Indeks 
Teksty przyjęte
Wtorek, 11 marca 2014 r. - StrasburgWersja ostateczna
Statystyki dotyczące transportu towarów wodami śródlądowymi (uprawnienia przekazane i wykonawcze) ***I
 Statystyki związane z procedurą dotyczącą zakłóceń równowagi makroekonomicznej ***I
 Przedłużenie umowy o współpracy naukowej i technicznej WE-USA ***
 Protokół z Nagoi o dostępie do zasobów genetycznych ***
 Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji – wniosek EGF/2013/008 ES/Comunidad Valenciana textiles
 Produkcja i udostępnianie na rynku materiału przeznaczonego do reprodukcji roślin (prawo o materiale przeznaczonym do reprodukcji roślin) ***I
 Dostosowanie ze skutkiem od dnia 1 lipca 2011 r. wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej ***I
 Dostosowanie ze skutkiem od dnia 1 lipca 2012 r. wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej ***I
 Układ o stabilizacji i stowarzyszeniu WE-Serbia ***II
 Europejski Urządu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych oraz Europejski Urządu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych ***I
 Informacje towarzyszące transferom środków pieniężnych ***I
 Przeciwdziałanie korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu ***I
 Gwarancja UE dla EBI na pokrycie ewentualnych strat poniesionych w związku z działaniami z zakresu finansowania wspierającymi projekty inwestycyjne poza granicami Unii ***I
 Dostęp do zasobów genetycznych oraz sprawiedliwy i równy podział korzyści wynikających z wykorzystania tych zasobów w Unii ***I
 Badania przydatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep***I
 Dokumenty rejestracyjne pojazdów ***I
 Przydatność do ruchu drogowego pojazdów użytkowych ***I
 Statystyka transportu kolejowego ***I
 Fakturowanie elektroniczne w zamówieniach publicznych ***I
 Badania struktury gospodarstw rolnych i badanie metod produkcji rolnej ***I
 Towary pochodzące z przetwórstwa produktów rolnych ***I
 Sprawozdanie roczne Europejskiego Banku Inwestycyjnego za rok 2012
 Ocena Europejskiego Systemu Nadzoru Finansowego
 Publiczny dostęp do dokumentów w latach 2011-2013
 Działalność Komisji Petycji w 2013 r.
 Europejski sektor ogrodnictwa
 Wykorzenienie tortur na świecie
 Arabia Saudyjska

Statystyki dotyczące transportu towarów wodami śródlądowymi (uprawnienia przekazane i wykonawcze) ***I
PDF 425kWORD 134k
Rezolucja
Tekst skonsolidowany
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1365/2006 w sprawie statystyk dotyczących transportu towarów wodami śródlądowymi w odniesieniu do powierzenia Komisji uprawnień przekazanych i wykonawczych w zakresie przyjmowania niektórych środków (COM(2013)0484 – C7-0205/2013 – 2013/0226(COD))
P7_TA(2014)0180A7-0003/2014

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2013)0484),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 338 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C7–0205/2013),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art.55 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Transportu i Turystyki (A7-0003/2014),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzić znaczące zmiany do swojego wniosku lub zastąpić go innym tekstem;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 11 marca 2014 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr …/2014 zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1365/2006 w sprawie statystyk dotyczących transportu towarów wodami śródlądowymi w odniesieniu do powierzenia Komisji uprawnień przekazanych i wykonawczych w zakresie przyjmowania niektórych środków

P7_TC1-COD(2013)0226


(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 338 ust. 1,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą(1),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  W związku z wejściem w życie Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej („Traktatu”) uprawnienia powierzone Komisji należy dostosować do postanowień art. 290 i 291 Traktatu.

(2)  W związku z przyjęciem rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011(2), Komisja zobowiązała się(3) do dokonywania przeglądu aktów ustawodawczych, które nie zostały dostosowane do procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą przed wejściem w życie traktatu z Lizbony, zgodnie z kryteriami ustanowionymi w Traktacie.

(3)  Rozporządzenie (WE) nr 1365/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady(4) powierza Komisji uprawnienia w zakresie wykonania niektórych przepisów tego rozporządzenia.

(4)  W kontekście dostosowania rozporządzenia (WE) nr 1365/2006 do nowych postanowień TFUE, należy ugruntować uprawnienia wykonawcze obecnie powierzone Komisji, przyznając jej uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych lub wykonawczych.

(5)  Jeśli chodzi o rozporządzenie (WE) nr 1365/2006, w celu uwzględnienia rozwoju gospodarczego i postępu technicznego należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do dostosowania progu objęcia statystykami transportu wodami śródlądowymi, dostosowania definicji głównych i przyjęcia definicji dodatkowych. Ponadto Komisja powinna mieć uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych w celu, a takżedostosowania zakresu gromadzenia danych oraz treści załączników. [Popr. 1]

(6)  Komisja powinna dopilnować, by te akty delegowane nie nakładały znacznego dodatkowego obciążenia administracyjnego na państwa członkowskie ani na udzielające odpowiedzi jednostki organizacyjne lub respondentów. [Popr. 2]

(7)  Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja przeprowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów. Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

(8)  W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonania rozporządzenia (WE) nr 1356/2006 należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze do przyjmowania uzgodnień w sprawie przekazywania danych Komisji, obejmujących standardy dotyczące wymiany danych, uzgodnień dotyczących rozpowszechniania wyników przez Komisję (Eurostat), a także do opracowywania i publikowania wymogów i kryteriów metodologicznych ustanowionych w celu zapewnienia jakości otrzymywanych danych. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 182/2011. Do przyjęcia tych aktów należy zastosować procedurę sprawdzającą ze względu na ich ogólny zakres. [Popr. 3]

(9)  Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej, w celu osiągnięcia podstawowego celu dostosowania uprawnień powierzonych Komisji do postanowień art. 290 i art. 291 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej konieczne i właściwe jest ustanowienie wspólnych przepisów dotyczących takiego dostosowania w zakresie statystyk dotyczących transportu. Niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza zakres konieczny do osiągnięcia tego celu, zgodnie z art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej. [Popr. 4]

(10)  Aby zapewniona została pewność prawa, niniejsze rozporządzenie nie ma wpływu na procedury przyjmowania środków, które zostały wszczęte, lecz nie sfinalizowane, przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

(11)  Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1365/2006,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W rozporządzeniu (WE) nr 1365/2006 wprowadza się następujące zmiany:

-1a) W art. 2 ust. 4 skreśla się lit. b); [Popr. 5]

-1b) W art. 2 ust. 4 skreśla się literę c); [Popr. 6]

1)  w art. 2 dodaje się ust. 5 w brzmieniu:"

„5. Komisja jest uprawniona do przyjęcia w razie konieczności aktów delegowanych dotyczących dostosowania progu objęcia statystykami transportu wodami śródlądowymi, zgodnie z art. 9, z uwzględnieniem rozwoju gospodarczego i postępu technicznego.”; [Popr. 7]

"

2)  w art. 3 dodaje się akapit w brzmieniu:"

„Komisja jest uprawniona do przyjęcia w razie konieczności aktów delegowanych dotyczących dostosowania definicji głównych i przyjęcia definicji dodatkowych, zgodnie z art. 9, z uwzględnieniem rozwoju gospodarczego i postępu technicznego.”; [Popr. 8]

"

3)  w art. 4 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:"

„4. Komisja jest uprawniona do przyjęcia w razie konieczności aktów delegowanych dotyczących dostosowania zakresu gromadzenia danych oraz treści załączników, zgodnie z art. 9, z uwzględnieniem rozwoju gospodarczego i postępu technicznego.”; [Popr. 9]

"

4)  w art. 5 ust. 2 otrzymuje brzmienie:"

„2. Komisja przyjmuje uzgodnienia w sprawie przekazywania danych Komisji (Eurostatowi), obejmujące standardy dotyczące wymiany danych, zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 10 ust. 2.”;

"

5)  w art. 6 dodaje się akapit w brzmieniu:"

„Komisja przyjmuje uzgodnienia dotyczące rozpowszechniania wyników zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 10 ust. 2.”;

"

6)  w art. 7 ust. 1 otrzymuje brzmienie:"

„1. Komisja przyjmuje wymagania metodologiczne oraz kryteria ustanowione w celu zapewnienia jakości otrzymywanych danych zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 10 ust. 2.”;

"

6a)  w art. 7 dodaje się ustępy w brzmieniu:"

„3a. Do celów niniejszego rozporządzenia kryteria jakości stosowane w odniesieniu do przekazywanych danych to kryteria wymienione w art. 12 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 223/2009*.

3b.  W drodze aktów wykonawczych Komisja określa metody, strukturę, okresowość i elementy zapewniające porównywalność dla sprawozdań na temat jakości. Te akty wykonawcze są przyjmowane zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 10 ust. 2.

________________________________

* Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 223/2009 z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie statystyki europejskiej oraz uchylające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE, Euratom) nr 1101/2008 w sprawie przekazywania do Urzędu Statystycznego Wspólnot Europejskich danych statystycznych objętych zasadą poufności, rozporządzenie Rady (WE) nr 322/97 w sprawie statystyk Wspólnoty oraz decyzję Rady 89/382/EWG, Euratom w sprawie ustanowienia Komitetu ds. Programów Statystycznych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 87 z 31.3.2009, s. 164). [Popr. 10]

"

6b)  Art. 8 ust. 1 część wprowadzająca otrzymuje brzmienie:"

„Do dnia …(5), a następnie co trzy lata, po konsultacji z Komitetem ds. Programu Statystycznego Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące wdrożenia niniejszego rozporządzenia. W szczególności sprawozdanie to:”; [Popr. 11]

"

7)  art. 9 otrzymuje brzmienie:"

„Artykuł 9

Wykonywanie przekazanych uprawnień [Popr. 12]

1.  Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule. [Popr. 13]

2.  Wykonując uprawnienia przekazane w art. 2 ust. 5, art. 3 oraz art. 4 ust. 4, Komisja dopilnuje, aby akty delegowane nie nakładały znaczącego dodatkowego obciążenia administracyjnego na państwa członkowskie ani na respondentów.

3.  Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 2 ust. 5, art. 3 i art. 4 ust. 4, powierza się Komisji na okres 5 lat począwszy od …(6). Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień nie później niż dziewięć miesięcy przed końcem tego okresu pięciu lat. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużone na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski sprzeciwi się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed końcem każdego okresu. [Popr. 14]

4.  Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 2 ust. 5, art. 3 i art. 4 ust. 4, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub Radę.

Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.

5.  Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

6.  Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 2 ust. 5, art. 3 i art. 4 ust. 4 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy Parlament Europejski albo Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.”;

"

8)  art. 10 otrzymuje brzmienie:"

„Artykuł 10

Komitet

1.  Komisję wspomaga Komitet ds. Europejskiego Systemu Statystycznego, ustanowiony rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 223/2009 z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie statystyki europejskiej (*). Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiającego przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (**).

2.  W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

2a.  W przypadku gdy komitet nie wyda żadnej opinii, Komisja nie przyjmuje projektu aktu wykonawczego i stosuje się art. 5 ust. 4 akapit trzeci rozporządzenia (UE) nr 182/2011. [Popr. 15]

______________

(*) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 223/2009 z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie statystyki europejskiej oraz uchylające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE, Euratom) nr 1101/2008 w sprawie przekazywania do Urzędu Statystycznego Wspólnot Europejskich danych statystycznych objętych zasadą poufności, rozporządzenie Rady (WE) nr 322/97 w sprawie statystyk Wspólnoty oraz decyzję Rady 89/382/EWG, Euratom w sprawie ustanowienia Komitetu ds. Programów Statystycznych Wspólnot Europejskich (Tekst mający znaczenie dla EOG i Szwajcarii) (Dz.U. L 87 z 31.3.2009, s. 164).

(**) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).”;

"

(8a)  W załączniku B tabela B1 otrzymuje brzmienie:"

„Tabela B1. Transport towarowy i pasażerki ze względu na przynależność państwową i rodzaj statku (dane roczne)

Elementy

Oznaczenie

Nazewnictwo

Jednostka

Tabela

2-alfanumeryczne

„B1”

Kraj przedstawiający sprawozdanie

2-literowe

Kod krajowy ISO

Rok

4-cyfrowe

„rrrr”

Kraj/region załadunku

4-alfanumeryczne

NUTS2 (*)

Kraj/region rozładunku

4-alfanumeryczne

NUTS2 (*)

Rodzaj transportu

1-cyfrowe

1= Krajowy

2 = Międzynarodowy (z wyjątkiem tranzytu)

3= Tranzyt

Rodzaj statku

1-cyfrowe

1= Barka z własnym napędem

2= Barka bez własnego napędu

3= Barka-tankowiec z własnym napędem

4= Barka-tankowiec bez własnego napędu

5= Inny statek transportowy

6= Statek pełnomorski

7= Statek pasażerki transportujący ponad 100 pasażerów

8= Prom przewożący pasażerów przez ponad 300 metrów

Przynależność państwowa statku

2-literowe

Kod krajowy ISO (**)

Przetransportowane tony

Tony

Tony-Km

Tony-km

Przewóz pasażerów

12-cyfrowe

Pasażer

Pasażer-km

12-cyfrowe

Pasażer

Dostępne miejsca pasażerskie

12-cyfrowe

Miejsce pasażerskie

(*) Jeśli kod regionalny jest nieznany lub niedostępny, stosuje się następujący sposób kodowania:

–  „NUTS0 + ZZ”, jeśli dla danego kraju partnerskiego istnieje kod NUTS;

–  „Kod ISO + ZZ”, jeśli dla danego kraju partnerskiego nie istnieje kod NUTS;

–  „ZZZZ”, jeśli kraj partnerski jest zupełnie nieznany;

(**) Jeśli dla danego kraju rejestracji statku nie istnieje kod NUTS, należy podać kod krajowy ISO. W przypadku nieznanego kraju pochodzenia statku należy zastosować kod „ZZ”.”

"

[Popr. 16]

9)  skreśla się załącznik G.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie nie ma wpływu na procedury przyjmowania środków przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 1365/2006, które zostały wszczęte, lecz nie sfinalizowane przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 3

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

(1) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 11 marca 2014 r.
(2)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).
(3)Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 19.
(4)Rozporządzenie (WE) nr 1365/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie statystyk dotyczących transportu towarów wodami śródlądowymi i uchylające dyrektywę Rady 80/1119/EWG (Dz.U. L 264 z 25.9.2006, s. 1).
(5)Trzy lata po dacie wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
(6) Data wejścia w życie niniejszego rozporządzenia zmieniającego.


Statystyki związane z procedurą dotyczącą zakłóceń równowagi makroekonomicznej ***I
PDF 501kWORD 194k
Poprawki przyjęte przez Parlament Europejski w dniu 11 marca 2014 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie przekazywania i jakości statystyk związanych z procedurą dotyczącą zakłóceń równowagi makroekonomicznej (COM(2013)0342 – C7-0162/2013 – 2013/0181(COD))(1)
P7_TA(2014)0181A7-0143/2014

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Tekst proponowany przez Komisję   Poprawka
Poprawka 1
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 1
(1)  Rozporządzenie (UE) nr 1176/2011 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2011 r. w sprawie zapobiegania zakłóceniom równowagi makroekonomicznej i ich korygowania1 ustanawia mechanizm ostrzegania w celu ułatwiania wczesnego wykrywania i monitorowania zakłóceń równowagi. W ramach tego mechanizmu Komisja ma obowiązek sporządzania rocznego sprawozdania zawierającego jakościową ocenę gospodarczo-finansową i wskazującego państwa członkowskie, w których zdaniem Komisji mogą występować zakłócenia lub w których istnieje ryzyko ich wystąpienia.
(1)  Rozporządzenie (UE) nr 1176/2011 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zapobiegania zakłóceniom równowagi makroekonomicznej i ich korygowania1 ustanawia mechanizm ostrzegania w celu ułatwiania wczesnego wykrywania i monitorowania zakłóceń równowagi. W ramach tego mechanizmu Komisja ma obowiązek sporządzania rocznego sprawozdania zawierającego jakościową ocenę gospodarczo-finansową i wskazującego państwa członkowskie, w których zdaniem Komisji mogą występować zakłócenia lub w których istnieje ryzyko ich wystąpienia.
__________________
__________________
1 Dz.U. L 306 z 23.11.2011, s. 25.
1 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1176/2011z dnia 16 listopada 2011 r. w sprawie zapobiegania zakłóceniom równowagi makroekonomicznej i ich korygowania, (Dz.U. L 306 z 23.11.2011, s. 25).
Poprawka 2
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 3
(3)  Wiarygodne dane statystyczne podstawą skutecznego nadzoru nad zakłóceniami równowagi makroekonomicznej. W celu zagwarantowania wiarygodnych i obiektywnych danych statystycznych państwa członkowskie powinny zapewnić niezależność zawodową krajowych urzędów statystycznych, zgodnie z Europejskim kodeksem praktyk statystycznych, jak określono w rozporządzeniu (WE) nr 223/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie statystyki europejskiej3.
(3)  Wiarygodne, rzetelne i przydatne dane statystyczne mają zasadnicze znaczenie dla skutecznego nadzoru nad zakłóceniami równowagi makroekonomicznej. W celu zagwarantowania wiarygodnych i obiektywnych danych statystycznych niezależność Eurostatu powinna zostać wzmocniona zgodnie z wnioskami Parlamentu Europejskiego w sprawie przeglądu rozporządzenia (WE) nr 223/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady a państwa członkowskie powinny zapewnić niezależność zawodową krajowych urzędów statystycznych, zgodnie z Europejskim kodeksem praktyk statystycznych, jak określono w tym rozporządzeniu.
__________________
3 Dz.U. L 87 z 31.3.2009, s. 164.
1a Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 223/2009 z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie statystyki europejskiej oraz uchylające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE, Euratom) nr 1101/2008 w sprawie przekazywania do Urzędu Statystycznego Wspólnot Europejskich danych statystycznych objętych zasadą poufności, rozporządzenie Rady (WE) nr 322/97 w sprawie statystyk Wspólnoty oraz decyzję Rady 89/382/EWG, Euratom w sprawie ustanowienia Komitetu ds. Programów Statystycznych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 87 z 31.3.2009, s. 164).
Poprawka 3
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 3 a (nowy)
(3a)  Komisja nadal musi zaspakajać potrzebę wiarygodnych danych statystycznych, które umożliwiają lepsze reagowanie w polityce Unii na realia ekonomiczne, społeczne i terytorialne na poziomie regionalnym.
Poprawka 4
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 4
(4)  Sprawozdanie w ramach mechanizmu ostrzegania, które opiera się na tabeli wskaźników obejmującej zestaw wskaźników, których wartości są porównywane z orientacyjnymi progami, jest narzędziem wstępnego monitorowania, za pomocą którego Komisja wskazuje państwa członkowskie, w przypadku których stwierdza, że rozwój wydarzeń uzasadnia dalszą dokładniejszą analizę w celu ustalenia, czy występują zakłócenia lub istnieje ryzyko ich wystąpienia. Sprawozdanie w ramach mechanizmu ostrzegania obejmuje dane związane z procedurą. Jednakże dopiero w szczegółowych ocenach sytuacji analizuje się szczegółowo czynniki sprawcze zaobserwowanego rozwoju wydarzeń w celu ustalenia charakteru zakłóceń równowagi. Tabela wskaźników i progi nie interpretowane automatycznie, lecz podlegają analizie ekonomicznej. Podczas przeprowadzania szczegółowych ocen sytuacji Komisja zbada szeroki wachlarz zmiennych ekonomicznych oraz dodatkowych informacji, biorąc pod uwagę okoliczności specyficzne dla odnośnego państwa członkowskiego. Z tego powodu nie jest możliwe uprzednie sporządzenie wyczerpującego wykazu wszystkich danych, które mogą być stosowane do celów procedury dotyczącej nadmiernego zakłócenia równowagi makroekonomicznej, lecz należy je określić poprzez odniesienie do procedur określonych w rozporządzeniu (UE) nr 1176/2011 dotyczącym wykrywania zakłóceń równowagi makroekonomicznej, a także zapobiegania wystąpieniu i korygowania nadmiernych zakłóceń równowagi makroekonomicznej w Unii. Wdrażając procedurę dotyczącą zakłóceń równowagi makroekonomicznej, Komisja i Rada powinny priorytetowo traktować statystyki, które są zestawiane i przekazywane przez państwa członkowskie Komisji (Eurostatowi). Inne statystyki, które nie są zestawiane i przekazywane w ten sposób, powinny być stosowane wyłącznie, gdy wcześniej wymienione statystyki nie zapewniają wymaganych informacji, z należytym uwzględnieniem jakości tych innych statystyk.
(4)  Sprawozdanie w ramach mechanizmu ostrzegania, które opiera się na tabeli wskaźników obejmującej zestaw wskaźników, których wartości są porównywane z orientacyjnymi progami, jest narzędziem wstępnego monitorowania, za pomocą którego Komisja wskazuje państwa członkowskie, w przypadku których stwierdza, że rozwój wydarzeń uzasadnia dalszą dokładniejszą analizę w celu ustalenia, czy występują zakłócenia lub istnieje ryzyko ich wystąpienia. Sprawozdanie w ramach mechanizmu ostrzegania obejmuje dane związane z procedurą. Jednakże dopiero w szczegółowych ocenach sytuacji analizuje się szczegółowo czynniki sprawcze zaobserwowanego rozwoju wydarzeń w celu ustalenia charakteru zakłóceń równowagi. Tabela wskaźników i progi nie powinny być interpretowane automatycznie, lecz powinny podlegać analizie ekonomicznej. Podczas przeprowadzania szczegółowych ocen sytuacji Komisja zbada szeroki wachlarz zmiennych ekonomicznych oraz dodatkowych informacji, biorąc pod uwagę okoliczności specyficzne dla odnośnego państwa członkowskiego. Z tego powodu nie jest możliwe uprzednie sporządzenie wyczerpującego wykazu wszystkich danych, które mogą być stosowane do celów procedury dotyczącej nadmiernego zakłócenia równowagi makroekonomicznej, lecz należy je określić poprzez odniesienie do procedur określonych w rozporządzeniu (UE) nr 1176/2011 dotyczącym wykrywania zakłóceń równowagi makroekonomicznej, a także zapobiegania wystąpieniu i korygowania nadmiernych zakłóceń równowagi makroekonomicznej w Unii. Wdrażając, monitorując i oceniając procedurę dotyczącą zakłóceń równowagi makroekonomicznej, Komisja, Rada i Parlament Europejski powinny priorytetowo traktować statystyki, które są zestawiane i przekazywane przez państwa członkowskie Komisji (Eurostatowi). Inne statystyki, które nie są zestawiane i przekazywane w ten sposób, powinny być stosowane wyłącznie, gdy wcześniej wymienione statystyki nie zapewniają wymaganych informacji, z należytym uwzględnieniem jakości tych innych statystyk.
Poprawka 5
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 5
(5)  Należy ustanowić rzetelną procedurę zestawiania, monitorowania i udostępniania danych związanych z procedurą dotyczącą zakłóceń równowagi makroekonomicznej (zwanych dalej „danymi związanymi z procedurą”) oraz ciągłej poprawy podstawowych informacji statystycznych zgodnie z przyjętymi przez Komisję ramami zarządzania jakością w statystyce europejskiej4. Grupa dyrektorów ds. statystyk makroekonomicznych (DMES), utworzona przez Komisję, jest odpowiednią grupą ekspertów w celu zapewnienia Komisji (Eurostatowi) wymaganej pomocy przy stosowaniu solidnej procedury monitorowania jakości danych związanych z procedurą.
(5)  Należy ustanowić rzetelną procedurę zbierania, zestawiania, monitorowania i udostępniania danych związanych z procedurą dotyczącą zakłóceń równowagi makroekonomicznej (zwanych dalej „danymi związanymi z procedurą”) oraz ciągłej poprawy podstawowych informacji statystycznych zgodnie z przyjętymi przez Komisję ramami zarządzania jakością w statystyce europejskiej4. Grupa dyrektorów ds. statystyk makroekonomicznych (DMES), utworzona przez Komisję, składająca się z ekspertów z Komitetu ds. Europejskiego Systemu Statystycznego i Europejskiego Systemu Banków Centralnych, jest odpowiednią grupą ekspertów w celu zapewnienia Komisji (Eurostatowi) wymaganej pomocy przy stosowaniu solidnej procedury monitorowania jakości danych związanych z procedurą.
__________________
__________________
4 COM(2005) 217 final i COM(2011) 211 final.
4 COM(2005)0217 final i COM(2011)0211 final.
Poprawka 6
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 6
(6)  Ważne jest, by statystyki niezbędne do wykonywania działań Unii były oparte wyłącznie na rzetelnych danych. W opracowywaniu danych związanych z procedurą, które są niezbędnym wkładem w wykrywanie zakłóceń równowagi makroekonomicznej, a także zapobieganie wystąpieniu i korygowanie nadmiernych zakłóceń równowagi makroekonomicznej w Unii, nierzetelne dane mogą mieć znaczący wpływ na interesy Unii. Należy przyjąć dodatkowe środki na rzecz skuteczniejszego egzekwowania opracowywania, przekazywania i monitorowania jakości danych związanych z procedurą w celu zapewnienia skutecznego funkcjonowania procedury dotyczącej zakłóceń równowagi makroekonomicznej. Środki te powinny przyczyniać się do zwiększenia wiarygodności podstawowych informacji statystycznych, jak również przekazywania i monitorowania jakości danych związanych z procedurą. Aby zapobiec umyślnemu lub wynikającemu z poważnego zaniedbania wprowadzeniu w błąd w odniesieniu do danych, należy ustanowić mechanizm sankcji finansowych, który będzie również służyć zapewnieniu należytej staranności przy opracowywaniu danych związanych z procedurą.
(6)  Ważne jest, by statystyki niezbędne do wykonywania działań Unii były oparte na rzetelnych danych. Należy uzupełnić procedury ustanowione w rozporządzeniach (UE) nr 1176/2011 i (UE) nr 1174/2011 odpowiednimi formalnymi ramami na rzecz zestawiania, monitorowania jakości i udostępniania danych związanych z procedurą zgodnie ze wspólnymi kryteriami jakości ustanowionymi w rozporządzeniu (WE) nr 223/2009. Dodatkowe środki mają na celu skuteczniejsze egzekwowanie opracowywanie, przekazywanie i monitorowanie jakości danych związanych z procedurą oraz są konieczne dla zapewnienia skutecznego funkcjonowania procedury dotyczącej zakłóceń równowagi makroekonomicznej. Środki te powinny przyczyniać się do zwiększenia wiarygodności podstawowych informacji statystycznych, jak również przekazywania i monitorowania jakości danych związanych z procedurą.
Poprawka 7
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 6 a (nowy)
(6a)  Aby zapobiegać umyślnemu lub wynikającemu z rażącego niedbalstwa wprowadzeniu w błąd w odniesieniu do danych, należy ustanowić mechanizm korygujący, który będzie również służyć zapewnieniu należytej staranności przy opracowywaniu danych związanych z procedurą.
Poprawka 8
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 7
(7)  W celu uzupełnienia zasad obliczania grzywien za manipulowanie danymi statystycznymi, jak również zasad dotyczących procedury stosowanej przez Komisję do badania takich działań, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej („Traktatu”), z poszanowaniem szczegółowych kryteriów określania wysokości grzywny oraz prowadzenia postępowań wyjaśniających przez Komisję. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów. Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
(7)  W celu uzupełnienia zasad obliczania oprocentowanych depozytów i grzywień za manipulowanie danymi statystycznymi, jak również zasad dotyczących procedury stosowanej przez Komisję do badań związanych z manipulacją danych statystycznych, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej („Traktatu”), z poszanowaniem szczegółowych kryteriów określania wysokości grzywny oraz prowadzenia postępowań wyjaśniających przez Komisję. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów. Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
Poprawka 9
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 8
(8)   Należy ustanowić ścisłą współpracę i ciągły dialog między Komisją a organami statystycznymi państw członkowskich w celu zapewnienia jakości danych związanych z procedurą zgłaszanych przez państwa członkowskie oraz podstawowych informacji statystycznych.
(8)  Obecna koordynacja i współpraca między Komisją (Eurostatem) a organami statystycznymi państw członkowskich jest ważną częścią skutecznej koordynacji działalności statystycznej prowadzonej w ramach Europejskiego Systemu Statystycznego (ESS). Należy zacieśnić taką współpracę w celu zapewnienia jakości danych związanych z procedurą zgłaszanych przez państwa członkowskie oraz podstawowych informacji statystycznych; w ramach opracowywania, tworzenia i rozpowszechniania danych związanych z procedurą w oparciu o właściwe struktury zarządzania i programy prac statystycznych ESS oraz ESBC należy przestrzegać rozdziału instytucjonalnego Europejskiego Systemu Banków Centralnych (ESBC) oraz niezależności banków centralnych.
Poprawka 10
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 9
(9)  Należy zapewnić ścisłą współpracę między Europejskim Systemem Statystycznym i Europejskim Systemem Banków Centralnych w zakresie danych związanych z procedurą, zgodnie z art. 9 rozporządzenia (WE) nr 223/2009, aby ograniczyć do minimum obciążenie sprawozdawcze, zagwarantować spójność, poprawić podstawowe dane statystyczne i zagwarantować porównywalność.
(9)  Ponieważ ESS jest odpowiedzialny za opracowywanie części statystyk dla danych związanych z procedurą, a ESBC jest odpowiedzialny za opracowywanie innej części statystyk dla tych danych, konieczna jest ścisła współpraca między tymi dwoma systemami w zakresie danych związanych z procedurą, zgodnie z art. 9 rozporządzenia (WE) nr 223/2009, aby zagwarantować wysoką jakość danych związanych z procedurą, aby ograniczyć do minimum obciążenie sprawozdawcze, zagwarantować spójność, poprawić podstawowe dane statystyczne i zagwarantować porównywalność. Praktyczne uzgodnienia operacyjne dotyczące współpracy między ESS a ESBC na rzecz zapewnienia jakości danych związanych z procedurą mogłyby zostać określone w protokole ustaleń. Biorąc pod uwagę długotrwałe doświadczenie w dziedzinach statystyki obejmujących dane związane z procedurą, Komitet ds. Statystyki Walutowej, Finansowej i Bilansu Płatniczego ustanowiony decyzją Rady 2006/856/WE1a może doradzać w sprawie praktycznych operacyjnych uzgodnień dotyczących współpracy, które mogłyby znaleźć odzwierciedlenie w takim protokole ustaleń.
_____________
1a.  Dz.U. L 332 z 30.11.2006, s. 21.
Poprawka 11
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 9 a (nowy)
(9a)  Postanowienia określone w niniejszym rozporządzeniu należy rozpatrywać w ramach wzmocnienia europejskiego zarządzania gospodarczego, w którym wzywa się do większej demokratycznej odpowiedzialności zarówno na poziomie krajowym, jak i unijnym. Lepszy system monitorowania statystycznego danych związanych z procedurą powinien obejmować ściślejsze i bardziej terminowe zaangażowanie parlamentów narodowych i Parlamentu Europejskiego. Uznając, że partnerami Parlamentu Europejskiego w ramach dialogu są odpowiednie instytucje Unii i ich przedstawiciele, właściwa komisja Parlamentu Europejskiego może zaproponować dobrowolny udział w przesłuchaniach przedstawicielom krajowych urzędów statystycznych.
Poprawka 12
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 9 b (nowy)
(9b)  Wzmocnienie zarządzania gospodarczego dzięki lepszemu systemowi monitorowania statystycznego danych związanych z procedurą powinno obejmować ściślejsze i terminowe zaangażowanie parlamentów narodowych i Parlamentu Europejskiego.
Poprawka 13
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 12 a (nowy)
(12a)  Jednakże zawieszenie funduszy wywołane procedurą dotyczącą zakłóceń równowagi makroekonomicznej powinno mieć miejsce w ostateczności i brać pod uwagę dogłębne analizy wskaźników bezrobocia, ubóstwa i spadku PKB.
Poprawka 14
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – ustęp 2 a (nowy)
2a.  Procedury zapewniania jakości realizowane w ramach niniejszego rozporządzenia powinny uwzględniać najlepsze praktyki stosowane w istniejących procedurach zapewniania jakości oraz opierać się na tych praktykach. Nie skutkują one powielaniem wysiłków związanych z zapewnianiem jakości ani równoległymi seriami danych.
Poprawka 15
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 2
2.  Terminami przekazywania danych związanych z procedurą są terminy określone zgodnie z odnośnymi aktami podstawowymi lub są one przekazywane przez Komisję w specjalnych kalendarzach z uwzględnieniem potrzeb Unii.
2.  Terminami przekazywania danych związanych z procedurą są terminy określone zgodnie z odnośnymi aktami podstawowymi lub są one przekazywane przez Komisję w specjalnych kalendarzach z uwzględnieniem ram europejskiego semestru oraz potrzeb Unii.
Poprawka 16
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 3
3.  Co roku Komisja informuje państwa członkowskie o harmonogramie rocznego sprawozdania w ramach mechanizmu ostrzegania ustanowionego na mocy art. 3 rozporządzenia (UE) nr 1176/2011. W oparciu o ten harmonogram oraz terminy i kalendarze, o których mowa w ust. 2, Komisja ustala również ostateczny termin przekazania wszystkich najbardziej aktualnych danych związanych z procedurą i informuje o nim państwa członkowskie.
3.  Co roku Komisja informuje państwa członkowskie o harmonogramie rocznego sprawozdania w ramach mechanizmu ostrzegania ustanowionego na mocy art. 3 rozporządzenia (UE) nr 1176/2011. W oparciu o ten harmonogram oraz terminy i kalendarze, o których mowa w ust. 2, Komisja ustala również ostateczny termin zebrania przez Komisję (Eurostat) danych związanych z procedurą, aby opracować dla każdego państwa członkowskiego tabele wskaźników dotyczących danych związanych z procedurą i stworzyć referencyjną bazę danych związanych z procedurą, i informuje o nim państwa członkowskie.
Poprawka 17
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 3 a (nowy)
3a.  Komisja (Eurostat) umożliwia wszystkim państwom członkowskim dostęp do referencyjnej bazy danych ze zgromadzonymi danymi związanymi z procedurą nie później niż pięć dni roboczych po ostatecznym terminie w celach kontrolnych. Państwa członkowskie sprawdzają dane i zatwierdzają je lub wprowadzają do nich zmiany w terminie siedmiu dni roboczych po tym okresie pięciu dni.
Poprawka 18
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – ustęp 1
1.  Przekazując dane związane z procedurą, o których mowa w art. 1, państwa członkowskie przesyłają Komisji (Eurostatowi) informacje wskazujące, w jaki sposób dane te są obliczane, łącznie z informacjami na temat wszystkich zmian w źródłach i metodach, w formie sprawozdania dotyczącego jakości.
1.  Przekazując dane związane z procedurą, o których mowa w art. 1, państwa członkowskie przedkładają Komisji (Eurostatowi) informacje wskazujące, w jaki sposób dane te są obliczane, łącznie z informacjami na temat wszystkich zmian w źródłach i metodach, w formie sprawozdania dotyczącego jakości.
Poprawka 19
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – ustęp 2 a (nowy)
2a.  Państwa członkowskie przekazują sprawozdanie dotyczące jakości w terminie 7 dni, zgodnie z art. 2 ust. 3a.
Poprawka 20
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – ustęp 3
3.  Komisja przyjmuje akty wykonawcze w celu określenia zasad, struktury i częstotliwości składania sprawozdań dotyczących jakości. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 14 ust. 2.
3.  Komisja przyjmuje akty delegowane w celu określenia zasad, struktury i częstotliwości składania sprawozdań dotyczących jakości, o których mowa w ust. 1. Te akty delegowane przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 12.
Poprawka 21
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 6 – ustęp 2
2.  Państwa członkowskie sporządzają wykazy i przesyłają je do Komisji (Eurostatu) najpóźniej do dnia [...] [[dziewięć miesięcy od dnia przyjęcia niniejszego rozporządzenia]. Komisja przyjmuje akty wykonawcze w celu określenia struktury i metod aktualizacji tych wykazów do dnia [...] [w terminie sześciu miesięcy od dnia przyjęcia niniejszego rozporządzenia]. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 14 ust. 2.
2.  Państwa członkowskie sporządzają wykazy i przesyłają je do Komisji (Eurostatu) najpóźniej do dnia [...] [[dziewięć miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia]. Komisja przyjmuje akty delegowane w celu określenia struktury i metod aktualizacji tych wykazów do dnia [...] [w terminie sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia]. Te akty delegowane przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 12.
Poprawka 22
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Rozdział VI – nagłówek
MISJE W PAŃSTWACH CZŁONKOWSKICH
WIZYTY KONSULTACYJNE W PAŃSTWACH CZŁONKOWSKICH
Poprawka 23
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 7 – ustęp 1
1.  W przypadku stwierdzenia przez Komisję (Eurostat) problemów, w szczególności w kontekście oceny jakości zgodnie z art. 5, może ona (on) zadecydować o przeprowadzaniu misji w odnośnym państwie członkowskim.
1.  W przypadku stwierdzenia przez Komisję (Eurostat) potrzeby pogłębienia oceny jakości statystyk, w szczególności w kontekście oceny jakości zgodnie z art. 5, może ona (on) zadecydować o przeprowadzaniu wizyty konsultacyjnej w odnośnym państwie członkowskim.
Poprawka 24
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 7 – ustęp 2
2.  Celem takich misji jest szczegółowe zbadanie jakości odnośnych danych związanych z procedurą. Misje te koncentrują się na kwestiach metodologicznych, źródłach i metodach opisanych w wykazach, danych i podstawowych procesach statystycznych w celu oceny ich zgodności z odnośnymi regułami rachunkowości i statystyki.
2.  Celem wizyt konsultacyjnych, o których mowa w ustępie 1, jest szczegółowe zbadanie jakości odnośnych danych związanych z procedurą. Wizyty te koncentrują się na kwestiach metodologicznych, źródłach i metodach opisanych w wykazach, danych i podstawowych procesach statystycznych w celu oceny ich zgodności z odnośnymi regułami rachunkowości i statystyki.
Poprawka 25
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 7 – ustęp 2 a (nowy)
2a.  Komisja (Eurostat) przekazuje danym państwom członkowskim wstępne ustalenia z wizyt konsultacyjnych, aby ustosunkowały się do nich.
Poprawka 26
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 7 – ustęp 3
3.  Komisja (Eurostat) składa Komitetowi Polityki Gospodarczej utworzonemu na podstawie decyzji Rady 74/122/EWG7 sprawozdanie na temat wyników tych misji, w tym uwagi na temat tych wyników zgłoszone przez odnośne państwo członkowskie. Po przekazaniu Komitetowi Polityki Gospodarczej sprawozdania te wraz z ewentualnymi uwagami odnośnego państwa członkowskiego podawane są do wiadomości publicznej, nie naruszając przepisów dotyczących poufności informacji statystycznych, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 223/2009.
3.  Komisja (Eurostat) składa Parlamentowi Europejskiemu oraz Komitetowi Polityki Gospodarczej utworzonemu na podstawie decyzji Rady 74/122/EWG7 sprawozdanie na temat wyników tych wizyt konsultacyjnych, w tym uwagi na temat tych wyników zgłoszone przez odnośne państwo członkowskie. Po przekazaniu Parlamentowi Europejskiemu oraz Komitetowi Polityki Gospodarczej sprawozdania te wraz z ewentualnymi uwagami odnośnego państwa członkowskiego podawane są do wiadomości publicznej, nie naruszając przepisów dotyczących poufności informacji statystycznych, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 223/2009.
____________
____________
7.   Dz.U. L 63 z 5.3.1974, s. 21.
7.   Dz.U. L 63 z 5.3.1974, s. 21.
Poprawka 27
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 7 – ustęp 4
4.  Państwa członkowskie na żądanie Komisji (Eurostatu) zapewniają pomoc ekspertów w kwestiach statystycznych związanych z procedurą dotyczącą zakłóceń równowagi makroekonomicznej, w tym na etapie przygotowania i przeprowadzania misji. Wykonując swoje obowiązki, eksperci służą niezależną wiedzą fachową. Wykaz tych ekspertów sporządza się do (data zostanie ustalona później) na podstawie wniosków przesłanych do Komisji (Eurostatu) przez krajowe organy odpowiedzialne za dane związane z procedurą.
4.  Państwa członkowskie na żądanie Komisji (Eurostatu) zapewniają pomoc ekspertów w kwestiach statystycznych związanych z procedurą dotyczącą zakłóceń równowagi makroekonomicznej, w tym na etapie przygotowania i przeprowadzania wizyt konsultacyjnych. Wykonując swoje obowiązki, eksperci służą niezależną wiedzą fachową. Wykaz tych ekspertów sporządza się do [sześć miesięcy od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] na podstawie wniosków przesłanych do Komisji (Eurostatu) przez krajowe organy odpowiedzialne za dane związane z procedurą.
Poprawka 28
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 7 – ustęp 5
5.  Komisja (Eurostat) ustanawia zasady i procedury dotyczące wyboru ekspertów, uwzględniając stosowny rozdział ekspertów między państwa członkowskie i stosowną rotację ekspertów między państwami członkowskimi, organizację ich pracy oraz szczegóły finansowe. Komisja (Eurostat) i państwa członkowskie wspólnie pokrywają pełne koszty poniesione przez państwa członkowskie w związku ze świadczeniem pomocy przez ich ekspertów krajowych.
5.  Komisja (Eurostat) ustanawia zasady i procedury dotyczące wyboru ekspertów, uwzględniając stosowny rozdział ekspertów między państwa członkowskie i stosowną i terminową rotację ekspertów między państwami członkowskimi, organizację ich pracy oraz szczegóły finansowe. Komisja (Eurostat) i państwa członkowskie wspólnie pokrywają pełne koszty poniesione przez państwa członkowskie w związku ze świadczeniem pomocy przez ich ekspertów krajowych.
Poprawka 29
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 7 – ustęp 6 a (nowy)
6a.  Niniejszy artykuł nie ma zastosowania w przypadkach gdy przepisy sektorowe stanowią już o wizytach Komisji w państwach członkowskich.
Poprawka 30
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – ustęp 1
1.  Komisja (Eurostat) przekazuje dane związane z procedurą wykorzystywane do celów procedury dotyczącej zakłóceń równowagi makroekonomicznej, w tym za pomocą komunikatów prasowych lub innych kanałów komunikacji, jakie uzna za właściwe.
1.  Komisja (Eurostat) podaje do wiadomości publicznej dane związane z procedurą wykorzystywane do celów procedury dotyczącej zakłóceń równowagi makroekonomicznej, w tym za pomocą komunikatów prasowych lub innych kanałów komunikacji, jakie uzna za właściwe.
Poprawka 31
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – ustęp 2
2.  Komisja (Eurostat) nie opóźnia przekazania danych związanych z procedurą dotyczących państw członkowskich w przypadku nieprzekazania własnych danych przez państwo członkowskie.
2.  Komisja (Eurostat) wyznacza datę publikacji komunikatu prasowego i informuje o niej państwa członkowskie w ciągu 10 dni roboczych po ostatecznym terminie, o którym mowa w art. 2. Komisja (Eurostat) nie opóźnia przekazania danych związanych z procedurą dotyczących państw członkowskich w przypadku nieprzekazania własnych danych przez państwo członkowskie.
Poprawka 32
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – ustęp 3
3.  Komisja (Eurostat) może wnieść zastrzeżenie co do jakości danych związanych z procedurą przekazanych przez państwo członkowskie. Nie później niż trzy dni robocze przed planowaną datą publikacji Komisja (Eurostat) powiadamia odnośne państwo członkowskie oraz przewodniczącego Komitetu Polityki Gospodarczej o zastrzeżeniach, które zamierza wnieść i podać do wiadomości publicznej. W przypadku gdy dana kwestia zostaje rozstrzygnięta po opublikowaniu danych i zastrzeżeń, wycofanie zastrzeżeń zostaje niezwłocznie po tym podane do wiadomości publicznej.
3.  Komisja (Eurostat) może wnieść zastrzeżenie co do jakości danych związanych z procedurą przekazanych przez państwo członkowskie. Odnośne państwo członkowskie ma możliwość obrony swojego stanowiska. Nie później niż dziesięć dni roboczych przed planowaną datą publikacji Komisja (Eurostat) powiadamia odnośne państwo członkowskie oraz przewodniczącego Komitetu Polityki Gospodarczej o zastrzeżeniach, które zamierza wnieść i podać do wiadomości publicznej. W przypadku gdy dana kwestia zostaje rozstrzygnięta po opublikowaniu danych i zastrzeżeń, wycofanie zastrzeżeń zostaje niezwłocznie po tym podane do wiadomości publicznej.
Poprawka 33
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – ustęp 4
4.  Komisja (Eurostat) może skorygować dane przekazane przez państwa członkowskie i dostarczyć skorygowane dane oraz uzasadnienie korekt, w przypadku gdy istnieją dowody na to, że dane zgłaszane przez państwa członkowskie nie spełniają wymogów art. 3 ust. 2. Nie później niż trzy dni robocze przed planowaną datą publikacji, Komisja (Eurostat) powiadamia odnośne państwo członkowskie oraz przewodniczącego Komitetu Polityki Gospodarczej o skorygowanych danych oraz uzasadnieniu korekt.
4.  Komisja (Eurostat) może skorygować dane przekazane przez państwa członkowskie i podać do wiadomości publicznej skorygowane dane oraz uzasadnienie korekt, w przypadku gdy istnieją dowody na to, że dane zgłaszane przez państwa członkowskie nie spełniają wymogów art. 3 ust. 2 ani mających zastosowanie norm metodologicznych i wymogów kompletności, rzetelności, terminowości i spójności danych statystycznych. Nie później niż trzy dni robocze przed planowaną datą publikacji, Komisja (Eurostat) powiadamia odnośne państwo członkowskie oraz przewodniczącego Komitetu Polityki Gospodarczej o skorygowanych danych oraz uzasadnieniu korekt.
Poprawka 34
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 9 – ustęp 1
1.  Rada, stanowiąc na wniosek Komisji, może podjąć decyzję o nałożeniu grzywny na państwo członkowskie, które umyślnie lub w wyniku poważnego zaniedbania wprowadza w błąd w odniesieniu do danych.
1.  Rada, stanowiąc zgodnie z zaleceniem Komisji, może podjąć, w wyniku dwuetapowej procedury, decyzję o nałożeniu oprocentowanego depozytu, a następnie, jeśli Komisja uzna, że państwa członkowskie nie podjęły działań naprawczych, o których mowa w ust. 1a i jako środek ostateczny, grzywny na państwo członkowskie, które umyślnie lub w wyniku poważnego zaniedbania wprowadza w błąd w odniesieniu do danych związanych z procedurą, co w rezultacie wpływa na możliwości Komisji w zakresie dokonania prawdziwej i rzetelnej oceny.
Poprawka 35
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 9 – ustęp 1 a (nowy)
1a.  Państwo członkowskie informuje Komisję w określonym terminie o działaniach naprawczych niezbędnych do rozwiązania kwestii wynikających z wprowadzenia w błąd lub poważnego zaniedbania, o którym mowa w ust. 1, i uniknięcia podobnej sytuacji w przyszłości. Sprawozdanie jest przekazywane do wiadomości publicznej.
Poprawka 36
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 9 – ustęp 2
2.  Grzywna, o której mowa w ust. 1, jest skuteczna, odstraszająca i proporcjonalna do charakteru, wagi i czasu trwania wprowadzenia w błąd. Kwota grzywny nie przekracza 0,05% PKB odnośnego państwa członkowskiego.
2.  Oprocentowany depozyt, o którym mowa w ust. 1, jest skuteczny, odstraszający i proporcjonalny do charakteru, wagi i czasu trwania wprowadzenia w błąd. Kwota oprocentowanego depozytu nie przekracza 0,05% PKB w poprzednim roku odnośnego państwa członkowskiego.
Poprawka 37
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 9 – ustęp 3 – akapit pierwszy
3.  Komisja może prowadzić wszelkie konieczne czynności wyjaśniające w celu stwierdzenia wprowadzenia w błąd, o którym mowa w ust. 1. Komisja może zadecydować o wszczęciu postępowania wyjaśniającego, jeżeli stwierdzi poważne poszlaki wskazujące na istnienie faktów, które mogą stanowić takie wprowadzenie w błąd. Przy badaniu domniemanego wprowadzenia w błąd Komisja uwzględnia wszelkie uwagi przekazane przez odnośne państwo członkowskie. Aby zrealizować swoje zadania, Komisja może zwrócić się do państwa członkowskiego o przedstawienie informacji, a także może prowadzić inspekcje na miejscu i uzyskać dostęp do podstawowych informacji statystycznych i dokumentów dotyczących danych związanych z procedurą. Jeżeli prawo krajowe odnośnego państwa członkowskiego wymaga wcześniejszej zgody organu sądowego na przeprowadzenie inspekcji na miejscu, Komisja występuje z odpowiednim wnioskiem.
3.  Komisja może, zgodnie z traktatami i szczegółowymi przepisami sektorowymi, zainicjować i prowadzić wszelkie konieczne czynności wyjaśniające w celu stwierdzenia wprowadzenia w błąd, o którym mowa w ust. 1. Komisja może zadecydować o wszczęciu postępowania wyjaśniającego, jeżeli stwierdzi poważne poszlaki wskazujące na istnienie faktów, które mogą stanowić takie wprowadzenie w błąd. Przy badaniu domniemanego wprowadzenia w błąd Komisja uwzględnia wszelkie uwagi przekazane przez odnośne państwo członkowskie. Aby zrealizować swoje zadania, Komisja może zwrócić się do państwa członkowskiego będącego przedmiotem postępowania wyjaśniającego o przedstawienie informacji, a także może prowadzić inspekcje na miejscu i uzyskać dostęp do podstawowych informacji statystycznych i dokumentów dotyczących danych związanych z procedurą. Jeżeli wymaga tego prawo krajowe państwa członkowskiego będącego przedmiotem postępowania wyjaśniającego, przed inspekcją na miejscu należy otrzymać zgodę organu sądowego.
Poprawka 38
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 9 – ustęp 3 – akapit drugi
Po zakończeniu czynności wyjaśniających i przed przedstawieniem Radzie wniosku, Komisja daje odnośnemu państwu członkowskiemu możliwość bycia wysłuchanym w kwestiach będących przedmiotem postępowania. Komisja opiera każdy wniosek do Rady jedynie na faktach, co do których odnośne państwo członkowskie miało możliwość przekazania uwag.
Po zakończeniu czynności wyjaśniających i przed przedstawieniem Radzie jakiegokolwiek zalecenia, Komisja daje państwu członkowskiemu będącemu przedmiotem postępowania wyjaśniającego możliwość bycia wysłuchanym w kwestiach będących przedmiotem postępowania. Komisja opiera każde zalecenie do Rady jedynie na faktach, co do których odnośne państwo członkowskie miało możliwość przekazania uwag.
Poprawka 39
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 9 – ustęp 3 – akapit drugi a (nowy)
Komisja informuje właściwą komisję Parlamentu Europejskiego o wszelkich czynnościach wyjaśniających lub zaleceniach wydanych zgodnie z niniejszym ustępem. Właściwa komisja Parlamentu Europejskiego może umożliwić państwu członkowskiemu będącemu przedmiotem zalecenia Komisji udział w wymianie poglądów.
Poprawka 40
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 9 – ustęp 4 a (nowy)
4a.  Komisja może, po złożeniu przez odnośne państwo członkowskie uzasadnionego wniosku do Komisji, zalecić, aby Rada zmniejszyła wysokość oprocentowanego depozytu lub anulowała go.
W odniesieniu do oprocentowanego depozytu obowiązuje stopa procentowa odzwierciedlająca ryzyko kredytowe Komisji i odpowiedni okres inwestycji.
Poprawka 41
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 9 – ustęp 5
5.  Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej ma nieograniczoną jurysdykcję w zakresie rozpatrywania odwołań od decyzji Rady nakładających grzywny zgodnie z ust. 1. Trybunał Sprawiedliwości może uchylić, obniżyć lub podwyższyć tak nałożoną grzywnę.
5.  Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej ma nieograniczoną jurysdykcję w zakresie rozpatrywania odwołań od decyzji Rady nakładających oprocentowane depozyty zgodnie z ust. 1. Trybunał Sprawiedliwości może uchylić, obniżyć lub podwyższyć tak nałożone oprocentowane depozyty.
Poprawka 42
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Rozdział IX – nagłówek
CHARAKTER SANKCJI ORAZ ICH UJĘCIE W BUDŻECIE
RODZAJ GRZYWN I ŚRODKI Z BUDŻETU NA NIE PRZYZNANE
Poprawka 43
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 12 – ustęp 2
2.  Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 9 ust. 4, powierza się Komisji na okres trzech lat rozpoczynający się po upływie jednego miesiąca po przyjęciu niniejszego rozporządzenia. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień nie później niż dziewięć miesięcy przed końcem tego trzyletniego okresu. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużone na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed końcem każdego okresu.
2.  Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 3 ust. 3, art. 6 ust. 2 oraz art. 9 ust. 4, powierza się Komisji na okres dwóch lat rozpoczynający się po upływie jednego miesiąca po przyjęciu niniejszego rozporządzenia. Komisja, po konsultacji z odpowiednimi podmiotami, w tym EBC zgodnie z art. 127 TFUE, sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień nie później niż dziewięć miesięcy przed końcem tego trzyletniego okresu. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużone na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed końcem każdego okresu.
Poprawka 44
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 12 – ustęp 3
3.  Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 9 ust. 4 może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.
3.  Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 3 ust. 3, art. 6 ust. 2 i art. 9 ust. 4 może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.
Poprawka 45
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 12 – ustęp 5
5.  Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 9 ust. 4 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy Parlament Europejski albo Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.
5.  Akt delegowany przyjęty zgodnie z art. 3 ust. 3, art. 6 ust. 2 i art. 9 ust. 4 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy Parlament Europejski albo Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie trzech miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o trzy miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.
Poprawka 46
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 13
W odniesieniu do środków, o których mowa w art. 9, Rada stanowi bez uwzględniania głosu członka Rady reprezentującego zainteresowane państwo członkowskie.
W odniesieniu do środków, o których mowa w art. 9, Rada stanowi bez uwzględniania głosu członka Rady reprezentującego zainteresowane państwo członkowskie. Uznaje się, że decyzje, o których mowa w art. 9 ust. 1, zostały przyjęte przez Radę, chyba że Rada zadecyduje większością kwalifikowaną o odrzuceniu zalecenia w ciągu 10 dni od jego przyjęcia przez Komisję.
Poprawka 47
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 13 – akapit pierwszy a (nowy)
Większość kwalifikowaną członków Rady, o których mowa w art. 9 ust. 1, określa się zgodnie z art. 238 ust. 3 TFUE.
Poprawka 48
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 15
Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 223/2009 krajowe urzędy statystyczne (KUS) państw członkowskich zapewniają niezbędną koordynację na szczeblu krajowym w odniesieniu do danych związanych z procedurą. Wszystkie inne organy krajowe w zakresie realizacji tego celu podlegają KUS. Państwa członkowskie podejmują niezbędne działania w celu zapewnienia stosowania niniejszego przepisu.
Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 223/2009 krajowe urzędy statystyczne (KUS) państw członkowskich zapewniają niezbędną koordynację na szczeblu krajowym w odniesieniu do danych związanych z procedurą. Krajowe banki centralne, jako członkowie ESBC gromadzący dane związane z procedurą, oraz w stosownych przypadkach inne właściwe organy krajowe, współpracują z KUS w zakresie realizacji tego celu. Organy krajowe opracowujące dane ponoszą z tego tytułu odpowiedzialność. Państwa członkowskie podejmują niezbędne działania w celu zapewnienia stosowania niniejszego przepisu.
Poprawka 49
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 17
Komisja (Eurostat) regularnie przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdania na temat działań przeprowadzonych przez Komisję (Eurostat) w celu wykonania niniejszego rozporządzenia.
Komisja (Eurostat) przynajmniej raz w roku przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdania na temat działań przeprowadzonych przez Komisję (Eurostat) w celu wykonania niniejszego rozporządzenia w związku z europejskim semestrem zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1175/2011 Parlamentu Europejskiego i Rady1a .
________________
1a Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1175/2011 z dnia 16 listopada 2011 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 1466/97 w sprawie wzmocnienia nadzoru pozycji budżetowych oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych (Dz.U. L 306 z 23.11.2011, s. 12).
Poprawka 50
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 18 – ustęp 1
1.  Do dnia 14 grudnia 2014 r., a następnie co pięć lat, począwszy od tej daty, Komisja dokonuje przeglądu stosowania niniejszego rozporządzenia i składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat wyników tego przeglądu.
1.  Do 14 grudnia 2014 r., a następnie co pięć lat, począwszy od tej daty, Komisja dokonuje przeglądu stosowania niniejszego rozporządzenia i przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z wykonania niniejszego rozporządzenia. W stosownych przypadkach takiemu sprawozdaniu towarzyszy wniosek ustawodawczy.
Poprawka 51
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 18 – ustęp 2 – akapit pierwszy – litera b
b)  skuteczności niniejszego rozporządzenia oraz zastosowanego procesu monitorowania.
b)  skuteczności i proporcjonalności niniejszego rozporządzenia oraz zastosowanego procesu monitorowania.

