
20a Dz.U. L 20 z 26.1.2010, s. 7.
20b Dz.U. L 206 z 22.7.1992, s. 7.
21 Dz.U. L 167 z 30.4.2005, s. 1-38.
21 Dz.U. L 167 z 30.4.2004, s. 1.
22 COM(2011) 244 final.
22 COM(2011)0244.
23 COM(2011) 571 final.
23 COM(2011)0571.
24 COM(2013) XXX.
24 COM(2013)XXXX.
Poprawka 12
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 17
(17)   Działalność morska i przybrzeżna są często ściśle ze sobą powiązane. Wymaga to koordynacji lub połączenia planów zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich i strategii zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną w celu zagwarantowania zrównoważonego wykorzystania przestrzeni morskiej oraz zarządzania obszarami przybrzeżnymi z uwzględnieniem czynników społecznych, gospodarczych i środowiskowych.
(17)   Działalność morska i przybrzeżna są często ściśle ze sobą powiązane i wzajemnie od siebie uzależnione. Wymaga to koordynacji, powiązania lub połączenia planów zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich i strategii zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną w celu zagwarantowania zrównoważonego wykorzystania przestrzeni morskiej oraz zarządzania obszarami przybrzeżnymi z uwzględnieniem czynników i celów społecznych, gospodarczych i środowiskowych.
Poprawka 13
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 18
(18)  celu osiągnięcia celów niniejszej dyrektywy plany zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich i strategie zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną powinny obejmować cały cykl identyfikacji problemu, zbierania informacji, planowania, podejmowania decyzji, wdrażania oraz monitorowania wdrażaniaopierać się na najlepszej dostępnej wiedzy naukowej. Należy jak najlepiej wykorzystać mechanizmy określone w aktualnych i przyszłych przepisach prawnych, w tym w decyzji 2010/477/UE w sprawie kryteriów i standardów metodologicznych dotyczących dobrego stanu środowiska wód morskich lub inicjatywy Komisji „Wiedza o morzu 2020”25.
(18)  celu osiągnięcia celów niniejszej dyrektywy plany zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich i strategie zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną powinny obejmować cały cykl identyfikacji problemu, zbierania informacji, planowania, podejmowania decyzji, wdrażania oraz monitorowania wdrażania, przeglądu lub aktualizacji, a także powinny opierać się na najlepszej i najnowszej dostępnej wiedzy naukowej. Należy jak najlepiej wykorzystać mechanizmy określone w aktualnych i przyszłych przepisach prawnych, w tym w decyzji 2010/477/UE w sprawie kryteriów i standardów metodologicznych dotyczących dobrego stanu środowiska wód morskich lub inicjatywy Komisji „Wiedza o morzu 2020”25.
____________
_______________
25 COM(2010) 461 final.
25 COM(2010)0461.
Poprawka 14
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 19
(19)   Głównym celem planowania przestrzennego obszarów morskich jest zdefiniowanie form wykorzystania przestrzeni oraz konfliktówobszarach morskich i zarządzanie nimi. Aby osiągnąć ten cel, państwa członkowskie powinny przynajmniej zapewnić, że wynikiem procesu lub procesów planowania jest kompleksowa mapa przedstawiająca różne sposoby wykorzystania przestrzeni morskiej, uwzględniające długotrwałe zmiany spowodowane zmianą klimatyczną.
(19)   Do głównych celów planowania przestrzennego obszarów morskich należy zdefiniowanie form wykorzystania przestrzeni i zarządzanie nimi, zminimalizowanie międzysektorowych konfliktów na obszarach morskich i zwiększenie trwałego rozwoju w sektorze morskim. Aby osiągnąć te cele, państwa członkowskie powinny przynajmniej zapewnić, że wynikiem procesu lub procesów planowania jest kompleksowa mapa przedstawiająca różne sposoby wykorzystania przestrzeni morskiej, uwzględniające długotrwałe zmiany spowodowane zmianą klimatyczną.
Poprawka 15
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 20
(20)   Państwa członkowskie powinny konsultować i koordynować swoje plany i strategie z właściwymi organami państw członkowskich lub państw trzecich w regionie lub podregionie morskim bądź odnośnej strefie przybrzeżnej zgodnie z prawami i zobowiązaniami tych państw członkowskich oraz państw trzecich wynikającymi z prawa europejskiego i międzynarodowego. Skuteczna współpraca transgraniczna między państwami członkowskimi oraz z sąsiadującymi państwami trzecimi wymaga wskazania właściwych organów w każdym państwie członkowskim. Państwa członkowskie wyznaczają w tym celu właściwy organ lub właściwe organy odpowiedzialne za współpracę z innymi państwami członkowskimi lub państwami trzecimi. Ze względu na różnice pomiędzy poszczególnymi regionami lub podregionami morskimi i strefami przybrzeżnymi nie jest właściwe szczegółowe ustanawianie w niniejszej dyrektywie mechanizmów współpracy.
(20)   Państwa członkowskie powinny konsultować i w miarę możliwości koordynować swoje plany i strategie z właściwymi organami państw członkowskich lub państw trzecich w regionie lub podregionie morskim bądź odnośnej strefie przybrzeżnej zgodnie z prawami i zobowiązaniami tych państw członkowskich oraz państw trzecich wynikającymi z prawa europejskiego i międzynarodowego. Skuteczna współpraca transgraniczna między państwami członkowskimi oraz z sąsiadującymi państwami trzecimi wymaga wskazania właściwych organów w każdym państwie członkowskim. Państwa członkowskie wyznaczają w tym celu właściwe organy odpowiedzialne za współpracę z innymi państwami członkowskimi lub państwami trzecimi. Ze względu na różnice pomiędzy poszczególnymi regionami lub podregionami morskimi i strefami przybrzeżnymi nie jest właściwe szczegółowe ustanawianie w niniejszej dyrektywie mechanizmów współpracy.
Poprawka 16
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 21 a (nowy)
(21a)  Aby strefy przybrzeżne przystosowały się do zmian klimatu, aby zwalczać zjawisko erozji lub zbytniego postępowania linii brzegowej czy ryzyko zatapiania przez morze bądź pogarszania stanu środowiska i utraty różnorodności biologicznej ekosystemów przybrzeżnych, ważne jest właściwe – zrównoważone i przyjazne dla środowiska – zarządzanie osadami przybrzeżnymi w celu zrównoważenia sytuacji na obszarach nadzwyczaj narażonych na ten problem. Osady podmorskie znajdujące się na platformie kontynentalnej mogą być wykorzystywane w tych strefach przybrzeżnych, gdzie odczuwane są braki takich zasobów.
Poprawka 17
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 22
(22)   Zarządzanie obszarami morskimi i przybrzeżnymi jest złożone i angażuje na różnych poziomach organy, podmioty gospodarcze i inne zainteresowane strony.celu skutecznego zagwarantowania zrównoważonego rozwoju istotne są konsultacje z zainteresowanymi stronami, organami i społeczeństwem na odpowiednim etapie opracowywania planów zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich i strategii zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną w ramach niniejszej dyrektywy, zgodnie z odpowiednimi przepisami prawa UE. Dobry przykład przepisów dotyczących konsultacji publicznych można znaleźć w art. 2 ust. 2 dyrektywy 2003/35/WE.
(22)   Zarządzanie obszarami morskimi i przybrzeżnymi jest złożone i angażuje na różnych poziomach organy, podmioty gospodarcze i inne zainteresowane strony.celu skutecznego zagwarantowania zrównoważonego rozwoju istotne są konsultacje z zainteresowanymi stronami, organami i społeczeństwem na odpowiednim etapie opracowywania planów zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich i strategii zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną w ramach niniejszej dyrektywy, zgodnie z odpowiednimi przepisami prawa UE.
Poprawka 18
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 25
(25)  celu zapewnienia, że ustanowienie planów zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich i strategii zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną opiera się na wiarygodnych danych, oraz uniknięcia dodatkowych obciążeń administracyjnych konieczne jest gromadzenie przez państwa członkowskie najlepszych dostępnych danych i informacji poprzez wykorzystanie istniejących instrumentów i narzędzi gromadzenia danych, takich jak normy opracowane w ramach inicjatywy „Wiedza o morzu 2020”.
(25)  celu zapewnienia, że ustanowienie planów zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich i strategii zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną opiera się na wiarygodnych danych, oraz uniknięcia dodatkowych obciążeń administracyjnych konieczne jest gromadzenie i wykorzystywanie przez państwa członkowskie najlepszych dostępnych danych i informacji poprzez zachęcanie odpowiednich zainteresowanych stron do dzielenia się danymi i informacjami oraz poprzez wykorzystanie istniejących instrumentów i narzędzi gromadzenia danych, takich jak normy opracowane w ramach inicjatywy „Wiedza o morzu 2020”.
Poprawka 19
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 25 a (nowy)
(25a)  Aby wspierać powszechne i skoordynowane stosowanie niniejszej dyrektywy na terytorium Unii, celowe byłoby znalezienie wśród istniejących instrumentów finansowych środków na wsparcie programów demonstracyjnych oraz na wymianę dobrych praktyk i doskonałych procesów w strategiach i planach zarządzania strefami przybrzeżnymi i obszarami morskimi.
Poprawka 20
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 28
(28)   Terminowa transpozycja przepisów niniejszej dyrektywy ma podstawowe znaczenie, gdyż UE przyjęła liczne inicjatywy polityczne, które winny być zrealizowane do roku 2020 i których wsparcie jest celem niniejszej dyrektywy. Dlatego należy przyjąć możliwie najkrótszy termin transpozycji niniejszej dyrektywy,
(28)   Terminowa transpozycja przepisów niniejszej dyrektywy ma podstawowe znaczenie, gdyż UE przyjęła liczne inicjatywy polityczne, które winny być zrealizowane do roku 2020 i których wsparcie i uzupełnienie jest celem niniejszej dyrektywy. Dlatego należy przyjąć możliwie najkrótszy termin transpozycji niniejszej dyrektywy,
Poprawka 21
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1
1.   Niniejsza dyrektywa ustanawia ramy planowania przestrzennego obszarów morskich oraz zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną mające na celu propagowanie zrównoważonego rozwoju gospodarki morskiej i nadbrzeżnej oraz zrównoważonego wykorzystania zasobów morskich i przybrzeżnych.
1.   Niniejsza dyrektywa ustanawia ramy planowania przestrzennego obszarów morskich obejmujące zintegrowane zarządzanie strefą przybrzeżną mające na celu propagowanie zrównoważonego rozwoju gospodarki morskiej i nadbrzeżnej oraz zrównoważonego wykorzystania zasobów morskich i przybrzeżnych, przy szczególnym wsparciu priorytetowych dziedzin określonych w komunikacie Komisji z dnia 13 września 2012 r. zatytułowanym „»Niebieski wzrost« – szanse dla zrównoważonego wzrostu w sektorach morskich”.
Poprawka 22
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 2
2.  ramach zintegrowanej polityki morskiej Unii Europejskiej niniejsze zasady ramowe przewidują ustanowienie i wdrożenie przez państwa członkowskie planów zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich i strategii zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną z zamiarem osiągnięcia celów określonych w art. 5.
2.  ramach zintegrowanej polityki morskiej Unii Europejskiej niniejsza dyrektywa przewiduje zasady ramowe dotyczące ustanowienia i wdrożenia przez państwa członkowskie planów zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich i strategii zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną z zamiarem osiągnięcia celów określonych w art. 5, z uwzględnieniem interakcji między lądem a morzem oraz wzmocnionej współpracy transgranicznej na podstawie odpowiednich przepisów UNCLOS.
Poprawka 23
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – ustęp 1
1.   Przepisy niniejszej dyrektywy stosuje się do wód morskich i strefy przybrzeżnej.
1.   Przepisy niniejszej dyrektywy stosuje się do wszystkich wód morskich i strefy przybrzeżnej Unii zgodnie z obowiązującym ustawodawstwem europejskim i prawem krajowym.
Poprawka 24
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – ustęp 2
2.   Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do działań, których wyłącznym celem jest obrona lub bezpieczeństwo narodowe. Każde państwo członkowskie dąży jednak do zapewnienia, że takie działania są prowadzone w sposób zgodny z celami niniejszej dyrektywy.
2.   Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do działań, których wyłącznym celem jest obrona lub bezpieczeństwo narodowe. Państwa członkowskie dążą jednak do zapewnienia, że takie działania są prowadzone w sposób, który – w stopniu, w jakim jest to rozsądne i wykonalne – jest zgodny z celami niniejszej dyrektywy.
Poprawka 25
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 3 – punkt 1
1)   „strefa przybrzeżna” oznacza geomorfologiczny obszar po obu stronach brzegu morskiego, ograniczony od strony morza morską granicą zewnętrzną mórz terytorialnych państw członkowskich, a od strony lądu granicą określoną przez państwa członkowskie w ich strategii zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną;
1)   „strefa przybrzeżna” oznacza brzeg morski i geomorfologiczny obszar po jego obu stronach, określony przez państwa członkowskie w odpowiednich przepisach prawa, ograniczony od strony morza granicą niewykraczającą poza ich morza terytorialne;
Poprawka 26
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 3 – punkt 2
2)   „zintegrowana polityka morska” (Integrated Maritime Policy, zwana dalej IMP) oznacza politykę Unii ukierunkowaną na wspieranie skoordynowanego i spójnego procesu podejmowania decyzji w celu osiągnięcia maksymalnego zrównoważonego rozwoju, wzrostu gospodarczego i spójności społecznej państw członkowskich, w szczególności w odniesieniu do przybrzeżnych, wyspiarskich i najbardziej oddalonych regionów Unii, a także sektorów morskich, poprzez spójne strategie polityczne związane z sektorem morskim oraz odpowiednią współpracę międzynarodową;
2)   „zintegrowana polityka morska” (Integrated Maritime Policy, zwana dalej IMP) oznacza politykę Unii ustanowioną w celu wspierania skoordynowanego i spójnego międzysektorowego i transgranicznego zarządzania obszarami morskimi w celu osiągnięcia maksymalnego zrównoważonego rozwoju, wzrostu gospodarczego i spójności społecznej państw członkowskich, w szczególności w odniesieniu do przybrzeżnych, wyspiarskich i najbardziej oddalonych regionów Unii, a także sektorów morskich, poprzez spójne strategie polityczne związane z sektorem morskim oraz odpowiednią współpracę międzynarodową;
Poprawka 27
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 3 – punkt 2 a (nowy)
2a)  „plany zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich” oznaczają plan lub plany opracowane w otwartym procesie analizy oraz planowania przestrzennego i czasowego rozłożenia działań człowieka na obszarach morskich, prowadzących do osiągnięcia celów gospodarczych, środowiskowych i społecznych określonych w niniejszej dyrektywie oraz, zgodnie z odnośnymi krajowymi strategiami politycznymi, w celu określenia wykorzystania obszarów morskich do różnych celów, w szczególności promując różnorodne wykorzystanie danego obszaru.
Poprawka 28
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 3 – punkt 2 b (nowy)
2b)  „strategie zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną” oznaczają formalne i nieformalne praktyki i/lub strategie, które mają na celu zintegrowane zarządzanie wszystkimi procesami politycznymi mającymi wpływ na strefę przybrzeżną i pozwalające ująć w sposób skoordynowany wynikające z działalności przybrzeżnej interakcje między lądem i morzem, a zmierzające do zapewnienia zrównoważonego rozwoju obszarów przybrzeżnych i morskich. Dzięki takim strategiom decyzje dotyczące zarządzania lub rozwoju są podejmowane w sposób spójny w różnych sektorach i pozwalają uniknąć konfliktów wynikających z korzystania z obszarów przybrzeżnych i morskich lub przynajmniej ograniczyć te konflikty.
Głosowanie odrębne
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 3 – punkt 3
3.  „region lub podregion morski” oznacza regiony i podregiony morskie, o których mowa w art. 4 dyrektywy 2008/56/WE;
3.  „region morski” oznacza regiony morskie, o których mowa w art. 4 dyrektywy 2008/56/WE;
Poprawka 29
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 3 – punkt 4
4)   „wody morskie” oznaczają wody, dno morskie i skałę macierzystą jak określono w art. 3 ust. 1 dyrektywy 2008/56/WE;
4)   „wody morskie” oznaczają wody, dno morskie i skałę macierzystą znajdujące się od strony morza od linii podstawowej, od której mierzona jest szerokość wód terytorialnych, aż do najdalej położonego obszaru, na którym państwo członkowskie ma i/lub wykonuje prawa jurysdykcyjne, zgodnie z konwencją UNCLOS, z wyjątkiem wód przylegających do krajów i terytoriów, o których mowa w załączniku II do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, oraz francuskich departamentów i zbiorowości zamorskich;
Poprawka 31
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 3 – punkt 7
7)   „dobry stan środowiska” oznacza stan środowiska, o którym mowa w art. 3 ust. 5 dyrektywy 2008/56/WE.
7)   „dobry stan środowiska” oznacza stan środowiska, o którym mowa w art. 3 ust. 5 dyrektywy 2008/56/WE oraz w decyzji Komisji 2010/477/UE.
Poprawka 32
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 4 – ustęp 1
1.   Każde państwo członkowskie ustanawia i wprowadza w życie plan lub plany zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich i strategię lub strategie zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną. Mogą one zostać przygotowane w postaci odrębnych dokumentów.
1.   Każde państwo członkowskie określa procedury dotyczące ustanawiania i wprowadzania w życie planowania przestrzennego obszarów morskich. Jeżeli państwo członkowskie nie uwzględni interakcji między lądem i morzem w swoim planie zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich, interakcjami tymi należy się zająć w ramach zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną. Państwa członkowskie mogą zdecydować, czy zastosują podejście zintegrowane, czy ustanowią plany zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich i strategie zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną oddzielnie.
Poprawka 33
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 4 – ustęp 1 a (nowy)
1a.  Państwa członkowskie lub właściwe organy regionalne bądź lokalne pozostają odpowiedzialne za określenie i opracowanie treści takich planów i strategii, w tym podziału przestrzeni morskiej między poszczególne działania sektorowe i formy wykorzystania obszarów morskich.
Poprawka 34
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 4 – ustęp 3
3.   Przy sporządzaniu planów zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich i strategii zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną państwa członkowskie powinny uwzględniać w należyty sposób specyfikę regionów i podregionów, odnośną działalność sektorową, wody morskie i strefy przybrzeżne, których dotyczą dokumenty, oraz potencjalne skutki zmiany klimatu.
3.   Przy sporządzaniu planów zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich i strategii zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną państwa członkowskie powinny uwzględniać w należyty sposób specyfikę i potrzeby regionów i podregionów morskich i przybrzeżnych oraz szanse, jakie się z nimi wiążą, odnośną działalność sektorową, zarówno bieżącą, jak i przyszłą, wody morskie i strefy przybrzeżne, których dotyczą dokumenty, oraz skutki zmiany klimatu.
Poprawka 35
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 4 – ustęp 3 a (nowy)
3a.  Szczególnie w przypadku regionów najbardziej oddalonych Unii przestrzega się art. 349 TFUE, z uwzględnieniem cech i ograniczeń szczególnych dla tych regionów.
Poprawka 36
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 5
W planach zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich i strategiach zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną stosuje się podejście ekosystemowe w celu ułatwienia współistnienia konkurujących ze sobą działalności sektorowych w wodach morskich i w strefach przybrzeżnych oraz zapobiegania konfliktom między nimi; ich celem jest przyczyniać się do:
1.  W planach zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich i strategiach zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną stosuje się podejście ekosystemowe oraz kryteria gospodarcze, społeczne i środowiskowe na tym samym szczeblu w celu wspierania zrównoważonego rozwoju i trwałego wzrostu w sektorze morskim. Promuje się w nich harmonijne współistnienie różnych rodzajów działalności sektorowej, minimalizuje konflikty między tymi rodzajami działalności na wodach morskich i w strefach przybrzeżnych oraz propaguje współpracę transgraniczną i różnorodne wykorzystanie tej samej przestrzeni morskiej przez różne sektory.
2.  Plany zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich oraz strategie zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną powinny przyczyniać się do osiągnięcia następujących celów Unii:
a)  zapewnienia Unii dostaw energii poprzez propagowanie rozwoju morskich źródeł energii, rozwoju nowych i odnawialnych form energii oraz łączenia sieci energetycznych, a także efektywności energetycznej;
a)  zapewnienia Unii dostaw energii poprzez propagowanie rozwoju morskich źródeł energii, rozwoju nowych i odnawialnych form energii oraz łączenia sieci energetycznych, a także efektywności energetycznej;
b)  propagowania rozwoju transportu morskiego i wytyczenia wydajnych i opłacalnych szlaków żeglugowych w całej Europie, w tym zapewnienia dostępności portu i bezpieczeństwa transportu;
b)  propagowania rozwoju transportu morskiego w całej Europie, w tym zapewnienia dostępności portów, bezpieczeństwa transportu, połączeń multimodalnych i zrównoważenia;
c)  wspierania zrównoważonego rozwoju i wzrostu sektora rybołówstwa i akwakultury, w tym zatrudnienia w rybołówstwie i związanych z nim sektorach;
c)  wspierania zrównoważonego rozwoju sektora rybołówstwa i trwałego wzrostu sektora akwakultury, w tym zatrudnienia w rybołówstwie i związanych z nim sektorach;
d)  zapewnienia zachowania, ochrony i poprawy stanu środowiska naturalnego oraz rozważnego i racjonalnego wykorzystania zasobów naturalnych, zwłaszcza w celu osiągnięcia dobrego stanu środowiska, powstrzymania utraty różnorodności biologicznej i degradacji funkcji ekosystemu oraz zmniejszenia zagrożeń związanych z zanieczyszczeniem mórz;
d)  zapewnienia zachowania, ochrony i poprawy stanu środowiska naturalnego za pomocą reprezentatywnej i spójnej sieci obszarów chronionych oraz rozważnego, ostrożnego i racjonalnego wykorzystania zasobów naturalnych, zwłaszcza w celu osiągnięcia dobrego stanu środowiska, powstrzymania utraty różnorodności biologicznej i degradacji funkcji ekosystemu oraz zmniejszenia zagrożeń związanych z zanieczyszczeniem mórz i obszarów przybrzeżnych, a także zapobiegania im;
e)  zapewnienia obszarom przybrzeżnym i morskim odporności na skutki zmiany klimatu.
e)  zapewnienia obszarom przybrzeżnym i morskim większej odporności na skutki zmiany klimatu w celu ochrony wrażliwych obszarów przybrzeżnych;
3.  Plany zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich oraz strategie zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną mogą przyczyniać się do osiągnięcia następujących dalszych celów krajowych:
a)  propagowania zrównoważonego wydobycia surowców;
b)  propagowania zrównoważonej turystyki;
c)  zapewnienia zachowania i ochrony dziedzictwa kulturowego;
d)  zagwarantowania korzystania z tych obszarów przez obywateli, w tym w celach rekreacyjnych;
e)  zachowania tradycyjnych cech gospodarczych i społecznych sektora morskiego.
Poprawka 37
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 6 – ustęp 1
1.   Plany zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich i strategie zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną ustanawiają działania operacyjne zmierzające do osiągnięcia celów określonych w art. 5, z uwzględnieniem wszystkich istotnych działań i środków, które mają do nich zastosowanie.
1.   Każde państwo członkowskie ustanawia działania proceduralne zmierzające do osiągnięcia celów określonych w art. 5, z uwzględnieniem istotnych działań, metod i środków, które mają do nich zastosowanie.
Poprawka 38
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 6 – ustęp 2 – litera b
b)   zapewniają skuteczną współpracę transgraniczną między państwami członkowskimi, a także między organami krajowymi i zainteresowanymi stronami odpowiednich polityk sektorowych;
b)   zapewniają skuteczny udział zainteresowanych stron odpowiednich polityk sektorowych zgodnie z art. 9;
Poprawka 39
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 6 – ustęp 2 – litera b a (nowa)
ba)  zapewniają skuteczną współpracę transgraniczną między państwami członkowskimi zgodnie z art. 12;
Poprawka 40
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 6 – ustęp 2 – litera c
c)   określają transgraniczne skutki planów zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich i strategii zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną w odniesieniu do wód morskich i stref przybrzeżnych będących pod władzą lub jurysdykcją państw trzecich tego samego regionu lub podregionu morskiego i związanych z nim stref przybrzeżnych oraz podejmują te kwestie we współpracy z właściwymi organami tych państw zgodnie z art. 12 i 13.
c)   określają transgraniczne skutki planów zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich i strategii zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną w odniesieniu do wód morskich i stref przybrzeżnych będących pod władzą lub jurysdykcją państw trzecich tego samego regionu lub podregionu morskiego i związanych z nim stref przybrzeżnych oraz podejmują te kwestie we współpracy z właściwymi organami tych państw zgodnie z art. 13.
Poprawka 41
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 6 – ustęp 2 – litera c a (nowa)
ca)  z jednej strony opierają się na najlepszych dostępnych danych a z drugiej strony gwarantują niezbędną elastyczność umożliwiającą uwzględnianie przyszłych zmian;
Poprawka 42
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 7 – ustęp 1
1.   Aby zapewnić osiągnięcie celów określonych w art. 5, plany zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich zawierają przynajmniej zmapowane przedstawienie wód morskich, które określa rzeczywiste i potencjalne rozłożenie czasowe i przestrzenne wszystkich odnośnych działań sektora morskiego.
1.   Aby zapewnić osiągnięcie celów Unii określonych w art. 5, plany zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich zawierają przynajmniej zmapowane przedstawienie wód morskich, które określa rzeczywiste, zamierzone i potencjalne rozłożenie czasowe i przestrzenne wszystkich odnośnych form wykorzystania obszarów morskich i działań sektora morskiego oraz ważnych elementów ekosystemu.
Poprawka 43
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 7 – ustęp 2 – wprowadzenie
2.   Przy opracowywaniu planów zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich państwa członkowskie uwzględniają przynajmniej wymienione poniżej formy działalności:
2.   Przy opracowywaniu planów zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich państwa członkowskie uwzględniają między innymi wymienione poniżej formy wykorzystania i działalności:
Poprawka 44
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 7 – ustęp 2 – litery a do g
a)   instalacje do pozyskiwania energii i produkcji energii ze źródeł odnawialnych,
a)   instalacje do pozyskiwania energii i produkcji energii ze źródeł odnawialnych oraz jej transportu na ląd,
b)   urządzenia i infrastruktury do wydobywania ropy naftowej i gazu,
b)   urządzenia i infrastruktura do poszukiwania i wydobywania ropy naftowej, gazuinnych surowców,
c)   morskie szlaki transportowe,
c)   morskie szlaki transportowe,
d)   przebieg podwodnych kabli i rurociągów,
d)   przebieg podwodnych kabli i rurociągów,
e)   łowiska,
e)   istniejące i potencjalne łowiska,
f)   miejsca hodowli ryb,
f)   obszary hodowli ryb,
g)  obszary chronione.
g)  obszary ochrony i zachowania środowiska naturalnego i gatunków, obszary sieci Natura 2000, inne wrażliwe ekosystemy morskie oraz obszary sąsiadujące zgodnie z prawem unijnym i krajowym;
h)  turystyka morska i nadmorska;
i)  chronione obiekty dziedzictwa kulturowego;
j)  poligony wojskowe.
Poprawka 45
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 8 – ustęp 1
1.   Aby zapewnić osiągnięcie celów określonych w art. 5, strategie zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną zawierają przynajmniej wykaz istniejących środków stosowanych w strefie przybrzeżnej oraz analizę potrzeb w zakresie dodatkowych działań. Strategie zapewniają zintegrowane i międzysektorowe wdrażanie polityki oraz uwzględniają interakcje między działaniami lądowymi i morskimi.
1.   Ustanawiając zintegrowane zarządzanie strefą przybrzeżną, państwa członkowskie decydują, czy korzystać z zestawu praktyk czy też z jednej lub większej liczby strategii. Wskazują istniejące środki stosowane w strefie przybrzeżnej oraz przeprowadzają analizę potrzeby podjęcia dodatkowych działań w celu osiągnięcia założeń określonych w art. 5. Zintegrowane zarządzanie strefą przybrzeżną sprzyja zintegrowanemu i międzysektorowemu wdrażaniu polityki oraz uwzględnia interakcje między działaniami lądowymi i morskimi w celu zapewnienia powiązań między lądem a morzem.
Poprawka 46
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 8 – ustęp 2 – wprowadzenie
2.   Przy opracowywaniu strategii zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną państwa członkowskie uwzględniają przynajmniej wymienione poniżej formy działalności:
2.   Przy opracowywaniu strategii zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną państwa członkowskie uwzględniają:
Poprawka 47
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 8 – ustęp 2 – litera a
a)  wykorzystanie konkretnych zasobów naturalnych, w tym instalacji do pozyskiwania energii i produkcji energii ze źródeł odnawialnych,
skreślona
Poprawka 48
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 8 – ustęp 2 – litera a a (nowa)
aa)  istniejące już praktyki i strategie zgodne z zaleceniem 2002/413/WE;
Poprawka 49
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 8 – ustęp 2 – litera a b (nowa)
ab)  istniejące formalne i nieformalne praktyki, sieci i mechanizmy współpracy transgranicznej;
Poprawka 50
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 8 – ustęp 2 – litera a c (nowa)
ac)  odpowiednie działania, instalacje, urządzenia i infrastrukturę;
Poprawka 51
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 8 – ustęp 2 – litera b
b)  rozwój infrastruktury, zakładów energetycznych, transportu, portów, zakładów i obiektów morskich oraz innych obiektów, w tym także zielonej infrastruktury,
skreślona
Poprawka 52
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 8 – ustęp 2 – litera c
c)  rolnictwo i przemysł,
skreślona
Poprawka 53
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 8 – ustęp 2 – litera d
d)  rybołówstwo i akwakulturę,
skreślona
Poprawka 54
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 8 – ustęp 2 – litera e
e)   ochronę i odtworzenie ekosystemów przybrzeżnych i zarządzanie nimi, usługi ekosystemowe i przyrodę, krajobraz przybrzeżny i wyspy,
e)   ochronę, zachowanie i odtworzenie ekosystemów przybrzeżnych, chronionych delt rzekchronionych obszarów podmokłych oraz zarządzanie nimi, usługi ekosystemowe i przyrodę, krajobraz przybrzeżny i wyspy,
Poprawka 55
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 8 – ustęp 2 – litera f
f)   łagodzenie skutków zmiany klimatu i dostosowanie się do niej.
f)   łagodzenie skutków zmiany klimatu i dostosowanie się do niej, zwłaszcza w drodze zwiększenia odporności ekosystemu;
Poprawka 56
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 9 – ustęp 1
1.  Państwa członkowskie ustanawiają środki zapewniające udział wszystkich zainteresowanych stron na wczesnym etapie opracowywania planów zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich i strategii zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną.
Państwa członkowskie ustanawiają środki zapewniające udział społeczeństwa poprzez informowanie odnośnych zainteresowanych stron, organów i podmiotów publicznych oraz poprzez przeprowadzanie z nimi konsultacji na wczesnym etapie opracowywania planów zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich i strategii zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną. Państwa członkowskie dopilnowują też, aby te zainteresowane strony, organy i podmioty publiczne miały dostęp do wyników, gdy tylko zakończą się prace nad tymi planami i strategiami.
Poprawka 57
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 9 – ustęp 2
2.  Udział społeczeństwa zapewni odpowiednim zainteresowanym stronom i organom, a także zainteresowanej społeczności, wgląd do projektu planów i strategii oraz dostęp do wyników, w momencie gdy staną się one dostępne.
skreślony
Poprawka 58
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 9 – ustęp 3
3.  Przy ustalaniu sposobów konsultacji społecznych państwa członkowskie działają zgodnie z odpowiednimi regulacjami zawartymi w innych przepisach prawa UE.
skreślony
Poprawka 59
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 10 – ustęp 1
1.   Państwa członkowskie organizują gromadzenie najlepszych dostępnych danych oraz wymianę informacji niezbędnych do sporządzenia planów zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich i strategii zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną.
1.   Państwa członkowskie organizują gromadzenie i wykorzystanie najlepszych dostępnych danych oraz wymianę informacji niezbędnych do sporządzenia planów zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich i realizacji strategii zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną.
Poprawka 60
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 10 – ustęp 3
3.   Przy organizacji gromadzenia i wymiany danych, o których mowa w ust. 1, państwa członkowskie wykorzystują, w miarę możliwości, instrumenty i narzędzia opracowane w ramach zintegrowanej polityki morskiej.
3.   Przy organizacji gromadzenia i wymiany danych, o których mowa w ust. 1, państwa członkowskie wykorzystują, w miarę możliwości, instrumenty i narzędzia opracowane w ramach zintegrowanej polityki morskiej i innych odnośnych strategii politycznych Unii, jak te określone w dyrektywie 2007/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 marca 2007 r. ustanawiającej infrastrukturę informacji przestrzennej we Wspólnocie Europejskiej (INSPIRE)27a.
_____________
27a Dz.U. L 108 z 25.4.2007, s. 1.
Poprawka 61
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 11
Plany zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich oraz strategie zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną podlegają przepisom dyrektywy 2001/42/WE.
Plany zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich oraz strategie zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną podlegają przepisom dyrektywy 2001/42/WE oraz w stosownych przypadkach art. 6 dyrektywy 92/43/EWG.
Poprawka 62
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 12 – ustęp 1
1.   Każde państwo członkowskie, do którego przylega strefa przybrzeżna lub obszar morski innego państwa członkowskiego współpracuje z tym państwem w celu zagwarantowania, że plany zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich i strategie zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną spójne i skoordynowane w całej odnośnej strefie przybrzeżnej lub regionie bądź podregionie morskim. Współpraca ta uwzględnia w szczególności kwestie ponadnarodowe, takie jak infrastruktura transgraniczna.
1.   Każde państwo członkowskie, do którego przylega strefa przybrzeżna lub obszar morski innego państwa członkowskiego, podejmuje wszelkie niezbędne kroki, by współpracować z tym państwem w celu zagwarantowania, by plany zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich i strategie zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną były spójne i skoordynowane w całej odnośnej strefie przybrzeżnej lub regionie bądź podregionie morskim. Współpraca ta uwzględnia w szczególności kwestie ponadnarodowe, takie jak infrastruktura transgraniczna, i ma na celu wspólną wizję dla każdej istniejącej i przyszłej strategii dotyczącej basenów morskich.
Poprawka 63
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 12 – ustęp 1 a (nowy)
1a.  Aby umożliwić współpracę, państwo członkowskie powinny, w miarę możliwości, skoordynować harmonogramy nowych planów zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich lub dokonać przeglądu cykli dotychczasowych planów.
Poprawka 64
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 12 – ustęp 2 – litera a
a)   regionalne struktury współpracy instytucjonalnej obejmujące strefę przybrzeżną lub dany region bądź podregion morski; lub
a)   regionalne konwencje morskie lub inne regionalne struktury współpracy instytucjonalnej obejmujące strefę przybrzeżną lub dany region bądź podregion morski; lub
Poprawka 65
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 12 – ustęp 2 – litera b
b)   sieci dedykowane właściwych organów państw członkowskich obejmujące dany region lub podregion morski.
b)   sieci właściwych organów państw członkowskich obejmujące daną strefę przybrzeżną, dany region lub podregion morski;
Poprawka 66
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 12 – ustęp 2 – litera b a (nowa)
ba)  wszelkie inne podejście spełniające wymogi ust. 1.
Poprawka 67
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 13
Państwa członkowskie, do którego przylega strefa przybrzeżna lub obszar morski państwa trzeciego powinny dołożyć wszelkich starań, aby uzgodnić swoje plany zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich i strategie zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną z tym państwem trzecim w danym regionie lub podregionie morskim i związanej z nim strefie przybrzeżnej.
Zgodnie z międzynarodowym prawem morskim i odpowiednimi konwencjami państwa członkowskie, do których przylega strefa przybrzeżna lub obszar morski państwa trzeciego, zasięgają opinii tego państwa oraz dokładają wszelkich starań, aby współpracować i uzgodnić swoje plany zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich i strategie zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną z tym państwem trzecim w danym regionie lub podregionie morskim i związanej z nim strefie przybrzeżnej.
Poprawka 87
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 14
1.  Każde państwo członkowskie wyznacza w odniesieniu do każdej strefy przybrzeżnej oraz każdego regionu lub podregionu morskiego organ lub organy właściwe w sprawach dotyczących wdrożenia niniejszej dyrektywy, także w celu zapewnienia współpracy z innymi państwami członkowskimi, jak określono w art. 12, i współpracy z państwami trzecimi, jak określono w art. 13.
1.  Każde państwo członkowskie wyznacza w odniesieniu do każdej strefy przybrzeżnej oraz każdego regionu morskiego organ lub organy odpowiedzialne za wdrożenie niniejszej dyrektywy, także w celu zapewnienia współpracy z innymi państwami członkowskimi, jak określono w art. 12, i współpracy z państwami trzecimi, jak określono w art. 13.
2.  Każde państwo członkowskie przekazuje Komisji wykaz właściwych organów wraz z informacjami wymienionymi w załączniku I do niniejszej dyrektywy.
2.  Każde państwo członkowskie przekazuje Komisji wykaz odpowiedzialnych organów wraz z informacjami wymienionymi w załączniku I do niniejszej dyrektywy.
3.  Jednocześnie państwa członkowskie przesyłają do Komisji wykaz swoich właściwych organów przy tych organach międzynarodowych, w których pracach uczestniczą i które są właściwe do spraw wdrażania niniejszej dyrektywy.
3.  Jednocześnie państwa członkowskie przesyłają do Komisji wykaz swoich właściwych organów przy tych organach międzynarodowych, w których pracach uczestniczą i które są właściwe do spraw wdrażania niniejszej dyrektywy.
4.  Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o wszelkich zmianach dotyczących informacji przekazanych zgodnie z ust. 1 w ciągu sześciu miesięcy od daty wprowadzenia w życie takiej zmiany.
4.  Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o wszelkich zmianach dotyczących informacji przekazanych zgodnie z ust. 1 w ciągu sześciu miesięcy od daty wprowadzenia w życie takiej zmiany.
4a.  Zgodnie z zasadą pomocniczości, każde państwo członkowskie może wyznaczyć swoje odpowiedzialne organy przy poszanowaniu poszczególnych szczebli instytucjonalnych i poziomów zarządzania.
Poprawka 68
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 15 – ustęp 2
2.   Sprawozdanie to musi zawierać przynajmniej informacje o wykonaniu art. 6–13.
2.   Sprawozdanie to musi zawierać przynajmniej informacje o wykonaniu art. 6–13. W miarę możliwości treść i formę sprawozdania należy zharmonizować z odpowiednimi specyfikacjami przewidzianymi w dyrektywie 2008/56/WE.
Poprawka 69
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 15 – ustęp 3
3.   Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat postępów we wdrażaniu niniejszej dyrektywy.
3.   Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat postępów we wdrażaniu niniejszej dyrektywy najpóźniej rok po terminie, w którym należy ustanowić plany zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich i zintegrowane strategie zarządzania strefą przybrzeżną.
Poprawka 70
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 16 – ustęp 1 – wprowadzenie
1.   Komisja może – w drodze aktów wykonawczych – przyjąć przepisy dotyczące:
1.   Bez uszczerbku dla specyfikacji dotyczących istotnych powiązanych planów i strategii Komisja może – w drodze aktów wykonawczych – przyjąć przepisy dotyczące:
Poprawka 71
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 16 – ustęp 1 – litera a – wprowadzenie
a)   specyfikacji eksploatacyjnych w zakresie zarządzania danymi, o których mowa w art. 10, pod warunkiem że nie zostały ustanowione za pomocą innych aktów prawnych UE, takich jak dyrektywy 2007/2/WE i 2008/56/WE,
a)   specyfikacji proceduralnych w zakresie zarządzania danymi, o których mowa w art. 10, pod warunkiem że nie zostały ustanowione za pomocą innych aktów prawnych Unii, takich jak dyrektywy 2007/2/WE i 2008/56/WE,
Poprawka 72
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 16 – ustęp 1 – litera a – tiret pierwsze
–  w sprawie udostępniania danych oraz łączenia z istniejącymi procesami zarządzania i gromadzenia danych; oraz
–   w sprawie skutecznego udostępniania danych oraz łączenia z istniejącymi systemami zarządzania danymi i procesami ich gromadzenia; oraz
Poprawka 73
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 16 – ustęp 1 – litera b – wprowadzenie
b)   etapów operacyjnych prowadzących do ustanowienia planów zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich i strategii zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną oraz sprawodawczości odnoszące się do
b)   etapów proceduralnych przyczyniających się do ustanowienia planów zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich i strategii zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną oraz sprawozdawczości na ich temat, odnoszące się do:
Poprawka 74
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 16 – ustęp 1 – litera b – tiret trzecie
–  współpracy transgranicznej;
–   najskuteczniejszej współpracy transgranicznej;
Poprawka 75
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 16 – ustęp 1 – litera b – tiret czwarte
–  konsultacji społecznych.
skreślone
Poprawka 76
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 17 – ustęp 2
2.  przypadku odesłania do ustępu 1 stosuje się art. 5 rozporządzenia nr 182/2011.
2.  przypadku odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
Poprawka 77
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 18 – ustęp 2
2.   Przepisy, o których mowa w ust. 1, przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.
2.   Przepisy, o których mowa w ust. 1, przyjęte przez państwa członkowskie po wejściu w życie niniejszej dyrektywy zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.
Poprawka 78
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 18 – ustęp 4
4.   Plany zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich i strategie zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną, o których mowa w art. 4 ust. 1, należy opracować w ciągu 36 miesięcy od wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
4.   Plany zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich i strategie zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną, o których mowa w art. 4 ust. 1, należy opracować w ciągu 48 miesięcy od wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
Poprawka 79
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 18 – ustęp 5
5.   Sprawozdanie, o którym mowa w art. 15 ust. 1, przedkłada się najpóźniej po upływie 42 miesięcy od wejścia w życie niniejszej dyrektywy, a następnie co sześć lat.
5.   Sprawozdanie, o którym mowa w art. 15 ust. 1, przedkłada się najpóźniej po upływie 54 miesięcy od wejścia w życie niniejszej dyrektywy, a następnie co sześć lat.
Poprawka 80
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 18 – ustęp 6
6.   Sprawozdanie na temat postępów we wdrażaniu dyrektywy, o którym mowa w art. 15 ust. 3, przedkłada się najpóźniej po upływie sześciu miesięcy od daty, o której mowa w ust. 5, a następnie co sześć lat.
6.   Sprawozdanie na temat postępów we wdrażaniu dyrektywy, o którym mowa w art. 15 ust. 3, przedkłada się najpóźniej po upływie sześciu miesięcy od daty, o której mowa w ust. 5, a następnie co cztery lata.
Poprawka 81
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 18 – ustęp 6 a (nowy)
6a.  Obowiązki dotyczące transpozycji zawarte w niniejszej dyrektywie nie mają zastosowania do państw śródlądowych.

(1) Sprawa została odesłana do właściwej komisji w celu ponownego rozpatrzenia zgodnie z art. 57 ust. 2 akapit drugi regulaminu (A7-0379/2013).


Zmiana niektórych dyrektyw w obszarze środowiska, rolnictwa, polityki społecznej i zdrowia publicznego ze względu na zmianę statusu Majotty ***I
PDF 428kWORD 81k
Rezolucja
Tekst skonsolidowany
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 12 grudnia 2013 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej niektóre dyrektywy w obszarze środowiska, rolnictwa, polityki społecznej i zdrowia publicznego ze względu na zmianę statusu Majotty względem Unii Europejskiej (COM(2013)0418 – C7-0176/2013 – 2013/0192(COD))
P7_TA(2013)0589A7-0399/2013

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2013)0418),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2, art. 43 ust. 2, art. 114, art. 153 ust. 2, art. 168 oraz 192 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi Komisja przedstawiła wniosek Parlamentowi (C7-0176/2013),

–  uwzględniając opinię Komisji Prawnej w sprawie proponowanej podstawy prawnej,

–  uwzględniając pismo Rady z dnia 10 października 2013 r.(1),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 18 września 2013 r. (2),

–  uwzględniając art. 55 i 37 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności oraz opinię Komisji Rozwoju Regionalnego (A7-0399/2013),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzić znaczące zmiany do swojego wniosku lub zastąpić go innym tekstem;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 12 grudnia 2013 r. w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/.../UE zmieniającej niektóre dyrektywy w obszarze środowiska, rolnictwa, polityki społecznej i zdrowia publicznego ze względu na zmianę statusu Majotty względem Unii Europejskiej

P7_TC1-COD(2013)0192


PARLAMENT EUROPEJSKI ORAZ RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 ust. 2, art. 114, art. 153 ust. 2, art. 168 oraz art. 192 ust. 1,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(3),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą(4),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Decyzją 2012/419/UE(5) Rada Europejska podjęła decyzję o zmianie statusu Majotty względem Unii Europejskiej ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2014 r. Od tego dnia Majotta przestaje być zatem krajem lub terytorium zamorskim w rozumieniu art. 198 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) i otrzymuje status regionu najbardziej oddalonego w rozumieniu art. 349 i art. 355 ust. 1 Traktatu. PrawoTFUE. W związku ze wspomnianą zmianą statusu prawnego Majotty, od dnia 1 stycznia 2014 r. stosować się do niej będzie prawo Unii będzie miało zastosowanie do Majotty od wspomnianej daty. W wielu obszarach należy wprowadzić pewne środki szczególne uzasadnione szczególną strukturalną sytuacją społeczną, środowiskową i gospodarczą Majotty, a także jej nowym statusem regionu najbardziej oddalonego. [Popr. 1]

(2)  Właściwe jest uwzględnienie szczególnej sytuacji Majotty w zakresie stanu środowiska, który wymaga znacznej poprawy, w celu zapewnienia zgodności z celami środowiskowymi określonymi w prawie Unii, na co potrzeba więcej czasu. Szczególne środki służące stopniowej poprawie stanu środowiska powinny zostać wprowadzone w określonych terminach.

(3)  W celu spełnienia wymogów dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych(6) należy wprowadzić na Majotcie środki, tak aby zapewnić wyposażenie aglomeracji w systemy zbierania ścieków komunalnych. Środki takie wymagają przeprowadzenia prac w zakresie infrastruktury, które powinny zostać poprzedzone odpowiednimi procedurami administracyjnymi i procedurami planowania, jak również ustanowienia systemów pomiaru i monitorowania zrzutów ścieków komunalnych. W związku z tym należy przyznać Francji wystarczająco dużo czasu na spełnienie wspomnianych wymogów.