(1) Sprawa została odesłana do właściwej komisji w celu ponownego rozpatrzenia zgodnie z art. 57 ust. 2 akapit drugi (A7-0143/2014).


Przedłużenie umowy o współpracy naukowej i technicznej WE-USA ***
PDF 198kWORD 35k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie projektu decyzji Rady dotyczącej przedłużenia Umowy o współpracy naukowej i technicznej między Wspólnotą Europejską a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki (15854/2013 – C7-0462/2013 – 2013/0351(NLE))
P7_TA(2014)0182A7-0126/2014

(Zgoda)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając projekt decyzji Rady (15854/2013),

–  uwzględniając decyzję Rady 98/591/WE z dnia 13 października 1998 r. dotyczącą zawarcia Umowy o współpracy naukowej i technicznej między Wspólnotą Europejską a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki,

–  uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę na podstawie art. 186 oraz art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) ppkt (v) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (C7-0462/2013),

–  uwzględniając art. 81 ust. 1 akapity pierwszy i trzeci oraz art. 81 ust. 2, art. 90 ust. 7 oraz art. 46 ust. 1 Regulaminu,

–  uwzględniając zalecenie Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii (A7-0126/2014),

1.  wyraża zgodę na przedłużenie umowy;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Stanów Zjednoczonych Ameryki.


Protokół z Nagoi o dostępie do zasobów genetycznych ***
PDF 199kWORD 35k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Protokołu z Nagoi do Konwencji o różnorodności biologicznej dotyczącego dostępu do zasobów genetycznych oraz sprawiedliwym i równym podziale korzyści wynikających z wykorzystania tych zasobów (06852/2013 – C7-0005/2014 – 2012/0279(NLE))
P7_TA(2014)0183A7-0061/2014

(Zgoda)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając projekt decyzji Rady (06852/2013),

–  uwzględniając Protokół z Nagoi do Konwencji o różnorodności biologicznej o dostępie do zasobów genetycznych oraz sprawiedliwym i równym podziale korzyści wynikających z wykorzystania tych zasobów, załączony do wspomnianego projektu decyzji Rady,

–  uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę na podstawie art. 192 ust. 1 oraz art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (C7‑0005/2014),

–  uwzględniając art. 81 i art. 90 ust. 7 Regulaminu,

–  uwzględniając zalecenie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności oraz opinie Komisji Rozwoju oraz Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi (A7-0061/2014),

1.  wyraża zgodę na zawarcie umowy;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich.


Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji – wniosek EGF/2013/008 ES/Comunidad Valenciana textiles
PDF 381kWORD 63k
Rezolucja
Załącznik
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji zgodnie z pkt 13 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w sprawach budżetowych i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2013/008 ES/Comunidad Valenciana textiles, z Hiszpanii) (COM(2014)0045 – C7-0019/2014 – 2014/2013(BUD))
P7_TA(2014)0184A7-0158/2014

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedłożony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2014)0045 – C7-0019/2014),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1927/2006 z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji(1) (rozporządzenie w sprawie EFG),

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014−2020(2), a w szczególności jego art. 12,

–  uwzględniając zawarte pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w sprawach budżetowych i należytego zarządzania finansami(3) (PMI z dnia 2 grudnia 2013 r.), w szczególności jego pkt 13,

–  uwzględniając procedurę rozmów trójstronnych przewidzianą w pkt 13 PMI z 2 grudnia 2013 r.,

–  uwzględniając pismo Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej (A7-0158/2014),

A.  mając na uwadze, że Unia Europejska opracowała instrumenty ustawodawcze i budżetowe w celu udzielenia dodatkowego wsparcia pracownikom dotkniętym skutkami poważnych zmian w strukturze światowego handlu oraz z myślą o ułatwieniu im reintegracji na rynku pracy,

B.  mając na uwadze, że pomoc finansowa Unii dla zwolnionych pracowników powinna być dynamiczna i powinno się jej udzielać jak najszybciej i jak najskuteczniej, zgodnie ze wspólną deklaracją Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji przyjętą na posiedzeniu pojednawczym w dniu 17 lipca 2008 r., a także przy należytym uwzględnieniu Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 2 grudnia 2013 r. w odniesieniu do przyjęcia decyzji o uruchomieniu EFG,

C.  mając na uwadze, że Hiszpania przedłożyła wniosek EGF/2013/008 ES/Comunidad Valenciana textiles, dotyczący wkładu finansowego z EFG w związku z 560 zwolnieniami w 198 przedsiębiorstwach prowadzących działalność w dziale 13 według klasyfikacji NACE Rev. 2 (Produkcja wyrobów tekstylnych)(4) w regionie według klasyfikacji NUTS II Wspólnota Autonomiczna Walencji (ES52), przy czym środki współfinansowane z EFG przewidziano wobec 300 pracowników w okresie odniesienia od dnia 1 listopada 2012 r. do 1 sierpnia 2013 r.,

D.  mając na uwadze, że złożony wniosek spełnia kryteria kwalifikowalności przewidziane w rozporządzeniu w sprawie EFG,

1.  zgadza się z Komisją, że warunki przewidziane w art. 2 lit. b) rozporządzenia w sprawie EFG zostały spełnione i że w związku z tym Hiszpania ma prawo do pomocy finansowej na mocy powyższego rozporządzenia;

2.  odnotowuje, że w dniu 8 października 2013 r. władze Hiszpanii przedłożyły wniosek o wkład finansowy z EFG, a w dniu 28 stycznia 2014 r. Komisja przedstawiła ocenę tego wniosku; z zadowoleniem przyjmuje krótki okres oceny wynoszący cztery miesiące;

3.  uważa, że zwolnienia pracowników w przedsiębiorstwach z branży wyrobów tekstylnych we Wspólnocie Autonomicznej Walencji powiązane są z poważnymi zmianami strukturalnymi w handlu światowym spowodowanymi globalizacją, wygaśnięciem z końcem 2004 r. przejściowego Porozumienia w sprawie tekstyliów i odzieży (ATC) zawartego przez Światową Organizację Handlu (WTO) oraz większą ekspozycją na światową konkurencję, szczególnie z Chin i innych krajów Dalekiego Wschodu, prowadzącymi do znaczącego wzrostu przywozu tekstyliów oraz do utraty udziału rynkowego UE na rynkach światowych;

4.  zauważa, że globalizacja wywarła poważny wpływ na Wspólnotę Autonomiczną Walencji, przy bezrobociu sięgającym 29,19% w pierwszym kwartale 2013 r.; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że region ten ponownie korzysta z pomocy EFG, aby zmniejszyć wysokie bezrobocie i rozwiązać w ten sposób po raz drugi problem zwolnień w sektorze tekstylnym;

5.  gratuluje Wspólnocie Autonomicznej Walencji zdolności występowania z wnioskiem o środki z EFG i ich wykorzystywania w celu rozwiązywania problemów na rynku pracy, który charakteryzuje się wysokim udziałem MŚP; w tym kontekście przypomina, że region Wspólnoty Autonomicznej Walencji wystąpił już z wnioskiem o wsparcie z EFG dla branży tekstylnej, ceramicznej i kamieniarskiej, a także dla sektora budowlanego;

6.  podkreśla potencjał EFG, który sprawia, że może on wspierać regiony, w których panuje trudna sytuacja w zatrudnieniu i które zależą od tradycyjnych branż, takich jak włókiennictwo lub budownictwo; podkreśla, że ten potencjał zależy od gotowości i skuteczności krajowych i lokalnych władz składających wnioski o wsparcie z EFG;

7.  odnotowuje, że do chwili obecnej 11 wniosków o wkład finansowy z EFG(5) dotyczyło sektora produkcji wyrobów tekstylnych i wszystkie wskazywały na globalizację handlu, natomiast region Wspólnoty Autonomicznej Walencji przedłożył już sześć wniosków o wkład finansowy z EFG: we wrześniu 2009 r.(6) (ceramika), marcu 2010 r.(7) (kamień naturalny), marcu 2010 r.(8) (tekstylia), lipcu(9) i grudniu 2011 r.(10) (roboty budowlane związane ze wznoszeniem budynków i obuwie) oraz 2013 r.(11) (materiały budowlane);

8.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że aby szybko zapewnić wsparcie pracownikom, władze Hiszpanii postanowiły rozpocząć świadczenie zwalnianym pracownikom zindywidualizowanych usług w dniu 1 stycznia 2014 r., jeszcze na długo przed zapadnięciem ostatecznej decyzji o przyznaniu z EFG pomocy na zaproponowany skoordynowany pakiet;

9.  zauważa, że skoordynowany pakiet zindywidualizowanych usług, które mają być finansowane, obejmuje działania mające na celu ponowną integrację 300 zwolnionych pracowników na rynku pracy, m.in. określanie profilu pracowników, poradnictwo zawodowe, doradztwo, szkolenia (szkolenia umiejętności o charakterze ogólnym, w zakresie umiejętności zawodowych, w zakresie podnoszenia kwalifikacji, wprowadzenie do przedsiębiorczości), promowanie przedsiębiorczości, intensywna pomoc w poszukiwaniu pracy, środki zachęcające (środki motywujące do poszukiwania pracy, pomoc w rozpoczęciu działalności, środki motywujące w zakresie zwolnień monitorowanych, wsparcie finansowe do kosztów dojazdów i pomoc z przeznaczeniem dla opiekunów osób będących na utrzymaniu pracownika);

10.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w trakcie przygotowywania wniosku o wkład finansowy z EFG przeprowadzono konsultacje z partnerami społecznymi, w tym ze związkami zawodowymi (UGT-PV, CCOO-PV), i uzgodniono, że pokryte zostanie 10% łącznej kwoty współfinansowania krajowego ogólnych kosztów zastosowanych środków oraz że na różnych etapach wdrażania i dostępu do EFG stosowana będzie polityka równości kobiet i mężczyzn, a także zasada niedyskryminacji;

11.  przypomina, jak ważne jest zwiększenie szans wszystkich pracowników na zatrudnienie poprzez odpowiednie szkolenia oraz uznanie umiejętności i kompetencji zdobytych przez pracownika w trakcie kariery zawodowej; oczekuje, że szkolenia oferowane w ramach skoordynowanego pakietu będą dostosowane nie tylko do potrzeb zwolnionych pracowników, lecz także do faktycznej sytuacji gospodarczej;

12.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że skoordynowany pakiet obejmuje szkolenie zawodowe koncentrujące się na branżach, w których istnieją lub mogą się pojawić pewne możliwości, a także obejmuje szkolenia w miejscu pracy ukierunkowane na zaspokojenie konkretnych potrzeb lokalnych przedsiębiorstw;

13.  ubolewa, że wniosek Komisji nie przedstawia struktury wykształcenia zwalnianej siły roboczej;

14.  stwierdza, że skoordynowany pakiet przewiduje zachęty finansowe na poszukiwanie pracy (ryczałtowe środki w wysokości 300 EUR), wkład w koszty dojazdu, środki zachęcające w związku ze zwolnieniami monitorowanymi (do kwoty 350 EUR), a także dodatek dla opiekunów osób pozostających na ich utrzymaniu; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że całkowita kwota zachęt finansowych jest stosunkowo ograniczona i jej większość przeznaczona jest na szkolenia, doradztwo, pomoc w poszukiwaniu pracy i wsparcie przedsiębiorczości;

15.  stwierdza, że wniosek ten odzwierciedla typową sytuację społeczno-ekonomiczną w regionie, którego lokalna gospodarka charakteryzuje się wysokim odsetkiem MŚP;

16.  odnotowuje, że informacje na temat skoordynowanego pakietu zindywidualizowanych usług, które mają być finansowane z EFG, obejmują dane na temat komplementarności z działaniami finansowanymi z funduszy strukturalnych; podkreśla, że władze Hiszpanii potwierdzają, iż działania kwalifikowalne nie są objęte pomocą w ramach innych instrumentów finansowych UE; ponownie wzywa Komisję do przedstawiania analizy porównawczej tych danych w sprawozdaniach rocznych w celu zapewnienia pełnego przestrzegania obowiązujących przepisów i zapobiegania powielaniu usług finansowanych przez Unię;

17.  zwraca się do zainteresowanych instytucji o podjęcie niezbędnych działań na rzecz poprawy przepisów proceduralnych w celu szybszego uruchamiania środków z EFG; docenia ulepszoną procedurę wprowadzoną przez Komisję w następstwie wniosku Parlamentu o przyspieszenie uwalniania dotacji, mającą na celu przedstawianie władzy budżetowej oceny Komisji dotyczącej kwalifikowalności wniosku o wsparcie z EFG równocześnie z wnioskiem o uruchomienie środków; podkreśla, że w nowym rozporządzeniu w sprawie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (2014–2020)(12) zostaną wprowadzone dalsze usprawnienia procedury oraz że uda się osiągnąć większą skuteczność, przejrzystość i widoczność EFG;

18.  podkreśla, że zgodnie z art. 6 rozporządzenia w sprawie EFG należy zadbać o to, aby EFG wspierał reintegrację na rynku pracy poszczególnych zwolnionych pracowników w ramach stabilnego zatrudnienia; ponadto podkreśla, że w ramach pomocy z EFG można współfinansować jedynie aktywne środki na rynku pracy prowadzące do długotrwałego zatrudnienia; ponownie podkreśla, że wsparcie EFG nie może zastępować działań, za podjęcie których – na mocy prawa krajowego lub układów zbiorowych – odpowiedzialne są przedsiębiorstwa, ani środków restrukturyzacji przedsiębiorstw lub sektorów;

19.  z zadowoleniem przyjmuje osiągnięte przez Parlament Europejski i Radę porozumienie dotyczące nowego rozporządzenia w sprawie EFG na lata 2014–2020 co do ponownego wprowadzenia kryterium uruchomienia z powodu kryzysu, zwiększenia wkładu finansowego Unii do 60% łącznych szacunkowych kosztów proponowanych działań, zwiększenia skuteczności rozpatrywania wniosków o uruchomienie EFG przez Komisję oraz przez Parlament Europejski i Radę dzięki skróceniu czasu oceny i zatwierdzenia, rozszerzenia kwalifikowalnych działań i beneficjentów poprzez włączenie osób samozatrudnionych i osób młodych oraz finansowania środków pomagających w rozpoczęciu własnej działalności;

20.  zatwierdza decyzję załączoną do niniejszej rezolucji;

21.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do podpisania niniejszej decyzji wraz z przewodniczącym Rady i do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

22.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wraz z załącznikiem Radzie i Komisji.

ZAŁĄCZNIK

DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 13 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w sprawach budżetowych i należytego zarządzania finansami (wniosek EGF/2013/008 ES/Comunidad Valenciana textiles, z Hiszpanii)

(Tekst tego załącznika nie został powtórzony w tym miejscu, ponieważ odpowiada on końcowej wersji decyzji 2014/167/UE.)

(1) Dz.U. L 406 z 30.12.2006, s. 1.
(2) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884.
(3) Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s.1.
(4)Rozporządzenie (WE) nr 1893/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie statystycznej klasyfikacji działalności gospodarczej NACE Rev. 2 i zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3037/90 oraz niektóre rozporządzenia WE w sprawie określonych dziedzin statystycznych (Dz.U. L 393 z 30.12.2006, s. 1).
(5)EGF/2007/005 IT Sardegna (COM(2008)0609); EGF/2007/006 IT Piemonte (COM(2008)0609); EGF/2007/007 IT Lombardia (COM(2008)0609); EGF/2008/001 IT Toscana (COM(2008)0609); EGF/2008/003 LT Alytaus Textile (COM(2008)0547); EGF/2008/005 ES Cataluña (COM(2009)0371); EGF/2009/001 PT Norte-Centro (COM(2009)0371); EGF/2009/004 BE Oosten West Vlaanderen Textiel (COM(2009)0515); EGF/2009/005 BE Limburg Textiel (COM(2009)0515); EGF/2010/009 ES Comunidad Valenciana (COM(2010)0613) i EGF/2013/008 Comunidad Valenciana (bieżąca sprawa).
(6)EGF/2009/014 ES Comunidad Valenciana (ceramika) (COM(2010)0216).
(7)EGF/2010/005 ES Comunidad Valenciana (cięcie, formowanie i wykańczanie kamieni) (COM(2010)0617).
(8)EGF/2010/009 ES Comunidad Valenciana (COM(2010)0613).
(9)EGF/2011/006 ES Comunidad Valenciana (roboty budowlane związane ze wznoszeniem budynków) (COM(2012)0053).
(10)EGF/2011/020 ES Comunidad Valenciana (obuwie) (COM(2012)0204).
(11)EGF/2013/004 ES Comunidad Valenciana (materiały budowlane) (COM(2013)0635).
(12)— Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1309/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (2014−2020) i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1927/2006 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 855).


Produkcja i udostępnianie na rynku materiału przeznaczonego do reprodukcji roślin (prawo o materiale przeznaczonym do reprodukcji roślin) ***I
PDF 197kWORD 35k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie produkcji i udostępniania na rynku materiału przeznaczonego do reprodukcji roślin (prawo o materiale przeznaczonym do reprodukcji roślin) (COM(2013)0262 – C7-0121/2013 – 2013/0137(COD))
P7_TA(2014)0185A7-0112/2014

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2013)0262),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 43 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi Komisja przedstawiła wniosek Parlamentowi (C7-0121/2013),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając uzasadnione opinie przedstawione przez Radę Federalną Austrii i Izbę Reprezentantów Niderlandów na mocy Protokołu (nr 2) w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności, w których stwierdzono, że projekt aktu ustawodawczego nie jest zgodny z zasadą pomocniczości,

–  uwzględniając art.55 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz opinię Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A7-0112/2014),

1.  odrzuca wniosek Komisji;

2.  zwraca się do Komisji o wycofanie tego wniosku i przedstawienie nowego;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.


Dostosowanie ze skutkiem od dnia 1 lipca 2011 r. wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej ***I
PDF 279kWORD 38k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady dostosowującego ze skutkiem od dnia 1 lipca 2011 r. wynagrodzenia i emerytury urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej, a także współczynniki korygujące stosowane w odniesieniu do wynagrodzeń i emerytur (COM(2013)0895 – C7-0459/2013 – 2013/0438(COD))
P7_TA(2014)0186A7-0165/2014

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2013)0895),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając Regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej, w szczególności art. 10 załącznika XI do tego regulaminu, oraz warunki zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C7-0459/2013),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Trybunału Sprawiedliwości z dnia 4 marca 2014 r.(1),

–  uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego z dnia 3 marca 2014 r.(2),

–  uwzględniając zobowiązanie przedstawiciela Rady, przekazane pismem z dnia 7 marca 2014 r., do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 55 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A7–0165/2014),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzić znaczące zmiany do swojego wniosku lub zastąpić go innym tekstem;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 11 marca 2014 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr .../2014 dostosowującego ze skutkiem od dnia 1 lipca 2011 r. wynagrodzenia i emerytury urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej, a także współczynniki korygujące stosowane w odniesieniu do wynagrodzeń i emerytur

P7_TC1-COD(2013)0438


(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) nr 422/2014.)

(1) Dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym.
(2) Dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym.


Dostosowanie ze skutkiem od dnia 1 lipca 2012 r. wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej ***I
PDF 280kWORD 38k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady dostosowującego ze skutkiem od dnia 1 lipca 2012 r. wynagrodzenia i emerytury urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej, a także współczynniki korygujące stosowane w odniesieniu do wynagrodzeń i emerytur (COM(2013)0896 – C7-0460/2013 – 2013/0439(COD))
P7_TA(2014)0187A7-0164/2014

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2013)0896),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając Regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej, w szczególności art. 10 załącznika XI do tego regulaminu, oraz warunki zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C7-0460/2013),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Trybunału Sprawiedliwości z dnia 4 marca 2014 r.(1),

–  uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego z dnia 3 marca 2014 r.(2),

–  uwzględniając zobowiązanie przedstawiciela Rady, przekazane pismem z dnia 7 marca 2014 r., do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 55 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A7–0164/2014),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzić znaczące zmiany do swojego wniosku lub zastąpić go innym tekstem;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 11 marca 2014 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr .../2014 dostosowującego ze skutkiem od dnia 1 lipca 2012 r. wynagrodzenia i emerytury urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej, a także współczynniki korygujące stosowane w odniesieniu do wynagrodzeń i emerytur

P7_TC1-COD(2013)0439


(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) nr 423/2014.)

(1) Dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym.
(2) Dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym.


Układ o stabilizacji i stowarzyszeniu WE-Serbia ***II
PDF 267kWORD 37k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie stanowiska Rady w pierwszym czytaniu dotyczącego przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie pewnych procedur dotyczących stosowania Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Serbii, z drugiej strony (17930/1/2013 – C7-0028/2014 – 2011/0465(COD))
P7_TA(2014)0188A7-0116/2014

(Zwykła procedura ustawodawcza: drugie czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając stanowisko Rady przyjęte w pierwszym czytaniu (17930/1/2013 – C7–0028/2014),

–  uwzględniając swoje stanowisko przyjęte w pierwszym czytaniu(1) dotyczące wniosku Komisji przedstawionego Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (KOM(2011)0938),

–  uwzględniając art. 294 ust. 7 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 72 Regulaminu,

–  uwzględniając zalecenie do drugiego czytania przedstawione przez Komisję Handlu Międzynarodowego (A7-0116/2014),

1.  zatwierdza stanowisko Rady przyjęte w pierwszym czytaniu;

2.  stwierdza, że akt ustawodawczy zostaje przyjęty zgodnie ze stanowiskiem Rady;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do podpisania wraz z przewodniczącym Rady aktu ustawodawczego, zgodnie z art. 297 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

4.  zobowiązuje swojego sekretarza generalnego do podpisania aktu ustawodawczego po sprawdzeniu, czy wszystkie procedury zostały prawidłowo zakończone, oraz do przygotowania jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w porozumieniu z sekretarzem generalnym Rady;

5.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

(1) Teksty przyjęte z dnia 25.10.2012, P7_TA(2012)0389.


Europejski Urządu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych oraz Europejski Urządu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych ***I
PDF 281kWORD 70k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywy 2003/71/WE i 2009/138/WE w zakresie uprawnień Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych oraz Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (COM(2011)0008 – C7-0027/2011 – 2011/0006(COD))
P7_TA(2014)0189A7-0077/2012

(Zwykła procedura prawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi i Radzie (COM(2011)0008),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 50, 53, 62 i 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi Komisja przedstawiła wniosek Parlamentowi (C7-0027/2011),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego z dnia.4 maja 2011 r.(1),

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 5 maja 2011 r.(2),

–  uwzględniając zobowiązanie przedstawiciela Rady, przekazane pismem z dnia 27 listopada 2013 r., do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu Europejskiego, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 55 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej oraz opinię Komisji Prawnej (A7-0077/2012),

1.  przyjmuje w pierwszym czytaniu stanowisko określone poniżej;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przedłożenie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego projektu lub zastąpienie go innym tekstem;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie, Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 11 marca 2014 r. w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/.../UE zmieniającej dyrektywy 2003/71/WE i 2009/138/WE oraz rozporządzenia (WE) nr 1060/2009, (UE) nr 1094/2010 i (UE) nr 1095/2010 w zakresie uprawnień Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych) oraz Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych)

P7_TC1-COD(2011)0006


(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, dyrektywy 2014/51/UE.)

(1) Dz.U. C 159 z 18.5.2011, s. 10.
(2) Dz.U. C 218 z 23.7.2011, s. 82.


Informacje towarzyszące transferom środków pieniężnych ***I
PDF 576kWORD 218k
Rezolucja
Tekst skonsolidowany
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie informacji towarzyszących transferom środków pieniężnych (COM(2013)0044 – C7-0034/2013 – 2013/0024(COD))
P7_TA(2014)0190A7-0140/2014

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2013)0044),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C7–0034/2013),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego z dnia 17 maja 2013 r.(1),

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 11 listopada 2013 r.(2),

–  uwzględniając art. 55 Regulaminu,

–  uwzględniając wspólne posiedzenia Komisji Gospodarczej i Monetarnej oraz Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych zgodnie z art. 51 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej i Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych oraz opinie Komisji Rozwoju i Komisji Prawnej (A7-0140/2014),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzić znaczące zmiany do swojego wniosku lub zastąpić go innym tekstem;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 11 marca 2014 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr .../2014 w sprawie informacji towarzyszących transferom środków pieniężnych

P7_TC1-COD(2013)0024


(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego(3),

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(4),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą(5),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Przepływy brudnych nielegalnych pieniędzy realizowane za pośrednictwem transferów środków pieniężnych mogą szkodzić naruszają strukturę i szkodzą stabilności i wiarygodności sektora finansowego oraz stanowić stanowią zagrożenie dla rynku wewnętrznego i międzynarodowego rozwoju oraz bezpośrednio lub pośrednio podważają zaufanie obywateli do praworządności. Finansowanie terroryzmu i przestępczości zorganizowanej pozostaje poważnym problemem, którego rozwiązania należy poszukiwać na szczeblu Unii. Terroryzm wstrząsa i przestępczość zorganizowana niszczą instytucje demokratyczne i wstrząsają podwalinami naszego społeczeństwa. Przepływy nielegalnych pieniędzy znacznie ułatwia istnienie sekretnych struktur korporacyjnych działających w jurysdykcjach zapewniających tajemnicę transakcji i za pośrednictwem takich jurysdykcji, które często określa się też mianem rajów podatkowych. Działania przestępców i ich wspólników podejmowane czy to w celu ukrycia pochodzenia korzyści z przestępstwa, czy też w celu przekazania pieniędzy na działalność przestępczą lub cele terrorystyczne, mogą stanowić stanowią poważne zagrożenie dla prawidłowego funkcjonowania, integralności i stabilności systemu transferu środków pieniężnych oraz dla zaufania do całego systemu finansowego. [Popr. 1]

(2)  Jeśli na poziomie Unii i na szczeblu międzynarodowym nie zostaną przyjęte określone środki koordynujące, osoby zajmujące się praniem pieniędzy i finansowaniem terroryzmu mogą próbować będą wykorzystywać swobodę przepływu kapitału, która stanowi nieodłączny aspekt zintegrowanego obszaru finansowego, aby ułatwić prowadzenie swojej działalności przestępczej. Współpraca międzynarodowa w ramach Grupy Specjalnej ds. Przeciwdziałania Praniu Pieniędzy (FATF) oraz powszechne wdrażanie jej zaleceń mają na celu zapobieganie arbitrażowi regulacyjnemu i zakłócaniu konkurencji. Działanie Unii, ze względu na jego skalę, powinno zapewnić jednolitą transpozycję w całej Unii zalecenia 16. FATF o przekazach pieniężnych Grupy Specjalnej ds. Przeciwdziałania Praniu Pieniędzy (FATF), przyjętego w lutym 2012 r., a w szczególności zapobiec odmiennemu traktowaniu płatności krajowych realizowanych w obrębie państwa członkowskiego i płatności transgranicznych pomiędzy państwami członkowskimi lub rozbieżnościom w traktowaniu takich płatności. Nieskoordynowane działanie w obszarze transgranicznych transferów środków pieniężnych podejmowane przez państwa członkowskie na własną rękę mogłoby mieć znaczący wpływ na sprawne funkcjonowanie systemów płatniczych na poziomie UE i w związku z tym wyrządzić szkodę wewnętrznemu rynkowi usług finansowych. [Popr. 2]

(2a)  Wdrożenie i egzekwowanie niniejszego rozporządzenia, w tym zalecenia 16. FATF, nie powinny powodować nieuzasadnionych lub nieproporcjonalnych kosztów ponoszonych przez dostawców usług płatniczych lub obywateli korzystających z ich usług, a w całej Unii należy w pełni zagwarantować swobodny przepływ legalnego kapitału. [Popr. 3]

(3)  W zmienionej unijnej strategii walki z finansowaniem terroryzmu z dnia 17 lipca 2008 r. podkreślono konieczność dalszych starań mających na celu zapobieganie finansowaniu terroryzmu i uniemożliwianie podejrzanym terrorystom wykorzystywania ich własnych środków finansowych. Z uznaniem należy przyjąć fakt, że FATF ciągle dąży do udoskonalenia swoich zaleceń oraz prowadzi działania zmierzające do wypracowania wspólnego porozumienia co do sposobów ich wdrożenia. We wspomnianej zmienionej strategii Unii zauważono, że wdrożenie tych zaleceń przez wszystkich członków FATF i członków organów regionalnych pełniących podobną rolę jak FATF podlega regularnej ocenie i z tego też względu ważne jest sformułowanie wspólnego podejścia do ich wdrażania przez państwa członkowskie.

(4)  W celu zapobiegania finansowaniu terroryzmu podjęto środki mające na celu zamrożenie funduszy i zasobów ekonomicznych pewnych osób, grup i podmiotów, w tym rozporządzenie (WE) nr 2580/2001(6) oraz rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002(7). W tym samym celu podjęto środki zmierzające do zabezpieczenia systemu finansowego przed przesyłaniem środków pieniężnych i innych zasobów ekonomicznych do celów terrorystycznych. Szereg takich środków przewidziano w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady .../.../UE (8)(9). Środki te nie zapobiegają jednak całkowicie możliwości uzyskania przez terrorystów i innych przestępców dostępu do systemów płatniczych w celu transferu swoich funduszy.

(5)  W celu upowszechnienia spójnego podejścia do zwalczania prania pieniędzy i finansowania terroryzmu w kontekście międzynarodowym oraz zwiększenia skuteczności zwalczania prania pieniędzy i finansowania terroryzmu dalsze działania Unii winny uwzględniać rozwój wydarzeń na tym szczeblu, tj. międzynarodowe standardy dotyczące zwalczania prania pieniędzy i finansowania terroryzmu oraz proliferacji przyjęte przez FATF w 2012 r., a w szczególności zalecenie 16. oraz zmienione uwagi interpretacyjne w sprawie jego stosowania. [Popr. 4]

(5a)  Szczególną uwagę należy zwrócić na zobowiązania Unii określone w art. 208 TFUE, aby powstrzymać rosnącą tendencję do przenoszenia działań mających na celu pranie brudnych pieniędzy z krajów rozwiniętych, w których istnieją surowe przepisy w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy, do krajów rozwijających się, gdzie te przepisy mogą być mniej restrykcyjne. [Popr. 5]

(6)  Możliwość pełnego śledzenia transferów środków pieniężnych może być niezwykle ważnym i cennym narzędziem służącym zapobieganiu praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu oraz badaniu i wykrywaniu przypadków tego procederu. W celu zapewnienia przekazywania informacji na każdym etapie procesu realizacji płatności należy przewidzieć system zobowiązujący dostawców usług płatniczych do dołączania do transferów środków pieniężnych informacji o płatniku i odbiorcy, które powinny być dokładne i aktualne. W związku z tym bardzo ważne jest, żeby instytucje finansowe udzielały odpowiednich, dokładnych i aktualnych informacji o transferach środków pieniężnych dokonywanych dla ich klientów, aby właściwe organy mogły skuteczniej zapobiegać praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu. [Popr. 6]

(7)  Przepisy niniejszego rozporządzenia obowiązują bez uszczerbku dla przepisów prawa krajowego dokonujących transpozycji dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych(10). Na przykład dane osobowe gromadzone do celów spełnienia wymogów niniejszego rozporządzenia nie powinny być dalej przetwarzane w sposób sprzeczny z dyrektywą 95/46/WE. Należy w szczególności zakazać dalszego przetwarzania tych danych do celów handlowych. Wszystkie państwa członkowskie uznają zwalczanie prania pieniędzy i finansowania terroryzmu za działania podejmowane z ważnych względów publicznych. Dlatego też przy stosowaniu niniejszego rozporządzenia należy zezwolić – zgodnie z art. 26 ust. 1 lit. d) dyrektywy 95/46/WE – na przykazywanie danych osobowych do państwa trzeciego, które nie zapewnia odpowiedniego stopnia ochrony zgodnie z art. 25 tej dyrektywy. Ważne jest, aby dostawcom usług płatniczych działającym w wielu jurysdykcjach, posiadającym oddziały lub jednostki zależne poza terytorium Unii niesłusznie nie uniemożliwiać wymiany informacji o podejrzanych transakcjach w tej samej organizacji. Powyższe pozostaje bez uszczerbku dla umów międzynarodowych między Unią a państwami trzecimi, które mają na celu zwalczanie prania pieniędzy i obejmują odpowiednie zabezpieczenia dla obywateli zapewniające równoważny lub odpowiedni poziom ochrony. [Popr. 7]

(8)  Osoby, które dokonują jedynie konwersji dokumentów papierowych na dane w formie elektronicznej i działają na podstawie umowy z dostawcą usług płatniczych, nie są objęte zakresem stosowania niniejszego rozporządzenia; to samo dotyczy każdej osoby fizycznej lub prawnej, która jedynie dostarcza dostawcom usług płatniczych systemy przekazywania komunikatów lub inne systemy wspierające przekazywanie środków pieniężnych, lub też systemy rozliczeniowe i systemy rozrachunku.

(9)  Z zakresu stosowania niniejszego rozporządzenia należy wyłączyć transfery środków pieniężnych, które wiążą się z małym ryzykiem prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu. Wyłączenia tego rodzaju powinny objąć karty kredytowe lub debetowe, telefony komórkowe lub inne urządzenia cyfrowe lub informatyczne, wypłaty z bankomatów, płatności podatków, grzywien lub innych należności oraz transfery środków pieniężnych, w przypadku których zarówno płatnik, jak i odbiorca są dostawcami usług płatniczych działającymi we własnym imieniu. Ponadto w celu uwzględnienia specyfiki krajowych systemów płatniczych państwa członkowskie mogą objąć wyłączeniem również elektroniczne polecenia przelewu, pod warunkiem że zawsze istnieje możliwość prześledzenia drogi transferu środków pieniężnych z powrotem do płatnika, a także transfery środków pieniężnych w postaci czeków realizowanych za pomocą komputerowej analizy ich obrazu lub weksli. Zwolnienie to nie może jednak obowiązywać w przypadku, gdy karta debetowa lub kredytowa, telefon komórkowy lub inne urządzenie cyfrowe lub informatyczne (w systemie abonamentowym lub przedpłaconym) wykorzystywane są do realizacji transferu między dwiema osobami. Biorąc pod uwagę dynamiczny postęp technologiczny, należy rozważyć możliwość rozszerzenia zakresu rozporządzenia, aby objąć nim e-pieniądz oraz inne nowe metody płatnicze. [Popr. 8]

(10)  Dostawcy usług płatniczych powinni dopilnowywać, aby nie brakowało informacji o płatniku i odbiorcy oraz by były one kompletne. Aby sprawność systemów płatniczych nie uległa pogorszeniu, należy zróżnicować wymogi w zakresie weryfikacji dla transferów środków pieniężnych realizowanych za pośrednictwem rachunku i transferów środków pieniężnych realizowanych bez pośrednictwa rachunku. Aby wypośrodkować między ryzykiem wyparcia transakcji poza oficjalny obieg wskutek stosowania zbyt surowych wymogów identyfikacyjnych a potencjalnym zagrożeniem terrorystycznym, którego źródłem mogą być transfery środków pieniężnych opiewające na niewielkie kwoty, w przypadku transferów środków pieniężnych realizowanych bez pośrednictwa rachunku obowiązek weryfikacji, czy informacje o płatniku są dokładne, powinien być stosowany jedynie w przypadku ograniczać się do imienia i nazwiska lub nazwy płatnika pojedynczych transferów środków pieniężnych na kwotę ponad do 1 000 EUR. W przypadku transferów środków pieniężnych realizowanych za pośrednictwem rachunku dostawcy usług płatniczych nie powinni być zobowiązani do weryfikowania informacji o płatniku przekazywanych wraz z każdym transferem środków pieniężnym, jeżeli wypełnione zostały obowiązki wynikające z dyrektywy .../.../UE(11). [Popr. 9]

(11)  Mając na względzie przepisy unijnego prawa regulujące płatności, a mianowicie rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 924/2009(12), rozporządzenie (UE) nr 260/2012(13) oraz dyrektywę 2007/64/WE(14), wystarczającym rozwiązaniem jest ustanowienie wymogu dołączania do transferów środków pieniężnych dokonywanych w ramach Unii uproszczonych informacji na temat płatnika.

(12)  Aby umożliwić organom odpowiedzialnym za zwalczanie procederu prania pieniędzy i finansowania terroryzmu w państwach trzecich ustalenie źródła środków pieniężnych wykorzystywanych w tych celach, transferom środków pieniężnych z Unii poza Unię powinny towarzyszyć pełne informacje o płatniku i odbiorcy. Organom tym należy przyznać dostęp do pełnych informacji o płatniku jedynie w celach zapobiegania przypadkom prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, badania tych przypadków i ich wykrywania.

(12a)  Organy odpowiedzialne za zwalczanie prania pieniędzy i finansowania terroryzmu oraz odpowiednie organy sądowe i organy ścigania w państwach członkowskich powinny zacieśnić współpracę między sobą oraz z odpowiednimi organami państw trzecich, w tym krajów rozwijających się, aby w dalszym ciągu poprawiać przejrzystość, wymianę informacji i najlepszych praktyk. Unia powinna wspierać programy budowania potencjału w krajach rozwijających się w celu ułatwienia takiej współpracy. Należy usprawnić systemy gromadzenia dowodów oraz udostępniania danych i informacji mających znaczenie dla ścigania przestępstw bez naruszania w jakikolwiek sposób zasad pomocniczości lub proporcjonalności lub praw podstawowych w Unii. [Popr. 10]

(12b)  Dostawcy usług płatniczych płatnika, odbiorcy i pośredniczący dostawcy usług powinni dysponować odpowiednimi środkami technicznymi i organizacyjnymi w celu ochrony danych osobowych przed przypadkową utratą, zmianą, nieuprawnionym ujawnieniem lub udostępnieniem. [Popr. 11]

(13)  W przypadku transferów środków pieniężnych wykonywanych przez pojedynczego płatnika do kilku odbiorców, wysyłanych w niedrogi sposób w postaci przelewów zbiorczych obejmujących pojedyncze transfery środków pieniężnych z Unii do odbiorców spoza Unii, należy postanowić, że takie pojedyncze transfery środków pieniężnych mogą zawierać jedynie numer rachunku bankowego płatnika lub jego unikatowy identyfikator transakcji, pod warunkiem że przelew zbiorczy zawiera pełne informacje o płatniku i odbiorcy.

(14)  Aby być w stanie sprawdzić, czy wymagane informacje o płatniku i odbiorcy są dołączane do transferów środków pieniężnych, oraz pomóc w identyfikowaniu podejrzanych transakcji, dostawca usług płatniczych odbiorcy i pośredniczący dostawca usług płatniczych powinni posiadać skuteczne procedury pozwalające wykryć ewentualny brak lub niekompletność informacji o płatniku i odbiorcy, zwłaszcza w przypadku licznych usług płatniczych, w celu poprawy możliwości śledzenia transferów środków pieniężnych. Skuteczne kontrole stwierdzające, czy informacje są dostępne i kompletne, w szczególności gdy zaangażowanych jest kilku dostawców usług płatniczych, mogą przyczynić się do skrócenia procedur śledczych i zwiększenia ich skuteczności, co z kolei poprawi możliwość śledzenia transferów środków pieniężnych. Właściwe organy państwa członkowskiego powinny zatem zadbać o to, by dostawcy usług płatniczych zamieszczali wymagane informacje o transakcji w transferach pieniężnych lub powiązanych komunikatach na każdym etapie łańcucha płatności. [Popr. 12]

(15)  Ze względu na potencjalne ryzyko finansowania terroryzmu, jakie generują transfery anonimowe, na dostawców usług płatniczych należy nałożyć wymóg żądania podania informacji o płatniku i odbiorcy. Zgodnie z uwzględniającym ryzyko podejściem opracowanym przez FATF należy określić obszary charakteryzujące się wyższym i niższym ryzykiem w celu skuteczniejszego zwalczania zagrożeń związanych z praniem pieniędzy i finansowaniem terroryzmu. Dostawca usług płatniczych odbiorcy oraz pośredniczący dostawca usług powinni zatem ustanowić skuteczne uwzględniające ryzyko procedury oraz oceniać i ważyć ryzyko, aby zasoby mogły być kierowane wprost na obszary wysokiego ryzyka, jeśli chodzi o pranie pieniędzy. Takie skuteczne, uwzględniające ryzyko procedury mające zastosowanie w przypadkach, gdy transfer środków pieniężnych nie zawiera informacji o płatniku i odbiorcy, aby być w stanie pomogą dostawcom usług płatniczych skuteczniej stwierdzić, czy dany transfer należy zrealizować, odrzucić lub zawiesić, oraz określić jakie odpowiednie dalsze kroki należy podjąć. W przypadku gdy dostawca usług płatniczych płatnika ma siedzibę poza terytorium Unii, w odniesieniu do transgranicznych relacji pomiędzy bankami korespondentami a tym dostawcą usług płatniczych stosować należy wzmocnione wymogi należytej staranności w stosunkach z klientami zgodnie z dyrektywą .../.../UE(15). [Popr. 13]

(16)  Dostawca usług płatniczych odbiorcy oraz pośredniczący dostawca usług płatniczych powinni zachowywać szczególną czujność – dokonując oceny ryzyka – gdy stwierdzą brak lub niekompletność informacji o płatniku i odbiorcy oraz powinni zgłaszać właściwym organom podejrzane transakcje zgodnie z obowiązkiem przekazywania informacji określonym w dyrektywie .../.../UE(16) oraz z krajowymi środkami dokonującymi transpozycji.

(17)  Przepisy dotyczące transferów środków pieniężnych, którym nie towarzyszą informacje o płatniku lub odbiorcy lub którym towarzyszą niekompletne informacje o płatniku lub odbiorcy, mają zastosowanie bez uszczerbku dla spoczywających na dostawcach usług płatniczych i pośredniczących dostawcach usług płatniczych obowiązkach zawieszenia lub odrzucenia transferów środków pieniężnych, które naruszają przepisy prawa cywilnego, administracyjnego lub karnego. Konieczność dysponowania informacjami identyfikującymi płatnika lub odbiorcę w transakcjach z osobami fizycznymi, osobami prawnymi, trustami, fundacjami, towarzystwami ubezpieczeń wzajemnych, holdingami i podobnymi istniejącymi lub przyszłymi porozumieniami prawnymi stanowi kluczowy czynnik śledzenia przestępców, którzy w przeciwnym razie mogliby wykorzystywać struktury korporacyjne do ukrywania swojej tożsamości. [Popr. 14]

(18)  Do czasu usunięcia ograniczeń technicznych, które mogą uniemożliwiać pośredniczącym dostawcom usług płatniczych wywiązanie się z obowiązku przekazywania wszystkich otrzymanych informacji o płatniku, pośredniczący dostawcy usług płatniczych powinni ewidencjonować te informacje. Wspomniane ograniczenia techniczne powinny zostać usunięte z chwilą modernizacji systemów płatniczych. Aby przezwyciężyć ograniczenia techniczne, można zachęcać do stosowania schematu polecenia przelewu SEPA w międzybankowych przelewach między państwami członkowskimi a państwami trzecimi. [Popr. 15]

(19)  Jako że w przypadku dochodzeń w sprawach karnych ustalenie wymaganych informacji lub zaangażowanych osób może zająć miesiące, a nawet lata po wykonaniu pierwotnego transferu środków pieniężnych oraz w celu umożliwienia dostępu do istotnych dowodów w kontekście dochodzeń, dostawców usług płatniczych należy zobowiązać do ewidencjonowania informacji o płatniku i odbiorcy do celów zapobiegania praniu pieniędzy lub finansowaniu terroryzmu oraz badania i wykrywania przypadków tego procederu. Okres ten powinien być ograniczony do pięciu lat, po którym wszystkie dane osobowe należy usunąć, chyba że prawo krajowe stanowi inaczej. Dalsze przechowywanie danych powinno być dozwolone przez okres maksymalnie dziesięciu lat wyłącznie wtedy, gdy jest to konieczne do zapobiegania przypadkom prania pieniędzy i finansowania terroryzmu i ich wykrywania oraz do prowadzenia dochodzeń w takich sprawach. Dostawcy usług płatniczych powinni dbać o to, by dane przechowywane na mocy niniejszego rozporządzenia były wykorzystywane wyłącznie do określonych w nim celów. [Popr. 16]

(20)  W celu umożliwienia podejmowania szybkich działań w walce z terroryzmem dostawcy usług płatniczych powinni niezwłocznie odpowiadać na żądania o udzielenie informacji o płatniku kierowane przez organy odpowiedzialne za zwalczanie procederu prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu w państwach członkowskich, w których mają siedzibę.

(21)  Liczba dni roboczych w państwie członkowskim dostawcy usług płatniczych płatnika określa liczbę dni przewidzianą na udzielenie odpowiedzi na żądanie o udzielenie informacji o płatniku.

(22)  W celu zwiększenia zgodności z wymogami niniejszego rozporządzenia i zgodnie z komunikatem Komisji z dnia 9 grudnia 2010 r. zatytułowanym „Wzmocnienie systemów sankcji w branży usług finansowych” należy wzmocnić uprawnienia właściwych organów do przyjmowania środków nadzorczych oraz nakładania sankcji. Należy przewidzieć sankcje administracyjne, a zważywszy na znaczenie walki z procederem prania pieniędzy i finansowania terroryzmu państwa członkowskie powinny określić sankcje, które są skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Państwa członkowskie powinny o nich informować Komisję oraz Europejski Urząd Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Bankowego) („EUNB”), ustanowiony rozporządzeniem (UE) nr 1093/2010 Parlamentu Europejskiego i Rady(17), Europejski Urząd Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych) („EUNUiPPE”), ustanowiony rozporządzeniem (UE) nr 1094/2010 Parlamentu Europejskiego i Rady(18) oraz Europejski Urząd Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych) („EUNGiPW”), ustanowiony rozporządzeniem (UE) nr 1095/2010 Parlamentu Europejskiego i Rady(19).

(23)  W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania przepisów art. XXX rozdziału V należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiającym przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję(20). [Popr. 17]

(24)  Liczne państwa i terytoria, które nie są częścią terytorium Unii, łączy unia walutowa z państwem członkowskim, wchodzą w skład obszaru walutowego państwa członkowskiego, albo podpisały konwencję walutową z Unią reprezentowaną przez państwo członkowskie, i działają w nich dostawcy usług płatniczych uczestniczący bezpośrednio lub pośrednio w systemach płatniczych i systemach rozrachunku takiego państwa członkowskiego. W celu uniknięcia znaczącego negatywnego wpływu na gospodarkę tych państw lub terytoriów, jaki mogłoby mieć stosowanie niniejszego rozporządzenia do transferów środków pieniężnych pomiędzy zainteresowanymi państwami członkowskimi a tymi państwami lub terytoriami, należy przewidzieć możliwość traktowania takich transferów środków pieniężnych jak transferów środków pieniężnych w obrębie danego państwa członkowskiego.

(25)  Mając na względzie zmiany, jakie należałoby wprowadzić w rozporządzeniu Parlamentu europejskiego i Rady (WE) nr 1781/2006 z dnia 15 listopada 2006 r. w sprawie informacji o zleceniodawcach, które towarzyszą przekazom pieniężnym(21), ze względów przejrzystości rozporządzenie to należy uchylić.

(26)  Ponieważ cele niniejszego rozporządzenia nie mogą zostać w wystarczającym stopniu osiągnięte przez państwa członkowskie, natomiast z uwagi na rozmiary lub skutki działania możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na szczeblu unijnym, Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.

(27)  Niniejsze rozporządzenie respektuje prawa podstawowe zapisane w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, zwłaszcza prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego (art. 7), prawo do ochrony danych osobowych (art. 8) i prawo do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu (art. 47), i jest zgodne z zapisanymi w niej zasadami, zwłaszcza z zasadą ne bis in idem.

(28)  W celu zapewnienia sprawnego wprowadzenia nowych ram w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu datę rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia należy ustalić tak, by zbiegła się z upływem terminu transpozycji dyrektywy .../.../UE(22).

(28a)  Europejski Inspektor Ochrony Danych wydał opinię w dniu 4 lipca 2013 r.(23),

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

ROZDZIAŁ I

PRZEDMIOT, DEFINICJE I ZAKRES STOSOWANIA

Artykuł 1

Przedmiot

Niniejsze rozporządzenie określa przepisy dotyczące informacji o płatniku i odbiorcy, które towarzyszą transferom środków pieniężnych, do celów zapobiegania przypadkom prania pieniędzy i finansowania terroryzmu, wykrywania tych przypadków i ich badania, w przypadku transferu środków pieniężnych.

Artykuł 2

Definicje

Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

1)  „finansowanie terroryzmu” oznacza finansowanie terroryzmu zdefiniowane w art. 1 pkt 4) dyrektywy .../.../UE(24);

2)  „pranie pieniędzy” oznacza czynności o charakterze prania pieniędzy, o których mowa w art. 1 pkt 2) i 3) dyrektywy .../.../UE*;

3)  „płatnik” oznacza osobę fizyczną lub prawną wykonującą transfer środków pieniężnych ze swojego rachunku lub składającą zlecenie transferu środków pieniężnych płatnika zgodnie z definicją w art. 4 pkt 7 dyrektywy 2007/64/WE; [Popr. 18]

4)  „odbiorca” oznacza osobę fizyczną lub prawną będącą zamierzonym odbiorcą przekazywanych środków pieniężnych odbiorcę zgodnie z definicją w art. 4 pkt 8 dyrektywy 2007/64/WE; [Popr. 19]

5)  „dostawca usług płatniczych” oznacza osobę fizyczną lub prawną świadczącą w ramach prowadzonej działalności zawodowej usługę polegającą na transferze środków pieniężnych dostawcę usług płatniczych zgodnie z definicją w art. 4 pkt 9 dyrektywy 2007/64/WE; [Popr. 20]

6)  „pośredniczący dostawca usług płatniczych” oznacza dostawcę usług płatniczych niebędącego dostawcą usług płatniczych ani płatnika, ani odbiorcy, otrzymującego i przekazującego transfer środków pieniężnych w imieniu dostawcy usług płatniczych płatnika lub odbiorcy lub innego pośredniczącego dostawcy usług płatniczych;

7)  „transfer środków pieniężnych” oznacza transakcję realizowaną drogą elektroniczną w imieniu płatnika przez dostawcę usług płatniczych w celu udostępnienia środków pieniężnych odbiorcy za pośrednictwem dostawcy usług płatniczych, w szczególności „usługę przekazu pieniężnego” oraz „polecenie zapłaty” w rozumieniu dyrektywy 2007/64/WE, bez względu na to, czy płatnik i odbiorca jest tą samą osobą; [Popr. 21]

8)  „przelew zbiorczy” oznacza pakiet kilku pojedynczych transferów środków pieniężnych zgrupowanych na potrzeby transmisji;

9)  „unikatowy identyfikator transakcji” oznacza kombinację liter lub symboli określoną przez dostawcę usług płatniczych zgodnie z protokołami systemów płatności i rozrachunku lub systemów przekazywania komunikatów wykorzystywanych do transferu środków pieniężnych, która zapewnia możliwość prześledzenia przebiegu transakcji z powrotem do płatnika i odbiorcy;

10)  „transfer środków pieniężnych między osobami” oznacza transakcję między dwiema osobami fizycznymi, które jako konsumenci działają w celach innych niż ich działalność handlowa, gospodarcza czy zawodowa. [Popr. 22]

Artykuł 3

Zakres

1.  Niniejsze rozporządzenie stosuje się do transferów środków pieniężnych w dowolnej walucie, wysyłanych lub otrzymywanych przez dostawców usług płatniczych mających siedzibę w Unii.

2.  Niniejszego rozporządzenia nie stosuje się do transferów środków pieniężnych wykonywanych przy użyciu karty kredytowej lub , debetowej lub przedpłaconej, talonu lub też telefonu komórkowego, e-pieniądza lub dowolnego innego urządzenia cyfrowego lub informatycznego zdefiniowanego w dyrektywie 2014/…/UE (dyrektywa o usługach płatniczych), w przypadku gdy spełnione są następujące warunki: [Popr. 23]

a)  karta lub urządzenie są wykorzystywane do dokonania zapłaty za towary i usługi na rzecz przedsiębiorstwa prowadzącego działalność w danej branży; [Popr. 24]

b)  numer karty lub urządzenia towarzyszy wszystkim transferom będącym następstwem danej transakcji.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się jednak w przypadku, gdy karta kredytowa lub , debetowa lub przedpłacona, talon lub też telefon komórkowy, e-pieniądz lub dowolne inne urządzenie cyfrowe lub informatyczne są wykorzystywane do wykonania transferu środków pieniężnych między osobami. [Popr. 25]

3.  Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do osób fizycznych lub prawnych, które nie prowadzą działalności innej niż konwersja dokumentów papierowych na dane w formie elektronicznej i działają na podstawie umowy z dostawcą usług płatniczych, ani do osób fizycznych lub prawnych, które nie prowadzą działalności innej niż dostarczanie dostawcom usług płatniczych systemów przesyłania komunikatów lub innych systemów wspierających transfer środków pieniężnych lub systemów rozliczeniowych i systemów rozrachunku. [Popr. 26]

Niniejszego rozporządzenia nie stosuje się do transferów środków pieniężnych, w przypadku gdy:

a)  transfer środków pieniężnych wiąże się z wypłatą przez płatnika gotówki z jego własnego rachunku;

b)  środki pieniężne są przekazywane na rzecz organów publicznych jako płatność z tytułu podatków, grzywien lub innych należności w państwie członkowskim;

c)  płatnik i odbiorca są dostawcami usług płatniczych działającymi we własnym imieniu.

ROZDZIAŁ II

OBOWIĄZKI DOSTAWCÓW USŁUG PŁATNICZYCH

Sekcja 1

Obowiązki dostawcy usług płatniczych płatnika

Artykuł 4

Informacje towarzyszące transferom środków pieniężnych

1.  Dostawca usług płatniczych płatnika zapewnia, by transferowi środków pieniężnych towarzyszyły następujące informacje na temat płatnika:

a)  nazwisko lub nazwa płatnika;

b)  numer rachunku płatnika, jeżeli do obsługi transferu środków pieniężnych wykorzystano rachunek, lub unikatowy identyfikator transakcji, jeżeli do tego celu rachunku nie wykorzystano;

c)  adres płatnika, lub krajowy numer identyfikacyjny lub numer identyfikacyjny klienta lub data i miejsce urodzenia. [Popr. 27]

2.  Dostawca usług płatniczych płatnika zapewnia, by transferom środków pieniężnych towarzyszyły następujące informacje na temat odbiorcy:

a)  nazwisko lub nazwa odbiorcy; oraz

b)  numer rachunku odbiorcy, jeżeli do obsługi transakcji wykorzystano rachunek, lub unikatowy identyfikator transakcji, jeżeli do tego celu rachunku nie wykorzystano.

3.  Przed transferem środków pieniężnych dostawca usług płatniczych płatnika stosuje środki należytej staranności wobec klienta zgodnie z dyrektywą .../.../UE(25) oraz weryfikuje dokładność i kompletność informacji, o których mowa w ust. 1, na podstawie dokumentów, danych lub informacji uzyskanych z wiarygodnego i niezależnego źródła. [Popr. 28]

4.  W przypadku transferu środków pieniężnych z rachunku płatnika uznaje się, że weryfikacja, o której mowa w ust. 3, miała miejsce w następujących przypadkach:

a)  w przypadku gdy tożsamość płatnika zweryfikowano w związku z otwarciem rachunku zgodnie z art. 11 dyrektywy .../.../UE(26), a informacje uzyskane w ramach tej weryfikacji zachowano zgodnie z art. 39 tej dyrektywy;

lub

b)  w przypadku gdy do płatnika stosuje się art. 12 ust. 5 dyrektywy .../.../UE*.

5.  Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 3, w przypadku transferów środków pieniężnych niewykonywanych z rachunku dostawca usług płatniczych płatnika nie weryfikuje jednak informacji, o których mowa w ust. 1, jeżeli kwota transferu nie przekracza 1 000 EUR i dany transfer środków pieniężnych zdaje się nie być powiązany z innymi transferami środków pieniężnych, opiewającymi – wraz z przedmiotowym transferem sprawdza przynajmniej imię i nazwisko lub nazwę płatnika w przypadku transferów środków pieniężnych na kwotę do 1 000 EUR oraz wszystkie informacje dotyczące płatnika i odbiorcy, o których mowa w ust. 1, jeżeli na transakcję składa się kilka operacji, które wydają się być powiązane lub opiewają na kwotę przekraczającą 1 000 EUR. [Popr. 29]

Artykuł 5

Transfery środków pieniężnych w obrębie Unii

1.  Bez uszczerbku dla wymogów informacyjnych określonych w art. 5 ust. 2 lit. b) i art. 5 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 260/2012, na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 4 ust. 1 i 2, w przypadku gdy dostawca (dostawcy) usług płatniczych zarówno płatnika, jak i odbiorcy ma (mają) siedzibę na terenie Unii, w momencie realizacji transferu środków pieniężnych podaje podaje się wyłącznie numer imię i nazwisko lub nazwę oraz numer rachunku płatnika i odbiorcy lub jego unikatowy identyfikator unikatowy identyfikator transakcji. [Popr. 30]

2.  Niezależnie od przepisów ust. 1 w przypadku ustalenia wyższego ryzyka, o którym mowa w art. 16 ust. 2 lub 3 dyrektywy .../.../UE(27) lub w załączniku III do tej dyrektywy, dostawca usług płatniczych płatnika udostępnia wymaga pełnych informacji o płatniku i odbiorcy lub na wniosek dostawcy usług płatniczych odbiorcy lub pośredniczącego dostawcy usług płatniczych udostępnia informacje o płatniku lub odbiorcy zgodnie z art. 4 w terminie trzech dni roboczych od otrzymania tego wniosku. [Popr. 31]

Artykuł 6

Transfery środków pieniężnych poza Unię

1.  W przypadku przelewów zbiorczych wykonywanych przez pojedynczego płatnika, w sytuacji gdy dostawcy usług płatniczych odbiorców mają siedzibę poza obszarem Unii, do pojedynczych transferów zgrupowanych w ramach przelewu zbiorczego nie stosuje się art. 4 ust. 1 i 2, pod warunkiem że przelew zbiorczy zawiera informacje, o których mowa w tym artykule, a pojedyncze transfery opatrzone są numerem rachunku płatnika lub jego unikatowym identyfikatorem transakcji.

2.  Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 4 ust. 1 i 2, w przypadku gdy dostawca usług płatniczych odbiorcy ma siedzibę poza obszarem Unii, transferom środków pieniężnych do maksymalnej wysokości 1 000 EUR towarzyszą wyłącznie następujące informacje: [Popr. 32]

a)  imię i nazwisko lub nazwa płatnika;

b)  imię i nazwisko lub nazwa odbiorcy;

c)  numer rachunku zarówno płatnika, jak i odbiorcy, lub unikatowy identyfikator transakcji.

Informacje te nie muszą być weryfikowane pod kątem prawidłowości, chyba że istnieje podejrzenie prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu.

Sekcja 2

Obowiązki dostawcy usług płatniczych odbiorcy

Artykuł 7

Wykrywanie brakujących informacji o płatniku i odbiorcy

1.  Dostawca usług płatniczych odbiorcy sprawdza, czy pola dotyczące informacji o płatniku i odbiorcy w systemie przekazywania komunikatów lub systemie płatności i rozrachunku wykorzystywanym do realizacji transferu środków pieniężnych zostały wypełnione z użyciem znaków lub danych wejściowych dopuszczalnych zgodnie z wewnętrznie ustanowionymi uwzględniającymi ryzyko procedurami przeciwdziałania nadużyciom w ramach konwencji tego systemu przekazywania komunikatów lub systemu płatności i rozrachunku. [Popr. 33]

2.  Dostawca usług płatniczych odbiorcy posiada skuteczne procedury pozwalające wykryć ewentualny brak następujących informacji o płatniku i odbiorcy:

a)  w odniesieniu do transferów środków pieniężnych, w sytuacji gdy dostawca usług płatniczych płatnika ma siedzibę w obrębie Unii – informacji wymaganych na mocy art. 5;

b)  w odniesieniu do transferów środków pieniężnych, w sytuacji gdy dostawca usług płatniczych płatnika ma siedzibę poza terytorium Unii – informacji o płatniku i odbiorcy, o których mowa w art. 4 ust. 1 i 2, oraz , w stosownych przypadkach, informacji wymaganych na mocy art. 14; oraz

c)  w odniesieniu do przelewów zbiorczych, w sytuacji gdy dostawca usług płatniczych płatnika ma siedzibę poza terytorium Unii – informacji, o których mowa w art. 4 ust. 1 i 2 w odniesieniu do przelewu zbiorczego.

3.  W przypadku transferów środków pieniężnych na kwotę ponad 1 000 EUR, w sytuacji gdy dostawca usług płatniczych płatnika ma siedzibę poza terytorium Unii, dostawca usług płatniczych odbiorcy weryfikuje tożsamość odbiorcy, jeżeli jego tożsamość nie została jeszcze zweryfikowana.

4.  W przypadku transferów w maksymalnej wysokości 1 000 EUR, w sytuacji gdy dostawca usług płatniczych płatnika ma siedzibę poza terytorium Unii, dostawca usług płatniczych odbiorcy nie musi weryfikować informacji dotyczących odbiorcy, chyba że istnieje podejrzenie prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu.

Państwa członkowskie mogą obniżyć lub znieść ten próg, jeżeli w krajowej ocenie ryzyka zalecono nasilenie kontroli transferów środków pieniężnych niewykonywanych z rachunku. Państwa członkowskie korzystające z tego odstępstwa informują o tym Komisję. [Popr. 34]

4a.  W przypadku gdy dostawca usług płatniczych płatnika ma siedzibę w państwie trzecim o podwyższonym poziomie ryzyka, w odniesieniu do transgranicznych relacji pomiędzy bankami korespondentami a tym dostawcą usług płatniczych stosuje się wzmocnione wymogi należytej staranności w stosunkach z klientami zgodnie z dyrektywą .../.../UE(28). [Popr. 35]

Artykuł 8

Transfery środków pieniężnych z brakującymi lub niekompletnymi informacjami o płatniku i odbiorcy

1.  Dostawca usług płatniczych odbiorcy w oparciu o czynniki ryzyka określone w art. 16 ust. 2 dyrektywy .../.../UE(29) i w załączniku III do tej dyrektywy ustanawia skuteczne, uwzględniające ryzyko procedury pozwalające stwierdzić, kiedy należy wykonać, odrzucić lub zawiesić transfer środków pieniężnych, w przypadku którego brakuje wymaganych kompletnych informacji o płatniku i odbiorcy, oraz określić odpowiednie dalsze kroki. [Popr. 36]

Dostawca usług płatniczych płatnika i dostawca usług płatniczych odbiorcy w każdym przypadku przestrzegają obowiązującego prawa lub przepisów administracyjnych dotyczących prania pieniędzy i finansowania terroryzmu, w szczególności rozporządzenia (WE) nr 2580/2001, rozporządzenia (WE) nr 881/2002 i dyrektywy .../.../UE*. [Popr. 37]

Jeśli dostawca usług płatniczych odbiorcy, otrzymując transfer środków pieniężnych, stwierdzi brak lub niekompletność informacji o płatniku i odbiorcy wymaganych na mocy art. 4 ust. 1 i 2, art. 5 ust. 1 i art. 6 lub uzna, że informacji tych nie udzielono z użyciem znaków lub danych wejściowych dopuszczalnych w ramach konwencji systemu przekazywania komunikatów lub systemu płatności i rozrachunku, odrzuca lub zawiesza taki transfer lub i zwraca się o przekazanie pełnych informacji o płatniku i odbiorcy przed zrealizowaniem transakcji płatniczej. [Popr. 38]

2.  Jeśli dany dostawca usług płatniczych regularnie nie przekazuje wymaganych kompletnych informacji o płatniku, dostawca usług płatniczych odbiorcy podejmuje kroki, które mogą początkowo polegać na wystosowaniu ostrzeżeń i wyznaczeniu terminów, a następnie albo odrzuca wszystkie kolejne transfery środków pieniężnych od tego dostawcy usług płatniczych, albo podejmuje decyzję o ewentualnym ograniczeniu lub zerwaniu swoich stosunków handlowych z tym dostawcą usług płatniczych. [Popr. 39]

Dostawca usług płatniczych odbiorcy informuje o tym fakcie organy odpowiedzialne za zwalczanie procederu prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu.

Artykuł 9

Ocena i sprawozdawczość

Dokonując oceny tego, czy dany transfer środków pieniężnych lub jakakolwiek związana z nim transakcja budzą podejrzenia i muszą zostać zgłoszone jednostce analityki finansowej, dostawca usług płatniczych odbiorcy, zgodnie z uwzględniającymi ryzyko procedurami dostawców usług płatniczych, jako jedną z okoliczności okoliczność uwzględnia brakujące lub niekompletne informacje o płatniku i odbiorcy. Dostawca usług płatniczych w swoich skutecznych uwzględniających ryzyko procedurach skupia się również na innych czynnikach ryzyka określonych w art. 16 ust. 3 dyrektywy .../.../UE(30) i w załączniku III do tej dyrektywy oraz podejmuje odpowiednie środki. [Popr. 40]

Sekcja 3

Obowiązki pośredniczących dostawców usług płatniczych

Artykuł 10

Zachowanie informacji o płatniku i odbiorcy wraz z transferem środków pieniężnych

Pośredniczący dostawcy usług płatniczych zapewniają zachowywanie wraz z transferem środków pieniężnych wszystkich otrzymanych informacji o płatniku i odbiorcy, które towarzyszą temu transferowi.

Artykuł 11

Wykrywanie brakujących informacji o płatniku i odbiorcy

1.  Pośredniczący dostawca usług płatniczych sprawdza, czy pola dotyczące informacji o płatniku i odbiorcy w systemie przekazywania komunikatów lub systemie płatności i rozrachunku wykorzystywanym do realizacji transferu środków pieniężnych zostały wypełnione z użyciem znaków lub danych wejściowych dopuszczalnych w ramach konwencji tego systemu.

2.  Pośredniczący dostawca usług płatniczych posiada skuteczne procedury pozwalające wykryć ewentualny brak lub niekompletność następujących informacji o płatniku i odbiorcy: [Popr. 41]

a)  w odniesieniu do transferów środków pieniężnych, w sytuacji gdy dostawca usług płatniczych płatnika ma siedzibę w obrębie Unii – informacji wymaganych na mocy art. 5;

b)  w odniesieniu do transferów środków pieniężnych, w sytuacji gdy dostawca usług płatniczych płatnika ma siedzibę poza terytorium Unii – informacji o płatniku i odbiorcy, o których mowa w art. 4 ust. 1 i 2, lub, w stosownych przypadkach, informacji wymaganych na mocy art. 14;

oraz

c)  w odniesieniu do przelewów zbiorczych, w sytuacji gdy dostawca usług płatniczych płatnika ma siedzibę poza terytorium Unii – informacji, o których mowa w art. 4 ust. 1 i 2 w odniesieniu do przelewu zbiorczego.

Artykuł 12

Transfery środków pieniężnych z brakującymi lub niekompletnymi informacjami o płatniku i odbiorcy

1.  Pośredniczący dostawca usług płatniczych ustanawia skuteczne, uwzględniające ryzyko procedury pozwalające stwierdzić, kiedy należy wykonać, odrzucić lub zawiesić transfer środków pieniężnych, w przypadku którego brakuje wymaganych informacji o płatniku i odbiorcy czy brakuje informacji o płatniku i odbiorcy lub czy otrzymane informacje na ich temat są niekompletne, oraz określić podejmuje odpowiednie dalsze kroki. [Popr. 42]

Jeśli pośredniczący dostawca usług płatniczych, otrzymując transfer środków pieniężnych, stwierdzi brak lub niekompletność informacji o płatniku i odbiorcy wymaganych na mocy art. 4 ust. 1 i 2, art. 5 ust. 1 i art. 6 lub uzna, że informacji tych nie udzielono z użyciem znaków lub danych wejściowych dopuszczalnych zgodnie z konwencjami systemu przekazywania komunikatów lub systemu płatności i rozrachunku, odrzuca lub zawiesza taki transfer lub i zwraca się o przekazanie pełnych informacji o płatniku i odbiorcy przed zrealizowaniem transakcji płatniczej. [Popr. 43]

2.  Jeśli dany dostawca usług płatniczych regularnie nie przekazuje wymaganych informacji o płatniku, pośredniczący dostawca usług płatniczych podejmuje kroki, które mogą początkowo polegać na wystosowaniu ostrzeżeń i wyznaczeniu terminów, a następnie albo odrzuca wszystkie przyszłe transfery środków pieniężnych od tego dostawcy usług płatniczych, albo podejmuje decyzję o ewentualnym ograniczeniu lub zerwaniu swoich stosunków handlowych z tym dostawcą usług płatniczych.

Pośredniczący dostawca usług płatniczych informuje o tym fakcie organy odpowiedzialne za zwalczanie procederu prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu.

Artykuł 13

Ocena i sprawozdawczość

Dokonując oceny tego, czy dany transfer środków pieniężnych lub jakakolwiek związana z nim transakcja budzą podejrzenia i muszą zostać zgłoszone jednostce analityki finansowej, pośredniczący dostawca usług płatniczych jako okoliczność uwzględnia brakujące lub niekompletne informacje o płatniku i odbiorcy.

Artykuł 14

Ograniczenia techniczne

1.  Niniejszy artykuł stosuje się w przypadku, gdy dostawca usług płatniczych płatnika ma siedzibę poza terytorium Unii, a pośredniczący dostawca usług płatniczych ma siedzibę w Unii.

2.  Pośredniczący dostawca usług płatniczych może stosować system płatności z ograniczeniami technicznymi, który nie pozwala na dołączanie do transferu środków pieniężnych informacji o płatniku, do przesyłania transferów środków pieniężnych do dostawcy usług płatniczych odbiorcy, chyba że w momencie otrzymania transferu środków pieniężnych stwierdzi brak lub niekompletność informacji na temat płatnika wymaganych na mocy niniejszego rozporządzenia.

3.  W przypadku gdy pośredniczący dostawca usług płatniczych w momencie otrzymania transferu środków pieniężnych stwierdzi brak lub niekompletność informacji o płatniku wymaganych na mocy niniejszego rozporządzenia, stosuje on system płatniczy z ograniczeniami technicznymi tylko wówczas, jeśli jest w stanie powiadomić o tym fakcie dostawcę usług płatniczych odbiorcy, czy to za pośrednictwem systemu przekazywania komunikatów lub systemu płatniczego zapewniającego możliwość przesłania informacji na ten temat, czy też przy zastosowaniu innej procedury, pod warunkiem że obaj dostawcy usług płatniczych zatwierdzili lub uzgodnili taki sposób komunikacji.

4.  W przypadku gdy pośredniczący dostawca usług płatniczych stosuje system płatniczy z ograniczeniami technicznymi, udostępnia on dostawcy usług płatniczych odbiorcy na jego wniosek wszelkie otrzymane informacje o płatniku, niezależnie od tego, czy są one kompletne czy też nie, w terminie trzech dni roboczych od otrzymania tego wniosku.

ROZDZIAŁ III

WSPÓŁPRACA I PROWADZENIE DOKUMENTACJI

Artykuł 15

Obowiązki w zakresie współpracy i równoważność [Popr. 44]

1.   Dostawcy usług płatniczych oraz pośredniczący dostawcy usług płatniczych udzielają, niezwłocznie i zgodnie z wymogami proceduralnymi określonymi w prawie krajowym państwa członkowskiego, w którym mają siedzibę, pełnej odpowiedzi wyłącznie na zapytania organów odpowiedzialnych w tym państwie członkowskim za zwalczanie procederu prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, dotyczące informacji wymaganych na mocy niniejszego rozporządzenia. Muszą zostać wprowadzone specjalne zabezpieczenia gwarantujące, że taka wymiana informacji odbywa się zgodnie z wymogami ochrony danych. Żadne inne organy ani osoby zewnętrzne nie mają dostępu do danych przechowywanych przez dostawców usług płatniczych. [Popr. 45]

1a.  Jako że znaczna część nielegalnych przepływów finansowych trafia do rajów podatkowych, Unia powinna zwiększyć nacisk na te kraje, aby współpracowały w celu zwalczania takich nielegalnych przepływów finansowych i poprawienia przejrzystości. [Popr. 46]

1b.  Dostawcy usług płatniczych mający siedzibę w Unii stosują niniejsze rozporządzenie do swoich jednostek zależnych i oddziałów działających w państwach trzecich, których nie uznaje się za równoważne.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych dotyczących uznania ram prawnych i nadzorczych jurysdykcji znajdujących się poza Unią za równoważne wymogom niniejszego rozporządzenia zgodnie z art. 22a. [Popr. 47]

Artykuł 15a

Ochrona danych

1.  W odniesieniu do przetwarzania danych osobowych w ramach niniejszego rozporządzenia dostawcy usług płatniczych wypełniają swoje zadania do celów niniejszego rozporządzenia zgodnie z prawem krajowym transponującym dyrektywę 95/46/WE.

2.  Dostawcy usług płatniczych dbają o to, by dane przechowywane na mocy niniejszego rozporządzenia były wykorzystywane wyłącznie do określonych w nim celów i w żadnym przypadku nie były wykorzystywane do celów handlowych.

3.  Organy odpowiedzialne za ochronę danych posiadają uprawnienia, obejmujące prawo pośredniego dostępu, do badania – z urzędu bądź na podstawie skargi – wszelkich roszczeń dotyczących problemów z przetwarzaniem danych osobowych. Uprawnienia te powinny w szczególności obejmować dostęp do zbioru danych przechowywanych przez dostawcę usług płatniczych i właściwe organy krajowe. [Popr. 48]

Artykuł 15b

Przekazywanie danych osobowych do państw trzecich lub organizacji międzynarodowych

Przekazanie danych osobowych do państwa trzeciego lub organizacji międzynarodowej, które nie zapewniają odpowiedniego stopnia ochrony w rozumieniu art. 25 dyrektywy 95/46/WE, może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy:

a)  wprowadzone są odpowiednie środki ochrony i zabezpieczenia danych oraz

b)  organ nadzorczy po dokonaniu oceny wyżej wspomnianych środków i zabezpieczeń udzielił uprzedniego zezwolenia na przekazanie danych. [Popr. 49]

Artykuł 16

Prowadzenie dokumentacji

Informacji o płatniku i odbiorcy nie można przechowywać dłużej, niż jest to bezwzględnie konieczne. Dostawca usług płatniczych płatnika oraz dostawca usług płatniczych odbiorcy przechowują dokumentację zawierającą informacje, o których mowa w art. 4, 5, 6 i 7 przez maksymalnie pięć lat. W przypadkach, o których mowa w art. 14 ust. 2 i 3, pośredniczący dostawca usług płatniczych przechowuje przez okres pięciu lat dokumentację zawierającą wszystkie otrzymane informacje. Po upływie tego okresu dane osobowe zostają usunięte, chyba że przepisy prawa krajowego stanowią inaczej, w którym to przypadku prawo krajowe określa okoliczności, w jakich dostawcy usług płatniczych mogą lub muszą w dalszym ciągu przechowywać te dane. Państwa członkowskie mogą dopuścić dalsze przechowywanie danych lub wymagać ich dalszego przechowywania przez dalszy okres tylko w wyjątkowych okolicznościach, gdy podano uzasadnione powody i tylko wówczas, jeśli jest to konieczne do zapobiegania przypadkom prania pieniędzy i finansowania terroryzmu, lub też wykrywania lub badania tych przypadków. Maksymalny okres przechowywania danych po wykonaniu transferu środków pieniężnych nie może przekroczyć dziesięciu lat, a dane osobowe przechowuje się zgodnie z prawem krajowym transponującym dyrektywę 95/46/WE. [Popr. 50]

Dostawcy usług płatniczych płatnika, odbiorcy i pośredniczący dostawcy usług dysponują odpowiednimi środkami technicznymi i organizacyjnymi w celu ochrony danych osobowych przed przypadkowym lub bezprawnym zniszczeniem lub przypadkową utratą, zmianą, nieuprawnionym ujawnieniem lub udostępnieniem. [Popr. 51]

Informacje o płatniku lub odbiorcy gromadzone przez dostawców usług płatniczych płatnika, odbiorcy i pośredniczących dostawców usług płatniczych są usuwane po upływie okresu przechowywania danych. [Popr. 52]

Artykuł 16a

Dostęp do informacji i poufność

1.  Dostawcy usług płatniczych dbają o to, by informacje gromadzone do celów niniejszego rozporządzenia były dostępne wyłącznie dla wyznaczonych osób lub ograniczone do osób absolutnie niezbędnych do wykonania podjętego zadania.

2.  Dostawcy usług płatniczych dbają o przestrzeganie poufności przetwarzanych danych.

3.  Osoby mające dostęp do danych osobowych płatnika lub odbiorcy i zajmujące się ich przetwarzaniem przestrzegają zasad poufności przetwarzania danych i wymogów ochrony danych.

4.  Właściwe organy dopilnowują, aby osoby, które regularnie gromadzą lub przetwarzają dane osobowe, były objęte specjalistycznym szkoleniem z zakresu ochrony danych. [Popr. 53]

ROZDZIAŁ IV

SANKCJE I MONITOROWANIE

Artykuł 17

Sankcje

1.  Państwa członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące środków i sankcji administracyjnych mających zastosowanie w przypadku naruszeń przepisów niniejszego rozporządzenia oraz podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia ich stosowania. Przewidziane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.

2.  W przypadku gdy dostawcy usług płatniczych podlegają określonym obowiązkom, państwa członkowskie zapewniają możliwość stosowania – w przypadku naruszenia tych obowiązków – sankcji wobec członków ich organów zarządzających oraz wszelkich innych osób fizycznych, które w świetle prawa krajowego ponoszą odpowiedzialność za naruszenie.

3.  Państwa członkowskie zgłaszają przepisy, o których mowa w ust. 1, Komisji oraz wspólnemu komitetowi EUNB, EUNUiPPE i EUNGiPW do dnia ...(31). Państwa członkowskie niezwłocznie powiadamiają Komisję oraz wspólny komitet EUNB, EUNUiPPE i EUNGiPW o wszelkich późniejszych zmianach tych przepisów.

4.  Właściwe organy muszą posiadać wszelkie uprawnienia dochodzeniowe, które są niezbędne do wykonywania ich funkcji. Wykonując swoje uprawnienia do nakładania sankcji, właściwe organy współpracują ściśle ze sobą w celu zapewnienia pożądanej skuteczności sankcji lub środków oraz koordynują swoje działania w przypadku postępowań obejmujących sprawy transgraniczne.

Artykuł 18

Przepisy szczegółowe

1.  Przepisy niniejszego artykułu stosuje się do następujących naruszeń:

a)  wielokrotne nieuwzględnienie wymaganych informacji o płatniku i odbiorcy przez dostawcę usług płatniczych, z naruszeniem art. 4, 5 i 6; [Popr. 54]

b)  poważne uchybienie obowiązkowi zapewnienia prowadzenia dokumentacji zgodnie z art. 16 ze strony dostawców usług płatniczych;

c)  niewprowadzenie przez dostawcę usług płatniczych skutecznych, uwzględniających ryzyko polityk i procedur wymaganych na mocy art. 8 i 12;

ca)  poważne uchybienie zachowaniu zgodności z art. 11 i 12 przez pośredniczących dostawców usług płatniczych. [Popr. 55]

2.  W przypadkach, o których mowa w ust. 1, możliwe do zastosowania środki administracyjne i sankcje obejmują co najmniej:

a)  publiczne oświadczenie wskazujące osobę fizyczną lub prawną oraz charakter naruszenia;

b)  nakaz zobowiązujący osobę fizyczną lub prawną do zaprzestania danego postępowania oraz do powstrzymania się od ponownego podejmowania tego postępowania;

c)  w przypadku dostawcy usług płatniczych – cofnięcie udzielonego dostawcy zezwolenia;

d)  nałożenie na członka organu zarządzającego dostawcy usług płatniczych bądź na jakąkolwiek inną osobę fizyczną, których uznano za odpowiedzialnych za naruszenie, czasowego zakazu sprawowania funkcji w przedsiębiorstwie dostawcy usług płatniczych;

e)  w przypadku osoby prawnej – administracyjne sankcje finansowe do maksymalnej wysokości 10 % całkowitego rocznego obrotu tej osoby prawnej w poprzednim roku obrotowym; jeżeli osoba prawna jest jednostką zależną jednostki dominującej, całkowity roczny obrót stanowi kwota całkowitego rocznego obrotu wynikająca ze skonsolidowanego sprawozdania finansowego ostatecznej jednostki dominującej za poprzedni rok obrotowy;

f)  w przypadku osoby fizycznej – administracyjne sankcje finansowe do maksymalnej wysokości 5 000 000 EUR lub, w państwach członkowskich, w których euro nie jest walutą urzędową, równowartość tej kwoty w walucie krajowej na dzień ...(32);

g)  administracyjne sankcje finansowe do maksymalnej wysokości równej dwukrotności kwoty korzyści uzyskanych lub strat unikniętych w wyniku naruszenia, o ile można je ustalić.

Artykuł 19

Publikacja informacji o nałożonych sankcjach

Właściwe organy publikują bez zbędnej zwłoki informacje o sankcjach i środkach administracyjnych nałożonych w przypadkach, o których mowa w art. 17 i art. 18 ust. 1, w tym informacje o rodzaju i charakterze naruszenia oraz tożsamości osób odpowiedzialnych za naruszenie, publikuje się bez zbędnej zwłoki, chyba że opublikowanie tych informacji stanowiłoby poważne zagrożenie dla stabilności rynków finansowych jeżeli po dokonaniu oceny w poszczególnych przypadkach jest to konieczne i proporcjonalne. [Popr. 56]

W przypadku gdy publikacja wspomnianych informacji wyrządziłaby niewspółmierną szkodę zaangażowanym stronom, właściwe organy publikują informacje o nałożonych sankcjach w sposób anonimowy.

W przypadku nałożenia lub zastosowania przez właściwy organ państwa członkowskiego kary administracyjnej lub innego środka zgodnie z art. 17 i 18 organ ten powiadamia EUNB o tej karze lub środku oraz o okolicznościach ich nałożenia lub zastosowania. EUNB wprowadza takie zgłoszenie do centralnej bazy danych o karach administracyjnych ustanowionej zgodnie z art. 69 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE(33) i stosuje do danego zgłoszenia takie same procedury jak do wszelkich innych opublikowanych kar. [Popr. 57]

Artykuł 20

Stosowanie sankcji przez właściwe organy

Przy ustalaniu rodzaju sankcji lub środków administracyjnych oraz wysokości administracyjnych sankcji finansowych, właściwe organy uwzględniają wszelkie istotne okoliczności, w tym:

a)  wagę naruszenia i czas jego trwania;

b)  stopień odpowiedzialności osoby fizycznej lub prawnej odpowiedzialnej za naruszenie;

c)  sytuację finansową odpowiedzialnej osoby fizycznej lub prawnej, której wyznacznikiem jest wysokość całkowitych obrotów odpowiedzialnej osoby prawnej lub rocznych dochodów odpowiedzialnej osoby fizycznej;

d)  skalę korzyści uzyskanych lub strat unikniętych przez odpowiedzialną osobę fizyczną lub prawną, o ile można je ustalić;

e)  straty poniesione przez osoby trzecie w wyniku naruszenia, jeżeli można je ustalić;

f)  gotowości odpowiedzialnej osoby fizycznej lub prawnej do współpracy z właściwym organem;

g)  uprzednie naruszenia popełnione przez odpowiedzialną osobę fizyczną lub prawną.

Artykuł 21

Zgłaszanie naruszeń

1.  Państwa członkowskie ustanawiają skuteczne mechanizmy sprzyjające zgłaszaniu właściwym organom naruszeń przepisów niniejszego rozporządzenia: . W celu ochrony danych przed przypadkowym lub bezprawnym zniszczeniem, przypadkową utratą, zmianą lub bezprawnym ujawnieniem wdraża się odpowiednie środki techniczne i organizacyjne. [Popr. 58]

2.  Mechanizmy, o których mowa w ust. 1, obejmują co najmniej:

a)  szczególne procedury odbierania zgłoszeń o naruszeniach oraz działania następcze;

b)  stosowną ochronę informatorów i osób, które ujawniają potencjalne lub popełnione naruszenia; [Popr. 59]

c)  ochronę danych osobowych zarówno osoby dokonującej zgłoszenia naruszeń, jak i osoby, której zarzuca się popełnienie naruszenia, zgodnie z zasadami określonymi w dyrektywie 95/46/WE.

3.  Dostawcy usług płatniczych we współpracy z właściwymi organami ustanawiają odpowiednie procedury wewnętrzne zapewniające ich pracownikom możliwość zgłaszania naruszeń wewnątrz firmy za pośrednictwem specjalnego bezpiecznego, niezależnego i zapewniającego anonimowość kanału. [Popr. 60]

Artykuł 22

Monitorowanie

1.  Państwa członkowskie zobowiązują właściwe organy do skutecznego monitorowania przestrzegania wymogów niniejszego rozporządzenia i podejmowania niezbędnych środków w celu zapewnienia przestrzegania tych wymogów. EUNB może zgodnie z art. 16 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010 wydać wytyczne dotyczące procesów wdrażania niniejszego rozporządzenia, uwzględniając najlepsze praktyki państw członkowskich. [Popr. 61]

1a.  Komisja koordynuje i starannie monitoruje stosowanie niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do dostawców usług płatniczych spoza Unii oraz w stosownych przypadkach zacieśnia współpracę z organami państw trzecich odpowiedzialnymi za badanie naruszeń przepisów i nakładanie za nie kar na podstawie art. 18. [Popr. 62]

1b.  Do dnia 1 stycznia 2017 r. Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat stosowania rozdziału IV ze szczególnym uwzględnieniem przypadków transgranicznych, dostawców usług płatniczych z państw trzecich oraz wykonywania przez ich krajowe właściwe organy uprawnień dochodzeniowych i uprawnień w zakresie nakładania kar. W przypadku zagrożenia naruszeniem przepisów w zakresie przechowywania danych Komisja podejmuje odpowiednie i skuteczne działania, w tym przedstawia wniosek w sprawie zmiany niniejszego rozporządzenia. [Popr. 63]

Artykuł 22a

Wykonywanie przekazanych uprawnień

1.  Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

2.  Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 15 ust. 1a, powierza się Komisji na czas nieokreślony od ...(34).

3.  Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 15 ust. 1a, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.

4.  Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

5.  Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 15 ust. 1a wchodzi w życie tylko wtedy, kiedy Parlament Europejski albo Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie lub kiedy przed upływem tego terminu zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten zostaje przedłużony o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady. [Popr. 64]

ROZDZIAŁ V

UPRAWNIENIA WYKONAWCZE

Artykuł 23

Procedura komitetowa

1.  Komisję wspomaga Komitet ds. Zapobiegania Praniu Pieniędzy i Finansowania Terroryzmu („komitet”). Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

2.  W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011, pod warunkiem że przepisy wykonawcze przyjęte zgodnie z określoną w nim procedurą nie zmieniają podstawowych przepisów niniejszego rozporządzenia. [Popr. 65]

ROZDZIAŁ VI

ODSTĘPSTWA

Artykuł 24

Umowy z terytoriami lub państwami wymienionymi niewymienionymi w art. 355 Traktatu [Popr. 66]

1.  Bez uszczerbku dla art. 15 ust. 1a Komisja, w przypadku udokumentowanej równoważności, może upoważnić państwo członkowskie do zawarcia umów z państwem lub terytorium, które nie stanowi części terytorium Unii, o którym mowa w art. 355 Traktatu, zawierających odstępstwa od przepisów niniejszego rozporządzenia, aby umożliwić traktowanie transferów środków pieniężnych pomiędzy tym państwem lub terytorium a danym państwem członkowskim jak transferów środków pieniężnych w obrębie tego państwa członkowskiego. [Popr. 67]

Upoważnienie do zawarcia tych umów może zostać udzielone tylko wówczas, gdy spełnione są następujące warunki:

a)  dane państwo lub terytorium łączy unia walutowa z danym państwem członkowskim, wchodzi ono w skład obszaru walutowego tego państwa członkowskiego lub podpisało konwencję walutową z Unią reprezentowaną przez państwo członkowskie;

b)  dostawcy usług płatniczych w danym państwie lub na danym terytorium uczestniczą bezpośrednio lub pośrednio w systemach płatności i rozrachunku w tym państwie członkowskim;

oraz

c)  dane państwo lub terytorium wymaga od dostawców usług płatniczych podlegających jego jurysdykcji stosowania takich samych zasad jak te, które ustanowiono na mocy niniejszego rozporządzenia.

2.  Państwo członkowskie pragnące zawrzeć umowę, o której mowa w ust. 1, kieruje odpowiedni wniosek do Komisji i przekazuje jej wszystkie niezbędne informacje.

Po otrzymaniu przez Komisję wniosku państwa członkowskiego transfery środków pieniężnych pomiędzy tym państwem członkowskim a państwem lub terytorium, którego dotyczy wniosek, są tymczasowo – do czasu podjęcia decyzji zgodnie z procedurą określoną w niniejszym artykule – traktowane jak transfery środków pieniężnych w obrębie tego państwa członkowskiego.

Jeśli Komisja uzna, że nie posiada wszystkich niezbędnych informacji, zwraca się do danego państwa członkowskiego w ciągu dwóch miesięcy od otrzymania wniosku i określa wymagane dodatkowo informacje.

Gdy Komisja dysponuje już wszystkimi informacjami, jakie uzna za konieczne do rozpatrzenia wniosku, w ciągu jednego miesiąca powiadamia państwo członkowskie, które złożyło wniosek, o tym fakcie i przekazuje wniosek pozostałym państwom członkowskim.

3.  W ciągu trzech miesięcy od powiadomienia, o którym mowa w ust. 2 akapit czwarty, Komisja, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 23 ust. 2, podejmuje decyzję, czy udzielić państwu członkowskiemu upoważnienia do zawarcia umowy, o której mowa w ust. 1 niniejszego artykułu.

W każdym przypadku Komisja podejmuje decyzję, o której mowa w akapicie pierwszym, w ciągu 18 miesięcy od otrzymania wniosku.

3a.  Zapewnia się nieprzerwane stosowanie już obowiązujących zatwierdzonych decyzji dotyczących terytoriów zależnych lub stowarzyszonych, a mianowicie decyzji wykonawczej Komisji 2012/43/UE(35), decyzji Komisji 2010/259/WE(36) oraz decyzji Komisji 2008/982/WE(37). [Popr. 68]

ROZDZIAŁ VII

PRZEPISY KOŃCOWE

Artykuł 25

Uchylenie

Rozporządzenie (WE) nr 1781/2006 traci moc.

Odesłania do uchylonego rozporządzenia odczytuje się jako odesłania do niniejszego rozporządzenia zgodnie z tabelą korelacji w załączniku.

Artykuł 26

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia ...(38).

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w ...

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK

Tabela korelacji, o której mowa w art. 25.

Rozporządzenie (WE) nr 1781/2006

Niniejsze rozporządzenie

Artykuł 1

Artykuł 1

Artykuł 2

Artykuł 2

Artykuł 3

Artykuł 3

Artykuł 4

Artykuł 4 ust. 1

Artykuł 5

Artykuł 4

Artykuł 6

Artykuł 5

Artykuł 7

Artykuł 7

Artykuł 8

Artykuł 7

Artykuł 9

Artykuł 8

Artykuł 10

Artykuł 9

Artykuł 11

Artykuł 16

Artykuł 12

Artykuł 10

Artykuł 11

Artykuł 12

Artykuł 13

Artykuł 13

Artykuł 14

Artykuł 14

Artykuł 15

Artykuł 15

Artykuły 17–22

Artykuł 16

Artykuł 23

Artykuł 17

Artykuł 24

Artykuł 18

-

Artykuł 19

-

Artykuł 25

Artykuł 20

Artykuł 26

(1) Dz.U. C 166 z 12.6.2013, s. 2.
(2) Dz.U. C 271 z 19.9.2013, s. 31.
(3)Dz.U. C 166 z 12.6.2013, s. 2.
(4) Dz.U. C 271 z 19.9.2013, s. 31.
(5) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 11 marca 2014 r.
(6)Rozporządzenie Rady (WE) nr 2580/2001 z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu (Dz.U. L 344 z 28.12.2001, s. 70).
(7)Rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i Talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów i rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do Talibów w Afganistanie (Dz.U. L 139 z 29.5.2002, s. 9).
(8)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady .../.../UE z dnia ... w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu (Dz.U. L ..., s. ...).
(9) Numer, data i odniesienie do Dz.U. dyrektywy przyjętej na podstawie COD 2013/0025.
(10)Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281 z 23.11.1995, s. 31).
(11) Numer dyrektywy przyjętej na podstawie COD 2013/0025.
(12)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 924/2009 z dnia 16 września 2009 r. w sprawie płatności transgranicznych we Wspólnocie oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 2560/2001 (Dz.U. L 266 z 9.10.2009, s. 11).
(13)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 260/2012 z dnia 14 marca 2012 r. ustanawiające wymogi techniczne i handlowe w odniesieniu do poleceń przelewu i poleceń zapłaty w euro oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 924/2009 (Dz.U. L 94 z 30.3.2012, s. 22).
(14)Dyrektywa 2007/64/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego zmieniająca dyrektywy 97/7/WE, 2002/65/WE, 2005/60/WE i 2006/48/WE i uchylająca dyrektywę 97/5/WE (Dz.U. L 319 z 5.12.2007, s. 1).
(15) Numer dyrektywy przyjętej na podstawie COD 2013/0025.
(16) Numer dyrektywy przyjętej na podstawie COD 2013/0025.
(17) Rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego), zmiany decyzji nr 716/2009/WE oraz uchylenia decyzji Komisji 2009/78/WE (Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 12).
(18) Rozporządzenie (UE) nr 1094/2010 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych), zmiany decyzji nr 716/2009/WE oraz uchylenia decyzji Komisji 2009/79/WE (Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 48).
(19) Rozporządzenie (UE) nr 1095/2010 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych), zmiany decyzji nr 716/2009/WE oraz uchylenia decyzji Komisji 2009/77/WE (Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 84).
(20)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).
(21) Dz.U. L 345 z 8.12.2006, s. 1.
(22) Numer dyrektywy przyjętej na podstawie COD 2013/0025.
(23) Dz.U. C 32 z 4.2.2014, s. 9.
(24) Numer dyrektywy przyjętej na podstawie COD 2013/0025.
(25) Numer dyrektywy przyjętej na podstawie COD 2013/0025.
(26) Numer dyrektywy przyjętej na podstawie COD 2013/0025.
(27) Numer dyrektywy przyjętej na podstawie COD 2013/0025.
(28) Numer dyrektywy przyjętej na podstawie COD 2013/0025.
(29) Numer dyrektywy przyjętej na podstawie COD 2013/0025.
(30) Numer dyrektywy przyjętej na podstawie COD 2013/0025.
(31) Dwa lata od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
(32) Data wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
(33) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniająca dyrektywę 2002/87/WE i uchylająca dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 338).
(34) Dwa lata od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
(35) Decyzja wykonawcza Komisji 2012/43/UE z dnia 25 stycznia 2012 r. upoważniająca Królestwo Danii do zawierania umów z Grenlandią i Wyspami Owczymi w sprawie traktowania przekazów pieniężnych pomiędzy Danią a każdym z tych terytoriów jak przekazów pieniężnych w obrębie Danii, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1781/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 24 z 27.1.2012, s. 12).
(36) Decyzja Komisji 2010/259/UE z dnia 4 maja 2010 r. upoważniająca Republikę Francuską do zawarcia umowy z Księstwem Monako pozwalającej na traktowanie przekazów pieniężnych pomiędzy Republiką Francuską a Księstwem Monako jak przekazów pieniężnych w obrębie Republiki Francuskiej, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1781/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 112 z 5.5.2010, s. 23).
(37) Decyzja Komisji 2008/982/WE z dnia 8 grudnia 2008 r. upoważniająca Zjednoczone Królestwo do zawarcia umowy z Baliwatem Jersey, Baliwatem Guernsey i wyspą Man w sprawie traktowania przekazów pieniężnych pomiędzy Zjednoczonym Królestwem a każdym z tych terytoriów jak przekazów pieniężnych w obrębie Zjednoczonego Królestwa zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1781/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 352 z 31.12.2008, s. 34).
(38) Data transpozycji dyrektywy przyjętej na podstawie COD 2013/0025.


Przeciwdziałanie korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu ***I
PDF 877kWORD 543k
Rezolucja
Tekst skonsolidowany
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu (COM(2013)0045) – C7-0032/2013 – 2013/0025(COD))
P7_TA(2014)0191A7-0150/2014

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi i Radzie (COM(2013)0045),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C7–0032/2013),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego z dnia 17 maja 2013 r.(1),

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 23 maja 2013 r.(2),

–   uwzględniając zobowiązania przyjęte na szczycie G8, który odbył się w czerwcu 2013 r. w Irlandii Północnej,

–  uwzględniając zalecenia Komisji z dnia 6 grudnia 2012 r. w sprawie agresywnego planowania podatkowego,

–  uwzględniając sprawozdanie z postępu prac z dnia 5 września 2013 r. sporządzone przez Sekretarza Generalnego OECD dla G20,

–  uwzględniając opinię Komisji Gospodarczej i Monetarnej z dnia 9 grudnia 2013 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy zmieniającej dyrektywy Rady 78/660/EWG i 83/349/EWG w odniesieniu do ujawniania informacji niefinansowych i informacji dotyczących różnorodności przez niektóre duże spółki oraz grupy,

–  uwzględniając art. 55 Regulaminu,

–  uwzględniając wspólne posiedzenia Komisji Gospodarczej i Monetarnej oraz Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych zgodnie z art. 51 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej i Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych oraz opinie Komisji Rozwoju i Komisji Prawnej (A7-0150/2014),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzić znaczące zmiany do swojego wniosku lub zastąpić go innym tekstem;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 11 marca 2014 r. w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/.../UE w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu

P7_TC1-COD(2013)0025


(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego(3),

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(4),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą(5),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Masowy przepływ brudnych nielegalnych pieniędzy może szkodzić stabilności i wiarygodności sektora finansowego oraz stanowić zagrożenie dla rynku wewnętrznego i międzynarodowego rozwoju. Terroryzm uderza w same fundamenty naszego społeczeństwa. Przepływy nielegalnych pieniędzy znacznie ułatwia istnienie sekretnych struktur korporacyjnych działających w jurysdykcjach zapewniających tajemnicę transakcji i za pośrednictwem takich jurysdykcji, które często określa się też mianem rajów podatkowych. Oprócz dalszego rozwijania instrumentów prawnokarnych rezultaty mogą przynieść również na szczeblu Unii niezbędne są działania zapobiegawcze prowadzone poprzez system finansowy, które mogą przynieść komplementarne wyniki. Jednak podejście prewencyjne powinno być ukierunkowane i proporcjonalne oraz nie powinno prowadzić do ustanowienia kompleksowego systemu kontrolowania całej ludności. [Popr. 1]

(2)  Działania przestępców i ich wspólników podejmowane w celu ukrycia pochodzenia dochodów z przestępstwa lub przeznaczenia pieniędzy pochodzących z legalnych lub nielegalnych źródeł na cele terrorystyczne mogą stanowić poważne zagrożenie dla solidności, rzetelności i stabilności instytucji kredytowych i finansowych oraz dla zaufania do całego systemu finansowego. Jeśli na poziomie Unii nie zostaną przyjęte określone środki koordynujące, osoby zajmujące się praniem pieniędzy i finansowaniem terroryzmu mogą się starać wykorzystywać swobodę przepływu kapitału i swobodę świadczenia usług finansowych, które stanowią część zintegrowanego obszaru finansowego, aby ułatwić sobie prowadzenie działalności przestępczej. Z tego względu na poziomie Unii niezbędne są określone środki koordynujące. Jednocześnie przeciwwagą dla celów polegających na ochronie społeczeństwa przed przestępcami oraz ochronie stabilności i integralności europejskiego systemu finansowego powinna być konieczność stworzenia środowiska regulacyjnego, które umożliwi przedsiębiorstwom rozwijanie działalności bez ponoszenia nieproporcjonalnych kosztów zgodności. Wszelkie wymogi nałożone na podmioty zobowiązane w zakresie walki z praniem pieniędzy i finansowaniem terroryzmu powinny być zatem uzasadnione i proporcjonalne. [Popr. 2]

(3)  Niniejsza dyrektywa jest czwartą dyrektywą dotyczącą zagrożeń wynikających z prania pieniędzy. W dyrektywie Rady 91/308/EWG(6) zdefiniowano pranie pieniędzy w kontekście przestępstw narkotykowych oraz nałożono obowiązki wyłącznie na sektor finansowy. W dyrektywie 2001/97/WE(7) rozszerzono zakres stosowania, zarówno pod względem przestępstw, jak i zawodów i działalności objętych tym zakresem. W czerwcu 2003 r. Grupa Specjalna ds. Przeciwdziałania Praniu Pieniędzy (FATF) przeprowadziła przegląd swoich zaleceń w celu uwzględnienia finansowania terroryzmu, a ponadto przedstawiła bardziej szczegółowe zalecenia dotyczące identyfikacji i weryfikacji klientów; sytuacji, w których wyższe ryzyko prania pieniędzy może uzasadniać stosowanie wzmocnionych środków, a także sytuacji, w których niższe ryzyko może uzasadniać przeprowadzanie mniej rygorystycznych kontroli.

Zmiany te znalazły odzwierciedlenie w dyrektywie 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady(8) oraz w dyrektywie Komisji 2006/70/WE(9). Przy wdrażaniu zaleceń FATF Unia powinna w pełni przestrzegać przepisów o ochronie danych, a także Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (Karta) oraz Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. [Popr. 3]

(4)  Pranie pieniędzy i finansowanie terroryzmu odbywa się często w kontekście międzynarodowym. Środki przyjęte wyłącznie na szczeblu krajowym, a nawet Unii Europejskiej, bez uwzględnienia koordynacji i współpracy na szczeblu międzynarodowym, miałyby bardzo ograniczone skutki. Dlatego środki przyjmowane przez Unię w tej dziedzinie powinny być zgodne z innymi działaniami podjętymi w ramach innych forów międzynarodowych i co najmniej tak rygorystyczne jak te działania. Unikanie podatków oraz mechanizmy nieujawniania i zatajania mogą być wykorzystywane jako strategie prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu, aby uniknąć wykrycia.. W działaniach Unii należy nadal uwzględniać w sposób szczególny zalecenia Grupy Specjalnej ds. Przeciwdziałania Praniu Pieniędzy, która jest wiodącym organem międzynarodowym FATF i innych organów międzynarodowych aktywnie prowadzącym prowadzących walkę z praniem pieniędzy i finansowaniem terroryzmu. W celu wzmocnienia skuteczności zwalczania prania pieniędzy i finansowania terroryzmu należy, w odpowiednich przypadkach, dostosować dyrektywy 2005/60/WE i 2006/70/WE do nowych zaleceń Grupy Specjalnej ds. Przeciwdziałania Praniu Pieniędzy FATF przyjętych i rozszerzonych w lutym 2012 r. Jednak istotne jest, aby takie dostosowanie do niewiążących zaleceń FATF było przeprowadzane w pełnej zgodności z prawem Unii, szczególnie jeśli chodzi o unijne przepisy o ochronie danych oraz ochronę praw podstawowych zapisanych w Karcie. [Popr. 4]

(4a)  Szczególną uwagę należy zwrócić na wypełnienie zobowiązań określonych w art. 208 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), który wymaga spójności polityki na rzecz rozwoju, aby powstrzymać nasilającą się tendencję do przenoszenia działań mających na celu pranie brudnych pieniędzy z krajów rozwiniętych do krajów rozwijających się, gdzie przepisy w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy są mniej restrykcyjne. [Popr. 5]

(4b)  Z uwagi na fakt, że nielegalne przepływy finansowe, w szczególności pranie pieniędzy, stanowią od 6 % do 8,7 % PKB krajów rozwijających się(10), co stanowi kwotę 10 razy większą niż kwota pomocy, jakiej udziela krajom rozwijającym się Unia i jej państwa członkowskie, należy koordynować środki podejmowane w celu zwalczania prania pieniędzy i finansowania terroryzmu oraz uwzględniać strategię i politykę rozwoju, jakie prowadzi Unia i państwa członkowskie, aby zapobiegać ucieczce kapitału. [Popr. 6]

(5)  Ponadto wykorzystywanie systemu finansowego do kierowania pieniędzy pochodzących z przestępstwa, a nawet z legalnego źródła na cele terrorystyczne stwarza wyraźne ryzyko dla integralności, prawidłowego funkcjonowania, wiarygodności i stabilności systemu finansowego. W związku z tym środkami zapobiegawczymi określonymi w niniejszej dyrektywie należy objąć nie tylko manipulowanie pieniędzmi pochodzącymi z przestępstwa, ale także poważnej przestępczości i gromadzenie pieniędzy lub mienia na cele terrorystyczne. [Popr. 7]

(5a)  Głównym celem wszystkich środków wynikających z niniejszej dyrektywy, niezależnie od kar przewidzianych w państwach członkowskich, powinno być zwalczanie wszelkich praktyk pozwalających czerpać znaczne nielegalne zyski. Należy to osiągnąć przez podjęcie wszystkich możliwych kroków zapobiegających wykorzystywaniu systemu finansowego do prania takich zysków. [Popr. 8]

(6)  Duże płatności gotówkowe wiążą się z dużym ryzykiem prania pieniędzy i finansowania terroryzmu. W celu zwiększenia nadzoru oraz ograniczenia ryzyka, z jakim wiążą się płatności gotówkowe, osoby fizyczne i prawne prowadzące handel towarami powinny być objęte niniejszą dyrektywą w takim zakresie, w jakim dokonują płatności gotówkowych, lub je otrzymują, na kwotę 7 500 EUR lub wyższą. Państwa członkowskie powinny móc zdecydować o przyjęciu bardziej rygorystycznych przepisów, w tym niższych progów. [Popr. 9]

(6a)  Coraz częściej jako zamiennik rachunku bankowego wykorzystywane są produkty związane z pieniądzem elektronicznym. Emitenci takich produktów powinni podlegać rygorystycznemu obowiązkowi zapobiegania praniu pieniędzy i finansowania terroryzmu. Powinna jednak istnieć możliwość zwolnienia produktów związanych z pieniądzem elektronicznym z zachowania należytej staranności wobec klienta, o ile zostały spełnione łącznie pewne warunki. Stosowanie pieniędzy elektronicznych, które wyemitowano bez zachowania należytej staranności wobec klienta, powinno być dozwolone jedynie w przypadku zakupu towarów i usług od handlowców i dostawców, którzy zostali zidentyfikowani i których identyfikacja została zweryfikowana przez emitenta pieniądza elektronicznego. Nie należy zezwalać na stosowanie pieniędzy elektronicznych bez zachowania należytej staranności wobec klienta w transferach między osobami. Kwota przechowywana elektronicznie powinna być na tyle mała, aby uniknąć powstawania luk oraz aby upewnić się, że dana osoba nie może uzyskać nieograniczonej ilości anonimowych produktów związanych z pieniądzem elektronicznym. [Popr. 10]

(6b)  W państwach członkowskich pośrednicy w obrocie nieruchomościami prowadzą różnorodne działania w zakresie transakcji dotyczących nieruchomości. W celu zmniejszenia ryzyka prania pieniędzy w sektorze nieruchomości powinni oni zostać objęci zakresem niniejszej dyrektywy, jeżeli w ramach swojej działalności zawodowej są zaangażowani w transakcje finansowe dotyczące nieruchomości. [Popr. 11]

(7)  Prawnicy wykonujący wolne zawody, zgodnie z definicją stosowaną przez państwa członkowskie, powinni podlegać przepisom dyrektywy w przypadku udziału w transakcjach finansowych lub korporacyjnych, włączając w to świadczenie usług doradztwa podatkowego, wówczas gdy istnieje największe ryzyko nadużywania usług świadczonych przez tych prawników do celów legalizowania dochodów pochodzących z działalności przestępczej lub do celów finansowania terroryzmu. Powinny jednak istnieć wyłączenia z obowiązku zgłaszania informacji uzyskanych przed rozpoczęciem, w czasie lub po zakończeniu postępowania sądowego albo przy ustalaniu sytuacji prawnej klienta. W związku z tym doradztwo prawne powinno nadal podlegać obowiązkowi zachowania tajemnicy służbowej, chyba że doradca prawny bierze udział w praniu pieniędzy lub finansowaniu terroryzmu, porada prawna jest udzielana w celu prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu lub prawnik wie, że klient zwraca się o poradę prawną do celów prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu.