(4)  W obszarze rolnictwa, w odniesieniu do dyrektywy Rady 1999/74/WE z dnia 19 lipca 1999 r. ustanawiającej minimalne normy ochrony kur niosek(7), należy zauważyć, że na Majotcie kury nioski są odchowywane w klatkach nieulepszonych. Ponieważ Ze względu na ograniczenia gospodarcze i społeczne na Majotcie oraz na znaczne nakłady inwestycyjne i prace przygotowawcze, jakich wymaga zastąpienie klatek nieulepszonych klatkami ulepszonymi lub systemami alternatywnymi wymaga znacznych nakładów inwestycyjnych i przeprowadzenia prac przygotowawczych, konieczne jest odłożenie w czasie wprowadzenia zakazu stosowania klatek nieulepszonych w odniesieniu do kur niosek będących w okresie nieśności w dniu 1 stycznia 2014 r. na okres maksymalnie 12 miesięcyczterech lat, począwszy od tej daty. Należy tym samym uniknąć zastępowania wspomnianych klatek w cyklu nieśności kur. Aby zapobiec zakłócaniu konkurencji, jaja pochodzące z ferm stosujących klatki nieulepszone powinny być wprowadzane do obrotu wyłącznie na lokalnym rynku Majotty. Aby ułatwić przeprowadzanie niezbędnych kontroli, jaja produkowane w klatkach nieulepszonych powinny być opatrzone specjalnym znakiem. [Popr. 2]

(5)  Jeżeli chodzi o dyrektywę 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającą ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej(8), właściwe wdrożenie tej dyrektywy w odniesieniu do planów gospodarowania wodami w dorzeczu zależy od przyjęcia i wdrożenia przez Francję planów gospodarowania zawierających środki techniczne i administracyjne służące do uzyskania dobrego stanu wód wszystkich części wód powierzchniowych oraz zapobieżenia pogorszeniu się ich stanu. Należy przyznać wystarczająco dużo czasu na przyjęcie i wdrożenie takich środków.

(6)  Jeżeli chodzi o dyrektywę 2006/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lutego 2006 r. dotyczącą zarządzania jakością wody w kąpieliskach i uchylającą dyrektywę 76/160/EWG(9), obecny stan wód powierzchniowych na Majotcie wymaga znacznej poprawy, aby spełnić wymogi tej dyrektywy. Jakość wód w kąpieliskach zależy bezpośrednio od oczyszczania ścieków komunalnych, a zgodność z przepisami dyrektywy 2006/7/WE można zapewnić jedynie stopniowo po dostosowaniu się aglomeracji wpływających na jakość ścieków komunalnych do wymogów dyrektywy 91/271/EWG. Należy zatem przyjąć określone terminy, aby umożliwić Francji spełnienie norm unijnych w zakresie jakości wód w kąpieliskach na Majotcie – nowym regionie należącym do regionów najbardziej oddalonych – ze względu na jej specyficzną sytuację społeczną, środowiskową i gospodarczą. [Popr. 3]

(7)  W obszarze polityki społecznej należy zwrócić uwagę na trudności związane z wykonaniem dyrektywy zapewnieniem zgodności z dyrektywą 2006/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie minimalnych wymagań w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa dotyczących narażenia pracowników na ryzyko spowodowane czynnikami fizycznymi (sztucznym promieniowaniem optycznym)(10) na Majotcie od dnia 1 stycznia 2014 r. Z uwagi na aktualną specyficzną sytuację społeczną i gospodarczą Majotta nie dysponuje zapleczem technicznym pozwalającym na wdrożenie środków niezbędnych do wykonania tej dyrektywy zapewnienia zgodności z tą dyrektywą w dziedzinie sztucznego promieniowania optycznego. Dlatego też istnieje możliwość przyznania należy przyznać Francji odstępstwa odstępstwo od stosowania niektórych przepisów wspomnianej dyrektywy do dnia 31 grudnia 2017 r., pod warunkiem że struktury takie nie dostępne na Majotcie oraz że przyznane odstępstwo pozostaje pozostanie bez uszczerbku dla ogólnych zasad ochrony i zapobiegania w obszarze zdrowia i bezpieczeństwa pracowników. [Popr. 4]

(8)  Aby zagwarantować wysoki poziom ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników w miejscu pracy, należy zapewnić przeprowadzenie konsultacji z partnerami społecznymi, ograniczyć do minimum ryzyko wynikające z odstępstwa oraz zapewnić zainteresowanym pracownikom czerpanie korzyści ze wzmożonej kontroli warunków zdrowotnych. Istotne jest, aby możliwie maksymalnie ograniczyć czas trwania takiego odstępstwa. W związku z tym krajowe środki stanowiące odstępstwo powinny być co roku poddawane przeglądowi oraz wycofane niezwłocznie po ustaniu okoliczności uzasadniających ich istnienie.

(9)  Transpozycja dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/24/UE z dnia 9 marca 2011 r. w sprawie stosowania praw pacjentów w transgranicznej opiece zdrowotnej(11) wymaga przeprowadzenia szeregu dostosowań w celu zapewnienia ciągłości opieki świadczonej na rzecz pacjentów oraz przekazywanych im informacji. Właściwe jest zatem przyznanie Francji dodatkowego okresu 30 miesięcy, począwszy od dnia 1 stycznia 2014 r., na wprowadzenie przepisów niezbędnych do wykonania wspomnianej dyrektywy w odniesieniu do Majotty.

(10)  Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywy 91/271/EWG, 1999/74/WE, 2000/60/WE, 2006/7/WE, 2006/25/WE i 2011/24/UE,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

Zmiany w dyrektywie 91/271/EWG

W dyrektywie 91/271/EWG wprowadza się następujące zmiany:

1)  w art. 3 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:"

„1a. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 akapit pierwszy i drugi Francja zapewnia w odniesieniu do Majotty wyposażenie wszystkich aglomeracji w systemy zbierania ścieków komunalnych:

   najpóźniej do dnia 31 grudnia 2020 r. w odniesieniu do aglomeracji o RLM ponad 10 00015 000, które generują co najmniej 70 % zrzutów na Majotcie; [Popr. 5]
   najpóźniej do dnia 31 grudnia 2027 r. w odniesieniu do wszystkich aglomeracji o RLM ponad 2000.”; [Popr. 6]

"

2)  w art. 4 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:"

„1a. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 Francja zapewnia w odniesieniu do Majotty poddawanie ścieków komunalnych przed odprowadzeniem wtórnemu oczyszczaniu lub innemu równie skutecznemu oczyszczaniu:

   najpóźniej do dnia 31 grudnia 2020 r. w odniesieniu do aglomeracji o RLM ponad 15 000, które łącznie z aglomeracjami, o których mowa w art. 5 ust. 2a, wygenerują co najmniej 70 % zrzutów na Majotcie;
   najpóźniej do dnia 31 grudnia 2027 r. w odniesieniu do wszystkich aglomeracji o RLM ponad 2000.”; [Popr. 7]

"

3)  w art. 5 wprowadza się następujące zmiany:

a)  dodaje się ust. 2a w brzmieniu:"

„2a. Na zasadzie odstępstwa od ust. 2 Francja zapewni w odniesieniu do Majotty poddawanie ścieków komunalnych przed odprowadzeniem do obszarów wrażliwych bardziej rygorystycznemu oczyszczaniu niż to, o którym mowa w art. 4:

   najpóźniej do dnia 31 grudnia 2020 r. w odniesieniu do aglomeracji o RLM ponad 10 00015 000, które łącznie z aglomeracjami, o których mowa w art. 4 ust. 1a, wygenerują co najmniej 70 % zrzutów na Majotcie; [Popr. 8]
   najpóźniej do dnia 31 grudnia 2027 r. w odniesieniu do wszystkich aglomeracji o RLM ponad 2000.”; [Popr. 9]

"

3a)  w artykule 7 dodaje się następujący akapit:"

„Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego, w odniesieniu do Majotty terminem określonym w akapicie pierwszym jest dzień 31 grudnia 2027 r.”. [Popr. 10]

"

4)  w art. 17 wprowadza się następujące zmiany:

a)  w ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:"

„Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego do dnia 30 czerwca 2014 r. Francja ustanowi program wykonania niniejszej dyrektywy w odniesieniu do Majotty.”;

"

b)  w ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:"

„Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego do dnia 31 grudnia 2014 r. Francja przekaże Komisji informacje o programie w odniesieniu do Majotty.”.

"

Artykuł 2

Zmiana w dyrektywie 1999/74/WE

W art. 5 dyrektywy 1999/74/WE dodaje się ustęp 3 w brzmieniu:"

„3. Na zasadzie odstępstwa od ust. 2 kury nioski na Majotcie, które w dniu 1 stycznia 2014 r. będą w okresie nieśności i będą w tym dniu mogą nadal być chowane w klatkach, o których mowa w niniejszym rozdziale, mogą być nadal chowane w takich klatkach do dnia 31 grudnia 2014 2017 r. [Popr. 11]

Od dnia 1 stycznia 2014 r. nie można budować klatek, o których mowa w niniejszym rozdziale, ani wprowadzać ich po raz pierwszy do użytku na Majotcie.

Jaja pochodzące z ferm zajmujących się chowem kur w klatkach, o których mowa w niniejszym rozdziale, wprowadza się do obrotu wyłącznie na lokalnym rynku Majotty. Wspomniane jaja oraz ich opakowania muszą być wyraźnie opatrzone specjalnym znakiem, co pozwoli na przeprowadzenie niezbędnych kontroli. Do dnia 1 stycznia 2014 r. należy przekazać Komisji dokładny opis wspomnianego specjalnego znaku.”.

"

Artykuł 3

Zmiany w dyrektywie 2000/60/WE

W dyrektywie 2000/60/WE wprowadza się następujące zmiany:

1)  w art. 4 wprowadza się następujące zmiany:

a)  w ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:"

„W odniesieniu do Majotty terminem, o którym mowa w lit. a) pkt (ii) oraz (iii), lit. b pkt (ii) oraz lit. c), jest dzień 22 grudnia 2021 r.”;

"

b)  zdanie wprowadzające w ust. 4 otrzymuje brzmienie:"

„Terminy ustalone na mocy ust. 1 mogą być przedłużone dla stopniowego osiągnięcia celów dla części wód, pod warunkiem, że nie zachodzi dalsze pogarszanie się stanu zmienionej części wód, gdy wszystkie z następujących warunków są spełnione:”;

"

2)  w art. 11 wprowadza się następujące zmiany:

a)  w ust. 7 dodaje się akapit w brzmieniu:"

„W odniesieniu do Majotty terminami, o których mowa w akapicie pierwszym, są odpowiednio dni 22 grudnia 2015 r. oraz 22 grudnia 2018 r.”;

"

b)  w ust. 8 dodaje się akapit w brzmieniu:"

„W odniesieniu do Majotty terminem, o którym mowa w akapicie pierwszym, jest dzień 22 grudnia 2021 r.”;

"

3)  w art. 13 wprowadza się następujące zmiany:

a)  w ust. 6 dodaje się akapit w brzmieniu:"

„W odniesieniu do Majotty terminem, o którym mowa w akapicie pierwszym, jest dzień 22 grudnia 2015 r.”;

"

b)  w ust. 7 dodaje się akapit w brzmieniu:"

„W odniesieniu do Majotty terminem, o którym mowa w akapicie pierwszym, jest dzień 22 grudnia 2021 r.”.

"

Artykuł 4

Zmiany w dyrektywie 2006/7/WE

W dyrektywie 2006/7/WE wprowadza się następujące zmiany:

1)  w art. 5 wprowadza się następujące zmiany:

a)  w ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:"

„W odniesieniu do Majotty terminem, o którym mowa w akapicie pierwszym, jest dzień 31 grudnia 2019 r.”;

"

b)  w ust. 3 dodaje się akapit w brzmieniu:"

„W odniesieniu do Majotty terminem, o którym mowa w akapicie pierwszym, jest dzień 31 grudnia 2031 r.”;

"

2)  w art. 6 ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:"

„W odniesieniu do Majotty terminem, o którym mowa w akapicie pierwszym, jest dzień 30 czerwca 2015 r.”;

"

3)  w art. 13 ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:"

„W odniesieniu do Majotty terminem, o którym mowa w akapicie pierwszym, jest dzień 30 czerwca 2014 r.”.

"

Artykuł 5

Zmiana w dyrektywie 2006/25/WE

W dyrektywie 2006/25/WE dodaje się art. 14a w brzmieniu:"

„Artykuł 14a

1.  Bez uszczerbku dla ogólnych zasad ochrony i zapobiegania w obszarze zdrowia i bezpieczeństwa pracowników do dnia 31 grudnia 2017 r. Francja może odstąpić od stosowania przepisów niezbędnych do wykonania niniejszej dyrektywy na Majotcie, pod warunkiem że stosowanie tych przepisów wymaga szczególnego zaplecza technicznego, które nie jest dostępne na Majotcie.

Akapit pierwszy nie ma zastosowania do obowiązków określonych w art. 5 ust. 1 niniejszej dyrektywy, jak również do tych przepisów niniejszej dyrektywy, które odzwierciedlają ogólne zasady określone w dyrektywie 89/391/EWG.

2.  Konsultacje z partnerami społecznymi zgodnie z krajowymi przepisami i praktyką poprzedzają przyznanie wszystkich odstępstw od stosowania niniejszej dyrektywy wynikających ze stosowania środków istniejących w dniu 1 stycznia 2014 r. lub z wprowadzenia nowych środków. Odstępstwa takie stosuje się na warunkach, które, uwzględniając szczególne okoliczności panujące na Majotcie, gwarantują ograniczenie ryzyka dla pracowników do minimum oraz zapewniają zainteresowanym pracownikom czerpanie korzyści ze wzmożonej kontroli warunków zdrowotnych.

3.  Krajowe środki stanowiące odstępstwo poddaje się przeglądowi co roku po przeprowadzeniu konsultacji z partnerami społecznymi oraz wycofuje niezwłocznie po ustaniu okoliczności uzasadniających ich istnienie.”.

"

Artykuł 6

Zmiany w dyrektywie 2011/24/UE

W art. 21 dyrektywy 2011/24/UE dodaje się ustęp 3 w brzmieniu:"

„3. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 zdanie pierwsze Francja wprowadzi w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w odniesieniu do Majotty do dnia 30 czerwca 2016 r.”.

"

Artykuł 7

Transpozycja

1.  Francja przyjmuje i publikuje przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w następujących terminach:

a)  w odniesieniu do art. 1 ust. 1, 2 i 3 do dnia 31 grudnia 2018 r.;

b)  w odniesieniu do art. 1 ust. 4 w terminach określonych odpowiednio w jego lit. a) i b);

c)  w odniesieniu do art. 2 do dnia 1 stycznia 2014 r.;

d)  w odniesieniu do art. 3 ust. 1, do dnia 31 grudnia 2018 r.;

e)  w odniesieniu do art. 3 ust. 2 i 3 w terminach w nich określonych;

f)  w odniesieniu do art. 4 ust. 1 lit a) do dnia 31 grudnia 2018 r.;

g)  w odniesieniu do art. 4 ust. 1 lit b) do dnia 30 czerwca 2021 r.;

h)  w odniesieniu do art. 4 ust. 2 i 3 w terminach w nich określonych;

i)  w odniesieniu do art. 5 do dnia 1 stycznia 2014 r., o ile Francja nie skorzysta z możliwości przewidzianej w tym artykule;

j)  w odniesieniu do art. 6 w terminie w nim określonym.

Francja niezwłocznie przekazuje Komisji tekst tych przepisów.

Przepisy przyjęte przez Francję zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Francję.

2.  Francja przekazuje Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 8

Wejście w życie

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejszą dyrektywę stosuje się od dnia 1 stycznia 2014 r. [Popr. 12]

Artykuł 9

Adresaci

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Republiki Francuskiej.

Sporządzono w ...,

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

(1) Punkt 4 protokołu z dnia 21 października 2013 r. (P7_PV(2013)10-21).
(2) Dz.U. C 341 z 21.11.2013, s. 97.
(3)Dz.U. C 341 z 21.11.2013, s. 97.
(4) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 12 grudnia 2013 r.
(5)Dz.U. L 204 z 31.7.2012, s. 131.
(6)Dz.U. L 135 z 30.5.1991, s. 1.
(7)Dz.U. L 203 z 3.8.1999, s. 53.
(8)Dz.U. L 327 z 22.12.2000, s. 1.
(9)Dz.U. L 64 z 4.3.2006, s. 37.
(10)Dz.U. L 114 z 27.4.2006, s. 38.
(11)Dz.U. L 88 z 4.4.2011, s. 45.


Działanie Unii na rzecz Europejskich Stolic Kultury na lata 2020–2033 ***I
PDF 797kWORD 137k
Rezolucja
Tekst skonsolidowany
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 12 grudnia 2013 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej działanie Unii na rzecz Europejskich Stolic Kultury na lata 2020–2033 (COM(2012)0407 – C7-0198/2012 – 2012/0199(COD))
P7_TA(2013)0590A7-0226/2013

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi i Radzie (COM(2012)0407),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 167 ust. 5 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C7-0198/2012),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinie Komitetu Regionów z dnia 15 lutego 2012 r.(1) oraz 30 listopada 2012 r.(2),

–  uwzględniając art. 55 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kultury i Edukacji (A7-0226/2013),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzić znaczące zmiany do swojego wniosku lub zastąpić go innym tekstem;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 12 grudnia 2013 r. w celu przyjęcia decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady nr .../2014/UE ustanawiającej działanie Unii na rzecz Europejskich Stolic Kultury na lata 2020–2033 i uchylająca decyzję 1622/2006/WE
[Poprawka84](3)

P7_TC1-COD(2012)0199


PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 167 ust. 5 tiret pierwsze,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinie Komitetu Regionów(4),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą(5),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) ma na celu tworzenie coraz ściślejszego związku między narodami Europy i powierza Unii zadania w zakresie, między innymi, przyczyniania się do rozkwitu kultur państw członkowskich, w poszanowaniu ich różnorodności narodowej i regionalnej, równocześnie podkreślając znaczenie wspólnego dziedzictwa kulturowego. W tym względzie Unia – jeśli to niezbędne – wspiera i uzupełnia działania państw członkowskich na rzecz pogłębienia znajomości i usprawnienia rozpowszechniania kultury i historii narodów europejskich.

(2)  W komunikacie Komisji ▌dotyczącym Europejskiej agendy kultury w dobie globalizacji świata ▌, który Rada potwierdziła rezolucją z dnia 16 listopada 2007 r. ▌(6), a Parlament Europejski rezolucją z dnia 10 kwietnia 2008 r.(7), wyznacza się cele przyszłych działań Unii w dziedzinie kultury. Działania te powinny promować różnorodność kulturową oraz dialog międzykulturowy. Powinny one również propagować kulturę jako katalizator kreatywności w kontekście wzrostu gospodarczego i miejsc pracy, a także jako istotny element stosunków międzynarodowych Unii.

(2a)  Celem Konwencji UNESCO w sprawie ochrony i promowania różnorodności form wyrazu kulturowego, która weszła w życie z dniem 18 marca 2007 r. i której Unia jest stroną, jest ochrona i promowanie różnorodności kulturowej, sprzyjanie interkulturowości i uświadamianie wartości różnorodności kulturowej na płaszczyźnie lokalnej, krajowej i międzynarodowej.

(3)  Decyzja nr 1622/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady(8) ▌ustanowiła działanie Wspólnoty na rzecz obchodów „Europejskiej Stolicy Kultury” w latach 2007-2019.

(4)  Z ocen działania na rzecz obchodów Europejskich Stolic Kultury oraz z konsultacji społecznej dotyczącej przyszłego działania po 2019 r. wynika, że stolice kultury stały się stopniowo jedną z najambitniejszych inicjatyw kulturalnych w Europie, a zarazem jedną z najbardziej cenionych przez obywateli Europy.

(5)  Miasta, którym przyznano tytuł Europejskiej Stolicy Kultury, stopniowo dodają do pierwotnych celów tego tytułu – czyli podkreślania bogactwa i różnorodności kultur europejskich i cech im wspólnych oraz pogłębiania wzajemnego zrozumienia między obywatelami Europy – nowy wymiar: wykorzystując efekt dźwigni związany z tytułem, stymulują szerzej pojęty rozwój miasta zgodnie z jego strategią i priorytetami.

(6)  Cele niniejszego działania na rzecz Europejskich Stolic Kultury są w pełni zgodne z celami programu „Kreatywna Europa” ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr .../2013(9), który w swym założeniu zmierza do zachowania, rozwijania i propagowania europejskiej różnorodności kulturowej i językowej, promowania dziedzictwa kulturowego Europy oraz wzmocnienia konkurencyjności europejskiego sektora kultury i sektora kreatywnego, zwłaszcza sektora audiowizualnego, by w ten sposób wspierać inteligentny, trwały wzrost gospodarczy sprzyjający włączeniu społecznemu. Pomagają one także wzmacniać poczucie przynależności do wspólnego obszaru kulturowego oraz stymulować dialog międzykulturowy i wzajemne zrozumienie.

(6a)   Do realizacji tych celów ważne jest rozwijanie przez miasta, którym przyznano tytuł Europejskiej Stolicy Kultury, kontaktów między ich sektorami kulturalnymi i kreatywnymi a takimi sektorami, jak edukacja, badania, środowisko naturalne, rozwój obszarów miejskich czy turystyka kulturalna. Przeszłość pokazuje zwłaszcza możliwości Europejskich Stolic Kultury w działaniu jako siła napędzająca rozwój lokalny i turystykę kulturalną, co podkreślono w komunikacie Komisji z dnia 30 czerwca 2010 r. pt. „Europa jako najpopularniejszy kierunek turystyczny na świecie – nowe ramy polityczne dla europejskiego sektora turystycznego”, który został przyjęty z zadowoleniem przez Radę w rezolucji z dnia 12 października 2010 r.(10) oraz potwierdzony przez Parlament Europejski w rezolucji z dnia 27 września 2011 r.(11)

(6b)   Dla miast, którym przyznano tytuł Europejskiej Stolicy Kultury, ważne jest także wspieranie włączenia społecznego i równości szans oraz dokładanie wszelkich starań, aby zapewnić możliwie najszersze zaangażowanie wszystkich części składowych społeczeństwa obywatelskiego w przygotowanie i realizację programu kulturalnego, ze szczególnym uwzględnieniem grup marginalizowanych i znajdujących się w niekorzystnej sytuacji społecznej.

(7)  Przeprowadzone oceny oraz konsultacja społeczna zdecydowanie pokazały, że Europejskie Stolice Kultury niosą ze sobą wiele potencjalnych korzyści, pod warunkiem że starannie je zaplanowano. Pozostają one w pierwszym rzędzie inicjatywą kulturalną, ale mogą przynieść również znaczące korzyści społeczne i gospodarcze, zwłaszcza gdy zostają wpisane w długoterminową i opartą na kulturze strategię rozwoju danego miasta.

(8)  Niniejsze działanie Europejskie Stolice Kultury wiąże się również z wieloma wyzwaniami. Organizacja rocznego programu działań kulturalnych wiąże się z dużym wysiłkiem. Wykorzystanie związanego z tym potencjału udało się niektórym Europejskim Stolicom Kultury bardziej niż innym. Dlatego też należy wzmocnić działanie na rzecz Europejskich Stolic Kultury, aby pomóc wszystkim miastom w najlepszym wykorzystaniu zdobytego tytułu.

(9)  Tytuł Europejskiej Stolicy Kultury powinien być nadal zastrzeżony dla miast, niezależnie od ich wielkości, ale – celem dotarcia do szerszego kręgu odbiorców i dla zwiększenia oddziaływania inicjatywy – miasta te powinny mieć nadal możliwość zaangażowania otaczającej je strefy.

(10)  Tytuł Europejskiej Stolicy Kultury powinien być nadal przyznawany w oparciu o program kulturalny przygotowany specjalnie dla Europejskiej Stolicy Kultury i posiadający bardzo silny wymiar europejski ▌. ▌Program ten powinien być również częścią bardziej długoterminowej strategii o trwałym wpływie na rozwój lokalnego środowiska gospodarczego, kulturalnego i społecznego.

(11)  Dwuetapowy proces wyboru oparty na uporządkowanym chronologicznie wykazie państw członkowskich i przeprowadzony przez ▌zespół niezależnych ekspertów („zespół ekspertów”) sprawdził się jako uczciwy i przejrzysty. Proces ten umożliwił miastom udoskonalenie złożonych wniosków między etapem wyboru wstępnego a etapem ostatecznego wyboru w oparciu o porady fachowe otrzymane od zespołu ekspertów. Pozwolił on również na równomierne rozmieszczenie Europejskich Stolic Kultury we wszystkich państwach członkowskich. Ponadto aby zapewnić ciągłość działania i uniknąć utraty doświadczeń i know-how, jaka miałaby miejsce w przypadku jednoczesnej wymiany wszystkich członków, wymiana członków zespołu ekspertów powinna odbywać się stopniowo.

(11a)  Należy zapewnić państwom członkowskim dostęp do krajowej wiedzy specjalistycznej poprzez umożliwienie państwom członkowskim powoływania maksymalnie dwóch ekspertów do zespołu ekspertów odpowiedzialnego za wybór i monitorowanie miast.

(12)  Kryteria wyboru powinny zostać uściślone, poprzez co miasta otrzymałyby lepsze wytyczne na temat celów i wymogów do spełnienia, aby uzyskać tytuł Europejskiej Stolicy Kultury. Kryteria wyboru powinny też być łatwiejsze do mierzenia, aby wesprzeć ▌zespół ekspertów w wyborze i monitorowaniu miast. W związku z tym szczególną uwagę należy zwrócić na plany miast kandydujących dotyczące działań odnoszących się do spuścizny, wpisanych w długoterminową strategię polityki kulturalnej, co może mieć trwały wpływ kulturalny, gospodarczy i społeczny.

(13)  Etap przygotowawczy, mający miejsce między wyznaczeniem miasta a rokiem obchodów, ma zasadnicze znaczenie dla powodzenia obchodów Europejskiej Stolicy Kultury. Zainteresowane strony są w dużym stopniu zgodne co do tego, że wprowadzone decyzją nr 1622/2006/WE środki towarzyszące były bardzo przydatne dla miast. Środki te należy dodatkowo rozbudować, w szczególności w drodze częstszych posiedzeń i wizyt monitorujących przeprowadzanych przez członków zespołu ekspertów w miastach, a także w drodze dalszego pogłębienia wymiany doświadczeń między byłymi, obecnymi i przyszłymi Europejskimi Stolicami Kultury, włączając w to miasta kandydujące. Wyznaczone miasta mogą także rozwijać dodatkowe więzi z innymi Europejskimi Stolicami Kultury.

(14)  Nagroda im. Meliny Mercouri osiągnęła silną wartość symboliczną, o wiele większą od rzeczywistej kwoty pieniężnej, która w ramach nagrody może zostać przyznana przez Komisję. Należy jednak uściślić i zaostrzyć warunki wypłaty nagrody, by w ten sposób zapewnić wypełnienie przez wyznaczone miasta spoczywających na nich zobowiązań.

(14a)  Miasta kandydujące powinny zbadać możliwości – w miarę potrzeby – wykorzystania wsparcia finansowego ze strony programów i funduszy unijnych.

(15)  Zainteresowane miasta muszą zadbać o to, aby ze wszystkich materiałów informacyjnych jasno wynikało, że Europejskie Stolice Kultury są działaniem unijnym.

(16)  Z przeprowadzonych przez Komisję ocen wyników poprzednich obchodów Europejskich Stolic Kultury nie można uzyskać danych źródłowych dotyczących wpływu obchodów. Oceny te opierają się na danych zgromadzonych na szczeblu lokalnym. W związku z tym kluczową rolę w procesie oceny powinny odgrywać miasta, które powinny wprowadzić skuteczne mechanizmy pomiaru.

(17)  Doświadczenia z przeszłości pokazały, że udział krajów kandydujących może pomóc im zbliżyć się do Unii Europejskiej poprzez podkreślenie wspólnych aspektów kultur europejskich. Dlatego też działanie na rzecz Europejskich Stolic Kultury powinno znów być otwarte na udział krajów kandydujących i potencjalnych krajów kandydujących po 2019 r.

(17a)  Aby zachować jednak zasadę równości wobec miast w państwach członkowskich, każde miasto w krajach kandydujących, jak i w potencjalnych krajach kandydujących powinno mieć prawo do udziału tylko w jednym konkursie w okresie od 2020 r. do 2033 r. Ponadto, również aby zachować zasadę równości wobec państw członkowskich, każdy kraj kandydujący lub potencjalny kraj kandydujący powinien móc być gospodarzem obchodów jedynie jeden raz w okresie od 2020 r. do 2033 r. Z tego względu miasta z krajów kandydujących lub potencjalnych krajów kandydujących, którym przyznano już organizację obchodów w okresie objętym niniejszą decyzją, nie mogą uczestniczyć w kolejnych konkursach w tym samym okresie.

(18)  W celu zapewnienia jednolitych warunków wdrażania niniejszej decyzji, a w szczególności przepisów dotyczących wyznaczania Europejskich Stolic Kultury, Komisji powinny zostać przyznane uprawnienia wykonawcze.

(19)  Decyzję nr 1622/2006/WE należy uchylić i zastąpić niniejszą decyzją. Jej przepisy powinny jednak obowiązywać w odniesieniu do wszystkich Europejskich Stolic Kultury do 2019 r., które zostały już wyznaczone lub w stosunku do których trwa proces wyznaczania.

(20)  Ponieważ cele niniejszej decyzji, tj. ochrona i propagowanie różnorodności kultur w Europie, podkreślanie cech im wspólnych oraz wspieranie wkładu kultury w długoterminowy rozwój miast, nie mogą zostać w wystarczającym stopniu osiągnięte przez państwa członkowskie z uwagi w szczególności na potrzebę wspólnych, jasnych i przejrzystych kryteriów i procedur związanych z wyborem i monitorowaniem Europejskich Stolic Kultury, a także na potrzebę głębszej koordynacji między państwami członkowskimi, natomiast możliwe jest, z uwagi na skalę i oczekiwane skutki niniejszego działania, lepsze ich osiągnięcie na poziomie Unii, Unia może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza decyzja nie wykracza poza to, co jest niezbędne dla osiągnięcia tych celów,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Ustanowienie

Niniejszym ustanawia się działanie Unii zatytułowane „Europejskie Stolice Kultury” (zwane dalej „niniejszym działaniem”) na lata 2020–2033.

Artykuł 2

Cele

1.  Ogólne cele działania są następujące:

a)  ochrona i propagowanie różnorodności kultur w Europie oraz podkreślanie cech im wspólnych, a także zwiększenie wśród obywateli poczucia przynależności do wspólnej przestrzeni kulturalnej;

b)  wspieranie wkładu kultury w długoterminowy rozwój miast zgodnie z ich strategiami i priorytetami.

2.  Cele szczegółowe działania są następujące:

a)  zwiększenie zakresu, różnorodności i europejskiego wymiaru oferty kulturalnej w miastach, także w drodze współpracy transnarodowej;

b)  poszerzenie dostępu do kultury i zwiększenie uczestnictwa w kulturze;

c)  wzmocnienie potencjału sektora kultury oraz jego powiązań z innymi sektorami;

d)  podniesienie międzynarodowej rangi miast dzięki kulturze.

Artykuł 3

Dostęp do działania

-1. Konkurs na tytuł Europejskiej Stolicy Kultury jest otwarty jedynie dla miast, które mogą zaprosić do udziału otaczające je obszary.

-1a. Liczba Europejskich Stolic Kultury w danym roku (zwanym dalej „rokiem obchodów”) nie przekracza trzech.

Co roku wyznaczone zostaje maksymalnie po jednym mieście z każdego z dwóch państw członkowskich wyszczególnionych w harmonogramie prac (zwanym dalej „harmonogramem”) przedstawionym w załączniku oraz, w określonych latach, najwyżej jedno miasto z kraju kandydującego lub potencjalnego kraju kandydującego lub najwyżej jedno miasto z państwa, które przystąpiło do Unii w okolicznościach przedstawionych w ust. 3a.

1.  Miasta z państw członkowskich mają prawo zostać wyznaczone na Europejską Stolicę Kultury na okres jednego roku zgodnie z harmonogramem.

3.  Miasta w krajach kandydujących i potencjalnych krajach kandydujących, które w dniu opublikowania zaproszenia do składania wniosków określonego w art. 10 uczestniczą w programie „Kreatywna Europa” lub w kolejnych programach unijnych na rzecz kultury, mogą się ubiegać o tytuł Europejskiej Stolicy Kultury na okres jednego roku w ramach konkursu otwartego organizowanego co trzy lata ▌zgodnie z harmonogramem ▌.

W latach 2020–2033 miasta w krajach kandydujących i potencjalnych krajach kandydujących mają prawo do udziału jedynie w jednym konkursie.

Ponadto w latach 2020–2033 każdy kraj kandydujący lub potencjalny kraj kandydujący może być gospodarzem obchodów tylko jeden raz.

3a.  Państwa, które przystąpią do Unii po przyjęciu niniejszej decyzji, ale przed dniem 31 grudnia 2026 r., siedem lat po przystąpieniu zyskują prawo bycia gospodarzem obchodów Europejskiej Stolicy Kultury zgodnie z przepisami i procedurami, które mają zastosowanie do państw członkowskich. Harmonogram zostaje odpowiednio zaktualizowany. Państwom, które przystąpią do Unii po dniu 31 grudnia 2026 r., nie przysługuje prawo do uczestnictwa w niniejszym działaniu na rzecz Europejskich Stolic Kultury jako państwom członkowskim.

Jednak w latach, dla których wyznaczono już zgodnie z harmonogramem trzy Europejskie Stolice Kultury, miasta w państwach, które przystąpiły do Unii, zyskują prawo – w kolejności przystępowania – do bycia gospodarzem obchodów Europejskiej Stolicy Kultury dopiero w kolejnym wolnym roku w harmonogramie.

Jeżeli miasto w państwie, które przystąpiło do Unii, uczestniczyło uprzednio w konkursie dla krajów kandydujących i potencjalnych krajów kandydujących, nie może uczestniczyć w kolejnych konkursach dla państw członkowskich. Jeżeli miasto w państwie, które przystąpiło do Unii, zostało wyznaczone na Europejską Stolicę Kultury w latach 2020–2033 zgodnie z ust. 3, państwo to nie zyskuje po swoim przystąpieniu prawa do nominowania na Europejską Stolicę Kultury kolejnego ze swoich miast w ramach niniejszego działania.

Jeżeli do Unii z tą samą datą przystąpiło więcej niż jedno państwo i jeżeli pomiędzy tymi państwami nie ma porozumienia co do kolejności ich uczestnictwa w niniejszym działaniu, Rada organizuje losowanie.

Artykuł 4

Wnioski

2.  W oparciu o kryteria określone w art. 5 Komisja przygotowuje wspólny formularz wniosku (zwany dalej „formularzem wniosku”), który jest stosowany przez wszystkie miasta kandydujące. Jeżeli miasto zaprasza do udziału otaczający je obszar, wniosek jest składany w imieniu miasta.

3.  Każdy wniosek opiera się na programie kulturalnym o wyraźnym wymiarze europejskim. Program kulturalny obejmuje okres jednego roku i powstaje specjalnie w związku z tytułem Europejskiej Stolicy Kultury, zgodnie z kryteriami określonymi w art. 5. ▌

Artykuł 5

Kryteria

Kryteria oceny wniosków (zwane dalej „kryteriami”) dzielą się na sześć kategorii: „wkład w strategię długoterminową”, ▌„wymiar europejski”, „treści kulturalne i artystyczne”, „zdolność wypełnienia roli”, „zasięg” i „zarządzanie”.

1.  W odniesieniu do „wkładu w strategię długoterminowąbierze się pod uwagę następujące czynniki:

a)  fakt, że strategia kulturalnego rozwoju miasta została wprowadzona przed złożeniem wniosku, włącznie z działaniem na rzecz Europejskich Stolic Kultury oraz z planami dotyczącymi ▌wsparcia ▌działalności kulturalnej po roku obchodów;

b)  plany służące wzmocnieniu potencjału sektora kultury i sektora kreatywnego, w tym tworzeniu długotrwałych powiązań między sektorem kultury a sektorami gospodarczym i społecznym w danym mieście;

d)  przewidywane długoterminowe skutki obchodów dla miasta i jego rozwoju w wymiarze kulturalnym, społecznym i gospodarczym;

e)  plany dotyczące monitorowania oraz oceny skutków obchodów dla miasta, a także rozpowszechniania wyników tej oceny,

4.  Następujące czynniki podlegają ocenie w odniesieniu do „wymiaru europejskiego”:

a)  zakres i jakość działań promujących różnorodność kulturową Europy, dialog międzykulturowy i większe wzajemne zrozumienie między obywatelami Europy;

b)  zakres i jakość działań podkreślających wspólne aspekty kultur europejskich, dziedzictwa i historii Europy, jak również integrację europejską oraz bieżącą tematykę europejską;

c)  zakres i jakość działań prezentujących artystów europejskich, współpraca z podmiotami lub miastami w różnych państwach, w tym w stosownych przypadkach z innymi Europejskimi Stolicami Kultury oraz partnerstwa transnarodowe;

d)  strategia mająca na celu przyciągnięcie uwagi szerokich kręgów europejskiej i międzynarodowej opinii publicznej;

4a.  Następujące czynniki podlegają ocenie w odniesieniu do „treści kulturalnych i artystycznych”:

a)  jasna i spójna wizja i strategia artystyczna leżąca u podstaw programu kulturalnego na rok obchodów;

b)  zaangażowanie lokalnych artystów i organizacji kulturalnych w tworzenie i realizację programu kulturalnego;

c)  zakres i różnorodność proponowanych działań oraz ich ogólna wartość artystyczna;

d)  zdolność łączenia lokalnej spuścizny kulturowej i tradycyjnych form sztuki z nowymi, innowacyjnymi i eksperymentalnymi formami ekspresji kulturalnej.

4b.  W odniesieniu do „zdolności do wypełnienia roli” miasta kandydujące wykazują, że:

a)  wniosek ma szerokie wsparcie polityczne oraz zapewnione trwałe zaangażowanie ze strony władz lokalnych, regionalnych i krajowych;

b)  miasto posiada lub będzie posiadało odpowiednią i sprawną infrastrukturę umożliwiającą goszczenie obchodów.

5.  Następujące czynniki podlegają ocenie w odniesieniu do „zasięgu”:

a)  zaangażowanie społeczności lokalnej i lokalnego społeczeństwa obywatelskiego w przygotowanie wniosku i realizację obchodów Europejskiej Stolicy Kultury;

b)  tworzenie dla szerokich kręgów społeczeństwa – w szczególności dla osób młodych, wolontariuszy oraz osób zmarginalizowanych i znajdujących się w trudnym położeniu, w tym mniejszości –nowych, trwałych możliwości biernego lub czynnego udziału w działaniach kulturalnych. ▌Szczególną uwagę poświęca się także kwestiom dostępności tych działań dla osób niepełnosprawnych i osób starszych;

c)  ogólna strategia pozyskiwania odbiorców, a w szczególności powiązania z kształceniem i z uczestnictwem ze strony szkół.

6.  Następujące czynniki podlegają ocenie w odniesieniu do „zarządzania”:

a)  realność strategii gromadzenia funduszy i proponowanego budżetu, w tym – w stosownych przypadkach – planowane starania o wsparcie finansowe ze strony unijnych programów i funduszy. Budżet ten obejmuje etap przygotowawczy, sam rok obchodów, ocenę i zapewnienie działań związanych ze spuścizną obchodów oraz plan postępowania awaryjnego;

b)  planowana struktura zarządcza i wykonawcza związana z obchodami Europejskiej Stolicy Kultury, która przewiduje m.in. właściwą współpracę między władzami lokalnymi a strukturą wykonawczą, w tym zespołem artystycznym;

c)  procedury mianowania i zakresy działania dyrektora generalnego i dyrektora artystycznego;

d)  strategia marketingowa i komunikacyjna, która jest kompleksowa i uwypukla fakt, że Europejskie Stolice Kultury to działanie unijne.

da)  istnienie struktury wykonawczej, której pracownicy posiadają właściwe umiejętności i doświadczenie, które pozwolą zaplanować program kulturalny na rok obchodów, zarządzać nim i go realizować.

Artykuł 6

Zespół ekspertów

1.   Tworzy się zespół niezależnych ekspertów (zwany dalej „zespołem ekspertów”) w celu przeprowadzania procedur wyboru i monitorowania.

1a.  W skład zespołu ekspertów wchodzi 10 ekspertów mianowanych przez instytucje i organy Unii zgodnie z ust. 2 (zwanych dalej „ekspertami europejskimi”).

Ponadto w przypadku wyboru i monitorowania miasta z państwa członkowskiego danemu państwu członkowskiemu przysługuje prawo mianowania maksymalnie dwóch ekspertów (zwanych dalej „ekspertami krajowymi”), zgodnie z własnymi procedurami i w porozumieniu z Komisją.

2.  ▌

Po przeprowadzeniu zaproszenia do wyrażenia zainteresowania Komisja proponuje grupę potencjalnych ekspertów europejskich.

Parlament Europejski, Rada i Komisja wybierają następnie z tej grupy po trzech ekspertów i mianują ich zgodnie ze swoimi procedurami. Komitet Regionów wybiera z tej grupy jednego eksperta i mianuje go zgodnie ze swoimi procedurami.

Przy wyborze ekspertów europejskich każda z tych instytucji i każdy z tych organów Unii starają się zadbać o komplementarność kompetencji, zrównoważone pochodzenie geograficzne i równowagę płci w całym zespole ekspertów.

2a.   Wszyscy eksperci posiadają obywatelstwo Unii. Są oni niezależni i posiadają znaczne doświadczenie i wiedzę fachową w zakresie sektora kultury, rozwoju kulturalnego miast, lub organizacji obchodów Europejskiej Stolicy Kultury lub międzynarodowego wydarzenia kulturalnego o podobnym zakresie i podobnej skali. Eksperci są ponadto w stanie poświęcić pracom w zespole ekspertów odpowiednią liczbę dni roboczych w roku.

Zespół ekspertów wyznacza swojego przewodniczącego.

3.  ▌Ekspertów europejskich mianuje się na okres trzech lat.

Niezależnie od akapitu pierwszego, podczas tworzenia pierwszego zespołu ekspertów Parlament Europejski mianuje swoich ▌ekspertów na okres trzech lat, Rada – na okres jednego roku, Komisja – na okres dwóch lat, a Komitet Regionów na okres jednego roku ▌.

4.   Wszyscy członkowie ▌zespołu ekspertów deklarują wszelkie faktyczne lub potencjalne konflikty interesów dotyczące określonego miasta kandydującego. W przypadku takiej deklaracji ze strony eksperta lub w przypadku ujawnienia takiego konfliktu interesów ekspert ten składa rezygnację, a stosowna instytucja lub stosowny organ Unii lub państwo członkowskie zastępują go inną osobą na pozostały okres kadencji, zgodnie z odpowiednią procedurą.

5.  Komisja publikuje na swojej stronie internetowej wszelkie sprawozdania zespołu ekspertów.

Artykuł 7

Składanie wniosków w państwach członkowskich

1.  Każde państwo członkowskie odpowiada za zorganizowanie konkursu dla swoich miast zgodnie z harmonogramem.

2.  Państwo członkowskie publikuje zaproszenie do składania wniosków co najmniej sześć lat przed ▌rokiem obchodów.

W drodze odstępstwa państwa członkowskie uprawnione do wyznaczenia Europejskiej Stolicy Kultury na 2020 r. publikują takie zaproszenie możliwie najwcześniej po ...(12) .

Zaproszenie do składania wniosków skierowane do miast kandydujących do tytułu zawiera formularz wniosku ▌.

Termin składania przez miasta kandydujące wniosków w ramach zaproszenia do składania wniosków przypada najwcześniej 10 miesięcy po opublikowaniu zaproszenia.

3.  Zainteresowane państwo członkowskie przekazuje wnioski Komisji.

Artykuł 8

Wybór wstępny w państwach członkowskich

1.  Co najmniej pięć lat przed ▌rokiem obchodów każde zainteresowane państwo członkowskie zwołuje posiedzenie zespołu ekspertów i miast kandydujących poświęcone wyborowi wstępnemu.

2.  Po dokonaniu oceny wniosków zgodnie z kryteriami ▌zespół ekspertów ustala krótką listę miast kandydujących ▌i sporządza sprawozdanie z wyboru wstępnego, w którym odnosi się do wszystkich wniosków i proponuje między innymi zalecenia dla miast kandydujących umieszczonych na krótkiej liście.

3.  ▌Zespół ekspertów przedkłada sprawozdanie z wyboru wstępnego zainteresowanym państwom członkowskim i Komisji. Każde z zainteresowanych państw członkowskich formalnie zatwierdza krótką listę opartą na sprawozdaniu zespołu ekspertów.

Artykuł 9

Wybór w państwach członkowskich

1.  Miasta kandydujące umieszczone na krótkiej liście uzupełniają i modyfikują swoje wnioski, aby spełnić kryteria i uwzględnić zalecenia zamieszczone w sprawozdaniu z wyboru wstępnego, i przedkładają je zainteresowanemu państwu członkowskiemu, które następnie przekazuje je Komisji.

2.  Nie później niż dziewięć miesięcy po posiedzeniu poświęconym wyborowi wstępnemu każde zainteresowane państwo członkowskie organizuje posiedzenie ▌zespołu ekspertów i miast kandydujących umieszczonych na krótkiej liście poświęcone wyborowi ostatecznemu.

W razie potrzeby zainteresowane państwo członkowskie może w porozumieniu z Komisją przedłużyć ten termin o rozsądny okres.

3.  ▌Zespół ekspertów dokonuje oceny uzupełnionych i zmodyfikowanych wniosków.

4.  ▌Zespół ekspertów sporządza sprawozdanie z wyboru ostatecznego odnośnie do tych wniosków wraz z rekomendacją dotyczącą nominowania na Europejską Stolicę Kultury jednego miasta z zainteresowanego państwa członkowskiego. Jednak jeśli żadne miasto kandydujące nie spełnia wszystkich kryteriów, ▌zespół ekspertów może zalecić nieprzyznawanie tytułu w danym roku.

Sprawozdanie dotyczące wyboru ostatecznego zawiera również zalecenia dla wyłonionego miasta dotyczące postępów, jakie mają zostać osiągnięte do roku obchodów.

Zespół ekspertów przedkłada sprawozdanie z wyboru ostatecznego zainteresowanemu państwu członkowskiemu i Komisji. ▌

Artykuł 10

Wybór wstępny i wybór ostateczny w krajach kandydujących i potencjalnych krajach kandydujących

1.  Komisja Europejska odpowiada za organizację konkursu dla miast w krajach kandydujących i potencjalnych krajach kandydujących.