(8)  Bezpośrednio porównywalne usługi należy traktować w ten sam sposób, gdy świadczą je przedstawiciele zawodów, którzy są objęci niniejszą dyrektywą. W celu zapewnienia przestrzegania praw zagwarantowanych w Karcie w przypadku audytorów, zewnętrznych księgowych oraz doradców podatkowych, którzy w niektórych państwach członkowskich mogą występować w obronie klienta lub reprezentować go podczas postępowania sądowego, lub ustalać sytuację prawną klienta informacje, które uzyskują w trakcie wykonywania powyższych zadań nie powinny podlegać obowiązkowi zgłaszania zgodnie z niniejszą dyrektywą.

(9)  Należy wyraźnie podkreślić, że „przestępstwa podatkowe” dotyczące podatków bezpośrednich i pośrednich objęte są zakresem szerokiej definicji „działalności przestępczej” określonej w niniejszej dyrektywie zgodnie ze zmienionymi zaleceniami Grupy Specjalnej ds. Przeciwdziałania Praniu Pieniędzy. FATF. Rada Europejska w dniu 23 maja 2013 r. stwierdziła konieczność podjęcia w kompleksowy sposób problemu uchylania się od opodatkowania i oszustw podatkowych oraz walki z praniem pieniędzy zarówno na rynku wewnętrznym, jak i wobec państw trzecich i jurysdykcji niechętnych współpracy. Uzgodnienie definicji przestępstw podatkowych stanowi istotny krok w wykrywaniu tych przestępstw, podobnie jak publiczne ujawnianie przez duże przedsiębiorstwa prowadzące działalność w Unii niektórych informacji finansowych w podziale na poszczególne kraje. Istotne jest również zapewnienie, aby podmioty zobowiązane i prawnicy, zgodnie z definicją państw członkowskich, nie dążyli do udaremnienia zamierzeń niniejszej dyrektywy ani nie ułatwiali agresywnego planowania podatkowego i nie angażowali się w nie. [Popr. 12]

(9a)  Państwa członkowskie powinny wprowadzić ogólne zasady zapobiegania unikaniu opodatkowania w celu ograniczenia agresywnego planowania podatkowego i unikania podatków, zgodnie z zaleceniami Komisji Europejskiej w sprawie agresywnego planowania podatkowego z dnia 12 grudnia 2012 r. oraz sprawozdaniem z postępu prac OECD dla G20 z dnia 5 września 2013 r. [Popr. 13]

(9b)  Przeprowadzając lub ułatwiając transakcje handlowe lub prywatne, podmioty, które pełnią szczególną rolę w systemie finansowym, takie jak Europejski Bank (EBI) Inwestycyjny, Europejski Bank Odbudowy i Rozwoju (EBOR), banki centralne państw członkowskich i centralne systemy rozliczeniowe, powinny w miarę możliwości przestrzegać przepisów mających zastosowanie do innych podmiotów zobowiązanych, przyjętych na mocy niniejszej dyrektywy. [Popr. 14]

(10)  Istnieje potrzeba identyfikacji każdej osoby fizycznej będącej właścicielem osoby prawnej lub sprawującej nad nią kontrolę. Podczas gdy Chociaż wskazanie określonego procentowego udziału w spółce nie doprowadzi automatycznie do wskazania beneficjenta rzeczywistego, jest to czynnik dowodowy, który należy wziąć pod uwagę jeden z czynników służących do identyfikacji beneficjenta rzeczywistego. Identyfikacja i weryfikacja beneficjentów rzeczywistych powinna obejmować w stosownych przypadkach osoby prawne będące właścicielami innych osób prawnych, a ponadto należy w nich przeanalizować łańcuch własności do czasu znalezienia osoby fizycznej będącej właścicielem osoby prawnej będącej klientem lub sprawującej nad nią kontrolę. [Popr. 15]

(11)  Konieczność posiadania Ważne jest, aby zapewnić i wzmacniać możliwość śledzenia płatności. Istnienie dokładnych i aktualnych danych dotyczących beneficjenta rzeczywistego każdego podmiotu prawnego, na przykład osób prawnych, funduszy powierniczych, fundacji, holdingów i wszystkich innych podobnych obecnych lub przyszłych porozumień prawnych, jest kluczowym czynnikiem śledzenia przestępców, którzy w przeciwnym razie mogliby ukryć swoją tożsamość w strukturze korporacyjnej. Państwa członkowskie powinny w związku z tym dopilnować, aby przedsiębiorstwa zachowywały dane dotyczące swoich beneficjentów rzeczywistych i udostępniały je właściwym organom oraz podmiotom zobowiązanym odpowiednie, dokładne i aktualne informacje za pośrednictwem centralnych rejestrów publicznych dostępnych online w otwartym i bezpiecznym formacie danych, zgodnie z unijnymi przepisami o ochronie danych oraz prawem do prywatności zapisanym w Karcie. Dostęp do takich rejestrów powinny mieć właściwe organy, w szczególności jednostki analityki finansowej i podmioty zobowiązane, a także społeczeństwo pod warunkiem uprzedniej identyfikacji osoby pragnącej uzyskać dostęp do informacji i ewentualnie uiszczenia opłaty. Ponadto powiernicy powinny deklarować swój status podmiotom zobowiązanym. [Popr. 16]

(11a)  Utworzenie przez państwa członkowskie rejestrów beneficjentów rzeczywistych przyczyniłoby się do poważnego nasilenia walki z praniem pieniędzy, finansowaniem terroryzmu, korupcją, przestępstwami podatkowymi, oszustwami i innymi przestępstwami finansowymi. Można by to osiągnąć w drodze poprawy działania istniejących rejestrów przedsiębiorstw w państwach członkowskich. Ze względu na transgraniczny charakter transakcji handlowych zasadnicze znaczenie ma wzajemne połączenie rejestrów, jeśli informacje w nich zawarte mają być skutecznie wykorzystane. Wzajemne połączenie rejestrów przedsiębiorstw w całej Unii jest już wymagane na mocy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/17/UE(11) i należy je dalej rozwijać. [Popr. 17]

(11b)  W wyniku postępu technologicznego dostępne są narzędzia, które umożliwiają podmiotom zobowiązanym weryfikację tożsamości swoich klientów w przypadku niektórych transakcji. Takie usprawnienia technologiczne zapewniają przedsiębiorstwom i klientom oszczędne pod względem czasu i kosztów rozwiązania, a zatem powinny być brane pod uwagę przy ocenie ryzyka. Właściwe organy państw członkowskich i podmioty zobowiązane powinny aktywnie zwalczać nowe i innowacyjne metody prania pieniędzy przy jednoczesnym poszanowaniu praw podstawowych, w tym prawa do prywatności i ochrony danych. [Popr. 18]

(12)  Niniejszą dyrektywę należy również stosować do działalności objętych nią podmiotów zobowiązanych prowadzonej przez internet.

(12a)  Przedstawiciele Unii w organach zarządzających EBOR powinni zachęcać EBOR do wdrażania przepisów niniejszej dyrektywy oraz do opublikowania na swojej stronie internetowej strategii przeciwdziałania praniu pieniędzy zawierającej szczegółowe procedury, które nadałyby skutek niniejszej dyrektywie. [Popr. 19]

(13)  Obawy budzi wykorzystanie sektora gier hazardowych w celu legalizowania dochodów pochodzących z działalności przestępczej. W celu ograniczenia ryzyka, z jakim wiąże się działalność wspomnianego sektora, oraz zapewnienia równych warunków podmiotom świadczącym usługi w zakresie gier hazardowych, należy nałożyć obowiązek na wszystkie podmioty świadczące usługi w zakresie gier hazardowych dotyczący stosowania należytej staranności wobec klienta w odniesieniu do pojedynczych transakcji na kwoty w wysokości co najmniej 2 000 EUR. Zachowując taką należytą staranność, należy przyjąć podejście oparte na analizie ryzyka odzwierciedlające różne rodzaje ryzyka związane z różnymi rodzajami usług w zakresie gier hazardowych oraz pozwalające stwierdzić, czy wiążą się one z wysokim czy niskim ryzykiem prania pieniędzy. Należy również uwzględnić szczególne właściwości różnych rodzajów hazardu, na przykład przez dokonanie rozróżnienia między kasynami, hazardem online i innymi podmiotami świadczącymi usługi w zakresie gier hazardowych. Państwa członkowskie powinny uwzględnić stosowanie wspomnianego progu w odniesieniu do odbierania wygranych, jak również obstawiania stawek. Podmioty świadczące usługi w zakresie gier hazardowych w lokalach fizycznych (np. w kasynach i domach gier) powinny zapewnić możliwość powiązania środków należytej staranności wobec klienta, pod warunkiem stosowania jej podjęcia ich w momencie wejścia do lokalu, z transakcjami przeprowadzanymi przez klienta w tym lokalu. [Popr. 20]

(13a)  Pranie pieniędzy staje się coraz bardziej wyrafinowane i obejmuje również nielegalne, a czasem legalne zakłady wzajemne, szczególnie w odniesieniu do wydarzeń sportowych. Pojawiły się nowe, lukratywne formy przestępczości zorganizowanej, takie jak ustawianie wyników zawodów sportowych, które przybrały postać zyskownej działalności przestępczej związanej z praniem pieniędzy. [Popr. 21]

(14)  Ryzyko prania pieniędzy i finansowania terroryzmu nie jest takie samo w każdym przypadku. W związku z tym należy stosować holistyczne podejście oparte na analizie ryzyka i minimalnych standardach. Podejście oparte na analizie ryzyka nie jest wariantem nadmiernie liberalnym dla państw członkowskich i podmiotów zobowiązanych. Obejmuje ono podejmowanie decyzji w oparciu o dowody w celu lepszej identyfikacji ryzyka prania pieniędzy i finansowania terroryzmu zagrażającego Unii oraz podmiotom prowadzącym działalność na jej terytorium. [Popr. 22]

(15)  U podstaw podejścia opartego na analizie ryzyka znajduje się konieczność identyfikacji, zrozumienia i ograniczenia przez państwa członkowskie dotyczącego je ryzyka w zakresie prania pieniędzy i finansowania terroryzmu. Znaczenie ponadnarodowego podejścia do identyfikacji ryzyka zostało uznane na szczeblu międzynarodowym i w związku z tym Europejski Urząd Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Bankowego) („EUNB”) ustanowiony rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010(12), Europejski Urząd Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych) („EUNUiPPE EIOPA”) ustanowiony rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010(13) oraz Europejski Urząd Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych) („EUNGiPW ESMA”) ustanowiony rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1095/2010(14) powinny otrzymać zadanie wydania opinii w kwestii czynników ryzyka wpływających na sektor finansowy oraz we współpracy z państwami członkowskimi powinny opracować minimalne standardy oceny ryzyka przeprowadzanej przez właściwe organy krajowe. W miarę możliwości w proces ten należy angażować w drodze konsultacji społecznych odpowiednie zainteresowane podmioty. [Popr. 23]

(16)  Wyniki ocen ryzyka przeprowadzanych na szczeblu państw członkowskich należy w stosowanych przypadkach udostępnić w odpowiednim czasie podmiotom zobowiązanym w celu umożliwienia im identyfikacji, zrozumienia i ograniczenia własnych czynników ryzyka. [Popr. 24]

(17)  W celu lepszego zrozumienia i ograniczenia czynników ryzyka na szczeblu Unii należy przeprowadzić ponadnarodową analizę ryzyka, tak aby można było skutecznie zidentyfikować ryzyko prania pieniędzy i finansowania terroryzmu, na które narażony jest rynek wewnętrzny. Komisja powinna zobowiązać państwa członkowskie do skutecznego zarządzania scenariuszami uważanymi za sytuacje o wysokim ryzyku. Ponadto państwa członkowskie powinny w stosownych przypadkach udostępniać wyniki swoich ocen ryzyka sobie wzajemnie, a także Komisji oraz EUNB, EUNUiPPE i EUNGiPW EIOPA, ESMA (zwanym dalej łącznie „EUN”) i Europolowi. [Popr. 25]

(18)  Stosując przepisy niniejszej dyrektywy właściwe jest uwzględnienie cech charakterystycznych i potrzeb małych podmiotów zobowiązanych objętych jej zakresem oraz zapewnienie traktowania odpowiadającego szczególnym potrzebom takich podmiotów i charakterowi prowadzonej przez nie działalności.

(19)  Ryzyko jako takie ma zmienny charakter, a elementy zmienne, zarówno pojedynczo, jak i łącznie, mogą zwiększać lub zmniejszać możliwe ryzyko, wpływając tym samym na właściwy poziom środków zapobiegawczych, takich jak środki należytej ostrożności wobec klienta. Istnieją zatem okoliczności, w których należy stosować wzmocnione środki należytej staranności, oraz inne okoliczności, w których stosowne mogą być uproszczone środki należytej staranności.

(20)  Należy uznać, że niektóre sytuacje stanowią większe ryzyko w zakresie prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu. Chociaż należy ustalać tożsamość i profil działalności wszystkich klientów, występują przypadki, w których wymagane są szczególnie rygorystyczne procedury identyfikacji i weryfikacji klienta.

(21)  Dotyczy to szczególnie stosunków gospodarczych z osobami, które zajmują lub zajmowały ważne stanowiska publiczne w Unii lub na arenie międzynarodowej, szczególnie osobami pochodzącymi z państw, w których szerzy się korupcja. Tego typu stosunki mogą narazić szczególnie sektor finansowy na poważne ryzyko utraty wiarygodności i ryzyko prawne. Międzynarodowe starania na rzecz walki z korupcją również uzasadniają zwrócenie szczególnej uwagi na takie przypadki oraz zastosowanie właściwych wzmocnionych środków należytej staranności wobec klienta w odniesieniu do osób pełniących obecnie lub w przeszłości eksponowane funkcje w kraju lub za granicą oraz pracowników najwyższego szczebla w organizacjach międzynarodowych. [Popr. 26]

(21a)  Konieczność dysponowania wzmocnionymi środkami należytej staranności wobec klienta w odniesieniu do osób pełniących obecnie lub w przeszłości eksponowane funkcje w kraju lub za granicą oraz pracowników najwyższego szczebla w organizacjach międzynarodowych nie powinny jednak prowadzić do sytuacji, w których wykazy zawierające informacje o takich osobach wykorzystywane są do celów handlowych. Państwa członkowskie powinny podjąć odpowiednie środki, aby zakazać takiej działalności. [Popr. 27]

(22)  Uzyskanie zgody osób zarządzających wyższego szczebla na nawiązanie stosunków gospodarczych nie musi we wszystkich przypadkach oznaczać zgody ze strony organów spółki. Powinno być możliwe udzielenie takiej zgody przez osobę posiadającą wystarczającą wiedzę na temat narażenia instytucji na ryzyko prania pieniędzy i finansowania terroryzmu oraz wystarczający szczebel w hierarchii, aby podejmować decyzje wpływające na narażenie na ryzyko.

(22a)  Istotne jest, aby Unia opracowała wspólne podejście i wspólną politykę w stosunku do jurysdykcji niechętnych współpracy, które mają niezadowalające wyniki w walce z praniem pieniędzy i finansowaniem terroryzmu. W tym celu państwa członkowskie powinny działać w oparciu o wszelkie wykazy państw publikowane przez FATF i bezpośrednio stosować je w krajowych systemach zwalczania prania pieniędzy i finansowania terroryzmu. Ponadto państwa członkowskie i Komisja na podstawie wszelkich dostępnych informacji powinny identyfikować inne jurysdykcje niechętne współpracy. Komisja powinna opracować wspólne podejście do środków, które mają być stosowane do ochrony integralności rynku wewnętrznego przed tymi niechętnymi współpracy jurysdykcjami. [Popr. 28]

(23)  W celu uniknięcia powtarzania procedur identyfikacji klienta, co prowadzi do opóźnień i nieefektywności w działalności gospodarczej, należy zezwolić na wprowadzanie do pomiotów zobowiązanych klientów, których identyfikację przeprowadzono gdzie indziej, pod warunkiem zastosowania właściwych środków bezpieczeństwa. W przypadkach, w których podmiot zobowiązany korzysta z usług osoby trzeciej, ostateczną odpowiedzialność za zastosowanie wobec klienta procedury należytej staranności ponosi podmiot zobowiązany, do którego klient zostaje wprowadzony. Osoba trzecia lub osoba wprowadzająca klienta również powinna ponosić własną odpowiedzialność za spełnienie wymogów określonych w niniejszej dyrektywie, w tym wymogu zgłaszania podejrzanych transakcji oraz prowadzenia rejestrów w zakresie, w jakim łączą je stosunki z klientem objętym niniejszą dyrektywą.

(24)  W przypadku zaistnienia stosunków pośrednictwa lub zlecania zadań podmiotom zewnętrznym na podstawie umowy pomiędzy podmiotami zobowiązanymi a zewnętrznymi osobami fizycznymi lub prawnymi, których nie obejmuje niniejsza dyrektywa, jakiekolwiek zobowiązania w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu ciążące na tych pośrednikach lub podmiotach zewnętrznych jako stanowiących część podmiotów zobowiązanych mogą wynikać wyłącznie z umowy, a nie z niniejszej dyrektywy. Odpowiedzialność za przestrzeganie niniejszej dyrektywy powinna spoczywać przede wszystkim na podmiocie zobowiązanym objętym niniejszą dyrektywą. Ponadto państwa członkowskie powinny zapewnić możliwość pociągnięcia wszelkich takich stron trzecich do odpowiedzialności za naruszenie przepisów krajowych przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą. [Popr. 29]

(25)  Wszystkie państwa członkowskie ustanowiły lub powinny ustanowić operacyjnie niezależne i autonomiczne jednostki analityki finansowej odpowiedzialne za gromadzenie i analizowanie informacji przez nie otrzymywanych w celu ustalenia powiązań między podejrzanymi transakcjami a leżącą u ich podstaw działalnością przestępczą w celu zapobiegania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu oraz ich zwalczania. Podejrzane transakcje należy zgłaszać jednostkom analityki finansowej, które powinny pełnić rolę krajowych ośrodków przyjmowania, analizowania i ujawniania właściwym organom raportów o podejrzanych transakcjach oraz innych informacji dotyczących możliwego prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu. Wymóg ten nie powinien narzucać państwom członkowskim obowiązku zmiany istniejących systemów zgłaszania, jeżeli zgłoszenie odbywa się za pośrednictwem prokuratury lub innych organów ścigania, o ile informacja przekazywana jest jednostkom analityki finansowej niezwłocznie i z zachowaniem jej pierwotnej formy i treści, umożliwiając im należyte wykonywanie ich zadań, w tym w zakresie międzynarodowej współpracy z innymi jednostkami analityki finansowej. Istotne znaczenie ma, aby państwa członkowskie udostępniły jednostkom analityki finansowej środki niezbędne do zapewnienia ich pełnej zdolności operacyjnej do stawiania czoła bieżącym wyzwaniom związanym z praniem pieniędzy i finansowaniem terroryzmu, przy jednoczesnym poszanowaniu praw podstawowych, w tym prawa do prywatności i ochrony danych. [Popr. 30]

(26)  Bez uszczerbku dla ogólnego zakazu przeprowadzania transakcji podejrzanych podmioty zobowiązane mogą przeprowadzać transakcje podejrzane przed poinformowaniem właściwych organów, jeżeli zaniechanie ich przeprowadzenia jest niemożliwe lub może szkodzić działaniom mającym na celu wykrycie osób czerpiących korzyści z podejrzewanej operacji prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu. Odstępstwo to nie powinno jednak naruszać zobowiązań międzynarodowych przyjętych przez państwa członkowskie w zakresie bezzwłocznego zamrażania środków i innych aktywów należących do terrorystów, organizacji terrorystycznych lub podmiotów finansujących terroryzm, zgodnie z odpowiednimi rezolucjami Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych.

(26a)  Ponieważ ogromna większość nielegalnych przepływów finansowych trafia do rajów podatkowych, Unia powinna zwiększyć presję wywieraną na te kraje, aby skłonić je do współpracy w celu zwalczania prania pieniędzy i finansowania terroryzmu. [Popr. 31]

(27)  Państwa członkowskie powinny mieć możliwość wyznaczenia właściwego organu samorządu zawodowego dla zawodów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3) lit a), b) i d), jako organu, do którego należy kierować informacje w pierwszej kolejności w miejsce jednostki analityki finansowej. Zgodnie z orzecznictwem Europejskiego Trybunału Praw Człowieka system przekazywania informacji w pierwszej kolejności do organu samorządu zawodowego stanowi istotne zabezpieczenie mające na celu wspieranie ochrony podstawowych praw w odniesieniu do obowiązków zgłaszania mających zastosowanie do prawników.

(28)  W przypadkach, w których państwo członkowskie podejmuje decyzję o skorzystaniu z wyłączeń przewidzianych w art. 33 ust. 2, może ono zezwolić organowi samorządu zawodowego reprezentującemu osoby, o których mowa w tym artykule, na nieprzekazywanie jednostce analityki finansowej żadnych informacji otrzymanych od tych osób w okolicznościach określonych w tym artykule lub wymagać od tego organu takiego postępowania.

(29)  Stwierdzono szereg przypadków, w których osoby fizyczne, w tym pracownicy zgłaszający i przedstawiciele, zgłaszające swoje podejrzenia odnośnie do prania pieniędzy, spotykali spotykały się z groźbami lub wrogimi działaniami. Chociaż niniejsza dyrektywa nie może ingerować w procedury sądowe państw członkowskich, jest to sprawa o zasadniczym znaczeniu dla skuteczności systemu przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu. Państwa członkowskie powinny mieć świadomość istnienia tego problemu i uczynić wszystko, co w ich mocy, aby ochronić osoby fizyczne, w tym pracowników i przedstawicieli, przed tego rodzaju groźbami lub wrogimi działaniami, a także przed wszelkimi innymi formami wrogiego traktowania lub negatywnymi konsekwencjami, ułatwiając tym osobom zgłaszanie podejrzeń, co spowoduje zaostrzenie walki z praniem pieniędzy. [Popr. 32]

(30)  Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady(15), transponowana do prawa krajowego, ma zastosowanie do przetwarzania danych osobowych do celów niniejszej dyrektywy.

(30a)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady(16) ma zastosowanie do przetwarzania danych osobowych przez instytucje i organy Unii do celów niniejszej dyrektywy. [Popr. 33]

(31)  Niektóre aspekty wdrożenia niniejszej dyrektywy wymagają gromadzenia, analizy, przechowywania i przekazywania danych. Przetwarzanie danych osobowych powinno być dozwolone w celu wywiązania się z obowiązków nałożonych niniejszą dyrektywą, w tym: zastosowania środków należytej staranności wobec klienta, bieżącego monitorowania, przeprowadzania dochodzeń w sprawie niezwykłych i podejrzanych transakcji oraz ich zgłaszania, identyfikacji beneficjenta rzeczywistego osoby prawnej lub porozumienia prawnego, identyfikacji osoby zajmującej eksponowane stanowisko polityczne, przekazywania informacji przez właściwe organy i instytucje finansowe oraz podmioty zobowiązane. Dane osobowe podlegające gromadzeniu powinny być ograniczone do danych absolutnie niezbędnych do spełnienia wymogów niniejszej dyrektywy i nie powinny być dalej przetwarzane w sposób niezgodny z dyrektywą 95/46/WE. W szczególności dalsze przetwarzanie danych osobowych do celów zarobkowych powinno być ściśle zabronione. [Popr. 34]

(32)  Wszystkie państwa członkowskie uznają, że zwalczanie prania pieniędzy i finansowania terroryzmu leży w ich interesie publicznym. Zlikwidowanie tego zjawiska wymaga zdecydowanej woli politycznej i współpracy na wszystkich szczeblach. [Popr. 35]

(32a)  Największe znaczenie ma, aby inwestycje współfinansowane z budżetu Unii spełniały najwyższe standardy w celu zapobiegania przestępstwom finansowym, w tym korupcji i uchylaniu się od opodatkowania. W związku z tym EBI przyjął w 2008 r. wytyczne wewnętrzne zatytułowane „Polityka zapobiegania i przeciwdziałania zakazanemu postępowaniu w działalności Europejskiego Banku Inwestycyjnego”, których podstawę prawną stanowi art. 325 TFUE, art. 18 statutu EBI oraz rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002(17). W następstwie przyjęcia tej polityki EBI powinien przedstawić jednostce analityki finansowej w Luksemburgu sprawozdanie na temat podejrzeń lub domniemanych przypadków prania pieniędzy dotyczących projektów, operacji i transakcji wspieranych przez EBI. [Popr. 36]

(33)  Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla ochrony danych osobowych przetwarzanych w ramach współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych, z uwzględnieniem przepisów decyzji ramowej 2008/977/WSiSW. [Popr. 37]

(34)  Prawo dostępu do danych osób, których dane dotyczą, ma zastosowanie do danych osobowych przetwarzanych do celów niniejszej dyrektywy. Dostęp osób, których dane dotyczą, do informacji zawartych w raporcie o podejrzanej transakcji, poważnie ograniczyłby jednak skuteczność walki z praniem pieniędzy i finansowaniem terroryzmu. Ograniczenia tego prawa zgodnie z zasadami ustanowionymi w art. 13 dyrektywy 95/46/WE mogą być zatem uzasadnione. Jednak takie ograniczenia muszą być zrównoważone skutecznymi uprawnieniami przyznanymi organom ochrony danych, w tym prawem pośredniego dostępu określonym w dyrektywie 95/46/WE, umożliwiającymi im badanie z urzędu lub na podstawie skargi wszelkich zarzutów dotyczących problemów związanych z przetwarzaniem danych osobowych. Powinno to w szczególności obejmować dostęp do danych w podmiotach zobowiązanych. [Popr. 38]

(35)  Osoby, które dokonują jedynie konwersji dokumentów papierowych na dane w formie elektronicznej i działają na podstawie umowy z instytucją kredytową lub finansową, nie są objęte zakresem stosowania niniejszej dyrektywy; nie jest nim również objęta jakakolwiek osoba fizyczna lub prawna, która jedynie dostarcza instytucjom kredytowym lub finansowym systemów przesyłania komunikatów lub systemów wsparcia na potrzeby przekazywania środków, lub systemów rozliczeniowych i rozrachunkowych.

(36)  Pranie pieniędzy i finansowanie terroryzmu są problemami o skali międzynarodowej, dlatego wysiłki na rzecz ich zwalczania winny mieć charakter globalny. W przypadku gdy instytucje kredytowe lub finansowe Unii posiadają oddziały lub jednostki zależne w państwach trzecich, gdzie występują luki w przepisach w tej dziedzinie, powinny one stosować standardy Unii w celu uniknięcia stosowania całkiem odmiennych standardów w ramach instytucji lub grupy instytucji lub, jeśli zastosowanie przedmiotowych standardów jest niemożliwe, powiadomić o tym właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia.

(37)  Należy przekazywać podmiotom zobowiązanym informacje zwrotne dotyczące użyteczności przekazywanych przez nie raportów o podejrzanych transakcjach i działań następczych podejmowanych w ich wyniku, o ile jest to wykonalnegdy tylko jest to możliwe. Aby umożliwić przekazywanie informacji zwrotnych oraz przegląd skuteczności systemów zwalczania prania pieniędzy i finansowania terroryzmu, państwa członkowskie powinny prowadzić i doskonalić odpowiednie statystyki. W celu dalszej poprawy jakości i spójności danych statystycznych gromadzonych na poziomie Unii Komisja powinna monitorować sytuację w całej Unii w odniesieniu do walki z praniem pieniędzy i finansowaniem terroryzmu oraz publikować regularne przeglądy zawierające analizę ocen ryzyka krajowego. Pierwszy taki przegląd Komisja powinna przeprowadzić w ciągu jednego roku od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy. [Popr. 39]

(37a)  Państwa członkowskie powinny zadbać o to, by podmioty zobowiązane nie tylko przestrzegały stosownych przepisów i wytycznych, ale także by wprowadziły systemy, które faktycznie minimalizują ryzyko prania pieniędzy w tych podmiotach. [Popr. 40]

(37b)  Aby umożliwić przegląd skuteczności swoich systemów zwalczania prania pieniędzy i finansowania terroryzmu, państwa członkowskie powinny prowadzić i doskonalić odpowiednie statystyki. W celu dalszej poprawy jakości i spójności danych statystycznych gromadzonych na poziomie Unii Komisja powinna monitorować sytuację w całej Unii w odniesieniu do walki z praniem pieniędzy i finansowaniem terroryzmu oraz powinna publikować regularne przeglądy. [Popr. 41]

(38)  Właściwe organy powinny dopilnować, aby w odniesieniu do kantorów wymiany walut, podmiotów świadczących usługi dla funduszy powierniczych lub przedsiębiorstw, a także podmiotów świadczących usługi w zakresie gier hazardowych, osoby, które faktycznie kierują działalnością takich podmiotów, oraz rzeczywiści beneficjenci takich podmiotów byli osobami posiadającymi odpowiednie kompetencje i odpowiednią reputację. Kryteria oceny, czy dana osoba jest osobą posiadającą odpowiednie kompetencje i odpowiednią reputację, powinny przynajmniej odzwierciedlać potrzebę ochrony tych podmiotów przed wykorzystywaniem ich przez osoby zarządzające nimi lub ich beneficjentów rzeczywistych do celów przestępczych.

(39)  Biorąc pod uwagę międzynarodowy charakter prania pieniędzy i finansowania terroryzmu, niezmiernie ważne są koordynacja i współpraca między jednostkami analityki finansowej UE. Kwestię takiej współpracy poruszono dotychczas jedynie w decyzji Rady 2000/642/WSiSW(18). W celu zapewnienia lepszej koordynacji i współpracy między jednostkami analityki finansowej, a w szczególności w celu zapewnienia przekazywania raportów o podejrzanych transakcjach jednostkom analityki finansowej państw członkowskich, w których będą one najbardziej użyteczne, w niniejszej dyrektywie należy uwzględnić dalej idące i zaktualizowane zasady.

(40)  Usprawnienie wymiany informacji między jednostkami analityki finansowej w obrębie Unii jest szczególnie istotne w obliczu międzynarodowego charakteru prania pieniędzy i finansowania terroryzmu. Państwa członkowskie powinny zachęcać do korzystania z bezpiecznych urządzeń w celu wymiany informacji, zwłaszcza ze zdecentralizowanej sieci komputerowej FIU.net oraz technologii, jakie oferuje przedmiotowa siećoferują takie urządzenia. [Popr. 42]

(41)  Z uwagi na znaczenie walki z praniem pieniędzy i finansowaniem terroryzmu państwa członkowskie powinny ustanowić w prawie krajowym skuteczne, proporcjonalne i odstraszające sankcje w przypadku naruszenia przepisów krajowych przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą. Państwa członkowskie posiadają obecnie szereg różnych środków i sankcji administracyjnych w przypadku naruszenia kluczowych środków zapobiegawczych. Przedmiotowa różnorodność może mieć negatywny wpływ na działania mające na celu walkę z praniem pieniędzy i finansowaniem terroryzmu i istnieje ryzyko, że reakcja Unii ulegnie fragmentaryzacji. W związku z tym niniejsza dyrektywa powinna obejmować szereg środków i sankcji administracyjnych dostępnych dla państw członkowskich w przypadku systematycznych naruszeń wymagań związanych z środkami należytej staranności wobec klienta, prowadzeniem rejestrów, zgłaszaniem podejrzanych transakcji oraz kontrolami wewnętrznymi podmiotów zobowiązanych. Przedmiotowy zakres środków i sankcji powinien być wystarczająco szeroki, aby umożliwić państwom członkowskim i właściwym organom branie pod uwagę różnic między podmiotami zobowiązanymi, w szczególności między instytucjami finansowymi a innymi podmiotami zobowiązanymi, pod względem ich wielkości, charakterystyki, poziomu ryzyka i obszarów działalności. Przy stosowaniu niniejszej dyrektywy państwa członkowskie powinny zagwarantować, że podejmowanie środków i sankcji administracyjnych zgodnie z niniejszą dyrektywą oraz sankcji karnych zgodnie z prawem krajowym nie stanowi naruszenia zasady ne bis in idem. [Popr. 43]

(42)  Standardy techniczne w zakresie usług finansowych powinny zapewniać spójną harmonizację oraz należytą ochronę deponentów, inwestorów i konsumentów w całej Unii. Biorąc pod uwagę, że EUN są organami dysponującymi wysoko specjalistyczną wiedzą, efektywnym i właściwym rozwiązaniem jest powierzenie im zadania opracowania projektów regulacyjnych standardów technicznych, które nie przewidują alternatywnych wariantów polityki, celem ich przedłożenia Komisji.

(42a)  Aby umożliwić właściwym organom i podmiotom zobowiązanym przeprowadzenie lepszej oceny ryzyka związanego z niektórymi transakcjami, Komisja powinna sporządzić wykaz jurysdykcji poza Unią, które wdrożyły zasady i przepisy zbliżone do przepisów niniejszej dyrektywy. [Popr. 44]

(43)  Komisja powinna przyjąć projekty regulacyjnych standardów technicznych opracowane przez EUN zgodnie z art. 42 niniejszej dyrektywy za pomocą aktów delegowanych zgodnie z art. 290 TFUE oraz zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 i rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

(44)  Z uwagi na bardzo istotne zmiany, które należałoby wprowadzić w dyrektywie 2005/60/WE i w dyrektywie 2006/70/WE, powinno się połączyć i zastąpić przedmiotowe dyrektywy w celu zachowania przejrzystości i spójności.

(45)  Ponieważ cel niniejszej dyrektywy, to jest ochrona systemu finansowego za pomocą zapobiegania przypadkom prania pieniędzy i finansowania terroryzmu, dochodzenia i wykrywania tych przypadków, nie może zostać w wystarczającym stopniu osiągnięty przez państwa członkowskie, gdyż poszczególne podejmowane przez państwa członkowskie środki ochrony ich systemów finansowych mogłyby kolidować z funkcjonowaniem rynku wewnętrznego oraz z zasadami państwa prawa i polityki publicznej Unii, oraz w związku z tym, że ze względu na zakres i efekty działania można go lepiej osiągnąć na poziomie Unii, Unia może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest niezbędne dla osiągnięcia tego celu.

(46)  Niniejsza dyrektywa nie narusza praw podstawowych i jest zgodna z zasadami uznanymi w Karcie, w szczególności w odniesieniu do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego, domniemania niewinności, prawa do ochrony danych osobowych, wolności prowadzenia działalności gospodarczej, zakazu dyskryminacji, prawa do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu oraz prawa do obrony. [Popr. 45]

(47)  Zgodnie z art. 21 Karty zakazującym dyskryminacji z jakichkolwiek przyczyn państwa członkowskie muszą zapewnić wdrożenie niniejszej dyrektywy, w odniesieniu do ocen ryzyka w kontekście środków należytej staranności wobec klienta, z poszanowaniem tej zasady.

(48)  Zgodnie ze wspólną deklaracją polityczną państw członkowskich i Komisji z dnia 28 września 2011 r. dotyczącą dokumentów wyjaśniających państwa członkowskie zobowiązały się do dołączania, w uzasadnionych przypadkach, do powiadomienia o środkach transpozycji co najmniej jednego dokumentu wyjaśniającego związki między elementami dyrektywy a odpowiadającymi im częściami krajowych instrumentów transpozycyjnych. W odniesieniu do niniejszej dyrektywy ustawodawca uznaje, że przekazanie takich dokumentów jest uzasadnione,

(48a)  Stosując niniejszą dyrektywę lub przepisy prawa krajowego transponujące niniejszą dyrektywę, państwa członkowskie i podmioty zobowiązane są związane dyrektywą Rady 2000/43/EC(19). [Popr. 46]

(48b)  Europejski Inspektor Danych Osobowych wydał opinię w dniu 4 lipca 2013 r.(20),

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

ROZDZIAŁ I

PRZEPISY OGÓLNE

Sekcja 1

Przedmiot, zakres stosowania i definicje

Artykuł 1

1.  Państwa członkowskie zapewniają obowiązywanie zakazu prania pieniędzy i finansowania terroryzmu.

2.  Do celów niniejszej dyrektywy za pranie pieniędzy uznaje się następujące czyny popełnione umyślne:

a)  konwersję lub przekazywanie mienia, ze świadomością, że pochodzi ono z działalności przestępczej lub z udziału w takiej działalności, w celu ukrywania lub zatajania nielegalnego pochodzenia tego mienia lub unikania nakazów jego zamrożenia lub konfiskaty albo udzielenia pomocy osobie, która bierze udział w takiej działalności, dla umożliwienia jej uniknięcia konsekwencji prawnych takiego działania; [Popr. 47]

b)  ukrycie lub zatajenie prawdziwego charakteru mienia, jego źródła, miejsca położenia, rozporządzania nim, przemieszczania, własności lub praw do mienia, ze świadomością, że mienie to pochodzi z działalności przestępczej lub z udziału w takiej działalności;

c)  nabycie, posiadanie lub korzystanie z mienia, ze świadomością w momencie jego otrzymania, że mienie to pochodzi z działalności o charakterze przestępczym lub z udziału w takiej działalności;

d)  udział lub współdziałanie w popełnieniu, usiłowanie popełnienia oraz pomocnictwo, podżeganie, ułatwianie oraz doradzanie przy popełnieniu czynów określonych w lit. a), b) i c).

3.  Pranie pieniędzy zachodzi również w przypadku, gdy działania, w ramach których uzyskano mienie mające stać się przedmiotem prania, miały miejsce na terytorium innego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego.

4.  Do celów niniejszej dyrektywy „finansowanie terroryzmu” oznacza bezpośrednie lub pośrednie dostarczanie lub gromadzenie funduszy wszelkimi sposobami z zamiarem ich użycia lub ze świadomością, że mają zostać użyte, w całości lub w części, w celu popełnienia któregokolwiek z przestępstw określonych w art. 1–4 decyzji ramowej Rady 2002/475/WSiSW(21), zmienionej decyzją ramową Rady 2008/919/WSiSW(22).

5.  Świadomość, zamiar lub cel stanowiące znamiona działań określonych w ust. 2 i 4 mogą zostać ustalone na postawie obiektywnych okoliczności faktycznych.

Artykuł 2

1.  Niniejszą dyrektywę stosuje się do następujących podmiotów zobowiązanych:

1)  instytucji kredytowych;

2)  instytucji finansowych;

3)  następujących osób fizycznych lub prawnych podczas wykonywania ich działalności zawodowej:

a)  audytorów, zewnętrznych księgowych i doradców podatkowych;

b)  notariuszy oraz prawników wykonujących wolne zawody, gdy uczestniczą, działając w imieniu i na rzecz swojego klienta, w transakcjach finansowych lub transakcjach dotyczących nieruchomości lub gdy udzielają klientowi pomocy w planowaniu lub przeprowadzaniu transakcji dotyczących:

(i)  kupna i sprzedaży nieruchomości lub podmiotów gospodarczych;

(ii)  zarządzania pieniędzmi, papierami wartościowymi lub innymi aktywami;

(iii)  otwierania rachunków bankowych, rachunków oszczędnościowych lub rachunków papierów wartościowych i zarządzania nimi;

(iv)  organizacji wkładu niezbędnego do tworzenia, prowadzenia działalności spółek lub zarządzania nimi;

(v)  tworzenia, prowadzenia działalności funduszy powierniczych, fundacji, towarzystw ubezpieczeń wzajemnych, spółek albo podobnych struktur lub zarządzania nimi; [Popr. 48]

c)  podmiotów świadczących usługi na rzecz funduszy powierniczych lub przedsiębiorstw, nieobjętych lit. a) lub b);

d)  pośredników w obrocie nieruchomościami, w tym pośredników wynajmu nieruchomości, o ile są oni zaangażowani w transakcje finansowe; [Popr. 49]

e)  innych osób fizycznych lub prawnych prowadzących handel towarami lub usługami, jedynie w zakresie, w jakim płatności są dokonywane lub przyjmowane w gotówce w kwocie 7 500 EUR lub wyższej, bez względu na to, czy transakcja jest przeprowadzana jako pojedyncza operacja czy kilka operacji, które wydają się być wzajemnie ze sobą powiązane; [Popr. 50]

f)  podmiotów świadczących usługi w zakresie gier hazardowych.

Z wyjątkiem kasyn państwa członkowskie mogą postanowić o całkowitym lub częściowym wyłączeniu niektórych usług hazardowych, o których mowa w pkt 3) lit. f) akapitu pierwszego z zakresu obowiązywania przepisów krajowych transponujących przepisy niniejszej dyrektywy ze względu na niski poziom ryzyka, jaki wynika z charakteru tych usług, a to w oparciu o ocenę ryzyka. Przed zastosowaniem takiego zwolnienia dane państwo członkowskie zwraca się do Komisji o wydanie zgody. [Popr. 153]

2.  Państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o wyłączeniu z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy osób fizycznych lub prawnych, które prowadzą działalność finansową w sposób sporadyczny lub w bardzo ograniczonym zakresie, gdy występuje niewielkie ryzyko prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, pod warunkiem, że dana osoba fizyczna lub prawna spełnia wszystkie następujące kryteria:

a)  działalność finansowa jest ograniczona pod względem wartości bezwzględnych;

b)  działalność finansowa jest ograniczona pod względem transakcji;

c)  działalność finansowa nie jest działalnością główną;

d)  działalność finansowa jest działalnością pomocniczą bezpośrednio związaną z działalnością podstawową;

e)  działalność główna nie jest działalnością, o której mowa w ust. 1, z wyłączeniem działalności, o której mowa w ust. 1 pkt 3) lit. e);

f)  działalność finansowa realizowana jest wyłącznie na rzecz klientów korzystających z działalności głównej i nie jest oferowana na szerszą skalę.

Akapit pierwszy nie ma zastosowania do osób fizycznych lub prawnych prowadzących działalność w zakresie świadczenia usług przekazu pieniężnego określonych w art. 4 ust. 13 dyrektywy 2007/64/WE Parlamentu Europejskiego i Rady(23).

3.  Do celów ust. 2 lit. a) państwa członkowskie wymagają, aby obroty ogółem z działalności finansowej nie przekraczały progu, który musi być wystarczająco niski. Próg ten ustalany jest na szczeblu krajowym dla poszczególnych rodzajów działalności finansowej.

4.  Do celów ust. 2 lit. b) państwa członkowskie stosują górny próg na klienta i dla pojedynczej transakcji, bez względu na to, czy transakcja jest przeprowadzana jako pojedyncza operacja czy kilka operacji wyglądających na powiązane. Próg ten ustalany jest na szczeblu krajowym dla poszczególnych rodzajów działalności finansowej. Jest on wystarczająco niski w celu zapewnienia niepraktycznego i nieefektywnego charakteru danych rodzajów transakcji jako metody prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu i nie przekracza 1 000 EUR.

5.  Do celów ust. 2 lit. c) państwa członkowskie wymagają, aby obroty z działalności finansowej nie przekraczały 5 % całkowitych obrotów danej osoby fizycznej lub prawnej.

6.  Oceniając ryzyko prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu do celów niniejszego artykułu, państwa członkowskie zwracają szczególną uwagę na wszelką działalność finansową, w odniesieniu do której, ze względu na jej charakter, uznaje się za szczególnie prawdopodobne wykorzystywanie jej lub nadużywanie jej w celu prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu.

7.  Wszelkie decyzje przyjmowane na mocy niniejszego artykułu określają zawierają ich uzasadnienie. Państwa członkowskie zapewniają możliwość cofnięcia takich decyzji w razie zmiany okoliczności.

8.  Państwa członkowskie wprowadzają monitorowanie oparte na analizie ryzyka lub stosują inne odpowiednie środki w celu dopilnowania, aby wyłączenie przyznane decyzją przyjętą na podstawie niniejszego artykułu nie było nadużywane.

Artykuł 3

Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:

1)  „instytucja kredytowa” oznacza instytucję kredytową w rozumieniu definicji zawartej w art. 4 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013(24) w tym jej oddziały w rozumieniu art. 4 pkt 17 tego rozporządzenia, znajdujące się w Unii, niezależnie od tego, czy jej siedziba główna znajduje się w obrębie Unii, czy kraju trzeciego;

2)  „instytucja finansowa” oznacza:

a)  przedsiębiorstwo inne niż instytucja kredytowa, którego głónym przedmiotem działalności jest wykonywanie co najmniej jednego z rodzajów działalności wymienionych w pkt 2–12 i w pkt 14 i 15 załącznika I do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE(25) , w tym działalność kantorów wymiany walut (bureaux de change);

b)  zakład ubezpieczeń, który uzyskał stosowane zezwolenie zgodnie z dyrektywą 2009/138/WE Parlamentu Europejskiego i Rady(26), o ile prowadzi działalność objętą tą dyrektywą;

c)  przedsiębiorstwo inwestycyjne, w rozumieniu definicji zawartej w art. 4 ust. 1 pkt 1) dyrektywy 2014/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady(27);

d)  przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania wprowadzające na rynek swoje jednostki lub akcje;

e)  pośrednika ubezpieczeniowego w rozumieniu definicji zawartej w art. 2 ust. 5 dyrektywy 2002/92/WE Parlamentu Europejskiego i Rady(28), z wyjątkiem pośredników, o których mowa w art. 2 ust. 7 tej dyrektywy, w przypadkach gdy prowadzą oni działalność w zakresie ubezpieczeń na życie i innych usług związanych z inwestycjami;

f)  oddziały instytucji finansowych, o których mowa w lit. a)–e), znajdujące się w Unii Europejskiej, niezależnie od tego, czy siedziba główna znajduje się na terytorium Unii, czy w kraju trzecim;

3)  „mienie” oznacza wszelkiego rodzaju aktywa, materialne lub niematerialne, rzeczy ruchome lub nieruchomości oraz dokumenty lub instrumenty prawne w jakiejkolwiek formie, włącznie z elektroniczną lub cyfrową, zaświadczające o prawie własności lub innych prawach do tych aktywów;

4)  „działalność przestępcza” oznacza jakikolwiek przestępczy udział w popełnieniu następujących poważnych przestępstw:

a)  czyny w rozumieniu definicji zawartej w art. 1–4 decyzji ramowej 2002/475/WSiSW zmienionej decyzją ramową Rady 2008/919/WSiSW;

b)  wszelkie przestępstwa, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. a) Konwencji Narodów Zjednoczonych o zwalczaniu nielegalnego obrotu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi z 1988 r.;

c)  działalność organizacji przestępczych w rozumieniu definicji zawartej w art. 1 wspólnego działania Rady 98/733/WSiSW(29);

d)  nadużycia finansowe, co najmniej poważne, wpływające na interesy finansowe Unii w rozumieniu definicji zawartej w art. 1 ust. 1 i art. 2 Konwencji w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich(30);

e)  korupcję;

f)  wszelkie przestępstwa, w tym przestępstwa podatkowe odnoszące się do podatków bezpośrednich i pośrednich, których maksymalne zagrożenie karą przekracza rok pozbawienia wolności lub aresztu, lub – w przypadku państw, których systemy prawne określają minimalny próg zagrożenia karą dla tego typu przestępstw – każde przestępstwo, którego dolna granica zagrożenia karą wynosi co najmniej sześć miesięcy pozbawienia wolności lub aresztu;

4a)  „organ samorządu zawodowego” oznacza organ posiadający uznane przez prawo krajowe uprawnienia do ustanawiania obowiązków i przepisów regulujących dany zawód lub dany obszar działalności gospodarczej, których muszą przestrzegać osoby fizyczne lub prawne prowadzące działalność w przedmiotowym zawodzie lub obszarze; [Popr. 53]

5)  „beneficjent rzeczywisty” oznacza osobę fizyczną, która ostatecznie jest właścicielem lub sprawuje kontrolę nad klientem lub osobą fizyczną, w imieniu których przeprowadzana jest transakcja lub prowadzona jest działalność; beneficjent rzeczywisty obejmuje co najmniej:

a)  w przypadku podmiotów o charakterze korporacyjnym:

(i)  osobę fizyczną lub osoby fizyczne, które ostatecznie są właścicielami lub kontrolują podmiot prawny, bezpośrednio lub pośrednio posiadając lub kontrolując wystarczający odsetek udziałów lub praw głosu w tym podmiocie prawnym, w tym za pomocą pakietów akcji na okaziciela, z wyjątkiem spółek notowanych na rynku regulowanym, podlegających wymaganiom ujawniania informacji zgodnym z przepisami unijnymi lub podlegających równoważnym standardom międzynarodowym.

Odsetek równyW każdym razie posiadanie przez osobę fizyczną 25 % udziałów plus jeden udział jest uznawany uznawane za dowód własności lub sprawowania kontroli poprzez udziały w spółce oraz ma zastosowanie do każdego poziomu własności bezpośredniej i pośredniejudział równy 25% plus jeden udział klienta w posiadaniu przez podmiot o charakterze korporacyjnym kontrolowany przez osobę lub osoby fizyczne lub liczne podmioty o charakterze korporacyjnym kontrolowane przez tę samą osobę fizyczną wskazuje na własność pośrednią; pojęcie kontroli określa się, między innymi, zgodnie z kryteriami określonymi w art. 22 ust. 1–5 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/34/UE(31); powyższe stosuje się jednak bez uszczerbku dla prawa państw członkowskich do zadecydowania o przyjęciu niższego odsetka jako dowodu własności lub sprawowania kontroli;

(ii)  w przypadku jakichkolwiek wątpliwości, czy osoba określona w pkt (i) jest beneficjentem rzeczywistym lub jeżeli po podjęciu wszelkich niezbędnych środków nie można zidentyfikować żadnej osoby na podstawie ppkt (i), osobę fizyczną, która sprawują kontrolę nad zarządzaniem podmiotem prawnym w inny sposób, co może obejmować osoby na wyższym stanowisku kierowniczym;

(iia)  jeżeli nie zidentyfikowano żadnej osoby fizycznej na podstawie ppkt (i) lub (ii), osobę fizyczną, która zajmuje wyższe stanowisko kierownicze, w którym to przypadku podmioty zobowiązane prowadzą zapisy działań podejmowanych w celu zidentyfikowania beneficjenta rzeczywistego na podstawie ppkt (i) i (ii), aby udowodnić, że zidentyfikowanie takich osób jest niemożliwe;

b)  w przypadku podmiotów prawnych, takich jak fundacje, oraz porozumień prawnych, takich jak fundusze powiernicze lub towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych, które administrują środkami oraz je rozdzielają:

(i)  osobę fizyczną, która sprawują kontrolę nad częścią wynoszącą co najmniej 25 % mienia porozumienia prawnego lub podmiotu prawnego; oraz

(ii)  w przypadku gdy przyszli beneficjenci zostali już określeni – osobę fizyczną, która jest beneficjentem co najmniej 25 % mienia porozumienia prawnego lub podmiotu prawnego; lub

(iii)  w przypadku gdy osoby fizyczne czerpiące korzyści z porozumienia prawnego lub podmiotu prawnego nie zostały jeszcze określone – kategorię osób, w których głównym interesie powstało lub działa porozumienie prawne lub podmiot prawny. W przypadku beneficjentów funduszu powierniczego wyznaczonych na podstawie cech charakterystycznych lub kategorii, podmioty zobowiązane otrzymują wystarczające informacje dotyczące beneficjenta w celu upewnienia się, że będzie możliwe ustalenie tożsamości beneficjenta w momencie wypłaty lub w przypadku, gdy beneficjent ma zamiar wykonać nabyte przez niego prawa;

(iiia)  w przypadku funduszy powierniczych tożsamość powierzającego, powiernika, protektora (jeśli występuje), beneficjenta lub kategorii beneficjentów oraz wszystkich innych osób fizycznych sprawujących ostateczną, skuteczną kontrolę nad funduszem powierniczym (również poprzez łańcuch kontroli lub własności); [Popr. 54]

6)  „podmiot świadczący usługi na rzecz funduszy powierniczych i przedsiębiorstw” oznacza osobę fizyczną lub prawną, która poprzez swoją działalność świadczy osobom trzecim następujące usługi:

a)  tworzenie spółek lub innych osób prawnych;

b)  działanie lub organizowanie dla innej osoby możliwości działania w charakterze dyrektora lub sekretarza spółki, wspólnika spółki osobowej lub na porównywalnym stanowisku w stosunku do innych osób prawnych;

c)  zapewnienie siedziby, adresu działalności, korespondencyjnego lub administracyjnego i innych związanych z tym usług dla przedsiębiorstwa, spółki osobowej lub innego podmiotu prawnego albo porozumienia prawnego;

d)  działanie lub organizowanie dla innej osoby możliwości działania w charakterze powiernika funduszu powierniczego lub podobnego porozumienia prawnego;

e)  działanie lub organizowanie dla innej osoby możliwości działania w charakterze formalnego wspólnika na rzecz innego podmiotu, innego niż spółka notowana na rynku regulowanym, podlegająca wymaganiom ujawniania informacji zgodnym z prawodawstwem unijnym lub podlegająca równoważnym standardom międzynarodowym;

7)  a) „osoby zajmujące eksponowane stanowiska polityczne na szczeblu międzynarodowym” oznaczają osoby fizyczne, które sprawują lub sprawowały znaczące funkcje publiczne powierzone im przez państwo trzecie;

b)  „osoby zajmujące eksponowane stanowiska polityczne na szczeblu krajowym” oznaczają osoby fizyczne, które sprawują lub sprawowały znaczące funkcje publiczne powierzone im przez dane państwo członkowskie; [Popr. 55; Poprawka nie dotyczy wszystkich wersji językowych]

c)  „osoby, które sprawują lub sprawowały znaczące funkcje publiczne powierzone im przez organizacje międzynarodowe” oznaczają dyrektorów, ich zastępców oraz członków organów spółki lub osoby pełniące równoważną funkcję w organizacji międzynarodowej;

d)  „osoby fizyczne, które sprawują lub sprawowały znaczące funkcje publiczne” oznaczają następujące osoby:

(i)  szefów państw, szefów rządów, ministrów oraz wiceministrów lub zastępców ministrów;

(ii)  członków parlamentu lub podobnych organów ustawodawczych; [Popr. 56]

(iii)  członków sądów najwyższych, trybunałów konstytucyjnych oraz innych organów sądowych wysokiego szczebla, których decyzje nie podlegają zaskarżeniu, z wyjątkiem trybów nadzwyczajnych;

(iv)  członków trybunałów obrachunkowych oraz zarządów banków centralnych;

(v)  ambasadorów, chargés d’affaires oraz wyższych oficerów sił zbrojnych;

(vi)  wyższych rangą członków organów administracyjnych, zarządczych lub nadzorczych przedsiębiorstw państwowych. [Popr. 57]

Do żadnej z kategorii wymienionych w pkt (i)–(vi) nie zalicza się urzędników średniego lub niższego szczebla;

e)  „członkowie rodziny” oznaczają:

(i)  małżonka/małżonkę;

(ii)  partnera traktowanego jak małżonek/małżonka;

(iii)  dzieci i ich małżonków lub partnerów; [Popr. 58]

(iv)  rodziców; [Popr. 59]

f)  „osoby znane jako bliscy współpracownicy” oznaczają: [Popr. 87]

(i)  osoby fizyczne, o których wiadomo, że są współbeneficjentami rzeczywistymi podmiotów prawnych lub porozumień prawnych, lub utrzymują inne bliskie stosunki biznesowe z osobą określoną w pkt 7 lit. a)–d);

(ii)  osoby fizyczne będące jedynymi beneficjentami rzeczywistymi podmiotów prawnych lub porozumień prawnych, o których wiadomo, że zostały założone na faktyczną korzyść osoby określonej w pkt 7 lit. a)–d); [Popr. 60]

8)  „osoby zarządzające wyższego szczebla” oznaczają dyrektora lub pracownika mającego wystarczającą wiedzę na temat ekspozycji danej instytucji na ryzyko związane z praniem pieniędzy oraz finansowaniem terroryzmu oraz wystarczające uprzywilejowanie do podejmowania decyzji mających wpływ na jej ekspozycję na ryzyko. Nie w każdym przypadku taką osobą musi być członek rady dyrektorów;

9)  „stosunki gospodarcze” oznaczają stosunki biznesowe, zawodowe lub handlowe, związane z działalnością gospodarczą podmiotów zobowiązanych, które w momencie ich nawiązywania rokują nadzieje na długotrwałe ich utrzymywanie;

10)  „usługi hazardowe” oznaczają wszelkie usługi związane z obstawianiem stawek mających wartość pieniężną w grach losowych, w tym w grach, w których istotne są określone umiejętności, takich jak loterie, gry w kasynach, gry pokerowe oraz zakłady wzajemne, świadczonych w fizycznej lokalizacji, lub w jakikolwiek sposób na odległość, za pomocą środków elektronicznych lub za pomocą jakiejkolwiek innej technologii ułatwiającej komunikację, oraz na indywidualną prośbę odbiorcy usługi;

10a)  „transakcja zakładu” w rozumieniu art. 12 niniejszej dyrektywy oznacza wszystkie etapy stosunków handlowych pomiędzy podmiotem świadczącym usługi w zakresie gier a klientem i beneficjentem, który zawarł zakład i obstawił stawkę, do czasu wypłaty ewentualnej wygranej; [Popr. 61]

11)  „grupa” oznacza grupę w rozumieniu art. 2 pkt 12 dyrektywy 2002/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady(32).

11a)  „niebezpośrednie” oznacza zawarcie umowy lub dokonanie transakcji bez jednoczesnej fizycznej obecności wykonawcy lub pośrednika i konsumenta, przez wykorzystanie wyłącznie internetu, telemarketingu lub innego elektronicznego środka komunikacji do czasu zawarcia umowy lub dokonania transakcji włącznie. [Popr. 62]

Artykuł 4

1.  Państwa członkowskie zapewniają, zgodnie z podejściem opartym na analizie ryzyka, całkowite lub częściowe rozszerzenie stosowania przepisów niniejszej dyrektywy na zawody i kategorie przedsiębiorstw inne niż podmioty zobowiązane określone w art. 2 ust. 1, podejmujące działania, których wykorzystanie do celów prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu jest szczególnie prawdopodobne. [Popr. 63]

2.  W przypadku podjęcia przez państwo członkowskie decyzji o rozszerzeniu stosowania przepisów niniejszej dyrektywy na zawody i kategorie przedsiębiorstw inne niż określone w art. 2 ust. 1 państwo członkowskie informuje o tym fakcie Komisję.

Artykuł 5

W celu zapobiegania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu państwa członkowskie mogą przyjąć lub utrzymać w mocy bardziej rygorystyczne przepisy w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą, pod warunkiem że takie przepisy będą w pełni zgodne z prawem Unii, szczególnie w odniesieniu do unijnych przepisów o ochronie danych oraz ochrony praw podstawowych zapisanych w Karcie. Takie przepisy nie utrudniają konsumentom w nieuzasadniony sposób dostępu do usług finansowych ani nie stanowią przeszkody w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego. [Popr. 64]

Sekcja 2

Ocena ryzyka

Artykuł 6

1.  Europejski Urząd Komisja sporządza ocenę ryzyk prania pieniędzy i finansowania terroryzmu, które mają wpływ na rynek wewnętrzny, ze szczególnym uwzględnieniem działalności transgranicznej. W celu sporządzenia takiej oceny Komisja konsultuje się z państwami członkowskimi, EUN, Europejskim Inspektorem Ochrony Danych, Grupą Roboczą Art. 29, Europolem oraz innymi odpowiednimi organami.

W ocenie ryzyka, o której mowa w akapicie pierwszym, uwzględnia się co najmniej następujące elementy:

a)  ogólną skalę prania pieniędzy i najbardziej zagrożone obszary rynku wewnętrznego;

b)  ryzyka związane z poszczególnymi odpowiednimi sektorami, w szczególności z sektorami niefinansowymi i sektorem gier hazardowych;

c)  najpowszechniejsze metody wykorzystywane przez przestępców do prania nielegalnych wpływów;

d)  zalecenia dla właściwych organów dotyczące efektywnego rozdziału zasobów;

e)  funkcję banknotów euro w działalności przestępczej i praniu pieniędzy.

Ocena ryzyka zawiera również propozycje minimalnych standardów ocen ryzyka, które mają przeprowadzać właściwe organy krajowe. Takie minimalne standardy są opracowywane we współpracy z państwami członkowskimi oraz z udziałem branży i innych istotnych zainteresowanych podmiotów w drodze, odpowiednio, konsultacji publicznych i spotkań zainteresowanych podmiotów prywatnych.

Komisja sporządza tej opinii ocenę ryzyka do dnia …(33) i aktualizuje ją dwa razy w roku lub, w stosownym przypadku, częściej.

2.  Komisja udostępnia wspomnianą opinię ocenę ryzyka w celu wsparcia państw członkowskich oraz podmiotów zobowiązanych w identyfikowaniu ryzyka, zarządzaniu nim i jego ograniczaniu w zakresie prania pieniędzy i finansowania terroryzmu oraz aby pozwolić innym zainteresowanym podmiotom, w tym ustawodawcom krajowym, Parlamentowi Europejskiemu, EUN, Europolowi, komisji europejskich jednostek analityki finansowej lepiej zrozumieć ryzyko. Streszczenie oceny podaje się do publicznej wiadomości. Streszczenie to nie może zawierać informacji niejawnych.

2a.   Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie roczne w sprawie ustaleń wynikających z regularnych ocen ryzyka i działań podjętych w związku z tymi ustaleniami. [Popr. 65]

Artykuł 6a

1.  Bez uszczerbku dla postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego przewidzianego w TFUE, Komisja dopilnowuje, aby krajowe przepisy w zakresie zwalczania prania pieniędzy i finansowania terroryzmu przyjęte przez państwa członkowskie na podstawie niniejszej dyrektywy były wdrażane w sposób skuteczny i zgodny z europejskimi ramami prawnymi.

2.  Przy stosowaniu ust. 1 Komisję wspierają w stosownych przypadkach EUN, Europol, komisja europejskich jednostek analityki finansowej i wszystkie inne właściwe organy europejskie.

3.  Oceny krajowych przepisów w zakresie zwalczania prania pieniędzy i finansowania terroryzmu, o których mowa w ust. 1, pozostają bez uszczerbku dla ocen przeprowadzanych przez Grupę Specjalną ds. Przeciwdziałania Praniu Pieniędzy (FATF) lub Moneyval. [Popr. 66]

Artykuł 7

1.  Każde państwo członkowskie podejmuje odpowiednie działania w celu zidentyfikowania, ocenienia, zrozumienia i ograniczenia ryzyka związanego z praniem pieniędzy i finansowaniem terroryzmu wpływającego na dane państwo członkowskie, a także wszelkich zagadnień z zakresu ochrony danych w tym kontekście oraz zapewnia aktualizację oceny.

2.  Każde państwo członkowskie wyznacza organ odpowiedzialny za koordynację reagowania na szczeblu krajowym na ryzyko, o którym mowa w ust. 1. O wyznaczonym organie należy powiadomić Komisję, EUN, Europol, a także inne państwa członkowskie.

3.  Przeprowadzając oceny, o których mowa w ust. 1, państwa członkowskie mogą korzystać z opiniikorzystają z oceny ryzyka, o której mowa w art. 6 ust. 1.

4.  Każde państwo członkowskie przeprowadza ocenę, o której mowa w ust. 1 oraz:

a)  wykorzystuje ocenę lub oceny w celu poprawy swojego systemu przeciwdziałania praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu, w szczególności poprzez identyfikowanie obszarów, w których podmioty zobowiązane muszą stosować wzmocnione środki oraz, w stosownych przypadkach, poprzez precyzowanie, jakie środki należy zastosować;

aa)  identyfikuje, w stosownych przypadkach, sektory lub obszary, dla których ryzyko prania pieniędzy i finansowania terroryzmu jest nieistotne, niższe lub wyższe;

b)  wykorzystuje ocenę lub oceny jako wsparcie podczas podziału i ustalania priorytetów w odniesieniu do zasobów przeznaczonych na zwalczanie prania pieniędzy i finansowania terroryzmu;

ba)  wykorzystuje ocenę lub oceny, aby zapewnić opracowanie odpowiednich zasad dla każdego sektora lub obszaru, odpowiednio do ryzyka prania pieniędzy;

c)  terminowo udostępnia podmiotom zobowiązanym odpowiednie informacje, aby mogły przeprowadzić własne oceny umożliwić im przeprowadzenie własnych ocen ryzyka związanego z praniem pieniędzy i finansowaniem terroryzmu.

5.  Państwa członkowskie udostępniają wyniki swoich ocen ryzyka innym państwom członkowskim, Komisji oraz EUN na ich wniosek. Streszczenie oceny podaje się do publicznej wiadomości. Streszczenie to nie może zawierać informacji niejawnych. [Popr. 67]

Artykuł 8

1.  Państwa członkowskie zapewniają podjęcie przez podmioty zobowiązane odpowiednich działań w celu zidentyfikowania i ocenienia ich ryzyka związanego z praniem pieniędzy i finansowaniem terroryzmu, z uwzględnieniem czynników ryzyka obejmujących klientów, państwa lub obszary geograficzne, produkty, usługi, transakcje lub kanały dostawy. Działania te są proporcjonalne do charakteru działalności i wielkości podmiotów zobowiązanych.

2.  Oceny, o których mowa w ust. 1, należy dokumentować, uaktualniać dokumentuje się, uaktualnia oraz udostępniać na wniosek udostępnia właściwym organom oraz organom samorządu zawodowego. [Popr. 68]

3.  Państwa członkowskie zapewniają posiadanie przez podmioty zobowiązane strategii, środków kontroli oraz procedur służących skutecznemu ograniczaniu ryzyka związanego z praniem pieniędzy i finansowaniem terroryzmu oraz zarządzaniu tym ryzykiem zidentyfikowanym na poziomie Unii, państwa członkowskiego oraz podmiotów zobowiązanych. Strategie, środki kontroli oraz procedury powinny być proporcjonalne do charakteru działalności i wielkości podmiotów zobowiązanych oraz ryzyka prania pieniędzy i finansowania terroryzmu oraz powinny być zgodne z przepisami o ochronie danych. [Popr. 69]

4.  Strategie i procedury, o których mowa w ust. 3, obejmują co najmniej następujące działania:

a)  opracowanie strategii wewnętrznych, procedur i środków kontroli obejmujących praktyki dotyczące modelu zarządzania ryzykiem, zasady należytej staranności wobec klienta, zgłaszanie podejrzanych transakcji, prowadzenie rejestrów, kontrolę wewnętrzną, zarządzanie zgodnością z przepisami (w tym, w stosownych przypadkach w odniesieniu do wielkości i charakteru działalności podmiotu zobowiązanego, wyznaczenie pracownika ds. zgodności z prawem na poziomie kadry kierowniczej) oraz kontrole pracowników. Te środki nie mogą umożliwiać podmiotom zobowiązanym żądania od konsumentów, aby udostępniali więcej danych osobowych, niż jest to konieczne; [Popr. 70]

b)  w stosownych przypadkach w odniesieniu do wielkości i charakteru działalności zapewnienie niezależnej funkcji audytu w celu sprawdzenia wewnętrznych strategii, procedur oraz środków kontroli, o których mowa w lit. a).

5.  Państwa członkowskie wymagają od podmiotów zobowiązanych uzyskania zgody osób zarządzających wyższego szczebla na wdrażanie przez te podmioty strategii i procedur, a ponadto w stosownych przypadkach monitorują i wzmacniają zastosowane środki.

Artykuł 8a

1.  W celu opracowania wspólnego podejścia i wspólnej polityki wobec jurysdykcji niechętnych współpracy, które wykazują braki w dziedzinie zwalczania prania pieniędzy, państwa członkowskie okresowo zatwierdzają i przyjmują wykazy państw publikowane przez FATF.

2.  Komisja, biorąc pod uwagę kryteria ustalone w załączniku III pkt 3, koordynuje na szczeblu unijnym działania przygotowawcze w zakresie identyfikowania państw trzecich, których systemy prania pieniędzy wykazują poważne braki strategiczne stwarzające istotne ryzyko dla systemu finansowego Unii.

3.  Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych w celu utworzenia wykazu państw określonych w ust. 2.

4.  Komisja regularnie monitoruje rozwój sytuacji w państwach określonych w ust. 2 niniejszego artykułu na podstawie kryteriów ustalonych w załączniku III pkt 3 oraz, w stosownych przypadkach, dokonuje przeglądu wykazu, o którym mowa w ust. 3 niniejszego artykułu. [Popr. 71]

ROZDZIAŁ II

ZASADY NALEŻYTEJ STARANNOŚCI WOBEC KLIENTA

Sekcja 1

Przepisy ogólne

Artykuł 9

Państwa członkowskie zakazują swoim instytucjom kredytowym i finansowym prowadzenia anonimowych rachunków lub anonimowych książeczek oszczędnościowych lub wydawania anonimowych elektronicznych kart płatniczych, które nie spełniają warunków wymienionych w art. 10a. Państwa członkowskie w każdym przypadku wymagają, aby wobec posiadaczy i beneficjentów istniejących anonimowych rachunków lub anonimowych książeczek oszczędnościowych lub anonimowych kart płatniczych zastosowano środki należytej staranności tak szybko, jak to możliwe, a w każdym przypadku przed skorzystaniem z takich rachunków lub książeczek oszczędnościowych w jakikolwiek sposób. [Popr. 72]

Artykuł 10

Państwa członkowskie zapewniają stosowanie przez podmioty zobowiązane środków należytej staranności wobec klienta w następujących przypadkach:

a)  przy nawiązywaniu stosunków gospodarczych;

b)  przy przeprowadzaniu sporadycznych transakcji w kwocie 15 000 EUR lub większej bez względu na to, czy transakcja jest przeprowadzana jako pojedyncza operacja czy kilka operacji, które wydają się być ze sobą powiązane;

c)  w odniesieniu do osób fizycznych lub prawnych prowadzących handel towarami, przy przeprowadzaniu sporadycznych transakcji gotówkowych w kwocie 7 500 EUR lub większej bez względu na to, czy transakcja jest przeprowadzana jako pojedyncza operacja czy kilka operacji, które wydają się być ze sobą powiązane;

d)  w odniesieniu do podmiotów świadczących usługi w zakresie gier hazardowych kasyn, przy przeprowadzaniu sporadycznych transakcji w kwocie 2 000 EUR lub większej bez względu na to, czy transakcja jest przeprowadzana jako pojedyncza operacja czy kilka operacji, które wydają się być ze sobą powiązane;

da)  w odniesieniu do gier hazardowych online przy nawiązywaniu stosunków gospodarczych;

db)  w odniesieniu do innych podmiotów świadczących usługi w zakresie gier hazardowych, przy wypłacaniu wygranych w kwocie 2 000 EUR lub większej; [Popr. 73]

e)  gdy istnieje podejrzenie prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu bez względu na jakiekolwiek odstępstwo, wyłączenie lub próg;

f)  gdy istnieją wątpliwości co do prawdziwości lub odpowiedniości wcześniej otrzymanych danych dotyczących ustalenia tożsamości klienta;

fa)  każdorazowo w przypadku utworzenia przedsiębiorstwa. [Popr. 74]

Artykuł 10a

1.  Państwa członkowskie mogą, na podstawie wykazanego niskiego poziomu ryzyka, zwolnić podmioty zobowiązane z obowiązku stosowania należytej staranności wobec klienta w związku z pieniądzem elektronicznym zdefiniowanym w art. 2 pkt 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/110/WE(34), o ile spełnione zostały następujące warunki:

a)  instrumentu płatniczego nie można doładować;

b)  maksymalna kwota przechowywana elektronicznie nie przekracza 250 EUR; państwa członkowskie mogą podwyższyć ten limit do 500 EUR w odniesieniu do instrumentów płatniczych, które mogą być używane wyłącznie w danym państwie członkowskim;

c)  instrument płatniczy jest wykorzystywany wyłącznie do zakupu towarów lub usług;

d)  instrument płatniczy nie może być sfinansowany przez pieniądz elektroniczny;

e)  zakazany jest wykup w gotówce lub wycofanie gotówki, o ile nie wywiązano się z obowiązku identyfikacji i weryfikacji tożsamości posiadacza, stosowania odpowiednich i należytych strategii i procedur wykupu w gotówce i wycofania gotówki oraz prowadzenia dokumentacji.

2.  Państwa członkowskie zapewniają każdorazowe stosowanie należytej staranności wobec klienta przed wykupem pieniądza elektronicznego o wartości powyżej 250 EUR.

3.  Niniejszy artykuł nie uniemożliwia państwom członkowskim zezwolenia podmiotom zobowiązanym na stosowanie uproszczonych środków należytej staranności wobec klienta w odniesieniu do pieniądza elektronicznego zgodnie z art. 13 niniejszej dyrektywy, jeżeli warunki określone w niniejszym artykule nie są spełnione. [Popr. 75]

Artykuł 11

1.  Środki należytej staranności wobec klienta obejmują:

a)  identyfikację klienta i weryfikację jego tożsamości na podstawie dokumentów, danych lub informacji pochodzących z rzetelnego i niezależnego źródła;

b)  identyfikację poza identyfikacją beneficjenta rzeczywistego iwymienionego w rejestrze zgodnie z art. 29 podejmowanie odpowiednich środków weryfikacji jego tożsamości, tak aby dana instytucja lub osoba objęta niniejszą dyrektywą była przekonana, że wie, kim jest beneficjent rzeczywisty, wraz z, w przypadku podmiotów prawnych, funduszy powierniczych, fundacji, towarzystw ubezpieczeń wzajemnych, holdingów i innych podobnych obecnych lub przyszłych porozumień prawnych, podejmowaniem odpowiednich podejmowanie wszelkich niezbędnych środków w celu zrozumienia struktury własności i kontroli klienta, ocenę i w stosownych przypadkach uzyskanie informacji na temat celu i zamierzonego charakteru stosunków gospodarczych;

c)  ocenę i w stosownych przypadkach uzyskanie informacji na temat celu i zamierzonego charakteru stosunków gospodarczych;

d)  prowadzenie bieżącego monitorowania stosunków gospodarczych, włącznie z badaniem transakcji podejmowanych w trakcie trwania tych stosunków w celu zapewnienia, że prowadzone transakcje są zgodne z wiedzą danej instytucji lub osoby na temat klienta, profilu działalności oraz ryzyka, w tym, w miarę konieczności, źródeł pochodzenia środków, jak również zapewnienie, że posiadane dokumenty, dane lub informacje są na bieżąco uaktualniane. [Popr. 76]

1a.  Przy wykonywaniu środków, o których mowa w ust. 1 lit. a) i b) podmioty zobowiązane mają również obowiązek zweryfikować, czy każda osoba, która twierdzi, że działa w imieniu klienta, jest do tego upoważniona oraz mają obowiązek stwierdzić i zweryfikować tożsamość takiej osoby. [Popr. 77]

2.  Państwa członkowskie zapewniają stosowanie przez podmioty zobowiązane wszystkich wymagań dotyczących należytej staranności wobec klienta określonych w ust. 1, jednakże mogą określić zakres podejmowanych środków w oparciu o ocenę ryzyka.

3.  Oceniając ryzyko prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, państwa członkowskie wymagają, aby podmioty zobowiązane uwzględniały co najmniej elementy zmienne określone w załączniku I.

4.  Państwa członkowskie zapewniają, aby podmioty zobowiązane były w stanie wykazać właściwym organom lub organom samorządu zawodowego, że środki są odpowiednie, biorąc pod uwagę zidentyfikowane ryzyko prania pieniędzy i finansowania terroryzmu.

5.  W odniesieniu do działalności ubezpieczeniowej związanej z ubezpieczeniami na życie lub innymi inwestycjami, państwa członkowskie zapewniają stosowanie przez instytucje finansowe, oprócz środków należytej staranności wobec klienta wymaganych w stosunku do klienta i beneficjenta rzeczywistego, następujących środków należytej staranności wobec klienta w stosunku do beneficjentów polis ubezpieczeniowych na życie oraz innych polis ubezpieczeniowych o charakterze inwestycyjnym, niezwłocznie po zidentyfikowaniu lub wyznaczeniu takich beneficjentów:

a)  w odniesieniu do beneficjentów zidentyfikowanych jako osoby fizyczne lub prawne wymienione z nazwiska lub w odniesieniu do porozumień prawnych: uzyskanie nazwiska danej osoby;

b)  w odniesieniu do beneficjentów wyznaczonych za pomocą charakterystyki, klasy lub innych środków: uzyskanie wystarczających informacji dotyczących tych beneficjentów, aby instytucja finansowa uzyskała pewność, że będzie w stanie zidentyfikować beneficjenta w momencie wypłaty.

W odniesieniu do obu przypadków wymienionych w lit. a) i b) akapitu pierwszego weryfikacja tożsamości beneficjentów ma miejsce w momencie wypłaty. W przypadku całkowitego lub częściowego przeniesienia polisy ubezpieczeniowej na życie lub innej polisy o charakterze inwestycyjnym na osobę trzecią instytucje finansowe mające wiedzę o przeniesieniu identyfikują beneficjenta rzeczywistego w momencie przeniesienia na osobę fizyczną lub prawną lub porozumienie prawne otrzymujące na własną korzyść wartość przenoszonej polisy.

Artykuł 12

1.  Państwa członkowskie wymagają, aby weryfikacja tożsamości klienta i beneficjenta rzeczywistego odbywała się przed nawiązaniem stosunków gospodarczych lub przed przeprowadzeniem transakcji.

2.  Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 państwa członkowskie mogą zezwolić na zakończenie weryfikacji tożsamości klienta i beneficjenta rzeczywistego podczas nawiązywania stosunków gospodarczych lub w trakcie przeprowadzania transakcji w przypadku podmiotów podlegających obowiązkom, o których mowa w art. 2 ust. 1, a w każdym razie w momencie wypłaty ewentualnej wygranej, jeżeli jest to konieczne do niezakłócania normalnego prowadzenia działalności gospodarczej oraz o ile występuje niewielkie ryzyko prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu. W takich sytuacjach procedury te są przeprowadzane jak najszybciej po nawiązaniu pierwszego kontaktu. [Popr. 78]

3.  Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 i 2 państwa członkowskie mogą zezwolić na otworzenie rachunku bankowego, pod warunkiem że istnieją odpowiednie zabezpieczenia gwarantujące, że transakcje nie są przeprowadzane przez klienta lub w jego imieniu dopóki nie zostaną w pełni spełnione wymogi określone w ust. 1 i 2.

4.  W przypadku gdy dana instytucja lub osoba nie jest w stanie spełnić wymogów art. 11 ust. 1 lit. a), b) i c), państwa członkowskie wymagają, aby nie przeprowadzała ona transakcji za pomocą rachunku bankowego, nie nawiązywała stosunków gospodarczych ani nie przeprowadzała transakcji, oraz aby rozważyła rozwiązanie stosunku gospodarczego i przekazanie jednostce analityki finansowej raportu o podejrzanej transakcji w odniesieniu do danego klienta zgodnie z art. 32.

Państwa członkowskie nie stosują poprzedniego akapitu do notariuszy, prawników wykonujących wolne zawody, audytorów, zewnętrznych księgowych i doradców podatkowych jedynie w ścisłym zakresie, w jaki wyłączenie to dotyczy ustalania sytuacji prawnej ich klienta, wykonywania obowiązków obrońcy, reprezentowania tego klienta w postępowaniu sądowym lub w sprawach dotyczących tego postępowania, włącznie z udzielaniem porad w sprawie wszczęcia lub możliwości uniknięcia postępowania.

5.  Państwa członkowskie wymagają, aby podmioty zobowiązane stosowały procedury należytej staranności wobec klienta nie tylko wobec wszystkich nowych klientów, lecz także w odpowiednim czasie wobec obecnych klientów w oparciu o ocenę ryzyka, w tym w czasie, w którym stosowne okoliczności dotyczące klienta ulegają zmianie.

Sekcja 2

Uproszczone środki należytej staranności wobec klienta

Artykuł 13

1.  W przypadku zidentyfikowania przez państwo członkowskie lub podmiot zobowiązany obszaru niższego ryzyka, wspomniane państwo członkowskie może zezwolić na stosowanie przez podmiot zobowiązany uproszczonych środków należytej staranności wobec klienta.

2.  Przed zastosowaniem uproszczonych środków należytej staranności wobec klienta podmioty zobowiązane upewniają się, że powiązania z klientem lub transakcja mają niższy stopień ryzyka.

3.  Państwa członkowskie zapewniają prowadzenie przez podmioty zobowiązane wystarczającego monitorowania transakcji lub stosunków gospodarczych umożliwiającego wykrycie transakcji nietypowych lub podejrzanych.

Artykuł 14

Oceniając ryzyko prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu związane z rodzajem klientów, państw lub obszarów geograficznych oraz poszczególnych produktów, usług, transakcji lub kanałów dostawy, państwa członkowskie i podmioty zobowiązane uwzględniają co najmniej czynniki sytuacji związane z klientem i produktem, usługą, transakcją lub kanałem dostawy jako sytuacje o możliwie niższym ryzyku określone w załączniku II. [Popr. 80]

Artykuł 15

EUN wydają do dnia …(35) wytyczne skierowane do właściwych organów i podmiotów zobowiązanych wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 1) i 2) zgodnie z art. 16 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 oraz rozporządzenia (UE) nr 1095/2010, dotyczące czynników ryzyka, które należy uwzględnić lub środków, które należy podjąć w sytuacjach, w których właściwe są uproszczone środki należytej staranności wobec klienta. Szczególną uwagę należy zwrócić na charakter i wielkość działalności gospodarczej oraz przewidzieć środki szczególne w przypadkach, w których jest to właściwe i proporcjonalne. [Popr. 81]

Sekcja 3

Wzmocnione środki należytej staranności wobec klienta

Artykuł 16

1.  W przypadkach określonych w art. 17–23 niniejszej dyrektywy oraz w innych przypadkach wyższego ryzyka określonych przez państwa członkowskie lub podmioty zobowiązane, państwa członkowskie wymagają, aby podmioty zobowiązane stosowały wzmocnione środki należytej staranności wobec klienta w celu właściwego zarządzania przedmiotowym ryzykiem i ograniczania go.

2.  Państwa członkowskie wymagają, aby podmioty zobowiązane analizowały w jak największym możliwym stopniu kontekst i cel wszystkich skomplikowanych transakcji o dużej wartości oraz wszelkich nietypowych rodzajów transakcji, które nie mają wyraźnego celu gospodarczego lub celu zgodnego z prawem lub które stanowią przestępstwa podatkowe w rozumieniu art. 3 pkt 4 lit. f). W szczególności zwiększają one stopień i charakter monitorowania stosunków gospodarczych w celu stwierdzenia, czy przedmiotowe transakcje lub działania wydają się nietypowe lub podejrzane. Jeżeli podmiot zobowiązany wykryje taką nietypową lub podejrzaną transakcję lub działanie, informuje o tym bezzwłocznie jednostki analityki finansowej wszystkich państw członkowskich, których może to dotyczyć. [Popr. 82]

3.  Oceniając ryzyko prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, państwa członkowskie i podmioty zobowiązane uwzględniają co najmniej czynniki dotyczące sytuacji związane z klientem i produktem, usługą, transakcją lub kanałem dostawy jako sytuacje o możliwie wyższym ryzyku określone w załączniku III. [Popr. 83]

4.  EUN wydają do dnia …(36) wytyczne skierowane do właściwych organów i podmiotów zobowiązanych wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 1) i 2) zgodnie z art. 16 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 oraz rozporządzenia (UE) nr 1095/2010, dotyczące czynników ryzyka, które należy uwzględnić lub środków, które należy podjąć w sytuacjach wymagających zastosowania wzmocnionych środków należytej staranności. [Popr. 84]

Artykuł 17

W odniesieniu do stosunków transgranicznych w ramach bankowości korespondenckiej z instytucjami będącymi korespondentami z państw trzecich, państwa członkowskie wymagają, aby oprócz stosowania środków należytej staranności wobec klienta określonych w art. 11 instytucje kredytowe wykonywały następujące działania:

a)  gromadzenie wystarczających informacji o instytucji będącej korespondentem w celu zrozumienia w pełni charakteru jej działalności, ustalenia na podstawie publicznie dostępnych informacji wiarygodności instytucji oraz jakości nadzoru;

b)  ocenianie środków kontroli w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu stosowanych przez instytucję będącą korespondentem;

c)  uzyskiwanie zgody osób zarządzających wyższego szczebla przed ustanowieniem nowej relacji bankowości korespondenckiej;

d)  sporządzanie dokumentacji określającej zakres odpowiedzialności każdej instytucji;

e)  w odniesieniu do rachunków przejściowych upewnianie się, że instytucja kredytowa będąca korespondentem przeprowadziła weryfikację tożsamości i na bieżąco stosowała środki należytej staranności w stosunku do klientów mających bezpośredni dostęp do rachunków bankowych korespondenta oraz że mają one możliwość udostępnienia na żądanie instytucji będącej korespondentem stosownych danych dotyczących zastosowania środków należytej staranności wobec klienta.

Artykuł 18

W odniesieniu do transakcji lub stosunków gospodarczych z osobami zajmującymi eksponowane stanowiska polityczne na szczeblu międzynarodowym, państwa członkowskie, oprócz stosowania środków należytej staranności wobec klienta określonych w art. 11, wprowadzają wobec podmiotów zobowiązanych następujące wymogi:

a)  posiadania odpowiednich procedur opartych na ocenie ryzyka w celu ustalenia, czy klient lub beneficjent rzeczywisty klienta jest taką osobą;

b)  uzyskania zezwolenia osób zarządzających wyższego szczebla na nawiązanie lub kontynuowanie stosunków gospodarczych z takimi klientami;

c)  podejmowania odpowiednich środków w celu ustalenia źródła majątku i źródła pochodzenia środków zaangażowanych w ramach stosunków gospodarczych lub transakcji;

d)  prowadzenia ciągłego, wzmożonego monitorowania danego stosunku gospodarczego.

Artykuł 19

W odniesieniu do transakcji lub stosunków gospodarczych z osobami zajmującymi eksponowane stanowiska polityczne na szczeblu krajowym lub z osobą, której powierzono znaczącą funkcję w organizacji międzynarodowej, państwa członkowskie, oprócz stosowania środków należytej staranności wobec klienta określonych w art. 11, wprowadzają wobec podmiotów zobowiązanych następujące wymogi:

a)  posiadania odpowiednich procedur opartych na ocenie ryzyka w celu ustalenia, czy klient lub beneficjent rzeczywisty klienta jest taką osobą;

b)  w przypadku stosunków gospodarczych o wyższym stopniu ryzyka z takimi osobami, stosowania środków określonych w art. 18 lit. b), c) i d).

Artykuł 19a

Komisja we współpracy z państwami członkowskimi i organizacjami międzynarodowymi sporządza wykaz osób zajmujących eksponowane stanowiska polityczne na szczeblu krajowym, które zamieszkują w tych państwach członkowskich i którym powierzono znaczącą funkcję w organizacji międzynarodowej. Wykaz jest dostępny dla właściwych organów i podmiotów zobowiązanych.

Komisja powiadamia osoby, których to dotyczy, o ich umieszczeniu w wykazie lub usunięciu z wykazu.

Wymogi przewidziane w niniejszym artykule nie zwalniają podmiotów zobowiązanych z obowiązku stosowania należytej staranności wobec klienta, i podmioty zobowiązane nie opierają się wyłącznie na tych informacjach jako wystarczających do wypełnienia powyższych obowiązków.

Państwa członkowskie podejmują wszelkie odpowiednie środki, aby zapobiec wykorzystywaniu do celów handlowych informacji na temat zagranicznych i krajowych osób zajmujących eksponowane stanowiska publiczne oraz osób którym powierzono znaczącą funkcję w organizacji międzynarodowej. [Popr. 85]

Artykuł 20

Podmioty zobowiązane podejmują odpowiednie środki w celu określenia, zgodnie z podejściem opartym na analizie ryzyka, czy beneficjenci polis ubezpieczeniowych na życie lub innych polis ubezpieczeniowych o charakterze inwestycyjnym lub, w stosownych przypadkach, beneficjent rzeczywisty beneficjenta są osobami zajmującymi eksponowane stanowiska polityczne. Wspomniane środki podejmuje się najpóźniej w momencie wypłaty lub w momencie przeniesienia, w całości lub częściowo, danej polisy. W przypadku gdy zidentyfikowano wyższy stopień ryzyka, oprócz podjęcia standardowych środków należytej staranności wobec klienta, państwa członkowskie wprowadzają wobec podmiotów zobowiązanych wymóg: [Popr. 86]

a)  informowania osób zarządzających wyższego szczebla o przychodach z tytułu polisy przed wypłatą;

b)  prowadzenia wzmożonej kontroli wszystkich stosunków gospodarczych z ubezpieczającym.

Artykuł 21

Środki wymienione w art. 18, 19 i 20 z wyjątkiem środków, o których mowa w art. 19a mają zastosowanie również do członków rodziny lub osób, o których wiadomo, w których przypadku dowiedziono, że są bliskimi współpracownikami takich zagranicznych lub krajowych osób zajmujących eksponowane stanowiska polityczne. [Popr. 87]

Artykuł 22

W przypadku gdy osoba, o której mowa w art. 18, 19 i 20, nie jest już zagraniczną lub krajową osóbą zajmującą eksponowane stanowisko publiczne lub osobą, której powierzono znaczącą funkcję w organizacji międzynarodowej, od podmiotów zobowiązanych wymaga się rozważenia ciągłego ryzyka, jakie stanowi taka osoba i stosowania takich odpowiednich środków uwzględniających ryzyko do czasu, gdy uzna się, że osoba ta nie stanowi dalszego ryzyka. Okres ten wynosi co najmniej 18 12 miesięcy. [Popr. 88]

Artykuł 23

1.  Państwa członkowskie zabraniają instytucjom kredytowym nawiązywania lub kontynuowania stosunków w ramach bankowości korespondenckiej z bankiem fikcyjnym oraz wprowadzają wymóg podejmowania odpowiednich środków przez instytucje kredytowe w celu dopilnowania, aby nie nawiązywały one relacji w ramach bankowości korespondenckiej ani ich nie utrzymywały z bankiem, o którym wiadomo, że pozwala na korzystanie ze swoich rachunków bankowi fikcyjnemu.

2.  Do celów akapitu ust. 1 „bank fikcyjny” oznacza instytucję kredytową lub instytucję prowadzącą równoważną działalność, utworzoną na terytorium państwa, w którym nie jest ona fizycznie obecna, w taki sposób, by miało miejsce rzeczywiste zarządzanie nią i kierowanie, która to instytucja nie jest stowarzyszona z grupą finansową działającą w sposób prawnie uregulowany.

Sekcja 4

Spełnienie wymogów przy udziale osób trzecich

Artykuł 24

Państwa członkowskie mogą zezwolić podmiotom zobowiązanym na korzystanie z usług osób trzecich w celu spełnienia wymogów określonych w art. 11 ust. 1 lit. a), b) i c). Ostateczną odpowiedzialność za spełnienie tych wymogów ponosi jednak podmiot zobowiązany, który korzysta z usług osoby trzeciej. Ponadto państwa członkowskie zapewniają, aby wszelkie tego rodzaju strony trzecie mogły być także pociągane do odpowiedzialności za naruszanie przepisów krajowych przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą. [Popr. 89]

Artykuł 25

1.  Do celów niniejszej sekcji „osoby trzecie” oznaczają:

a)   podmioty zobowiązane wymienione w art. 2; lub

b)  inne instytucje i osoby znajdujące się w państwach członkowskich lub w państwie trzecim, które stosują wymogi należytej staranności wobec klienta i wymogi w zakresie prowadzenia rejestrów równoznaczne z określonymi w niniejszej dyrektywie, a spełnianie przez nie wymogów niniejszej dyrektywy podlega nadzorowi zgodnie z przepisami rozdziału VI sekcja 2.

2.  Państwa członkowskie uwzględniają Komisja uwzględnia informacje dostępne na poziomie ryzyka geograficznego przy podejmowaniu decyzji, czy państwo trzecie spełnia warunki określone w ust. 1, oraz informują siebie wzajemnie, Komisję informuje państwa członkowskie, podmioty zobowiązane oraz EUN w zakresie odpowiadającym celom niniejszej dyrektywy oraz zgodnie z właściwymi przepisami rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, rozporządzenia (UE) nr 1094/2010, oraz rozporządzenia (UE) nr 1095/2010 o przypadkach, w których ich zdaniem państwo trzecie spełnia takie warunki.

2a.  Komisja sporządzi wykaz jurysdykcji posiadających środki przeciwdziałania praniu pieniędzy równoważne przepisom niniejszej dyrektywy i innym powiązanym zasadom i regulacjom Unii.

2b.  Wykaz, o którym mowa w ust.2a, podlega regularnym przeglądom i aktualizacji na podstawie informacji otrzymanych od państw członkowskich zgodnie z ust. 2. [Popr. 90]

Artykuł 26

1.  Państwa członkowskie zapewniają uzyskanie przez podmioty zobowiązane od osoby trzeciej, z której usług korzystają, niezbędnych informacji dotyczących wymagań określonych w art. 11 ust. 1 lit. a), b) i c).

2.  Państwa członkowskie zapewniają podejmowanie przez podmioty zobowiązane, do których zwraca się klient, stosownych kroków, aby na żądanie zapewnić niezwłoczne przekazanie przez osobę trzecią odpowiednich danych z identyfikacji i weryfikacji oraz innej stosownej dokumentacji potwierdzającej tożsamość klienta lub beneficjenta rzeczywistego.

Artykuł 27

1.  Państwa członkowskie zapewniają możliwość uznania przez właściwy organ państwa pochodzenia (w odniesieniu do strategii i środków kontroli obejmujących całą grupę) i właściwy organ państwa przyjmującego (w odniesieniu do oddziałów i jednostek zależnych), że podmiot zobowiązany stosuje środki określone w art. 25 ust. 1 i art. 26 w ramach programu grupowego, jeżeli spełnione są następujące warunki:

a)  podmiot zobowiązany polega na informacjach przedłożonych przez osobę trzecią będącą częścią tej samej grupy;

b)  grupa ta stosuje środki należytej staranności wobec klienta, zasady w zakresie prowadzenia rejestrów oraz programy przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu zgodne z niniejszą dyrektywą lub z równoważnymi zasadami;

c)  właściwy organ państwa pochodzenia we współpracy z właściwymi organami państwa przyjmującego nadzoruje skuteczne wdrażanie wymagań wymienionych w lit. b) na szczeblu grupy. [Popr. 91]

1a.  EUN wydają do dnia …(37) wytyczne w sprawie wdrażania systemu nadzoru sprawowanego przez właściwe organy w odpowiednich państwach członkowskich w odniesieniu do jednostek należących do grupy kapitałowej, aby zapewnić spójny i skuteczny nadzór na szczeblu grupy. [Popr. 92]

Artykuł 28

Przepisy niniejszej sekcji nie mają zastosowania w przypadku zlecania zadań podmiotom zewnętrznym lub w przypadku pośrednictwa, gdy na podstawie umowy usługodawca lub pośrednik ma być traktowany jako część podmiotu zobowiązanego.

ROZDZIAŁ III

INFORMACJE O BENEFICJENTACH RZECZYWISTYCH

Artykuł 29

1.  Państwa członkowskie zapewniają otrzymywanie i posiadanie przez podmioty o charakterze korporacyjnym lub podmioty prawne , aby spółki i inne podmioty posiadające osobowość prawną, w tym fundusze powiernicze lub podmioty o strukturze lub funkcji podobnej do funduszy powierniczych, fundacje, holdingi i wszystkie inne podobne pod względem struktury lub funkcji obecne lub przyszłe porozumienia prawne mające siedzibę lub utworzone na ich terytorium odpowiednich, dokładnych i aktualnych informacji lub zarządzane na mocy ich prawa, otrzymywały, posiadały i przekazywały do centralnego rejestru publicznego, rejestru handlowego lub rejestru spółek na ich terytorium odpowiednie, dokładne, bieżące i aktualne informacje o sobie i o ich beneficjentach rzeczywistych w momencie ustanowienia, a także w przypadku jakichkolwiek ich zmian.

1a.  Rejestr musi zawierać minimalne informacje pozwalające jednoznacznie ustalić przedsiębiorstwo i jego beneficjenta rzeczywistego, a mianowicie nazwę, numer, formę prawną i status prawny podmiotu, potwierdzenie rejestracji, adres siedziby statutowej (i główne miejsce działalności, jeżeli jest różne od siedziby statutowej), podstawowe uprawnienia regulacyjne (zawarte np. w akcie założycielskim i statucie), listę dyrektorów (w tym ich obywatelstwo i datę urodzenia), informacje o udziałowcu/beneficjencie rzeczywistym, takie jak nazwiska, daty urodzenia, obywatelstwo lub państwo rejestracji, dane kontaktowe, liczba udziałów, kategorie udziałów (w tym charakter przysługującego prawa głosu) i w stosownych przypadkach odsetek posiadanych udziałów lub sprawowanej kontroli.

Wymogi przewidziane w niniejszym artykule nie zwalniają podmiotów zobowiązanych z obowiązku stosowania należytej staranności wobec klienta, i podmioty zobowiązane nie opierają się wyłącznie na tych informacjach jako wystarczających do wypełnienia powyższych obowiązków.

1b.  W odniesieniu do funduszy powierniczych lub innych rodzajów obecnych lub przyszłych podmiotów i porozumień prawnych o podobnej strukturze lub funkcji informacje te obejmują tożsamość powierzającego, powiernika lub powierników, protektora (w stosownych przypadkach), beneficjentów lub kategorii beneficjentów oraz wszystkich innych osób fizycznych sprawujących faktyczną kontrolę nad funduszem powierniczym. Państwa członkowskie dopilnowują, aby powiernicy ujawniali podmiotom zobowiązanym swój status w przypadku, gdy powiernik nawiązuje, jako powiernik, stosunki gospodarcze lub przeprowadza sporadyczną transakcję o wartości przewyższającej progi określone w art. 10 lit. b), c) i d). Posiadane informacje powinny obejmować datę urodzenia i obywatelstwo wszystkich osób. Publikując umowę powierniczą i list intencyjny, państwa członkowskie kierują się podejściem opartym na analizie ryzyka i w stosownych przypadkach dopilnowują, z poszanowaniem ochrony danych osobowych, aby informacje były ujawniane właściwym organom, w szczególności jednostkom analityki finansowej, oraz podmiotom zobowiązanym.

2.  Państwa członkowskie zapewniają możliwość dostępu właściwych organów i podmiotów zobowiązanych Informacje, o których mowa w ust. 1, 1a i 1b są udostępniane w odpowiednim czasie do informacji, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu.właściwym organom, w szczególności jednostkom analityki finansowej, oraz podmiotom zobowiązanym wszystkich państw członkowskich. Państwa członkowskie udostępniają publicznie rejestry, o których mowa w ust. 1, po uprzedniej identyfikacji osoby pragnącej uzyskać dostęp do informacji za pomocą podstawowej rejestracji online. Informacje będą dostępne online w otwartym i bezpiecznym formacie danych dla wszystkich osób, zgodnie z przepisami o ochronie danych, w szczególności w odniesieniu do skutecznej ochrony praw osób, których dotyczą dane, do dostępu do danych osobowych oraz sprostowania lub usunięcia błędnych danych. Opłaty pobierane za otrzymanie informacji nie mogą przewyższać kosztów administracyjnych. Wszelkie zmiany w przedstawianych informacjach muszą zostać bezzwłocznie, a w każdym razie w terminie 30 dni, wyraźnie wskazane w rejestrze.

Rejestry spółek, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, zostaną wzajemnie powiązane przy pomocy platformy europejskiej, portalu i opcjonalnych punktów dostępu utworzonych przez państwa członkowskie zgodnie z dyrektywą 2012/17/UE. Państwa członkowskie, przy wsparciu Komisji, zapewniają interoperacyjność ich rejestrów w systemie sieci rejestrów za pomocą platformy europejskiej.

2a.  Komisja we współpracy z państwami członkowskimi szybko, konstruktywnie i skutecznie dąży do nawiązania współpracy z państwami trzecimi, aby zachęcić je do stworzenia równoważnych centralnych rejestrów zawierających informacje o beneficjentach rzeczywistych i do udostępniania publicznie w tych państwach informacji, o których mowa w ust. 1 i 1a niniejszego artykułu.

Pierwszeństwo mają państwa trzecie, w których mieści się znaczna liczba podmiotów o charakterze korporacyjnym lub podmiotów prawnych, w tym funduszy powierniczych, fundacji, holdingów i wszystkich innych podmiotów podobnych pod względem struktury lub funkcji, i które posiadają udziały wskazujące na własność bezpośrednią, zgodnie z art. 3 ust. 5, podmiotów o charakterze korporacyjnym lub podmiotów prawnych w Unii.

2b.  Państwa członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających kar mających zastosowanie wobec osób fizycznych lub prawnych w przypadku naruszenia przepisów krajowych przyjętych zgodnie z niniejszym artykułem oraz podejmują wszelkie środki niezbędne do zapewnienia stosowania takich kar. Na potrzeby niniejszego artykułu państwa członkowskie ustanawiają skuteczne środki zwalczania nadużyć w celu zapobiegania nadużyciom związanym z akcjami na okaziciela i dokumentami akcji na okaziciela.

2c.  Do dnia …(38) Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat stosowania wymogów przewidzianych w niniejszym artykule oraz sposobu ich funkcjonowania, w stosownych przypadkach wraz z wnioskiem ustawodawczym. [Popr. 93]

Artykuł 30

1.  Państwa członkowskie zapewniają otrzymywanie i posiadanie przez powierników jakiegokolwiek dobrowolnego funduszu powierniczego podlegającemu prawu tego państwa odpowiednich, dokładnych i aktualnych informacji o beneficjentach rzeczywistych funduszu powierniczego. Wspomniane informacje obejmują tożsamość powierzającego, powiernika lub powierników, protektora (w stosownych przypadkach), beneficjentów lub kategorii beneficjentów oraz wszystkich innych osób fizycznych sprawujących skuteczną kontrolę nad funduszem powierniczym.

2.  Państwa członkowskie zapewniają ujawnianie przez powierników ich statusu podmiotom zobowiązanym w przypadku, gdy powiernik nawiązuje, jako powiernik, stosunki gospodarcze lub przeprowadza sporadyczną transakcję przewyższającą progi określone w art. 10 lit. b), c) i d).

3.  Państwa członkowskie zapewniają możliwość dostępu właściwych organów i podmiotów zobowiązanych w odpowiednim czasie do informacji, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu.

4.  Państwa członkowskie zapewniają stosowanie środków odpowiadających środkom wymienionym w ust. 1, 2 i 3 do innych rodzajów podmiotów i porozumień prawnych o strukturze i funkcji podobnej do funduszy powierniczych. [Popr. 94]

ROZDZIAŁ IV

OBOWIĄZKI ZGŁASZANIA

Sekcja 1

Przepisy ogólne

Artykuł 31

1.  Każde państwo członkowskie ustanawia jednostkę analityki finansowej w celu zapobiegania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, wykrywania przypadków prania pieniędzy i finansowania terroryzmu oraz prowadzenia dochodzeń w ich sprawie.

1a.  Osoby, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3 lit. a), b) i d), powiadamiają jednostki analityki finansowej i/lub odpowiedni organ danego samorządu zawodowego, zgodnie z art. 33 ust. 1, jeżeli podejrzewają lub mają uzasadnione powody podejrzewać, że świadczone przez nie usługi są niewłaściwie wykorzystywane do celów działalności przestępczej. [Popr. 95]

2.  Państwa członkowskie przekazują Komisję na piśmie nazwę i adres odpowiedniej jednostki analityki finansowej.

3.  Jednostka analityki finansowej jest ustanawiana jako niezależna i autonomiczna pod względem operacyjnym centralna jednostka krajowa. Do jej obowiązków należy przyjmowanie (oraz w dozwolonym zakresie żądanie), analizowanie raportów o podejrzanych transakcjach i innych informacji dotyczących możliwego prania pieniędzy, powiązanych przestępstw źródłowych lub możliwego finansowania terroryzmu. Jednostka analityki finansowej jest odpowiedzialna za i ujawnianie wyników swoich analiz wszystkim właściwym organom informacji, które dotyczą możliwego prania, jeżeli istnieją przesłanki, by podejrzewać pranie pieniędzy, powiązane przestępstwa źródłowe lub powiązanych przestępstw źródłowych, możliwego finansowania finansowanie terroryzmu, jak również informacji wymaganych krajowymi przepisami ustawowymi lub wykonawczymi. Do wyżej wymienionych celów jednostka analityki finansowej może otrzymać dodatkowe informacje od podmiotów zobowiązanych. Jednostka analityki finansowej jest wyposażana w odpowiednie środki finansowe, techniczne i zasoby ludzkie do wykonywania swoich zadań. Państwa członkowskie dopilnowują, by nie dochodziło do nieuzasadnionej ingerencji w działania jednostki analityki finansowej. [Popr. 96]

4.  Państwa członkowskie zapewniają bezpośredni lub pośredni dostęp jednostki analityki finansowej w odpowiednim czasie do informacji finansowych, informacji administracyjnych i informacji od organów ścigania, które są jej potrzebne do wykonywania jej zadań. Ponadto jednostki analityki finansowej odpowiadają na wnioski o udzielenie informacji złożone przez organy ścigania w ich państwach członkowskich, chyba że istnieją przesłanki, aby zakładać, że udzielenie takich informacji miałoby negatywny wpływ na trwające dochodzenia lub analizy, lub, w wyjątkowych okolicznościach, gdy ujawnienie takich informacji byłoby wyraźnie nieproporcjonalne do uzasadnionych interesów osoby fizycznej lub prawnej lub nieistotne z punktu widzenia powodów, dla których o nie wnioskowano. W przypadku gdy jednostka analityki finansowej otrzyma taki wniosek, decyzja o przeprowadzeniu analizy lub o przekazaniu informacji wnioskującemu organowi ścigania powinna należeć do tej jednostki analityki finansowej. Państwa członkowskie wymagają od organów ścigania udzielenia jednostkom analityki finansowej informacji zwrotnej o wykorzystaniu uzyskanych informacji. [Popr. 97]

5.  Państwa członkowskie zapewniają uprawnienie jednostek analityki finansowej do podjęcia niezwłocznych działań, bezpośrednio lub pośrednio, gdy zachodzi podejrzenie, że transakcja ma związek z praniem pieniędzy lub finansowaniem terroryzmu, a także do zawieszenia lub wstrzymania zgody na dalsze przeprowadzanie trwających transakcji w celu przeanalizowania danej transakcji i potwierdzenia podejrzeń.