2.  Co najmniej sześć lat przed ▌rokiem obchodów Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej zaproszenie do składania wniosków. ▌

Zaproszenie do składania wniosków skierowane do miast kandydujących do tytułu zawiera formularz wniosku.

Ostateczny termin składania wniosków w ramach zaproszenia do składania wniosków przypada najwcześniej 10 miesięcy po opublikowania zaproszenia.

4.  Co najmniej pięć lat przed ▌rokiem obchodów ▌zespół ekspertów dokonuje wyboru wstępnego miast w oparciu o formularz wniosku. Nie organizuje się posiedzeń z udziałem miast kandydujących.

Po dokonaniu oceny wniosków zgodnie z kryteriami ▌zespół ekspertów ustala krótką listę miast kandydujących ▌i sporządza sprawozdanie z wyboru wstępnego, w którym odnosi się do wszystkich wniosków i proponuje między innymi zalecenia dla miast kandydujących umieszczonych na krótkiej liście. Zespół ekspertów przedkłada Komisji sprawozdanie dotyczące wyboru wstępnego.

5.  Miasta kandydujące umieszczone na krótkiej liście uzupełniają i modyfikują swoje wnioski, aby spełnić kryteria i uwzględnić zalecenia zamieszczone w sprawozdaniu z wyboru wstępnego, i przedkładają je Komisji.

Nie później niż dziewięć miesięcy po posiedzeniu poświęconym wyborowi wstępnemu Komisja organizuje posiedzenie ▌zespołu ekspertów i miast kandydujących umieszczonych na krótkiej liście poświęcone wyborowi ostatecznemu. W razie potrzeby Komisja może przedłużyć ten termin o rozsądny okres.

▌Zespół ekspertów dokonuje oceny uzupełnionych i zmodyfikowanych wniosków.

Sporządza on sprawozdanie z wyboru ostatecznego odnośnie do wniosków miast kandydujących umieszczonych na krótkiej liście wraz z rekomendacją dotyczącą nominowania na Europejską Stolicę Kultury maksymalnie jednego miasta z jednego kraju kandydującego lub potencjalnego kraju kandydującego.

Jednak jeśli żadne miasto kandydujące nie spełnia wszystkich kryteriów, ▌zespół ekspertów może zalecić nieprzyznawanie tytułu w danym roku.

Sprawozdanie z wyboru ostatecznego zawiera również zalecenia dla wyłonionego miasta na temat tego, jakie postępy ▌ma osiągnąć do roku obchodów.

Zespół ekspertów przedkłada Komisji sprawozdanie z wyboru ostatecznego.

Artykuł 11

Wyznaczenie

Komisja Europejska oficjalnie wyznacza aktem wykonawczym Europejskie Stolice Kultury, uwzględniając przy tym w należyty sposób zalecenia ▌zespołu ekspertów. Komisja informuje o wyznaczeniu Parlament Europejski, Radę i Komitet Regionów.

Artykuł 12

Współpraca między wyznaczonymi miastami

Miasta wyznaczone na ten sam rok starają się stworzyć powiązania między swoimi programami kulturalnymi, a w ramach procesu monitorowania określonego w art. 13 mogą rozważyć współpracę ze sobą.

Artykuł 13

Monitorowanie

1.  Od momentu wyznaczenia miast na stolice kultury do rozpoczęcia roku obchodów ▌zespół ekspertów monitoruje przygotowania do obchodów oraz udziela miastom wsparcia i wytycznych.

2.  W tym celu Komisja zwołuje trzy posiedzenia z udziałem ▌zespołu ekspertów i wyznaczonych miast, pierwsze posiedzenie odbywa się trzy lata przed ▌roku obchodów, drugie posiedzenie odbywa się 18 miesięcy przed ▌roku obchodów, a trzecie posiedzenie odbywa się dwa miesiące przed ▌roku obchodów. Zainteresowane państwo członkowskie lub zainteresowany kraj kandydujący lub potencjalny kraj kandydujący może wyznaczyć obserwatora do uczestnictwa w tych posiedzeniach.

Miasta przekazują Komisji sprawozdania z postępów sześć tygodni przed każdym z posiedzeń.

W trakcie posiedzeń ▌zespół ekspertów zapoznaje się ze stanem przygotowań i udziela miastom porad, aby wspomóc je w opracowaniu wysokiej jakości programu kulturalnego i skutecznej strategii. Zespół ekspertów zwraca szczególną uwagę na zalecenia zawarte w sprawozdaniu zawierającym zalecenie wyboru oraz w poprzednich sprawozdaniach z monitorowania.

3.  Po każdym posiedzeniu ▌zespół ekspertów sporządza sprawozdanie na temat stanu przygotowań i niezbędnych dalszych działań.

Zespół ekspertów przekazuje swoje sprawozdania ▌Komisji, a także zainteresowanym miastom i zainteresowanym państwom członkowskim lub krajom. ▌

4.  Oprócz posiedzeń monitorujących Komisja może w razie konieczności organizować wizyty członków ▌zespołu ekspertów w wyznaczonych miastach.

Artykuł 14

Nagroda

1.  ▌Komisja Europejska może przyznać wyznaczonemu miastu nagrodę pieniężną imienia Meliny Mercouri (zwaną dalej „nagrodą”) zależną od środków finansowych udostępnionych w stosownych wieloletnich ramach finansowych.

Prawne i finansowe aspekty nagrody podlegają ramom odpowiednich unijnych programów na rzecz kultury.

2.  ▌Nagroda jest wypłacana nie później niż do końca marca w roku obchodów, pod warunkiem że zainteresowane miasto dotrzymuje zobowiązań podjętych na etapie składania wniosku, spełnia kryteria oraz uwzględnia zalecenia zawarte w sprawozdaniu z wyboru ostatecznego i w sprawozdaniach z monitorowania.

Zobowiązania podjęte przez wyznaczone miasto na etapie składania wniosków uznaje się za dotrzymane, jeśli w programie i strategii nie wprowadzono żadnych istotnych zmian w okresie między etapem składania wniosków a rokiem obchodów, w szczególności jeśli:

a)  budżet został utrzymany na poziomie pozwalającym zrealizować wysokiej jakości program kulturalny zgodnie z wnioskiem i kryteriami;

b)  odpowiednio respektowana jest niezależność zespołu artystycznego;

c)  wymiar europejski jest nadal wystarczająco silny w ostatecznej wersji programu kulturalnego;

d)  w strategii marketingowej i komunikacyjnej i w materiałach informacyjnych wykorzystywanych przez wyznaczone miasto wyraźnie odzwierciedlany jest fakt, że tytuł Europejskiej Stolicy Kultury to działanie unijne;

e)  wprowadzono plany dotyczące monitorowania oraz oceny skutków obchodów dla danego miasta.

Artykuł 15

Ustalenia praktyczne

Komisja w szczególności:

a)  zapewnia ogólną spójność działania;

b)  zapewnia koordynację między państwami członkowskimi a ▌zespołem ekspertów;

c)  sporządza – na podstawie celów i kryteriów niniejszego działania oraz w ścisłej współpracy z zespołem ▌ekspertów – wytyczne mające stanowić pomoc przy procedurze wyboru i procedurze monitorowania;

d)  dostarcza technicznego wsparcia zespołowi ekspertów;

e)  podaje do wiadomości publicznej wszystkie stosowne informacje i przyczynia się do nagłaśniania działania na szczeblu europejskim i międzynarodowym;

f)  wspiera wymianę doświadczeń i dobrych praktyk między byłymi, obecnymi i przyszłymi Europejskimi Stolicami Kultury oraz miastami kandydującymi, a także promuje szersze rozpowszechnianie sprawozdań z oceny danych miast i wyciągniętych wniosków.

Artykuł 16

Ocena

1.  Za ocenę rezultatów obchodów Europejskiej Stolicy Kultury odpowiada zainteresowane miasto.

Aby zapewnić spójne podejście do procedury oceny, Komisja opracowuje wspólne wytyczne i wskaźniki dla miast w oparciu o cele i kryteria ▌.

Miasta sporządzają swoje sprawozdania z oceny i przekazują je Komisji ▌do dnia 31 grudnia roku następującego po roku obchodów. Komisja publikuje ▌sprawozdania z oceny na swojej stronie internetowej.

2.  Niezależnie od ocen sporządzanych przez miasta Komisja dba także o to, by regularnie sporządzane były niezależne zewnętrzne oceny rezultatów niniejszego działania. ▌

Niezależna zewnętrzna ocena koncentruje się na ujęciu wszystkich dotychczasowych obchodów Europejskiej Stolicy Kultury w kontekście europejskim, umożliwiając przyszłym Europejskim Stolicom Kultury i wszystkim europejskim miastom dokonywanie porównań i wyciąganie użytecznych wniosków. Elementem tej oceny jest również ocena niniejszego działania w ujęciu całościowym, w tym ocena efektywności procesów związanych z prowadzeniem działania, jego wpływu oraz możliwości jego usprawnienia.

Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komitetowi Regionów następujące sprawozdania z oceny, do których w stosownych przypadkach załącza się odpowiednie wnioski:

a)  pierwsze sprawozdanie okresowe ▌– do 31 grudnia 2024 r.,

b)  drugie sprawozdanie okresowe ▌– do 31 grudnia 2029 r.,

c)  sprawozdanie ex post ▌– do 31 grudnia 2034 r.

Artykuł 17

Uchylenie i przepisy przejściowe

Niniejszym uchyla się decyzję nr 1622/2006/WE. Stosuje się ją jednak nadal w odniesieniu do miast, które zostały już wyznaczone lub są wyznaczane na Europejską Stolicę Kultury na lata od 2012 r. do 2019 r.

Artykuł 18

Wejście w życie

Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Sporządzono w ▌

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK

Harmonogram prac

2020

Chorwacja

Irlandia

2021

Rumunia

Grecja

Kraj kandydujący lub potencjalny kraj kandydujący

2022

Litwa

Luksemburg

2023

Węgry

Wielka Brytania

2024

Estonia

Austria

Kraj kandydujący lub potencjalny kraj kandydujący

2025

Słowenia

Niemcy

2026

Słowacja

Finlandia

2027

Łotwa

Portugalia

Kraj kandydujący lub potencjalny kraj kandydujący

2028

Republika Czeska

Francja

2029

Polska

Szwecja

2030

Cypr

Belgia

Kraj kandydujący lub potencjalny kraj kandydujący

2031

Malta

Hiszpania

2032

Bułgaria

Dania

2033

Holandia

Włochy

Kraj kandydujący lub potencjalny kraj kandydujący

(1) Dz.U. C 113 z 18.4.2012, s. 17.
(2) Dz.U. C 17 z 19.1.2013, s. 97.
(3) Poprawki: tekst nowy lub zmieniony został zaznaczony kursywą i wytłuszczonym drukiem; symbol ▌sygnalizuje skreślenia.
(4) Dz.U. C 113 z 18.4.2012, s. 17 i Dz.U. C 17 z 19.1.2013, s. 97.
(5) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 12 grudnia 2013 r.
(6) Dz.U. C 287 z 29.11.2007, s. 1.
(7) Dz.U. C 247 E z 15.10.2009, s. 32.
(8)Decyzja nr 1622/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 2006 r. ustanawiająca działanie Wspólnoty na rzecz obchodów "Europejskiej Stolicy Kultury" w latach 2007–2019 (Dz.U. L 304 z 3.11.2006, s. 1).
(9) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr .../2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. ustanawiające program „Kreatywna Europa” (2014-2020) i uchylające decyzje nr 1718/2006/WE, nr 1855/2006/WE i nr 1041/2009/WE (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 221).
(10) 14944/10.
(11) Dz.U. C 56 E z 26.2.2013, s. 41.
(12) Data wejścia w życie niniejszej decyzji.


Zmiana niektórych rozporządzeń w obszarze rybołówstwa i zdrowia zwierząt ze względu na zmianę statusu Majotty ***I
PDF 409kWORD 86k
Rezolucja
Tekst skonsolidowany
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 12 grudnia 2013 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego niektóre rozporządzenia w obszarze rybołówstwa i zdrowia zwierząt ze względu na zmianę statusu Majotty względem Unii Europejskiej (COM(2013)0417 – C7-0175/2013 – 2013/0191(COD))
P7_TA(2013)0591A7-0425/2013

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2013)0417),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 43 ust. 2 i art. 168 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C7-0175/2013),

–  uwzględniając art. 349 i art. 355 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Komisji Prawnej w sprawie proponowanej podstawy prawnej,

–  uwzględniając pismo Rady z dnia 10 października 2013 r.(1),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 18 września 2013 r.(2),

–  uwzględniając art. 55 i 37 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Rybołówstwa oraz opinię Komisji Rozwoju Regionalnego (A7–0425/2013),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzić znaczące zmiany do swojego wniosku lub zastąpić go innym tekstem;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 12 grudnia 2013 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr .../2013 zmieniającego niektóre rozporządzenia w obszarze rybołówstwa i zdrowia zwierząt ze względu na zmianę statusu Majotty względem Unii Europejskiej

P7_TC1-COD(2013)0191


PARLAMENT EUROPEJSKI ORAZ RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 ust. 2 oraz, art. 168 ust. 4 lit. b i art. 349, [Popr. 1]

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(3),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą(4),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Decyzją 2012/419/UE(5) Rada Europejska zmieniła status Majotty względem Unii Europejskiej ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2014 r. Od tego dnia Majotta przestaje być zatem terytorium zamorskim i otrzymuje status regionu najbardziej oddalonego w rozumieniu art. 349 i art. 355 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). W związku ze wspomnianą zmianą statusu prawnego Majotty Prawo prawo Unii będzie miałodo niej zastosowanie do Majotty od dnia 1 stycznia 2014 r. W wielu obszarach nNależy wprowadzić pewne środki szczególne uzasadnione szczególną specyficzną sytuacją strukturalną, gospodarczą i społeczną Majotty, którą to sytuację komplikują oddalenie, wyspiarski charakter, niewielkie rozmiary, trudne warunki topograficzne i klimatyczne. [Popr. 2]

(2)  W odniesieniu do obszarów rybołówstwa i zdrowia zwierząt należy zmienić rozporządzenia wymienione poniżej.

(3)  Jeżeli chodzi o rozporządzenie Rady (WE) nr 850/98 z dnia 30 marca 1998 r. w sprawie zachowania zasobów połowowych poprzez środki techniczne dla ochrony niedojrzałych organizmów morskich(6), należy włączyć wody otaczające Majottę w zakres stosowania tego rozporządzenia oraz zakazać używania okrężnic do połowu ławic tuńczyka oraz ryb tuńczykopodobnych wewnątrz obszaru w obrębie 24 mil morskich od linii podstawowej wyspy w celu ochrony ławic dużych migrujących gatunków ryb w pobliżu wyspy Majotta. [Popr. nie dotyczy wszystkich wersji językowych]

(4)  Jeżeli chodzi o rozporządzenie Rady (WE) nr 104/2000 z dnia 17 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury(7) oraz biorąc pod uwagę bardzo fragmentaryczne i niedostatecznie rozwinięte majotyjskie strategie wprowadzania do obrotu, zastosowanie przepisów dotyczących etykietowania produktów rybołówstwa oznaczałoby dla detalistów obciążenie nieproporcjonalne do informacji, które będą przekazywane konsumentowi. W związku z tym właściwe jest zapewnienie czasowego odstępstwa od stosowania przepisów dotyczących etykietowania produktów rybołówstwa oferowanych konsumentowi finalnemu w sprzedaży detalicznej na Majotcie.

(5)  Jeżeli chodzi o rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa(8), należy wprowadzić szczególne środki w odniesieniu do rejestru floty rybackiej oraz systemu dostępu.

(6)  Po pierwsze, istotna część floty pływającej pod banderą Francji i wypływającej z francuskiego departamentu Majotty składa się ze statków o długości nieprzekraczającej 9 10 metrów, rozmieszczonych wokół wyspy i nieposiadających określonych miejsc wyładunku, które nadal wymagają identyfikacji, pomiarów i wyposażenia w narzędzia zapewniające minimalny poziom bezpieczeństwa, aby mogły być włączone do rejestru statków rybackich UE; w związku z tym Francja nie będzie mogła uzupełnić wspomnianego rejestru do dnia 31 grudnia 2016 2020 r. Francja powinna jednak wprowadzić tymczasowy rejestr floty rybackiej gwarantujący minimalną identyfikację statków z tego segmentu, tak aby uniknąć szybkiego wzrostu liczby niezarejestrowanych statków rybackich. [Popr. 4]

(7)  Po drugie, z punktu widzenia ochrony ekologicznie i biologicznie wrażliwego stanu wód otaczających Majottę oraz ochrony lokalnej gospodarki tej wyspy, a także uwzględniając jej sytuację strukturalną, społeczną i gospodarczą, konieczne jest ograniczenie określonej działalności połowowej na tych wodach do statków zarejestrowanych w portach Majotty. [Popr. 5]

(8)  Jeżeli chodzi o rozporządzenie Rady (WE) nr 639/2004 z dnia 30 marca 2004 r. w sprawie zarządzania flotami rybackimi zarejestrowanymi w najbardziej oddalonych regionach Wspólnoty(9), szczególna sytuacja Majotty polega na tym, że nie ustalono żadnego celu w odniesieniu do jej floty, na podstawie rozporządzenia (WE) nr 2371/2002, odnoszącego się do wieloletniego programu orientacji 1997–2002. Z punktu widzenia ochrony zasobów ryb właściwe jest zamrożenie zdolności połowowej flot na obecnych poziomach, w szczególności w segmencie dużych statków o znacznej zdolności połowowej. W odniesieniu do mniejszych statków, biorąc pod uwagę fakt, że Francja przedstawiła Komisji ds. Tuńczyka na Oceanie Indyjskim (IOTC) plan rozwoju, w którym określiła przewidywany rozwój floty zlokalizowanej na Majotcie, którego nie zakwestionowała żadna z umawiających się stron IOTC, w tym UE, w związku z obecną szczególną sytuacją społeczną i gospodarczą Majotty właściwe jest jednak wykorzystanie celów tego planu jako poziomów odniesienia dla zdolności połowowej floty zarejestrowanej w portach Majotty oraz zezwolenie Francji na zwiększenie jej floty do poziomu celów określonych we wspomnianym planie rozwoju. [Popr. 6]

(9)  Jeżeli chodzi o rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1774/2002(10), należy zauważyć, że Majotta nie posiada obecnie żadnej zdolności przemysłowej do przetwarzania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego. Należy zatem przyznać Francji pięcioletni okres na stworzenie infrastruktury niezbędnej do identyfikacji, przewozu, obróbki i usuwania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego oraz prowadzenia czynności związanych z tymi produktami na Majotcie z zachowaniem pełnej zgodności z rozporządzeniem (WE) nr 1069/2009.

(10)  Jeżeli chodzi o rozporządzenie Rady (WE) nr 1224/2009 z dnia 20 listopada 2009 r. ustanawiające wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 847/96, (WE) nr 2371/2002, (WE) nr 811/2004, (WE) nr 768/2005, (WE) nr 2115/2005, (WE) nr 2166/2005, (WE) nr 388/2006, (WE) nr 509/2007, (WE) nr 676/2007, (WE) nr 1098/2007, (WE) nr 1300/2008, (WE) nr 1342/2008 i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1627/94 oraz (WE) nr 1966/2006(11), wydaje się, że Francja nie będzie w stanie zapewnić zgodności ze wszystkimi unijnymi obowiązkami dotyczącymi kontroli w segmencie „Majotta. Gatunki pelagiczne i denne. Długość < 9 m 10 m” floty Majotty do dnia uzyskania przez Majottę statusu regionu najbardziej oddalonego. Statki należące do tego segmentu, rozmieszczone wokół wyspy, nie posiadają określonych miejsc wyładunku i nadal wymagają identyfikacji. Ponadto konieczne jest zorganizowanie szkoleń dla rybaków i kontrolerów oraz ustanowienie odpowiedniej infrastruktury administracyjnej i fizycznej. Dlatego też konieczne jest wprowadzenie czasowego odstępstwa od stosowania niektórych przepisów dotyczących kontroli statków rybackich i ich właściwości, działalności prowadzonej przez nie na morzu, stosowanych przez nie narzędzi oraz osiąganych połowów na wszystkich etapach, począwszy od statku, a na rynku kończąc, w odniesieniu do wspomnianego segmentu floty. Aby osiągnąć przynajmniej niektóre z najważniejszych celów rozporządzenia (WE) nr 1224/2009, Francja powinna jednak ustanowić krajowy system kontroli pozwalający jej na kontrolę i monitorowanie działalności prowadzonej w tym segmencie floty oraz zapewnić zgodność z międzynarodowymi obowiązkami sprawozdawczymi Unii. [Popr. 7]

(11)  Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenia (WE) nr 850/98, (WE) nr 104/2000, (WE) nr 2371/2002, (WE) nr 639/2004, (WE) nr 1069/2009 oraz (WE) nr 1224/2009,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Zmiany wprowadzone w rozporządzeniu (WE) nr 850/98

W rozporządzeniu (WE) nr 850/98 wprowadza się następujące zmiany:

1)  art. 2 ust. 1 lit. h) otrzymuje brzmienie:"

„h) Region 8:

Wszystkie wody u wybrzeży francuskich departamentów Reunion i Majotty będące pod władzą lub jurysdykcją Francji.”;

"

1a)  w art. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:"

„3a) „Morski Park Majotty” oznacza całą wyłączną strefę ekonomiczną (w.s.e.) Majotty (68 381 km2). Od strony lądu park ten rozciąga się do wysokości przybrzeża odpowiadającej granicy publicznego obszaru morskiego.” [Popr. 8]

"

2)  po art. 34 dodaje się art. 34a w brzmieniu:"

„Artykuł 34a

Ograniczenia w działalności połowowej w obrębie 24-milowej strefy wokół wyspy Majotta

W odniesieniu do statków zakazane jest używanie jakichkolwiek okrężnic do połowu ławic tuńczyka oraz ryb tuńczykopodobnych wewnątrz obszaru w obrębie 24 mil morskich od wybrzeży wyspy Majotta, mierzonych od linii podstawowej, od której mierzone są wody terytorialne. [Popr. nie dotyczy wszystkich wersji językowych]

Połowy z użyciem dryfujących urządzeń do sztucznej koncentracji ryb i połowy ryb gromadzących się pod wielkimi ssakami morskimi i rekinami wielorybimi są zabronione na całym obszarze Parku Morskiego Majotty.”. [Popr. 10]

"

Artykuł 2

Zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 104/2000

W art. 4 rozporządzenia (WE) nr 104/2000 po ustępie 3 dodaje się ustęp 3a w brzmieniu:"

„3a. Do dnia 1631 grudnia 20162021 r. ust. 1, 2 i 3 nie mają zastosowania do produktów oferowanych konsumentom finalnym w sprzedaży detalicznej na wyspie Majotta.”. [Popr. 11]

"

Artykuł 3

Zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 2371/2002

W rozporządzeniu (WE) nr 2371/2002 wprowadza się następujące zmiany:

1)  w art. 15 dodaje się ust. 5 i 6 w brzmieniu:"

„5. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 Francja jest zwolniona do dnia 31 grudnia 2016 2021 r. z obowiązku włączenia do swojego rejestru unijnych statków rybackich tych statków, których długość całkowita nie przekracza 9 10 metrów i które wypływają z Majotty. [Popr. 12]

6.  Do dnia 31 grudnia 2016 2021 r. Francja prowadzi tymczasowy rejestr statków rybackich, których długość całkowita nie przekracza 9 10 metrów i które wypływają z Majotty. Rejestr ten zawiera co najmniej nazwę, długość całkowitą i kod identyfikacyjny każdego statku.”; [Popr. 13]

"

2)  po art. 18 dodaje się art. 18a w brzmieniu:"

„Artykuł 18a

Majotta

Na zasadzie odstępstwa od art. 17 w pasach wodnych do 100 mil morskich od linii podstawowej Majotty oraz na obszarze całego Parku Morskiego Majotty Francja może przyjąć środki ochronne uznane za niezbędne do celów ochrony zasobów naturalnych podlegających ochronie na mocy przepisów ustanawiających Park Morski Majotty i ograniczyć połowy do statków rybackich zarejestrowanych w portach Majotty i figurujących w rejestrze statków unijnych albo w rejestrze tymczasowym, o którym mowa w art. 15 ust. 6, z wyjątkiem statków unijnych, które w ciągu dwóch lat przed datą 1 stycznia 2014 r. prowadziły połowy na tych wodach przez co najmniej 40 dni, o ile nie przekraczają tradycyjnie wykorzystywanych nakładów połowowych.”. [Popr. 14]

"

Artykuł 4

Zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 639/2004

W rozporządzeniu (WE) nr 639/2004 po art. 1 dodaje się art. 1a w brzmieniu:"

„Artykuł 1a

Flota Majotty

1.  Na zasadzie odstępstwa od art. 1 ust. 1 lit. a) za poziomy odniesienia dla statków rybackich zarejestrowanych w portach Majotty i figurujących w rejestrze statków unijnych albo w rejestrze tymczasowym, o którym mowa w art. 15 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002, uznaje się zdolność połowową tej floty na dzień 31 grudnia 2013 r.

W odniesieniu do statków rybackich, których długość całkowita wynosi 8–12 metrów i które stosują takle, oraz statków rybackich, których długość całkowita nie przekracza 910 metrów, za poziom odniesienia uznaje się zdolność połowową przewidzianą w planie rozwoju przedstawionym przez Francję Komisji ds. Tuńczyka na Oceanie Indyjskim w dniu 7 stycznia 2011 r. [Popr. 15]

2.  Na zasadzie odstępstwa od art. 13 rozporządzenia (WE) nr 2371/2002 Francja jest uprawniona do wprowadzenia nowej zdolności połowowej w segmentach floty określonych w odniesieniu do statków rybackich, których długość całkowita wynosi 8–12 metrów i które stosują takle, oraz statków rybackich, których długość całkowita nie przekracza 910 metrów, bez wycofania równoważnej zdolności połowowej.”. [Popr. 16]

"

Artykuł 5

Zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 1069/2009

Artykuł 56 rozporządzenia (WE) nr 1069/2009 otrzymuje brzmienie:"

„Artykuł 56

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 4 marca 2011 r.

Niemniej art. 4 ma zastosowanie do Majotty ze skutkiem od dnia 1 stycznia 20192021 r. Produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego oraz produkty pochodne wytworzone na Majotcie przed dniem 1 stycznia 2019 2021 r. usuwa się zgodnie z art. 19 ust. 1 lit. b). [Popr. 17]

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.”.

"

Artykuł 6

Zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 1224/2009

W rozporządzeniu (WE) nr 1224/2009 po art. 2 dodaje się art. 2a w brzmieniu:"

„Artykuł 2a

Stosowanie wspólnotowego systemu kontroli do niektórych segmentów floty francuskiego departamentu zamorskiego Majotty regionu najbardziej oddalonego Majotta [Popr. 18]

1.  Do dnia 31 grudnia 2016 2021 r. art. 5 ust. 3 oraz art. 6, 8, 41, 56, 58 to 62, 66, 68 i 109 nie mają zastosowania do Francji w odniesieniu do statków rybackich, których długość całkowita nie przekracza 9 10 metrów i które wypływają z Majotty, prowadzonej przez nie działalności oraz osiąganych przez nie połowów. [Popr. 19]

2.  Do dnia 1 stycznia 2014 2015 r. Francja ustanowi krajowy system kontroli mający zastosowanie do statków rybackich, których długość całkowita nie przekracza 9 10 metrów i które wypływają z Majotty. System ten musi spełniać następujące wymogi: [Popr. 20]

   a) jeden organ, zlokalizowany na wyspie Majotta, koordynuje działania kontrolne wszystkich organów lokalnych;
   b) kontrola, inspekcja i egzekwowanie prawa odbywają się na zasadzie niedyskryminacyjnej;
   c) system zapewnia kontrolę połowów gatunków objętych zarządzaniem w ramach Komisji ds. Tuńczyka na Oceanie Indyjskim oraz gatunków podlegających ochronie;
   d) system zapewnia kontrolę dostępu do wód otaczających Majottę, w szczególności do obszarów podlegających ograniczeniom dostępu mających zastosowanie do niektórych segmentów floty;
   e) priorytetem systemu jest osiągnięcie celu polegającego na sporządzeniu mapy działalności połowowej prowadzonej wokół wyspy w celu przygotowania podstaw do podejmowania ukierunkowanych działań w zakresie kontroli.

3.  Do dnia 30 września 2014 2015 r. Francja przedstawi Komisji plan działania, określając w nim środki, które zostaną wprowadzone w celu zapewnienia pełnego wykonania rozporządzenia (WE) nr 1224/2009 od dnia 1 stycznia 2017 2018 r. w odniesieniu do statków rybackich, których długość całkowita nie przekracza 9 10 metrów i które wypływają z francuskiego departamentu Majotty regionu najbardziej oddalonego Majotta. Plan działania jest przedmiotem dialogu między Francją a Komisją. Francja podejmie wszelkie niezbędne środki, aby zrealizować ten plan działania.”. [Popr. 21]

"

Artykuł 7

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dniem 1 stycznia 2014 r. [Popr. 22]

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

(1) Punkt 4 protokołu z dnia 21 października 2013 (P7_PV(2013)10-21).
(2) Dz.U. C 341 z 21.11.2013, s. 97.
(3)Dz.U. C 341 z 21.11.2013, s. 97.
(4) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 12 grudnia 2013 r.
(5)Dz.U. L 204, z 31.7.2012, s. 131.
(6)Dz.U. L 125 z 27.4.1998, s. 1.
(7)Dz.U. L 17 z 21.1.2000, s. 22.
(8)Dz.U. L 320 z 5.12.2001, s. 7.
(9)Dz.U. L 102 z 7.4.2004, s. 9.
(10)Dz.U. L 300 z 14.11.2009, s. 1.
(11)Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 1.


Rozporządzenie delegowane Komisji zmieniające załączniki I, II i IV do rozporządzenia (UE) nr 978/2012 wprowadzającego plan ogólnych preferencji taryfowych
PDF 201kWORD 35k
Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 12 grudnia 2013 r. w sprawie niewyrażania sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego Komisji z dnia 30 października 2013 r. zmieniającego załączniki I, II i IV do rozporządzenia (UE) nr 978/2012 wprowadzającego ogólny system preferencji taryfowych (C(2013)07167 – 2013/2929(DEA))
P7_TA(2013)0592B7-0547/2013

Parlament Europejski,

–  uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (C(2013)07167),

–  uwzględniając pismo Komisji z dnia 25 listopada 2013 r., w którym Komisja zwraca się do Parlamentu o oświadczenie, że nie wyraża on sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego,

–  uwzględniając pismo Komisji Handlu Międzynarodowego z dnia 2 grudnia 2013 r. skierowane do przewodniczącego Konferencji Przewodniczących Komisji,

–  uwzględniając art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 978/2012 z dnia 25 października 2012 r. wprowadzające ogólny system preferencji taryfowych i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 732/2008(1), w szczególności jego art. 3 ust. 2, art. 5 ust. 3 i art. 17 ust. 2,

–  uwzględniając art. 87a ust. 6 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że Komisja podkreśliła, iż Parlament powinien koniecznie przyjąć decyzję do dnia 16 grudnia 2013 r., ponieważ rozporządzenie delegowane należy opublikować do dnia 1 stycznia 2014 r., dzięki czemu możliwe będzie terminowe przywrócenie Mjanmy/Birmy do ogólnego systemu preferencji taryfowych oraz włączenie Sudanu Południowego do tego systemu;

1.  oświadcza, że nie wyraża sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie i Komisji.

(1) Dz.U. L 303 z 31.10.2012, s. 1.


Wezwanie do wymiernych i wiążących zobowiązań na rzecz zwalczania uchylania się od opodatkowania i unikania podatków w UE
PDF 208kWORD 47k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 12 grudnia 2013 r. w sprawie wezwania do przyjęcia wymiernego i wiążącego zobowiązania do przeciwdziałania uchylaniu się od zobowiązań podatkowych oraz unikaniu płacenia podatków w UE (2013/2963(RSP))
P7_TA(2013)0593B7-0552/2013

Parlament Europejski,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 6 grudnia 2012 r. w sprawie planu działania zakładającego poprawę skuteczności walki z oszustwami podatkowymi i uchylaniem się od opodatkowania (COM(2012)0722),

–  uwzględniając zalecenie Komisji z dnia 6 grudnia 2012 r. w sprawie agresywnego planowania podatkowego(1),

–  uwzględniając zalecenie Komisji z dnia 6 grudnia 2012 r. w sprawie środków mających na celu zachęcenie państw trzecich do stosowania minimalnych norm dobrych rządów w dziedzinie opodatkowania(2),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 27 czerwca 2012 r. w sprawie konkretnych sposobów usprawnienia walki z oszustwami podatkowymi i uchylaniem się od opodatkowania, w tym w odniesieniu do państw trzecich (COM(2012)0351),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie walki z oszustwami podatkowymi, uchylaniem się od opodatkowania i rajami podatkowymi(3),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 19 kwietnia 2012 r. w sprawie apelu o opracowanie konkretnych sposobów walki z oszustwami podatkowymi i uchylaniem się od opodatkowania(4),

–  uwzględniając konkluzje Ecofin i jej sprawozdanie dla Rady Europejskiej dotyczące opodatkowania z dnia 22 czerwca 2012 r.,

–  uwzględniając konkluzje Ecofin w sprawie uchylania się od opodatkowania i oszustw podatkowych z dnia 14 maja 2013 r.,

–  uwzględniając deklarację przywódców państw grupy G20 wydaną po szczycie w Petersburgu w dniach 5 i 6 września 2013 r.,

–  uwzględniając komunikat wydany w następstwie posiedzenia ministrów finansów i gubernatorów banków centralnych państw G20, które odbyło się w Moskwie w dniach 15 i 16 lutego 2013 r.,

–  uwzględniając sprawozdanie z 2013 r. Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju zatytułowane „Rozwiązanie kwestii erozji podstawy opodatkowania i przenoszenia zysków”,

–  uwzględniając art. 110 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że co roku w UE ok. trylion euro potencjalnych dochodów z podatków jest straconych z powodu oszustw podatkowych, uchylania się od opodatkowania i unikania płacenia podatków, a na sytuację tą nie zareagowano żadnymi konkretnymi środkami;

B.  mając na uwadze, że oszustwa podatkowe i uchylanie się od opodatkowania to działalność nielegalna polegająca na uchylaniu się od zobowiązań podatkowych, podczas gdy unikanie opodatkowania jest zgodnym z prawem wykorzystaniem systemu podatkowego w celu zmniejszenia lub uniknięcia zobowiązań podatkowych, które czasem prowadzi do agresywnego planowania podatkowego polegającego na niewłaściwym wykorzystywaniu aspektów technicznych systemu podatkowego lub rozbieżności pomiędzy dwoma systemami podatkowymi lub większą ich liczbą w celu zmniejszenia zobowiązania podatkowego;

C.  mając na uwadze, że jedynie harmonizacja podstawy podatkowej wśród państw członkowskich zapobiegłaby unikaniu opodatkowania;

D.  mając na uwadze, że potencjalne zyski w dochodach postawiłyby państwa członkowskie na lepszej pozycji, by równoważyć swoje budżety i zwiększać środki dostępne w celu pobudzania inwestycji, rozwoju i zatrudnienia, które stanowią kluczowe czynniki socjalno-ekonomiczne w zrównoważonej strategii UE na rzecz przezwyciężenia kryzysu;

E.  mając na uwadze, że skala oszustw podatkowych i unikania opodatkowania podważa zaufanie i pewność konsumentów, jeśli chodzi o sprawiedliwość i legitymację administracji publicznej i systemów podatkowych;

F.  mając na uwadze, że jednostronne środki krajowe w wielu przypadkach okazały się nieskuteczne i niewystarczające, pokazując potrzebę skoordynowanego i wielokierunkowego podejścia opartego na konkretnych strategiach i celach określanych na szczeblu krajowym, unijnym i międzynarodowym;

G.  mając na uwadze, że konsolidacja fiskalna wymaga wysiłków zarówno po stronie dochodów, jak i wydatków w budżetach publicznych; mając na uwadze, że właściwa równowaga między podstawą opodatkowania i stawką podatkową ma zasadnicze znaczenie dla zapewnienia stabilności podatkowej i konkurencyjności na szczeblu krajowym i unijnym;

1.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Komisja i Rada są przygotowane do zmierzenia się z problemem luk podatkowych w Europie m.in. za pomocą skupienia się na intensyfikacji walki z oszustwami podatkowymi, uchylaniem się od opodatkowania i agresywnego planowania podatkowego;

2.  z zadowoleniem przyjmuje niedawne wnioski Komisji dotyczące rozszerzenia automatycznej wymiany informacji, walki z oszustwami w dziedzinie podatku VAT i zmiany dyrektywy o spółkach dominujących i zależnych, które mają ograniczyć uchylanie się od opodatkowania w Europie poprzez zapełnianie luk prawnych, wykorzystywanych przez niektóre przedsiębiorstwa do uciekania od płacenia sprawiedliwej części opłat fiskalnych;

3.  ponawia pilny apel do państw członkowskich o zobowiązanie się do ambitnego aczkolwiek realistycznego celu zmniejszenia co najmniej o połowę luk podatkowych do 2020 r.;

4.  kładzie nacisk na fakt, że w obecnym okresie wychodzenia z kryzysu konkretne cele i rzeczywiste zobowiązania w dziedzinie zwalczania uchylania się od płacenia podatków lub unikania ich przez wyeliminowanie luk podatkowych może spowodować bardzo potrzebny wzrost dochodów z podatków dzięki odzyskaniu należności podatkowych;

5.  wzywa Komisję do rozpoczęcia badania możliwych wskaźników stanowiących podstawę do ograniczenia oszustw podatkowych, uchylania się od płacenia podatków lub unikania ich oraz w stosownym przypadku do ustanowienia standardowego zestawu wskaźników służących mierzeniu skali uchylania się od płacenia podatków lub unikania ich;

6.  wzywa Komisję do wprowadzenia szeregu konkretnych celów ograniczenia luk podatkowych na szczeblu europejskim i krajowym, przy czym głównym celem powinno być ograniczenie luk podatkowych do 2020 r.;

7.  sugeruje w razie potrzeby wplecenie tych celów do strategii Europa 2020 i wzywa Komisję do zbadania, czy można im nadać wyraźny charakter w europejskim semestrze;

8.  wzywa w związku z tym Komisję do zbadania również, czy krajowe programy reform oraz programy stabilności i konwergencji mogłyby zostać poszerzone przez uwzględnienie tych celów i środków, tak by osiągnąć wymagane ograniczenie luk podatkowych;

9.  podkreśla, że zachodzi pilna potrzeba lepszej koordynacji i że wspólny kurs w kierunku ograniczania luk podatkowych umocni zobowiązania Rady do zaangażowania się w walkę z uchylaniem się od płacenia podatków i unikaniem ich;

10.  wzywa Komisję do składania co roku Parlamentowi i Radzie sprawozdania w sprawie postępów poczynionych w UE i na świecie w walce z oszustwami podatkowymi, uchylaniem się od płacenia podatków i agresywnym planowaniem podatkowym, a także do upubliczniania na swojej stronie internetowej konkretnych przykładów najlepszych praktyk w tej dziedzinie;

11.  zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju.

(1) Dz.U. L 338 z 12.12.2012, s. 41.
(2) Dz.U. L 338 z 12.12.2012, s. 37.
(3) Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0205.
(4) Dz.U. C 258 E z 7.9.2013, s. 53.


Realizacja krajowych strategii dotyczących Romów
PDF 236kWORD 84k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 12 grudnia 2013 r. w sprawie postępów w realizacji krajowych strategii integracji Romów (2013/2924(RSP))
P7_TA(2013)0594B7-0555/2013

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 2, 3 i 6 Traktatu o Unii Europejskiej oraz art. 8, 9, 10 i art. 19 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając Kartę praw podstawowych (dalej zwaną „Kartą”), a w szczególności jej art. 21,

–  uwzględniając Międzynarodową konwencję w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji rasowej z 1965 r., Konwencję w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet z 1979 r., konwencję ONZ o prawach dziecka z 1989 r. oraz Deklarację ONZ o prawach osób należących do mniejszości narodowych lub etnicznych, religijnych i językowych z 1992 r.,

–  uwzględniając orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz Europejskiego Trybunału Praw Człowieka,

–  uwzględniając dyrektywę Rady 2000/43/WE wprowadzającą w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne,

–  uwzględniając dyrektywę 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie sytuacji kobiet romskich w Unii Europejskiej(1),

–  uwzględniając decyzję ramową Rady 2008/913/WSiSW w sprawie zwalczania pewnych form i przejawów rasizmu i ksenofobii za pomocą środków prawnokarnych (decyzja ramowa w sprawie rasizmu i ksenofobii),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 9 września 2010 r. w sprawie sytuacji Romów i swobody przemieszczania się w Unii Europejskiej(2),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 9 marca 2011 r. w sprawie strategii UE w dziedzinie integracji Romów(3),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 11 czerwca 2013 r. w sprawie budownictwa socjalnego w Unii Europejskiej(4),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 14 marca 2013 r. w sprawie zaostrzenia walki z rasizmem, ksenofobią i przestępstwami popełnianymi z nienawiści(5),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 5 kwietnia 2011 r. zatytułowany „Unijne ramy dotyczące krajowych strategii integracji Romów do 2020 r.” (COM(2011)0173) i konkluzje Rady Europejskiej z dnia 24 czerwca 2011 r.,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 21 maja 2012 r. zatytułowany „Krajowe strategie integracji Romów: pierwszy etap wdrażania unijnych ram” (COM(2012)0226),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 26 czerwca 2013 r. zatytułowany „Postępy we wdrażaniu krajowych strategii integracji Romów” (COM(2013)0454),

–  uwzględniając wniosek Komisji dotyczący zalecenia Rady z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie skutecznych środków integracji Romów w państwach członkowskich (COM(2013)0460),

–  uwzględniając swoje badanie ze stycznia 2011 r. dotyczące środków na rzecz wspierania sytuacji obywateli UE pochodzenia romskiego w Unii Europejskiej,

–  uwzględniając badanie Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej zaprezentowane w maju 2012 r. i zatytułowane „Sytuacja Romów w 11 państwach członkowskich UE”,

–  uwzględniając wysłuchanie w sprawie unijnych ram dotyczących krajowych strategii integracji Romów, które odbyło się w Parlamencie Europejskim w dniu 18 września 2013 r.,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji z dnia 4 września 2013 r. w sprawie nierówności zdrowotnych w Unii Europejskiej (SWD(2013)0328),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 4 lipca 2013 r. zatytułowaną „Wpływ kryzysu na dostęp słabszych grup społecznych do usług opieki”(6),

–  uwzględniając dokument roboczy służb Komisji z dnia 20 lutego 2013 r. zatytułowany „Inwestowanie w zdrowie” (SWD(2013)0043),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 8 marca 2011 r. w sprawie zmniejszania nierówności zdrowotnych w UE(7),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 20 października 2009 r. zatytułowany „Solidarność w zdrowiu: zmniejszanie nierówności zdrowotnych w UE” (COM(2009)0567),

–  uwzględniając pytanie skierowane do Komisji w sprawie postępów w realizacji krajowych strategii integracji Romów (O-000117/2013 – B7‑0528/2013),

–  uwzględniając art. 115 ust. 5 i art. 110 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że u podstaw Unii Europejskiej leżą takie wartości jak poszanowanie ludzkiej godności, wolność, demokracja, równość, praworządność i poszanowanie praw człowieka;

B.  mając na uwadze, że Romowie są narażeni na dyskryminację w całej Europie; mając na uwadze, że sytuacja Romów odnośnie do ich praw społeczno-gospodarczych i podstawowych jest w wielu przypadkach w porównywalnych sytuacjach gorsza niż sytuacja obywateli pochodzenia nieromskiego;

C.  mając na uwadze, że niedawne wydarzenia w państwach członkowskich UE, akty przemocy wobec Romów, brak właściwych strategii politycznych na rzecz włączenia społecznego Romów, uciekanie się do tendencyjnej retoryki wymierzonej w Romów, strukturalna i systematyczna dyskryminacja, wyraźne łamanie postanowień europejskiej konwencji praw człowieka oraz Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a także brak dochodzeń sądowych w przypadku pogwałcenia praw podstawowych oraz ścigania tego procederu ukazały, że w UE wciąż przeważa niechęć wobec Romów oraz że należy ją bardziej stanowczo zwalczać na wszystkich szczeblach;

D.  mając na uwadze, że ubóstwo i wykluczenie społeczne wśród Romów osiągnęły krytyczny poziom, który ogranicza perspektywy życiowe rodzin romskich i sprawia, że młodzi Romowie od najmłodszych lat są zagrożeni ubóstwem;

E.  mając na uwadze, że negatywny stosunek ludności pochodzenia nieromskiego do Romów oraz jawna dyskryminacja mogą przyczynić się do wykluczenia społecznego Romów;

F.  mając na uwadze, że postępujące wykluczenie społeczne Romów zaburza rozwój i zwiększa deficyt budżetów publicznych;

G.  mając na uwadze, że nierówności społeczne i dysproporcje regionalne skutkują pogarszaniem się jakości życia społeczności wiejskich; mając na uwadze, że złe zarządzanie rozwojem obszarów miejskich uwydatnia wzrost ubóstwa w miastach oraz przyczynia się do jego rozszerzania;

H.  mając na uwadze, że komunikat Komisji z 2013 r. w sprawie postępów we wdrażaniu krajowych strategii integracji Romów wskazuje na niewielki postęp poszczególnych państw członkowskich we wdrażaniu krajowych strategii integracji Romów, nawet w kwestii określenia strukturalnych warunków wstępnych skutecznego wdrażania tychże strategii;

I.  mając na uwadze, że wewnętrzna grupa zadaniowa utworzona przez Komisję w 2010 r. zbadała wykorzystanie środków na rzecz włączenia społecznego Romów w 18 państwach i wykazała, że państwa członkowskie nie wykorzystują we właściwy sposób środków UE oraz że mimo, iż fundusze UE stanowią duży potencjał do zwiększania włączenia społecznego Romów, przeszkody na poziomie krajowym, regionalnym i lokalnym uniemożliwiają państwom członkowskim wspieranie skutecznej integracji społeczno-gospodarczej Romów;

J.  mając na uwadze, że w większości państw członkowskich pełnoprawny udział Romów w planowaniu, wdrażaniu i monitorowaniu krajowych strategii oraz zaangażowanie odnośnych organizacji społeczeństwa obywatelskiego w te dziedziny są nadal niewystarczające;