6.  Analityczna funkcja jednostki analityki finansowej obejmuje przeprowadzanie analizy operacyjnej koncentrującej się na poszczególnych przypadkach i szczegółowych celach oraz analizy strategicznej tendencji i wzorców w zakresie prania pieniędzy i finansowania terroryzmu.

Artykuł 32

1.  Państwa członkowskie nakładają na podmioty zobowiązane, a w stosownych przypadkach także na ich kierownictwo i pracowników, wymóg pełnej współpracy polegający na niezwłocznym:

a)  informowaniu z własnej inicjatywy jednostki analityki finansowej, w przypadku gdy instytucja lub osoba objęta niniejszą dyrektywą wie, podejrzewa lub ma uzasadnione podstawy, by podejrzewać, że środki finansowe stanowią dochody pochodzące z działalności przestępczej lub są powiązane z finansowaniem terroryzmu, a także niezwłocznym odpowiadaniu na wnioski jednostki analityki finansowej w sprawie udzielenia dodatkowych informacji na temat takich przypadków;

b)  dostarczaniu jednostce analityki finansowej na jej żądanie wszelkich niezbędnych informacji zgodnie z procedurami określonymi w mających zastosowanie przepisach.

2.  Informacje określone w ust. 1 niniejszego artykułu są przekazywane jednostce analityki finansowej państwa członkowskiego, na którego terytorium znajduje się dana instytucja lub osoba przekazująca informacje, oraz jednostce analityki finansowej państwa członkowskiego, w którym podmiot zobowiązany ma siedzibę. Informacje są przekazywane przez osobę lub osoby wyznaczone zgodnie z art. 8 ust. 4. [Popr. 98]

Artykuł 33

1.  Na zasadzie odstępstwa od art. 32 ust. 1, w przypadku osób określonych w art. 2 ust. 1 pkt 3) lit. a), b) i d) i e) oraz zawodów i kategorii przedsiębiorstw, o których mowa w art. 4, państwa członkowskie mogą wyznaczyć w miejsce jednostki analityki finansowej odpowiedni organ danego samorządu zawodowego jako organ, do którego należy kierować informacje, o których mowa w art. 32 ust. 1.

We wszystkich okolicznościach państwa członkowskie przewidują środki i sposoby ochrony tajemnicy służbowej, poufności i prywatności. [Popr. 99]

Nie naruszając przepisów ust. 2, wyznaczony organ samorządu zawodowego w przypadkach wymienionych w akapicie pierwszym niezwłocznie przekazuje informacje jednostce analityki finansowej z zachowaniem ich pierwotnej formy i treści.

2.  Państwa członkowskie nie stosują wymagań określonych w art. 32 ust. 1 w stosunku do notariuszy, innych prawników wykonujących wolne zawody, audytorów, zewnętrznych księgowych oraz doradców podatkowych jedynie w ścisłym zakresie, w jakim wyłączenie to stosuje się do informacji, które otrzymują od swojego klienta lub uzyskują na jego temat podczas ustalania jego sytuacji prawnej lub podczas wykonywania swoich obowiązków polegających na obronie lub reprezentowaniu tego klienta w postępowaniu sądowym, lub w związku z takim postępowaniem, włączając w to doradztwo w sprawie wszczynania lub unikania postępowania, bez względu na to, czy takie informacje są uzyskane lub otrzymane przed zakończeniem takiego postępowania, w jego trakcie czy po jego zakończeniu.

Artykuł 34

1.  Państwa członkowskie nakładają na podmioty zobowiązane wymóg zaniechania przeprowadzania transakcji, o których wiedzą, lub co do których podejrzewają, że mają one związek z praniem pieniędzy lub finansowaniem terroryzmu, do momentu zakończenia niezbędnych działań zgodnie z art. 32 ust. 1 lit. a).

Zgodnie z prawem krajowym można wydać polecenie odstąpienia od przeprowadzenia takiej transakcji.

2.  Jeżeli w przypadku takiej transakcji istnieje podejrzenie, że może ona prowadzić do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu i jeżeli zaniechanie takiej transakcji nie jest możliwe w tym trybie lub może zaszkodzić działaniom mającym na celu wykrycie osób czerpiących korzyści z prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, dane podmioty zobowiązane informują jednostkę analityki finansowej natychmiast po przeprowadzeniu transakcji.

Artykuł 35

1.  Jeżeli w trakcie kontroli przeprowadzanej przez właściwe organy, o których mowa w art. 45, u podmiotów zobowiązanych albo w jakikolwiek inny sposób ujawnione zostają okoliczności faktyczne mogące mieć związek z praniem pieniędzy lub finansowaniem terroryzmu, państwa członkowskie dopilnowują, aby, organy prowadzące kontrolę niezwłocznie poinformowały o tym jednostkę analityki finansowej.

2.  Państwa członkowskie dopilnowują, aby organy nadzoru upoważnione na mocy przepisów ustawowych lub wykonawczych do nadzorowania giełdy, rynku obrotu dewizowego oraz rynku finansowych instrumentów pochodnych informowały jednostkę analityki finansowej o ujawnieniu okoliczności faktycznych mogących mieć związek z praniem pieniędzy lub finansowaniem terroryzmu.

Artykuł 36

Ujawnienie informacji w dobrej wierze przez podmioty zobowiązane albo pracownika lub kierownika takiego podmiotu zobowiązanego zgodnie z art. 32 i 33 nie stanowi naruszenia jakiegokolwiek ograniczenia w zakresie ujawniania informacji obowiązującego zgodnie z umową lub przepisami ustawowymi, wykonawczymi lub administracyjnymi i nie naraża tego podmiotu zobowiązanego, jego kierownictwa lub pracowników na jakiegokolwiek rodzaju odpowiedzialność.

Artykuł 37

Państwa członkowskie podejmują wszelkie odpowiednie środki w celu ochrony pracowników dopilnowują, aby osoby fizyczne, w tym pracownicy i przedstawiciele podmiotu zobowiązanego, którzy które zgłaszają podejrzenia co do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu w ramach swoich struktur lub jednostce analityki finansowej, były należycie chronione przed narażeniem na groźby lub wrogie działania, wrogie traktowanie i negatywne konsekwencje, w szczególności przed negatywnymi działaniami i dyskryminacją w kontekście zatrudnienia. Państwa członkowskie gwarantują takim osobom bezpłatną pomoc prawną i zapewniają bezpieczne kanały komunikacji, którymi osoby mogą zgłaszać swoje podejrzenia co do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu. Dzięki tego rodzaju kanałom tożsamość osób przekazujących informacje jest znana wyłącznie Europejskim Urzędom Nadzoru lub jednostce analityki finansowej. Państwa członkowskie zapewniają istnienie odpowiednich programów ochrony świadków. [Popr. 100]

Sekcja 2

zakaz ujawniania informacji

Artykuł 38

1.  Podmioty zobowiązane, ich kierownictwo i pracownicy nie ujawniają zainteresowanym klientom ani innym osobom trzecim faktu przekazania informacji zgodnie z art. 32 i 33 lub faktu, że jest lub może być prowadzone dochodzenie dotyczące prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu.

2.  Zakaz, o którym mowa w ust. 1, nie obejmuje ujawniania informacji właściwym organom państw członkowskich, w tym organom samorządu zawodowego, organom ochrony danych, ani ujawniania do celów ścigania. [Popr. 101]

3.  Zakaz, o którym mowa w ust. 1, nie uniemożliwia ujawniania informacji pomiędzy instytucjami państw członkowskich lub państw trzecich, w których obowiązują wymogi równoważne z wymogami określonymi w niniejszej dyrektywie, pod warunkiem, że należą do tej samej grupy.

4.  Zakaz, o którym mowa w ust. 1, nie uniemożliwia ujawniania informacji pomiędzy osobami określonymi w art. 2 ust. 1 pkt 3) lit. a) i b) z państw członkowskich lub z państw trzecich, w których obowiązują wymogi równoważne z wymogami określonymi w niniejszej dyrektywie, które wykonują swoje czynności zawodowe jako pracownicy albo poza stosunkiem pracy, w ramach tej samej osoby prawnej lub sieci.

Do celów pierwszego akapitu „sieć” oznacza większą strukturę, do której należy dana osoba, mającą wspólnego właściciela, wspólne kierownictwo, standardy, metody oraz wspólną kontrolę przestrzegania przepisów. [Popr. 102]

5.  W odniesieniu do podmiotów lub osób wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 1) i 2) oraz w art. 2 ust. 1 pkt 3) lit. a) i b), w przypadkach dotyczących tego samego klienta oraz tej samej transakcji obejmującej co najmniej dwie instytucje lub osoby zakaz określony w ust. 1 niniejszego artykułu nie uniemożliwia ujawniania informacji pomiędzy odpowiednimi instytucjami lub osobami, pod warunkiem że znajdują się one w państwie członkowskim lub w państwie trzecim, w którym obowiązują wymogi równoważne z wymogami określonymi w niniejszej dyrektywie, oraz że należą one do tej samej kategorii zawodowej i podlegają obowiązkom w zakresie tajemnicy służbowej i ochrony danych osobowych.

5a.  Na użytek niniejszego artykułu wymogi państw trzecich równoważne wymogom ustanowionym w niniejszej dyrektywie obejmują przepisy o ochronie danych. [Popr. 103]

6.  Przypadki, w których osoby, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3) lit. a) i b), starają się odwieść klienta od udziału w nielegalnej działalności, nie stanowią ujawnienia w rozumieniu ust. 1.

ROZDZIAŁ V

OCHRONA DANYCH, PROWADZENIE REJESTRÓW I DANE STATYSTYCZNE [Popr. 104]

Artykuł 39

1.  Państwa członkowskie nakładają na podmioty zobowiązane wymóg przechowywania zgodnie z przepisami prawa krajowego następujących dokumentów i informacji, które mogą być wykorzystane przez jednostkę analityki finansowej lub inne właściwe organy w celu zapobiegania możliwym przypadkom prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, wykrywania tych przypadków i przeprowadzania dochodzenia w ich sprawie:

a)  w przypadku środków należytej staranności wobec klienta, kopii lub wypisów z wymaganych dowodów przez okres co najmniej pięciu lat od momentu zakończenia stosunków gospodarczych z danym klientem lub od daty dokonania sporadycznej transakcji. Po tym okresie dane osobowe są usuwane, chyba że prawo krajowe, które przewiduje okoliczności, w jakich podmioty zobowiązane mogą dalej przechowywać dane lub mają obowiązek ich dalszego przechowywania, stanowi inaczej. Państwa członkowskie mogą zezwolić na dalsze przechowywanie danych lub wymagać ich przechowywania, jedynie jeśli jest to niezbędne do zapobiegania przypadkom prania pieniędzy i finansowania terroryzmu, wykrywania tych przypadków i prowadzenia dochodzenia w ich sprawie oraz gdy wydłużenie okresu przechowywania danych jest uzasadniane indywidualnie dla każdego przypadku. Maksymalny okres przechowywania danych po zakończeniu stosunków gospodarczych nie przekracza dziesięciu lat, o który można wydłużyć okres przechowywania danych, wynosi pięć lat;

b)  w przypadku stosunków gospodarczych i transakcji, dotyczących ich dowodów i rejestrów składających się z oryginalnych dokumentów lub ich kopii, które, zgodnie z odpowiednimi przepisami krajowymi, mogą stanowić dowód w postępowaniach sądowych, przez okres pięciu lat od momentu przeprowadzenia transakcji lub zakończenia stosunków gospodarczych, w zależności od tego, który okres jest krótszy. Po tym okresie dane osobowe są usuwane, chyba że prawo krajowe, które przewiduje okoliczności, w jakich podmioty zobowiązane mogą dalej przechowywać dane lub mają obowiązek ich dalszego przechowywania, stanowi inaczej. Państwa członkowskie mogą zezwolić na dalsze przechowywanie danych lub wymagać ich przechowywania, jedynie jeśli jest to niezbędne do zapobiegania możliwym przypadkom prania pieniędzy i finansowania terroryzmu, wykrywania tych przypadków i prowadzenia dochodzenia w ich sprawie oraz gdy wydłużenie okresu przechowywania danych jest uzasadniane indywidualnie dla każdego przypadku. Maksymalny okres przechowywania danych po przeprowadzeniu transakcji lub zakończeniu stosunków gospodarczych, w zależności od tego, który okres upływa w pierwszej kolejności, nie przekracza dziesięciu lat., o który można wydłużyć okres przechowywania danych, wynosi pięć lat.

2.   Żadne przechowywane dane osobowe nie mogą być wykorzystywane do celów innych niż cele, dla których są przechowywane, i w żadnych okolicznościach nie mogą być wykorzystywane do celów handlowych. [Popr. 105]

Artykuł 39a

1.  W odniesieniu do przetwarzania danych osobowych w państwach członkowskich w ramach niniejszej dyrektywy zastosowanie mają przepisy dyrektywy 95/46/WE. W odniesieniu do przetwarzania danych osobowych przez EUN zastosowanie mają przepisy rozporządzenia (WE) nr 45/2001. Gromadzenie, przetwarzanie i przekazywanie informacji na potrzeby przeciwdziałania praniu pieniędzy są uznawane za działania leżące w interesie publicznym zgodnie z tymi aktami prawnymi.

2.  Dane osobowe mogą być przetwarzane na podstawie niniejszej dyrektywy wyłącznie w celu zapobiegania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu. Przed nawiązaniem stosunków gospodarczych podmioty zobowiązane informują nowych klientów o możliwym wykorzystaniu danych osobowych do celów zapobiegania praniu pieniędzy. Wrażliwe kategorie danych przetwarza się zgodnie z dyrektywą 95/46/WE.

3.  Przetwarzanie danych zebranych na podstawie niniejszej dyrektywy do celów handlowych jest zabronione.

4.  Osoba, której podmiot zobowiązany lub właściwy organ odmawia ujawnienia informacji o przetwarzaniu jej danych, ma prawo zwrócić się za pośrednictwem właściwego dla niej organu ochrony danych o weryfikację jej danych osobowych, dostęp do nich i skorygowanie lub usunięcie jej danych osobowych, a także prawo do wszczęcia postępowania sądowego.

5.  Dostęp osoby, której dotyczą dane, do informacji zawartych w zgłoszeniu o transakcji podejrzanej jest zakazany. Zakaz ustanowiony w niniejszym ustępie nie obejmuje ujawnienia informacji organom ochrony danych.

6.  Państwa członkowskie nakładają na podmioty zobowiązane i właściwe organy wymóg uznania i respektowania skutecznych uprawnień organów ochrony danych zgodnie z dyrektywą 95/46/WE w odniesieniu do bezpieczeństwa przetwarzania i dokładności danych osobowych, z urzędu lub na podstawie skargi zainteresowanej osoby. [Popr. 106]

Artykuł 40

-1.  Państwa członkowskie muszą posiadać krajowe scentralizowane mechanizmy umożliwiające im ustalenie w stosownym czasie, czy osoby fizyczne lub prawne posiadają lub kontrolują rachunki bankowe prowadzone przez instytucje finansowe na ich terytorium.

-1a.  Państwa członkowskie muszą ponadto posiadać mechanizmy zapewniające właściwym organom środki identyfikacji mienia bez uprzedniego powiadamiania właściciela.

1.   Państwa członkowskie nakładają na swoje podmioty zobowiązane wymóg ustanowienia systemów umożliwiających im udzielanie pełnych i natychmiastowych odpowiedzi na zapytania jednostki analityki finansowej lub innych organów wystosowane zgodnie z ich prawem krajowym, dotyczące tego, czy instytucje te utrzymują lub utrzymywały w ciągu ostatnich pięciu lat stosunki gospodarcze z określonymi osobami fizycznymi lub prawnymi, oraz dotyczące charakteru tych stosunków, za pomocą bezpiecznych kanałów oraz w sposób zapewniający pełną poufność zapytań. [Popr. 107]

Artykuł 40a

Gromadzenie, przetwarzanie i przekazywanie informacji na potrzeby przeciwdziałania praniu pieniędzy są uznawane za działania leżące w interesie publicznym zgodnie z dyrektywą 95/46/WE. [Popr. 108]

Artykuł 41

1.  Państwa członkowskie dopilnowują, aby na potrzeby przygotowania ocen ryzyka krajowego zgodnie z art. 7 były zdolne do prowadzenia przeglądów skuteczności swoich systemów zwalczania prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu poprzez prowadzenie wyczerpujących statystyk dotyczących kwestii związanych ze skutecznością tych systemów.

2.  Statystyki, o których mowa w ust. 1, obejmują następujące dane:

a)  dane określające wielkość i znaczenie różnych sektorów objętych zakresem niniejszej dyrektywy, w tym szeregu podmiotów i osób, a także znaczenie gospodarcze każdego sektora;

b)  dane określające etapy zgłaszania, dochodzenia i postępowania sądowego w ramach krajowego systemu przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, w tym liczbę raportów o podejrzanych transakcjach otrzymanych przez jednostkę analityki finansowej, działania następcze podjęte w reakcji na te raporty oraz, w skali roku, liczbę spraw, w których przeprowadzono dochodzenie, liczbę osób ściganych i osób skazanych za przestępstwa polegające na praniu pieniędzy lub finansowaniu terroryzmu oraz ilość zamrożonego, zajętego lub skonfiskowanego mienia;

ba)  dane określające liczbę i odsetek raportów, w wyniku których podejmowane jest dalsze dochodzenie, wraz ze sprawozdaniem rocznym dla instytucji zobowiązanych opisującym szczegółowo przydatność przedstawionych raportów oraz działania podjęte w ich następstwie; [Popr. 109]

bb)  dane dotyczące liczby transgranicznych wniosków o informacje złożonych, otrzymanych, odrzuconych przez jednostki analityki finansowej lub wniosków, na które jednostka analityki finansowej udzieliła częściowej lub pełnej odpowiedzi. [Popr. 110]

3.  Państwa członkowskie zapewniają publikację skonsolidowanego zestawienia tych sprawozdań statystycznych oraz przekazują Komisji statystyki, o których mowa w ust. 2.

ROZDZIAŁ VI

STRATEGIE, PROCEDURY I NADZÓR

Sekcja 1

Procedury wewnętrzne, szkolenia i informacje zwrotne

Artykuł 42

1.  Państwa członkowskie nakładają na podmioty zobowiązane będące częścią grupy wymóg wdrożenia ogólnogrupowych strategii i procedur, w tym strategii w zakresie ochrony danych oraz strategii i procedur w zakresie przekazywania informacji w ramach grupy do celów przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu. Przedmiotowe strategie i procedury wdraża się skutecznie na szczeblu oddziałów i kontrolowanych przez nie jednostek zależnych w państwach członkowskich i w państwach trzecich.

2.  Państwa członkowskie zapewniają, w przypadkach gdy oddziały podmiotów zobowiązanych i kontrolowane przez nie jednostki zależne znajdują się w państwach trzecich, w których wymogi dotyczące przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu są mniej surowe niż te w państwie członkowskim, wdrażanie przez ich oddziały i kontrolowane przez nie jednostki zależne znajdujące się w państwach trzecich wymogów państw członkowskich, w tym ochronę danych, w zakresie, w jakim pozwalają na to przepisy ustawowe i wykonawcze państwa trzeciego.

3.  Państwa członkowskie i EUN informują się wzajemnie o przypadkach, w których przepisy państwa trzeciego nie pozwalają na stosowanie środków przewidzianych w ust. 1 i można podjąć skoordynowane działania w celu znalezienia rozwiązania.

4.  Państwa członkowskie nakładają na podmioty zobowiązane wymóg podjęcia dodatkowych środków w celu skutecznego przeciwdziałania ryzyku prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu oraz informowania organów nadzoru ze swojego państwa pochodzenia, w przypadkach gdy prawo państwa trzeciego nie pozwala na stosowanie środków przewidzianych w ust. 1 akapit pierwszy. Jeżeli dodatkowe środki nie są wystarczające, właściwe organy w państwie pochodzenia rozważają dodatkowe działania nadzorcze, w tym, w stosownych przypadkach, wezwanie grupy finansowej do zamknięcia jej operacji w państwie przyjmującym.

5.  EUN opracowują projekty regulacyjnych standardów technicznych określających rodzaje dodatkowych środków, o których mowa w ust. 4 niniejszego artykułu, oraz minimalny zakres działań, które powinny podjąć podmioty zobowiązane, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1) i 2), w przypadkach gdy prawo państwa trzeciego nie pozwala na stosowanie środków przewidzianych w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu.

EUN przedstawiają Komisji przedmiotowe projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia …(39). [Popr. 111]

6.  Komisja jest uprawniona do przyjmowania regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w ust. 5, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 i rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

7.  Państwa członkowskie zapewniają zezwolenie na przekazywanie informacji w ramach grupy, pod warunkiem, że nie narusza to dochodzenia lub analizy dotyczących możliwego prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu prowadzonych przez jednostki analityki finansowej lub przez inne właściwe organy zgodnie z prawem krajowym.

8.  Państwa członkowskie mogą wymagać, aby emitenci pieniądza elektronicznego określeni w art. 2 pkt. 3 dyrektywy 2009/110/WE oraz dostawcy usług płatniczych określeni w art. 4 ust. 9 dyrektywy 2007/64/WE ustanowieni na terytorium tych państw oraz posiadający siedziby zarządu w innym państwie członkowskim lub poza terytorium Unii, wyznaczyli centralny punkt kontaktowy na terytorium tego państwa w celu nadzorowania przestrzegania przepisów w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowania terroryzmu.

9.  EUN opracowują projekty regulacyjnych standardów technicznych dotyczące kryteriów określania okoliczności, gdy stosowne jest wyznaczenie centralnego punktu kontaktowego zgodnie z ust. 8 powyżej, oraz funkcji, jakie powinny pełnić centralne punkty kontaktowe.

EUN przedstawiają Komisji przedmiotowe projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia …(40).

10.  Komisja jest uprawniona do przyjmowania regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w ust. 9, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 i rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

Artykuł 43

1.  Państwa członkowskie nakładają na podmioty zobowiązane wymóg podjęcia środków proporcjonalnych do ich ryzyka, charakteru działalności i wielkości mających na celu upowszechnianie wśród swoich odpowiednich pracowników wiedzy o przepisach przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą, w tym stosowne wymogi dotyczące ochrony danych.

Środki te obejmują udział odpowiednich pracowników w specjalnych programach szkoleniowych dotyczących identyfikowania operacji mogących mieć związek z praniem pieniędzy lub finansowaniem terroryzmu oraz postępowania w takich przypadkach.

W przypadku gdy osoba fizyczna należąca do jednej z kategorii wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 3) wykonuje czynności zawodowe jako pracownik osoby prawnej, obowiązki przewidziane w niniejszym artykule odnoszą się do tej osoby prawnej, a nie do osoby fizycznej.

2.  Państwa członkowskie dopilnowują, aby podmioty zobowiązane miały dostęp do aktualnych informacji na temat praktyk osób zajmujących się praniem pieniędzy i finansowaniem terroryzmu, oraz wskazówek dotyczących rozpoznawania transakcji podejrzanych.

3.  Państwa członkowskie zapewniają, o ile jest to wykonalne, udzielanie podmiotom zobowiązanym we właściwym czasie informacji zwrotnych o skuteczności zgłoszeń podejrzenia przypadków prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu oraz o działaniach następczych związanych z tymi zgłoszeniami. [Popr. 112]

3a.  Państwa członkowskie nakładają na podmioty zobowiązane wymóg powołania członka lub członków organu zarządzającego odpowiedzialnych za wdrażanie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zapewnienia zgodności z niniejszą dyrektywą.

Sekcja 2

Nadzór

Artykuł 44

1.  Państwa członkowskie dopilnowują, aby kantory wymiany walut oraz podmioty świadczące usługi dla funduszy powierniczych i przedsiębiorstw podlegały obowiązkowi rejestracji lub uzyskania zezwolenia, a podmioty świadczące usługi w zakresie gier hazardowych podlegały obowiązkowi uzyskania zezwolenia.

2.  W odniesieniu do podmiotów, o których mowa w ust. 1, państwa członkowskie zobowiązują właściwe organy do zapewnienia, by osoby, które faktycznie kierują lub będą kierowały działalnością tych podmiotów, lub beneficjenci rzeczywiści tych podmiotów są osobami posiadającymi odpowiednie kompetencje i odpowiednią reputację.

3.  W odniesieniu do podmiotów zobowiązanych, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3) lit. a), b), d) i e) i g), państwa członkowskie zapewniają podejmowania przez właściwe ograny i organy samorządu zawodowego niezbędnych środków w celu zapobiegania sytuacjom, w których przestępcy skazani za wyżej wymienione przestępstwa lub ich wspólnicy posiadają znaczne lub kontrolne pakietów akcji lub są ich beneficjentami rzeczywistymi, lub zajmują stanowiska kierownicze w tych podmiotach zobowiązanych. [Popr. 114]

Artykuł 45

1.  Państwa członkowskie zobowiązują właściwe organy do skutecznego monitorowania i podejmowania niezbędnych środków służących zapewnieniu przestrzegania wymogów niniejszej dyrektywy.

2.  Państwa zapewniają posiadanie przez właściwe organy odpowiednich uprawnień, włącznie z uprawnieniem do nakazania przedstawienia informacji istotnych dla monitorowania przestrzegania odpowiednich przepisów oraz dokonywania kontroli, oraz dysponowanie przez nie wystarczającymi zasobami finansowymi, ludzkimi i technicznymi do wykonywania ich zadań. Państwa członkowskie dopilnowują, aby personel tych organów zachowywał wysokie standardy zawodowe, włączając standardy w zakresie poufności i ochrony danych, cechował się wysoką etyką zawodową oraz odpowiednimi kwalifikacjami.

3.  W przypadku instytucji kredytowych i finansowych oraz podmiotów świadczących usługi w zakresie gier hazardowych, właściwe organy posiadają zwiększone kompetencje nadzorcze, w szczególności możliwość przeprowadzania kontroli na miejscu. Właściwe organy odpowiedzialne za nadzór nad instytucjami kredytowymi i finansowymi monitorują adekwatność otrzymywanych przez nie porad prawnych w celu ograniczenia arbitrażu prawnego i regulacyjnego w przypadku agresywnego planowania podatkowego i agresywnego unikania opodatkowania. [Popr. 115]

4.  Państwa członkowskie zapewniają przestrzeganiewymagają przestrzegania przez podmioty zobowiązane działające w oddziałach lub jednostkach zależnych w innych państwach członkowskich przepisów krajowych danego innego państwa członkowskiego odnoszących się do niniejszej dyrektywy. [Popr. 116]

5.  Państwa członkowskie zapewniają współpracę właściwych organów danego państwa członkowskiego, w którym ma siedzibę oddział lub jednostka zależna, z właściwymi organami państwa członkowskiego, w którym znajduje się siedziba zarządu podmiotu zobowiązanego, w celu zapewnienia skutecznego nadzoru nad przestrzeganiem wymogów niniejszej dyrektywy.

6.  Państwa członkowskie dopilnowują, aby podczas stosowania podejścia do nadzoru opartego na analizie ryzyka właściwe organy, które stosują podejście oparte na ocenie ryzyka do nadzoru: [Popr. 117]

a)  jasno rozumiały ryzyko prania pieniędzy i finansowania terroryzmu w ich państwie;

b)  posiadały dostęp na miejscu i zdalnie do wszystkich stosownych informacji dotyczących ryzyka na szczeblu krajowym i międzynarodowym związanego z klientami, produktami i usługami podmiotów zobowiązanych; oraz

c)  uzależniały częstotliwość i intensywność nadzoru na miejscu i zdalnego od profilu ryzyka podmiotu zobowiązanego oraz od ryzyku prania pieniędzy i finansowania terroryzmu w danym państwie.

7.  Ocena profilu ryzyka podmiotów zobowiązanych w zakresie prania pieniędzy i finansowania terroryzmu, w tym ryzyka nieprzestrzegania przepisów, podlega przeglądowi zarówno okresowemu, jak i w przypadku wystąpienia znaczących wydarzeń lub zmian w zarządzaniu i działalności danego podmiotu zobowiązanego.

8.  Państwa członkowskie zapewniają uwzględnienie przez właściwe organy poziomu swobody uznania, na jaki zezwolono danemu podmiotowi zobowiązanemu, oraz dokonywanie przez nie właściwego przeglądu ocen ryzyka stanowiących podstawę przedmiotowej swobody uznania, a także adekwatności i wdrażania strategii, kontroli wewnętrznych i procedur tego podmiotu.

9.  W przypadku podmiotów zobowiązanych, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3) lit. a), b) i d), państwa członkowskie mogą zezwolić, aby zadania wymienione w ust. 1 wykonywane były przez organy samorządu zawodowego, pod warunkiem że spełniają one wymogi ust. 2 niniejszego artykułu.

10.  EUN do dnia …(41) wydają wytyczne skierowane do właściwych organów zgodnie z art. 16 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 i rozporządzenia (UE) nr 1095/2010 dotyczące czynników, które należy stosować przy prowadzeniu nadzoru w oparciu o ocenę ryzyka. Szczególną uwagę należy zwrócić na charakter i wielkość działalności gospodarczej oraz przewidzieć środki szczególne w przypadkach, w których jest to właściwe i proporcjonalne. .

Sekcja 3

Współpraca

Podsekcja I

Współpraca krajowa

Artykuł 46

Państwa członkowskie zapewniają posiadanie przez decydentów politycznych, jednostki analityki finansowej, organy ścigania, organy nadzoru, organy ochrony danych i inne właściwe organy biorące udział w przeciwdziałaniu praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu skutecznych mechanizmów umożliwiających im współpracę i koordynację na szczeblu krajowym w zakresie opracowywania i wdrażania polityki oraz działań mających na celu zwalczanie prania pieniędzy i finansowania terroryzmu. [Popr. 118]

Podsekcja II

Współpraca z EUN

Artykuł 47

Bez uszczerbku dla przepisów o ochronie danych właściwe organy dostarczają EUN wszelkie informacje niezbędne do wykonywania przez nie obowiązków w ramach niniejszej dyrektywy. [Popr. 119]

Podsekcja III

Współpraca między Komisją a jednostkami analityki finansowej

Artykuł 48

Komisja może udzielić udziela pomocy potrzebnej do ułatwienia koordynacji, w tym wymiany informacji między jednostkami analityki finansowej państw członkowskich w Unii. Może Organizuje ona regularnie organizować spotkania z przedstawicielami platformy jednostek analityki finansowej UE składającej się z przedstawicieli jednostek analityki finansowej państw członkowskich w celu ułatwienia współpracy i wymiany opinii w kwestiach związanych ze współpracą, oraz, w stosownych przypadkach, spotkania platformy jednostek analityki finansowej UE z EUNB, EIOPA lub ESMA. Platforma jednostek analityki finansowej UE została ustanowiona w celu sformułowania wytycznych w sprawie kwestii wdrożeniowych istotnych dla jednostek analityki finansowej i jednostek sprawozdawczych, ułatwienia działań jednostek analityki finansowej, w szczególności dotyczących współpracy międzynarodowej i wspólnych analiz, w celu wymiany informacji dotyczących tendencji i czynników ryzyka na rynku wewnętrznym oraz zapewnienia uczestnictwa jednostek analityki finansowej w zarządzaniu systemem FIU.net. [Popr. 120]

Artykuł 49

Państwa członkowskie zapewniają współpracę między swoimi jednostkami analityki finansowej, a także z jednostkami analityki finansowej z państw trzecich, w jak najszerszym zakresie bez względu na to, czy jednostki te są organami administracji, organami ścigania lub organami sądowymi, czy też organami łączącymi różne funkcje, bez uszczerbku dla unijnych przepisów o ochronie danych. [Popr. 121]

Artykuł 50

1.  Państwa członkowskie zapewniają wymianę między jednostkami analityki finansowej z innych państw członkowskich, jak i z państw trzecich spontaniczną automatyczną lub na żądanie – wszelkich informacji mogących mieć znaczenie w odniesieniu do przetwarzania lub analizy informacji lub dochodzeń prowadzonych przez daną jednostkę analityki finansowej dotyczących transakcji finansowych związanych z praniem pieniędzy lub finansowaniem terroryzmu oraz osobami fizycznymi lub prawnymi zaangażowanymi w te działania. We wniosku podaje się odpowiednie fakty, informacje dodatkowe, uzasadnienia wniosku oraz sposób wykorzystania informacji będących przedmiotem wniosku. [Popr. 122]

2.  Państwa członkowskie zapewniają, by jednostka analityki finansowej, do której skierowano wniosek, była zobowiązana do wykorzystania pełnego zakresu uprawnień posiadanych przez nią w państwie pochodzenia w zakresie otrzymywania i analizowania informacji, gdy odpowiada ona na wniosek o udzielenie informacji, o którym mowa w ust. 1, złożony przez inną jednostkę analityki finansowej mającą siedzibę w Unii. Jednostka analityki finansowej, do której skierowano wniosek, udziela odpowiedzi w odpowiednim czasie i zarówno jednostka składająca wniosek, jak i jednostka, do której go skierowano, stosują w miarę możliwości bezpieczne cyfrowe narzędzia wymiany informacji. [Popr. 123]

W szczególności, gdy jednostka analityki finansowej z państwa członkowskiego chce uzyskać dodatkowe informacje od podmiotu zobowiązanego innego państwa członkowskiego, który prowadzi działalność na jej terytorium, wniosek kieruje się do jednostki analityki finansowej państwa członkowskiego, na którego terytorium mieści się ten podmiot zobowiązany. Ta jednostka analityki finansowej przekazuje wnioski i odpowiedzi niezwłocznie oraz z zachowaniem ich pierwotnej formy i treści. [Popr. 124]

3.  Jednostka analityki finansowej może odmówić ujawnienia informacji, które mogłyby zaszkodzić dochodzeniu prowadzonemu w państwie członkowskim, do którego skierowano wniosek, lub w wyjątkowych okolicznościach w przypadku, gdy ujawnienie informacji byłoby wyraźnie nieproporcjonalne do uzasadnionych interesów osoby fizycznej lub prawnej lub państwa członkowskiego, lub nie miałoby znaczenia w stosunku do celów, dla których zostały one zgromadzone. Jakąkolwiek taką odmowę uzasadnia się odpowiednio jednostce analityki finansowej wnioskującej o informacje.

Artykuł 51

Informacje i dokumenty otrzymane zgodnie z art. 49 i 50 wykorzystuje się do wykonywania zadań jednostki analityki finansowej określonych w niniejszej dyrektywie. Przy przekazywaniu informacji i dokumentów zgodnie z art. 49 i 50, przekazująca jednostka analityki finansowej może nałożyć ograniczenia i warunki korzystania z tych informacji. Jednostka analityki finansowej otrzymująca informacje przestrzega wspomnianych ograniczeń i warunków. Pozostaje to bez wpływu na wykorzystywanie ich do celów dochodzeń i postępowań karnych związanych z zadaniami jednostki analityki finansowej w zakresie zapobiegania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, wykrywania przypadków prania pieniędzy i finansowania terroryzmu i prowadzenia dochodzeń w ich sprawie.

Artykuł 52

Państwa członkowskie zapewniają podjęcie przez jednostki analityki finansowej wszelkich niezbędnych środków, w tym środków bezpieczeństwa, w celu dopilnowania, aby informacje przekazane zgodnie z art. 49 i 50 nie były dostępne dla innego organu, agencji lub departamentu bez wyrażenia uprzedniej zgody przez jednostkę analityki finansowej udostępniającą informacje.

Artykuł 53

1.  Państwa członkowskie zachęcają swoje jednostkiwymagają od swoich jednostek analityki finansowej do korzystania z chronionych kanałów komunikacji pomiędzy jednostkami analityki finansowej i zdecentralizowanej sieci komputerowej FIU.net. [Popr. 125]

2.  Państwa członkowskie zapewniają współpracę między swoimi jednostkami analityki finansowej oraz w ramach ich mandatu z Europolem w zakresie stosowania zaawansowanych technologii w celu realizacji ich zadań określonych w niniejszej dyrektywie. Technologie te umożliwiają jednostkom analityki finansowej dopasowanie ich danych do danych innych jednostek analityki finansowej w sposób anonimowy dzięki zapewnieniu pełnej ochrony danych osobowych w celu wykrycia podmiotów, które są przedmiotem zainteresowania jednostki analityki finansowej w innych państwach członkowskich, oraz identyfikacji ich dochodów i środków finansowych. [Popr. 126]

Artykuł 54

Państwa członkowskie zapewniają współpracę swoich jednostekzachęcają swoje jednostki analityki finansowej do współpracy z Europolem w zakresie przeprowadzanych analiz bieżących spraw, które mają wymiar transgraniczny dotyczący co najmniej dwóch państw członkowskich. [Popr. 127]

Artykuł 54a

Komisja powinna zwiększyć presję wywieraną na raje podatkowe, aby skłonić je do nasilenia współpracy i wymiany informacji w celu zwalczania prania pieniędzy i finansowania terroryzmu. [Popr. 128]

Sekcja 4

Sankcje

Artykuł 55

1.  Państwa członkowskie zapewniają możliwość pociągania podmiotów zobowiązanych do odpowiedzialności z tytułu naruszeń przepisów krajowych przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy. Kary te muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. [Popr. 129]

2.  Bez uszczerbku dla prawa państw członkowskich do nakładania sankcji karnych, państwa członkowskie zapewniają możliwość podjęcia przez właściwe organy odpowiednich środków administracyjnych i nałożenia sankcji administracyjnych w przypadku naruszenia przez podmioty zobowiązane przepisów krajowych przyjętych w ramach wdrażania niniejszej dyrektywy oraz zapewniają ich stosowanie. Przedmiotowe środki i sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.

3.  Jeżeli zobowiązania mają zastosowanie do osób prawnych, państwa członkowskie zapewniają możliwość stosowania sankcji wobec członków organu zarządzającego lub wszelkich innych osób fizycznych odpowiedzialnych za naruszenie w świetle prawa krajowego.

4.  Państwa członkowskie zapewniają posiadanie przez właściwe organy wszelkich uprawnień dochodzeniowych koniecznych do wykonywania ich funkcji. Wykonując swoje uprawnienia w zakresie nakładania sankcji, właściwe organy ściśle ze sobą współpracują w celu dopilnowania, aby środki lub sankcje administracyjne przynosiły pożądane wyniki, oraz koordynują swoje działania w przypadkach o charakterze transgranicznym.

Artykuł 56

1.  Niniejszy artykuł ma zastosowanie co najmniej w sytuacjach, w których podmioty zobowiązane wykazują systematyczne uchybienia w odniesieniu do wymogów zawartych w:

a)  art. 9–23 (należyta staranność wobec klienta);

b)  art. 32, 33 i 34 (zgłaszanie transakcji podejrzanych);

c)  art. 39 (prowadzenie rejestrów); oraz

d)  art. 42 i 43 (kontrole wewnętrzne).

2.  Państwa członkowskie dopilnowują, aby w przypadkach, o których w ust. 1, możliwe do zastosowania środki i sankcje administracyjne uwzględniały co najmniej następujące elementy:

a)  oświadczenie publiczne wskazujące osoby fizyczne lub prawne oraz naturę naruszenia, jeśli po indywidualnej ocenie zostanie uznane to za konieczne i proporcjonalne; [Popr. 130]

b)  decyzję zobowiązującą osoby fizyczne lub prawnych do zaprzestania danego działania i zaniechania powtarzania tego działania;

c)  w przypadku podmiotu zobowiązanego podlegającego zezwoleniu wycofanie zezwolenia;

d)  tymczasowy zakaz pełnienia funkcji w instytucjach wobec jakiegokolwiek członka organu zarządzającego podmiotem zobowiązanym pociągniętego do odpowiedzialności;

e)  w przypadku osoby prawnej administracyjne sankcje pieniężne w wysokości do 10 % całkowitego rocznego obrotu danej osoby prawnej za poprzedni rok obrotowy;

f)  w przypadku osoby fizycznej administracyjne sankcje pieniężne w wysokości do 5 000 000 EUR lub, w przypadku państw, w których euro nie jest oficjalną walutą, w wysokości odpowiedniej kwoty w walucie krajowej na dzień …(42);

g)  administracyjne sankcje pieniężne w wysokości dwukrotnej kwoty zysków otrzymanych lub strat unikniętych w wyniku naruszenia w przypadkach, w których możliwe jest ich określenie.

Do celów akapitu pierwszego lit. e), jeżeli osoba prawna jest jednostką zależną jednostki dominującej, właściwym całkowitym rocznym obrotem jest całkowity roczny obrót wynikający ze skonsolidowanego sprawozdania ostatecznej jednostki dominującej za poprzedni rok budżetowy tej jednostki zależnej. [Popr. 131]

Artykuł 57

1.  Państwa członkowskie zapewniają niezwłoczne opublikowanie przez właściwe organy wszelkich sankcji lub środków nałożonych w związku z naruszeniem przepisów krajowych przyjętych w ramach wdrażania niniejszej dyrektywy, jeśli po indywidualnej ocenie zostanie uznane to za konieczne i proporcjonalne, wraz z informacjami dotyczącymi rodzaju i charakteru naruszenia oraz tożsamości osób za nie odpowiedzialnych, z wyjątkiem przypadków, w których publikacja taka poważnie zagrażałaby stabilności rynków finansowych. W przypadkach, w których publikacja wyrządziłaby nieproporcjonalne szkody zaangażowanym stronom, właściwe organy publikująmogą opublikować informację o sankcjach w sposób anonimowy. [Popr. 132]

2.  Państwa członkowskie zapewniają uwzględnienie przez właściwe organy przy określaniu rodzaju sankcji lub środków administracyjnych i wysokości administracyjnych sankcji pieniężnych wszelkich istotnych okoliczności, takich jak:

a)  waga i czas trwania naruszenia;

b)  stopień odpowiedzialności odpowiedzialnej osoby fizycznej lub prawnej;

c)  siła finansowa odpowiedzialnej osoby fizycznej lub prawnej wynikająca z całkowitego obrotu lub rocznego dochodu danej osoby;

d)  wielkość zysków otrzymanych lub strat unikniętych odpowiedzialnej osoby fizycznej lub prawnej, o ile można je określić;

e)  straty poniesione przez osoby trzecie w związku z naruszeniem, o ile można je określić;

f)  stopień współpracy odpowiedzialnej osoby fizycznej lub prawnej z właściwym organem;

g)  uprzednie naruszenia popełnione przez odpowiedzialną osobę fizyczną lub prawną.

3.  EUN wydają do dnia …(43) wytyczne skierowane do właściwych organów zgodnie z art. 16 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 i rozporządzenia (UE) nr 1095/2010 dotyczące rodzajów środków i sankcji administracyjnych oraz wysokości administracyjnych sankcji pieniężnych mających zastosowanie wobec podmiotów zobowiązanych, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1) i 2)), w celu zapewnienia spójnego stosowania oraz odstraszającego efektu tych sankcji w całej Unii. [Popr. 133]

4.  W przypadku osób prawnych państwa członkowskie zapewniają możliwość pociągnięcia ich do odpowiedzialności za naruszenia określone w art. 56 ust. 1, popełnione na ich korzyść przez jakąkolwiek osobę działającą samodzielnie albo jako członek organu osoby prawnej, zajmującą kierownicze stanowisko w ramach tej osoby prawnej na podstawie któregokolwiek z następujących uprawnień:

a)  uprawnienia do reprezentowania osoby prawnej;

b)  uprawnienia do podejmowania decyzji w imieniu osoby prawnej; lub

c)  uprawnienia do sprawowania kontroli w ramach osoby prawnej.

5.  Poza przypadkami określonymi w ust. 4 niniejszego artykułu państwa członkowskie zapewniają możliwość pociągnięcia osób prawnych do odpowiedzialności, w przypadku gdy brak nadzoru lub kontroli ze strony osoby, o której mowa w ust. 4, umożliwił popełnienie naruszeń określonych w art. 56 ust. 1 na korzyść osoby prawnej przez osobę jej podlegającą.

Artykuł 58

1.  Państwa członkowskie zapewniają ustanowienie przez właściwe organy skutecznych mechanizmów zachęcających do zgłaszania właściwym organom naruszeń przepisów krajowych wdrażających niniejszą dyrektywę.

2.  Mechanizmy, o których mowa w ust. 1, obejmują co najmniej następujące elementy:

a)  szczegółowe procedury przyjmowania zgłoszeń naruszeń wraz z działaniami następczymi;

b)  właściwą ochronę pracowników instytucji, którzy zgłaszają naruszenia popełnione w instytucji;

ba)  właściwą ochronę osoby, której zarzuca się popełnienie danego naruszenia; [Popr. 134]

c)  ochronę danych osobowych, zarówno osoby, która zgłasza naruszenia, jak i osoby fizycznej, co do której istnieje domniemanie się, że jest odpowiedzialna za naruszenie, zgodnie z zasadami określonymi w dyrektywie 95/46/WE.

3.  Państwa członkowskie wymagają od podmiotów zobowiązanych posiadania odpowiednich procedur wewnętrznego zgłaszania naruszeń przez ich pracowników za pośrednictwem szczególnego, niezależnego i anonimowego kanału.

ROZDZIAŁ VII

PRZEPISY KOŃCOWE

Artykuł 59

Do dnia …(44) Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące wdrażania niniejszej dyrektywy i przedstawia je Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

Do dnia …(45) Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące przepisów w zakresie poważnych przestępstw podatkowych i kar w państwach członkowskich oraz transgranicznego znaczenia przestępstw podatkowych i możliwej konieczności stosowania skoordynowanego podejścia w Unii, w stosownym przypadku wraz z wnioskiem ustawodawczym. [Popr. 135]

Artykuł 60

Dyrektywy 2005/60/WE i 2006/70/WE tracą moc ze skutkiem od dnia …(46).

Odniesienia do uchylonej dyrektywy odczytuje się jako odniesienia do niniejszej dyrektywy zgodnie z tabelą korelacji określoną w załączniku IV.

Artykuł 61

1.  Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia …*. Niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów.

Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.

2.  Państwa członkowskie przekazują Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 62

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 63

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK I

Poniższy wykaz stanowi niewyczerpujący wykaz zmiennych elementów ryzyka, które podmioty zobowiązane uwzględniają przy określaniu zakresu stosowania środków należytej staranności wobec klienta zgodnie z art. 11 ust. 3:

(i)  przeznaczenie rachunku lub stosunku;

(ii)  wartość aktywów deponowanych przez klienta lub wielkość przeprowadzanych transakcji;

(iii)  regularność lub czas trwania stosunku gospodarczego.

ZAŁĄCZNIK II

Poniższy wykaz stanowi niewyczerpujący wykaz czynników możliwie niższego ryzyka oraz rodzajów dowodów dotyczących możliwie niższego ryzyka, o których mowa w art. 14:

(1)  Czynniki ryzyka związane z klientami:

a)  spółki akcyjne notowane na giełdzie papierów wartościowych i podlegające wymogom ujawniania informacji (nałożonym przez zasady obowiązujące na giełdzie papierów wartościowych lub w drodze ustawy lub środków możliwych do wyegzekwowania) nakładające wymóg zapewnienia odpowiedniej przejrzystości beneficjenta rzeczywistego;

b)  jednostki administracji publicznej lub przedsiębiorstwa publiczne;

c)  klienci będący rezydentami obszarów geograficznych o niższym ryzyku wymienionych w pkt 3;

ca)  beneficjenci rzeczywiści rachunków zbiorczych prowadzonych przez notariuszy i innych niezależnych prawników z państw członkowskich lub z państw trzecich, pod warunkiem że podlegają wymogom zwalczania prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu zgodnym ze standardami międzynarodowymi oraz są nadzorowani pod względem zgodności z tymi wymogami oraz pod warunkiem że informacje dotyczące tożsamości beneficjenta rzeczywistego są udostępniane, na wniosek, instytucjom, które działają w charakterze instytucji depozytowych dla rachunków zbiorczych; [Popr. 136]

cb)  podmioty zobowiązane, jeżeli podlegają wymogom zwalczania prania pieniędzy i finansowania terroryzmu zgodnie z niniejszą dyrektywą oraz efektywnie zastosowały się do tych wymogów. [Popr. 137]

(2)  Czynniki ryzyka związane z produktami, usługami, transakcjami lub kanałami dostawy:

a)  polisy ubezpieczeniowe na życie o niskiej wysokości składki;

b)  polisy ubezpieczeniowe programów emerytalno-rentowych, jeżeli nie ma możliwości wcześniejszego odstąpienia i polisy nie można wykorzystać jako zabezpieczenia;

c)  program emerytalno-rentowy, program wieku starczego lub podobny program zapewniający świadczenia emerytalne dla pracowników, w którym składki odprowadza się z wynagrodzenia i którego regulamin nie zezwala na przeniesienie uprawnień;

d)  produkty lub usługi finansowe zapewniające właściwie zdefiniowane i ograniczone usługi pewnym rodzajom klientów w celu zwiększenia dostępu do celów włączenia społecznego pod względem finansowym;

e)  produkty, w przypadku których ryzyko prania pieniędzy/finansowania terroryzmu zależy od innych czynników, takich jak rozmiar portfela lub przejrzystość własności (np. pewne rodzaje pieniędzy elektronicznych zgodnie z definicją zawartą w dyrektywie 2009/110/WE);

ea)  długoterminowe, ukierunkowane na konkretny cel umowy oszczędnościowe, służące na przykład jako zabezpieczenie świadczeń emerytalnych lub z przeznaczeniem na nabycie nieruchomości, oraz gdy płatności przychodzące pochodzą z rachunku płatniczego, określonego zgodnie z art. 11 i 12 niniejszej dyrektywy; [Popr. 138]

eb)  produkty finansowe o niskiej wartości, w przypadku których spłata jest dokonywana za pośrednictwem rachunku bankowego w imieniu klienta; [Popr. 139]

ec)  produkty finansowe związane z finansowymi aktywami rzeczowymi w postaci umów leasingowych lub kredytów konsumpcyjnych o niskiej wartości, pod warunkiem że transakcje realizowane są za pośrednictwem rachunków bankowych; [Popr. 140]

ed)  niebezpośrednie stosunki gospodarcze lub transakcje, w których tożsamość może zostać zweryfikowana elektronicznie; [Popr. 141]

ee)  takie produkty, usługi i transakcje, które zostały określone przez właściwe organy macierzystego państwa członkowskiego podmiotów zobowiązanych jako obarczone niskim ryzykiem. [Popr. 142]

(3)  Geograficzne czynniki ryzyka:

a)  inne państwa członkowskie; [Popr. 143]

b)  państwa trzecie zidentyfikowane przez wiarygodne źródła, takie jak publiczne oświadczenia FATF, wzajemna ocena, szczegółowe sprawozdania z oceny lub opublikowane sprawozdania uzupełniające, jako posiadające skuteczne systemy finansowe przeciwdziałające praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu; [Popr. 144]

c)  państwa trzecie, w których wiarygodne źródła zidentyfikowały niski poziom korupcji lub innej działalności przestępczej;

d)  państwa trzecie, które podlegają wymogom zwalczania prania pieniędzy i finansowania terroryzmu zgodnym z zaleceniami FATF, które skutecznie wdrożyły te wymogi i które podlegają skutecznemu nadzorowi lub monitorowaniu zgodnie z zaleceniami FATF w celu zapewnienia zgodności z tymi wymogami;

da)  zidentyfikowane przez Komisję jurysdykcje posiadające środki przeciwdziałania praniu pieniędzy równoważne środkom określonym w niniejszej dyrektywie oraz innym powiązanym zasadom i regulacjom Unii. [Popr. 145]

ZAŁĄCZNIK III

Poniższy wykaz stanowi niewyczerpujący wykaz czynników możliwie wyższego ryzyka oraz rodzajów dowodów dotyczących możliwie wyższego ryzyka, o których mowa w art. 16 ust. 3:

(1)  Czynniki ryzyka związane z klientami:

a)  stosunek gospodarczy zachodzi w nietypowych okolicznościach;

b)  klienci będący rezydentami państw wymienionych w pkt 3);

c)  osoby prawne lub porozumienia prawne służące do kontrolowania aktywów osobistych;

d)  przedsiębiorstwa posiadające formalnych akcjonariuszy lub akcje na okaziciela;

e)  przedsiębiorstwa o znacznym udziale gotówki w obrocie;

f)  struktura własności przedsiębiorstwa wydaje się być nietypowa lub nadmiernie złożona, biorąc pod uwagę charakter działalności przedsiębiorstwa.

(2)  Czynniki ryzyka związane z produktami, usługami, transakcjami lub kanałami dostawy:

a)  bankowość prywatna;

b)  produkty lub transakcje mogące sprzyjać anonimowości lub na nią pozwalać; [Popr. 146]

c)  niebezpośrednie stosunki gospodarcze lub transakcje, bez pewnych zabezpieczeń, np. podpisów elektronicznych; [Popr. 147]

d)  płatności otrzymywane od nieznanych lub niepowiązanych osób trzecich;

e)  nowe produkty i nowe praktyki gospodarcze, w tym nowe mechanizmy dostawy, oraz korzystanie z nowych lub rozwijających się technologii, zarówno w przypadku nowych, jak i istniejących produktów. [Popr. 148]

(3)  Geograficzne czynniki ryzyka:

a)  państwa zidentyfikowane przez wiarygodne źródła, takie jak publiczne oświadczenia FATF, wzajemna ocena lub szczegółowe sprawozdania z oceny, lub opublikowane sprawozdania uzupełniające, jako nieposiadające skutecznych systemów finansowych przeciwdziałających praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu;

b)  państwa, w których wiarygodne źródła zidentyfikowały wysoki poziom korupcji lub innej działalności przestępczej;

c)  państwa objęte sankcjami, embargiem lub podobnymi środkami nałożonymi np. przez ONZ i Unię; [Popr. 149]

d)  państwa finansujące lub wspierające działania terrorystyczne lub państwa, na terytorium których działają określone organizacje terrorystyczne.

ZAŁĄCZNIK IIIb

Poniższy wykaz zawiera rodzaje wzmocnionych środków należytej staranności, które państwa członkowskie powinny wprowadzić jako minimum w celu stosowania art. 16:

–  uzyskanie dodatkowych informacji o kliencie (np. zawód, wielkość aktywów, informacje dostępne w publicznych bazach danych, przez internet itp.) oraz bardziej regularne aktualizowanie danych dotyczących tożsamości klienta i beneficjenta rzeczywistego;

–  uzyskanie dodatkowych informacji na temat zamierzonego charakteru stosunków gospodarczych;

–  uzyskanie informacji na temat źródła pochodzenia środków klienta lub źródła majątku klienta;

–  uzyskanie informacji na temat powodów zamierzonych lub przeprowadzanych transakcji;

–  uzyskanie zgody osób zarządzających wyższego szczebla na nawiązanie lub kontynuowanie stosunków gospodarczych;

–  prowadzenie wzmożonego monitorowania danych stosunków gospodarczych przez zwiększenie liczby i koordynacja w czasie stosowanych kontroli oraz wybór tych rodzajów transakcji, które wymagają dalszego sprawdzenia;

–  wprowadzenie wymogu, aby pierwsza płatność była dokonywana za pośrednictwem rachunku otwartego na nazwisko klienta w banku podlegającym podobnym standardom w zakresie zachowania należytej staranności wobec klienta. [Popr. 150]

ZAŁĄCZNIK IV

Tabela korelacji, o której mowa w art. 60.

Dyrektywa 2005/60/WE

Niniejsza dyrektywa

Artykuł 1

Artykuł 1

Artykuł 2

Artykuł 2

Artykuł 3

Artykuł 3

Artykuł 4

Artykuł 4

Artykuł 5

Artykuł 5

 

Artykuły 6–8

Artykuł 6

Artykuł 9

Artykuł 7

Artykuł 10

Artykuł 8

Artykuł 11

Artykuł 9

Artykuł 12

Artykuł 10 ust. 1

Artykuł 10 lit. d)

Artykuł 10 ust. 2

-

Artykuł 11

Artykuły 13, 14 i 15

Artykuł 12

-

Artykuł 13

Artykuły 16–23

Artykuł 14

Artykuł 24

Artykuł 15

-

Artykuł 16

Artykuł 25

Artykuł 17

-

Artykuł 18

Artykuł 26

 

Artykuł 27

Artykuł 19

Artykuł 28

 

Artykuł 29

 

Artykuł 30

Artykuł 20

-

Artykuł 21

Artykuł 31

Artykuł 22

Artykuł 32

Artykuł 23

Artykuł 33

Artykuł 24

Artykuł 34

Artykuł 25

Artykuł 35

Artykuł 26

Artykuł 36

Artykuł 27

Artykuł 37

Artykuł 28

Artykuł 38

Artykuł 29

-

Artykuł 30

Artykuł 39

Artykuł 31

Artykuł 42

Artykuł 32

Artykuł 40

Artykuł 33

Artykuł 41

Artykuł 34

Artykuł 42

Artykuł 35

Artykuł 43

Artykuł 36

Artykuł 44

Artykuł 37

Artykuł 45

 

Artykuł 46

Artykuł 37a

Artykuł 47

Artykuł 38

Artykuł 48

 

Artykuły 49–54

Artykuł 39

Artykuły 55–58

Artykuł 40

-

Artykuł 41

-

Artykuł 41a

-

Artykuł 41b

-

Artykuł 42

Artykuł 59

Artykuł 43

-

Artykuł 44

Artykuł 60

Artykuł 45

Artykuł 61

Artykuł 46

Artykuł 62

Artykuł 47

Artykuł 63

Dyrektywa 2006/70/WE

Niniejsza dyrektywa

Artykuł 1

-

Artykuł 2 ust. 1, 2 i 3

Artykuł 3 ust. 7 lit. d), e) i f)

Artykuł 2 ust. 4

-

Artykuł 3

-

Artykuł 4

Artykuł 2 ust. 2–8

Artykuł 5

-

Artykuł 6

-

Artykuł 7

-

(1) Dz.U. C 166 z 12.6.2013, s. 2.
(2) Dz.U. C 271 z 19.9.2013, s. 31.
(3)Dz.U. C 166 z 12.6.2013, s. 2.
(4)Dz.U. C 271 z 19.9.2013, s. 31.
(5) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 11 marca 2014 r.
(6)Dyrektywa Rady 91/308/EWG z dnia 10 czerwca 1991 r. w sprawie uniemożliwienia korzystania z systemu finansowego w celu prania pieniędzy (Dz.U. L 166 z 28.6.1991, s. 77).
(7)Dyrektywa 2001/97/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 grudnia 2001 r. zmieniająca dyrektywę Rady 91/308/EWG w sprawie uniemożliwienia korzystania z systemu finansowego w celu prania pieniędzy (Dz.U. L 344 z 28.12.2001, s. 76).
(8)Dyrektywa 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu (Dz.U. L 309 z 25.11.2005, s. 15).
(9)Dyrektywa Komisji 2006/70/WE z dnia 1 sierpnia 2006 r. ustanawiająca środki wykonawcze do dyrektywy 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do definicji „osoby zajmującej eksponowane stanowisko polityczne”, jak również w odniesieniu do technicznych kryteriów stosowania uproszczonych zasad należytej staranności wobec klienta oraz wyłączenia z uwagi na działalność finansową prowadzoną w sposób sporadyczny lub w bardzo ograniczonym zakresie (Dz.U. L 214 z 4.8.2006, s. 29).
(10) Źródło: "Tax havens and development. Status, analyses and measures" (Raje podatkowe a rozwój. Status, analizy i środki), NOU, Official Norwegian Reports, 2009.
(11) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/17/UE z dnia 13 czerwca 2012 r. zmieniająca dyrektywę Rady 89/666/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/56/WE i 2009/101/WE w zakresie integracji rejestrów centralnych, rejestrów handlowych i rejestrów spółek (Dz.U. L 156 z 16.6.2012, s. 1).
(12)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego), zmiany decyzji nr 716/2009/WE oraz uchylenia decyzji Komisji 2009/78/WE (Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 12).
(13)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych), zmiany decyzji nr 716/2009/WE i uchylenia decyzji Komisji 2009/79/WE (Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 48).
(14)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1095/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych), zmiany decyzji nr 716/2009/WE i uchylenia decyzji Komisji 2009/77/WE (Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 84).
(15)Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281 z 23.11.1995, s. 31).
(16) Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1).
(17) Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich(Dz.U. L 248, 16.9.2002, p.1).
(18)Decyzja Rady 2000/642/WSiSW z dnia 17 października 2000 r. dotycząca uzgodnień w sprawie współpracy pomiędzy jednostkami wywiadu finansowego państw członkowskich w odniesieniu do wymiany informacji (Dz.U. L 271 z 24.10.2000, s. 4).
(19) Dyrektywa Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzająca w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne (Dz.U. L 180 z 19.7.2000, s. 22).
(20) Dz.U. C 32 z 4.2.2014, s. 9.
(21)Decyzja ramowa Rady 2002/475/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie zwalczania terroryzmu (Dz.U. L 164 z 22.6.2002, s. 3).
(22)Decyzja ramowa Rady 2008/919/WSiSW z dnia 28 listopada 2008 r. zmieniająca dezycję ramową 2002/475/WSiSW w sprawie zwalczania terroryzmu (Dz.U. L 330 z 9.12.2008, s. 21).
(23)| Dyrektywa 2007/64/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego zmieniającej dyrektywy 97/7/WE, 2002/65/WE, 2005/60/WE i 2006/48/WE i uchylającej dyrektywę 97/5/WE (Dz.U. L 319 z 5.12.2007, s. 1).
(24)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 1).
(25) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniająca dyrektywę 2002/87/WE i uchylająca dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 338).
(26)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II) (Dz.U. L 335 z 17.12.2009, s. 1).
(27)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych oraz zmieniająca dyrektywę 2002/92/WE i dyrektywę 2011/61/UE (Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 349).
(28)Dyrektywa 2002/92/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 grudnia 2002 r. w sprawie pośrednictwa ubezpieczeniowego (Dz.U. L 9 z 15.1.2003, s. 3).
(29)Wspólnego działanie Rady 98/733/WSiSW z dnia 21 grudnia 1998 r. w sprawie uznawania za przestępstwa karne uczestnictwa w organizacji przestępczej w państwach członkowskich Unii Europejskiej (Dz.U. L 351 z 29.12.1998, s. 1).
(30)Dz.U. C 316 z 27.11.1995, s. 49.
(31) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/34/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie rocznych sprawozdań finansowych, skonsolidowanych sprawozdań finansowych i powiązanych sprawozdań niektórych rodzajów jednostek, zmieniająca dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/43/WE oraz uchylająca dyrektywy Rady 78/660/EWG i 83/349/EWG (Dz.U. L 182 z 29.6.2013, s. 19).
(32)Dyrektywa 2002/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie dodatkowego nadzoru nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń oraz przedsiębiorstwami inwestycyjnymi konglomeratu finansowego oraz zmieniająca dyrektywy Rady 73/239/EWG, 79/267/EWG, 92/49/EWG, 92/96/EWG, 93/6/EWG i 93/22/EWG, oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 98/78/WE i 2000/12/WE (Dz.U. L 35 z 11.2.2003, s. 1).
(33) 12 miesięcy od wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
(34) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/110/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje pieniądza elektronicznego oraz nadzoru ostrożnościowego nad ich działalnością, zmieniająca dyrektywy 2005/60/WE i 2006/48/WE oraz uchylająca dyrektywę 2000/46/WE (Dz.U. L 267 z 10.10.2009, s. 7).
(35) 12 miesięcy od wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
(36) 12 miesięcy od wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
(37) 12 miesięcy od wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
(38) Trzy lata od wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
(39) 18 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy
(40) Dwa lata od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy
(41) Dwa lata od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
(42) Data wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
(43) 12 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
(44) Cztery lata od wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
(45) Rok od wejścia w życie niniejszej dyrektywy.
(46) Dwa lata od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy.


Gwarancja UE dla EBI na pokrycie ewentualnych strat poniesionych w związku z działaniami z zakresu finansowania wspierającymi projekty inwestycyjne poza granicami Unii ***I
PDF 280kWORD 64k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie udzielenia gwarancji UE dla Europejskiego Banku Inwestycyjnego na pokrycie ewentualnych strat poniesionych w związku z działaniami z zakresu finansowania wspierającymi projekty inwestycyjne poza granicami Unii (COM(2013)0293 – C7-0145/2013 – 2013/0152(COD))
P7_TA(2014)0192A7-0392/2013

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2013)0293),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 209 i 212 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, na mocy których Komisja przedłożyła wniosek Parlamentowi (C7-0145/2013),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając zobowiązanie złożone przez przedstawiciela Rady w piśmie z dnia 20 grudnia 2013 r. do przyjęcia stanowiska Parlamentu zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz związane z nim oświadczenie dołączone do protokołu z Coreper, o którym powiadomiono Parlament pismem z tego samego dnia,

–  uwzględniając art. 55 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej oraz opinie Komisji Spraw Zagranicznych, Komisji Rozwoju, Komisji Handlu Międzynarodowego oraz Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A7-0392/2013),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzić znaczące zmiany do swojego wniosku lub zastąpić go innym tekstem;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 11 marca 2014 r. w celu przyjęcia decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady nr .../2014/UE w sprawie udzielenia gwarancji UE dla Europejskiego Banku Inwestycyjnego na pokrycie strat poniesionych w związku z działaniami z zakresu finansowania wspierającymi projekty inwestycyjne poza granicami Unii

P7_TC1-COD(2013)0152


(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, decyzji nr 466/2014/UE.)


Dostęp do zasobów genetycznych oraz sprawiedliwy i równy podział korzyści wynikających z wykorzystania tych zasobów w Unii ***I
PDF 283kWORD 78k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie dostępu do zasobów genetycznych oraz sprawiedliwego i równego podziału korzyści wynikających z wykorzystania tych zasobów w Unii (COM(2012)0576 – C7-0322/2012 – 2012/0278(COD))
P7_TA(2014)0193A7-0263/2013

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2012)0576),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 192 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C7-0322/2012),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając uzasadnione opinie przedstawione przez senat Francji, senat Włoch i parlament Szwecji w ramach Protokołu nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności, zawierające stwierdzenie, że projekt aktu ustawodawczego jest niezgodny z zasadą pomocniczości,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 20 marca 2013 r.(1),

–  po konsultacji z Komitetem Regionów,

–  uwzględniając zobowiązanie przedstawiciela Rady, przekazane pismem z dnia 11 grudnia 2013 r., do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu Europejskiego, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art.55 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności oraz opinie Komisji Rozwoju, Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi i Komisji Rybołówstwa (A7-0263/2013),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu(2);

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzić znaczące zmiany do swojego wniosku lub zastąpić go innym tekstem;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 11 marca 2014 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr .../2014 w sprawie środków zapewniających zgodność użytkowników w Unii z wymogami wynikającymi z Protokołu z Nagoi dotyczącego dostępu do zasobów genetycznych oraz uczciwego i sprawiedliwego podziału korzyści wynikających z wykorzystania tych zasobów

P7_TC1-COD(2012)0278


(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) nr 511/2014.)

(1) Dz.U. C 161 z 6.6.2013, s. 73.
(2) Niniejsze stanowisko zastępuje poprawki przyjęte w dniu 12 września 2013 r. (teksty przyjęte P7_TA(2013)0373).


Badania przydatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep***I
PDF 282kWORD 79k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie okresowych badań przydatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz uchylającego dyrektywę 2009/40/WE (COM(2012)0380 – C7-0186/2012 – 2012/0184(COD))
P7_TA(2014)0194A7-0210/2013

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2012)0380),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 91 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C7-0186/2012),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając uzasadnione opinie przedstawione – na mocy protokołu nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności – przez francuski Senat, parlament Cypru, Pierwszą i Drugą Izbę Parlamentu Niderlandzkiego oraz szwedzki Riksdag, w których stwierdzono, że projekt aktu ustawodawczego nie jest zgodny z zasadą pomocniczości,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 12 grudnia 2012 r.(1),

–  uwzględniając opinię Komitetu Regionów,

–  uwzględniając zobowiązanie złożone przez przedstawiciela Rady w piśmie z dnia 19 grudnia 2013 r. do przyjęcia stanowiska Parlamentu zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 55 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Transportu i Turystyki oraz opinie Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii oraz Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów (A7-0210/2013),

1.  zatwierdza poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu(2);

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzić znaczące zmiany do swojego wniosku lub zastąpić go innym tekstem;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 11 marca 2014 r. w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/.../UE w sprawie okresowych badań zdatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz uchylająca dyrektywę 2009/40/WE

P7_TC1-COD(2012)0184


(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, dyrektywy 2014/45/UE.)

(1)Dz.U. C 44 z 15.2.2013, s.128.
(2)Niniejsze stanowisko zastępuje poprawki przyjęte w dniu 2 lipca 2013 r. (Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0297).


Dokumenty rejestracyjne pojazdów ***I
PDF 278kWORD 39k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę Rady 1999/37/WE w sprawie dokumentów rejestracyjnych pojazdów (COM(2012)0381 – C7-0187/2012 – 2012/0185(COD))
P7_TA(2014)0195A7-0199/2013

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi i Radzie (COM(2012)0381),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. art. 91 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C7-0187/2012),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając uzasadnione opinie przedstawione – na mocy protokołu nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności – przez parlament Cypru oraz przez pierwszą i drugą izbę parlamentu niderlandzkiego, w których stwierdzono, że projekt aktu ustawodawczego nie jest zgodny z zasadą pomocniczości,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 12 grudnia 2012 r.(1),

–  uwzględniając opinię Komitetu Regionów,

–  uwzględniając zobowiązanie przedstawiciela Rady, przekazane pismem z dnia 19 grudnia 2013 r., do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu Europejskiego, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 55 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Transportu i Turystyki (A7-0199/2013),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu(2);

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzić znaczące zmiany do swojego wniosku lub zastąpić go innym tekstem;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 11 marca 2014 r. w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/.../UE zmieniającej dyrektywę Rady 1999/37/WE w sprawie dokumentów rejestracyjnych pojazdów

P7_TC1-COD(2012)0185


(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, dyrektywy 2014/46/UE.)

(1) Dz.U. C 44 z 15.2.2013, s.128.
(2) Niniejsze stanowisko zastępuje poprawki przyjęte w dniu 2 lipca 2013 r. (teksty przyjęte P7_TA(2013)0295).


Przydatność do ruchu drogowego pojazdów użytkowych ***I
PDF 280kWORD 87k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie drogowej kontroli technicznej dotyczącej przydatności do ruchu drogowego pojazdów użytkowych poruszających się w Unii oraz uchylającego dyrektywę 2000/30/WE (COM(2012)0382 – C7-0188/2012– 2012/0186(COD))
P7_TA(2014)0196A7-0207/2013

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2012)0382),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 91 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C7-0188/2012),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając uzasadnione opinie przedstawione – na mocy protokołu nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności – przez parlament Cypru oraz Pierwszą i Drugą Izbę Parlamentu Niderlandzkiego, w których stwierdzono, że projekt aktu ustawodawczego nie jest zgodny z zasadą pomocniczości,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 12 grudnia 2012 r.(1),

–  po konsultacji z Komitetem Regionów,

–  uwzględniając zobowiązanie przedstawiciela Rady, przekazane pismem z dnia 19 grudnia 2013 r., do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu Europejskiego, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art.55 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Transportu i Turystyki oraz opinię Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii (A7-0207/2013)

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu(2);

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzić znaczące zmiany do swojego wniosku lub zastąpić go innym tekstem;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 11 marca 2014 r. w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/.../UE w sprawie drogowej kontroli technicznej dotyczącej zdatności do ruchu drogowego pojazdów użytkowych poruszających się w Unii oraz uchylającej dyrektywę 2000/30/WE

P7_TC1-COD(2012)0186


(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, dyrektywy 2014/47/UE.)

(1) Dz.U. C 44 z 15.2.2012, s. 128.
(2) Niniejsze stanowisko zastępuje poprawki przyjęte w dniu 2 lipca 2013 r. (teksty przyjęte P7_TA(2013)0296).


Statystyka transportu kolejowego ***I
PDF 438kWORD 141k
Rezolucja
Tekst skonsolidowany
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 91/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie statystyki transportu kolejowego w odniesieniu do gromadzenia danych dotyczących towarów, pasażerów i wypadków (COM(2013)0611 – C7-0249/2013 – 2013/0297(COD))
P7_TA(2014)0197A7-0002/2014

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2013)0611),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 338 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C7–0249/2013),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art.55 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Transportu i Turystyki (A7–0002/2014),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzić znaczące zmiany do swojego wniosku lub zastąpić go innym tekstem;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 11 marca 2014 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr .../2014 zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 91/2003 w sprawie statystyki transportu kolejowego w odniesieniu do gromadzenia danych dotyczących towarów, pasażerów i wypadków

P7_TC1-COD(2013)0297


PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 338 ust. 1,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą(1),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  W rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 91/2003 (2) ustanowiono wspólne ramy tworzenia, przekazywania, oceny i rozpowszechniania porównywalnych statystyk transportu kolejowego w Unii.

(2)  Statystyki dotyczące kolejowego transportu towarów i pasażerów są niezbędne do umożliwienia Komisji monitorowania i kształtowania wspólnej polityki transportowej oraz tych elementów polityki regionalnej i polityki w zakresie sieci transeuropejskich, które dotyczą transportu.

(3)  Statystyka dotycząca bezpieczeństwa kolei jest również niezbędna, aby umożliwić Komisji przygotowywanie i monitorowanie działań Unii w dziedzinie bezpieczeństwa transportu. Europejska Agencja Kolejowa gromadzi dane dotyczące wypadków na podstawie załącznika statystycznego do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/49/WE(3) w sprawie bezpieczeństwa kolei wspólnotowych w odniesieniu do wspólnych wskaźników bezpieczeństwa oraz wspólnych metod obliczania kosztów wypadków.

(3a)  Eurostat powinien ściśle współpracować z Europejską Agencją Kolejową przy zbieraniu danych na temat wypadków kolejowych w celu zapewnienia spójności i pełnej porównywalności zebranych danych. Rolę Europejskiej Agencji Kolejowej w obszarze bezpieczeństwa kolei należy stale zwiększać. [Popr. 1]

(4)  Większość państw członkowskich przekazujących Komisji (Eurostatowi) dane na temat pasażerów na podstawie rozporządzenia (WE) nr 91/2003 regularnie dostarcza te same dane do tymczasowego i ostatecznego zbioru danych.

(5)  Powinna istnieć równowaga pomiędzy potrzebami użytkowników a obciążeniem dla respondentów przy tworzeniu europejskiej statystyki.

(6)  W ramach swojej grupy roboczej i grupy zadaniowej ds. statystyki transportu kolejowego Eurostat przeprowadził analizę techniczną istniejących danych dotyczących statystyki transportu kolejowego gromadzonych na podstawie unijnych przepisów oraz polityki w zakresie rozpowszechniania tych danych, aby uprościć na tyle, na ile jest to możliwe, różne działania niezbędne do tworzenia statystyki, przy jednoczesnym zachowaniu zgodności ostatecznego produktu z obecnymi i przyszłymi potrzebami użytkowników.

(7)  W sprawozdaniu dla Parlamentu Europejskiego i Rady na temat doświadczeń wyniesionych ze stosowania rozporządzenia (WE) nr 91/2003 Komisja stwierdza, że zmiany długoterminowe będą prawdopodobnie oznaczały wstrzymanie lub uproszczenie danych już gromadzonych na podstawie rozporządzenia, a zamierzeniem jest skrócenie okresu przekazywania danych w przypadku rocznych danych dotyczących pasażerów transportu kolejowego. Komisja powinna nadal regularnie składać sprawozdania w sprawie sposobu wdrażania niniejszego rozporządzenia. [Popr. 2]

(8)  Rozporządzeniem (WE) nr 91/2003 powierzono Komisji uprawnienia do wykonania niektórych przepisów tego rozporządzenia. W związku z wejściem w życie Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej („Traktatu”) uprawnienia powierzone Komisji na mocy tego rozporządzenia należy dostosować do postanowień art. 290 i 291 Traktatu.

(9)  Aby uwzględnić rozwój sytuacji w państwach członkowskich, a jednocześnie utrzymać gromadzenie zharmonizowanych danych dotyczących transportu kolejowego w całej Unii, a także zachować wysoką jakość danych przekazywanych przez państwa członkowskie, należy powierzyć Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów prawnych zgodnie z art. 290 Traktatu w celu dostosowania definicji i progów sprawozdawczości oraz treści załączników, a także określenia informacji, które mają być dostarczane.

(10)  Szczególnie istotne jest, aby podczas prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym z ekspertami, oraz uwzględniała stanowisko sektora kolejowego. Podczas przygotowywania i opracowywania aktów delegowanych Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. [Popr. 3]

(11)  Komisja powinna dopilnować, aby te akty delegowane nie nakładały znacznego dodatkowego obciążenia administracyjnego na państwa członkowskie oraz respondentów.

(12)  Aby zapewnić jednolite warunki do wdrożenia rozporządzenia (WE) nr 91/2003 należy przyznać Komisji uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do określenia informacji, które mają być dostarczane do sprawozdań dotyczących jakości i porównywalności wyników, oraz w sprawie ustaleń dotyczących rozpowszechniania wyników przez Komisję (Eurostat). Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011(4). Do przyjmowania tych aktów powinno się stosować procedurę sprawdzającą z uwagi na ich ogólny zakres. [Popr. 4]

(13)  Przeprowadzono konsultacje z Komitetem ds. Europejskiego Systemu Statystycznego.

(14)  Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 91/2003,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W rozporządzeniu (WE) nr 91/2003 wprowadza się następujące zmiany:

1)  w art. 3 wprowadza się następujące zmiany:

a)  w ust. 1 skreśla się pkt 24-30; [Popr. 5]

b)  ust. 2 otrzymuje brzmienie:"

„2. Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie z art. 10 aktów delegowanych w celu dostosowania fachowych definicji, o których mowa w ust. 1, oraz zapewnienia dodatkowych definicji w razie potrzeby uwzględnienia zmian, które wymagają określenia pewnego poziomu technicznej szczegółowości w celu zapewnienia harmonizacji statystyk.”;

"

2)  w art. 4 wprowadza się następujące zmiany:

a)  w ust. 1 skreśla się lit. b), i d) i h); [Popr. 6]

aa)  W ust. 1 dodaje się literę w następującym brzmieniu:"

„ga) statystyki dotyczące infrastruktury kolejowej (załącznik Ga);” [Popr. 7]

"

ab)  dodaje się następujący ustęp:"

„1a. Eurostat powinien ściśle współpracować z Europejską Agencją Kolejową (ERA) przy zbieraniu danych na temat wypadków, łącznie z kwalifikacjami danych, aby zagwarantować, że dane na temat wypadków kolejowych zebrane przez Europejską Agencję Kolejową na mocy załącznika do dyrektywy Komisji 2009/149/WE* w sprawie bezpieczeństwa kolei są w pełni porównywalne z danymi na temat wypadków zebranymi przez Eurostat w odniesieniu do innych środków transportu. [Popr. 8]

____________

* Dyrektywa Komisji 2009/149/WE z dnia 27 listopada 2009 r. zmieniająca dyrektywę 2004/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wspólnych wskaźników bezpieczeństwa oraz wspólnych metod obliczania kosztów wypadków (Dz.U. L 313 z 28.11.2009, s. 65). ”

"

b)  ust. 2 otrzymuje brzmienie:"

„2. Na podstawie załączników A i C państwa członkowskie przekazują dane dotyczące przedsiębiorstw:

a)  w których łączna wielkość transportu towarów wynosi co najmniej 200 mln ton-km lub co najmniej 500 000 ton;

b)  w których łączna wielkość transportu pasażerskiego wynosi co najmniej 100 mln pasażerów-km;

c)  poniżej tych progów sprawozdawczość na podstawie załączników A i C jest nieobowiązkowa.”;

"

c)  ust. 3 otrzymuje brzmienie:"

„3. Na podstawie załącznika L państwa członkowskie przekazują łączne dane dla przedsiębiorstw poniżej progu, o którym mowa w ust. 2, jeśli dane te nie są zgłaszane na podstawie załączników A i C, jak określono w załączniku L.”;

"

d)  ust. 5 otrzymuje brzmienie:"

„5. Komisja jest uprawniona do przyjmowania w razie potrzeby aktów delegowanych zgodnie z art. 10 w odniesieniu do dostosowania treści załączników i progów sprawozdawczości, o których mowa w ust. 1 i 3 w celu uwzględnienia zmian gospodarczych i technicznych.”; [Popr. 9]

"

e)  dodaje się ustęp w brzmieniu:"

„6. Podczas wykonywania uprawnień zgodnie z niniejszym ustępem Komisja zapewnia, aby przyjęte akty delegowane nie nakładały na państwa członkowskie i respondentów dodatkowych znaczących obciążeń administracyjnych.”;

"

3)  art. 5 ust. 2 lit. b) otrzymuje brzmienie:"

„b) dane administracyjne, w tym dane gromadzone przez organy regulacyjne, w szczególności listy przewozowe kolejowego transportu towarowego, jeśli są dostępne;”;

"

4)  art. 7 otrzymuje brzmienie:"

„Artykuł 7

Rozpowszechnianie

Statystyka w oparciu o dane wyszczególnione w załącznikach A, C, E, F, G, Ga, H i L są rozpowszechniane przez Komisję (Eurostat) najpóźniej 12 miesięcy po upływie okresu, do którego wyniki się odnoszą.

Komisja przyjmuje uzgodnienia dotyczące rozpowszechniania wyników zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 11 ust. 2. [Popr. 10]

"

4a)  W art. 8 dodaje się ustęp w brzmieniu:"

„1a. Państwa członkowskie podejmują wszelkie konieczne środki w celu zapewnienia jakości przekazywanych danych.” [Popr. 11]

"

5)  w art. 8 dodaje się ustępy:"

„3. Do celów niniejszego rozporządzenia kryteria jakości stosowane w odniesieniu do przekazywanych danych to kryteria wymienione w art. 12 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 223/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady*.

4.  W drodze aktów wykonawczych Komisja określa metody, strukturę, okresowość i elementy zapewniające porównywalność dla standardowych sprawozdań na temat jakości danych. Wspomniane akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 11.

__________________

* Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 223/2009 z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie statystyki europejskiej oraz uchylające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE, Euratom) nr 1101/2008 w sprawie przekazywania do Urzędu Statystycznego Wspólnot Europejskich danych statystycznych objętych zasadą poufności, rozporządzenie Rady (WE)- nr 322/97 w sprawie statystyk Wspólnoty oraz decyzję Rady 89/382/EWG, Euratom w sprawie ustanowienia Komitetu ds. Programów Statystycznych Wspólnot Europejskich”;

"

6)  skreśla się art. 9;otrzymuje brzmienie:"

„Artykuł 9

Sprawozdanie

Do dnia ...(5), a następnie co trzy lata, Komisja, po konsultacji z Komitetem ds. Programu Statystycznego, przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące wdrożenia niniejszego rozporządzenia. Sprawozdanie to w szczególności:

a)  ocenia korzyści dla Unii, państw członkowskich, a także dostarczycieli i użytkowników informacji statystycznej z wytworzonych danych statystycznych w powiązaniu z ich kosztami;

b)  ocenia jakość wytworzonych danych statystycznych, zwłaszcza w odniesieniu do utraty danych wynikającej z likwidacji uproszczonej sprawozdawczości;

c)  określa obszary potencjalnej poprawy oraz zmiany uznane za niezbędne w świetle otrzymanych wyników.” [Popr. 12]

"

7)  art. 10 otrzymuje brzmienie:"

„Artykuł 10

Wykonywanie przekazanych uprawnień

1.  Powierzenie Komisji uprawnień do przyjmowania aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

2.  Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 3 ust. 2 i art. 4 ust. 5, powierza się Komisji na czas nieokreślony pięć lat, począwszy od dnia ...(6). Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień nie później niż dziewięć miesięcy przed zakończeniem okresu pięciu lat. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużone na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed zakończeniem każdego okresu. [Popr. 13]

3.  Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 3 ust. 2 i art. 4 ust. 5, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.

4.  Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

5.  Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 3 ust. 2 i art. 4 ust. 5 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy Parlament Europejski ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie bądź gdy przed upływem tego terminu zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące na wniosek Parlamentu Europejskiego lub Rady.”;

"

8)  art. 11 otrzymuje brzmienie:"

„Artykuł 11

Komitet

1.  Komisję wspomaga Komitet ds. Europejskiego Systemu Statystycznego, ustanowiony rozporządzeniem (WE) nr 223/2009. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011*.

2.  W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

* Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (DZ.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).”;

"

9)  skreśla się art. 12;

10)  skreśla się załączniki B, D, H oraz I; [Popr. 15]

11)  załącznik C zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku do niniejszego rozporządzenia;

11a)  w załączniku F zostaje wprowadza się następującą zmianę:

a)  w kolumnie 2, rząd 1 ust. 1 dodaje się podpunkt w brzmieniu:"

„- ton-km” ;

"

b)  w kolumnie 2, rząd 1 ust. 2 dodaje się podpunkt w brzmieniu:"

„- pasażerów-km” ; [Popr. 16]

"

c)  w kolumnie 2 w pierwszym wierszu dodaje się następujący ustęp:"

„– udział przewozów towarowych w oparciu o odległość z wykorzystaniem ton-km zgodnie z poniższymi przedziałami:

–  odl. ≤ 50 km

–  50 km < odl. ≤ 150 km

–  150 km < odl. ≤ 300 km

–  300 km < odl. ≤ 500 km

–  500 km < odl. ≤ 750 km

–  750 km < odl. ≤ 1000 km

–  odl. > 1000 km”; [Popr. 17]

"

d)  kolumna 2 wiersz trzeci otrzymuje brzmienie:"

„– dla „ton” i „ton-km”: co roku”;

–  dla „liczby pasażerów” i „pasażerów-km”: co pięć lat” [Popr. 18]

"

11b)  Dodaje się załącznik w następującym brzmieniu"

„Załącznik Ga

Dane o infrastrukturze kolejowej

1.  Liczba km infrastruktury kolejowej wyposażonej w ERTMS.

2.  Długość w kilometrach sieci kolejowej stale wyposażonej w ERTMS (w państwie członkowskim).

3.  Liczba transgranicznych punktów infrastruktury kolejowej wykorzystywanych do transportu pasażerów częściej niż co godzinę, co dwie godziny i rzadziej niż co dwie godziny;

4.  Liczba transgranicznych punktów infrastruktury kolejowej niewykorzystywanych już do transportu pasażerów lub towarów lub zdemontowana infrastruktura kolejowa;

5.  Liczba stacji bez barier, dostępnych dla osób o ograniczonej mobilności i osób niepełnosprawnych. [Popr. 23]

"

11c)  W załączniku H wprowadza się następujące zmiany:

a)  w kolumnie 2, rząd 1 dodaje się podpunkt w brzmieniu:"

„– liczba incydentów *tabela H2)”;

"

b)  Art. 2 ust. 4 akapit drugi otrzymuje brzmienie:"

„Tablica H2: liczba wypadków i incydentów w transporcie towarów niebezpiecznych”;

"

c)  Kolumna 2, rząd 7 pkt 1 tiret trzecie otrzymuje brzmienie:"

„– Wypadki na przejazdach kolejowych i wypadki niespowodowane przez kolej;”

"

d)  Kolumna 2, rząd 7 pkt 2 tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:"

„– całkowita liczba wypadków i incydentów z udziałem co najmniej jednego pojazdu kolejowego przewożącego towary niebezpieczne, zgodnie z definicją podaną w wykazie towarów z załącznika K;”

"

e)  Kolumna 2, rząd 7 pkt 2 tiret drugie otrzymuje brzmienie:"

„– liczba tego rodzaju wypadków i incydentów, w których doszło do uwolnienia towarów niebezpiecznych;” [Popr. 19]

"

12)  dodaje się załącznik załączniki Ga i L w brzmieniu określonym w załączniku do niniejszego rozporządzenia. [Popr. 20]

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Zostaje ono skonsolidowane z rozporządzeniem (WE) nr 91/2003 w ciągu trzech miesięcy od dnia opublikowania go. [Popr. 21]

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK

„Załącznik C

ROCZNA STATYSTYKA TRANSPORTU PASAŻERÓW – SPRAWOZDAWCZOŚĆ SZCZEGÓŁOWA

Lista zmiennych i jednostek miary

Transport pasażerów w:

–  liczbie pasażerów

–  pasażerach-km

Ruch pociągów pasażerskich w:

–  pociągach-km

Lokomotywy wyposażone w ERTMS w:

–  liczbie [Am. 22]

Okres bazowy

Rok

Częstotliwość

Corocznie

Lista tablic z rozbiciem dla każdej tablicy

Tablica C3: transport pasażerów według rodzaju transportu

Tablica C4: międzynarodowy transport pasażerów według kraju rozpoczęcia i zakończenia podróży

Tablica C5: ruch pociągów pasażerskich

Termin przekazywania danych

Osiem miesięcy od końca okresu bazowego

Pierwszy okres bazowy

2012

Uwagi

1.  Rodzaj transportu podlega rozbiciu na:

—  krajowy

—  międzynarodowy

2.  W przypadku tablic C3 i C4 państwa członkowskie przekazują dane zawierające informacje ze sprzedaży biletów poza krajem sprawozdawcą. Informacje te można uzyskać bezpośrednio od krajowych organów innych państw lub za pośrednictwem międzynarodowych rozwiązań w zakresie płatności za bilety.”

„Załącznik L

Tablica L.1

POZIOM DZIAŁALNOŚCI TRANSPORTOWEJ W ZAKRESIE TRANSPORTU TOWARÓW

Lista zmiennych i jednostek miary

Transport towarów w:

- tonach ogółem

- tonach-km ogółem

Ruch pociągów towarowych w:

- pociągach-km ogółem

Okres bazowy

Jeden rok

Częstotliwość

Corocznie

Termin przekazywania danych

Pięć miesięcy od końca okresu bazowego

Pierwszy okres bazowy

201X

Uwagi

Tylko dla przedsiębiorstw, których łączna wielkość transportu towarów nie przekracza 200 mln ton-km i 500 000 ton i które nie są objęte sprawozdawczością na podstawie załącznika A (sprawozdawczość szczegółowa)

Tablica L.2

POZIOM DZIAŁALNOŚCI TRANSPORTOWEJ W ZAKRESIE TRANSPORTU PASAŻERÓW

Lista zmiennych i jednostek miary

Transport pasażerów w:

- liczbie pasażerów ogółem

- pasażerach-km ogółem

Ruch pociągów pasażerskich w:

- pociągach-km ogółem

Okres bazowy

Jeden rok

Częstotliwość

Corocznie

Termin przekazywania danych

Osiem miesięcy od końca okresu bazowego

Pierwszy okres bazowy

201X

Uwagi

Tylko dla przedsiębiorstw, których łączna wielkość transportu pasażerskiego nie przekracza 100 mln pasażerów-km i które nie są objęte sprawozdawczością na podstawie załącznika C (sprawozdawczość szczegółowa)”

(1) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 11 marca 2014 r.
(2)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 91/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie statystyki transportu kolejowego, Dz.U. L 14 z 21.1.2003, s. 1.
(3) Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/49/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie bezpieczeństwa kolei wspólnotowych w odniesieniu do wspólnych wskaźników bezpieczeństwa oraz wspólnych metod obliczania kosztów wypadków
(4)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).
(5) Trzy lata po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia.
(6) Data wejścia w życie rozporządzenia zmieniającego.


Fakturowanie elektroniczne w zamówieniach publicznych ***I
PDF 280kWORD 67k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie fakturowania elektronicznego w zamówieniach publicznych (COM(2013)0449 – C7-0208/2013 – 2013/0213(COD))
P7_TA(2014)0198A7-0004/2014

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2013)0449),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C7-0208/2013),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 16 października 2013 r.(1),

–  uwzględniając opinię Komitetu Regionów z dnia 28 listopada 2013 r.(2),

–  uwzględniając art. 55 Regulaminu,

–  uwzględniając zobowiązanie przedstawiciela Rady, przekazane pismem z dnia 24 gstycznia 2014 r., do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu Europejskiego, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów (A7-0004/2014),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzić znaczące zmiany do swojego wniosku lub zastąpić go innym tekstem;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 11 marca 2014 r. w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/.../UE w sprawie fakturowania elektronicznego w zamówieniach publicznych

P7_TC1-COD(2013)0213


(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, dyrektywy 2014/55/UE.)

(1)Dz.U. C 79 z 6.3.2014, s. 67.
(2) Dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym.


Badania struktury gospodarstw rolnych i badanie metod produkcji rolnej ***I
PDF 280kWORD 36k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1166/2008 w sprawie badań struktury gospodarstw rolnych i badania metod produkcji rolnej, w odniesieniu do ram finansowych na lata 2014–2018 (COM(2013)0757 – C7-0390/2013 – 2013/0367(COD))
P7_TA(2014)0199A7-0111/2014

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2013)0757),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 338 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C7-0390/2013),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 55 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi (A7-0111/2014),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzić znaczące zmiany do swojego wniosku lub zastąpić go innym tekstem;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 11 marca 2014 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr .../2014 zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1166/2008 w odniesieniu do ram finansowych na lata 2014–2018

P7_TC1-COD(2013)0367


(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) nr 378/2014.)


Towary pochodzące z przetwórstwa produktów rolnych ***I
PDF 281kWORD 74k
Rezolucja
Tekst
Załącznik
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego zasady handlu niektórymi towarami pochodzącymi z przetwórstwa produktów rolnych (COM(2013)0106 – C7-0048/2013 – 2013/0063(COD))
P7_TA(2014)0200A7-0260/2013

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2013)0106),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 43 ust. 2 oraz art. 207 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi Komisja przedstawiła wniosek Parlamentowi (C7-0048/2013),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 10 lipca 2013 r.(1),

–  uwzględniając zobowiązanie przedstawiciela Rady, przekazane pismem z dnia 4 grudnia 2013 r., do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu Europejskiego, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art.55 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz opinię Komisji Handlu Międzynarodowego (A7-0260/2013),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzić znaczące zmiany do swojego wniosku lub zastąpić go innym tekstem;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 11 marca 2014 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr .../2014 ustanawiającego zasady handlu niektórymi towarami pochodzącymi z przetwórstwa produktów rolnych oraz uchylającego rozporządzenia Rady (WE) nr 1216/2009 i (WE) nr 614/2009

P7_TC1-COD(2013)0063


(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) nr 510/2014.)

Załącznik do rezolucji ustawodawczej

Oświadczenie Komisji w sprawie aktów delegowanych

W związku z niniejszym rozporządzeniem Komisja przypomina o zobowiązaniu podjętym na mocy ust. 15 porozumienia ramowego w sprawie stosunków między Parlamentem Europejskim a Komisją Europejską, dotyczącym przekazywania Parlamentowi wszelkich informacji i pełnej dokumentacji na temat posiedzeń z udziałem ekspertów krajowych w ramach prac przygotowawczych nad aktami delegowanymi.

(1) Dz.U. C 327 z 12.11.2013, s. 90.


Sprawozdanie roczne Europejskiego Banku Inwestycyjnego za rok 2012
PDF 345kWORD 131k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie rocznego sprawozdania Europejskiego Banku Inwestycyjnego za rok 2012 (2013/2131(INI))
P7_TA(2014)0201A7-0137/2014

Parlament Europejski,

–  uwzględniając sprawozdanie roczne Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI) za 2012 r.,

–  uwzględniając art. 15, 126, 175, 208, 209, 271, 308 i 309 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz dołączony do niego Protokół (nr 5) w sprawie statutu Europejskiego Banku Inwestycyjnego,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 26 października 2012 r. w sprawie innowacyjnych instrumentów finansowych w kontekście następnych wieloletnich ram finansowych(1),

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Rozwoju w sprawie instrumentów podziału ryzyka dla państw członkowskich doświadczających poważnych trudności w zakresie ich stabilności finansowej lub nimi zagrożonych, swoje stanowisko w tej sprawie z dnia 19 kwietnia 2012 r.(2) oraz w szczególności opinię Komisji Gospodarczej i Monetarnej,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 7 lutego 2013 r. w sprawie sprawozdania rocznego Europejskiego Banku Inwestycyjnego za rok 2011(3),

–  uwzględniając sprawozdanie przewodniczącego Rady Europejskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. pt. „W kierunku faktycznej unii gospodarczej i walutowej”,

–  uwzględniając konkluzje Rady Europejskiej z dnia 28 i 29 czerwca 2012 r., w których przewiduje się zwłaszcza podwyższenie kapitału EBI o 10 mld EUR,

–  uwzględniając konkluzje Rady Europejskiej z dnia 27 i 28 czerwca 2013 r., w których zaapelowano o nowy plan inwestycyjny w celu wsparcia MŚP i pobudzenia finansowania gospodarki,

–  uwzględniając konkluzje Rady Europejskiej z dnia 22 maja 2013 r., w których ustanowiono cel, jakim jest mobilizacja wszystkich strategii politycznych UE w celu wspierania konkurencyjności, zatrudnienia i wzrostu gospodarczego,

–  uwzględniając komunikaty Komisji na temat innowacyjnych instrumentów finansowych: „Ramy dla nowej generacji innowacyjnych instrumentów finansowych” (COM(2011)0662) oraz „Etap pilotażowy realizacji inicjatywy w zakresie obligacji projektowych w ramach strategii »Europa 2020«” (COM(2011)0660),

–  uwzględniając podwyższenie kapitału Europejskiego Banku Odbudowy i Rozwoju (EBOR), zwłaszcza w odniesieniu do kwestii stosunków między EBI a EBOR-em,

–  uwzględniając decyzję w sprawie rozszerzenia zakresu działania EBOR-u na obszar śródziemnomorski,

–  uwzględniając nowy protokół ustaleń między EBI a EBOR-em podpisany w dniu 29 listopada 2012 r.,

–  uwzględniając decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1080/2011/UE w sprawie upoważnienia EBI do prowadzenia działalności zewnętrznej na lata 2007–2013(4),

–  uwzględniając art. 48 oraz art. 119 ust. 2 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A7-0137/2014),

A.  mając na uwadze, że EBI ustanowiono traktatem rzymskim i że zgodnie z art. 309 TFUE jego zadaniem jest przyczynianie się, poprzez odwołanie się do rynku kapitałowego i zasobów własnych, do zrównoważonego i stałego rozwoju rynku wewnętrznego w interesie Unii w celu pomagania w realizowaniu priorytetów Unii dzięki wyborowi projektów wykonalnych pod względem gospodarczym, w które UE będzie inwestować;

B.  mając na uwadze, że w tych szczególnie trudnych warunkach społecznych i gospodarczych, cechujących się publicznymi ograniczeniami budżetowymi, należy zmobilizować wszystkie unijne zasoby i strategie polityczne, w tym te, którymi dysponuje EBI, tak aby zapewnić ożywienie gospodarcze i wskazać nowe źródła wzrostu gospodarczego;

C.  mając na uwadze, że do zadań EBI należy również finansowanie innych źródeł inwestycji, a także uzupełnianie tych źródeł, poprzez zastępowanie lub korygowanie luk w rynku;

D.  mając na uwadze, że EBI pomaga UE w utrzymaniu i wzmocnieniu jej konkurencyjności w skali światowej;

E.  mając na uwadze, że EBI nadal będzie kamieniem węgielnym polityki UE i katalizatorem jej rozwoju, utrzymując stałą obecność sektora publicznego i oferując zdolności inwestycyjne przy jednoczesnym zapewnieniu jak najlepszej integracji i realizacji inicjatyw przewodnich strategii „UE 2020”;

F.  mając na uwadze, że EBI, jako podstawowy instrument stabilności, będzie się koncentrował na odgrywaniu roli antycyklicznej jako wiarygodny partner w przypadku solidnych projektów w całej UE i poza jej granicami;

G.  mając na uwadze, że EBI wspiera kluczowe czynniki sprzyjające realizacji celów strategii „Europa 2020” w zakresie wzrostu gospodarczego i zatrudnienia, takie jak infrastruktura napędzająca wzrost gospodarczy, pionierskie innowacje i konkurencyjność;

H.  mając na uwadze, że należy bezwzględnie dopilnować, by EBI utrzymał swój rating kredytowy na poziomie potrójnego „A”, aby zachować dostęp do międzynarodowych rynków kapitałowych na jak najlepszych warunkach pod względem finansowania, co spowoduje następnie korzystne oddziaływanie na cykl życia projektów i zainteresowane podmioty;

I.  mając na uwadze, że w czerwcu 2012 r. Rada Europejska zainicjowała Pakt na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia, obejmujący szereg strategii politycznych służących pobudzaniu inteligentnego, trwałego i zasobooszczędnego wzrostu gospodarczego sprzyjającego tworzeniu miejsc pracy i włączeniu społecznemu;

J.  mając na uwadze, że zastosowanie innowacyjnych instrumentów finansowych jest uważane za jeden ze sposobów rozszerzenia zakresu istniejących narzędzi, takich jak dotacje, oraz zwiększenia ogólnej skuteczności budżetu UE;

K.  mając na uwadze, że należy przywrócić gospodarce normalną akcję kredytową oraz ułatwić finansowanie inwestycji;

L.  mając na uwadze, że międzynarodowe instrumenty finansowe zapewniają wszystkim podmiotom instytucjonalnym nowe możliwości współpracy oraz oferują oszczędności skali;

M.  mając na uwadze, że EBI podejmuje działania poza Unią Europejską, aby wspierać politykę zewnętrzną UE, a zatem działania te powinny być zgodne z celami unijnymi i powinny je promować zgodnie z art. 208 i 209 TFUE;

N.  mając na uwadze, że działania EBI są uzupełniane przez specjalne instrumenty oferowane przez Europejski Fundusz Inwestycyjny (EFI), które skupiają się na zapewnianiu zarówno finansowania ryzyka na rzecz MŚP i podmiotów rozpoczynających działalność gospodarczą, jak i mikrofinansowania;

O.  mając na uwadze, że podwyższenie kapitału wzmocniło bilans EBI, umożliwiając osiągnięcie ambitnych celów operacyjnych w zakresie udzielania pożyczek;

P.  mając na uwadze, że podjęto szczególne starania, aby przeprowadzić więcej wspólnych interwencji (łączących gwarancje EFI z pożyczkami EBI na rzecz MŚP);

Ramy polityki i zasady przewodnie interwencji EBI

1.  z zadowoleniem przyjmuje sprawozdanie roczne EBI za 2012 r. oraz zrealizowanie uzgodnionego planu operacyjnego zakładającego sfinansowanie około 400 projektów w ponad 60 krajach na łączną kwotę 52 mld EUR;

2.  z zadowoleniem przyjmuje zatwierdzenie przez Radę Gubernatorów EBI podwyższenia kapitału o 10 mld EUR, co pozwoliło na przeznaczenie dodatkowej kwoty 60 mld EUR (przekładającej się na zwiększenie celów w zakresie pożyczek o 49%) na pożyczki długoterminowe na rzecz projektów realizowanych w UE w latach 2013–2015;

3.  zwraca się do EBI o utrzymanie zakładanych celów dotyczących dodatkowej działalności EBI oraz o odblokowanie 180 mld EUR na dodatkowe inwestycje w całej UE we wspomnianym wyżej okresie;

4.  przypomina, że w odniesieniu do projektów w UE perspektywy są szczególnie interesujące dla szeregu priorytetowych obszarów tematycznych strategii „Europa 2020”: innowacje i umiejętności, w tym infrastruktura niskoemisyjna, inwestycje w MŚP, spójność, zasobooszczędność i efektywność energetyczna (w tym przejście na gospodarkę niskoemisyjną); zauważa, że te centralne obszary należycie zidentyfikowano w planie operacyjnym Grupy EBI na lata 2013–2015, oraz z zadowoleniem przyjmuje przeznaczenie dodatkowej kwoty 60 mld EUR na zdolność udzielania pożyczek, aby sfinansować ich realizację;

5.  jest jednak zdecydowanie przekonany, że w ramach tych szerokich priorytetów należy bardziej się skupić na inwestowaniu w długoterminowy wzrost gospodarczy i tworzenie zatrudnienia oraz na wywieraniu trwałego i widocznego wpływu na realną gospodarkę, a zatem wzywa do przeprowadzenia kompleksowej oceny z podaniem realnych danych o długoterminowych miejscach pracy utworzonych dzięki pożyczkom z EBI oraz o wpływie tych pożyczek na gospodarkę we wszystkich obszarach po wystąpieniu kryzysu finansowego;

6.  z zadowoleniem przyjmuje uruchomienie instrumentu na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia, który umożliwi EBI bardziej szczegółowe monitorowanie wpływu na zatrudnienie i wzrost gospodarczy projektów, które finansuje;

7.  wzywa EBI do dalszego wspierania długoterminowych priorytetów UE dotyczących spójności gospodarczej i społecznej, wzrostu i zatrudnienia, zrównoważenia środowiskowego, działań w dziedzinie klimatu i efektywnego gospodarowania zasobami za pomocą dalszego rozwijania nowych instrumentów finansowych i pozafinansowych zaprojektowanych w celu eliminowania zarówno krótkoterminowej nieefektywności rynku, jak i długoterminowych luk strukturalnych w gospodarce UE;

8.  zachęca EBI do negocjowania oraz zawierania protokołów ustaleń z regionalnymi bankami rozwoju aktywnymi na jego obszarach działalności w celu wspierania efektu synergii, podziału kosztów oraz ryzyka, a także zapewnienia realnej gospodarce wystarczającego poziomu pożyczek;

9.  uważa Pakt na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia za ważną, lecz niewystarczającą, odpowiedź na wyzwania, przed którymi stoi UE, a ponadto zauważa, że podwyższenie kapitału EBI oraz częstsze korzystanie ze wspólnych instrumentów podziału ryzyka Komisji i EBI, w połączeniu z synergią między wyspecjalizowanymi działaniami EBI i EFI, to kluczowe elementy sukcesu tego paktu;

10.  zwraca się do EBI, by finansował głównie projekty, które znacznie przyczyniają się do wzrostu gospodarczego;

11.  przypomina, że Komisja przedstawiła wspólnie z EBI sprawozdanie na temat możliwości i ukierunkowanych priorytetów, które należy określić w kontekście wdrażania Paktu na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia, w szczególności w odniesieniu do infrastruktury, efektywności energetycznej i wydajnego wykorzystywania zasobów, gospodarki cyfrowej, badań naukowych i innowacji oraz MŚP; domaga się, aby w oparciu o to sprawozdanie odbyła się debata polityczna w Parlamencie w obecności przewodniczących Rady Europejskiej, Komisji oraz Europejskiego Banku Inwestycyjnego;

12.  jest szczególnie zaniepokojony faktem, że w 2012 r. poziom finansowania w krajach objętych programem (Grecja, Irlandia, Portugalia, Cypr) pozostawał niski i stanowił około 5% ogólnych inwestycji EBI; zauważa, że cele inwestycyjne EBI w krajach objętych programem opiewają w 2013 r. na maksymalnie 5 mld EUR z ogólnego celu UE opiewającego na 62 mld EUR;

13.  jest zaniepokojony, że EBI utrzymuje w odniesieniu do udzielania pożyczek w pewnym stopniu politykę unikania ryzyka, a przez to zmniejsza zakres potencjalnych pożyczkobiorców spełniających wymogi EBI w zakresie pożyczek i w związku z tym ogranicza wartość dodaną pożyczek;

14.  domaga się, by EBI zwiększył swoją wewnętrzną możliwość ponoszenia ryzyka i dopilnował, by jego systemy zarządzania ryzykiem były dostosowane do aktualnych warunków;

15.  uznaje, że EBI powinien bezwzględnie utrzymać swój rating na poziomie potrójnego „A”, aby zachować swoje możliwości finansowe i zdolność do zasilania realnej gospodarki pieniędzmi; wzywa jednak EBI wraz z EFI do rozważenia zwiększenia zaangażowania w działalność w większym stopniu obciążoną ryzykiem, aby zapewnić rozsądną perspektywę kosztów i korzyści;

16.  zauważa zwiększenie kwoty celów EBI dotyczących działań specjalnych w dziedzinie podwyższonego ryzyka do 6 mld EUR w 2013 r., zwiększenie finansowania inicjatyw dotyczących podziału ryzyka i poprawy warunków kredytowania do 2,3 mld EUR oraz niedawne uruchomienie inicjatywy na rzecz finansowania wzrostu (GFI) ułatwiającej dostęp do finansowania innowacyjnym spółkom o średniej kapitalizacji;

17.  wzywa EBI do nasilenia działalności w ramach upoważnienia w zakresie kapitału ryzyka i upoważnienia w zakresie finansowania typu mezzanine, którego EBI udziela EFI;