K.  mając na uwadze, że zaangażowanie lokalnych i regionalnych władz w opracowywanie, wdrażanie, monitorowanie, ocenę i przegląd strategii politycznych dotyczących Romów jest kluczowym elementem skutecznej realizacji krajowych strategii integracji Romów, biorąc pod uwagę fakt, że stanowią one poziom zarządzania obejmujący większość praktycznych zobowiązań na rzecz integracji Romów, ale że poziom zaangażowania państw członkowskich jest niski;

L.  mając na uwadze, że przydziałowi ukierunkowanych zasobów finansowych powinna towarzyszyć szczera wola polityczna państw członkowskich, ponieważ jest to bezwzględny warunek wstępny pomyślnej realizacji strategii; mając na uwadze, że jedynie kilka państw członkowskich stosuje zintegrowane podejście do przydziału środków pochodzących z UE oraz funduszy krajowych, natomiast w pozostałych państwach członkowskich realizacja krajowej strategii jest opóźniona ze względu na zbyt słabe wykorzystanie środków UE, zwłaszcza wskutek braku konkretnych działań;

M.  mając na uwadze, że całkowita kwota środków europejskich przeznaczonych w szczególności na integrację ludności romskiej nadal nie jest znana; mając na uwadze, że w związku z tym kluczowe jest, aby Komisja kontynuowała monitorowanie wydatkowania środków UE przez państwa członkowskie oraz uzyskała gwarancje właściwego wykorzystania tych środków;

N.  mając na uwadze, że odpowiednie monitorowanie oraz systematyczna i spójna ocena wyników wykorzystania środków na rzecz integracji Romów stanowią istotny czynnik skutecznej realizacji krajowych strategii integracji Romów; mając na uwadze, że niespełna połowa państw członkowskich opracowała mechanizm sporządzania regularnych sprawozdań i ocen;

O.  mając na uwadze, że w ramach UE przewidziano utworzenie w każdym państwie członkowskim krajowych punktów kontaktowych na rzecz integracji Romów i podkreślono, że powinny one posiadać pełne uprawnienia do skutecznego koordynowania włączenia społecznego Romów w różnych obszarach polityki;

P.  mając na uwadze, że państwa członkowskie powinny podjąć wszelkie niezbędne środki, aby dopilnować, że Romowie nie są dyskryminowani oraz że przysługujące im prawa człowieka zapisane w Karcie i europejskiej konwencji praw człowieka, a także w prawodawstwie UE są przestrzegane, chronione i wspierane;

Q.  mając na uwadze, że Romowie są narażeni na dyskryminację i wykluczenie społeczne oraz że należy zwrócić szczególną uwagę na małoletnich i kobiety należące do społeczności romskich, zwłaszcza w odniesieniu do poszanowania ich praw podstawowych, w tym prawa do nauki oraz integralności cielesnej, a także zakazu niewolnictwa i pracy przymusowej, zawartych w art. 3 oraz art. 5 Karty;

R.  mając na uwadze, że skuteczne zwalczanie uprzedzeń wobec Romów oraz negatywnego nastawienia wymaga zdecydowanych kampanii podnoszących świadomość, inicjatyw wspierających dialog międzykulturowy, a także współpracę w tym zakresie, oraz dążenia do uzyskania poparcia większości na rzecz włączenia społecznego Romów;

S.  mając na uwadze, że Romowie będący obywatelami Unii Europejskiej powinni w pełni wykonywać przysługujące im prawa i obowiązki wynikające z posiadania europejskiego obywatelstwa;

1.  zdecydowanie potępia dyskryminację i rasizm wobec Romów i wyraża ubolewanie w związku z faktem, że w Unii Europejskiej prawa podstawowe Romów nadal nie są w pełni respektowane; wzywa Komisję i państwa członkowskie do zwalczania dyskryminacji oraz dopilnowania, by odpowiednie dyrektywy UE, takie jak dyrektywa 2000/43/WE oraz 2012/29/UE(8), były właściwie transponowane i wdrażane;

2.  wzywa Komisję do stworzenia skutecznego i obejmującego całą UE mechanizmu nadzoru w odniesieniu do praw podstawowych Romów, incydentów antyromskich i przestępstw z nienawiści, a także do podjęcia zdecydowanych działań – w tym w stosownych przypadkach w postaci postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – w przypadkach pogwałcenia praw podstawowych Romów w państwach członkowskich, zwłaszcza naruszeń w kwestii dostępu do praw gospodarczo-społecznych i możliwości korzystania z tych praw, a także prawa do swobodnego przemieszczania się, swobody pobytu, prawa do dostępu do opieki medycznej i nauki, prawa do równego traktowania i niedyskryminacji (w tym w przypadku dyskryminacji z wielu przyczyn jednocześnie) prawa do ochrony danych osobowych oraz zakazu tworzenia rejestrów opartych na pochodzeniu etnicznym i rasie;

3.  z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Komisji na rzecz rozwijania internetowego narzędzia umożliwiającego władzom lokalnym zrozumienie i zastosowanie prawa do swobodnego przemieszczania się obywateli UE; potępia jednak wszelkie próby bezprawnego ograniczania prawa do swobodnego przemieszczania się Romów i wzywa państwa członkowskie do położenia kresu nielegalnym wydaleniom;

4.  potępia wszelkie formy niechęci wobec Cyganów, a zwłaszcza nawoływanie do nienawiści w debacie publicznej oraz dialogu politycznym; wzywa państwa członkowskie do odnowienia ich zobowiązań na rzecz walki z niechęcią wobec Cyganów oraz uznania znaczenia takiej niechęci dla skutecznego wdrażania krajowych strategii integracji Romów; wzywa wszystkie ugrupowania polityczne do powstrzymania się od wygłaszania antyromskich oświadczeń nawołujących do nienawiści;

5.  wzywa państwa członkowskie do przeprowadzenia śledztwa i położenia kresu tworzeniu profili etnicznych, nadużyciom policji oraz innym naruszeniom praw człowieka wobec Romów, do dopilnowania, aby przestępstwa z nienawiści były karalne i rejestrowane oraz aby śledztwa były właściwie prowadzone, a ofiarom oferowano stosowną pomoc i ochronę, a także do utworzenia specjalnych programów szkoleniowych dla policji i innych urzędników publicznych pracujących ze społecznościami romskimi;

6.  apeluje do Komisji i państw członkowskich o rozwiązanie kwestii braku rejestracji urodzeń i świadectw urodzenia dla Romów mieszkających w UE;

7.  wzywa państwa członkowskie do dostarczenia skutecznego rozwiązania dla problemu wykluczenia Romów poprzez stosowanie środków zawartych w krajowych strategiach integracji Romów obejmujących konkretne cele, terminy i przyznane środki finansowe; wzywa Komisję i państwa członkowskie do czynnego zaangażowania przedstawicieli Romów i społeczeństwa obywatelskiego w rozwijanie, zarządzanie, wdrażanie, monitorowanie i ocenę polityki w odniesieniu do krajowych strategiach integracji Romów oraz projektów dotyczących ich społeczności poprzez utworzenie mechanizmów regularnego i przejrzystego dialogu zgodnie z zasadami europejskiego kodeksu postępowania w zakresie partnerstwa; apeluje do państw członkowskich o określenie w swoich krajowych strategiach integracji Romów sposobu, w jaki zamierzają one nadać Romom uprawnienia i zaangażować ich w ten proces; wzywa Komisję do wsparcia działań państw członkowskich poprzez podniesienie wśród przedstawicieli Romów świadomości o możliwościach oferowanych przez krajowe strategie integracji Romów, a także do zachęcania ich do odgrywania bardziej aktywnej roli w procesie integracji;

8.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do zapewnienia wystarczających środków finansowych na zbudowanie silnego romskiego społeczeństwa obywatelskiego mającego zdolność, umiejętności i wiedzę specjalistyczną do podjęcia monitorowania i oceny;

9.  wzywa Komisję do zintensyfikowania dotychczasowych działań, aby podjąć pracę z państwami członkowskimi, władzami lokalnymi i innymi właściwymi podmiotami, mających na celu zapewnienie rzeczywistej komunikacji na temat realizacji krajowych strategii oraz korzyści społecznego włączenia Romów, do promowania dialogu międzykulturowego i kampanii uświadamiających dążących do położenia kresu uprzedzeniom wobec Romów i negatywnym zachowaniom poprzez zmianę nastawienia, a także do ułatwienia inicjatyw, które zdobędą poparcie większości dla polityki propagującej włączenie społeczne Romów;

10.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do podkreślenia wymiaru płci w krajowych strategiach integracji Romów oraz do zaangażowania kobiet romskich, a także młodzieży romskiej w proces wdrażania i monitorowania krajowych strategii integracji Romów;

11.  wzywa państwa członkowskie do zaangażowania władz lokalnych i regionalnych w przegląd, zarządzanie, wdrażanie i monitorowanie ich strategii krajowych, a także do wspierania władz lokalnych i regionalnych w środkach, jakie muszą one podjąć w celu realizacji włączenia społecznego Romów we wszystkie cztery filary krajowych strategii integracji Romów, a także we wdrażaniu środków antydyskryminacyjnych;

12.  wzywa państwa członkowskie do przedstawienia przy pomocy Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej, Programu Narodów Zjednoczonych ds. Rozwoju oraz Banku Światowego zdezagregowanych danych na temat sytuacji społeczno-gospodarczej Romów, stopnia doświadczanej przez nich dyskryminacji ze względu na pochodzenie etniczne, a także popełnianych wobec nich przestępstw z nienawiści, przy jednoczesnym pełnym poszanowaniu norm ochrony danych i prawa do prywatności, a także do opracowania we współpracy z Komisją wskaźników wyjściowych i wymiernych celów mających zasadnicze znaczenie dla solidnego systemu monitorowania, aby zapewnić wiarygodne informacje zwrotne na temat postępów we wdrażaniu krajowych strategii integracji Romów oraz w poprawie sytuacji Romów, ze szczególnym uwzględnieniem małoletnich i kobiet; apeluje do Komisji o zwiększenie roli koordynacyjnej Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz o pełne wykorzystanie jej zdolności;

13.  wzywa Komisję do określenia terminów oraz jasnych i wymiernych celów i wskaźników realizacji krajowych strategii integracji Romów w państwach członkowskich, zgodnie ze strategią „Europa 2020”, a także do wspierania państw członkowskich w poprawie ich zdolności absorpcyjnej funduszy UE oraz do przygotowania sprawozdań w rozbiciu na poszczególne kraje i zaleceń dla poszczególnych krajów;

14.  wzywa państwa członkowskie do uwzględnienia wielowymiarowych i terytorialnych aspektów ubóstwa, do uruchomienia wystarczających środków finansowych z budżetów krajowych i programów unijnych – przede wszystkim z Europejskiego Funduszu Społecznego, Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego i Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich – m.in. wykorzystując rozwój kierowany przez lokalną społeczność, wspólne plany działań, zintegrowane inwestycje terytorialne i operacje zintegrowane, aby zrealizować cele określone w ich krajowych strategiach integracji Romów, opracować zintegrowane wielosektorowe i wielofunduszowe programy skierowane do najbardziej potrzebujących mikroregionów, uwzględnić włączenie społeczne Romów w porozumieniach o partnerstwie na okres programowania 2014-2020, a także opracować własne programy operacyjne propagujące równość szans i zapobieganie dyskryminacji i segregacji;

15.  apeluje do Komisji i państw członkowskich o wprowadzenie specjalnych systemów dotacji w postaci niewielkich elastycznych funduszy na projekty wspólnotowe oraz mobilizację lokalnych wspólnot w kwestiach włączenia społecznego;

16.  wzywa państwa członkowskie do dostosowania ich ogólnej polityki w zakresie programu nauczania, zatrudnienia, mieszkalnictwa i zdrowia do celów krajowych strategii integracji Romów;

17.  wzywa Komisję i jej grupę zadaniową ds. Romów do kontynuowania oceny sposobu, w jaki państwa członkowskie wydatkują fundusze UE przeznaczone na włączenie społeczne Romów, a także wpływu ich polityki krajowej na życie Romów, do corocznego przedstawiania wniosków Parlamentowi i Radzie oraz do określenia w sprawozdaniach konkretnych dróg polepszenia skuteczności funduszy UE; apeluje do Komisji o ułatwienie uzyskiwania uporządkowanego wkładu ze strony ekspertów i społeczeństwa obywatelskiego oraz o zapewnienie skutecznej współpracy między platformą na rzecz integracji Romów i rotacyjnymi prezydencjami UE;

18.  wzywa Komisję do przeprowadzania okresowej zewnętrznej oceny wpływu finansowania UE na włączenie społeczne Romów oraz do określenia dobrych praktyk i projektów realizowanych przy pomocy finansowania UE, a także do utrzymania ich długoterminowości;

19.  wzywa państwa członkowskie do współpracy z władzami lokalnymi i regionalnymi w celu likwidacji segregacji przestrzennej, zaprzestania bezprawnych przymusowych eksmisji oraz zapobieżenia bezdomności doświadczanej obecnie przez Romów, a także do opracowania skutecznej i obejmującej wszystkich polityki mieszkaniowej, łącznie z zapewnieniem odpowiednich mieszkań oraz pomocy socjalnej i zdrowotnej w przypadku eksmisji;

20.  apeluje do państw członkowskich o wykorzystanie planowania urbanistycznego do integracji i zniesienia segregacji, do rozwijania infrastrukturalnych i środowiskowych zalet miast w największym stopniu dotkniętych nierównościami społecznymi, a także o zacieśnienie więzi między obszarami miejskimi i wiejskimi z myślą o promowaniu rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu;

21.  wzywa państwa członkowskie do likwidacji segregacji w dziedzinie edukacji oraz – w stosownych przypadkach – nielegalnego umieszczania dzieci romskich w szkołach specjalnych, do stworzenia niezbędnej infrastruktury i niezbędnych mechanizmów ułatwiających wszystkim dzieciom romskim dostęp do edukacji wysokiej jakości, do zajęcia się problemem wczesnego kończenia nauki przez uczniów romskich, m.in. poprzez zaangażowanie rodziców w proces edukacji, do propagowania dostępu dzieci do wczesnej edukacji i usług związanych z rozwojem, do zapewnienia szkoleń dla nauczycieli, aby byli oni w stanie reagować na szczególne sytuacje, jakie mogą wystąpić podczas pracy z dziećmi romskimi, do utworzenia integracyjnych struktur pomocy, takich jak opieka dydaktyczna i programy mentorskie dla studentów romskich, co zapobiegnie porzucaniu przez tych ostatnich szkół średnich lub wyższych, do zapewnienia im dostępu do programu Erasmus, a także do propagowania możliwości odbywania staży zawodowych umożliwiających zdobycie odpowiedniego doświadczenia zawodowego;

22.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do rozwiązania problemu wysokiego bezrobocia wśród Romów oraz do zlikwidowania wszystkich barier w dostępie do zatrudnienia, w tym poprzez wykorzystanie istniejących mechanizmów, takich jak gwarancja dla młodzieży czy projekty przewodnie strategii „Europa 2020”; wzywa państwa członkowskie do stworzenia mechanizmów antydyskryminacyjnych, specjalistycznych programów szkoleniowych oraz programów ułatwiających dostęp do rynku pracy, łącznie z proporcjonalną reprezentacją Romów w usługach publicznych, zachęcaniem do samozatrudnienia, mobilizowaniem środków na rzecz tworzenia większej liczby miejsc pracy w sektorach o największym potencjale zatrudnienia – takich jak integracyjna ekologiczna gospodarka, usługi zdrowotne i socjalne czy gospodarka cyfrowa – oraz tworzeniem partnerstw między organami publicznymi a pracodawcami;

23.  apeluje do instytucji europejskich o tworzenie programów staży i zatrudnianie Romów we wszystkich instytucjach;

24.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do zajęcia się problemem istniejących nierówności w zakresie zdrowia, jakie dotykają Romów, a także szeroko rozpowszechnionej dyskryminacji w dziedzinie dostępu do opieki zdrowotnej, do opracowania specjalnie ukierunkowanych programów oraz do przeznaczenia wystarczających środków finansowych z funduszy krajowych i unijnych, ze szczególnym uwzględnieniem zdrowia dzieci i matek;

25.  wzywa państwa członkowskie do precyzyjnego określenia krajowych punktów kontaktowych ds. integracji Romów oraz obowiązków tych punktów przy realizacji krajowych strategii integracji Romów, do zapewnienia im wystarczającego autorytetu, wystarczającej zdolności oraz wystarczającego politycznego i finansowego wsparcia w skutecznym spełnianiu ich roli, a także odpowiednich związków między społecznością Romów a organizacjami społeczeństwa obywatelskiego, do zadbania o dostępność punktów kontaktowych poprzez ich wyraźne oznakowanie oraz do dopilnowania, aby ich komunikowanie się z podmiotami na wszystkich szczeblach było przejrzyste;

26.  przypomina państwom członkowskim, że dobre praktyki, takie jak programy rzeczników romskich czy Europejskie przymierze miast i regionów na rzecz włączenia społecznego Romów, realizowane przez Radę Europy, odnoszą sukcesy w terenie, co powinno zachęcić państwa członkowskie do okazania większej determinacji politycznej na rzecz efektywnego włączenia społecznego Romów;

27.  wyraża zadowolenie z przyjęcia wniosku Komisji dotyczącego zalecenia Rady w sprawie skutecznych środków integracji Romów w państwach członkowskich i nalega, aby Rada szybko go przyjęła;

28.  podkreśla, że integracja to działanie dwutorowe oraz że każdy wysiłek integracyjny zakłada wspólną, ale niesymetryczną odpowiedzialność stron zależnie od ich zdolności oraz gospodarczych, politycznych i społecznych zasobów;

29.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Radzie Europy.

(1)1 Dz.U. C 298 E z 8.12.2006, s. 283.
(2) Dz.U. C 308 E z 20.10.2011, s. 73.
(3) Dz.U. C 199 E z 7.7.2012, s. 112.
(4) Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0246.
(5) Teksty przyjęte ,P7_TA(2013)0090.
(6) Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0328.
(7) Dz.U. C 199 E z 7.7.2012, s. 25.
(8) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/29/UE z dnia 25 października 2012 r. ustanawiająca normy minimalne w zakresie praw, wsparcia i ochrony ofiar przestępstw oraz zastępująca decyzję ramową Rady 2001/220/WSiSW.


Wyniki szczytu w Wilnie i przyszłość Partnerstwa Wschodniego, w szczególności w odniesieniu do Ukrainy
PDF 221kWORD 61k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 12 grudnia 2013 r. w sprawie wyniku szczytu w Wilnie i przyszłości Partnerstwa Wschodniego, zwłaszcza w odniesieniu do Ukrainy (2013/2983(RSP))
P7_TA(2013)0595RC-B7-0557/2013

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 23 października 2013 r. w sprawie europejskiej polityki sąsiedztwa: dążenie do wzmocnienia partnerstwa. Stanowisko Parlamentu Europejskiego w sprawie sprawozdań za rok 2012(1),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 12 września 2013 r. w sprawie nacisku, jaki Rosja wywiera na kraje Partnerstwa Wschodniego (w kontekście zbliżającego się szczytu Partnerstwa Wschodniego w Wilnie)(2),

–  uwzględniając swoją rezolucję z 13 stycznia 2005 r. w sprawie wyników wyborów na Ukrainie(3),

–  uwzględniając wspólną deklarację przyjętą podczas szczytu Partnerstwa Wschodniego w Wilnie w dniu 29 listopada 2013 r.,

–  uwzględniając wspólne deklaracje przyjęte podczas szczytu Partnerstwa Wschodniego w Warszawie w dniu 30 września 2011 r. oraz podczas szczytu Partnerstwa Wschodniego w Pradze w dniu 7 maja 2009 r.,

–  uwzględniając pogorszenie się sytuacji na Ukrainie po tym, jak władze ukraińskie postanowiły, że nie podpiszą układu o stowarzyszeniu na szczycie w Wilnie w dniach 28–29 listopada 2013 r., co doprowadziło do masowych demonstracji obywateli wspierających europejskie aspiracje Ukrainy na Majdanie Niepodległości w Kijowie i w innych miastach w całym kraju,

–  uwzględniając wspólne oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa Catherine Ashton oraz komisarza ds. rozszerzenia i polityki sąsiedztwa Štefana Fülego, potępiające nadużycie siły przez policję w Kijowie w celu rozpędzenia demonstrantów w dniu 30 listopada 2013 r.,

–  uwzględniając art. 110 ust. 2 i 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że na szczycie w Partnerstwa Wschodniego w Wilnie Ukraina i pozostali uczestnicy potwierdzili swoje zaangażowanie na rzecz zasad prawa międzynarodowego i podstawowych wartości, takich jak demokracja, praworządność i poszanowanie praw człowieka;

B.  mając na uwadze w szczególności fakt, że decyzja Armenii o wycofaniu się z negocjacji w sprawie układu o stowarzyszeniu oraz podjęta w ostatniej chwili przez Ukrainę decyzja o zawieszeniu przygotowań do podpisania układu o stowarzyszeniu udaremniła wysiłki i zniweczyła prace ostatnich kilku lat, których celem było pogłębienie stosunków dwustronnych i wzmocnienie integracji europejskiej;

C.  mając na uwadze, że decyzja rządu Ukrainy o wstrzymaniu procesu przygotowań do podpisania układu o stowarzyszeniu, obejmującego pogłębioną i kompleksową strefę wolnego handlu (DCFTA), wywołała niezadowolenie i masowe protesty w kraju; mając na uwadze, że w związku z tym ukraińskie siły bezpieczeństwa w brutalny i niedopuszczalny sposób użyły siły wobec pokojowo nastawionych demonstrantów oraz opozycyjnych partii i mediów;

D.  mając na uwadze, że podczas szczytu Partnerstwa Wschodniego w Wilnie w dniu 29 listopada 2013 r. Gruzja i Mołdawia parafowały układy o stowarzyszeniu z UE, w tym przepisy ustanawiające pogłębione i kompleksowe strefy wolnego handlu;

E.  mając na uwadze, że jedynym rozwiązaniem musi być rozwiązanie pokojowe, uzgodnione ze wszystkimi stronami;

1.  z zadowoleniem przyjmuje parafowanie układów o stowarzyszeniu z Gruzją i Mołdawią, w tym przepisów ustanawiających DCFTA, co wyraźnie zbliża oba te kraje do UE; oczekuje niezwłocznego podpisania i wdrożenia tych układów; w związku z tym apeluje do Komisji o ułatwienie tego wdrożenia i wspieranie odpowiednich organów obu tych państw, tak aby ich obywatele mogli wkrótce odczuć pozytywne skutki i korzyści płynące z tych układów;

2.  głęboko ubolewa nad decyzją władz Ukrainy pod przewodnictwem prezydenta Janukowycza o rezygnacji z podpisania układu o stowarzyszeniu z UE podczas szczytu Partnerstwa Wschodniego w Wilnie mimo wyraźnej woli UE, by kontynuować proces stowarzyszenia pod warunkiem spełnienia określonych wymogów; uważa tę decyzję za zaprzepaszczenie ważnej szansy w stosunkach UE-Ukraina oraz w kontekście aspiracji Ukrainy; uznaje europejskie aspiracje Ukrainy wyrażane na Majdanie Niepodległości w Kijowie i w innych miastach w całym kraju w demonstracjach ukraińskiego społeczeństwa obywatelskiego, które nie wahało się wyjść na ulicę, aby wyrazić sprzeciw wobec decyzji prezydenta Janukowycza, a także powtarza, że zacieśnienie stosunków między UE a Ukrainą oraz zaoferowanie Ukrainie europejskiej perspektywy mają ogromne znaczenie i leżą w interesie obu stron;

3.  ubolewa nad dramatycznymi wydarzeniami z nocy 9 grudnia 2013 r., kiedy siły bezpieczeństwa zaatakowały demonstrantów i wdarły się do biur partii opozycyjnych i niezależnych mediów; a także wydarzeniami z nocy z 10 na 11 grudnia 2013 r., kiedy siły bezpieczeństwa zaatakowały osoby biorące udział w pokojowej demonstracji, próbując usunąć je z Majdanu Niepodległości i sąsiednich ulic oraz przerwać barykady; zwraca uwagę, że wydarzenia te miały miejsce w momencie, kiedy w Kijowie przebywała z wizytą wiceprzewodnicząca Komisji / wysoka przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa Catherine Ashton i kiedy podejmowano starania o rozpoczęcie rozmów przy okrągłym stole; obawia się, że te wydarzenia mogą prowadzić do dalszej eskalacji już i tak napiętej sytuacji;

4.  przypomina, że między UE a Ukrainą działa kilka kanałów komunikacji, czego przykładem jest misja obserwacyjna Parlamentu Europejskiego prowadzona przez przewodniczącego Coxa i prezydenta Kwaśniewskiego; podkreśla w związku z tym, że wątpliwości przedstawione przez władze Ukrainy w uzasadnieniu podjętej w ostatniej chwili decyzji o wstrzymaniu podpisania układu o stowarzyszeniu należało zgłosić wcześniej, aby można było je wyjaśnić;

5.  ponownie stanowczo opowiada się za jak najszybszym podpisaniem układu o stowarzyszeniu pod warunkiem, że spełnione zostaną wszystkie wymogi określone przez Radę do Spraw Zagranicznych dnia 10 grudnia 2012 r. i poparte przez Parlament w rezolucji z dnia 13 grudnia 2012 r.; wzywa w związku z tym Radę Europejską, by na swoim grudniowym posiedzeniu w 2013 r. wysłała silny sygnał polityczny, że Unia Europejska jest nadal gotowa zaangażować się we współpracę z Ukrainą;

6.  apeluje o natychmiastowe rozpoczęcie nowej, pełnoprawnej misji mediacyjnej UE na najwyższym szczeblu politycznym, której zadaniem będzie doprowadzenie do rozmów przy okrągłym stole między rządem, demokratyczną opozycją i społeczeństwem obywatelskim, a także wsparcie tych rozmów i zapewnienie pokojowego rozwiązania obecnego kryzysu;

7.  wyraża całkowitą solidarność z osobami demonstrującymi poparcie dla europejskiej przyszłości Ukrainy; wzywa ukraińskie władze do pełnego poszanowania praw obywatelskich i podstawowej wolności zgromadzeń i pokojowych protestów; zdecydowanie potępia brutalne użycie siły wobec pokojowych demonstracji i podkreśla konieczność bezzwłocznego przeprowadzenia skutecznego i niezależnego śledztwa oraz ukarania winnych; domaga się natychmiastowego i bezwarunkowego uwolnienia osób, które brały udział w pokojowych demonstracjach i zostały aresztowane w ostatnich kilku dniach; podkreśla międzynarodowe zobowiązania Ukrainy w tym względzie; podkreśla, że takie środki są wyraźnie sprzeczne z podstawowymi zasadami wolności zgromadzeń i wolności słowa, a tym samym stanowią naruszenie powszechnych i europejskich wartości; przypomina, że sytuacja w zakresie obrony i propagowania tych wartości na Ukrainie jest baczniej obserwowana, ponieważ Ukraina przewodniczy obecnie Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie;

8.  raz jeszcze zdecydowanie potępia niedopuszczalne naciski polityczne i gospodarcze ze strony Rosji wobec Ukrainy, w tym groźby sankcji handlowych; wzywa UE i jej państwa członkowskie, aby w rozmowach z Rosją mówiły jednym głosem oraz aby opracowały i wdrożyły strategię umożliwiającą odpowiednią reakcję na tego typu środki i działania wykorzystywane przez Rosję wobec wschodnich partnerów UE, przede wszystkim w celu udzielenia Ukrainie pomocy w uzyskaniu bezpieczeństwa energetycznego, w świetle trwającego kryzysu związanego z importem gazu ziemnego z Rosji; przypomina, że układ o stowarzyszeniu to kwestia do uzgodnienia wyłącznie między dwiema stronami, oraz zdecydowanie odrzuca wszelkie propozycje zaangażowania w ten proces strony trzeciej;

9.  wzywa Komisję do zastanowienia się, jakie ewentualne środki zaradcze może zastosować Unia Europejska w przypadku, gdy z powodu krótkowzrocznych celów politycznych Rosja łamie zasady handlowe obowiązujące w Światowej Organizacji Handlu (WTO); podkreśla fakt, że polityczna wiarygodność Unii wymaga od niej zdolności do reagowania w przypadku wywierania presji politycznej i gospodarczej na samą Unię lub jej kraje partnerskie;

10.  zachęca władze ukraińskie do zaangażowania się w rozmowy z protestującymi, aby uniknąć eskalacji przemocy i destabilizacji kraju, oraz wzywa wszystkie partie polityczne do zapewnienia możliwości przeprowadzenia uporządkowanej, spokojnej i przemyślanej debaty na temat sytuacji gospodarczej i politycznej oraz perspektyw przyszłej integracji z Unią Europejską; przypomina, że w każdym demokratycznym państwie obowiązuje zasada, iż w przypadku gdy potrzeba odnowionego poparcia społecznego, można zwołać nowe wybory;

11.  apeluje do unijnych instytucji oraz do państw członkowskich UE, aby zobowiązały się do szerokiego otwarcia na społeczeństwo ukraińskie, w szczególności dzięki szybkiemu osiągnięciu porozumienia w sprawie ruchu bezwizowego, ściślejszej współpracy badawczej, szerszej wymianie młodzieży oraz większej dostępności stypendiów; uważa, że należy podejmować dalsze wysiłki na rzecz pełnego włączenia Ukrainy w wewnętrzny rynek energii UE;

12.  podkreśla, że UE powinna wspierać zaangażowanie międzynarodowych instytucji finansowych, takich jak Międzynarodowy Fundusz Walutowy i Europejski Bank Odbudowy i Rozwoju, aby dzięki wsparciu finansowemu pomóc Ukrainie zaradzić pogarszającej się sytuacji finansowej w tym kraju;

13.  przypomina, że podpisanie układu o stowarzyszeniu nie jest celem samym w sobie, lecz raczej sposobem na osiągnięcie długotrwałej stabilności, postępu społeczno-gospodarczego oraz trwałej transformacji systemowej, i dlatego domaga się prawdziwego zaangażowania we właściwe i szybkie wdrożenie układu; wzywa UE do wynegocjowania z władzami Ukrainy konkretnego planu działania prowadzącego do wdrożenia układu;

14.  ubolewa, że po udanym zakończeniu ponadtrzyletnich negocjacji w sprawie układu o stowarzyszeniu, w tym DCFTA, władze Armenii zdecydowały się jednak pod naciskiem Rosji przystąpić do unii celnej; przypomina władzom Armenii, że protesty i demonstracje przeciw tej decyzji są wyrazem wolnej woli obywateli, którą trzeba uszanować zgodnie ze spoczywającymi na Armenii zobowiązaniami międzynarodowymi; przypomina w związku z tym, że ściganie i zatrzymania demonstrantów stanowią naruszenie prawa do zgromadzeń i wolności słowa, a środki represji są sprzeczne z niedawną retoryką zaangażowania na rzecz wspólnych wartości z UE; apeluje do rządu Armenii o podjęcie otwartego dialogu ze społeczeństwem obywatelskim na temat przyszłego kierunku polityki Armenii;

15.  z zadowoleniem przyjmuje podpisanie porozumienia o ułatwieniach wizowych między UE i Azerbejdżanem; jest zaniepokojony represjami wobec opozycjonistów, jakie miały miejsce w tym kraju po wyborach prezydenckich w październiku 2013 r. i które przybierały formę długotrwałego przetrzymywania w areszcie działaczy opozycji, aresztowań kolejnych działaczy, nękania niezależnych organizacji pozarządowych i mediów oraz usuwania z pracy osób krytykujących rząd wyłącznie z powodu ich działalności politycznej; apeluje do parlamentu Azerbejdżanu o ponowne rozważenie decyzji o zawieszeniu udziału w Zgromadzeniu Parlamentarnym Euronest po przyjęciu przez Parlament rezolucji z dnia 23 października 2013 r.;

16.  przychylnie odnosi się do wniosku ustawodawczego Komisji dotyczącego zmiany rozporządzenia (WE) nr 539/2001 w celu umożliwienia bezwizowego wjazdu do strefy Schengen obywatelom Mołdawii posiadającym paszport biometryczny; uważa, że ten ważny krok ułatwi kontakty międzyludzkie i przybliży obywateli Mołdawii do UE;

17.  z zadowoleniem przyjmuje podpisanie umowy ramowej z Gruzją, dotyczącej jej uczestnictwa w operacjach zarządzania kryzysowego prowadzonych przez UE i ustanawiającej stałe ramy prawne zaangażowania Gruzji w bieżące i przyszłe działania z zakresu zarządzania kryzysowego prowadzone przez UE na całym świecie;

18.  uważa, że wynik i ogólny kontekst szczytu w Wilnie pokazał, że UE musi sformułować bardziej strategiczną i elastyczną politykę, aby wesprzeć partnerów wschodnich w ich staraniach na rzecz integracji z Europą, wykorzystując wszelkie dostępne narzędzia, takie jak pomoc makroekonomiczna, złagodzenie systemów handlowych, projekty służące zwiększeniu bezpieczeństwa energetycznego i modernizacji gospodarki oraz liberalizacja systemu wizowego, zgodnie z europejskimi wartościami i interesami;

19.  popiera szerszy udział społeczeństwa obywatelskiego w procesach reform krajowych; zachęca do zacieśnienia współpracy międzyparlamentarnej ze Zgromadzeniem Parlamentarnym Euronest; apeluje o jak najszybsze wysłanie misji Parlamentu Europejskiego na Ukrainę; z zadowoleniem przyjmuje zaangażowanie Konferencji Władz Lokalnych i Regionalnych Partnerstwa Wschodniego;

20.  zobowiązuje swego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji/ wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, państwom członkowskim, prezydentowi Ukrainy, rządom i parlamentom krajów Partnerstwa Wschodniego oraz rządowi i parlamentowi Federacji Rosyjskiej, Zgromadzeniu Parlamentarnemu Euronest, Zgromadzeniu Parlamentarnemu Rady Europy oraz Zgromadzeniu Parlamentarnemu Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie.

(1) Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0446.
(2) Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0383.
(3) Dz.U. C 247 E z 6.10.2005, s. 155.


Sprawozdanie z postępów Albanii w 2013 r.
PDF 310kWORD 87k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 12 grudnia 2013 r. w sprawie sprawozdania dotyczącego postępów Albanii w 2013 r. (2013/2879(RSP))
P7_TA(2013)0596B7-0556/2013

Parlament Europejski,

–  uwzględniając konkluzje prezydencji z posiedzenia Rady Europejskiej w Salonikach w dniach 19–20 czerwca 2003 r. dotyczące perspektywy przystąpienia państw Bałkanów Zachodnich do Unii Europejskiej,

–  uwzględniając konkluzje Rady do Spraw Ogólnych z dnia 11 grudnia 2012 r. potwierdzone przez Radę Europejską w dniu 14 grudnia 2012 r.,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 9 listopada 2010 r. zatytułowany „Opinia Komisji w sprawie wniosku Albanii o członkostwo w Unii Europejskiej” (COM(2010)0680),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 16 października 2013 r. zatytułowany „Strategia rozszerzenia i najważniejsze wyzwania w latach 2013-2014” (COM(2013)0700) i dokument roboczy służb Komisji zatytułowany „Sprawozdanie z postępów Albanii w 2013 r.” (SWD(2013)0414),

–  uwzględniając wstępne ustalenia i wnioski międzynarodowej misji obserwacji wyborów w Albanii dotyczące wyborów parlamentarnych z dnia 23 czerwca 2013 r.,

–  uwzględniając swe rezolucje z dnia 22 listopada 2012 r. w sprawie rozszerzenia: strategie polityczne, kryteria i strategiczne interesy UE(1) oraz z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie sprawozdania dotyczącego postępów Albanii w 2012 r.(2),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 22 października 2013 r. w sprawie zarządzania budżetem funduszy przedakcesyjnych Unii Europejskiej w obszarach systemów sądowych oraz walki z korupcją w krajach kandydujących i potencjalnych krajach kandydujących(3) oraz swoje uwagi dotyczące Albanii,

–  uwzględniając zalecenia szóstego posiedzenia Komisji Parlamentarnej ds. Stabilizacji i Stowarzyszenia UE–Albania, które odbyło się w dniach 28–29 października 2013 r.,

–  uwzględniając art. 110 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że Albania wykazała znaczące postępy w realizacji 12 kluczowych priorytetów wyszczególnionych w opinii Komisji z 2010 r. oraz że proces reform przebiega w zadowalający sposób; mając na uwadze, że Albania realizuje pozostałe kluczowe działania w ramach reform systemu sądownictwa, reform administracji publicznej i reform parlamentarnych przy międzypartyjnym konsensusie; mając na uwadze, że nadal istnieją wyzwania, którym należy stawić czoła szybko i skutecznie, tak aby poczynić dalsze postępy na drodze do członkostwa UE;

B.  mając na uwadze, że prawidłowe przeprowadzenie wyborów parlamentarnych w czerwcu 2013 r. oraz pokojowe przekazanie władzy wywierają pozytywny wpływ na proces demokratyzacji kraju oraz poprawiają wizerunek kraju na arenie międzynarodowej;

C.  mając na uwadze, że proces przystąpienia do UE stał się motorem dalszych reform w Albanii, a wsparcie obywateli dla tego procesu jest nadal wyjątkowo silne;

D.  mając na uwadze, że pomimo osiągniętych dotychczas postępów nowa kadencja parlamentu ponownie rozpoczęła się od tarć między frakcjami politycznymi; mając na uwadze, że wydarzenia te pokazują pilną potrzebę, by frakcje polityczne propagowały ducha dialogu, współpracy i kompromisu, przede wszystkim w odniesieniu do relacji między dwoma głównymi frakcjami politycznymi, ale także między wszystkimi innymi podmiotami uczestniczącymi w życiu społecznym kraju;

E.  mając na uwadze, że Parlament Europejski odgrywa istotną rolę w wysiłkach na rzecz stworzenia sprzyjającego klimatu politycznego w kraju; mając na uwadze, że zrównoważony dialog polityczny ma zasadnicze znaczenie dla utrzymania tempa procesu reform i realizacji programu działań UE;

F.  mając na uwadze, że UE stawia praworządność w centrum procesu rozszerzenia; mając na uwadze, że niezależność wymiaru sprawiedliwości, walka z korupcją, zorganizowaną przestępczością, handlem ludźmi, bronią i narkotykami są w dalszym ciągu kwestiami wzbudzającymi poważny niepokój; mając na uwadze, że postępy w tych dziedzinach mają zasadnicze znaczenie dla dalszego przebiegu procesu integracji europejskiej; mając na uwadze, że silne wsparcie polityczne ma kluczowe znaczenie dla osiągnięcia postępów w tych dziedzinach;

G.  mając na uwadze, że należy poczynić dalsze postępy w kwestii praw mniejszości, szczególnie mniejszości romskiej oraz społeczności LGBTI; mając na uwadze skrajnie złe warunki życia Romów w Albanii, które wymagają szybkiej poprawy, w szczególności w odniesieniu do dostępu Romów do rejestracji urzędowej, mieszkalnictwa i edukacji oraz objęcia romskich dzieci systemem edukacji – począwszy od przedszkoli aż po szkoły wyższe;

H.  mając na uwadze, że reformy społeczne są równie ważne jak reformy polityczne i prawne; mając na uwadze, że Albania dąży do zwiększenia poziomu spójności społecznej i, aby to osiągnąć, potrzebuje zdecydowanego wsparcia ze strony UE, a także intensywniejszych wysiłków rządu na rzecz promowania dialogu społecznego, w którym będzie on stroną trzecią obok związków zawodowych i stowarzyszeń pracodawców;

I.  mając na uwadze, że profesjonalna, skuteczna i oparta na osiągnięciach administracja publiczna ma ogromne znaczenie dla każdego kraju, który dąży do członkostwa w UE;

J.  mając na uwadze, że korupcja i bezkarność wśród przestępców są wciąż powszechne w albańskim społeczeństwie; mając na uwadze, że instytucje państwowe zajmujące się walką z korupcją są nadal podatne na naciski i wpływy polityczne; mając na uwadze, że korupcja w instytucjach wymiaru sprawiedliwości i ścigania przestępstw pozostaje szczególnie poważnym problemem;

K.  mając na uwadze, że postępy każdego kraju na drodze do członkostwa w UE zależą od wysiłków realizowanych z myślą o spełnieniu kryteriów kopenhaskich i warunków powiązanych z procesem stabilizacji i stowarzyszenia;

L.  mając na uwadze, że polityka rozszerzenia musi pozostać wiarygodna i opierać się na obiektywnych kryteriach do spełnienia; mając na uwadze, że Albania jest bliska uzyskania statusu kraju kandydującego, jako że spełniła kryteria konieczne do osiągnięcia tego celu;

Uwagi ogólne

1.  z zadowoleniem przyjmuje i popiera analizę i zalecenia zawarte w sprawozdaniu dotyczącym postępów Albanii w 2013 r. i apeluje do Rady, aby uznała postępy Albanii, przyznając jej bez zbędnej zwłoki status kraju kandydującego; apeluje do władz Albanii i wszystkich albańskich sił politycznych o utrwalenie osiągniętych dotychczas postępów;

2.  pochwala wszystkie siły polityczne za ogólnie prawidłowy przebieg niedawnych wyborów parlamentarnych oraz sprawne przekazanie władzy; zaleca dalsze zwiększanie zaufanie publicznego do procesu wyborczego, między innymi poprzez zwiększenie niezależności instytucjonalnej centralnej komisji wyborczej oraz profesjonalizmu urzędników odpowiadających za wybory; uważa, że utrzymanie rzeczywistego dialogu politycznego oraz współpracy pomiędzy wszystkimi stronami, a także wypracowywanie porozumień mają podstawowe znaczenie dla postępu w procesach politycznych;

3.  podkreśla, że wszystkie partie polityczne i podmioty działające na scenie politycznej w Albanii, w tym media i społeczeństwo obywatelskie, powinny dążyć do poprawy klimatu politycznego w tym kraju, aby umożliwić dialog i wzajemne zrozumienie; wzywa zatem wszystkie partie polityczne, organizacje pozarządowe, związki zawodowe i inne zainteresowane strony do rzeczywistego zaangażowania;

4.  podkreśla fakt, że przygotowania do integracji europejskiej powinny cieszyć się szerokim poparciem politycznym i społecznym; zachęca rząd do dalszych spójnych reform na rzecz integracji, z uwzględnieniem wszystkich sił politycznych i społeczeństwa obywatelskiego; uważa, że opozycja również odgrywa ważną role w tym zakresie i uznaje jej dotychczasową odpowiedzialną postawę polityczną; uważa za istotne, by albańskie społeczeństwo obywatelskie, albańskie media i obywatele Albanii oczekiwali od swoich przywódców odpowiedzialności za osiągnięcie konkretnych wyników politycznych, w szczególności w odniesieniu do procesu integracji z UE;

5.  wzywa rząd Albanii do zwiększenia potencjału administracyjnego poprzez dalsze wdrażanie reform w dziedzinie administracji publicznej oraz wspieranie depolaryzacji i znajomości prawa i procesów decyzyjnych UE;

6.  zwraca uwagę na zachęcające postępy w realizacji programu reform oraz ufa, że potencjał, zdolność i zaangażowanie Albanii przyniosą dalsze postępy na drodze do integracji europejskiej, jeśli siły polityczne będą kontynuować konstruktywną współpracę; chwali przyjęcie kluczowych reform legislacyjnych, takich jak przegląd regulaminu parlamentu, przyjęcie ustawy o służbie publicznej oraz zmiany ustawy o Sądzie Najwyższym; zachęca Albanię, by wykazała się dobrymi wynikami w skutecznym wdrażaniu tych reform;

7.  zauważa pozostałe niedociągnięcia we wdrażaniu prawodawstwa i podkreśla, że należy intensywniej realizować program reform i wykazać się jednoznacznie dobrymi wynikami; zwraca się zarówno do rządzącej większości, jak i do opozycji o utrzymanie międzypartyjnej współpracy w zatwierdzaniu i wdrażaniu kluczowych reform;

8.  wzywa Albanię do niezwłocznego i skutecznego wdrożenia ustawy o służbie publicznej, do przyjęcia w późniejszym terminie ustawy o ogólnym postępowaniu administracyjnym oraz do ulepszenia przepisów dotyczących organizacji i funkcjonowania administracji publicznej; podkreśla konieczność umocnienia departamentu administracji publicznej i osiągnięcia pełnej operacyjności systemu informacji na rzecz zarządzania zasobami ludzkimi;

9.  wyraża zadowolenie, że integracja europejska i modernizacja kraju pozostają absolutnym priorytetem nowego rządu; wzywa Albanię do dalszej skutecznej realizacji kluczowych priorytetów wskazanych w opinii Komisji z 2010 r., szczególnie w kwestii poszanowania praworządności, walki z korupcją i przestępczością zorganizowaną, w tym poprzez trwałe wykazanie się wynikami w zakresie wdrożenia i przyjęcia brakujących przepisów; apeluje do Albanii o usprawnienie współpracy między Ministerstwem Integracji Europejskiej a właściwymi ministerstwami, aby umocnić realizację programu reform europejskich;

Kryteria polityczne

10.  domaga się od rządu i parlamentu dalszych wysiłków na rzecz wzmocnienia niezawisłości, odpowiedzialności, bezstronności i skuteczności wymiaru sprawiedliwości, w tym Najwyższej Rady Sprawiedliwości oraz niezależnego prokuratora generalnego mianowanego na podstawie przejrzystych, bezstronnych kryteriów, w oparciu o osiągnięcia; domaga się, by władze poprawiły dostęp wszystkich potrzebujących do wymiaru sprawiedliwości, także w drodze działań informacyjnych prowadzonych przez krajową komisję pomocy prawnej i poprzez utworzenie proponowanych we wniosku lokalnych biur pomocy prawnej; wzywa władze do zwiększenia niezależności, skuteczności i efektywności struktur działających na rzecz praw człowieka, takich jak biura rzecznika praw obywatelskich oraz komisarz ds. ochrony przed dyskryminacją;

11.  nalega, by albański wymiar sprawiedliwości stał się w pełni niezależny, bardziej przewidywalny, skuteczny i sprawiedliwy, tak aby cieszył się zaufaniem obywateli i środowiska przedsiębiorców; wzywa zatem władze, by zagwarantowały odpolitycznienie wymiaru sprawiedliwości poprzez ustanowienie opartego na osiągnięciach i przejrzystego systemu mianowania sędziów i prokuratorów oraz poprzez osiąganie stałych, dobrych wyników w prowadzeniu postępowań dyscyplinarnych, a także poprzez zapewnienie szybkiego wydawania wyroków i ujednolicenia orzecznictwa, publikacji wszystkich decyzji sądowych oraz łatwego dostępu do nich niezwłocznie po ich przyjęciu, a także losowego przydzielania spraw we wszystkich sądach;