18.  z zadowoleniem przyjmuje podwyższenie przez EFI jego upoważnienia w zakresie zasobów kapitału ryzyka, które finansuje EBI, o 1 mld EUR, ze szczególnym uwzględnieniem finansowania typu mezzanine o podwyższonym ryzyku w ramach wspólnych działań EBI i EFI w celu wyeliminowania ograniczeń finansowych dotyczących nowych planów innowacyjnych i rozwojowych europejskich średnich przedsiębiorstw;

19.  zachęca EBI do bardziej aktywnej postawy przy świadczeniu usług doradztwa technicznego we wszystkich kluczowych obszarach działań o wysokim potencjale wzrostu we wszystkich państwach członkowskich; przypomina, że doradztwo techniczne i finansowe jest skuteczną metodą wspomagania realizacji projektów i przyspieszania wypłaty środków oraz faktycznych inwestycji; jest zatem zdania, że należy zwiększyć wiedzę fachową EBI i udostępnić ją na wczesnych etapach projektów współfinansowanych przez UE i EBI oraz na potrzeby ocen ex ante dużych projektów, w tym za pomocą wspólnej inicjatywy wsparcia projektów w regionach europejskich (instrument JASPERS);

20.  w aktualnym kontekście krytycznie niskiego poziomu absorpcji w wielu państwach członkowskich wzywa EBI do zwiększenia wysiłków wspierających zdolność absorpcji środków, w tym funduszy strukturalnych, przez państwa członkowskie, poprzez dalsze rozwijanie dodatkowych wspólnych instrumentów podziału ryzyka oraz dostosowanie istniejących instrumentów, które są już finansowane z budżetu UE;

21.  wzywa państwa członkowskie, aby w miarę potrzeby współpracowały z Komisją w kwestii wykorzystania części przyznanych im środków z funduszy strukturalnych na podział ryzyka kredytowego EBI i zapewnienie gwarancji kredytowych na rzecz wiedzy i umiejętności, zasobooszczędności i efektywności energetycznej, infrastruktury strategicznej i dostępu MŚP do finansowania;

22.  docenia fakt, że niewykorzystane fundusze strukturalne mogą zostać teraz wykorzystane jako specjalny fundusz gwarancyjny na potrzeby udzielania pożyczek przez EBI, szczególnie w Grecji;

23.  zauważa, że w 2012 r. Bank udzielił pożyczek na programy strukturalne na kwotę 2,2 mld EUR, dzięki czemu umożliwił wsparcie wielu małych i średnich programów zgodnie z priorytetami polityki spójności w wielu sektorach;

24.  w świetle zróżnicowanych warunków gospodarczych i finansowych w UE wzywa EBI do opracowania w ścisłej współpracy z państwami członkowskimi opartych na wynikach planów inwestycyjnych, które byłyby właściwie dostosowane do krajowych, regionalnych i lokalnych priorytetów w dziedzinie wzrostu gospodarczego, przy należytym uwzględnieniu priorytetów przekrojowych sporządzanej przez Komisję rocznej analizy wzrostu gospodarczego i europejskiego semestru zarządzania gospodarczego;

25.  zachęca Bank do zbadania możliwości zwiększenia jego zaangażowania dzięki czynnemu uczestnictwu w umowach o partnerstwie między Komisją a państwami członkowskimi;

26.  zauważa tendencję spadkową dotyczącą liczby partnerstw publiczno-prywatnych (PPP) w czasie kryzysu i po jego zakończeniu oraz jednocześnie przypomina o szczególnie istotnej roli, jaką PPP odgrywają w inwestycjach, zwłaszcza w dziedzinie sieci transportowych oraz badań naukowych i innowacji; odnotowuje, że chociaż wartość rynku PPP w Unii Europejskiej wzrosła, to nastąpił znaczny spadek transakcji;

27.  uważa, że gwarancje państwowe są wartościowym instrumentem korygowania niedoskonałości rynku, które mogą wstrzymywać realizację programów i projektów PPP; bazując na doświadczeniu EBI w tej dziedzinie, wzywa do zwiększenia uczestnictwa EBI w gwarancjach kredytowych udzielanych PPP za pośrednictwem gwarancji państwowych;

28.  uważa ponadto, że należałoby wykorzystywać potencjał doradczy EBI, w oparciu o doświadczenia zebrane w Europejskim Centrum Wiedzy Specjalistycznej w zakresie PPP (EPEC), do udzielania ukierunkowanego wsparcia technicznego i specjalistycznego na szczeblu rządowym, a w miarę potrzeb również na szczeblu regionalnym, aby ułatwić właściwą ocenę korzyści stosowania gwarancji państwowych w programach PPP;

29.  przypomina o uruchomieniu w 2012 r. przez EBI i Komisję przy wsparciu państw członkowskich pilotażowego etapu inicjatywy w zakresie obligacji projektowych, której celem jest zwiększenie finansowania kluczowych projektów infrastrukturalnych dzięki pozyskaniu inwestorów instytucjonalnych;

30.  z zadowoleniem przyjmuje pierwsze półroczne sprawozdanie z etapu pilotażowego inicjatywy w zakresie obligacji projektowych wskazujące, że zatwierdzono dziewięć projektów w sześciu państwach; wzywa do dalszego i aktywniejszego korzystania z tego rodzaju obligacji oraz do regularnego oceniania ich efektywności w celu zwiększania realnych inwestycji w instrumenty dłużne angażujące kapitał prywatny w potrzebne projekty dotyczące transportu, energetyki oraz infrastruktury ICT, a szczególnie w te, które mają wymiar transgraniczny; uważa jednak, że EBI powinien dokonywać lepszych ocen projektów, w które decyduje się inwestować, w tym ocen ich profili bezpieczeństwa i ryzyka; przypomina, że z unijnego budżetu przeznacza się 230 mln EUR na poprawę warunków kredytowania przez EBI inwestycji w infrastrukturę transportową, energetyczną i telekomunikacyjną;

31.  domaga się właściwego i terminowego informowania Parlamentu o wybranych projektach;

32.  z zaniepokojeniem zauważa, że nadal utrzymują się kluczowe wyzwania (np. przekształcenie odsetek w zobowiązania, ograniczone doświadczenie organów udzielających zamówień z obligacjami, wahanie inwestorów instytucjonalnych, obawy sponsorów o koszty); zachęca Bank do przeprowadzenia właściwej oceny możliwości współinwestycji w pierwsze transakcje dotyczące obligacji, aby uspokoić inwestorów i sponsorów; apeluje do EBI o dopilnowanie, by inicjatywa w zakresie obligacji projektowych była spójna z długofalowym celem UE w zakresie klimatu, tj. koncentrowała się na infrastrukturze niskoemisyjnej;

33.  wyraża zaniepokojenie w związku z niezadowalającymi wynikami projektu Castor; zwraca się do Banku, aby przedstawił szczegółowe informacje o prawidłowości jego badania due diligence oraz o tym, czy przeprowadzone analizy geologiczne wskazują na ryzyko sejsmiczne, jak się ono kształtowało procentowo oraz jakie podjęto w związku z nim działania;

34.  oczekuje na ostateczne sprawozdanie z oceny dotyczące etapu pilotażowego inicjatywy w zakresie obligacji projektowych, które spodziewane jest w 2015 r.;

35.  z zadowoleniem przyjmuje nową politykę energetyczną EBI wprowadzającą nowe kryteria udzielania pożyczek w dziedzinie energetyki, które odzwierciedlają unijne strategie w dziedzinie energii i klimatu oraz aktualne tendencje inwestycyjne; domaga się, by inwestycje EBI w energetykę były corocznie podawane do wiadomości publicznej i analizowane w celu pokazania, które źródła energii wspierane są przez EBI; pragnie jednak podkreślić, że polityka inwestycyjna EBI powinna skupiać się w jeszcze większym stopniu na projektach zrównoważonych; przypomina niemniej jednak o potrzebie przedstawienia kompleksowego planu stopniowego wycofywania się z udzielania pożyczek na energię ze źródeł nieodnawialnych;

36.  z zadowoleniem przyjmuje wprowadzenie przez EBI nowej normy emisji, która będzie stosowana do wszystkich projektów dotyczących wytwarzania energii z paliw kopalnych, dzięki czemu możliwe będzie wytypowanie inwestycji, w przypadku których przewidywany poziom emisji CO2 przekracza dopuszczalne progi; wzywa Radę Gubernatorów EBI, aby przeprowadzała przeglądy normy emisji i rozważyła wprowadzenie w przyszłości bardziej surowych kryteriów;

37.  wzywa EBI, by z myślą o pakiecie klimatycznym na 2030 r. obejmującym jego priorytety obniżenia emisyjności, zintensyfikował inwestycje w technologie niskoemisyjne oraz pracował nad strategiami prowadzącymi do bardziej ambitnych celów w dziedzinie klimatu; zwraca się do EBI o dokonanie w 2014 r. oceny wpływu na klimat i przeglądu wszystkich jego działań, prowadzącego do opracowania nowej polityki ochrony klimatu, np. dzięki ocenie projektów i zintegrowanemu podejściu do inteligentnego łączenia polityk sektorowych w kluczowych sektorach; wzywa EBI do załączenia tego przeglądu do jego następnego sprawozdania rocznego;

38.  przypomina, jak ważną rolę odgrywa EBI w finansowaniu inwestycji sektora publicznego i prywatnego w infrastrukturę energetyczną oraz we wspieraniu projektów, które przyczyniają się do osiągnięcia celów unijnej polityki klimatycznej i energetycznej; przypomina swoją rezolucję z 2007 r., w której wezwano do zakończenia przeznaczania środków publicznych na projekty dotyczące paliw kopalnych oraz do przejścia na efektywność energetyczną i energię ze źródeł odnawialnych; jest zdania, że EBI, we współpracy z Komisją, powinien zgodnie z unijnymi i międzynarodowymi celami w zakresie zmiany klimatu oraz najlepszymi międzynarodowymi normami zaktualizować do końca 2015 r. swoją strategię w obszarze zmiany klimatu w odniesieniu do swoich działań z zakresu finansowania;

39.  wzywa do rozszerzenia zasobów EIB oraz jego kompetencji, aby zapewnić dostosowanie się do zmiany klimatu;

40.   domaga się, by EBI wdrażał najlepsze międzynarodowe normy dotyczące hydroenergetyki, zwłaszcza zasady przewodnie Światowej Komisji ds. Zapór oraz protokół oceny zrównoważonego charakteru elektrowni wodnych (HSAP), które przewidują inwestowanie jedynie w te projekty, w odniesieniu do których kraje wdrożyły ramy prawne ustanawiające mechanizmy planowania energetycznego (w tym obszary niedostępne), oraz wprowadzają wymóg właściwej oceny, łagodzenia i monitorowania negatywnego oddziaływania na ekosystemy i społeczności lokalne oraz zapobiegania takiemu oddziaływaniu, a także przewidują zakaz lokalizowania projektów na chronionych obszarach lub w ich pobliżu oraz na odcinkach rzek w dobrym stanie ekologicznym;

41.  apeluje do EBI o staranne uwzględnienie wizji i celów unijnej strategii na rzecz różnorodności biologicznej na okres do 2020 r. „Nasze ubezpieczenie na życie i nasz kapitał naturalny” w jego projektach;

Poszerzanie zakresu wsparcia dla MŚP oraz spółek o średniej kapitalizacji

42.  przypomina, że MŚP są uważane za podstawę gospodarki UE i główny bodziec dla europejskiego wzrostu i zatrudnienia, zapewniając ponad 80% zatrudnienia w sektorze prywatnym;

43.  z zadowoleniem przyjmuje specjalny nacisk kładziony (w kontekście rosnącej działalności pożyczkowej w UE) na wspieranie poprawy dostępu do finansowania MŚP, a także przychylnie odnosi się do celu Grupy EBI na 2013 r., jakim jest podpisanie pożyczek dla MŚP w UE o wartości ponad 19 mld EUR;

44.  w związku z tym wzywa również Radę do szybkiego osiągnięcia porozumienia w sprawie wspólnych inicjatyw Komisji i EBI, a także do połączenia unijnych zasobów budżetowych przeznaczonych dla MŚP, jak również do podejmowania aktywniejszych działań, jeżeli chodzi o wdrażanie współpracy z EBC, aby zmniejszyć ograniczenia finansowania dotyczące MŚP; zwraca uwagę, że głównym problemem w kilku państwach członkowskich jest to, że fragmentacja rynków finansowych skutkuje brakiem finansowania oraz wyższymi kosztami finansowania, w szczególności w odniesieniu do MŚP; wzywa do zmiany kierunku działań EBI i sprzyjania defragmentacji w celu wspierania finansowania MŚP, przedsiębiorczości, eksportu i innowacyjności, które mają kluczowe znaczenie dla ożywienia gospodarczego.

45.  z zadowoleniem przyjmuje wzmożone udzielanie pożyczek bankowych MŚP dzięki ożywieniu rynku sekurytyzacji MŚP w związku z nową inicjatywą ABS Grupy EBI; zaprasza EBI do przeprowadzenia analizy rynku z myślą o lepszym dopasowaniu tej oferty EBI do potrzeb zainteresowanych stron; z zadowoleniem przyjmuje zwiększenie zdolności kredytowej EFI poprzez podwyższenie kapitału i zwiększenie upoważnień oraz zachęca EBI i Komisję do zakończenia tego procesu na początku przyszłego roku;

46.  popiera inicjatywy Grupy EBI dotyczące innowacyjnego finansowania MŚP i spółek o średniej kapitalizacji poprzez uruchomienie instrumentów finansowych „Horyzont 2020” i COSME oraz instrumentów podziału ryzyka (RSI) w celu zachęcenia banków do zapewnienia zasobów finansowych w drodze pożyczek i gwarancji oraz w celu zapewnienia długoterminowego kapitału wysokiego ryzyka;

47.  popiera wspólną inicjatywę Komisji i EBI na rzecz MŚP w ramach nowych WRF, łączącą fundusze unijne dostępne w ramach programów COSME i „Horyzont 2020” z kwotą do 8,5 mld EUR przeznaczoną na europejskie fundusze strukturalne i inwestycyjne z myślą o wygenerowaniu dodatkowych pożyczek dla MŚP;

48.  wzywa państwa członkowskie do czynnego udziału poprzez przekazywanie wkładów na rzecz wspólnych instrumentów z ich przydziałów w ramach europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych, aby wspomóc zwiększenie liczby pożyczek dla MŚP na ich terytorium, potęgując tym samym ogólne efekty mnożnikowe;

49.  zachęca EBI rozszerzenia inicjatywy finansowania handlu; uważa, że ten mechanizm gwarancji dla MŚP ma kluczowe znaczenie i powinien zostać rozszerzony w obrębie UE, tam gdzie jest uważany za najbardziej potrzebny; wzywa EBI do stworzenia własnego programu ułatwień w handlu; wzywa EBI do podjęcia w pierwszej kolejności działań mających na celu zapewnienie niezbędnych gwarancji, tak aby przedsiębiorstwa mogły wykorzystać w pełni swój potencjał eksportowy;

50.  popiera nacisk kładziony przez EBI na wymiar regionalny i lokalny oraz wzywa państwa członkowskie do pełnego wykorzystania instrumentów inżynierii finansowej podlegających zarządzaniu dzielonemu, jak program JEREMIE i regionalne programy międzyfunduszowe zapewniające lokalnym MŚP kapitał i finansowanie dłużne;

51.  z zadowoleniem przyjmuje ocenę ex post pośredniej działalności pożyczkowej EBI dla MŚP w UE w okresie 2005-2011; uznaje, że w tym obszarze w okresie 2005–2012 EBI udzielił pożyczek o wartości 64 mld EUR dla około 370 instytucji finansowych w UE 27; zauważa, że do końca 2012 r. wypłacono tym instytucjom finansowym 53 mld EUR z powyższej kwoty, a te z kolei pożyczyły prawie 48 mld EUR MŚP w ramach około 300 000 pożyczek podporządkowanych;

52.  zwraca uwagę, że ocena wykazuje, iż pożyczki pośrednie EBI dla MŚP (za pośrednictwem produktu L4SME) są spójne z celami UE; niemniej jednak apeluje o lepszą ocenę komplementarności między produktem EBI a kombinacjami polityki krajowej w celu dalszego zwiększenia adekwatności operacji; zwraca się do EBI o przedstawienie propozycji na rzecz wzmocnienia efektu produktu L4SME, aby można go było uruchamiać w celu wypełniania konkretnych luk, zamiast finansowania szerokiego spektrum MŚP, optymalizując tym samym wkład EBI na rzecz wzrostu i zatrudnienia;

53.  z zaniepokojeniem zauważa, że w okresie objętym przeglądem pożyczki EBI wywarły „pewien” wpływ na wzrost i zatrudnienie, ale odnotowano ogromne różnice między krajami (jedynie 1/3 MŚP przypisała wzrost obrotów finansowaniu EBI); jest zaniepokojony tym, że istnieją tylko ograniczone dowody na to, iż pożyczki EBI pomogły utrzymać miejsca pracy; odnotowuje, że względny wpływ na wzrost i zatrudnienie był większy w nowych państwach członkowskich; uznaje jednak, że w okresie objętym przeglądem miał miejsce kryzys finansowy i gospodarczy, oraz że mimo spadającej stopy zatrudnienia udało się utworzyć stosunkowo skromną liczbę nowych miejsc pracy;

54.  jest zaniepokojony tym, że wydaje się, iż w przypadku większości operacji finansowanie EBI zostało wykorzystane na wsparcie „mistrzowskich” MŚP, a nie aby „wypełnić luki”; zauważa jednak, że ponad 80% odnośnych MŚP było przedsiębiorstwami zatrudniającymi mniej niż 50 pracowników, co dowodzi, że EBI dociera do mniejszego segmentu środowiska MŚP;

55.  zwraca się do EBI o pełne stosowanie kryteriów kwalifikowalności, aby skuteczniej wpływać na wybór beneficjentów finansowych;

56.  wzywa EBI do zidentyfikowania i wybrania projektów charakteryzujących się większą wartością dodaną i większym ryzykiem, zwłaszcza poprzez identyfikację podmiotów rozpoczynających działalność gospodarczą, mikroprzedsiębiorstw, spółdzielni, klastrów przedsiębiorstw, MŚP oraz spółek o średniej kapitalizacji realizujących projekty w zakresie badań, rozwoju i innowacji w priorytetowych dziedzinach technologicznych;

57.  podkreśla, że należy podnieść wiedzę potencjalnych inwestorów i beneficjentów o istnieniu innowacyjnych narzędzi finansowych, a także zrozumienie tych narzędzi; zachęca do opracowania polityki komunikacyjnej w celu promowania widoczności różnych działań prowadzonych przez UE z wykorzystaniem tych nowych instrumentów finansowych i za pośrednictwem EBI; podkreśla ponadto, że należy zapewnić szeroki i regularny dostęp do informacji o projekcie, a także większe zaangażowanie beneficjentów projektu i społeczności lokalnej, które można poprawić za pośrednictwem inwestycji finansowanych z EBI;

58.  wzywa EBI do określenia planu działania na rzecz uproszczenia dostępu MŚP do informacji i do finansowania, ze szczególnym uwzględnieniem procedur administracyjnych związanych z dostępem do finansowania;

59.  przypomina, że pożyczki pośrednie stanowią ponad 20% ogółu rocznych pożyczek EBI;

60.  powtarza z zaniepokojeniem, że wciąż nie rozstrzygnięto wielu kwestii w tym obszarze, zwłaszcza kwestii braku przejrzystości (zwłaszcza w odniesieniu do informacji o beneficjentach końcowych), trudności w ocenie ekonomicznych i społecznych skutków pożyczek (prowadzących do błędnego ukierunkowania podejścia) oraz polegania na pośrednikach finansowych przy przeprowadzaniu analizy due diligence (poprzez outsourcing zadań); nalega, aby Bank przedstawił szczegóły dotyczące jego podejścia, aby przyspieszyć działania służące rozwiązaniu tych problemów, a także zwraca się o opracowanie przez EBI wspólnie z Komisją wykazu rygorystycznych kryteriów wyboru tych pośredników finansowych, który powinien być dostępny publicznie;

61.  apeluje do EBI o przeprowadzenie aktualnej i kompleksowej oceny wpływu kryzysu finansowego na odbiorców końcowych finansowania EBI oraz o przedstawienie dokładnej oceny skutków i wpływu kryzysu finansowego na obecny status pośredników finansowych, z których korzysta Bank w UE i poza nią;

62.  zwraca się do EBI o zapewnienie realizacji celu, jakim jest wygenerowanie zatrudnienia dla około pół miliona osób dzięki udzielaniu pożyczek na projekty dotyczące infrastruktury, efektywnego użytkowania zasobów i gospodarki opartej na wiedzy w samym tylko 2013 r.;

63.  zwraca uwagę, że w związku z trudnymi warunkami ekonomicznymi i bardziej napiętą sytuacją na rynkach kredytowych ograniczenia finansowe przedsiębiorstw i sektora publicznego wciąż hamują zatrudnianie młodych ludzi i ograniczają możliwości poprawy szkolenia zawodowego;

64.  uważa, że program EBI dotyczący zatrudnienia osób młodych (dysponujący zdolnością pożyczkową o wartości 6 mld EUR), obejmujący elementy dotyczące pracy dla młodzieży i inwestowania w umiejętności, ma ogromne znaczenie dla rozwiązania tych problemów; przyjmuje z zadowoleniem okresowe sprawozdanie z realizacji wykazujące ważne osiągnięcia w tym sektorze, jak np. kwota 4,9 mld EUR przekazana w ramach pożyczki za pośrednictwem podprogramu na rzecz inwestowania w umiejętności, uzupełniona kwotą 2,7 mld EUR przekazaną w ramach filaru dotyczącego pracy dla młodzieży; przyjmuje do wiadomości wczesną realizację celów;

65.  wspiera cel Banku polegający na dalszym koncentrowaniu pożyczek na MŚP, aby ustanowić wyraźne powiązanie między pożyczkami EBI a tworzeniem nowych miejsc pracy dla osób młodych;

66.  zwraca się do Banku o poszerzenie zakresu działań i o wykorzystanie dodatkowych instrumentów w celu zapewnienia realnych zachęt do generowania zatrudnienia osób młodych, zwłaszcza w państwach członkowskich charakteryzujących się wysoką stopą bezrobocia osób młodych;

Wkład EBI na rzecz polityki zewnętrznej UE

67.  biorąc pod uwagę przegląd upoważnień EBI do prowadzenia działalności poza Unią Europejską, zwraca się do EBI o wspieranie celów polityki zagranicznej Unii Europejskiej ustalonych przez Komisję i Europejską Służbę Działań Zewnętrznych;

68.  z zadowoleniem przyjmuje gwarancję UE na prowadzenie zewnętrznej działalności kredytowej, którą przewidziano dla EBI w budżecie UE, o wielkości zbliżonej do wielkości aktualnej gwarancji, ustaloną na maksymalnym pułapie 30 mld EUR (składającą się z upoważnienia ogólnego w wysokości 27 mld EUR oraz opcjonalnie 3 mld EUR, w zależności od przeglądu śródokresowego) na następny okres finansowy poprzez wykorzystanie środków powracających z niewykorzystanych operacji FEMIP (Instrumentu Eurośródziemnomorskiego Partnerstwa i Inwestycji) sprzed 2007 r.;

69.  zwraca się do Europejskiego Trybunału Obrachunkowego o przygotowanie sprawozdania specjalnego na temat wyników zewnętrznej działalności pożyczkowej EBI i dostosowania jej do strategii politycznych UE przed śródokresowym przeglądem upoważnienia EBI do działań zewnętrznych, a także o porównanie ich wartości dodanej w odniesieniu do zasobów własnych wykorzystywanych przez EBI; zwraca się ponadto do Europejskiego Trybunału Obrachunkowego o dokonanie w jego analizach rozróżnienia pomiędzy gwarancjami udzielanymi z budżetu UE, instrumentem inwestycyjnym zasilanym z Europejskiego Funduszu Rozwoju, poszczególnymi formami łączenia stosowanymi w funduszu powierniczym UE-Afryka na rzecz infrastruktury, funduszem inwestycyjnym na rzecz Karaibów, instrumentem inwestycyjnym na rzecz Pacyfiku oraz wykorzystaniem na te inwestycje środków powracających;

70.  z zadowoleniem przyjmuje przepisy o większej przejrzystości zawarte w nowym upoważnieniu EBI do prowadzenia zewnętrznej działalności pożyczkowej; zwraca się do EBI o maksymalne zwiększenie wsparcia dla polityk i celów UE;

71.  wzywa EBI do dodatkowego elastycznego wykorzystywania funduszu gwarancyjnego oraz do skoncentrowania się bardziej na pożyczkach na własne ryzyko, rozszerzając ich zasięg na projekty mogące uzyskać finansowanie z banków; nalega, aby EBI zapewnił beneficjentom końcowym wysoki poziom widoczności projektów otrzymujących od niego europejskie wsparcie finansowe;

72.  zauważa, że kraje ubiegające się o członkostwo oraz wschodnie i południowe sąsiedztwo to główne priorytety EBI; podkreśla zwłaszcza konieczność utrzymania wsparcia dla przemian demokratycznych i gospodarczych zachodzących w następstwie Arabskiej Wiosny, ze szczególnym uwzględnieniem wsparcia dla społeczeństwa obywatelskiego, tworzenia miejsc pracy i ożywienia gospodarczego w krajach Południa oraz w krajach Partnerstwa Wschodniego; odnotowuje z zadowoleniem nacisk położony na MŚP i na dostęp do finansowania;

73.  w kontekście polityki zagranicznej UE wspiera stopniowe rozwijanie nowych produktów finansowych z Komisją i państwami członkowskimi, jak produkty łączące dotacje UE, pożyczki i instrumenty podziału ryzyka, aby dotrzeć do nowych kategorii przedsiębiorstw; domaga się opracowania – na potrzeby korzystania z tych instrumentów – najlepszych praktyk i dobrze zdefiniowanych kryteriów kwalifikowalności oraz usystematyzowanych warunków sprawozdawczości, monitorowania i kontroli; domaga się sfinalizowania zasad przyznawania finansowania;

74.  oczekuje zatem, że w sprawozdaniu z zarządzania na temat wdrażania platformy współpracy z międzynarodowymi instrumentami finansowymi w zakresie łączenia znajdą się szczegółowe i spójne informacje w tym zakresie oraz że sprawozdanie to zapewni odpowiednią rolę EBI; wzywa Komisję do przedstawienia pełnego sprawozdania w sprawie skutków i wyników wdrażania instrumentów finansowych w kontekście platformy współpracy w zakresie łączenia;

75.  z zadowoleniem przyjmuje wsparcie EBI dla projektów, w różnych sektorach energetyki, ukierunkowanych na wzrost i miejsca pracy; przypomina o konieczności zachowania spójności z postępami w unijnej polityce energii i klimatu; zachęca EBI, aby w kontekście swojej nowej polityki energetycznej nadal wspierał, zarówno w UE, jak i poza nią, projekty na rzecz efektywności energetycznej i zrównoważonych źródeł energii odnawialnej, tym samym torując drogę gospodarce niskoemisyjnej;

Współpraca EBI z innymi międzynarodowymi instytucjami finansowymi

76.  przypomina, że zorganizowana współpraca między organami UE (Komisją i EBI) a innymi instytucjami finansowymi jest jedynym skutecznym sposobem zapobiegania powielaniu działań;

77.  z zadowoleniem przyjmuje zaktualizowany protokół ustaleń uzgodniony między EBI a EBOR i odzwierciedlający gotowość UE do zwiększenia stopnia koordynacji i współpracy między tymi dwiema dużymi międzynarodowymi instytucjami finansowymi; zachęca również EBI do negocjowania oraz zawierania protokołów ustaleń z regionalnymi bankami rozwoju aktywnymi na jego obszarach działalności w celu wspierania efektu synergii, podziału kosztów oraz ryzyka, a także zapewnienia realnej gospodarce wystarczającego poziomu pożyczek;

78.  wzywa obie instytucje do podjęcia się możliwie najlepszej koordynacji operacyjnej pod względem komplementarności i podziału pracy, aby regularnie poszukiwać najlepszych możliwości i synergii oraz uzyskać optymalne efekty mnożnikowe podczas wspierania i realizowania celów polityki UE, z poszanowaniem ich przewagi komparatywnej i cech szczególnych;

79.  zachęca EBI i EBOR do wzbogacenia, na jak najwcześniejszym etapie (oceny ex ante lub identyfikacji etapów działania), ich wiedzy fachowej, do utrwalenia podejścia strategicznego i programowego w różnych obszarach interwencji, a zwłaszcza do zacieśnienia ich współpracy w zakresie instrumentów zarządzania ryzykiem (ryzykiem finansowym, operacyjnym czy krajowym) w celu wzmocnienia nadzoru ryzyka;

80.  z zadowoleniem przyjmuje nowy wspólny plan działania uzgodniony w listopadzie 2012 r. przez EBI, EBOR i Grupę Banku Światowego, mający na celu wspieranie ożywienia gospodarczego i wzrostu w Europie Środkowej i Wschodniej, odnotowując, że w planie działania przewidziano kwotę ponad 30 mld EUR jako wspólne zobowiązania na okres 2013–2014; zwraca się do EBI o przeznaczenie co najmniej 20 mld EUR, tak jak uzgodniono;

81.  ponownie proponuje, by Unia Europejska stała się członkiem EBI;

Ramy zarządzania, zgodności i kontroli EBI

82.  wzywa EBI oraz innych powiązanych partnerów i zainteresowane strony do dalszego usprawnienia mechanizmów zarządzania poprzez między innymi opracowanie drobiazgowych i solidnych systemów monitorowania, sprawozdawczości i kontroli;

83.  z zadowoleniem przyjmuje potwierdzenie zaangażowania EBI na rzecz przejrzystości, którego wyrazem jest przystąpienie EBI do Międzynarodowej Inicjatywy na rzecz Przejrzystości Pomocy;

84.  domaga się, aby Bank zapewnił pełną niezależność i trwałą funkcjonalność jego mechanizmu rozpatrywania skarg;

85.   wzywa EBI do przestrzegania zapisów konwencji z Aarhus poprzez ustanowienie publicznego rejestru dokumentów w celu zagwarantowania prawa dostępu do dokumentów przewidzianego w traktatach UE; zwraca się do EBI o wypełnienie jego zobowiązania i upublicznienie rejestru, począwszy do 2014 r.;

86.  apeluje, by do następnego sprawozdania rocznego dołączono zestaw przekrojowych wskaźników skuteczności dotyczących wpływu operacji finansowych w głównych obszarach interwencji EBI, oczekiwanego efektu mnożnikowego w stosownych przypadkach oraz przesunięcia korzyści finansowych w finansowanych programach;

87.  przypomina o odpowiedzialności Banku w zakresie zwiększania przejrzystości przy wybieraniu pośredników finansowych i partnerów do współfinansowanych projektów oraz w odniesieniu do beneficjentów końcowych, a także zwraca uwagę na tę odpowiedzialność;

88.  uważa, że EBI powinien ograniczyć biurokrację, aby zapewnić skuteczniejsze i sprawniejsze przyznawanie funduszy;

89.  domaga się, by EBI jeszcze zwiększyło przejrzystość działalności pożyczkowej prowadzonej przez pośredników finansowych, poprzez składanie corocznych sprawozdań dotyczących pożyczek udzielanych MŚP, dostarczanie zbiorczych danych dotyczących poziomu wypłat dla MŚP, liczby MŚP objętych działaniami, średniej wysokości pożyczki oraz branż, którym udzielono wsparcia, zawierających ocenę dostępności pożyczek dla MŚP oraz ich efektywności;

90.  wzywa EBI do powstrzymania się od współpracy z pośrednikami finansowymi o złej reputacji, jeśli chodzi o przejrzystość, oszustwa, korupcję oraz oddziaływanie na środowisko i społeczeństwo; zachęca EBI do tworzenia partnerstw z pośrednikami finansowymi przestrzegającymi zasad przejrzystości i odpowiedzialności i posiadającymi trwałe powiązania z gospodarką lokalną w każdym kraju prowadzenia działalności; w związku z tym wzywa EBI do zapewnienia większej przejrzystości, szczególnie w dziedzinie pożyczek udzielanych przez pośredników, a także do zachowania jeszcze większej staranności, jeżeli chodzi o zapobieganie korzystaniu z rajów podatkowych, zapobieganie cenom transferowym, oszustwom podatkowym, uchylaniu się od opodatkowania oraz agresywnemu unikaniu opodatkowania lub jego planowaniu; wzywa do stworzenia powszechnie dostępnego zestawienia rygorystycznych kryteriów wyboru pośredników finansowych; wzywa EBI do pogłębiania współpracy z krajowymi publicznymi instytucjami kredytowymi w celu maksymalizacji pozytywnego wpływu jego programów finansowania na MŚP;

91.  wzywa EBI do niezwłocznego zaangażowania się w całościowy proces przeglądu jego strategii dotyczącej jurysdykcji niechętnych współpracy oraz należytego uwzględnienia aktualnej sytuacji w tym zakresie na szczeblu unijnym i międzynarodowym; wzywa tym samym EBI do dopilnowania, by wszystkie przedsiębiorstwa i instytucje finansowe biorące udział w jego projektach podawały do wiadomości publicznej udział własnościowy w jakiejkolwiek strukturze prawnej bezpośrednio lub pośrednio powiązanej z danym przedsiębiorstwem, w tym w funduszach powierniczych, fundacjach i rachunkach bankowych;

92.  apeluje ponadto o opracowanie wspólnie z Komisją publicznego wykazu wykluczonych pośredników finansowych w oparciu o ich historię w odniesieniu do przejrzystości, nadużyć, powiązań z jurysdykcjami rajów podatkowych oraz oddziaływania społecznego i środowiskowego;

93.  uważa, że EBI powinien bezwzględnie utrzymać swój rating na poziomie potrójnego „A”, ponieważ umożliwił mu on zaciągnięcie niskooprocentowanych pożyczek o wartości 71 mld EUR na międzynarodowych rynkach kapitałowych w 2012 r.; zachęca jednak EBI do wzmocnienia jego możliwości priorytetowego traktowania projektów o większej wartości dodanej i większym ryzyku;

94.  przypomina i podkreśla, jak w poprzednich latach, że konieczny jest ostrożnościowy nadzór bankowy nad EBI, i wzywa do przeprowadzenia analizy prawnej, która umożliwiłaby wskazanie możliwego rozwiązania tej kwestii;

95.  proponuje, aby ten nadzór regulacyjny był prowadzony:

   (i) przez EBC na podstawie art. 127 ust. 6 TFUE,
   (ii) w ramach przyszłej unii bankowej przewidzianej w komunikacie Komisji z dnia 12 września 2012 r. lub
   (iii) w razie braku takiej możliwości i z inicjatywy EBI – przez Europejski Urząd Nadzoru Bankowego z udziałem co najmniej jednego krajowego organu nadzoru lub bez jego udziału lub przez niezależnego audytora;

ubolewa, że Komisja nie zaproponowała żadnych działań w tym kierunku, mimo wniosków Parlamentu, z których pierwszy złożono w 2007 r.;

96.  z zadowoleniem przyjmuje zachodzące w EBI zmiany dotyczące ogólnej zgodności z najlepszymi praktykami bankowymi; domaga się, by partnerzy EBI również stosowali najlepsze praktyki bankowe zgodne z prawem unijnym dotyczącym usług finansowych oraz gwarantujące stabilność rynku finansowego, w kontekście operacji EBI prowadzonych w UE i poza nią; domaga się, by EBI w swoim rocznym planie prac uwzględnił kontrolę jednego obszaru działalności w celu poświadczenia, że najlepsze praktyki bankowe są częścią wewnętrznych procedur pisemnych Banku;

97.  wzywa EBI do dalszego zwiększenia przejrzystości i dostępności jego działań, ocen i wyników, dzięki zapewnieniu lepszego dostępu do informacji, zarówno wewnętrznie poprzez umożliwienie pracownikom EBI uczestnictwa w odnośnych spotkaniach wewnętrznych EBI, jak i na zewnątrz, na przykład na stronie internetowej EBI;

98.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że EBI podjął działania w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy i zwalczania finansowania terroryzmu oraz zwiększył zasoby jego funkcji zapewniania zgodności poprzez powołanie nowego kierownika ds. zgodności grupy; wzywa do regularnego informowania Parlamentu o wynikach przedstawianych w sprawozdaniu kierownika ds. zgodności grupy;

99.  wzywa EBI do prowadzenia sprawozdawczości w podziale na kraje w celu zwalczania finansowania nielegalnych działań; jest zdania, że aby zakwalifikować się do uzyskania finansowania EBI, wszyscy beneficjenci, zarówno korporacje, jak i pośrednicy finansowi, którzy są zarejestrowani w różnych jurysdykcjach, muszą być zobowiązani do ujawnienia w badanych rocznych sprawozdaniach finansowych krajowych informacji o ich wielkości sprzedaży, aktywach, pracownikach, zyskach i podatkach w każdym kraju, w którym prowadzą działalność; jest zdania, że beneficjenci muszą podać do wiadomości publicznej umowy zawierane z rządami przyjmującymi, a zwłaszcza ujawnić system podatkowy w każdym państwie, w którym prowadzą działalność;

100.  domaga się dostosowania środowiska kontroli do przyszłego zwiększenia liczby wniosków o finansowanie wynikających z podwyższenia kapitału EBI i z innych partnerstw finansowych, zwłaszcza jeśli chodzi o funkcje zarządzania ryzykiem;

Działania EBI w następstwie rezolucji Parlamentu

101.  domaga się, aby EBI przedstawiał sprawozdania na temat statusu i postępów poczynionych w związku z wcześniejszymi zaleceniami wydanymi przez Parlament w poszczególnych sprawozdaniach rocznych, szczególnie na temat wpływu udzielanych przez niego pożyczek w różnych regionach jego działalności na wzrost gospodarczy oraz tworzenie miejsc pracy w tych regionach, a także w Unii Europejskiej, jak również na temat integracji gospodarczej Unii Europejskiej z państwami do niej kandydującymi i państwami sąsiadującymi;

o
o   o

102.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.

(1) Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0404.
(2) Dz.U. C 258 E z 7.9.2013, s. 131.
(3) Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0057.
(4) Dz.U. L 280 z 27.10.2011, s. 1.


Ocena Europejskiego Systemu Nadzoru Finansowego
PDF 579kWORD 143k
Rezolucja
Załącznik
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 11 marca 2014 r. zawierające zalecenia dla Komisji dotyczące oceny Europejskiego Systemu Nadzoru Finansowego (ESNF) (2013/2166(INL))
P7_TA(2014)0202A7-0133/2014

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 225 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1092/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie unijnego nadzoru makroostrożnościowego nad systemem finansowym i ustanowienia Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego(1),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego)(2),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych)(3),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1095/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych)(4),

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (UE) nr 1096/2010 z dnia 17 listopada 2010 r. w sprawie powierzenia Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególnych zadań w zakresie funkcjonowania Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego(5),

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/78/UE z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie zmiany dyrektyw 98/26/WE, 2002/87/WE, 2003/6/WE, 2003/41/WE, 2003/71/WE, 2004/39/WE, 2004/109/WE, 2005/60/WE, 2006/48/WE, 2006/49/WE i 2009/65/WE w odniesieniu do uprawnień Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego), Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych) oraz Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych)(6),

–  uwzględniając swe stanowisko z dnia 12 września 2013 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego) w odniesieniu do jego powiązania z rozporządzeniem Rady (UE) nr …/… powierzającym Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi(7),

–  uwzględniając swoje stanowisko z dnia 12 września 2013 r. w sprawie przyjęcia rozporządzenia Rady (UE) nr …/2013 powierzającego Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi(8),

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej z dnia 3 czerwca 2010 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego Europejski Urząd Nadzoru Bankowego(9) oraz swe stanowisko z dnia 22 września 2010 r. w sprawie tego wniosku(10),

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej z dnia 3 czerwca 2010 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych(11) oraz swoje stanowisko z dnia 22 września 2010 r. w sprawie tego wniosku(12),

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej z dnia 3 czerwca 2010 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych(13) oraz swoje stanowisko z dnia 22 września 2010 r. w sprawie tego wniosku(14),

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej z dnia 18 maja 2010 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywy 98/26/WE, 2002/87/WE, 2003/6/WE, 2003/41/WE, 2003/71/WE, 2004/39/WE, 2004/109/WE, 2005/60/WE, 2006/48/WE, 2006/49/WE i 2009/65/WE w odniesieniu do uprawnień Europejskiego Organu Nadzoru Bankowego, Europejskiego Organu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych oraz Europejskiego Organu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych(15) oraz swoje stanowisko z dnia 22 września 2010 r. w sprawie tego wniosku(16),

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej z dnia 25 maja 2010 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącego wspólnotowego nadzoru makroostrożnościowego nad systemem finansowym i ustanawiającego Europejską Radę ds. Ryzyka Systemowego(17) oraz swoje stanowisko z dnia 22 września 2010 r. w sprawie tego wniosku(18),

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej z dnia 25 maja 2010 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady powierzającego Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania dotyczące funkcjonowania Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego(19) oraz swoje stanowisko z dnia 22 września 2010 r. w sprawie tego wniosku(20),

–  uwzględniając opinię Komisji Gospodarczej i Monetarnej z dnia 1 marca 2013 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego za rok budżetowy 2011,

–  uwzględniając opinię Komisji Gospodarczej i Monetarnej z dnia 1 marca 2013 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych za rok budżetowy 2011,

–  uwzględniając opinię Komisji Gospodarczej i Monetarnej z dnia 1 marca 2013 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych za rok budżetowy 2011,

–  uwzględniając opinię Komisji Gospodarczej i Monetarnej z dnia 5 września 2013 r. w sprawie projektu budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2014 – wszystkie sekcje,

–  uwzględniając podstawowe zasady efektywnego nadzoru bankowego zatwierdzone przez Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego w dniach 13–14 września 2012 r.(21),

–  uwzględniając kluczowe właściwości skutecznych systemów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji finansowych Rady Stabilności Finansowej opublikowane w październiku 2011 r.,

–  uwzględniając zasady wzorcowych praktyk w zakresie kolegiów organów nadzoru wydane przez Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego w październiku 2010 r.(22),

–  uwzględniając wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 22 stycznia 2014 r. w sprawie C-270/12 Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Parlamentowi Europejskiemu,

–  uwzględniając art. 42 i 48 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A7-0133/2014),

A.  mając na uwadze, że kryzys finansowy pokazał, że nieodpowiednie zarządzanie ryzykiem, niedostateczny, nierówny i rozdrobniony nadzór nad rynkami finansowymi przyczyniły się do niestabilności finansowej i braku ochrony konsumentów w sektorze usług finansowych;

B.  mając na uwadze, że Parlament Europejski zdecydowanie popierał utworzenie Europejskich Urzędów Nadzoru (EUN), zapewnił im szersze uprawnienia w zakresie koordynacji i bezpośredniego nadzoru, a także że jest zdania, iż EUN są głównymi podmiotami w tworzeniu stabilnych i bezpieczniejszych rynków finansowych, oraz że Unia potrzebuje silniejszego i lepiej skoordynowanego nadzoru na swym poziomie;

C.  mając na uwadze, że stworzenie Europejskiego Systemu Nadzoru Finansowego (ESNF) poprawiło jakość i spójność nadzoru finansowego na rynku wewnętrznym; mając na uwadze, że jest to proces ewolucyjny, w którym członkowie rad organów nadzoru powinni skupić się na wartościach, na których opiera się Unia, oraz jej interesach;

D.  mając na uwadze, że od czasu utworzenia ESNF nadzór mikroostrożnościowy w Unii rozwija się szybciej niż nadzór makroostrożnościowy;

E.  mając na uwadze, że uprawnienia w zakresie nadzoru mikro- i makroekonomicznego są skoncentrowane w rękach Europejskiego Banku Centralnego (EBC), który musi podejmować odpowiednie działania, aby unikać konfliktów interesów w związku z zadaniami EBC w zakresie polityki pieniężnej;

F.  mając na uwadze, że EUN powinny zapobiegać fragmentaryzacji rynków finansowych w Unii;

G.  mając na uwadze, że do zadań EUN należy między innymi zapewnianie zbieżności i wsparcia w podnoszeniu jakości bieżącego nadzoru, a także że istnieje potrzeba opracowania wskaźników osiągnięć skoncentrowanych na wynikach przestrzegania obowiązujących przepisów osiąganych w ramach bieżącego nadzoru;

H.  mając na uwadze, że EUN zasadniczo wykonały powierzony im mandat, uczestnicząc w procedurach ustawodawczych i proponując normy techniczne;

I.  mając na uwadze, że chociaż rozporządzenia ustanawiające EUN są niemal identyczne, ich zakres wyewoluował w rozbieżny sposób;

J.  mając na uwadze, że jeśli chodzi o regulacyjne standardy techniczne lub wykonawcze standardy techniczne Komisja jest odpowiedzialna za przyjmowanie, z poprawkami lub bez, projektów przedstawianych przez EUN, i że winna przedstawić szczegółowe uzasadnienie w razie odstępstwa od projektu;

K.  mając na uwadze, że okazało się, iż objęcie agencji ratingowych bezpośrednim nadzorem przez Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (EUNGiPW) może poprawić jakość nadzoru w tej dziedzinie;

L.  mając na uwadze, że regulacyjne standardy techniczne są przyjmowane jako akty delegowane i w dziedzinach, w których EUN mają większe doświadczenie techniczne, gwarantują zaangażowanie ich w sporządzanie ustawodawstwa na niższym poziomie;

M.  mając na uwadze, że zgodnie z ust. 2 wspólnego porozumienia w sprawie aktów delegowanych zawartego między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją Europejską te trzy instytucje współpracują ze sobą w całym okresie trwania procedury przyjmowania aktów delegowanych w celu zapewnienia sprawnego wykonywania przekazanych uprawnień oraz skutecznej kontroli tych uprawnień przez Parlament i Radę;

N.  mając na uwadze, że stworzenie jednolitego mechanizmu nadzorczego było kolejnym istotnym krokiem w kierunku spójnego nadzoru nad bankami w strefie euro i w innych uczestniczących państwach członkowskich;

O.  mając na uwadze, że stworzenie jednolitego mechanizmu nadzorczego ma istotne znaczenie dla organizacji instytucjonalnej nadzoru mikro- i makroostrożnościowego w UE, przy uwzględnieniu uprawnień nadanych EBC w tym zakresie;

P.  mając na uwadze, że Europejska Rada ds. Ryzyka Systemowego (ERRS) dostarczała na potrzeby procesu ustawodawczego przydatne zalecenia makroekonomiczne w dziedzinie funduszy rynku pieniężnego, wymogów kapitałowych, dyrektywy w sprawie kredytów hipotecznych lub symetrycznych, długoterminowych środków gwarancyjnych w dyrektywie Wypłacalność II(23), które Komisja i współustawodawcy uwzględnili tylko częściowo;

Q.  mając na uwadze, że ERRS nie pełni obowiązkowej roli w procesie legislacyjnym, nawet w kwestiach makroekonomicznych;

R.  mając na uwadze, że Naukowy Komitet Doradczy odegrał istotną i konstruktywną rolę w kształtowaniu programu działań ERRS, w szczególności dzięki zachęceniu jej do skoncentrowania się na kontrowersyjnych kwestiach o podstawowym znaczeniu;

S.  mając na uwadze, że niektóre propozycje ERRS mogły zostać uwzględnione przez współustawodawców lub Komisję jedynie w przypadku, gdyby zostały wydane na wcześniejszym etapie procesu legislacyjnego;

T.  mając na uwadze, że ERRS powstała podczas kryzysu finansowego, aby zapobiec dalszemu jego rozwojowi i zachować stabilność finansową;

U.  mając na uwadze, że w wydawanych oświadczeniach ERRS nigdy nie wspomniała o ryzyku systemowym wynikającym z utrzymywania przez zbyt długi czas bardzo niskich stóp procentowych;

V.  mając na uwadze, że polityka pieniężna może mieć istotny wpływ na powstanie bańki kredytowej oraz cenowej w odniesieniu do składnika majątku, a zatem może dojść do konfliktu interesów między polityką pieniężną EBC a działaniami ERRS;

W.  mając na uwadze, że zgodnie z początkowymi wnioskami Komisji ERRS miała mieć ponad dwukrotnie więcej pracowników, ile faktycznie obecnie zatrudnia, oraz że fluktuacja wykwalifikowanego personelu ma negatywny wpływ na jej funkcjonowanie;

X.  mając na uwadze, że oświadczenia ERRS na temat rozporządzenia w sprawie infrastruktury rynku europejskiego nie zostały uwzględnione przez EUNGiPW;

Y.  mając na uwadze, że ERRS utworzona poza EBC nie mogłaby, zgodnie z art. 130 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) zwracać się do EBC w opiniach, zaleceniach lub ostrzeżeniach;

Z.  mając na uwadze, że struktura ERRS i rozmiar jej organu decyzyjnego niekorzystnie wpływają na sprawność procesu decyzyjnego;

AA.  mając na uwadze, że zgodnie z zaleceniem ERRS 2011/3 banki centralne powinny odgrywać wiodącą rolę w ramach nadzoru makroostrożnościowego, oraz że w związku z tym przedstawiciele banków centralnych muszą należeć do organów decyzyjnych ERRS;

AB.  mając na uwadze, że członkostwo w ERRS w dużej mierze koncentruje się na bankach centralnych, które odgrywają istotną rolę, ale mają również podobne perspektywy;

AC.  mając na uwadze, że najistotniejsze części ustawodawstwa sektorowego, które nadają konkretne uprawnienia trzem EUN nie weszły jeszcze w życie, co uniemożliwia równomierne wypełnianie zadań przez wszystkie trzy EUN;

AD.  mając na uwadze, że ustawodawstwo odnoszące się do rynków finansowych, usług finansowych i produktów finansowych jest w dużym stopniu rozdrobnione, a mnogość tekstów prawnych prowadzi do powstawania luk, powielania obowiązków sprawozdawczych, rozbieżności instytucjonalnych i kolizji regulacji, co może mieć niezamierzone skutki i wywierać negatywny wpływ na realną gospodarkę;

AE.  mając na uwadze, że Stany Zjednoczone utworzyły federalny Urząd Ochrony Finansowej Konsumenta dysponujący silnym mandatem;

AF.  mając na uwadze, że przejrzystość i niezależność stanowią istotne elementy dobrego zarządzania, oraz że ważne jest zwiększenie przejrzystości pracy EUN i zapewnianie im większej niezależności;

AG.  mając na uwadze, że nawet jeżeli EUN działają zasadniczo w sposób przejrzysty podając informacje na swoich stronach internetowych, istnieje potrzeba zwiększenia przejrzystości ich prac oraz poczynienia większych postępów w zakresie poradnictwa i propozycji, jak również lepszego informowania na temat grup zadaniowych, grup roboczych itp.;

AH.  mając na uwadze, że Komisja jest oficjalnie i nieoficjalnie zaangażowana w działanie EUN, a takie zaangażowanie powinno być przejrzyste, ponadto rolę Komisji należy dostosować do roli odgrywanej przez Parlament i Radę, aby niezależność EUN nie była poddawana w wątpliwość;

AI.  mając na uwadze, że korzyści wynikające z wkładu grup zainteresowanych stron w działanie EUN wydają się być ograniczone;

AJ.  mając na uwadze, że większa przejrzystość ma ogromne znaczenie dla grup zainteresowanych stron jeżeli chodzi o stworzenie dobrze przemyślanych i praktycznych zasad funkcjonowania rynnków finansowych, a współpraca z uczestnikami rynku byłaby znacznie sprawniejsza, gdyby skład tych grup był bardziej przejrzysty oraz gdyby każdej grupie przydzielono szczegółowe zadania;

AK.  mając na uwadze, że EUN powinny wspierać Komisję dzięki przejrzystemu udostępnianiu swojej wiedzy fachowej w zakresie usług finansowych;

AL.  mając na uwadze, że EUN powinny wspierać Komisję i współustawodawców przez dokonywanie oceny, w jakim stopniu ustawodawstwo jest zgodne z celami regulacyjnymi, a w interesie przejrzystości powinny podawać te oceny do wiadomości publicznej; EUN powinny przedstawiać formalne opinie dotyczące proponowanego ustawodawstwa unijnego oraz dokonywać oceny siły dowodów i analiz zawartych w ocenie skutków regulacji;

AM.  mając na uwadze, że w sprawie C-270/12 orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wskazało na potencjalnie szerszy zakres działalności ESNF na mocy art. 114 TFUE w stosunku do dominującej wykładni orzeczenia w sprawie C-9/56 Meroni(24) w czasie utworzenia ESNF, dlatego też Komisja powinna ocenić potencjalne skutki takiego stanu rzeczy w przeprowadzanej wkrótce ocenie ESNF;

AN.  mając na uwadze, że nadzór sprawowany przez EBC nad konglomeratami finansowymi działającymi w sektorze bankowym i w sektorze ubezpieczeń jest ograniczony podstawą prawną jednolitego mechanizmu nadzorczego;

AO.  mając na uwadze, że utworzenie jednolitego mechanizmu nadzorczego modyfikuje podstawowy system nadzorczy ESNF i wprowadza pewną asymetrię pomiędzy poszczególnymi organami oraz ich zakresem nadzoru;

AP.  mając na uwadze, że wraz z wejściem w życie jednolitego mechanizmu nadzorczego szczególnego znaczenia nabrało unikanie arbitrażu nadzorczego, zagwarantowanie równych szans i zapewnienie sprawnego działania rynku wewnętrznego bez zaburzeń, przy jednoczesnym zachowaniu podstawowych swobód;

AQ.  mając na uwadze, że EBC i EUN stosują różne standardy sprawozdawczości i zachowują różne odstępy czasu między sprawozdaniami, a utworzenie jednolitego mechanizmu nadzorczego może nieść ze sobą ryzyko powielania wymogów w zakresie sprawozdawczości, jeżeli organy krajowe nie będą prowadzić wystarczającej współpracy z jednolitym mechanizmem nadzorczym i EUN;

AR.  mając na uwadze, że rzadko wykorzystywano prawo do prowadzenia dochodzeń w sprawie domniemanych naruszeń prawa unijnego oraz możliwość prowadzenia wiążących mediacji, a także że EUN dysponują jedynie bardzo ograniczonymi możliwościami wszczynania dochodzeń w sprawie domniemanych naruszeń prawa przez właściwe organy krajowe;

AS