12.  podkreśla potrzebę utworzenia opartej na osiągnięciach, profesjonalnej administracji publicznej, która działa w sposób przejrzysty oraz jest w stanie przyjmować przepisy i je wdrażać; wzywa do przyjęcia niezbędnych przepisów wykonawczych, które zapewnią właściwe wdrażanie ustawy o służbie publicznej, oraz nowej ustawy o ogólnym postępowaniu administracyjnym; podkreśla konieczność wzmocnienia departamentu administracji publicznej, a także osiągnięcia pełnej operacyjności systemu informacji na rzecz zarządzania zasobami ludzkimi; podkreśla, że konieczne są dalsze wysiłki na rzecz odpolitycznienia administracji publicznej, walki z korupcją, umocnienia systemu merytokracji w kontekście powoływania na stanowiska, awansów i zwolnień, oraz zwiększenia skuteczności i stabilności finansowej administracji publicznej;

13.  z zadowoleniem przyjmuje planowane przez rząd rozpoczęcie i przeprowadzenie poważnej reformy administracyjnej i terytorialnej przed krajowymi wyborami samorządowymi w 2015 r.; podkreśla jednak, że ważne jest zagwarantowanie właściwych konsultacji ze wszystkimi podmiotami na szczeblu lokalnym oraz zgodności reformy z postanowieniami Europejskiej karty samorządu lokalnego, w tym z zapisami dotyczącymi ochrony praw społeczności oraz zapewniającymi niezależność polityczną, administracyjną i finansową samorządów;

14.  podkreśla potrzebę dalszego zwiększenia zaangażowania politycznego na rzecz walki z korupcją na wszystkich szczeblach oraz poprawy zdolności instytucjonalnych oraz koordynacji instytucjonalnej; wzywa do dołożenia większych starań w celu wykorzenienia korupcji na szczeblu samorządowym; uznaje wyniki uzyskane w dziedzinie przyjęcia dokumentów strategicznych w zakresie walki z korupcją; wyraża zadowolenie w związku ze spełnieniem wszystkich zaleceń trzeciej rundy oceniającej GRECO, mianowaniem krajowego koordynatora ds. walki z korupcją oraz planowanym przez rząd powołaniem organu nadzorującego w każdym ministerstwie; podkreśla konieczność spójnego wdrażania obowiązujących przepisów antykorupcyjnych;

15.  wzywa rząd do opracowania przejrzystego mandatu i planu/strategii działania dla krajowego koordynatora ds. walki z korupcją, oraz do rozpoczęcia prac nad nową krajową strategią antykorupcyjną, z uwzględnieniem jednoznacznych wskaźników osiąganych rezultatów oraz mechanizmów działań następczych i monitorowania; apeluje ponadto do właściwych władz o wyjaśnienie roli Departamentu Kontroli Wewnętrznej i Działań Antykorupcyjnych oraz o zwiększenie potencjału w dziedzinie mechanizmów kontroli wewnętrznej, zapewnienie wspólnym jednostkom dochodzeniowym odpowiednich zasobów, nadzór nad wdrażaniem antykorupcyjnych planów strategicznych i planów działania, a także o dalsze wykazywanie się wynikami w dziedzinie dochodzeń, postępowań sądowych i wyroków skazujących, także w przypadku korupcji na wysokim szczeblu; zwraca się do władz Albanii o zajęcie się problemem podatności instytucji zwalczających korupcję na ataki polityczne;

16.  przypomina o potrzebie stanowczego wprowadzenia reform i współpracy regionalnej w walce z przestępczością zorganizowaną, a także wykazania się solidnymi wynikami w dziedzinie dochodzeń, postępowań sądowych i wyroków skazujących na wszystkich szczeblach, w szczególności w odniesieniu do produkcji narkotyków i handlu nimi, handlu ludźmi, w tym niepełnoletnimi, oraz nielegalnego hazardu; apeluje do rządu o dążenie do osiągnięcia wyników w zakresie prowadzenia dochodzeń finansowych skupiających się na przypadkach trudnego do wytłumaczenia majątku oraz powiązania takiego majątku z działalnością przestępczą i zorganizowaną przestępczością; ponownie zaznacza, że konieczne jest dalsze zwiększenie koordynacji między organami ścigania;

17.  gratuluje rzecznikowi praw obywatelskich dokonań w zakresie propagowania praw człowieka, otwartości wobec osób w najtrudniejszym położeniu oraz współpracy z organizacjami społeczeństwa obywatelskiego; wyraża ubolewanie, że roczne i specjalne sprawozdania rzecznika praw obywatelskich nie zostały poddane pod dyskusję w parlamencie, a w związku z tym nie mogą zostać opublikowane i nie zostały oficjalnie uznane; wzywa rząd i parlament do lepszej współpracy z urzędem rzecznika praw obywatelskich; wyraża ubolewanie w związku z tym, że rząd nie informował dotychczas regularnie i wystarczająco szybko rzecznika praw obywatelskich ani nie konsultował się z nim w sprawie właściwych projektów ustaw; zauważa także, że budżet urzędu przyznany urzędowi rzecznika praw obywatelskich jest w dalszym ciągu niewystarczający i został dodatkowo zmniejszony; podkreśla, że instytucja ta potrzebuje dalszego wsparcia finansowego i politycznego zarówno parlamentu, jak i rządu, by móc dalej wykonywać swoje zadania; wzywa do przeprowadzenia szeroko zakrojonej kampanii informacyjnej w celu podkreślenia roli i znaczenia tej instytucji;

18.  wzywa parlament i rząd oraz inne właściwe organy państwa do zachowania i umacniania integralności i niezawisłości najważniejszych instytucji, takich jak policja krajowa, Najwyższa Rada Sprawiedliwości, Wysoki Inspektorat ds. Oświadczeń Majątkowych i Audytu, Rada ds. Mediów Audiowizualnych, krajowy urząd statystyczny;

19.  wyraża zaniepokojenie ciągłym istnieniem krwawych waśni w Albanii, które nie tylko są przyczyną zabójstw i przemocy, lecz także zmuszają wiele dzieci do pozostawania bez końca w domu, co wywiera daleko idące skutki społeczne na życie wielu tysięcy osób; zauważa rosnącą liczbę przypadków zabójstw w ramach krwawych waśni; apeluje do władz Albanii o reakcję na apel ONZ i zalecenia rzecznika praw obywatelskich, aby utworzyły wiarygodną bazę danych, uruchomiły radę koordynacyjną ds. zwalczania krwawych waśni utworzoną w 2005 r. i opracowały plan działania służący powstrzymaniu tych waśni;

20.  docenia poprawę dialogu pomiędzy społeczeństwem obywatelskim a rządem oraz podkreśla potrzebę utrwalenia dokonań oraz ich pogłębienia i rozszerzenia, zarówno w dziedzinie demokracji, praw człowieka oraz swobód obywatelskich, jak i kształtowania ram prawnych dla nowych reform; podkreśla kluczową rolę społeczeństwa obywatelskiego w dziedzinie współpracy regionalnej w sprawach społecznych i politycznych; wzywa rząd do ułatwienia udziału podmiotów społeczeństwa obywatelskiego w procesie kształtowania polityki;

21.  z zadowoleniem przyjmuje fakt ogólnego, zasadniczo, poszanowania praw mniejszości i powszechnej swobody religijnej; zwraca się do właściwych organów o dalszą poprawę klimatu integracji i tolerancji dla wszystkich mniejszości w kraju; wyraża zaniepokojenie, że grupy takie jak Romowie, osoby niepełnosprawne oraz osoby LGBT są wciąż dyskryminowane, także przez niektóre organy państwowe; podkreśla, że wszystkie mniejszości muszą być chronione; apeluje do rządu o zapewnienie, by właściwe przepisy były wdrażane w sposób kompleksowy, oraz zachęca władze do podejmowania dalszych wysiłków na rzecz zwiększania świadomości w odniesieniu do wszelkich rodzajów dyskryminacji; zauważa znaczenie zwiększania świadomości społecznej w odniesieniu do środków prawnych, którymi dysponują obywatele, aby złożyć skargę w związku z różnymi formami dyskryminacji;

22.  wzywa do dalszych działań w celu zagwarantowania praw mniejszości romskiej, która wciąż spotyka się z częstą dyskryminacją; wzywa w tym kontekście do szybszego wdrożenia planu działania „Dekada integracji Romów” w celu poprawy integracji Romów, przyznania wystarczających i odpowiednich środków finansowych i dokonania przeglądu ustawodawstwa; podkreśla, że kluczowe znaczenie dla rozwiązania problemów Romów w Albanii ma rejestracja urzędowa oraz dostęp do mieszkalnictwa i edukacji; wzywa rząd, by pilnie podjął zdecydowane działania w celu stworzenia koniecznych warunków;

23.  wzywa do dokonania odpowiedniego przeglądu i wdrożenia ustawodawstwa na rzecz umocnienia działań uświadamiających, edukacji i innych działań na rzecz walki z dyskryminacją wobec osób LGBTI, w tym sankcji za nawoływanie do nienawiści, a także wzywa do wykazania się wynikami w tej dziedzinie;

24.  podkreśla kluczowe znaczenie profesjonalnych, niezależnych i pluralistycznych mediów publicznych i prywatnych, będących podstawą ustroju demokratycznego; podkreśla znaczenie dostępu do internetu, którego poziom jest jednym z najniższych w regionie, oraz swobody cyfrowej;

25.  wyraża zadowolenie w związku z poprawą ram prawnych dotyczących mediów audiowizualnych poprzez przyjęcie ustawy o mediach audiowizualnych; zauważa, że środowisko medialne jest pluralistyczne i zróżnicowane; wyraża w dalszym ciągu obawy w związku z wpływami politycznymi i ingerencją w media, a także autocenzurą, w szczególności w mediach publicznych; podkreśla, że konieczne są dodatkowe starania, aby w pełni zagwarantować niezależność organu regulującego media oraz nadawców publicznych; apeluje o zapewnienie środków ochrony dziennikarzy i ich pracy reporterskiej; podkreśla znaczenie zagwarantowania i wspierania pluralizmu mediów, aby przyczynić się do wspierania wolności wypowiedzi oraz do zapewniania przejrzystości własności mediów i ich finansowania; zwraca uwagę na konieczność stosowania długofalowej strategii rozwoju mediów publicznych w nowym systemie medialnym;

26.  z zadowoleniem przyjmuje decyzję nowej administracji dotyczącą zwiększenia liczby kobiet na stanowiskach rządowych wyższego szczebla, oraz ma nadzieję, że wywrze to pozytywny wpływ w skali ogólnospołecznej; wzywa do strategii „zero tolerancji” dla przemocy wobec kobiet, oraz do wykorzenienia wszelkiego faworyzowania ze względu na płeć w prawodawstwie i podczas jego wdrażania;

27.  wzywa rząd do zwiększenia wysiłków na rzecz egzekwowania prawa i realizacji strategii politycznych w odniesieniu do praw kobiet i równouprawnienia, ze szczególnym uwzględnieniem ochrony kobiet przed wszelkimi postaciami przemocy, oraz ich pełnego udziału w życiu społecznym i politycznym; zachęca do dalszych działań na rzecz uwzględniania aspektu płci na szczeblu centralnym i lokalnym;

28.  podkreśla konieczność umocnienia praw i poprawy jakości życia ludzi uzależnionych od pomocy państwa, np. więźniów, sierot czy osób chorych psychicznie;

29.  wzywa do dalszych działań mających na celu zapewnienie skutecznego wdrażania strategii i planu działania dotyczących praw własności, jako że jest to jedna z podstaw rozwoju gospodarczego; zauważa działania podjęte w celu rozwiązania problemu budowania nielegalnych obiektów w całym kraju; wyraża zaniepokojenie ograniczonymi postępami w dziedzinie rejestrowania i odzyskiwania mienia; wzywa rząd do przedstawienia jasnego planu i harmonogramu wykonywania orzeczeń Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w odniesieniu do praw własności;

30.  wzywa rząd do opracowania strategii politycznych dotyczących odnawialnych źródeł energii, aby skuteczniej radził sobie z problemami gospodarki odpadami oraz rozwijał turystykę zrównoważoną pod względem środowiskowym; z zadowoleniem przyjmuje niedawną inicjatywę obywatelską dotyczącą referendum w sprawie przywozu odpadów; przyjmuje z wielkim zadowoleniem głosowanie parlamentu z dnia 10 października 2013 r. za cofnięciem zezwolenie na przywóz odpadów na mocy ustawy nr 10463 z dnia 22 września 2011 r.;

31.  wzywa do podjęcia działań zapobiegających procedurom udzielania nieuzasadnionego azylu w kontekście zniesienia obowiązku wizowego w celu wjazdu na terytorium UE lub wyjazdu z terytorium UE;

Reformy społeczno-gospodarcze

32.  zwraca się do właściwych organów o zdecydowane zajęcie się niskim poziomem egzekwowania prawa oraz poboru podatków, a także ogromną gospodarką nieformalną, jako że wszystkie te elementy stoją na przeszkodzie społecznej spójności kraju oraz jego perspektywom gospodarczym; zachęca nowy rząd do wdrożenia środków i ustawodawstwa wspierających zatrudnienie, zdrowie i bezpieczeństwo w miejscu pracy, prawa w dziedzinie zabezpieczenia społecznego, prawo do ochrony przed dyskryminacją z jakichkolwiek względów w dziedzinie zatrudnienia, równe wynagrodzenie dla mężczyzn i kobiet oraz inne prawa w dziedzinie zatrudnienia, w szczególności w odniesieniu do młodych ludzi i kobiet;

33.  zauważa z zaniepokojeniem brak postępów w dziedzinie polityki społecznej i zatrudnienia; z zadowoleniem przyjmuje deklarowany przez nowy rząd zamiar zajęcia się tą kwestią; zdaje sobie sprawę z ograniczeń budżetowych, wzywa jednak do odwrócenia tendencji do zmniejszania budżetu na realizację reform pomocy i ochrony społecznej; podkreśla pilną potrzebę zapewnienia pomocy społecznej grupom w najtrudniejszej sytuacji wśród osób bezrobotnych; zauważa z wielkim zaniepokojeniem, że praca dzieci jest wciąż znaczącym wyzwaniem i apeluje do rządu o zdecydowane zajęcie się tym problemem;

34.  podkreśla, że Albania ratyfikowała osiem podstawowych konwencji prawa pracy MOP; wyraża zaniepokojenie, że w dziedzinie praw pracowniczych i związków zawodowych osiągnięto jedynie umiarkowane postępy; wzywa rząd do dodatkowego umocnienia praw pracowniczych i związkowych; nalega, by rząd zagwarantował poszanowanie prawa pracy, zarówno w sektorze prywatnym, jak i państwowym, a także aby usprawnił trójstronny dialog społeczny zarówno po to, aby rozszerzyć rolę związków zawodowych, a także po to, aby uzyskać szersze wsparcie we wdrażaniu ustawodawstwa reformującego; zauważa, że od czasu zakończenia kadencji Krajowej Rady Pracy w marcu 2013 r. przerwano rozmowy, a dwustronny dialog społeczny jest wciąż niewystarczający, zwłaszcza w sektorze prywatnym; podkreśla, że dialog społeczny i poszanowanie praw pracowniczych są podstawami społecznej gospodarki rynkowej;

35.  podkreśla, że należy zwrócić szczególną uwagę na ochronę praw dziecka i wzywa do inwestycji we wczesne rozpoczynanie nauki szkolnej, szczególnie w przypadku dzieci z grup mniejszościowych lub marginalizowanych, aby zapobiec wykluczeniu; domaga się również ukierunkowanych środków gwarantujących opiekę nad dziećmi, właściwe odżywianie i wspieranie rodzin, aby zapobiec utrwalaniu się ubóstwa w kolejnych pokoleniach; podkreśla potrzebę natychmiastowej poprawy sytuacji nieletnich w postępowaniach sądowych, zgodnie ze wzorcowymi praktykami europejskimi; podkreśla znaczenie zapewnienia właściwego finansowania publicznego systemu edukacji; zwraca się do władz o przyjęcie strategii na rzecz sprawiedliwości dla dzieci; podkreśla, że korupcja w wymiarze sprawiedliwości w dalszym ciągu szczególnie utrudnia wdrażanie przepisów dotyczących handlu ludźmi oraz wysiłki na rzecz ochrony ofiar;

Współpraca regionalna

36.  z zadowoleniem przyjmuje stabilizującą rolę Albanii na Bałkanach Zachodnich, szczególnie w stosunkach z krajami sąsiadującymi, spośród których część zamieszkiwana jest przez silne albańskie grupy mniejszościowe, a także jej wkład w harmonię religijną;

37.  z zadowoleniem przyjmuje odrzucenie przez rząd retoryki nacjonalistycznej i planowaną politykę bezproblemowego sąsiedztwa; podkreśla, że Albania odgrywa kluczową rolę w umacnianiu stosunków dobrosąsiedzkich na Bałkanach Zachodnich; zachęca ten kraj do dalszej konstruktywnej postawy w regionie;

o
o   o

38.  zobowiązuje swego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz rządowi i parlamentowi Albanii.

(1) Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0453.
(2) Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0508.
(3) Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0434.


Przygotowania do posiedzenia Rady Europejskiej w dniach 19–20 grudnia 2013 r.
PDF 285kWORD 58k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 12 grudnia 2013 r. w sprawie przygotowań do posiedzenia Rady Europejskiej w dniach 19–20 grudnia 2013 r. (2013/2626(RSP))
P7_TA(2013)0597B7-0560/2013

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje rezolucje: z dnia 12 czerwca 2013 r. w sprawie wzmocnienia europejskiej demokracji w przyszłej unii gospodarczej i walutowej (UGW)(1), z dnia 23 maja 2013 r. w sprawie przyszłych wniosków ustawodawczych dotyczących unii gospodarczej i walutowej (UGW): odpowiedź na komunikaty Komisji(2) oraz z dnia 21 listopada 2013 r. w sprawie komunikatu Komisji zatytułowanego „Wzmocnienie społecznego wymiaru unii gospodarczej i walutowej”(3),

–  uwzględniając art. 110 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że instytucje UE i państwa członkowskie podjęły zdecydowane wysiłki, aby przywrócić wiarygodność i stabilność finansową, zwłaszcza w postaci przyjęcia i wdrożenia reform strukturalnych oraz przyjęcia nowych ram zarządzania gospodarczego; mając na uwadze, że wysiłki te należy uzupełnić faktyczną unią bankową;

B.  mając na uwadze, że w celu zwiększenia konkurencyjności i stabilności oraz tworzenia większej liczby miejsc pracy w UE potrzebna jest lepsza koordynacja polityki gospodarczej;

C.  mając na uwadze, że metoda wspólnotowa jest właściwym podejściem do podejmowania wyzwań, przed którymi stoi UE i jej waluta;

D.  mając na uwadze, że podstawą wszelkich decyzji powinna być kontrola parlamentarna oraz rozliczalność na szczeblu, na którym te decyzje są podejmowane;

E.  mając na uwadze, że podstawowym elementem tej polityki jest pełne poszanowanie prawa UE i jego skrupulatne stosowanie;

F.  mając na uwadze, że w szybko zmieniającym się i niestabilnym otoczeniu geostrategicznym, które cechują pojawiające się wyzwania w sferze bezpieczeństwa, rosnące zainteresowanie USA regionem Azji i Pacyfiku oraz skutki kryzysu finansowego, UE musi przyjąć odpowiedzialność jako wiarygodny gwarant bezpieczeństwa, posiadający rzeczywistą autonomię strategiczną, zwłaszcza w swoim sąsiedztwie, co przyczyni się do zwiększenia jej własnego bezpieczeństwa;

G.  mając na uwadze, że jedynym podejściem, jakie szefowie państw lub rządów mogą przyjąć wobec tych tendencji geopolitycznych i nieskoordynowanego spadku wydatków na obronę, jest przyśpieszenie koordynacji współpracy w zakresie obrony;

W sprawie unii bankowej

1.  utrzymuje, że metoda wspólnotowa to właściwe podejście do wyzwań stojących przed UE i jej walutą, w tym również w kwestii regulacji usług finansowych i unii bankowej;

2.  przypomina Radzie Europejskiej o zobowiązaniu politycznym, zgodnie z którym należy uzgodnić jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przed końcem obecnej kadencji; wzywa Radę Europejską, aby ponowiła swój apel do Rady Ministrów o pomyślne zakończenie negocjacji na temat dyrektywy w sprawie systemów gwarancji depozytów oraz ram naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji do końca 2013 r.;

W sprawie pogłębienia UGW

3.  wzywa Radę Europejską do powzięcia zobowiązania politycznego do przygotowania pod względem legislacyjnym, w oparciu o traktaty, lepszej koordynacji polityki gospodarczej; oczekuje, że Parlament i pozostałe instytucje UE uzgodnią zasadnicze cechy tej lepszej koordynacji polityki gospodarczej przed końcem obecnej kadencji;

4.  zwraca się o przyjęcie w drodze zwykłej procedury ustawodawczej – i na podstawie wspomnianej wyżej lepszej koordynacji polityki gospodarczej – aktu prawnego w sprawie „wytycznych dotyczących konwergencji”, przewidującego bardzo ograniczoną liczbę celów, odnoszących się do najpilniejszych reform, do realizacji w ustalonym okresie;

5.  ponownie zwraca się do państw członkowskich o dopilnowanie, by parlamenty narodowe rozpatrzyły i przyjęły krajowe programy reform, które należy ustalić w oparciu o wyżej wspomniane wytyczne dotyczące konwergencji i które powinna zweryfikować Komisja; uważa to za niezbędny warunek pozwalający na zwiększenie odpowiedzialności oraz rozliczalności demokratycznej całego procesu;

6.  jest zdania, że państwa członkowskie powinny zobowiązać się do pełnego wdrożenia – zweryfikowanych wcześniej – krajowych programów reform; proponuje, by na tej podstawie państwa członkowskie mogły zawrzeć partnerstwo na rzecz konwergencji z instytucjami UE, oferujące możliwość finansowania reform na określonych warunkach;

7.  powtarza, że ściślejsza współpraca gospodarcza powinna iść w parze z mechanizmem opartym na a zachętach; jest zdania, że wszelkie dodatkowe środki finansowe lub instrumenty, takie jak mechanizm solidarności, muszą stanowić integralną część budżetu UE, niepodlegającą jednak uzgodnionym pułapom wieloletnich ram finansowych (WRF);

8.  przypomina, że Traktat o stabilności, koordynacji i zarządzaniu w unii gospodarczej i walutowej należy włączyć do prawa UE najpóźniej do dnia 1 stycznia 2018 r., na podstawie oceny doświadczeń z jego wdrażania, jak stanowi art. 16 tego traktatu;

9.  przypomina swoje zasadnicze stanowisko, że wzmocniona UGW nie powinna dzielić UE, lecz – wręcz przeciwnie – powinna spowodować głębszą integrację i sprawniejsze zarządzanie, które powinny być otwarte dla wszystkich państw członkowskich spoza strefy euro na zasadzie dobrowolności;

10.  wzywa Radę Europejską do przestrzegania w pełni art. 15 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE);

W sprawie polityki obronnej

11.  jest zdania, że w szybko zmieniającym się i niestabilnym otoczeniu geostrategicznym, które cechują pojawiające się wyzwania w sferze bezpieczeństwa, rosnące zainteresowanie USA regionem Azji i Pacyfiku oraz skutki kryzysu finansowego, UE musi przyjąć – bez powielania obecnych działań prowadzonych w ramach NATO – odpowiedzialność jako podmiot polityczny o światowym znaczeniu i wiarygodny gwarant bezpieczeństwa – zwłaszcza w swoim sąsiedztwie – posiadający rzeczywistą autonomię strategiczną, aby propagować pokój i bezpieczeństwo w skali międzynarodowej, chronić własne interesy na świecie i zapewnić bezpieczeństwo swoich obywateli; podkreśla w związku z tym, że UE musi być konsekwentna w swojej polityce oraz szybciej i skuteczniej podejmować wspomniane wyżej obowiązki;

12.  zauważa, że UE stoi obecnie w obliczu znacznych ograniczeń finansowych, a państwa członkowskie – w równej mierze z powodów finansowych, budżetowych i politycznych, które mogą, ale nie muszą, być związane z kryzysem w strefie euro – znajdują się na etapie nieskoordynowanego obniżania poziomu wydatków na obronę; zwraca uwagę na potencjalny negatywny wpływ tych środków na zdolności wojskowe państw członkowskich, a zatem na możliwość skutecznego podejmowania przez UE obowiązków w zakresie utrzymania pokoju, zapobiegania konfliktom i umacniania bezpieczeństwa międzynarodowego;

13.  uważa, że w celu stawienia czoła wymienionym wyżej wyzwaniom szefowie państw lub rządów UE muszą wykorzystać możliwość stworzoną na posiedzeniu Rady w grudniu 2013 r. i wyraźnie opowiedzieć się za silniejszym europejskim systemem obrony;

14.  w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje komunikat Komisji z dnia 24 lipca 2013 r. zatytułowany „W kierunku bardziej konkurencyjnego i wydajnego sektora obronności i bezpieczeństwa” (COM(2013)0542) oraz końcowe sprawozdanie wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa / szefa Europejskiej Agencji Obrony z dnia 15 października 2013 r.;

15.  wzywa Radę Europejską, aby wprowadziła w życie propozycje Parlamentu zgłoszone w sprawozdaniach dotyczących wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony (WPBiO) oraz europejskiej bazy technologiczno-przemysłowej sektora obronnego (EDTIB);

16.  jest przekonany, że państwa członkowskie muszą najpierw zobowiązać się do przezwyciężenia operacyjnych braków WPBiO, deklarując wsparcie misji cywilnych i operacji wojskowych w ramach WPBiO, przede wszystkim przez udostępnienie potencjału;

17.  zwraca uwagę na fakt, że Traktat z Lizbony wprowadził szereg nowych instrumentów związanych z WPBiO, które nie zostały jeszcze wprowadzone w życie; podkreśla w związku z tym konieczność wdrożenia tych przepisów, aby jeszcze bardziej wzmocnić WPBiO oraz wzywa Radę do wykorzystywania w pełni wspomnianych wyżej instrumentów (takich jak stała współpraca strukturalna państw członkowskich (art. 46 ust. 6 TUE), fundusz początkowy (art. 41 ust. 3 TUE) oraz możliwość powierzenia zwłaszcza takiej grupie państw członkowskich wykonania misji i operacji w ramach WPBiO (art. 42 ust. 5 i art. 44 ust. 1 TUE));

18.  podkreśla znaczenie, jakie ma zapoczątkowanie procesu strategicznej refleksji w celu określenia celów i priorytetów UE oraz opracowania planu działań – wraz z harmonogramem – na rzecz pogłębienia współpracy w zakresie obrony (biała księga, która posłużyłaby za ramy do refleksji nad procesami krajowymi);

19.  wzywa Radę, by zaangażowała się we wzmocnioną współpracę w dziedzinie uzbrojenia, zwłaszcza przez upoważnienie Europejskiej Agencji Obrony do całkowitego wypełniania zadań polegających na wspieraniu koordynacji, nadzorowaniu wykonania zobowiązań, ustalaniu priorytetowych inwestycji w technologie (w tym technologie strategiczne takie jak tankowanie w powietrzu, komunikacja satelitarna, strategiczny transport powietrzny, zdalnie sterowane systemy powietrzne, cyberobrona i jednolita europejska przestrzeń powietrzna), uzgadnianiu szerszego wykorzystywania koalicji ochotniczych/niewielkich grup oraz znajdowaniu realnych rozwiązań, jeśli chodzi o wykorzystanie grup bojowych;

20.  wzywa państwa członkowskie, aby zadeklarowały poparcie dla solidnej EDBIT zdolnej opanować rozdrobnienie oraz zwiększyć kreatywność i siłę europejskiego przemysłu w drodze ściślejszej koordynacji planowania krajowych budżetów na obronę (ewentualnie przez ustanowienie europejskiego semestru w zakresie kwestii obronnych) oraz ściślejszą koordynację na poziomie przemysłu (harmonizacja norm i certyfikacja sprzętu obronnego); apeluje o zapewnienie dodatkowych zachęt i wsparcia dla przemysłu obronnego wraz ze zobowiązaniem się do rozwoju kluczowych technologii i systemów obronnych (zachęty podatkowe, wsparcie finansowe badań i rozwoju oraz instytucjonalizacja synergii między zdolnościami cywilnymi i wojskowymi);

21.  wzywa państwa członkowskie do istotnego zacieśnienia współpracy i koordynacji w kwestiach obronnych, które mają znaczenie z punktu widzenia skutecznej wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony; wzywa państwa członkowskie do ambitniejszego podejścia do procesu łączenia i udostępniania zdolności wojskowych;

22.  podkreśla, że siła UE, w porównaniu z innymi organizacjami, leży w jej jedynym w swoim rodzaju potencjale uruchomienia pełnej gamy instrumentów politycznych, gospodarczych, rozwojowych i humanitarnych w celu wsparcia cywilnego i wojskowego zarządzania kryzysowego, cywilnych i wojskowych misji i operacji prowadzonych pod egidą jednego organu politycznego – wiceprzewodniczącego Komisji / Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa – oraz że takie wszechstronne podejście, czy to za pomocą siły przekonywania, czy, w miarę konieczności, bardziej zdecydowanych działań, daje UE niepowtarzalną i powszechnie docenianą elastyczność i skuteczność;

23.  popiera utworzenie Rady Ministrów Obrony, aby nadać obronności rangę, na jaką zasługuje;

24.  wzywa szefów państw lub rządów, aby mając na względzie strategiczne znaczenie europejskiej obronności i skalę wyzwań, przed którymi stoi Unia, dokonali w grudniu 2015 r. przeglądu postępów poczynionych we wdrażaniu konkluzji Rady z grudnia 2013 r., na podstawie sprawozdania z wykonania sporządzonego przez wiceprzewodniczącego Komisji / Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa;

25.  wyraża głębokie zaniepokojenie sytuacją polityczną na Ukrainie zaistniałą w następstwie szczytu w Wilnie, wzywa Radę Europejską do zajęcia się tym problemem i wyraża nadzieję, że zostanie powołany specjalny zespół do zbadania tej sytuacji;

o
o   o

26.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie Europejskiej i Komisji.

(1) Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0269.
(2) Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0222.
(3) Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0515.


Problemy konstytucyjne związane z wielopoziomowym sprawowaniem rządów w UE
PDF 408kWORD 132k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 12 grudnia 2013 r. w sprawie problemów konstytucyjnych związanych z wielopoziomowym sprawowaniem rządów w Unii Europejskiej (2012/2078(INI))
P7_TA(2013)0598A7-0372/2013

Parlament Europejski,

–  uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej i Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając Porozumienie ustanawiające Europejski Mechanizm Stabilności (EMS)(1),

–  uwzględniając Traktat o stabilności, koordynacji i zarządzaniu w unii gospodarczej i walutowej (TSCG)(2),

–  uwzględniając tzw. „sześciopak”(3),

–  uwzględniając tzw. „dwupak”(4),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002(5),

–  uwzględniając swoje stanowisko z dnia 12 września 2013 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady powierzającego Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi(6),

–  uwzględniając opublikowane dnia 5 grudnia 2012 r. sprawozdanie przewodniczących Rady Europejskiej, Komisji Europejskiej, Europejskiego Banku Centralnego i Eurogrupy pt. „W kierunku faktycznej unii gospodarczej i walutowej”(7),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 28 listopada 2012 r. zatytułowany „Plan działania na rzecz pogłębionej i rzeczywistej unii gospodarczej i walutowej – otwarcie debaty europejskiej” (COM(2012)0777),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 20 listopada 2012 r. zawierającą zalecenia dla Komisji dotyczące sprawozdania przewodniczących Rady Europejskiej, Komisji Europejskiej, Europejskiego Banku Centralnego i Eurogrupy pt. „W kierunku faktycznej unii gospodarczej i walutowej”(8),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 23 maja 2013 r. w sprawie przyszłych wniosków ustawodawczych dotyczących unii gospodarczej i walutowej (UGW)(9),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 12 czerwca 2013 r. w sprawie wzmocnienia europejskiej demokracji w przyszłej unii gospodarczej i walutowej (UGW)(10),

–  uwzględniając art. 48 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Konstytucyjnych oraz opinie Komisji Gospodarczej i Monetarnej, jak również Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych (A7-0372/2013),

A.  mając na uwadze, że zróżnicowanie stanowi konstytutywną cechę procesu integracji europejskiej oraz środek umożliwiający jej postęp i gwarantujący podstawowe poszanowanie zasady równości, rozumianej jako równe traktowanie jednakowych sytuacji oraz nierówne traktowanie odmiennych sytuacji;

B.  mając na uwadze, że zróżnicowana integracja powinna nadal stanowić zapowiedź pogłębiania integracji europejskiej, ponieważ zapoczątkowała ją podgrupa państw członkowskich, jest ona dostępna dla wszystkich państw członkowskich oraz ma na celu pełne włączenie do traktatów;

C.  mając na uwadze, że zróżnicowana integracja przybiera dwie formy: „wieloprędkościową”, polegającą na dążeniu państw do osiągnięcia tych samych celów w różnych ramach czasowych, oraz „wielopoziomową”, polegającą na tym, że państwa zgadzają się na dążenie do różnych celów;

D.  mając na uwadze, że zróżnicowanie nie może naruszać zasad obywatelstwa Unii, które stanowi podstawowy status obywateli państw członkowskich, pozwalający tym spośród nich, którzy znajdują się w takiej samej sytuacji, korzystać z takiego samego traktowania wobec prawa w ramach określonych traktatem, bez względu na przynależność państwową;

E.  mając na uwadze, że zróżnicowanie będzie zgodne z zasadami jedności europejskiego porządku prawnego i w związku z tym wzmocni jego skuteczność i spójność, zasadę niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową, tworzenie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości bez granic wewnętrznych oraz funkcjonowanie rynku wewnętrznego;

F.  mając na uwadze, że zróżnicowanie może odnosić się do sytuacji, w których w danym momencie wspólne działanie jest niemożliwe lub niewykonalne;

G.  mając na uwadze, że zróżnicowanie mieści się i zawsze powinno się mieścić w jednolitych ramach instytucjonalnych Unii Europejskiej;

H.  mając na uwadze, że zróżnicowana integracja musi respektować zasadę pomocniczości zgodnie z art. 5 TUE i protokołem nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności;

I.  mając na uwadze, że traktaty oferują różnego rodzaju opcje oraz instrumenty dla zróżnicowanej integracji, w tym ograniczenie zakresu terytorialnego zastosowania, klauzule ochronne, odstępstwa, klauzule „opt-out” i „opt-in”, wzmocnioną współpracę, a także przepisy dotyczące konkretnych państw członkowskich, których walutą jest euro, z zastrzeżeniem, że takie instrumenty są zgodne z zasadami jedności, skuteczności i spójności europejskiego porządku prawnego oraz mieszczą się w jednolitych ramach instytucjonalnych (metoda wspólnotowa);

J.  mając na uwadze, że niektóre państwa członkowskie mają prawo „opt-out” wobec różnych polityk UE, jak określono w różnych protokołach do traktatów, co może zagrozić jedności, skuteczności i spójności europejskiego porządku prawnego;

K.  mając na uwadze, że derogacje na mocy art. 27 ust. 2 TFUE pozwalają na zróżnicowanie pomiędzy określonymi państwami członkowskimi w ramach aktu prawnego adresowanego do wszystkich państw członkowskich, celem tego jest jednak stopniowe utworzenie i zapewnienie funkcjonalności rynku wewnętrznego;

L.  mając na uwadze, że Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej zawiera w art. 114 ust. 4 i 5, art. 153 ust. 4, art. 168 ust. 4, art. 169 ust. 4 i art. 193 klauzule ochronne, które umożliwiają państwom członkowskim utrzymanie lub wprowadzenie bardziej rygorystycznych środków ochronnych w zakresie stosowania aktu prawnego adresowanego do wszystkich państw członkowskich;

M.  mając na uwadze, że wzmocniona współpraca wymaga udziału przynajmniej dziewięciu państw członkowskich w obszarze wchodzącym w zakres kompetencji niewyłącznych Unii, umożliwia państwom członkowskim spoza strefy euro udział w obradach, jednak bez możliwości głosowania, i jest dostępna dla wszystkich państw członkowskich;

N.  mając na uwadze, że procedura wzmocnionej współpracy umożliwia, jako ostateczność, przyjęcie środków wiążących dla podgrupy państw członkowskich po przyznaniu przez Radę upoważnienia większością kwalifikowaną, a w zakresie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (WPZiB) – po jednomyślnym przyznaniu upoważnienia;

O.  mając na uwadze, że z mechanizmu tego korzysta się już w odniesieniu do ogólnounijnego prawa o rozwodzie i europejskiego prawa patentowego i że mechanizm ten zatwierdził Parlament Europejski i Rada w kontekście opodatkowania w odniesieniu do ustanowienia podatku od transakcji finansowych;

P.  mając na uwadze, że w dziedzinie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa grupy państw mają możliwość wykonywania konkretnych zadań lub misji, a w dziedzinie wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony przewiduje się utworzenie stałej podstawowej grupy państw mających zdolności wojskowe;

Q.  mając na uwadze, że z historycznego punktu widzenia układ z Schengen z 1986 r. oraz konwencja z Schengen z 1990 r., podpisane przez podgrupę państw członkowskich, które zniosły kontrole na granicach wewnętrznych, a także Porozumienie w sprawie polityki społecznej z 1991 r. pomiędzy podgrupą państw członkowskich, które rozszerzyło wcześniejsze kompetencje WE w zakresie zatrudnienia oraz praw socjalnych umożliwiając głosowanie większością kwalifikowaną oraz konwencja z Prüm z 2005 r. pomiędzy podgrupą państw członkowskich a Norwegią w sprawie wymiany danych oraz współpracy antyterrorystycznej stanowią formy zróżnicowanej integracji;

R.  mając na uwadze, że dorobek Schengen został włączony do traktatów na mocy traktatu z Amsterdamu, z klauzulami „opt-out” dla Zjednoczonego Królestwa, Irlandii i Danii;

S.  mając na uwadze, że Zjednoczone Królestwo i Irlandia mogą w dowolnym czasie ubiegać się o zastosowanie wobec nich niektórych lub wszystkich przepisów dorobku Schengen, a także mając na uwadze, że Dania pozostaje związana postanowieniami pierwotnego układu z Schengen oraz pierwotnej konwencji z Schengen;

T.  mając na uwadze, że konwencja z Prüm została częściowo włączona do ram prawnych UE;

U.  mając na uwadze, że Porozumienie w sprawie polityki społecznej zostało włączone do traktatów na mocy Traktatu z Amsterdamu bez jakiejkolwiek klauzuli „opt-out”;

V.  mając na uwadze, że traktaty zapewniają kilka sposobów działania w odniesieniu do polityki zatrudnienia i polityki społecznej, których potencjał nie został w pełni wykorzystany, w szczególności w odniesieniu do art. 9 TFUE, art. 151 TFUE i art. 153 TFUE, lecz także w szerszym sensie w odniesieniu do art. 329 TFUE; mając zatem na uwadze, że można osiągnąć wyższy stopień konwergencji społecznej przy poszanowaniu zasady pomocniczości i bez zmiany Traktatu;

W.  mając na uwadze, że Porozumienie ustanawiające Europejski Mechanizm Stabilności oraz Traktat o stabilności, koordynacji i zarządzaniu w unii gospodarczej i walutowej („pakt fiskalny”) zostały zawarte na poziomie międzyrządowym poza traktatami;

X.  mając na uwadze, że Europejski Instrument Stabilności Finansowej i Europejski Mechanizm Stabilności stanowią umowy podlegające przepisom prawa międzynarodowego, zawarte przez państwa członkowskie, których walutą jest euro;

Y.  mając na uwadze, że konieczne jest podjęcie niezbędnych kroków, zgodnie z postanowieniami TUE i TFUE, by najpóźniej przed upływem pięciu lat od wejścia w życie Traktatu o stabilności, koordynacji i zarządzaniu w unii gospodarczej i walutowej – zawartego na mocy prawa międzynarodowego przez wszystkie państwa członkowskie z wyjątkiem Zjednoczonego Królestwa i Republiki Czeskiej – włączono treść postanowień tego Traktatu do ram prawnych Unii Europejskiej na podstawie oceny doświadczeń z jego wdrażania;

Z.  mając na uwadze konieczność włączenia paktu euro plus, strategii „Europa 2020” i Paktu na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia do prawa Unii oraz utorowanie drogi wprowadzeniu kodeksu konwergencji dla gospodarek wszystkich państw członkowskich;

AA.  mając na uwadze, że umowy międzynarodowe zawarte poza ramami prawnymi UE, zmierzające do realizacji celów określonych w traktatach, były wykorzystywane jako ostateczny instrument (ultima ratio) dla zróżnicowanej integracji, przewidujący obowiązek włączenia treści danej umowy międzynarodowej do traktatów;

AB.  mając na uwadze, że utworzenie UGW stanowiło decydujący krok w kierunku integracji, definiujący model wielopoziomowego sprawowania rządów wpływającego zarówno na instytucje, jak i na procedury;

AC.  mając na uwadze, że jedno państwo członkowskie, jeżeli takie będzie jego życzenie, dysponuje stałym odstępstwem dotyczącym przystąpienia do strefy euro (protokół nr 15), a inne państwo członkowskie – odstępstwem konstytucyjnym (protokół nr 16);

AD.  mając na uwadze, że w dziedzinie polityki pieniężnej przepisy dotyczące EBC przewidują zróżnicowanie w strukturze instytucjonalnej, z Radą Prezesów Europejskiego Banku Centralnego jako głównym organem decyzyjnym, w skład którego wchodzą wyłącznie państwa członkowskie, których walutą jest euro, oraz Radą Ogólną zrzeszającą państwa członkowskie spoza strefy euro, jak również w strukturze finansowej, z krajowymi bankami centralnymi wszystkich państw członkowskich jako subskrybentami kapitału EBC (art. 28 ust. 1 statutu EBC), jednak wyłącznie z krajowymi bankami centralnymi państw członkowskich, których walutą jest euro, spłacającymi swój subskrybowany udział w kapitale EBC (art. 48 ust. 1 statutu EBC);

AE.  mając na uwadze, że art. 127 ust. 6 TFUE upoważnia Radę do powierzania EBC szczególnych zadań w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi oraz innymi instytucjami finansowymi, z wyjątkiem zakładów ubezpieczeń, oraz był stosowany jako podstawa prawna rozporządzenia ustanawiającego jednolity mechanizm nadzorczy dla strefy euro i przewidującego dobrowolny udział państw członkowskich spoza strefy euro poprzez nawiązanie bliskiej współpracy z EBC;

AF.  mając na uwadze, że art. 139 TFUE zwalnia państwa członkowskie objęte derogacją z obowiązku stosowania szczególnych postanowień Traktatu oraz praw głosu z nimi związanych;

AG.  mając na uwadze, że art. 136 i art. 138 TFUE przewidują szczególną formę przyjęcia środków mających zastosowanie do państw członkowskich, których walutą jest euro, z głosem Rady ograniczonym do przedstawicieli tych państw członkowskich oraz, gdy wymaga tego procedura, głosem całego Parlamentu Europejskiego;

AH.  mając na uwadze, że art. 136 TFUE był już stosowany zgodnie z art. 121 ust. 6 do przyjmowania rozporządzeń;

AI.  mając na uwadze, że w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i przestrzeni kosmicznej art. 184 TFUE przewiduje programy uzupełniające do wieloletniego programu ramowego, w których mogą uczestniczyć wyłącznie podgrupy państw członkowskich, które je finansują, z zastrzeżeniem ewentualnego współuczestnictwa Unii, ale które przyjmowane są zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą obejmującą całą Radę oraz cały Parlament Europejski, za zgodą właściwych państw członkowskich, których dotyczą dane programy uzupełniające;

AJ.  mając na uwadze, że zgodnie z art. 21 rozporządzenia (EU, Euratom) nr 966/2012 zasada uniwersalności budżetu nie uniemożliwia grupie państw członkowskich przydzielenia wkładu finansowego do budżetu UE lub określonych dochodów do konkretnej pozycji wydatków, co ma już miejsce na przykład w przypadku reaktora wysokostrumieniowego na mocy decyzji 2012/709/Euratom;

AK.  mając na uwadze, że art. 137 TFUE oraz Protokół nr 14 ustanawiają Eurogrupę jako organ nieformalny;

AL.  mając na uwadze, że sprawne funkcjonowanie UGW wymaga pełnego i szybkiego wdrożenia środków już uzgodnionych w ramach wzmocnionego zarządzania gospodarczego, takich jak wzmocniony pakt stabilności i wzrostu oraz europejski semestr uzupełniony o politykę na rzecz pobudzania wzrostu;

AM.  mając na uwadze, że głębsza UGW wymaga mocniejszych kompetencji, środków finansowych oraz demokratycznej rozliczalności, mając też na uwadze, że jej ustanowienie powinno poprzedzić dwuetapowe podejście opierające się, po pierwsze, na niezwłocznym pełnym wykorzystaniu możliwości istniejących traktatów, oraz, po drugie, na zmianie Traktatu, która zostanie określona przez konwent;

AN.  mając na uwadze dążenie do skutecznego, usankcjonowanego i demokratycznego zarządzania UGW, które powinno opierać się na ramach instytucjonalnych oraz prawnych Unii;

AO.  mając na uwadze, że legitymację i rozliczalność demokratyczną należy zapewnić na poziomie, na którym podejmowane są decyzje;

AP.  mając na uwadze, że UGW ustanawiana jest przez Unię, której obywatele reprezentowani są bezpośrednio na poziomie Unii przez Parlament Europejski;

A.ZASADY

1.  ponownie wzywa do stworzenia faktycznej UGW, wzmacniającej kompetencje Unii w szczególności w zakresie polityki gospodarczej, oraz do zwiększenia możliwości budżetowych oraz roli i rozliczalności demokratycznej Komisji i prerogatyw Parlamentu;

2.  jest zdania, że takie zwiększone możliwości budżetowe powinny być oparte na konkretnych zasobach własnych (w tym podatku od transakcji finansowych) oraz możliwościach budżetowych, które powinny – w ramach budżetu Unii – wspierać wzrost i spójność społeczną, przeciwdziałając zakłóceniom równowagi, rozbieżnościom strukturalnym i nadzwyczajnym sytuacjom finansowym związanym bezpośrednio z unią walutową, bez podważania jej tradycyjnych funkcji mających na celu finansowanie wspólnych strategii politycznych;

3.  z zadowoleniem przyjmuje Plan działania Komisji; wzywa Komisję, by w ramach procedury współdecyzji – o ile to możliwe z prawnego punktu widzenia – jak najszybciej przedstawiła wnioski ustawodawcze uwzględniające dalszą koordynację budżetową, pogłębienie koordynacji polityki w zakresie opodatkowania i zatrudnienia oraz utworzenie mechanizmu zdolności fiskalnej UGW w celu wsparcia wdrażania decyzji politycznych; podkreśla, że niektóre z tych elementów będą wymagały zmiany Traktatów;

4.  jest zdania, że konieczne jest natychmiastowe działanie w ramach każdego z czterech podstawowych elementów zawartych w sprawozdaniu pt. „W kierunku faktycznej unii gospodarczej i walutowej” zaprezentowanym przez przewodniczących Van Rompuya, Junckera, Barroso oraz Draghiego, w szczególności w zakresie:

   a) zintegrowanych ram finansowych maj¹cych zapewniaæ stabilnoœæ finansow¹, przede wszystkim w strefie euro, i minimalizowaæ koszty upadku banków ponoszone przez obywateli Europy; ramy te przenosz¹ odpowiedzialnoœæ za nadzór na szczebel europejski i zapewniaj¹ wspólne mechanizmy restrukturyzacji i uporz¹dkowanej likwidacji banków i gwarantowania depozytów konsumentów;
   b) zintegrowanych ram polityki gospodarczej, które przewiduj¹ wystarczaj¹ce mechanizmy zapewniaj¹ce opracowywanie krajowych i europejskich strategii politycznych propaguj¹cych trwa³y wzrost, zatrudnienie i konkurencyjnoœæ oraz spójnych z prawid³owym funkcjonowaniem UGW;
   c) zapewnienia niezbêdnej legitymacji demokratycznej i odpowiedzialnoœci za podejmowanie decyzji w ramach UGW w oparciu o wspólne sprawowanie kierownictwa nad wspólnymi strategiami politycznymi oraz solidarnoœæ;

5.  uważa, że lepszemu i jaśniejszemu podziałowi kompetencji oraz środków pomiędzy UE a państwami członkowskimi może i musi towarzyszyć większa parlamentarna odpowiedzialność i rozliczalność odnośnie do kompetencji krajowych;

6.  ponownie wskazuje, że aby zarządzanie faktyczną UGW było rzeczywiście usankcjonowane i demokratyczne, musi mieścić się w ramach instytucjonalnych Unii;

7.  uważa zróżnicowanie za pożyteczne i właściwe narzędzie, umożliwiające promowanie silniejszej integracji, które – pod warunkiem ochrony integralności UE – może okazać się niezbędne w celu osiągnięcia faktycznej UGW w ramach Unii;

8.  podkreśla, że istniejące procedury zróżnicowanej integracji na mocy traktatów umożliwiają podjęcie pierwszego kroku do ustanowienia faktycznej UGW, w pełni zgodnej z wymogami dotyczącymi mocniejszej rozliczalności demokratycznej, większych środków finansowych oraz lepszej procedury decyzyjnej i apeluje do wszystkich instytucji o szybkie działanie polegające na wykorzystaniu jak największych możliwości, jakie oferują obowiązujące traktaty i ich elementy elastyczności, oraz o przygotowanie się jednocześnie na niezbędne zmiany w Traktacie w celu zagwarantowania pewności prawnej i demokratycznej legitymacji; powtarza, że należy wykluczyć wariant nowej umowy międzyrządowej;

9.  podkreśla, że zmiany Traktatu niezbędne do urzeczywistnienia faktycznej UGW oraz ustanowienia Unii obywateli i państw mogą opierać się na istniejących instrumentach, procedurach, praktykach i filozofii zróżnicowanej integracji, przy jednoczesnym zwiększaniu skuteczności i spójności, oraz potwierdza, że w pełni wykorzysta prawo do przedkładania Radzie propozycji zmiany traktatów, które muszą być następnie rozpatrzone przez konwent, w celu ukończenia procesu kształtowania faktycznej UGW;

10.  przypomina, że debata na temat wielopoziomowego sprawowania rządów nie pokrywa się z kwestią zarządzania wieloszczeblowego, która dotyczy równowagi sił i zaangażowania władz krajowych, regionalnych i lokalnych;

11.  podkreśla, że aby zróżnicowanie było zgodne z charakterem środków służących promowaniu integracji, ochronie jedności UE i zagwarantowaniu podstawowego poszanowania zasady równości, musi ono pozostawać dostępne i ostatecznie musi zmierzać do włączenia wszystkich państw członkowskich;

12.  podkreśla, że równowaga między polityką zatrudnienia a polityką gospodarczą zgodnie z art. 121 oraz 148 TFUE jest konieczna dla zapewnienia pozytywnego rozwoju UE;

B.PROCEDURY

13.  uważa, że zróżnicowanie powinno zostać dokonane wszędzie tam, gdzie to możliwe, w ramach aktu prawnego adresowanego do wszystkich państw członkowskich w drodze derogacji oraz klauzul ochronnych, zamiast wyłączania a priori niektórych państw członkowskich z zakresu terytorialnego stosowania aktu prawnego; podkreśla jednak, że znaczna liczba derogacji i klauzul ochronnych podważa jedność UE oraz spójność i skuteczność jej ram prawnych;

14.  jest zdania, że koordynacja polityki w zakresie gospodarki, zatrudnienia i kwestii społecznych należy do kategorii kompetencji dzielonych, które zgodnie z art. 4 ust. 1 TFUE obejmują wszystkie obszary, które nie zostały wskazane na pełnych listach kompetencji wyłącznych lub uzupełniających;

15.  uważa, że w konsekwencji specyfika środków przyjętych na mocy art. 136 TFUE nie jest związana wyłącznie z faktem, że środki te są określone w odniesieniu do państw członkowskich, których walutą jest euro, ale również implikuje, że mogą mieć większą moc wiążącą; uważa też, że art. 136 TFUE umożliwia Radzie, na podstawie zalecenia Komisji i wyników głosowania wyłącznie państw członkowskich, których walutą jest euro, przyjmowanie wiążących wytycznych polityki gospodarczej dla państw strefy euro w ramach europejskiego semestru;

16.  podkreśla, że w przypadku gdy niektóre państwa członkowskie nie chcą uczestniczyć w przyjmowaniu aktu prawnego w obszarze wchodzącym w zakres kompetencji niewyłącznych Unii, zamiast zawierania umów międzynarodowych poza ramami porządku prawnego UE należy nawiązać wzmocnioną współpracę zgodnie ze stosownym postanowieniem Traktatu;

17.  uważa, że art. 352 TFUE, który upoważnia Radę do podjęcia stosownych działań zmierzających do osiągnięcia jednego z celów określonych w traktatach, jeżeli traktaty nie zapewniły niezbędnych uprawnień, może być stosowany w związku z art. 20 TUE, umożliwiając tym samym uruchomienie klauzuli elastyczności w przypadkach, w których osiągnięcie jednomyślnego porozumienia w Radzie za pośrednictwem mechanizmu wzmocnionej współpracy nie jest możliwe;

18.  wzywa państwa członkowskie, aby – w przypadkach rozbieżności w kierunkach polityki państw członkowskich uniemożliwiających postępy – rozszerzyły zasadę wzmocnionej współpracy na politykę społeczną i zatrudnienia;

19.  uważa, że włączenie do budżetu UE wydatków wynikających z prowadzenia wzmocnionej współpracy jako innych dochodów lub określonych zasobów własnych jest niezbędne do zapewnienia zgodności z zasadami prawa budżetowego UE oraz ochrony fundamentalnej roli Parlamentu Europejskiego jako organu władzy budżetowej;

20.  wzywa do systematycznego stosowania art. 333 ust. 2 TFUE przy nawiązywaniu wzmocnionej współpracy w obszarze wchodzącym w zakres niewyłącznych kompetencji Unii odnośnie do specjalnej procedury ustawodawczej oraz wzywa Radę do przyjęcia decyzji w drodze jednomyślnego głosowania uczestniczących państw członkowskich, która określi, że do celów wzmocnionej współpracy zamierzają one działać na podstawie zwykłej procedury ustawodawczej;

21.  wzywa – tam, gdzie to możliwe – do systematycznego stosowania klauzuli pomostowej art. 48 ust. 7 TUE w procedurach innych niż wzmocniona współpraca w celu zwiększenia legitymacji demokratycznej oraz skuteczności zarządzania UGW;

22.  uważa, że w sytuacji, gdy zastosowanie klauzuli pomostowej nie jest możliwe, na przykład w przypadku przyjęcia polityki gospodarczej oraz wytycznych dotyczących zatrudnienia lub rocznej analizy wzrostu gospodarczego, możliwość zawarcia wiążących porozumień międzyinstytucjonalnych powinna być w pełni wykorzystana;

23.  przypomina, że celem art. 48 TUE jest również zagwarantowanie legitymacji demokratycznej każdej zmiany Traktatu poprzez wymóg obowiązkowego zaangażowania Parlamentu Europejskiego w procedurę zmiany i zaangażowania parlamentów narodowych w następującą po niej procedurę ratyfikacji;

24.  nie zgadza się z pojęciem „ustaleń umownych” i zachęca do znalezienia lepszych sposobów oficjalnego powiązania funduszy udostępnianych w ramach instrumentu na rzecz konkurencyjności i konwergencji z reformami strukturalnymi oraz ponownie wskazuje, że gdy będzie to konieczne, brak kompetencji oraz uprawnień Unii można zrekompensować zastosowaniem odpowiednich procedur określonych w traktatach lub w sytuacji braku odpowiednich podstaw prawnych – zmianą traktatów;

C.DEMOKRACJA I INSTYTUCJE

25.  przypomina, że zgodnie z art. 3 ust. 4 TUE UGW została ustanowiona przez Unię, a jej funkcjonowanie musi opierać się na demokracji pośredniej;

26.  podkreśla, że Parlament Europejski jest jedyną instytucją UE, w której obywatele są reprezentowani bezpośrednio na poziomie Unii, oraz która jest organem parlamentarnym UGW, a jej odpowiednie zaangażowanie jest kluczowe dla zapewnienia legitymacji demokratycznej i funkcjonowania UGW oraz stanowi warunek wstępny wszelkich dalszych działań na rzecz unii bankowej, unii fiskalnej i unii gospodarczej;

27.  podkreśla, że rzeczywista legitymacja i odpowiedzialność muszą zostać zapewnione na szczeblu krajowym i unijnym – odpowiednio – przez parlamenty państw członkowskich i Parlament Europejski; przypomina zasadę zawartą we wnioskach z posiedzenia Rady Europejskiej, które odbyło się w grudniu 2012 r., zgodnie z którą „[w]e wszystkich działaniach głównym celem pozostaje zapewnienie demokratycznej legitymacji i rozliczalności na szczeblu, na którym są podejmowane i wdrażane decyzje”;

28.  ubolewa w związku z tym nad brakiem kontroli parlamentarnej nad trojką, Europejskim Instrumentem Stabilności Finansowej oraz EMS;

29.  jest zdania, że każde formalne zróżnicowanie praw do zasiadania w Parlamencie w związku z pochodzeniem posłów do Parlamentu Europejskiego stanowi dyskryminację ze względu na przynależność państwową, której zakaz jest jedną z fundamentalnych zasad Unii Europejskiej, oraz narusza zasadę równości obywateli Unii, jak określono w art. 9 TUE;

30.  uważa, że w przypadku środków przyjętych zgodnie z art. 136 TFUE lub nawiązania wzmocnionej współpracy brak symetrii wynikający z zaangażowania w Radzie z jednej strony przedstawicieli państw członkowskich, których walutą jest euro (lub przedstawicieli państw uczestniczących) oraz z drugiej strony Parlamentu Europejskiego i Komisji reprezentujących wszystkich obywateli Unii oraz promujących swój interes ogólny, jest w pełni spójny z zasadami zróżnicowania i nie ogranicza, a wręcz przeciwnie – wzmacnia legitymację tych środków;

31.  podkreśla, że zasady wewnętrzne Parlamentu Europejskiego dają wystarczający margines swobody dla potrzeb organizacji określonych form zróżnicowania na podstawie porozumienia politycznego w ramach i wśród grup politycznych w celu zapewnienia odpowiedniej kontroli UGW przypomina, że art. 3 ust. 4 TUE stanowi, iż „Unia ustanawia unię gospodarczą i walutową, której walutą jest euro”, a ponadto że w Protokole (nr 14) w sprawie Eurogrupy przewidziano „konieczność ustanowienia postanowień szczególnych w celu pogłębienia dialogu między państwami członkowskimi, których walutą jest euro, w oczekiwaniu na moment, w którym euro stanie się walutą wszystkich państw członkowskich Unii”; zauważa, że jeżeli ta rzekomo przejściowa sytuacja ma nadal trwać, w Parlamencie Europejskim należy rozważyć opracowanie odpowiedniego mechanizmu ustalania odpowiedzialności w aktualnej strefie euro i państwach członkowskich, które zadeklarowały chęć przystąpienia do tej strefy;

32.  uważa, że należy zacieśnić współpracę z parlamentami narodowymi na mocy art. 9 Protokołu nr 1 załączonego do traktatów oraz z zadowoleniem przyjmuje porozumienie w sprawie zorganizowania międzyparlamentarnej konferencji w celu omówienia polityki budżetowej i gospodarczej; podkreśla jednak, że współpracy takiej nie należy postrzegać jako tworzenia nowego wspólnego organu parlamentarnego, który byłby zarówno nieefektywny, jak i nieumocowany prawnie z punktu widzenia demokratycznego i konstytucyjnego, i potwierdza, że nie istnieje zastępcze rozwiązanie dla formalnego wzmocnienia pełnego umocowania Parlamentu jako organu parlamentarnego na szczeblu Unii w celu wzmocnionego i demokratycznego zarządzania UGW;

33.  podkreśla, że szczyt państw strefy euro i Eurogrupa są nieformalnymi organami do prowadzenia dyskusji, a nie instytucjami decyzyjnymi w zakresie zarządzania unią gospodarczą i walutową;

34.  podkreśla fundamentalną rolę Komisji w zarządzaniu UGW, co potwierdza również pakt fiskalny i porozumienia ustanawiające EMS, w zakresie gwarantowania porządku prawnego określonego w traktatach UE i działania na rzecz wspólnego interesu całej Unii;

D.ZRÓŻNICOWANA INTEGRACJA W RAMACH ISTNIEJĄCYCH TRAKTATÓW: W KIERUNKU FAKTYCZNEJ UGW

35.  jest zdania, że do wszystkich środków zmierzających do wzmocnienia europejskiej unii gospodarczej i walutowej należy stosować metodę wspólnotową; przypomina art. 16 Traktatu o stabilności, koordynacji i zarządzaniu w unii gospodarczej i walutowej, który stwierdza, że przed upływem pięciu lat od wejścia w życie niniejszego Traktatu, na podstawie oceny doświadczeń z jego wdrażania, podjęte zostaną niezbędne kroki, zgodnie z postanowieniami Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, mające na celu włączenie treści postanowień niniejszego Traktatu do ram prawnych Unii Europejskiej;

36.  podkreśla, że państwa członkowskie, których walutą jest euro, jak i te państwa, które są zobowiązane do jego przyjęcia, powinny podwoić swoje wysiłki na rzecz wzmocnienia stabilności i zgodności z postanowieniami traktatowymi oraz zwiększenia konkurencyjności, wydajności, przejrzystości i demokratycznej odpowiedzialności; przypomina, że euro jest walutą Unii Europejskiej oraz że wszystkie państwa członkowskie, poza tymi objętymi odstępstwem, powinny przyjąć euro w stosownym czasie;

37.  zauważa, że dla zahamowania kryzysu i w odpowiedzi na strukturalne braki w konstrukcji unii gospodarczej i walutowej rządy krajowe i instytucje europejskie podjęły szeroki zakres środków w celu zapewnienia stabilności finansowej i poprawy zarządzania gospodarczego; zauważa, że postanowienia takie jak niektóre przepisy pakietu sześciu wniosków ustawodawczych i utworzenie Europejskiego Mechanizmu Stabilności dotyczą jedynie państw należących do strefy euro;

38.  z zadowoleniem przyjmuje tworzenie jednolitego mechanizmu nadzorczego obejmującego strefę euro, z którego mogą jednak korzystać wszystkie pozostałe państwa członkowskie UE; podkreśla, że stworzenie jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków jest niezbędnym etapem na drodze ku powstaniu prawdziwej unii bankowej; uważa, że w celu wyeliminowania braków strukturalnych w unii gospodarczej i walutowej oraz w celu skutecznego ograniczenia pokusy nadużyć, proponowana „unia bankowa” powinna opierać się na wcześniejszej reformie sektora usług finansowych Unii, a także czerpać z umocnionego zarządzania gospodarczego, w szczególności w strefie euro, oraz z nowych ram budżetowych europejskiego semestru, w celu zapewnienia większej odporności i konkurencyjności sektora bankowego Unii, większego zaufania do tego sektora i większych rezerw kapitałowych, aby zapobiec konieczności ponoszenia w przyszłości przez budżet publiczny państw członkowskich kosztów dofinansowania banków;

39.  jest skrajnie zmartwiony opóźnieniami w tworzeniu unii bankowej i praktycznymi aspektami bezpośredniego dokapitalizowywania banków w ramach EMS; jest szczególnie zaniepokojony trwającą fragmentacją systemu bankowego UE; podkreśla, że silna i ambitna unia bankowa stanowi jeden z kluczowych elementów pogłębionej i rzeczywistej UGW i jest jedną z głównych strategii politycznych, za którą Parlament opowiada się od ponad trzech lat, zwłaszcza od przyjęcia stanowiska na temat rozporządzenia w sprawie Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego;

40.  uważa, że zapewnienie rozporządzenia w sprawie jednolitego mechanizmu nadzorczego, które wymaga zgody Parlamentu Europejskiego na powołanie przewodniczącego i wiceprzewodniczącego Rady Nadzorczej, stanowi istotny warunek wzmocnionej roli PE w zarządzaniu UGW w oparciu o zróżnicowanie;

41.  wspiera nowe instrumenty solidarności, takie jak instrument na rzecz konwergencji i konkurencyjności; uważa, że mógłby on zwiększyć odpowiedzialność oraz skuteczność polityki gospodarczej; podkreśla, że takie instrumenty muszą być opracowywane w taki sposób, aby uniknąć jakichkolwiek niepewności prawnych oraz poszerzenia deficytu demokratycznego Unii;

42.  wzywa Komisję do przedstawienia, w ramach europejskiego semestru, wniosku o przyjęcie kodeksu dotyczącego konwergencji w oparciu o strategię „Europa 2020” i stworzenie solidnego filara społecznego; nalega, aby w krajowych programach wykonawczych zapewniono, że kodeks dotyczący konwergencji zostanie wdrożony we wszystkich państwach członkowskich oraz by towarzyszył temu mechanizm oparty na zachętach;

43.  podkreśla, że mechanizm zachęt zwiększyłby wiążący charakter koordynacji polityki gospodarczej;

44.  wskazuje, że tworzenie opartego na zachętach mechanizmu egzekwowania, mającego na celu podniesienie poziomu solidarności, spójności i konkurencyjności, musi iść w parze z dodatkowymi nakładami na koordynację polityki gospodarczej, zgodnie z zapisem w oświadczeniu Komisji towarzyszącym „dwupakowi”, w celu przestrzegania zasady, zgodnie z którą „działania w kierunku większej odpowiedzialności i dyscypliny gospodarczej łączą się ze wzrostem solidarności”;

45.  podkreśla, że mechanizmy koordynacji ex-ante oraz instrumenty na rzecz konwergencji i konkurencyjności powinny mieć zastosowanie do wszystkich państw członkowskich, które przyjęły euro jako swoją walutę, przy czym inne państwa członkowskie mają możliwość przyłączenia się na stałe do tej grupy; wzywa Komisję do zapisania takiego obowiązkowego uprawomocnienia przez parlamenty państw członkowskich w kolejnych wnioskach ustawodawczych, a także do zapewnienia większego zaangażowania partnerów społecznych w koordynację gospodarczą;

46.  jest zdania, że zaproponowany nowy instrument na rzecz konwergencji i konkurencyjności powinien opierać się na warunkowości, solidarności i konwergencji; uważa, że taki instrument powinien zostać uruchomiony dopiero po ustaleniu przypadków nierównowagi społecznej oraz konieczności znacznych, długoterminowych, zrównoważonych i pobudzających wzrost reform strukturalnych, w oparciu o ocenę spójności kodeksu konwergencji i krajowych planów wdrażania, przy formalnym zaangażowaniu Parlamentu, Rady i parlamentów państw członkowskich;

47.  uważa, że instrument na rzecz konwergencji i konkurencyjności powinien być narzędziem służącym zwiększeniu zdolności budżetowych oraz powinien być ukierunkowany na warunkowe wsparcie reform strukturalnych z myślą o zwiększeniu konkurencyjności, wzrostu i spójności społecznej, zapewnieniu ściślejszej koordynacji gospodarczych strategii politycznych oraz trwałej konwergencji dokonań gospodarczych państw członkowskich, a także podejmowaniu problemu braku równowagi i różnic strukturalnych; uważa, że takie instrumenty są fundamentem prawdziwego mechanizmu zdolności fiskalnej;

48.  uważa, że ustanowienie tego instrumentu stanowi początkowy etap tworzenia silniejszego mechanizmu zdolności fiskalnej UGW, oraz podkreśla, że środki finansowe instrumentu na rzecz konwergencji i konkurencyjności muszą stanowić integralną część budżetu UE, pozostającą jednak poza pułapami wieloletnich ram finansowych, aby możliwe było przestrzeganie postanowień traktów UE oraz przepisów prawa UE, a także zapewnienie, że Parlament Europejski jest w pełni zaangażowany, jako organ władzy budżetowej, m.in. poprzez umożliwienie przyjęcia poszczególnych kwot odnośnych środków budżetowych;

49.  wzywa do ujęcia nowych zasobów własnych finansowanych ze składek wpłacanych przez państwa członkowskie uczestniczące w instrumencie na rzecz konwergencji i konkurencyjności na mocy zmienionej decyzji Rady w sprawie systemu zasobów własnych Wspólnot Europejskich oraz poprzez przeznaczenie dochodów z takich nowych zasobów własnych na wydatki związane z instrumentem na rzecz konwergencji i konkurencyjności, a także wzywa do wprowadzenia zmiany do decyzji Rady w sprawie systemu zasobów własnych Wspólnot Europejskich lub, gdy zmiana taka nie będzie możliwa, do korzystania z dochodów z podatku od transakcji finansowych jako innych dochodów w celu zrekompensowania takich wkładów bezpośrednich;

50.  nalega, aby na wiosennym szczycie Rady Europejskiej przewodniczący Parlamentu przedstawił swoje poglądy dotyczące rocznej analizy wzrostu gospodarczego; uważa, że należy przeprowadzić negocjacje w sprawie porozumienia międzyinstytucjonalnego w celu zaangażowania Parlamentu w zatwierdzenie rocznej analizy wzrostu gospodarczego oraz wytycznych dotyczących polityki gospodarczej i zatrudnienia;

51.  ponownie wzywa do wzmocnienia wymiaru społecznego UGW , przy jednoczesnym potwierdzaniu, że polityka zatrudnienia oraz polityka społeczna stanowią polityki Unii;

52.  przypomina, że zgodnie z traktatami podczas definiowania i wdrażania strategii politycznych i działań Unii należy uwzględnić wspieranie wysokiego poziomu zatrudnienia oraz zapewnienie odpowiedniej ochrony socjalnej; wzywa do ustanowienia wskaźników zatrudnienia i wskaźników społecznych jako uzupełnienia wskaźników fiskalnych i makroekonomicznych, a także sprawozdań z postępów reform strukturalnych, aby zapewnić właściwy i wystarczający poziom inwestycji społecznych, a co się z tym wiąże – zagwarantować trwałość modelu społecznego Unii Europejskiej w perspektywie długofalowej;

53.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, iż w dniu 2 lipca 2013 r. Komisja, zgodnie z porozumieniami w sprawie „dwupaku”, utworzyła grupę ekspertów pod przewodnictwem Gertrudy Trumpel-Gugerell, której powierzono zadanie gruntownej oceny głównych cech potencjalnego funduszu amortyzacji zadłużenia i bonów skarbowych strefy euro, w tym przepisów prawnych, struktury finansowej i uzupełniających ram budżetowych, oraz oświadcza, że zamierza ustosunkować się do tych spraw po przedłożeniu sprawozdania grupy ekspertów;

54.  uważa, że funkcjonowanie Europejskiego Instrumentu Stabilności Finansowej/ europejskiego mechanizmu stabilności oraz wszelkich analogicznych przyszłych mechanizmów powinno podlegać regularnej kontroli demokratycznej oraz nadzorowi ze strony Parlamentu Europejskiego; jest zdania, że EMS powinien zostać całkowicie włączony w ramy Unii;

55.  zaznacza, że trojka rozliczać się ze swoich działań; jest zdania, że Komisja powinna regularnie zdawać sprawozdania w imieniu trojki przed Parlamentem Europejskim; przypomina, że udział UE w systemie „trojki” powinien podlegać demokratycznej kontroli ze strony Parlamentu i odpowiedzialności przed nim;

E.ZRÓŻNICOWANA INTEGRACJA I ZMIANY TRAKTATÓW

56.  uważa, że każda przyszła zmiana Traktatu powinna potwierdzać zróżnicowaną integrację jako narządzie osiągania ściślejszej integracji przy jednoczesnej ochronie jedności Unii;

57.  jest zdania, że przyszła zmiana Traktatu może wprowadzić nowy poziom członkostwa stowarzyszonego, włączając częściową integrację z określonymi obszarami polityki Unii jako środek służący wzmocnieniu europejskiej polityki sąsiedztwa;

58.  uważa, że przyszła zmiana Traktatu powinna potwierdzić, iż szczyt państw strefy euro stanowi nieformalną strukturę Rady Europejskiej, jak stanowi tytuł V Traktatu o stabilności, koordynacji i zarządzaniu w unii gospodarczej i walutowej;

59.  proponuje, aby Eurogrupa stała się nieformalną strukturą Rady do Spraw Gospodarczych i Finansowych;

60.  wzywa komisarza ds. gospodarczych i finansowych do pełnienia funkcji ministra skarbu oraz stałego wiceprzewodniczącego Komisji;

61.  wzywa do uruchomienia, z pewnymi wyjątkami, procedur głosowania w Radzie, które wymagają jednomyślności większości kwalifikowanej, oraz do zmiany istniejących specjalnych procedur ustawodawczych na zwykłe procedury ustawodawcze;

62.  wzywa do wprowadzenia podstawy prawnej w celu ustanowienia agencji Unii, które będą mogły spełniać określone funkcje wykonawcze powierzone im przez Parlament Europejski i Radę zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą;

63.  uważa, że głosowanie odwróconą większością kwalifikowaną w pakcie fiskalnym stanowi raczej deklarację polityczną, a nie skuteczne narzędzie podejmowania decyzji, oraz wzywa w związku z tym do włączenia metody głosowania odwróconą większością kwalifikowaną do traktatów, zwłaszcza do art. 121, art. 126 i art. 136 w taki sposób, aby wnioski lub zalecenia przedkładane przez Komisję mogły wejść w życie w przypadku braku sprzeciwu ze strony Parlamentu lub Rady w uprzednio ustalonym terminie, w celu zagwarantowania całkowitej pewności prawa;

64.  wzywa do zmiany art. 136 TFUE w celu rozszerzenia jego zakresu o dobrowolne uczestnictwo państwa członkowskiego spoza strefy euro, przewidując pełne prawa głosu zgodnie z procedurą wzmocnionej współpracy, oraz wzywa do zmniejszenia ograniczeń na mocy art. 136 TFUE oraz do zmiany tego artykułu w ogólną klauzulę dotyczącą przyjmowania aktów prawnych dotyczących współpracy oraz do ustalenia prawnie obowiązujących minimalnych standardów w zakresie polityki gospodarczej, zatrudnienia oraz polityki społecznej;

65.  wzywa do rozszerzenia podstawy prawnej określonej w art. 127 ust. 6 TFUE na wszystkie instrumenty finansowe, w tym zakłady ubezpieczeń mające siedzibę w obrębie rynku wewnętrznego;

66.  wzywa do włączenia Parlamentu do procedury powoływania przewodniczącego, wiceprzewodniczącego oraz innych członków Zarządu EBC na mocy art. 283 TFUE, poprzez wprowadzenie wymogu udzielenia przez Parlament zgody na zalecenia Rady;

67.  wzywa kolejny konwent do zbadania możliwości wprowadzenia specjalnej procedury ustawodawczej, zgodnie z którą na mocy art. 312 TFUE do przyjęcia rozporządzenia określającego wieloletnie ramy finansowe wymagane jest uzyskanie czterech piątych głosów w Radzie oraz większości głosów posłów do Parlamentu Europejskiego;

68.  wzywa kolejny konwent do zbadania możliwości wprowadzenia specjalnej procedury ustawodawczej, zgodnie z którą na mocy art. 311 ust. 3 TFUE do przyjęcia decyzji w sprawie systemu zasobów własnych wymagane jest uzyskanie czterech piątych głosów w Radzie oraz większości głosów posłów do Parlamentu Europejskiego;

69.  wzywa kolejny konwent do zbadania możliwości zagwarantowania państwom członkowskim, których walutą jest euro, oraz wszystkim państwom członkowskim, które pragną uczestniczyć w nowych wspólnych politykach, zapewnienia przez nie konkretnych zasobów własnych w ramach budżetu UE;

70.  jest zdania, że środki finansowe przyznane agencjom Unii powinny stanowić integralną część budżetu Unii;

71.  wzywa do wprowadzenia wymogu uzyskania zgody Parlamentu Europejskiego odnośnie do zmian Traktatu, przyznanej większością dwóch trzecich głosów posłów do Parlamentu Europejskiego;

72.  nalega, aby przyszły konwent posiadał jak największą legitymację demokratyczną dzięki udziałowi również partnerów społecznych, społeczeństwa obywatelskiego i innych zainteresowanych stron; powinien on podejmować decyzje w pełnym składzie zgodnie z całkowicie demokratycznymi zasadami; powinien dysponować odpowiednim czasem na poważne i gruntowne rozważania; powinien działać całkowicie przejrzyście, a jego posiedzenia powinny być dostępne dla obywateli;

73.  popiera rozszerzenie klauzuli pomostowej przewidzianej w art. 48 ust. 7 TUE na całość traktatów;

o
o   o

74.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji i przewodniczącemu Rady Europejskiej.

(1) Treaty Establishing the European Stability Mechanism (ESM)
(2) Treaty on Stability, Coordination and Governance in the Economic and Monetary Union
(3) Dz.U. L 306 z 23.11.11.
(4) Dz.U. L 140 z 27.5.2013.
(5) Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.
(6)Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0213.
(7) https://www.ecb.europa.eu/ssm/pdf/4preport/fourpresidentsreport2012-12-05EN.pdf
(8) Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0430.
(9) Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0222.
(10) Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0269.


Stosunki Parlamentu Europejskiego z instytucjami reprezentującymi rządy państw członkowskich
PDF 293kWORD 56k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 12 grudni 2013 r. w sprawie stosunków Parlamentu Europejskiego z instytucjami reprezentującymi rządy krajowe (2012/2034 (INI))
P7_TA(2013)0599A7-0336/2013

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 15 i 16 Traktatu o Unii Europejskiej oraz art. 235 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając wnioski Rady Europejskiej z dnia 25 i 26 marca 2010 r., 17 czerwca 2010 r., 16 września 2010 r., 28 i 29 października 2010 r., 16 i 17 grudnia 2010 r., 4 lutego 2011 r., 24 i 25 marca 2011 r., 23 i 24 czerwca 2011 r., 23 października 2011 r., 9 grudnia 2011 r., 1 i 2 marca 2012 r., 28 i 29 czerwca 2012 r., 18 i 19 października 2012 r., 13 i 14 grudnia 2012 r., 7 i 8 lutego 2013 r., 14 i 15 marca 2013 r. oraz 27 i 28 czerwca 2013 r.,

–  uwzględniając oświadczenia szefów państw i rządów Unii Europejskiej po nieformalnych posiedzeniach członków Rady Europejskiej w dniu 26 października 2011 r. i 30 stycznia 2012 r.,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 7 maja 2009 r. w sprawie wpływu Traktatu z Lizbony na rozwój równowagi instytucjonalnej w Unii Europejskiej(1),

–  – uwzględniając swoją rezolucję z dnia 4 lipca 2013 r. w sprawie usprawnienia organizacji wyborów do Parlamentu Europejskiego w 2014 r.(2),

–  uwzględniając art. 48, 110 i 127 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Konstytucyjnych (A7-0336/2013),

A.  mając na uwadze, że Traktat z Lizbony nadał Radzie Europejskiej status instytucji europejskiej, nie zmieniając jej roli, gdyż – zgodnie z art. 15 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej – „Rada Europejska nadaje Unii impulsy niezbędne do jej rozwoju i określa ogólne polityczne kierunki i priorytety. Nie pełni funkcji ustawodawczej”;

B.  mając na uwadze, że Parlament jest w pełni świadom niezależności Rady Europejskiej i znaczącej roli, jaką nadają jej traktaty;

C.  mając jednak na uwadze, że pod presją kryzysu Rada Europejska znacznie zwiększyła swoją rolę: odbywa coraz więcej posiedzeń wyjątkowych i rozpatruje sprawy, które zazwyczaj rozpatrywane są na poziomie Rady Ministrów; mając w tym względzie na uwadze, że Rada Europejska wykroczyła poza podstawową zasadę Traktatu, zgodnie którą nie pełni ona funkcji ustawodawczych;

D.  mając na uwadze, że pokusa szefów państw lub rządów, aby uciekać się do wybiegów międzyrządowych, stanowi zagrożenie dla metody wspólnotowej i narusza Traktaty;

E.  mając na uwadze, że aby umocnić demokratyczny charakter procesu decyzyjnego, należy wprowadzić odpowiednie zasady kontroli parlamentarnej;

F.  mając na uwadze, że zgodnie z Traktatem z Lizbony członkowie Rady Europejskiej odpowiadają indywidualnie przed swoimi parlamentami narodowymi, lecz ponoszą odpowiedzialność zbiorową tylko przed sobą;

G.  mając na uwadze, że przewodniczącemu Rady Europejskiej powierzono rolę wnioskodawcy, najczęściej w powiązaniu z jego odpowiednikami z innych instytucji, oraz że pełniąc tę rolę stał się on de facto głównym negocjatorem występującym w imieniu państw członkowskich w sprawach, które podlegają procedurze współdecyzji od chwili wejścia w życie Traktatu z Lizbony;

H.  mając na uwadze, że za zgodą władz Parlamentu, przede wszystkim w formie wymiany pism, przewodniczący H. Van Rompuy starał się w jak największym stopniu uwzględniać wymogi w zakresie informacji i przejrzystości: osobiście spotkał się z przewodniczącymi komisji parlamentarnych, sprawozdawcami czy tzw. „szerpami” Parlamentu, aby omówić wiele ważnych kwestii; udzielał odpowiedzi na pytania pisemne; regularnie zdawał sprawozdania z posiedzeń Rady Europejskiej zarówno na posiedzeniu plenarnym, jak i na posiedzeniach Konferencji Przewodniczących w rozszerzonym składzie oraz wielokrotnie kontaktował się z przewodniczącymi grup;

I.  mając na uwadze, że praktyka ta zasługuje na uczynienie z niej oficjalnego toku postępowania, aby mogła służyć za wzór na przyszłość, oraz że zasługuje także na usprawnienie; mając na uwadze, że jeżeli chodzi o europejski system patentowy, Rada Europejska podała w wątpliwość porozumienie legislacyjne zawarte pomiędzy Parlamentem a Radą; mając na uwadze, że jeżeli chodzi o zarządzanie gospodarcze, Rada Europejska uznała, że należy przeprowadzić ponowne negocjacje w sprawie przepisów identycznych z przepisami, które obowiązywały już na mocy wcześniejszego rozporządzenia; mając na uwadze, że Rada Europejska przyjęła w odstępie roku dwa sprzeczne stanowiska odnośnie do Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego, czego mogła uniknąć uwzględniając w większym stopniu stanowisko Parlamentu; mając na uwadze, że wieloletnie ramy finansowe na okres 2014-2020 przyczyniły się do faktycznego spowolnienia prac legislacyjnych, gdyż niezbędną z prawnego punktu widzenia jednomyślność w Radzie udało się osiągnąć wyłącznie dzięki wcześniejszemu podjęciu decyzji dotyczących niektórych ważniejszych wyborów politycznych w zakresie uregulowań legislacyjnych odnoszących się do strategii politycznych, które należy sfinansować, co ograniczyło w tych dziedzinach rolę Parlamentu do wprowadzenia poprawek do przepisów dodatkowych;

J.  mając na uwadze, że w odniesieniu do tych wszystkich kwestii – z definicji najistotniejszych – brak zorganizowanego dialogu Parlamentu z Radą Europejską przeszkadza Parlamentowi w pełnym odegraniu nadanej mu na mocy traktatów roli współustawodawcy; mając na uwadze, że często okazywało się, iż oficjalni rozmówcy przedstawicieli Parlamentu nie byli uprawnieni do podejmowania decyzji wiążących dla rządów; mając na uwadze, że chociaż urzędujący przewodniczący Rady i Rada do Spraw Ogólnych(3) pozostają teoretycznie odpowiedzialni za przygotowywanie posiedzeń Rady Europejskiej, coraz wyraźniej widać, że odgrywają oni jedynie rolę marginalną czy techniczną; mając na uwadze, że tradycyjne wystąpienie inauguracyjne przewodniczącego Parlamentu Europejskiego na otwarcie posiedzeń Rady Europejskiej nie jest procedurą wystarczającą;

K.  mając na uwadze, że Parlament Europejski nie może wezwać przewodniczącego Rady Europejskiej na debatę przed posiedzeniem Rady Europejskiej; mając na uwadze, że Parlament sam nie jest dobrze przygotowany do debat, podczas których przewodniczący przedstawia sprawozdania z posiedzeń Rady Europejskiej;

L.  mając jednak na uwadze, że z zadowoleniem trzeba przyjąć fakt, iż kilku szefów rządów państw członkowskich UE stara się wykorzystać salę posiedzeń Parlamentu do debat na temat przyszłości Europy;

M.  mając na uwadze, że działanie Rady Ministrów budzi poważne obawy oraz że ani Rada Europejska, ani rotacyjna prezydencja nie są w stanie, jak się wydaje, narzucić działaniom Rady Ministrów pożądanych standardów w zakresie tempa pracy, strategii, konsekwencji, spójności lub przejrzystości; mając na uwadze, że takie niedociągnięcia w drugiej izbie władzy ustawodawczej utrudniają lepsze stanowienie prawa w Unii Europejskiej;

N.  mając na uwadze, że art. 17 ust. 7 Traktatu o Unii Europejskiej zostanie po raz pierwszy zastosowany po najbliższych wyborach do Parlamentu Europejskiego; mając na uwadze, że to zasadnicze postanowienie dotyczy wyboru przewodniczącego Komisji przez obywateli za pośrednictwem wyboru posłów, zgodnie z logiką systemu parlamentarnego; mając na uwadze, że wynik ten można uzyskać tylko wtedy, gdy europejskie partie polityczne, Parlament i Rada Europejska będą działały w takim duchu, zgodnie ze swoim zakresem obowiązków, zwłaszcza w ramach konsultacji, których celem jest praktyczne zastosowanie deklaracji nr 11 załączonej do Traktatu z Lizbony;

1.  uważa, że w świetle czterech lat doświadczeń poprawa i formalizacja stosunków roboczych Rady Europejskiej i Parlamentu wydaje się konieczna; uważa, że proces ten może przybrać formę wspólnego oświadczenia, porozumienia międzyinstytucjonalnego lub wymiany pism;

2.  jest zdania, że, z wyjątkiem sytuacji nadzwyczajnych każde posiedzenie Rady Europejskiej powinno zostać poprzedzone debatą w Parlamencie umożliwiającą przyjęcie rezolucji, podczas której przewodniczący Rady Europejskiej osobiście przedstawi kwestie poddawane pod obrady; uważa, że Parlament i Rada Europejska powinny tak organizować swoje prace, aby Parlament mógł w odpowiednim czasie przedstawić swoje stanowisko w tych kwestiach, zaś przewodniczący Rady Europejskiej – przedstawić na posiedzeniu plenarnym sprawozdanie po każdym posiedzeniu Rady Europejskiej; podkreśla, że w miarę możliwości posiedzenia Rady Europejskiej nie powinny odbywać się w tygodniach, w których odbywa się posiedzenie plenarne Parlamentu;

3.  przypomina, że wnioski Rady Europejskiej są równoznaczne z instrukcjami negocjacyjnymi dla Rady Ministrów, nie stanowią one jednak w żadnym wypadku wytycznych niepodlegających negocjacjom z Parlamentem; zwraca się o zapisanie we wnioskach Rady Europejskiej standardowej formuły przywołującej przepisy art. 15 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej;

4.  nalega na Radę Europejską, aby – w przypadku zawarcia porozumienia przez przedstawicieli Parlamentu i Rady w ramach procedury legislacyjnej – nie rozpoczynała ponownie debaty, chyba że urzędująca prezydencja zaznaczy, że porozumienie ma charakter ad referendum;

5.  proponuje, aby przewodniczący Rady Europejskiej i wysoki przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa byli raz do roku zapraszani do udziału w ogólnej debacie na temat wewnętrznej i międzynarodowej sytuacji Unii, w której uczestniczy również przewodniczący Komisji i która nie będzie nakładała się na prowadzoną już dorocznie debatę o stanie Unii, podczas której przewodniczący Komisji przedstawia Parlamentowi, przed którym jest odpowiedzialny, swój program pracy i sprawozdania z działalności;

6.  przypomina, że – w odróżnieniu od przewodniczącego Komisji – przewodniczący Rady Europejskiej nie jest odpowiedzialny przed Parlamentem oraz że należy uwzględnić ten fakt przy organizowaniu debat, w których bierze on udział, dając jednocześnie posłom innym niż przewodniczący grup możliwość prowadzenia dialogu z przewodniczącym Rady Europejskiej; uważa natomiast, że procedura pytań pisemnych nie wydaje się właściwa;

7.  zwraca się, aby za każdym razem gdy Rada Europejska rozpoczyna plan działania lub procedurę, które mogą posiadać wymiar legislacyjny, decyzja o włączeniu w prace, w odpowiednim momencie, Parlamentu Europejskiego była podejmowana we współpracy z Parlamentem w sposób najwłaściwszy dla danego przypadku; zaznacza, że przewodniczący Parlamentu powinien w pełni uczestniczyć w posiedzeniach Rady Europejskiej, na których poruszane są kwestie międzyinstytucjonalne, a Parlament i Rada Europejska powinny w związku z tym dostosować swoje regulaminy wewnętrzne, aby określić wybór swoich przedstawicieli i sposób, w jaki przedstawiciele ci otrzymują mandat negocjacyjny i składają sprawozdanie z negocjacji;

8.  wzywa Radę Europejską do jasnego określenia przed rozpoczęciem kampanii poprzedzającej wybory do Parlamentu Europejskiego, w jaki sposób zamierza – w zakresie, który ją dotyczy – respektować wybór obywateli europejskich w sprawie procedury prowadzącej do wyboru przewodniczącego Komisji, zgodnie z art. 17 ust. 7 Traktatu o Unii Europejskiej, w ramach konsultacji, które powinny odbyć się między Parlamentem a Radą Europejską w celu praktycznego zastosowania deklaracji nr 11 załączonej do Traktatu z Lizbony; przypomina o znaczeniu, jakie ma zwiększenie widoczności i europejskiego charakteru kampanii wyborczej; wzywa wszystkich członków Rady Europejskiej do ogłoszenia z wyprzedzeniem, w jaki sposób zamierzają respektować wybór dokonany przez swoich współobywateli, jeżeli w jego wyniku pojawi się kandydat lub kilku kandydatów z ich kraju do pełnienia funkcji komisarza;

9.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie Europejskiej, Radzie i Komisji, a także szefom państw i rządów oraz parlamentom państw członkowskich.

(1) Dz.U. C 212 E z 5.8.2010, s. 82.
(2) Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0323.
(3)Por.art. 16 Traktatu o Unii Europejskiej.


Polityka zielonej infrastruktury
PDF 300kWORD 69k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 12 grudnia 2013 r. w sprawie zielonej infrastruktury – zwiększania kapitału naturalnego Europy (2013/2663(RSP))
P7_TA(2013)0600B7-0549/2013

Parlament Europejski,

–  uwzględniając siódmy unijny program działań w zakresie środowiska,

–  uwzględniając komunikat Komisji Europejskiej zatytułowany „Zielona infrastruktura – zwiększanie kapitału naturalnego Europy” (COM (2013)0249),

–  uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Europa 2020 – Strategia na rzecz inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu” COM(2010)2020,

–  uwzględniając plan działania na rzecz zasobooszczędnej Europy (COM(2011)0571),

–  uwzględniając unijną strategię ochrony różnorodności biologicznej na okres do 2020 r. (COM(2011)0244),

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa(1),

–  uwzględniając dyrektywę Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory(2),

–  uwzględniając konkluzje Rady ds. Środowiska z czerwca 2011 r. oraz z dnia 17 grudnia 2012 r. (punkt 14),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 20 kwietnia 2012 r. w sprawie różnorodności biologicznej będącej naszym ubezpieczeniem na życie i naszym naturalnym kapitałem: unijna strategia ochrony różnorodności biologicznej na okres do 2020 r.(3), w szczególności jej ust. 50,

–  uwzględniając badanie zatytułowane „Ekonomika ekosystemów i różnorodności biologicznej” (The Economics of Ecosystems and Biodiversity, TEEB)(4),

–  uwzględniając białą księgę Komisji zatytułowaną „Adaptacja do zmian klimatu: europejskie ramy działania” (COM(2009)0147) i jej komunikat zatytułowany „Strategia UE w zakresie przystosowania się do zmiany klimatu” (COM(2013)0216),

–  uwzględniając pytanie do Komisji w sprawie zielonej infrastruktury – zwiększania kapitału naturalnego Europy (O-000094/2013 – B7-0525/2013),

–  uwzględniając „Agendę terytorialną Unii Europejskiej: w kierunku integrującej, inteligentnej i zrównoważonej Europy różnych regionów”,

–  uwzględniając cele z Aichi dotyczące różnorodności biologicznej określone w strategicznym planie na rzecz różnorodności biologicznej na lata 2011-2020, przyjęte przez strony Konwencji o różnorodności biologicznej w październiku 2010 r.,

–  uwzględniając art. 115 ust. 5 i art. 110 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że należy przeciwdziałać tendencji do zmniejszania się różnorodności biologicznej i pogarszania się stanu naszych ekosystemów, by zapewnić ciągłość usług ekosystemowych i ochronę kapitału naturalnego dla obecnych i przyszłych pokoleń;

B.  mając na uwadze, że zielona infrastruktura pomaga przyrodzie wykorzystać pełnię potencjału usług ekosystemowych, które może świadczyć na rzecz człowieka,

C.  mając na uwadze, że istnieje konieczność walki z utratą różnorodności biologicznej w celu ochrony kapitału naturalnego zarówno dla obecnych, jak i przyszłych pokoleń;

D.  mając na uwadze, że presja antropogeniczna zagraża różnorodności biologicznej i integralności ekosystemów w Unii Europejskiej, m.in. przez rozczłonkowanie i niszczenie siedlisk przyrodniczych, zmianę klimatu i intensywniejsze wykorzystywanie siedlisk półnaturalnych;

E.  mając na uwadze, że istnieje ścisły związek między różnorodnością biologiczną a dobrostanem człowieka;

F.  mając na uwadze, że w celu zachowania i zwiększenia różnorodności biologicznej w Unii ważne jest zminimalizowanie poziomu fragmentacji i zwiększenie spójności przyrody;

G.  mając na uwadze, że cel 11 z Aichi dotyczący różnorodności biologicznej polega na tym, że do 2020 r. co najmniej 17% wód powierzchniowych i śródlądowych oraz 10% obszarów przybrzeżnych i morskich, zwłaszcza obszarów o szczególnym znaczeniu dla różnorodności biologicznej i usług ekosystemowych, musi zostać zachowanych, poprzez skuteczne i sprawiedliwe zarządzanie systemami obszarów chronionych, które są ekologicznie reprezentatywne i należycie połączone, oraz przez inne skuteczne środki służące ochronie dotyczące konkretnych obszarów, a także musi zostać włączonych do szerszych krajobrazów lądowych i morskich;

H.  mając na uwadze, że zielona infrastruktura i rolnictwo są ściśle powiązane pod względem wydajności rolnictwa i ochrony jego dziedzictwa oraz wpływ działalności rolniczej na planowanie przestrzenne i planowanie użytkowania gruntów;

I.  mając na uwadze, że doświadczenia pokazują, iż projekty z zakresu zielonej infrastruktury stwarzają wielką szansę na integrację przyrody z człowiekiem, m.in. w środowiskach miejskich zamieszkiwanych przez coraz większą część ludności, oraz że osoby te są narażone na poważne skutki zjawiska tzw. miejskiej wyspy ciepła;

J.  mając na uwadze, że zainteresowane strony powinny dzielić się informacjami związanymi z tworzeniem, ochroną, rozbudową i wykorzystywaniem zielonej infrastruktury w skuteczny sposób we wszystkich typach krajobrazu, a także, że informacje te powinny być publikowane;

K.  mając na uwadze, jak pokazuje doświadczenie, że planowanie i rozwój projektów infrastruktury to kluczowe etapy integracji potrzeb ekologicznych, gospodarczych i społecznych zarówno w odniesieniu do krajobrazów miejskich, jak i wiejskich;

L.  mając na uwadze, że aby zwiększyć korzyści środowiskowe, społeczne i gospodarcze współfinansowanych przez UE programów i projektów z zakresu infrastruktury regionalnej i miejskiej powinny one łączyć elementy zielonej infrastruktury i łagodzić oddziaływanie na istniejące ekosystemy;

M.  mając na uwadze, że zielona infrastruktura przynosi cały szereg korzyści ekologicznych, gospodarczych i społecznych wynikających z rozwiązań związanych z przyrodą, które są zasadniczo mniej kosztowne i bardziej zrównoważone oraz przyczyniają się do tworzenia miejsc pracy;

N.  mając na uwadze, że zwrot z inwestycji w zieloną infrastrukturę jest zazwyczaj wysoki;

Uwagi ogólne

1.  z zadowoleniem przyjmuje komunikat w sprawie zielonej infrastruktury oraz zamiar aktywnej realizacji przez Komisję celów w nim wymienionych;

2.  uznaje kluczowe znaczenie zielonej infrastruktury dla skutecznej ochrony naturalnego kapitału Europy, zachowania siedlisk i gatunków przyrodniczych oraz utrzymania dobrego stanu ekologicznego wód;

3.  podkreśla wkład, jaki zielona infrastruktura może wnieść w realizację różnorodnych celów strategii „Europa 2020”, zwraca też uwagę na pilną potrzebę stworzenia takiej infrastruktury i uwzględnienia jej w instrumentach wdrażających wieloletnie ramy finansowe, aby skutecznie przyczynić się do osiągnięcia celów Unii w zakresie różnorodności biologicznej;

4.  przyznaje, że stworzenie zielonej infrastruktury pomoże Unii wywiązać się z międzynarodowych zobowiązań wynikających z celów z Aichi dotyczących różnorodności biologicznej i strategicznego planu na rzecz różnorodności biologicznej na lata 2011-2020;

5.  z zadowoleniem przyjmuje innowacyjne podejście do zielonej infrastruktury zapewniające opłacalność poprzez liczne korzyści i rozwiązania mogące pogodzić cele środowiskowe, społeczne i ekonomiczne;

Uwzględnienie zielonej infrastruktury w różnych obszarach polityki

6.  podkreśla koniczność uwzględnienia zielonej infrastruktury we wszystkich sektorowych strategiach politycznych UE i w odpowiednich ustaleniach finansowych, wykorzystując jako przykład najlepsze praktyki państw członkowskich;

7.  zwraca uwagę, że zielona infrastruktura może odegrać szczególnie istotną rolę w miastach, gdzie obecnie zamieszkuje coraz większa część ludności i gdzie może ona świadczyć usługi takie jak czyste powietrze, kontrolowanie temperatury i łagodzenie lokalnego „efektu wyspy ciepła”, obszary rekreacyjne, ochrona przed powodziami, retencja wody deszczowej i zapobieganie powodziom, utrzymanie odpowiednich poziomów wód gruntowych, przywracanie różnorodności biologicznej bądź powstrzymywanie jej utraty, łagodzenie przebiegu skrajnych zjawisk pogodowych i ich skutków, poprawa stanu zdrowia obywateli i ogólnie podniesienie jakości życia, m.in. przez zapewnienie dostępnych i przystępnych cenowo terenów do aktywności fizycznej; podkreśla zależność między zieloną infrastrukturą a zdrowiem publicznym i uważa, że inwestycje w zieloną infrastrukturę są również inwestycjami w zdrowie publiczne;

8.  podkreśla ogromny wkład zielonej infrastruktury w sieć Natura 2000, ponieważ zwiększa ona spójność i odporność tej sieci, która służy zachowaniu najważniejszych gatunków i siedlisk przyrodniczych Europy, oraz pomaga świadczyć usługi ekosystemowe szacowane na kilkaset miliardów euro rocznie; w związku z tym zwraca uwagę na fakt, że ustawodawstwo dotyczące sieci Natura 2000 i inicjatywa związana z zieloną infrastrukturą wzajemnie się uzupełniają;

9.  wzywa państwa członkowskie, aby włączyły zieloną infrastrukturę do planowania przestrzennego i planowania użytkowania gruntów oraz by traktowały ją priorytetowo poprzez prowadzenie konsultacji z zainteresowanymi stronami na miejscu i lokalnymi społecznościami oraz poprzez podnoszenie ich świadomości w drodze kampanii edukacyjnych obejmujących wszystkie szczeble decyzyjne (lokalny, regionalny i krajowy), a także zwraca się do Komisji, aby poparła opracowanie wytycznych i poziomów odniesienia w tej dziedzinie w celu dopilnowania, by zielona infrastruktura stała się standardową częścią planowania przestrzennego i rozwoju terytorialnego w całej Unii; zwraca uwagę, że procedury udzielania pozwoleń w przypadku nowych rozwiązań lub szarej infrastruktury muszą gwarantować, że dokonano pełnej oceny wszelkiego negatywnego oddziaływania na ekosystemy i istniejącą zieloną infrastrukturę w celu zapobiegania takiemu oddziaływaniu i jego ograniczania oraz zapewnienia faktycznych długofalowych korzyści społecznych;

10.  wzywa Komisję i państwa członkowskie, aby wykorzystały wszystkie instrumenty finansowe UE, również w ramach polityki spójności i wspólnej polityki rolnej, zwłaszcza obszary proekologiczne, w celu promowania w stosownych przypadkach zielonej infrastruktury, aby zapewnić świadczenie szerokiego zakresu różnorodnych usług ekosystemowych i ochronę naturalnych procesów na obszarach wiejskich i miejskich; apeluje do Komisji, aby regularnie informowała Parlament o wykorzystaniu funduszy WPR na wspieranie zielonej infrastruktury; w związku z tym podkreśla ważną rolę zielonej infrastruktury w ochronie pszczół, a tym samym w skutecznym przebiegu procesu zapylania;

11.  podkreśla pozytywne oddziaływanie zielonej infrastruktury na łagodzenie zmiany klimatu, ponieważ wpływa ona korzystnie na równowagę między zasobami węgla a emisjami gazów cieplarnianych, zwłaszcza w odniesieniu do gleb torfowych, półnaturalnych i naturalnych terenów zalesionych i lasów oraz innych ekosystemów bogatych w węgiel, przyczyniając się tym samym do realizacji polityki klimatycznej UE;

12.  popiera starania na rzecz łączenia planowania przestrzennego i rozwoju zielonej infrastruktury na obszarach przybrzeżnych w celu zabezpieczenia różnorodności biologicznej i zagwarantowania zrównoważonego rozwoju obszarów o krajobrazie przybrzeżnym;

13.  odnotowuje kluczową rolę zielonej infrastruktury w dostosowaniu się do zmiany klimatu, ponieważ infrastruktura ta zwiększa ekologiczną spójność między obszarami Natura 2000, ułatwia przemieszczanie się gatunków pomiędzy obszarami NATURA 2000 i sprzyja zmianom w ich rozmieszczeniu, a także zapewnia adaptację różnorodności biologicznej w skali krajobrazu, a tym samym przyczynia się do realizacji strategii UE związanych z przyrodą i sprzyja adaptacji ekosystemów do innych sektorów, w tym gospodarki wodnej i bezpieczeństwa żywnościowego;

14.  uważa, że istotne jest, aby państwa członkowskie – zwłaszcza posiadające granicę morską – tworzyły zieloną infrastrukturę wokół terenów portowych i rozwijały systemy transportowe sprzyjające ekologizacji tych obszarów;

15.  zwraca uwagę na fakt, że zmniejszenie zagrożeń związanych z klęskami żywiołowymi – takimi jak powodzie czy pożary lasów – stanowi również pozytywny skutek tworzenia i przywracania zielonej infrastruktury, w tym obszarów zalewowych oraz terenów zalesionych i podmokłych, które mogą zwiększyć odporność na klęski, pomóc w dostosowaniu się do zmiany klimatu i obniżyć znacznie koszty społeczne;

16.  podkreśla potrzebę pełnego włączenia sektora leśnego do tego obszaru polityki, by uzyskać liczne inne korzyści poza produkcją drewna i biomasy, wynikające ze zrównoważonej gospodarki leśnej i naturalnej ochrony lasów, oraz by odtworzyć rozdrobnione bądź zniszczone tereny zalesione;

17.  z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę polegającą na promowaniu zielonej infrastruktury jako instrumentu, który przyczynia się do filtracji wody, zapobiegania erozji, zachowania zwierciadła wody, a w konsekwencji właściwego wdrożenia ramowej dyrektywy wodnej, dyrektywy powodziowej i odnośnego prawodawstwa wodnego, jak zaproponowano w planie działania, oraz do zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną i planowania przestrzennego obszarów morskich;

18.  podkreśla znaczenie właściwego włączenia wymogów dotyczących zielonej infrastruktury do wdrażania instrumentów polityki strukturalnej i polityki spójności UE, w szczególności w przypadku finansowania zielonej infrastruktury w miastach, i wzywa właściwe organy do promowania odpowiednich działań;

19.  podkreśla potrzebę włączenia zielonej infrastruktury do programów operacyjnych objętych instrumentami finansowania UE na okres 2014-2020;

20.  wzywa Komisję do opracowania materiałów pomocniczych w odpowiednim terminie, to jest do końca 2013 r., jak ogłoszono w komunikacie, by zwiększyć zrozumienie zielonej infrastruktury i by ją rozpowszechniać we właściwych obszarach polityki, oraz do zapewniania możliwości finansowania za pomocą programów operacyjnych;

21.  apeluje do państw członkowskich oraz władz regionalnych i lokalnych o właściwe wykorzystanie istniejących możliwości w zakresie finansowania w celu promowania inwestycji w skoordynowane i spójne projekty z zakresu zielonej infrastruktury;

Rozwój strategii dotyczącej zielonej infrastruktury

22.  podkreśla potrzebę większego zaangażowania sektora prywatnego w inwestycje w zieloną infrastrukturę i wzywa Komisję oraz EBI do szybkiego ustanowienia i uruchomienia instrumentu finansowego obejmującego innowacyjne mechanizmy finansowania, by wspierać inwestycje w zieloną infrastrukturę i inne projekty związane z kapitałem naturalnym, jednocześnie oceniając też rzeczywiste i długotrwałe wsparcie dla funkcji ekosystemów; zwraca uwagę, że trzeba będzie również zbadać inne źródła finansowania na szczeblu lokalnym, regionalnym i krajowym;

23.  jest przekonany, że tworzenie zielonej infrastruktury musi się opierać na solidnych danych i dogłębnej wiedzy, zachęca Komisję, aby we współpracy z Europejską Agencją Środowiska, państwami członkowskimi i innymi zainteresowanymi podmiotami dopilnowała, aby Unia zwiększyła swój potencjał w zakresie lokalizowania i oceniania ekosystemów i powiązanych usług ekosystemowych oraz aby te informacje i ta wiedza były należycie uwzględniane, m.in. w planowaniu i realizacji projektów współfinansowanych przez UE;

24.  wzywa Komisję, aby promowała projekty w zakresie badań, innowacji, budowania potencjału, edukacji, rozpowszechniania, podnoszenia świadomości i informacji publicznych w tej dziedzinie oraz aby wspierała wymianę informacji i najlepszych praktyk; zwraca uwagę, że umiejętności i szkolenie personelu mogącego poradzić sobie z tym innowacyjnym podejściem oraz prawidłowo oszacować korzyści przynoszone przez ekosystemy, zwłaszcza w sektorze zaopatrzenia w wodę i oczyszczania wody, odpadów, budownictwa, zarządzania klęskami żywiołowymi, rolnictwa, turystyki i opieki zdrowotnej, ułatwiają rozwój zielonej infrastruktury;

25.  jest zdania, że uwzględnienie zielonej infrastruktury we wszystkich obszarach polityki jest podstawowym warunkiem, bez którego nie można prowadzić żadnej wiarygodnej polityki związanej z zieloną infrastrukturą;

26.  podkreśla rolę, jaką właściciele gruntów i osoby gospodarujące gruntami, organizacje społeczeństwa obywatelskiego, obywatelskie badania naukowe, odpowiedzialność obywateli i ich uczestnictwo mogą odegrać w planowaniu, we wdrażaniu, w utrzymaniu i monitorowaniu projektów w zakresie zielonej infrastruktury na szczeblu lokalnym, i apeluje do państw członkowskich, by ułatwiały takie procesy;

27.  zgadza się na opracowanie strategii składającej się z przygotowania osi priorytetowych dotyczących projektów zielonej infrastruktury w Europie i podkreśla potrzebę tworzenia większej liczby transgranicznych, międzyregionalnych strategii i projektów;

28.  wspiera TEN-G, jak ogłoszono w komunikacie, i wzywa Komisję do rozwinięcia koncepcji systemu TEN-G do 2015 r.;

29.  podkreśla potencjał innowacji w odniesieniu do zielonej infrastruktury i kluczową rolę, jaką w tej dziedzinie mogą odgrywać MŚP; zaznacza, że wspólne normy, certyfikacja i znakowanie powinny wspierać inwestycje w zieloną infrastrukturę i stwarzać warunki dla tych, którzy pragną uczynić pierwszy krok w tym zakresie;

30.  oczekuje przeglądu strategii różnorodności biologicznej w 2015 r., następnie przeglądu komunikatu dotyczącego zielonej infrastruktury w 2017 r. w celu dalszego włączenia zielonej infrastruktury do odnośnych inwestycji planowanych na szczeblu UE, jak również przeglądu śródokresowego stosownych obszarów polityki (kontroli stanu WPR, przeglądu śródokresowego REGIO itp.);

o
o   o

31.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji.

(1) Dz.U. L 20 z 26.1.2010, s. 7.
(2) Dz.U. L 206 z 22.7.1992, s. 7.
(3) Dz.U. C 258 E z 7.9.2013, s. 99.
(4) http://www.teebweb.org


Sprawozdanie roczne Europejskiego Banku Centralnego za rok 2012
PDF 228kWORD 88k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 12 grudnia 2013 r. w sprawie rocznego sprawozdania Europejskiego Banku Centralnego za rok 2012 (2013/2076(INI))
P7_TA(2013)0601A7-0382/2013

Parlament Europejski,

–  uwzględniając roczne sprawozdanie Europejskiego Banku Centralnego (EBC) za rok 2012,

–  uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 123, 282 i 284 ust. 3,

–  uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności jego art. 15 i 21,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 2 kwietnia 1998 r. w sprawie odpowiedzialności demokratycznej na trzecim etapie unii gospodarczej i walutowej(1),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 17 kwietnia 2013 r. w sprawie rocznego sprawozdania Europejskiego Banku Centralnego za rok 2011(2),

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzające Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi, zwane poniżej „rozporządzeniem w sprawie jednolitego mechanizmu nadzorczego”,

–  uwzględniając 83. roczne sprawozdanie Banku Rozrachunków Międzynarodowych za lata 2012–2013, opublikowane w dniu 23 czerwca 2013 r.,

–  uwzględniając art. 119 ust. 1 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A7-0382/2013),

A.  mając na uwadze, że zgodnie z przewidywaniami służb Komisji z wiosny 2013 r. PKB strefy euro obniżył się o 0,6 % w roku 2012, a spadek ten nastąpił po wzroście w wysokości 1,4 % w roku 2011 i zmaleje o 0,4 % w 2013 r., po czym wzrośnie o 1,2 % w 2014 r.;

B.  mając na uwadze, że zgodnie z tymi samymi prognozami bezrobocie w strefie euro wzrosło z 10,2 % pod koniec 2011 r. do 11,4 % pod koniec 2012 r. i może jeszcze wzrosnąć do poziomu 12,2 % w roku 2013, zanim nastąpi nieznaczny spadek w roku 2014, oraz że obserwuje się istotne różnice między krajami strefy euro, gdzie bezrobocie waha się od 4,3 % do 25 %, przy czym odsetek bezrobotnych wśród osób młodych jest jeszcze wyższy, gdyż znacznie wzrósł w tym samym okresie;

C.  mając na uwadze, że w roku 2012 EBC jeden raz obniżył stopy procentowe (o 25 punktów bazowych), co miało miejsce w lipcu, natomiast w maju 2013 r. obniżono je jeszcze bardziej do poziomu najniższego w historii i wynoszącego 0,5 %;

D.  mając na uwadze, że zgodnie z prognozami służb Komisji z wiosny 2013 r. średnia stopa inflacji w strefie euro wyniosła 2,5 % w roku 2012, co oznacza spadek z poziomu 2,7 % odnotowanego w roku 2011, a wzrost agregatu M3 wyniósł 1,5 % w 2011 r., co oznacza spadek w stosunku do wartości 1,7 % odnotowanej w roku 2010;

E.  mając na uwadze, że w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym Eurosystemu wykazano pod koniec 2012 r. 3 biliony EUR, co oznacza wzrost o około 12 % w ciągu 2012 r.;

F.  mając na uwadze, że aktywa nierynkowe reprezentują największy składnik aktywów zastosowanych jako zabezpieczenie dla Eurosystemu w ciągu 2012 r., stanowiący 25 % całości; mając na uwadze, że nienotowane papiery wartościowe wraz z papierami wartościowymi zabezpieczonymi aktywami stanowią ponad 40 % całości aktywów będących zabezpieczeniem;

G.  mając na uwadze, że całkowity obrót wszystkich instrumentów na rynku walutowym euro zmniejszył się o 14 % w drugim kwartale 2012 r. w porównaniu z drugim kwartałem poprzedniego roku;

H.  mając na uwadze, że linie awaryjnego wsparcia płynnościowego zapewnione przez krajowe banki centralne na podstawie pozycji „Pozostałe należności od instytucji kredytowych strefy euro w euro”, określone w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym Eurosystemu, osiągnęły bezprecedensowy poziom w 2012 r. i wyniosły 206 mld euro na koniec 2012 r.;

I.  mając na uwadze, że długoterminowe operacje refinansujące EBC za luty 2012 r. dla instytucji finansowych w strefie euro w postaci pożyczek o zapadalności trzech lat i początkowej stopie procentowej równej 1 % wynosiły 529,5 mld euro;

J.  mając na uwadze, że stopa wzrostu kredytów udzielanych rezydentom strefy euro przez instytucje finansowe znacznie spadła od grudnia 2011 do grudnia 2012 roku, mianowicie z 1 % w grudniu 2011 r. do 0,4 % w grudniu 2012 r., a kredyty dla sektora prywatnego spadły o 0,7 % w grudniu 2012 r.;

K.  mając na uwadze, że zgodnie z prognozami służb Komisji z wiosny 2013 r. średnie zadłużenie brutto sektora instytucji rządowych i samorządowych w strefie euro wzrosło z 88 % w 2011 r. do 92,7 % PKB w roku 2012, a łączny deficyt sektora instytucji rządowych i samorządowych spadł z 4,2 do 3,7 % PKB;

L.  mając na uwadze, że w ramach dłuższych operacji refinansujących dokonanych przez EBC w grudniu 2011 r. i lutym 2012 r. przyznano bankom europejskim ponad 1 bln EUR – odpowiednio 489 mld EUR i 529,5 mld EUR – bankom europejskim w formie zabezpieczonych kredytów o maksymalnym trzyletnim terminie zapadalności oraz oprocentowaniu indeksowanym w oparciu o średnią stopę głównych operacji refinansujących EBC w stosunku do terminu zapadalności operacji;

M.  mając na uwadze, że w europejskiej prognozie gospodarczej na wiosnę 2012 r. wykazano pogorszenie nastrojów przedsiębiorców i konsumentów, wysokie bezrobocie ograniczające prywatną konsumpcję i zmniejszający się wzrost eksportu od 2010 r., co doprowadziło do obniżenia poziomu wzrostu PKB w 2011 i 2012 r.;

N.  mając na uwadze, że małe i średnie przedsiębiorstwa (MŚP) są podstawą gospodarki w strefie euro, stanowią około 98 % wszystkich firm w strefie euro, zatrudniają około trzy czwarte pracowników w strefie euro oraz generują ok. 60 % wartości dodanej;

O.  mając na uwadze, że zdolność kredytowa i kondycja finansowa MŚP pogarsza się drastyczniej niż dużych firm oraz że przeciągający się okres złych warunków gospodarczych przyczynił się do zwiększenia asymetrycznych wyzwań informacyjnych dla MŚP;

P.  mając na uwadze, że zgodnie z informacjami zebranymi na podstawie ankiety dotyczącej dostępu do finansowania przedsiębiorstw (SAFE) w okresie kryzysu zyski, płynność, bufory kapitałowe i kapitał własny MŚP rozwijały się mniej korzystnie niż w przypadku dużych firm;

Q.  mając na uwadze, że art. 282 TFUE stanowi, iż głównym celem EBC jest utrzymanie stabilności cen; mając na uwadze, że Europejska Rada ds. Ryzyka Systemowego pracuje pod auspicjami EBC i zajmuje się kwestią stabilności finansowej;

R.  mając na uwadze, że w rocznym sprawozdaniu Banku Rozrachunków Międzynarodowych stwierdzono, że poprzez politykę niskiego oprocentowania w strefie euro tempo wprowadzania reform w państwach członkowskich znacząco spadło;

S.  mając na uwadze, że w art. 123 TFUE i art. 21 Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego zakazuje się finansowania rządów ze środków banku centralnego;

T.  mając na uwadze, że środowisko niskiej inflacji może w największym stopniu przyczynić się do stworzenia przez politykę pieniężną warunków sprzyjających wzrostowi gospodarczemu, tworzeniu miejsc pracy, spójności społecznej i stabilności finansowej;

U.  mając na uwadze, że w przypadku działań krajowych organów makroostrożnościowych powinno się brać pod uwagę odpowiedzialność Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego za makroostrożnościowy nadzór nad systemem finansowym w UE;

V.  mając na uwadze, że utrzymanie przepływu kredytów do MŚP jest szczególnie ważne, ponieważ MŚP zatrudniają 72 % siły roboczej strefy euro i tworzą (oraz likwidują) znacznie więcej miejsc pracy brutto niż duże przedsiębiorstwa;

W.  mając na uwadze, że zalecenia Parlamentu Europejskiego dotyczące przejrzystości głosowania i publikacji skróconych protokołów zawarte w poprzednich rezolucjach w sprawie sprawozdań rocznych EBC nie zostały jeszcze uwzględnione;

X.  mając na uwadze, że w dniu 28 września 2012 r. depozyt w banku centralnym na koniec dnia wynosił 315,754 mln EUR;

Y.  mając na uwadze, że kredyty w strefie euro zmniejszają się corocznie o 2 %, a w niektórych państwach spadek jest jeszcze szybszy, m.in. w Hiszpanii, gdzie roczny spadek w 2012 r. wyniósł 8%;

Z.  mając na uwadze, że MŚP muszą ponosić znacznie wyższe koszty pożyczek w zależności od państwa strefy euro, w którym mają swoją siedzibę, co stwarza zakłócenia na jednolitym rynku;

AA.  mając na uwadze, że zapaść kredytowa, która obecnie dotyka MŚP w niektórych częściach strefy euro, jest jednym z fundamentalnych problemów opóźniających ożywienie gospodarcze;

Polityka pieniężna

1.  docenia odważne środki przedsięwzięte przez EBC w 2012 r., które przyczyniają się w sposób decydujący do stabilizacji sektora bankowego i zerwania powiązań między bankami a państwem;

2.  jest głęboko zaniepokojony faktem, że utrzymujące się złe warunki gospodarcze zaczynają być normą w części UE, prowadzą do niestabilności strefy euro jako całości oraz osłabiają poparcie obywateli i poparcie polityczne dla projektu europejskiego;

3.  zauważa, że główne operacje refinansujące, średnie i długoterminowe operacje refinansujące z pełnym przydziałem po stałych stopach, kredyty banku centralnego na koniec dnia, awaryjne wsparcie płynnościowe i depozyty w banku centralnym na koniec dnia pozostawały na bardzo wysokim poziomie w ciągu 2012 r., co sygnalizuje poważne zakłócenie mechanizmu transmisji polityki pieniężnej i rynku kredytów międzybankowych w strefie euro, choć sytuacja znacznie się poprawiła po stabilizacji spreadów i systemu TARGET2, co zaobserwowano w drugiej połowie roku;

4.  uważa, że pozytywne efekty decyzji z lipca 2012 r. o obniżeniu kluczowych stóp procentowych przez EBC są ograniczone, ponieważ w wielu częściach strefy euro kanał transmisji polityki pieniężnej nie działa lub jest poważnie zakłócony; przypomina, że w długoterminowej perspektywie bardzo niskie stopy procentowe mogą spowodować zakłócenia w sektorze przedsiębiorstw i wpłynąć negatywnie na prywatne oszczędności i plany emerytalne;

5.  zwraca uwagę, że w przemówieniu do Komisji Gospodarczej i Monetarnej Parlamentu Europejskiego w dniu 8 lipca 2013 r. prezes EBC oświadczył, że podstawowe stopy procentowe EBC powinny pozostać na obecnym poziomie lub na poziomie jeszcze niższym przez dłuższy okres z uwagi na ogólne mało optymistyczne perspektywy kształtowania się inflacji w ujęciu średnioterminowym, biorąc pod uwagę powszechne osłabienie gospodarcze oraz spowolnioną dynamikę monetarną;

6.  z niepokojem zwraca uwagę, że w 2012 r. zwiększył się popyt systemu bankowego na instrumenty Eurosystemu służące zasilaniu płynności, przez co powiększyła się zależność systemu bankowego od interwencji Eurosystemu, a także ostrzega przed zagrożeniami wynikającymi z takiej zależności;

7.  uważa, że trzyletnia operacja refinansująca, rozliczona do marca 2012 r., przyczyniła się do stabilizacji systemu bankowego, ale że powinien to być środek tymczasowy; zwraca uwagę, że mimo płynności wprowadzonej do systemu bankowego w ramach tej długoterminowej operacji refinansującej kredyty dostępne dla podmiotów w gospodarce realnej wciąż są na poziomie niższym niż przed kryzysem; przyznaje, że popyt na kredyty wśród przedsiębiorstw jest obecnie na bardzo niskim poziomie, co sprawia, że banki mają trudności z udzielaniem pożyczek;

8.  wyraża głębokie zaniepokojenie z powodu przeniesienia ryzyka z borykających się z kryzysem banków i rządów na bilans EBC w wyniku decyzji EBC dotyczącej zakupu „nieograniczonej” ilości krótkoterminowego długu publicznego; podkreśla, że długoterminowe operacje refinansujące zasadniczo nie stanowią rozwiązania kryzysu;

9.  jest zdania, że krajowe banki centralne muszą wypełniać swoją funkcję w sposób, który jest w pełni zgodny z funkcjonalną, instytucjonalną i finansową niezależnością, tak aby zapewniać właściwe wykonywania swoich zadań na podstawie traktatu i Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i EBC;

10.  zaznacza, że niedostateczny wzrost w europejskim sektorze przedsiębiorstw nie jest spowodowany głównie niewystarczającą dostępnością kredytów oferowanych przez sektor bankowy;

11.  jest zaniepokojony faktem, że ograniczenie dostępności kredytów jest bardzo dotkliwe dla MŚP, ponieważ zdaniem banków istnieje większe prawdopodobieństwo utraty zdolności płatniczej przez MŚP niż przez większe firmy oraz MŚP często nie mają możliwości zmiany kredytu bankowego na inne źródła finansowania zewnętrznego;

12.  podkreśla swoje zastrzeżenia dotyczące znacznej fragmentacji warunków udzielania pożyczek dla MŚP w państwach strefy euro;

13.  podkreśla ważną, choć ograniczoną rolę programu na rzecz rynków papierów wartościowych do września 2012 r. w rozwiązaniu problemu niewłaściwego funkcjonowania niektórych segmentów rynku instrumentów długu państwowego w strefie euro;

14.  z zadowoleniem przyjmuje wprowadzenie bezwarunkowych transakcji monetarnych bez określanych odgórnie limitów ilościowych w celu zabezpieczenia transmisji impulsów polityki pieniężnej, a także wyraża zadowolenie z powodu decyzji o uzależnieniu uruchomienia bezwarunkowych transakcji monetarnych od spełnienia rygorystycznych warunków określonych w ramach programu na rzecz Europejskiego Instrumentu Stabilności Finansowej i Europejskiego Mechanizmu Stabilności;

15.  zauważa ostrzeżenia Banku Rozrachunków Międzynarodowych dotyczące zbyt długich okresów akomodacyjnej polityki pieniężnej; jest też zainteresowany dyskusjami w większości banków centralnych na temat najlepszego harmonogramu dla zakończenia ich luźnej polityki pieniężnej; zauważa, że m.in. Rada Rezerwy Federalnej ma zamiar jak najszybciej zrezygnować z obecnej polityki; rozumie, że EBC utrzyma politykę akomodacyjną, dopóki sektor bankowy nie będzie w pełni ustabilizowany i zagrożeniem pozostają skutki uboczne w sektorze publicznym, przy czym polityka ta jest możliwa dzięki niskim stopom inflacji, które są spodziewane w perspektywie średniookresowej;

16.  uważa za konieczne, aby programy EBC dotyczące płynności stawiały również czoła obawom związanym z inflacją, np. poprzez sterylizację;

17.  uważa, że w świetle ostatnich postępów w USA ożywienie gospodarcze i większy wzrost gospodarczy stanowią pewne i solidne podstawy do stopniowego wycofywania się z polityki ilościowych środków łagodzących;

18.  przypomina, że niestandardowe środki w zakresie polityki pieniężnej EBC miały w założeniu mieć charakter przejściowy i dlatego nie powinny być traktowane przez sektor bankowy jako stały instrument;

19.  zachęca EBC do przesłania jasnych sygnałów do rynku w odniesieniu do spodziewanego okresu stosowania niestandardowych środków w zakresie polityki pieniężnej i rozpoczęcia wycofywania się z takich środków, kiedy zmniejszy się napięcie w sektorze bankowym i możliwe będzie zerwanie powiązań między bankami a państwami, a wskaźniki ekonomiczne związane ze wzrostem gospodarczym i inflacją będą uzasadniały taką decyzję;

20.  uważa, że instrumenty polityki pieniężnej, którymi EBC posługuje się od początku kryzysu, z perspektywy zdestabilizowanych rynków finansowych stanowią chętnie widzianą pomoc, ale widoczne są również ich ograniczenia, jeżeli chodzi o pobudzanie wzrostu gospodarczego i poprawę sytuacji na rynku pracy; uważa zatem, że EBC mógłby zbadać możliwość zastosowania dalszych środków;

21.  jest zaniepokojony bardzo wysokim poziomem linii awaryjnego wsparcia płynnościowego udzielonego przez krajowe banki centralne w 2011 r. i żąda dalszych bądź uzupełniających informacji na temat dokładnego zakresu tego rodzaju linii, podstawowych operacji oraz związanych z nimi warunków;

22.  uważa, że ponieważ mechanizm transmisji monetarnej nie funkcjonuje właściwie, EBC powinien znaleźć sposoby bardziej bezpośredniego oferowania swych usług MŚP; zwraca uwagę, że obecnie podobne MŚP z całej strefy euro nie posiadają podobnego dostępu do pożyczek, pomimo że mają podobne perspektywy i ponoszą podobne ryzyko gospodarcze; zwraca się do EBC, by wprowadził politykę bezpośredniego wykupu wysokiej jakości zabezpieczonych pożyczek MŚP, szczególnie od niektórych państw członkowskich, w których mechanizm transmisji monetarnej nie działa; podkreśla, że polityka ta powinna być ograniczona w czasie i dotyczyć ograniczonych kwot, powinna być w pełni sterylizowana i nie powodować zagrożeń bilansu EBC;

23.  uważa, że EBC powinien bardzo poważnie wziąć pod uwagę możliwość uruchomienia specjalnego programu pomocowego dla MŚP związanego z dostępem do kredytów w pozycjach dotyczących programu finansowania pożyczek wprowadzonego przez Bank Anglii;

24.  uważa, że system rozliczeniowy TARGET2 odgrywa zasadniczą rolę w zabezpieczaniu integralności systemu finansowego strefy euro; zauważa jednak, że istotne zakłócenia równowagi w funkcjonowaniu systemu TARGET2 ujawniają niepokojące rozdrobnienie rynków finansowych w obrębie strefy euro oraz odpływ kapitału występujący w państwach członkowskich, które doświadczają poważnych trudności w związku ze swoją stabilnością finansową lub którym grożą takie trudności;

25.  wzywa EBC do upublicznienia decyzji prawnej dotyczącej programu bezpośrednich transakcji monetarnych w celu umożliwienia przeprowadzenia gruntowniejszej analizy jej szczegółów i skutków;

26.  podkreśla, że linie awaryjnego wsparcia płynnościowego są zgłaszane w kategorii „pozostałe należności od instytucji kredytowych strefy euro w euro” w skonsolidowanym bilansie Eurosystemu bez dalszych ujawnień i podawania bardziej szczegółowych informacji na temat tych linii, jak również na temat operacji leżących u ich podstaw i dołączonych do nich warunków; zwraca się do EBC z prośbą o usprawnienie sprawozdawczości na temat awaryjnego wsparcia płynnościowego dla każdego państwa za pośrednictwem swojej strony internetowej;

27.  jest podbudowany ustabilizowaniem się poziomów zakłóceń równowagi systemu rozliczeniowego TARGET2 w drugiej połowie 2012 r.; podkreśla, że system rozliczeniowy TARGET2 odgrywa kluczową rolę w zabezpieczeniu integralności systemu finansowego strefy euro; pozostaje jednak zaniepokojony utrzymującą się fragmentacją rynków finansowych w ramach strefy euro;

28.  przypomina o niezależności EBC w jego działaniach dotyczących polityki pieniężnej, która została zagwarantowana na mocy traktatów; utrzymuje, że politykę monetarną należy realizować w oparciu o zasady demokratyczne oraz że powinna ona stanowić wynik rozważań uwzględniających różne punkty widzenia i sposoby podejścia, aby w ten sposób poprawić przejrzystość i tym samym demokratyczną odpowiedzialność; w tym kontekście przypomina znaczenie dialogu w sprawie kwestii monetarnych i pytań wymagających odpowiedzi na piśmie, zadawanych przez posłów do PE;

29.  jest zaniepokojony możliwymi skutkami ubocznymi przedłużającej się nadzwyczajnej akomodacyjnej polityki pieniężnej, takimi jak agresywne podejmowanie ryzyka, zwiększanie nierównowagi finansowej, zakłócenia w kształtowaniu cen na rynku finansowym i zachęty zmierzające do opóźnienia koniecznych napraw w bilansie i reform; zachęca EBC do znalezienia właściwej równowagi między ryzykiem związanym z przedwczesnym wycofaniem się z nadzwyczajnej polityki akomodacyjnej a ryzykiem związanym z dalszym opóźnianiem tego kroku;

30.  podkreśla, że EBC powinien być gotowy na spełnienie najwyższych norm w zakresie rozliczalności w ramach prowadzenia swoich działań w zakresie polityki pieniężnej i zadań nadzorczych wobec Parlamentu Europejskiego i w tym kontekście przypomina znaczenie dialogu w sprawie kwestii monetarnych i pytań wymagających odpowiedzi na piśmie, zadawanych przez posłów do PE; przypomina o wciąż aktualnym wezwaniu do większej przejrzystości w EBC, która skutkowałaby większą wiarygodnością i przewidywalnością, oraz z zadowoleniem przyjmuje poprawę w tej dziedzinie, która już nastąpiła;

31.  uważa, że kurs walutowy to podstawowa zmienna polityki gospodarczej, która ma wpływ na konkurencyjność strefy euro; podkreśla znaczenie, jakie ma wspieranie euro jako waluty międzynarodowej;

32.  zwraca się do EBC, aby ten we współpracy z innymi krajowymi bankami centralnymi objaśnił swoje strategie w zakresie porozumień dotyczących swapów walutowych, które mają na celu pomoc w utrzymaniu stabilności finansowej;

Unia bankowa

33.  zwraca uwagę, że europejski system bankowy wciąż jest słaby, a także wymaga reform strukturalnych i konsolidacji na drodze utworzenia rzeczywistej unii bankowej;

34.  z zadowoleniem przyjmuje postępy osiągnięte w ramach negocjacji w sprawie rozporządzenia dotyczącego jednolitego mechanizmu nadzorczego, na mocy którego EBC ma otrzymać prawo nadzoru nad instytucjami kredytowymi w strefie euro i tymi, które pragną do niej wstąpić; sądzi, że ustanowienie jednolitego mechanizmu nadzorczego przyczyni się do zerwania więzi łączących banki z państwami oraz umożliwi opracowanie wspólnego europejskiego podejścia do kwestii zarządzania kryzysowego;

35.  z zadowoleniem przyjmuje w szczególności udział w procedurze mianowania przewodniczącego i wiceprzewodniczącego rady nadzorczej;

36.  uważa, że utworzenie jednolitego mechanizmu nadzorczego powinno przyczynić się do odnowienia zaufania do sektora bankowego i do ożywienia pożyczek międzybankowych i transgranicznych przepływów kredytowych poprzez niezależny zintegrowany nadzór dla wszystkich uczestniczących państw członkowskich;

37.  zachęca, aby jednolity mechanizm nadzorczy działał w sposób w pełni zgodny z jednolitym zbiorem przepisów dotyczących usług finansowych oraz aby był całkowicie spójny z zasadami stanowiącymi podstawę jednolitego rynku usług finansowych;

38.  uważa, że EBC powinien z zadowoleniem przyjąć możliwość włączenia państw członkowskich nienależących do strefy euro do jednolitego mechanizmu nadzorczego, aby zapewnić lepszą harmonizację praktyk nadzorczych w ramach UE;

39.  podkreśla znaczenie owocnej współpracy między EBC a właściwymi władzami krajowymi w ramach jednolitego mechanizmu nadzorczego w celu zapewnienia sprawnego i skutecznego nadzoru;

40.  z zadowoleniem przyjmuje przygotowania do kompleksowej oceny jakości aktywów wszystkich banków, które zostaną bezpośrednio objęte jednolitym mechanizmem nadzorczym, przy czym ocena ta będzie stanowić część ogólnego testu warunków skrajnych, który ma zostać przeprowadzony w drugim kwartale 2014 r. przez Europejski Urząd Nadzoru Bankowego we współpracy z jednolitym mechanizmem nadzorczym;

41.  zwraca uwagę, że wzmocnienie EBC wynikające z ustanowienia jednolitego mechanizmu nadzorczego należy zrównoważyć większą odpowiedzialnością przed parlamentami narodowymi i Parlamentem Europejskim;

42.  uważa, że przejrzystość w dziedzinie nadzoru bankowego ma zasadnicze znaczenie, co uzgodniono w porozumieniu międzyinstytucjonalnym między Parlamentem Europejskim a EBC;

43.  zwraca uwagę, że przekazanie EBC zadań nadzorczych niesie ze sobą nowe wyzwania w zakresie konfliktu interesów oraz z zadowoleniem przyjmuje przepisy dotyczące tej kwestii, jakie przewidziano w porozumieniu międzyinstytucjonalnym między Parlamentem Europejskim a EBC; przypomina, że w celu pełnego wdrożenia tych postanowień EBC ma wprowadzić dokładniejsze przepisy obejmujące m.in. postanowienia dotyczące okresów przejściowych obowiązujących pracowników wyższego szczebla kierowniczego Eurosystemu, którzy zajmują się nadzorem bankowym;

44.  przypomina, że nadrzędnym zadaniem EBC jest zapewnienie operacyjnego rozdziału swoich głównych działów przygotowujących projekty decyzji w dziedzinie polityki pieniężnej i polityki nadzorczej; podkreśla istotną konieczność zawarcia porozumienia w drodze negocjacji między EBC a Parlamentem Europejskim dotyczącego praktycznych metod służących zabezpieczeniu odpowiedzialności demokratycznej;

45.  jest zdania, że w trybie pilnym należy zatwierdzić ustanowienie jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w celu ochrony podatników i zapobiegnięcia kolejnym kryzysom systemu bankowego;

46.  podkreśla, że w celu poprawy odporności systemu bankowego na wstrząsy należy zadbać o jego większą różnorodność, a to poprzez wspieranie rozwoju małych i średnich banków lokalnych;

Kwestie instytucjonalne

47.  zwraca uwagę, że rozporządzenie w sprawie jednolitego mechanizmu nadzorczego przewiduje ustalenia międzyinstytucjonalne między Parlamentem Europejskim a EBC dotyczące demokratycznej odpowiedzialności i podkreślające rolę Parlamentu; apeluje do EBC o spełnienie tych nowych wymogów, zwłaszcza jeżeli chodzi o kwestię odpowiedzialności demokratycznej i przejrzystości działań nadzorczych;

48.  zachęca EBC do włączenia się w krytyczną samoocenę, dotyczącą wszystkich aspektów jego działalności, w tym wpływu programów dostosowawczych, które pomagał opracować, oraz słuszności ex post założeń i scenariuszy makroekonomicznych, na podstawie których opracowano te programy;

49.  zwraca się do EBC o opublikowanie skróconych protokołów z posiedzeń Rady Prezesów, łącznie z nagraniami z dyskusji i głosowania;

50.  jest zaniepokojony pogardą, jaką Rada wykazała się w stosunku do rezolucji Parlamentu z dnia 25 października 2012 r. w sprawie mianowania nowego członka zarządu EBC(3), a także zwraca uwagę, że w związku z powoływaniem osób na najwyższe stanowiska kierownicze w EBC należy odpowiednio uwzględniać zarówno wiedzę fachową, jak i płeć powoływanych osób; jest zdania, że instytucje UE, łącznie z EBC, powinny dawać przykład innym w dziedzinie parytetu płci oraz że ważne jest, aby reprezentacja płci na ważnych stanowiskach w EBC uległa poprawie; nie pochwala tego, że państwa członkowskie zignorowały głosowanie „przeciw” w Parlamencie Europejskim, zarówno w Komisji Gospodarczej i Monetarnej, jak i na posiedzeniu plenarnym, z powodu braku perspektywy zastosowania parytetu płci podczas powoływania Yvesa Merscha; wzywa państwa członkowskie do włączenia perspektywy zastosowania parytetu płci z możliwością podejmowania pozytywnych działań na podstawie równej reprezentacji płci w odniesieniu do powoływania członków Rady Prezesów;

51.  przypomina, że choć zgodnie z art. 10 pkt 4 protokołu nr 4 Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego przebieg posiedzeń Rady Prezesów jest tajny, może ona zdecydować o upublicznieniu wyników obrad; zwraca się do EBC o szczegółowe odniesienie się do sprawozdania rocznego Parlamentu Europejskiego w sprawie EBC w swoich kolejnych sprawozdaniach rocznych;

o
o   o

52.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz Europejskiemu Bankowi Centralnemu.

(1) Dz.U. C 138 z 4.5.1998, s. 177.
(2) Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0176.
(3) Tekst przyjęty, P7_TA(2012)0396.


Sytuacja w Republice Środkowej Afryki
PDF 315kWORD 81k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 12 grudnia 2013 r. w sprawie sytuacji w Republice Środkowoafrykańskiej (2013/2980(RSP))
P7_TA(2013)0602RC-B7-0561/2013

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje rezolucje z dnia 17 stycznia 2013 r.(1) i 12 września 2013 r.(2) w sprawie sytuacji w Republice Środkowoafrykańskiej,

–  uwzględniając rezolucje Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 2088(2013) z dnia 24 stycznia 2013 r., nr 2121(2013) z dnia 10 października 2013 r. oraz nr 2127(2013) z dnia 5 grudnia 2013 r.,

–  uwzględniając sprawozdanie sekretarza generalnego ONZ z dnia 15 listopada 2013 r. oraz sprawozdanie przedstawiciela sekretarza generalnego i kierownika regionalnego Biura ONZ dla Afryki Środkowej Abou Moussy,

–  uwzględniając apel premiera Republiki Środkowoafrykańskiej Nicolasa Tiangayego do wspólnoty międzynarodowej dotyczący udzielenia temu krajowi pomocy,

–  uwzględniając pismo z dnia 20 listopada 2013 r. wysłane przez władze Republiki Środkowoafrykańskiej, w którym wzywają one do wsparcia MISCA przez francuskie siły zbrojne,

–  uwzględniając informacje na temat sytuacji w Republice Środkowoafrykańskiej udzielone Radzie Bezpieczeństwa ONZ w dniu 25 listopada 2013 r. przez zastępcę sekretarza generalnego ONZ Jana Eliassona,

–  uwzględniając oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji/ wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, wydane w dniach 21 grudnia 2012 r., 1 i 11 stycznia 2013 r., 25 marca 2013 r., 21 kwietnia 2013 r., 27 sierpnia 2013 r. i 5 grudnia 2013 r. i dotyczące Republiki Środkowoafrykańskiej,

–  uwzględniając oświadczenie z dnia 21 grudnia 2012 r. dotyczące odnowienia konfliktu w Republice Środkowoafrykańskiej oraz z oświadczenie z dnia 10 września 2013 r., dotyczące pogłębienia się kryzysu w Republice Środkowoafrykańskiej, wydane przez komisarza UE ds. pomocy humanitarnej i ochrony ludności,

–  uwzględniając zmienioną umowę z Kotonu,

–  uwzględniając fakt, że międzynarodowa grupa kontaktowa ds. Republiki Środkowoafrykańskiej została ustanowiona w maju 2013 r., aby koordynować działania regionalne, działania na skalę całego kontynentu oraz międzynarodowe w celu wypracowania trwałego rozwiązania powracających problemów tego kraju,

–  uwzględniając posiedzenie międzynarodowej grupy kontaktowej, które odbyło się dnia 3 maja 2013 r. w Brazzaville (Republika Kongo) i na którym zatwierdzono plan dotyczący transformacji oraz powołano specjalny fundusz wspierający Republikę Środkowoafrykańską w tym zadaniu,

–  uwzględniając oświadczenie dotyczące Republiki Środkowoafrykańskiej, przyjęte przez międzynarodową grupę kontaktową na jej trzecim posiedzeniu, które odbyło się dnia 8 listopada 2013 r. w Bangi,

–  uwzględniając statut rzymskiego Międzynarodowego Trybunału Karnego (MTK) z roku 1998, ratyfikowany przez Republikę Środkowoafrykańską w 2001 r.,

–  uwzględniając protokół fakultatywny do Konwencji o prawach dziecka, dotyczący angażowania dzieci w konflikty zbrojne, który został podpisany przez Republikę Środkowoafrykańską,

–  uwzględniając oświadczenie prasowe z dnia 13 listopada 2013 r. wydane przez Radę Pokoju i Bezpieczeństwa Unii Afrykańskiej i dotyczące sytuacji w Republice Środkowoafrykańskiej,

–  uwzględniając przyjęcie przez Radę ds. Pokoju i Bezpieczeństwa Unii Afrykańskiej w dniu 10 października2013 r. nowej koncepcji działań,

–  uwzględniając komunikat wydany przez Radę ds. Pokoju i Bezpieczeństwa Unii Afrykańskiej w dniu 13 listopada 2013 r., w którym przychylnie odniesiono się do planowanego wzmocnienia francuskiego kontyngentu wojskowego w celu lepszego wsparcia MISCA,

–  uwzględniając rezolucję Wspólnego Zgromadzenia Parlamentarnego AKP-UE z dnia 19 czerwca 2013 r. w sprawie Republiki Środkowoafrykańskiej,

–  uwzględniając oświadczenie z dnia 27 listopada 2013 r. wydane przez współprzewodniczących Wspólnego Zgromadzenia Parlamentarnego AKP-UE w Addis Abebie (Etiopia),

–  uwzględniając konkluzje Rady UE z dnia 21 października 2013 r. w sprawie Republiki Środkowoafrykańskiej,

–  uwzględniając art. 122 ust. 5 i art. 110 ust. 4 Regulaminu,

Akty przemocy

A.  mając na uwadze, że od wybuchu walk w Republice Środkowoafrykańskiej pod koniec 2012 r. oraz przejęcia władzy przez rebeliantów koalicji Seleka od byłego prezydenta François Bozizego w marcu 2013 r. Republika Środkowoafrykańska jest pogrążona w chaosie, który skutkuje dotkliwymi niedoborami żywności i pomocy medycznej;

B.  mając na uwadze, że od chwili wygranej militarnej w dniu 24 marca 2013 r. i przejęcia władzy oddziały koalicji Seleka coraz powszechniej dopuszczają się nadużyć, gwałtów, przestępstw, aktów przemocy fizycznej, kradzieży, grabieży oraz innych naruszeń praw człowieka, zarówno w stolicy, jak i na prowincji, unikając jakiejkolwiek kontroli; mając też na uwadze, że coraz powszechniej wykorzystuje się dzieci-żołnierzy, a przemoc seksualna nasila się;

C.  mając na uwadze, że nadużyć tych dopuszczają się także inne grupy zbrojne, a niektóre z nich twierdzą, że popierają byłego prezydenta Bozizego;

D.  mając na uwadze, że w dniu 5 grudnia 2013 r. w ciągu 72 godzin w Bangi zginęło 400 osób;

E.  mając na uwadze, że wojna ta jest instrumentalnie wykorzystywana jako wojna religijna, o czym świadczy trudne położenie wspólnot chrześcijańskich; mając też na uwadze, że pomimo wspólnych starań przywódców religijnych mających na celu uniknięcie wojny międzywyznaniowej, pomimo tradycyjnie pokojowego współistnienia różnych religii i wspólnot sytuacja może wymknąć się spod kontroli, jeżeli nie zostanie odpowiednio rozwiązana;

F.  mając na uwadze, że istnieje ryzyko powtórzenia się takiej sytuacji w regionie, ponieważ jeżeli republika Środkowoafrykańska stanie się schronieniem dla terrorystów, handlarzy narkotyków, dżihadystów i bandytów, państwa ościenne odczują wpływ tej sytuacji; mając na uwadze, że władze Kamerunu tymczasowo zamknęły granicę z Republiką Środkowoafrykańską po tym, jak rebelianci Seleki napadli na graniczne miasto Toktoyo i zabili kameruńskiego oficera służb granicznych;

G.  mając na uwadze, że wspomniane akty przemocy popełniają ugrupowania wyposażone w nowoczesną broń i pewne rodzaje broni ciężkiej;

H.  mając na uwadze, że konflikty zbrojne w coraz większym stopniu się samofinansują, ponieważ grupy rebeliantów, sieci przestępcze, najemnicy i grabieżcze elity w coraz większym zakresie wykorzystują dochody z zasobów naturalnych, aby finansować działalność zbrojną;

I.  mając na uwadze, że krajowe władze przejściowe nie są w stanie kontrolować osób odpowiedzialnych za stosowanie przemocy ani wypełniać swojego obowiązku ochrony ludności;

J.  mając na uwadze, że skala przemocy w Republice Środkowoafrykańskiej sprawia, że pilna staje się potrzeba działań, aby uniknąć popełniania masowych zbrodni wobec społeczeństwa Republiki Środkowoafrykańskiej oraz zagrożenia stabilności innych państw w tym regionie;

K.  mając na uwadze ryzyko, że sytuacja w Republice Środkowoafrykańskiej może stworzyć sprzyjające warunki do rozwoju ponadnarodowej działalności przestępczej;

Bezpieczeństwo

L.  mając na uwadze, że mimo iż w Republice Środkowoafrykańskiej rozmieszczono 1300 żołnierzy ECCAS (Wspólnoty Gospodarczej Państw Afryki Środkowej), nie byli oni w stanie zapobiec zapanowaniu w tym kraju bezprawia;

M.  mając na uwadze, że Rada Bezpieczeństwa ONZ w swojej jednomyślnie przyjętej rezolucji nr 2127(2013) zatwierdziła nasilenie działań wojskowych ze strony Francji i wojsk afrykańskich w celu przywrócenia bezpieczeństwa i ochrony cywilów w Republice Środkowoafrykańskiej, nałożyła embargo na broń oraz zwróciła się do ONZ o przygotowanie się na ewentualną misję pokojową;

N.  mając na uwadze, że w dniu 26 listopada 2013 r. generał Jean-Marie Michel Mokoko (Kongo) został mianowany specjalnym przedstawicielem Unii Afrykańskiej w Republice Środkowoafrykańskiej i naczelnym dowódcą wojsk afrykańskich rozlokowanych w tym kraju (MISCA);

O.  mając na uwadze, że MISCA będzie w stanie udostępnić swoich żołnierzy na okres 12 miesięcy, co będzie przedmiotem przeglądu po okresie sześciu miesięcy, a w zakres ich mandatu wchodzi ochrona ludności cywilnej, przywrócenie porządku i bezpieczeństwa, stabilizacja kraju oraz stworzenie warunków sprzyjających przekazywaniu pomocy humanitarnej;

P.  mając na uwadze, że rozpoczęcie misji pokojowej ONZ, czego oczekuje Unia Afrykańska i co jest rozważane przez Radę Bezpieczeństwa ONZ w rezolucji nr 2127(2013), umożliwiłoby zapewnienie bieżącego wsparcia finansowego tej operacji;

Q.  mając na uwadze, że zgodnie ze sprawozdaniem sekretarza generalnego ONZ operacja prowadzona przez ONZ wymagałaby mobilizacji sił pokojowych w liczbie od sześciu do dziewięciu tysięcy osób, jeżeli miałaby okazać się skuteczna;

Prawa człowieka

R.  mając na uwadze, że załamanie się porządku publicznego i bezpieczeństwa w Republice Środkowoafrykańskiej powoduje klęskę humanitarną i stanowi znaczne zagrożenie dla bezpieczeństwa regionalnego;

S.  mając na uwadze, że zabójstwa ludności cywilnej, palenie domostw i niszczenie podstawowej infrastruktury zmusiło pół miliona osób – z populacji kraju liczącej 4,6 mln osób – do ucieczki;

T.  mając na uwadze, że dnia 4 września 2013 r. prokurator Trybunału w Bangi zażądał kary 10 lat pozbawienia wolności dla 24 byłych rebeliantów Seleki postawionych przed sądem w pierwszym procesie dotyczącym nadużyć, jakich dopuszczono się w Republice Środkowoafrykańskiej,

U.  mając na uwadze, że wielu sprawców łamania praw człowieka i zbrodni wojennych nie jest ściganych; mając na uwadze, że sprzyja to klimatowi bezkarności i zachęca do popełniania kolejnych zbrodni;

Aspekty humanitarne

V.  mając na uwadze, że z niedawnej analizy EFSA wynika, że 484 000 osób w tym kraju znalazło się w sytuacji braku bezpieczeństwa żywnościowego;

W.  mając na uwadze, że z racji braku bezpieczeństwa i nieodpowiedniego poziomu finansowania – zważywszy na skalę kryzysu – organizacje humanitarne prowadzą swoje działania wyłącznie w miastach;

X.  mając na uwadze, że brak stabilności sprawił, że 70% dzieci przestało uczęszczać do szkół;

Y.  mając na uwadze, że Unia Europejska nadal angażuje się w regularny dialog polityczny z Republiką Środkowoafrykańską i pozostaje głównym darczyńcą pomocy dla tego kraju dzięki zwiększeniu swojej pomocy humanitarnej z 8 mln euro do 20 mln euro; mając na uwadze, że pomoc UE w takiej wysokości jest nadal niewystarczająca i że inni partnerzy międzynarodowi również muszą się zaangażować;

Rozwój

Z.  mając na uwadze fakt, że złożoność kryzysu wymaga konsekwentnej, kompleksowej, zintegrowanej i wielowymiarowej reakcji, jako że sama interwencja wojskowa nie jest w stanie rozwiązać problemów;

AA.  mając na uwadze znaczenie przyjęcia szerokiego i całościowego podejścia, które uwzględnia wzajemne powiązania między zarządzaniem zasobami naturalnymi Republiki Środkowoafrykańskiej a kwestiami pokoju, bezpieczeństwa i rozwoju w perspektywie osiągnięcia trwałego rozwiązania;

AB.  uwzględniając potrzebę znacznej międzynarodowej pomocy gospodarczej;

AC.  mając na względzie decyzję procesu Kimberley o zawieszeniu Republiki Środkowoafrykańskiej;

AD.  mając na uwadze, że pomimo niepewnej sytuacji w Republice Środkowoafrykańskiej UE nigdy nie zawiesiła współpracy rozwojowej z tym krajem i pozostaje największym darczyńcą pomocy humanitarnej; mając na uwadze, że dnia 5 grudnia 2013 r. UE podarowała 50 mln EUR na rzecz Międzynarodowej Misji Wsparcia dla Republiki Środkowoafrykańskiej pod przewodnictwem Afryki, aby wnieść wkład w stabilizację kraju i ochronę lokalnej ludności, a także w tworzenie warunków umożliwiających świadczenie pomocy humanitarnej oraz reformę sektora bezpieczeństwa i obrony;

Akty przemocy

1.  stanowczo potępia poważne przypadki naruszania prawa humanitarnego oraz powszechne naruszanie praw człowieka – szczególnie ze strony byłej Seleki i ugrupowań bojowych, zwłaszcza tych znanych pod nazwą „anti-balaka” – w tym egzekucje pozasądowe i doraźne, przymusowe zniknięcia, arbitralne aresztowania i przetrzymywanie, tortury, przemoc na tle seksualnym i płciowym oraz rekrutowanie dzieci-żołnierzy; wyraża głębokie zaniepokojenie nową dynamiką przemocy i odwetu, która ogarnia Republikę Środkowoafrykańską i stwarza ryzyko zapanowania niekontrolowanej sytuacji, w tym najpoważniejszych zbrodni w świetle prawa międzynarodowego, takich jak zbrodnie wojenne i zbrodnie przeciwko ludzkości; jest równie mocno zaniepokojony możliwością rozprzestrzenienia się kryzysu, co grozi destabilizacją całego regionu;

2.  ponownie wyraża głębokie zaniepokojenie sytuacją w Republice Środkowoafrykańskiej, która charakteryzuje się całkowitym załamaniem porządku prawnego, brakiem rządów prawa oraz przemocą na tle religijnym; potępia niedawne akty przemocy, które jeszcze silniej ograniczyły nawet najbardziej podstawowe usługi w kraju oraz pogorszyły już i tak tragiczną sytuację humanitarną, w jakiej znajduje się całe społeczeństwo;

3.  w związku z tym przyjmuje z zadowoleniem decyzję Rady Bezpieczeństwa ONZ w sprawie nałożenia na Republikę Środkowoafrykańską embarga na broń;

Bezpieczeństwo

4.  przyjmuje z zadowoleniem przyjęcie rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 2127(2013) zgodnie z rozdziałem VII Karty NZ i wzywa do jej szybkiego wdrożenia, tak aby oszczędzić ludności Republiki Środkowoafrykańskiej dalszej przemocy i braku bezpieczeństwa;

5.  przyjmuje z zadowoleniem szybkie rozmieszczenie francuskich oddziałów wojskowych w następstwie zezwolenia wydanego przez Radę Bezpieczeństwa ONZ oraz ich starania na rzecz powstrzymania przemocy, ochrony ludności cywilnej i rozbrojenia bojówek;

6.  składa hołd dwóm francuskim żołnierzom odbywającym służbę razem z siłami afrykańskimi, którzy zginęli pierwszego dnia misji polegającej na ochronie ludności cywilnej w Republice Środkowoafrykańskiej;

7.  przyjmuje z zadowoleniem obecne starania międzynarodowe na rzecz przywrócenia ładu, w tym wzmocnienie sił pokojowych MICOPAX – misji ECCAS – oraz ich przekształcenie w siły pokojowe Międzynarodowej Misji Wsparcia dla Republiki Środkowoafrykańskiej (MISCA) pod egidą Unii Afrykańskiej;

8.  wzywa wspólnotę międzynarodową, aby wniosła wszelki niezbędny wkład finansowy, wojskowy i inny we wzmocnienie międzynarodowych sił bezpieczeństwa, mających głównie afrykański charakter, oraz aby zapewniła wdrażanie ich mandatu; w związku z tym przyjmuje z zadowoleniem udostępnienie przez UE kwoty 50 mln EUR na wsparcie misji AFISMA-CAR;

9.  ubolewa nad powolnym tempem powoływania misji pokojowej ONZ i czasem, jakiego Rada Bezpieczeństwa potrzebuje do nadania jej mandatu zgodnie z rozdziałem VII Karty NZ;

10.  uważa też, że niezbędne jest zajęcie się konsekwencjami konfliktów, w szczególności poprzez reformę sił zbrojnych i sił bezpieczeństwa, demilitaryzację, demobilizację i reintegrację byłych żołnierzy, zgodnie z rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 2121(2013), repatriację uchodźców, powrót wewnętrznych przesiedleńców do swoich domów oraz wprowadzenie w życie trwałych programów rozwoju;

11.  wzywa Radę Unii Europejskiej do zbadania możliwości zorganizowania szkoleń i wsparcia dla MISCA, jak miało to miejsce w przypadku AMISOM, tak aby zwiększyć zdolność sił afrykańskich do zarządzania planowaniem i prowadzeniem operacji w celu samodzielnego zapewnienia bezpieczeństwa;

12.  zauważa, że niedawne kryzysy w Mali i w Republice Środkowoafrykańskiej wskazują na potrzebę ustanowienia na kontynencie afrykańskim odpowiedniego instrumentu bezpieczeństwa kontynentalnego; mając to na uwadze, wzywa UE i jej państwa członkowskie do intensyfikacji wsparcia na rzecz faktycznego ustanowienia afrykańskiego instrumentu natychmiastowej reakcji na kryzys (CARIC) zainicjowanego w czerwcu 2013 r., będącego nieodłącznym następstwem szybkiego uruchomienia afrykańskich sił szybkiego reagowania (ASF) Unii Afrykańskiej, planowanego początkowo na 2010 r.;

13.  wzywa do ściślejszej współpracy regionalnej w celu zwalczania Armii Bożego Oporu;

Prawa człowieka

14.  podkreśla, że sprawcy rażących naruszeń praw człowieka i międzynarodowego prawa humanitarnego nie mogą pozostać bezkarni; wzywa do tego, aby sprawcy takich czynów byli zgłaszani, identyfikowani, ścigani i karani zgodnie z krajowym i międzynarodowym prawem karnym; w związku z tym zaznacza, że sytuacja w Republice Środkowoafrykańskiej była już podnoszona przed MTK i że zgodnie z jego statutem przedawnienie nie obowiązuje w odniesieniu do ludobójstwa, zbrodni przeciw ludzkości lub zbrodni wojennych, oraz przyjmuje z zadowoleniem oświadczenie prokuratora MTK z dnia 7 sierpnia 2013 r.;

15.  wzywa do pilnego podjęcia działań w celu zwalczania przemocy wobec kobiet i dziewcząt, zapewnienia im ochrony i położenia kresu bezkarności sprawców takich przestępstw;

16.  przyjmuje ze szczególnym zadowoleniem powołanie przez Radę Bezpieczeństwa ONZ komisji śledczej do zbadania doniesień o naruszeniach międzynarodowego prawa humanitarnego i nadużyciach praw człowieka popełnianych w Republice Środkowoafrykańskiej przez wszystkie strony od stycznia 2013 r.; wzywa wszystkie strony do pełnej współpracy z tą komisją w celu zapewnienia, że sprawcy tych haniebnych czynów zostaną pociągnięci do odpowiedzialności;

17.  zachęca do pełnej współpracy z Komitetem ds. Sankcji ustanowionym na mocy rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 2127(2013);

18.  wzywa władze Republiki Środkowoafrykańskiej do wypełnienia zobowiązań zawartych w Rzymskim Statucie MTK, których kraj ten się podjął;

19.  wzywa do utrzymania krajowych i międzynarodowych zobowiązań dotyczących zakazu rekrutacji i wykorzystywania dzieci w siłach i grupach zbrojnych;

Aspekty humanitarne

20.  przyjmuje z zadowoleniem ustanowienie przez UE powietrznego mostu humanitarnego w postaci lotów ECHO – powietrznej humanitarnej służby transportowej – od dnia 9 grudnia, mające na celu przyspieszenie międzynarodowych starań na rzecz ustabilizowania Republiki Środkowoafrykańskiej poprzez zapewnienie, że pomoc humanitarna trafi do osób najpilniej jej potrzebujących; pochwala starania Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych i komisarza ds. pomocy humanitarnej na rzecz szybkiej odpowiedzi na tę sytuację;

21.  wzywa wspólnotę międzynarodową do priorytetowego traktowania Republiki Środkowoafrykańskiej i do wspierania tego niestabilnego kraju; w związku z tym podkreśla, że także wspólnota humanitarna musi podtrzymać swoje zaangażowanie w Republice Środkowoafrykańskiej pomimo obecnej sytuacji politycznej i dotyczącej bezpieczeństwa, a także przeznaczyć odpowiednie zasoby w reakcji na kryzys medyczny i humanitarny panujący w kraju; jest zaniepokojony ograniczonym dostępem organizacji humanitarnych i potępia ataki na pracowników tych organizacji; wzywa wszystkie strony konfliktu, a w szczególności koalicję Seleka, aby umożliwiły bezpieczny i nieograniczony dostęp organizacjom humanitarnym i pomocowym;

22.  przychylnie odnosi się do większego wsparcia na rzecz zaradzenia kryzysowi humanitarnemu w Republice Środkowoafrykańskiej i wzywa UE i jej państwa członkowskie – jako wiodących darczyńców dla tego państwa – do poprawy koordynacji działań z innymi darczyńcami i instytucjami międzynarodowymi w celu odpowiedniego zaspokojenia pilnego zapotrzebowania humanitarnego oraz złagodzenia cierpienia ludności Republiki Środkowoafrykańskiej;

Rozwój

23.  wzywa międzynarodową grupę kontaktową ds. Republiki Środkowoafrykańskiej do zapewnienia temu krajowi wsparcia finansowego niezbędnego do zaprowadzenia trwałego rozwoju gospodarczego, przywrócenia funkcjonującej administracji i usług publicznych oraz ustanowienia działających instytucji demokratycznych zdolnych do ochrony obywateli;

24.  podkreśla, że wszechstronne rozwiązanie polityczne, obejmujące sprawiedliwy podział dochodów poprzez budżet państwa, jest kluczowe dla znalezienia rozwiązania kryzysu i wytyczenia drogi dla zrównoważonego rozwoju tego regionu;

25.  potępia nielegalną eksploatację zasobów naturalnych w Republice Środkowoafrykańskiej;

26.  uważa, że przejrzystość i kontrola publiczna w sektorze górnictwa ma kluczowe znaczenie dla skutecznego zarządzania górnictwem oraz dla upublicznienia działań i przychodów przedsiębiorstw górniczych i eksportowych;

27.  wzywa do podjęcia z pomocą wspólnoty międzynarodowej działań w celu wzmocnienia starań na rzecz rozwiązania kryzysu politycznego oraz budowy systemu sprawiedliwości i infrastruktury administracyjnej, z silnym naciskiem na przywrócenie podstawowych usług w zakresie sprawiedliwości, służby zdrowia i szkolnictwa; wzywa do podjęcia działań dla zapewnienia i promowania prawa do edukacji oraz do zwiększenia starań rządu na rzecz wdrożenia planu działań w zakresie edukacji dla wszystkich;

28.  potępia niszczenie dziedzictwa naturalnego, zwłaszcza poprzez kłusownictwo;

Proces polityczny

29.  potwierdza swoje poparcie dla suwerenności, jedności i integralności terytorialnej Republiki Środkowoafrykańskiej;

30.  wzywa władze Republiki Środkowoafrykańskiej do niezwłocznego wdrożenia porozumień dotyczących transformacji politycznej, tak aby umożliwić przeprowadzenie wyborów i przywrócenie porządku konstytucyjnego do lutego 2015 r.;

31.  ponawia swoje poparcie dla premiera Nicolasa Tiangayego, cieszącego się poparciem wspólnoty międzynarodowej;

32.  wzywa do odbudowy służby cywilnej Republiki Środkowoafrykańskiej w celu zorganizowania wiarygodnych i bezspornych wyborów krajowych, w perspektywie dalszego prowadzenia kraju ścieżką demokracji; zauważa, że pomimo starań premiera Tiangayego struktury państwa i kontrola zostały niemal doszczętnie zniszczone; zachęca do udziału społeczeństwa obywatelskiego w debatach nad przyszłością Republiki Środkowoafrykańskiej;

33.  wzywa władze tymczasowe do zapewnienia pełnego zaangażowania kobiet we wszystkie etapy tego procesu;

34.  przyjmuje z zadowoleniem fakt, że ONZ zobowiązała się do dokładnego monitorowania zarządzania transformacją;

o
o   o

35.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wysokiej przedstawiciel/ wiceprzewodniczącej Komisji Catherine Ashton, Radzie Bezpieczeństwa ONZ, sekretarzowi generalnemu ONZ, instytucjom Unii Afrykańskiej, ECCAS, Wspólnemu Zgromadzeniu Parlamentarnemu AKP-UE i państwom członkowskim UE oraz Tymczasowej Radzie Narodowej Republiki Środkowoafrykańskiej.

(1) Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0033.
(2) Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0389.


Nielegalne pobieranie organów do przeszczepów w Chinach
PDF 208kWORD 48k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 12 grudnia 2013 r. w sprawie pobierania narządów w Chinach (2013/2981(RSP))
P7_TA(2013)0603RC-B7-0562/2013

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje rezolucje z dnia 7 września 2006 r.(1) i 14 marca 2013 r.(2) w sprawie stosunków UE-Chiny, z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie rocznego sprawozdania dotyczącego praw człowieka i demokracji na świecie za rok 2011 oraz polityki Unii Europejskiej w tym zakresie(3), z dnia 16 grudnia 2010 r. w sprawie rocznego sprawozdania dotyczącego sytuacji praw człowieka na świecie w roku 2009 i polityki UE w tej dziedzinie(4) oraz z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie komunikatu Komisji zatytułowanego: Plan działania dotyczący dawstwa i przeszczepiania narządów (2009-2015): zacieśnianie współpracy między państwami członkowskimi(5),

–  uwzględniając Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej, zwłaszcza jej art. 3, dotyczący prawa do integralności osoby,

–  uwzględniając wysłuchania, które przeprowadziła Podkomisja Praw Człowieka w dniu 21 listopada 2009 r., 6 grudnia 2012 r. i 2 grudnia 2013 r., oraz świadectwa Davida Kilgoura, byłego kanadyjskiego sekretarza stanu ds. Azji i Pacyfiku, oraz Davida Matasa, prawnika zajmującego się prawami człowieka, dotyczące prowadzonego w Chinach od 2000 r. i zakrojonego na dużą skalę pobierania narządów od osób praktykujących Falun Gong,

–  uwzględniając Konwencję przeciwko torturom i innemu okrutnemu, nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu lub karaniu, ratyfikowaną przez Chiny w dniu 4 października 1988 r.,

–  uwzględniając art. 122 ust. 5 i art. 110 ust. 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że w Chińskiej Republice Ludowej wykonuje się co roku ponad 10 000 operacji przeszczepu organów, a 165 chińskich ośrodków transplantacji reklamuje się, że może znaleźć odpowiednie organy w ciągu dwóch do czterech tygodni, mimo że Chiny nie mają obecnie zorganizowanego i skutecznego publicznego systemu dawstwa lub dystrybucji narządów; mając na uwadze, że chiński system transplantacji nie spełnia wymogów Światowej Organizacji Zdrowia dotyczących przejrzystości i identyfikowalności pochodzenia organów, a także mając na uwadze, że chiński rząd sprzeciwia się przeprowadzeniu niezależnej kontroli tego systemu; mając na uwadze, że warunkiem koniecznym etycznego dawstwa organów jest dobrowolna i świadoma zgoda;

B.  mając na uwadze, że ze względu na tradycyjne przekonania poziom dobrowolnego dawstwa organów w Chińskiej Republice Ludowej jest niezwykle niski; mając na uwadze, że w 1984 r. Chiny wdrożyły przepisy pozwalające na pobieranie narządów więźniów, na których wykonano egzekucję;

C.  mając na uwadze, że rząd Chińskiej Republiki Ludowej nie wyjaśnił należycie, skąd pochodzi nadwyżka organów, kiedy informacji takiej zażądał były specjalny sprawozdawca ONZ ds. tortur i innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania lub karania Manfred Nowak, a także kanadyjscy badacze David Matas, adwokat zajmujący się prawami człowieka, i David Kilgour, były kanadyjski sekretarz stanu ds. Azji i Pacyfiku;

D.  mając na uwadze, że Huang Jiefu, dyrektor chińskiego komitetu ds. dawstwa narządów i były wiceminister zdrowia, oświadczył w 2010 r. na madryckiej konferencji poświęconej dawstwu i transplantacji organów, że ponad 90% pobranych od zmarłych dawców organów do przeszczepów pochodzi od więźniów, na których wykonano w Chinach egzekucję, i powiedział, że do połowy 2014 r. wszystkie szpitale upoważnione do transplantacji będą musiały zaprzestać wykorzystywania organów więźniów, na których wykonano egzekucję, i stosować wyłącznie narządy z dobrowolnego dawstwa przyznane w powstającym systemie krajowym;

E.  mając na uwadze, że Chińska Republika Ludowa ogłosiła, iż do 2015 r. zamierza stopniowo wycofać się z pobierania organów od więźniów, na których wykonano egzekucję, i wprowadzić skomputeryzowany system przydziału organów zwany chińskim systemem reakcji na zapotrzebowanie na organy (COTRS), co jest sprzeczne ze zobowiązaniem się, że do połowy 2014 r. od wszystkich szpitali upoważnionych do transplantacji będzie się wymagać, by zaprzestały korzystania z narządów więźniów, na których wykonano egzekucję;

F.  mając na uwadze, że w lipcu 1999 r. Komunistyczna Partia Chin zainicjowała intensywną ogólnokrajową falę prześladowań mającą na celu wykorzenienie praktyk duchowych Falun Gong, która doprowadziła do aresztowania i uwięzienia setek tysięcy osób praktykujących Falun Gong; mając na uwadze, że według doniesień przymusowe pobieranie organów do przeszczepów dotyczy również ujgurskich i tybetańskich więźniów;

G.  mając na uwadze, że Komitet ONZ przeciwko Torturom oraz specjalny sprawozdawca ONZ ds. tortur i innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania lub karania wyrazili zaniepokojenie z powodu doniesień o pobieraniu narządów od więźniów i wezwali rząd Chińskiej Republiki Ludowej do poprawy rozliczalności i przejrzystości w systemie transplantacji, a także do ukarania osób winnych nadużyć; mając na uwadze, że zabijanie więźniów religijnych lub politycznych w celu sprzedaży ich organów do przeszczepów to rażące i niedopuszczalne naruszenie podstawowego prawa do życia;

H.  mając na uwadze, że w dniu 12 listopada 2013 r. Zgromadzenie Ogólne ONZ wybrało Chiny na członka Rady Praw Człowieka ONZ na okres trzech lat, począwszy od dnia 1 stycznia 2014 r.;

1.  wyraża głębokie zaniepokojenie z powodu stałych wiarygodnych doniesień o systematycznym, usankcjonowanym przez państwo pobieraniu organów od niewyrażających na to zgody więźniów sumienia w Chińskiej Republice Ludowej, w tym od wielu osób praktykujących Falun Gong uwięzionych za przekonania religijne, a także od członków innych mniejszościowych grup wyznaniowych i etnicznych;

2.  podkreśla, że stopniowe wycofanie się z pobierania narządów od więźniów, na których wykonano egzekucję, dopiero od 2015 r. jest nie do przyjęcia; wzywa rząd Chińskiej Republiki Ludowej do natychmiastowego zaprzestania praktyk polegających na pobieraniu organów od więźniów sumienia oraz członków mniejszościowych grup wyznaniowych i etnicznych;

3.  wzywa UE i państwa członkowskie, by poruszyły sprawę pobierania organów w Chinach; zaleca, by Unia i jej państwa członkowskie publicznie potępiły nadużycia dotyczące transplantacji w Chinach oraz by uczulały na tę kwestię swoich obywateli podróżujących do Chin; wzywa UE do przeprowadzenia pełnego i przejrzystego dochodzenia w sprawie praktyk związanych z transplantacją organów w Chinach, a także do ścigania osób zamieszanych w takie nieetyczne praktyki;

4.  wzywa chińskie władze, by odpowiedziały rzeczowo na pytania specjalnego sprawozdawcy ONZ ds. tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania lub karania oraz specjalnego sprawozdawcy ONZ ds. wolności wyznania i przekonań, którzy chcą, by chiński rząd wyjaśnił, skąd pochodzi nadwyżka organów w związku ze wzrostem liczby operacji przeszczepu narządów, oraz by umożliwił im przeprowadzenie dochodzenia w sprawie praktyk związanych z transplantacją w Chinach;

5.  wzywa do niezwłocznego uwolnienia wszystkich więźniów sumienia w Chinach, w tym osób praktykujących Falun Gong;

6.  wzywa swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, specjalnemu przedstawicielowi UE ds. praw człowieka, sekretarzowi generalnemu ONZ, Radzie Praw Człowieka ONZ, rządowi Chińskiej Republiki Ludowej oraz Ogólnochińskiemu Zgromadzeniu Przedstawicieli Ludowych.

(1) Dz.U. C 305 E z 14.12.2006, s. 219.
(2) Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0097.
(3) Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0503.
(4) Dz.U. C 169 E z 15.6.2012, s. 81.
(5) Dz.U. C 161 E z 31.5.2011, s. 65.


Sytuacja na Sri Lance
PDF 128kWORD 61k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 12 grudnia 2013 r. w sprawie sytuacji w Sri Lance (2013/2982(RSP))
P7_TA-PROV(2013)0604RC-B7-0563/2013

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje rezolucje z dnia 22 października 2009 r.(1) i 12 maja 2011 r.(2) w sprawie sytuacji w Sri Lance,

–  uwzględniając sprawozdanie końcowe lankijskiej komisji ds. doświadczenia historycznego i pojednania z listopada 2011 r.,

–  uwzględniając rezolucje Rady Praw Człowieka ONZ z dnia 18 marca 2013 r. i 22 marca 2012 r. w sprawie promowania pojednania i odpowiedzialności w Sri Lance,

–  uwzględniając sprawozdanie wewnętrznego panelu przeglądowego sekretarza generalnego ONZ z listopada 2012 r. na temat działań ONZ w Sri Lance pod koniec wojny w tym kraju oraz jej skutków, w którym bada się kwestię niezapewnienia przez społeczność międzynarodową ochrony ludności cywilnej przed powszechnym łamaniem prawa humanitarnego i praw człowieka,

–  uwzględniając oświadczenie wysokiej komisarz ONZ ds. praw człowieka Navi Pillay z dnia 31 sierpnia 2013 r. oraz jej sprawozdanie dla Rady Praw Człowieka ONZ z dnia 25 września 2013 r.,

–  uwzględniając sprawozdanie francuskiej organizacji charytatywnej Action against Hunger (ACF) poświęcone dokonanej w 2006 r. egzekucji 17 spośród jej lokalnych współpracowników w położonej na północy miejscowości Mutur,

–  uwzględniając oświadczenie Unii Europejskiej z dnia 5 grudnia 2012 r. na temat praworządności w Sri Lance(3),

–  uwzględniając oświadczenie wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa Catherine Ashton z dnia 18 stycznia 2013 r., wydane w imieniu UE i dotyczące usunięcia z urzędu byłej lankijskiej przewodniczącej sądu najwyższego Shirani Bandaranayake,

–  uwzględniając niedawne posiedzenie szefów rządów państw Wspólnoty Narodów w Kolombo oraz apel premiera Wielkiej Brytanii Davida Camerona o niezależne dochodzenie w sprawie oskarżeń o zbrodnie wojenne,

–  uwzględniając konwencje, których stroną jest Sri Lanka, zwłaszcza Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych, Międzynarodowy pakt praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych, Konwencję w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania, Międzynarodową konwencję w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji rasowej, Konwencję w sprawie zapobiegania i karania zbrodni ludobójstwa, Konwencję o prawach dziecka, Konwencję w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet oraz Konwencję Narodów Zjednoczonych przeciwko korupcji,

–  uwzględniając art. 122 ust. 5 i art. 110 ust. 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że w maju 2009 r. trwający od dziesięcioleci konflikt między rządem Sri Lanki a separatystycznymi Tygrysami Wyzwolenia Tamilskiego Ilamu (LTTE) na północy kraju zakończył się porażką i poddaniem się Tamilskich Tygrysów oraz śmiercią ich przywódcy;

B.  mając na uwadze, że według szacunków w ostatnich miesiącach konfliktu w wyniku intensywnych walk na obszarach cywilnych dziesiątki tysięcy osób cywilnych poniosło śmierć lub odniosło obrażenia, a około 6 tysięcy osób zaginęło;

C.  mając na uwadze, że w dniu 23 maja 2009 r. sekretarz generalny ONZ Ban Ki-moon oraz prezydent Sri Lanki Mahinda Rajapaksa podpisali wspólne oświadczenie, w którym rząd lankijski zgodził się podjąć środki gwarantujące odpowiedzialność za domniemane zbrodnie wojenne i zbrodnie przeciwko ludzkości popełnione w końcowej fazie tego trwającego 26 lat konfliktu wewnętrznego;

D.  mając na uwadze, że w dniu 15 maja 2010 r. prezydent Rajapaksa powołał komisję ds. doświadczenia historycznego i pojednania (LLRC); mając na uwadze, że duża liczba osób, które – jak wynika z doniesień – z własnej inicjatywy zgłosiły się do komisji LLRC, dowodzi istnienia silnego pragnienia i potrzeby narodowego dialogu na temat konfliktu;

E.  mając na uwadze, że grupa ekspertów ONZ w sprawozdaniu z 26 kwietnia 2011 r. stwierdziła, że istnieją wiarygodne relacje dotyczące zbrodni wojennych popełnionych zarówno przez siły rządowe, jak i Tamilskie Tygrysy w miesiącach poprzedzających maj 2009 r., kiedy to siły rządowe ogłosiły zwycięstwo nad separatystami;

F.  mając na uwadze, że poważny charakter oskarżeń zawartych w sprawozdaniu oraz nieustająca międzynarodowa kampania na rzecz dokładnej oceny wydarzeń, w tym również na marginesie niedawnego szczytu państw Wspólnoty Narodów, wskazują na potrzebę rozwiązania tej kwestii, aby umożliwić trwałe pojednanie w Sri Lance;

G.  mając na uwadze, że w Sri Lance rozpoczął się narodowy spis powszechny mający na celu dokładne ustalenie liczby rannych i zabitych, okoliczności, w jakich wydarzenia te miały miejsce, oraz skali zniszczeń mienia w wyniku konfliktu, co jest zgodne z kluczowym zaleceniem zawartym w sprawozdaniu komisji LLRC;

H.  mając na uwadze, że w sierpniu 2013 r. powołano prezydencką komisję śledczą, która ma zbadać zaginięcia osób w północnych i wschodnich prowincjach w latach 1990–2009 oraz opracować sprawozdanie na ten temat;

I.  mając na uwadze, że w dniu 25 września 2013 r. Navi Pillay wezwała rząd Sri Lanki do wykorzystania czasu, jaki pozostał do przedstawienia przez nią sprawozdania na temat kraju w Radzie Praw Człowieka ONZ na posiedzeniu w marcu 2014 r., aby „zaangażować się w wiarygodny proces narodowy z myślą o konkretnych wynikach”, co obejmowałoby postawienie w stan oskarżenia indywidualnych sprawców, gdyż w przeciwnym razie społeczność międzynarodowa będzie mieć obowiązek ustanowienia własnych mechanizmów dochodzeniowych;

J.  mając na uwadze, że wewnętrzny panel przeglądowy zajmujący się działaniami ONZ w Sri Lance w końcowej fazie wojny doszedł do wniosku, że niezdolność instytucji ONZ do obrony praw ludności, której miały nieść pomoc, doprowadziła do zbiorowego niepodejmowania działań przez ONZ w ramach mandatu instytucjonalnego zobowiązującego do zapewnienia ochrony;

1.  wyraża uznanie dla odbudowy pokoju w Sri Lance, co stanowi wielką ulgę dla całej ludności, a także docenia wysiłki podejmowane przez rząd lankijski przy wsparciu społeczności międzynarodowej w celu odbudowy infrastruktury i udzielenia pomocy większości spośród 400 tysięcy uchodźców wewnętrznych w kraju w ponownym osiedleniu się;

2.  zwraca uwagę na postępy osiągnięte w zakresie realizacji milenijnych celów rozwoju, w związku z polityką trójjęzyczności, zwłaszcza w odniesieniu do nauczania urzędników państwowych jęz. syngaleskiego, tamilskiego i angielskiego, a także na podjętą niedawno decyzję o przeprowadzeniu narodowego spisu powszechnego w celu ustalenia strat w ludziach i strat materialnych spowodowanych wojną domową;

3.  wyraża zadowolenie z pierwszych wyborów do rady prowincji w prowincji północnej, które odbyły się w dniu 21 września 2013 r. i zakończyły zdobyciem zdecydowanej większości przez Tamilski Sojusz Narodowy;

4.  wyraża nadzieję, że korzyści płynące z pokoju będą sprzyjać programowi rozwoju kraju oraz pozwolą jego obywatelom i rosnącej liczbie zagranicznych gości w pełni korzystać z potencjału tego kraju pod względem walorów naturalnych i kulturalnych; podkreśla, że trwała stabilizacja wymaga prawdziwego pojednania przy pełnym udziale ludności lokalnej;

5.  z niepokojem zauważa, że w dawnych strefach konfliktu wciąż stacjonują znaczne siły wojskowe rządu, co prowadzi do łamania praw człowieka, w tym grabieży ziemi, w wyniku której w sądach toczy się ponad tysiąc spraw właścicieli gruntów, którzy utracili swoją własność, a także jest skutkiem niepokojąco wysokiej liczby zgłaszanych napaści seksualnych i innych rodzajów seksualnego wykorzystywania kobiet, przy czym należy również pamiętać o szczególnie trudnej sytuacji dziesiątków tysięcy wdów wojennych;

6.  pochwala narodowy plan działań na rzecz wdrożenia zaleceń komisji LLRC oraz wzywa rząd do jeszcze większych wysiłków w celu pełnego wprowadzenia tych zaleceń w życie, mianowicie do przeprowadzenia wiarygodnych dochodzeń w sprawie powszechnych zarzutów o egzekucje pozasądowe i wymuszone zaginięcia, do dalszej demilitaryzacji północnej części Sri Lanki, do ostatecznego wprowadzenia mechanizmów bezstronnego rozstrzygania sporów o ziemię, do dokonania ponownej oceny polityki w zakresie zatrzymań, do wzmocnienia niezależnych wcześniej instytucji obywatelskich takich jak siły policyjne, sądownictwo i komisja praw człowieka, a także do osiągnięcia trwałego porozumienia w sprawie dalszego przekazywania władzy prowincjom; wzywa prezydencką komisję śledczą do zajęcia się zaginięciami osób nie tylko w północnych i wschodnich prowincjach, ale również w pozostałej części kraju;

7.  wyraża poważne zaniepokojenie pojawiającymi się wciąż doniesieniami o zastraszaniu i łamaniu praw człowieka (w tym również przez siły bezpieczeństwa), egzekucjach pozasądowych, torturach i naruszaniu swobody wypowiedzi, stowarzyszania się i pokojowych zgromadzeń, o represaliach wobec obrońców praw człowieka, przedstawicieli społeczeństwa obywatelskiego i dziennikarzy, zagrożeniach dla niezależności sądownictwa i praworządności, a także dyskryminacji z powodu religii bądź wyznania; wzywa rząd Sri Lanki do podjęcia niezbędnych działań;

8.  wyraża zadowolenie z powodu niedawnych kroków podjętych przez administrację w celu zbadania domniemanego udziału sił rządowych w zabójstwie 17 lokalnych pracowników francuskiej organizacji charytatywnej ACF w położonej na północy miejscowości Mutur, a także śmierci pięciu młodych osób w Trikunamalaji w 2006 r.; wzywa władze do uczynienia wszystkiego, co w ich mocy, aby osoby odpowiedzialne za te masakry odpowiedziały za swoje czyny;

9.  wzywa rząd Sri Lanki do podejmowania działań w odpowiedzi na apele o odpowiedzialność za domniemane akty łamania międzynarodowych praw człowieka i międzynarodowego prawa humanitarnego w czasie wojny poprzez wszczęcie niezależnych i wiarygodnych dochodzeń w sprawie domniemanych wykroczeń do marca 2014 r. oraz uważa, że w przeciwnym razie powinno się rozpocząć międzynarodowe dochodzenie pod auspicjami ONZ;

10.  zachęca rząd Sri Lanki do uchwalenia skutecznej ustawy o ochronie świadków, aby świadkowie takich zbrodni byli wystarczająco chronieni;

11.  pochwala działania podejmowane przez armię lankijską i międzynarodowe organizacje pozarządowe w zakresie rozminowywania, np. w ramach projektu Halo Trust, oraz dostrzega znaczne środki udostępnione przez UE, a także dodatkowe fundusze zapowiedziane przez Wielką Brytanię; wzywa rząd Sri Lanki i siły zbrojne, a także UE i jej państwa członkowskie do kontynuowania pomocy w postaci zasobów niezbędnych do dalszego usuwania min lądowych, które stanowią poważną przeszkodę dla odbudowy i rewitalizacji gospodarczej; ponownie apeluje do Sri Lanki o przystąpienie do konwencji ottawskiej o zakazie stosowania min przeciwpiechotnych;

12.  z niepokojem zauważa, że według ostatniego sprawozdania Europolu dotyczącego sytuacji i tendencji w dziedzinie terroryzmu w UE Tamilskie Tygrysy, które w przeszłości na masową skalę przeprowadzały ataki terrorystyczne, wciąż prowadzą działalność międzynarodową;

13.  wzywa ONZ i należące doń państwa do przeprowadzenia starannej analizy błędów, jakich społeczność międzynarodowa dopuściła się w Sri Lance, a także do podjęcia odpowiednich kroków gwarantujących, że w przypadku wystąpienia podobnej sytuacji w przyszłości ONZ będzie w stanie dużo lepiej wywiązać się ze swoich obowiązków w zakresie ochrony i pomocy humanitarnej;

14.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, specjalnemu przedstawicielowi UE ds. praw człowieka, rządom i parlamentom państw członkowskich, sekretarzowi generalnemu ONZ, Radzie Praw Człowieka ONZ oraz rządowi i parlamentowi Sri Lanki.

(1)Dz.U. C 265 E z 30.9.2010, s. 29.
(2)Dz.U. C 377 E z 7.12.2012, s. 156.
(3) http://eeas.europa.eu/delegations/sri_lanka/documents/press_corner/20121205_en.pdf .

Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności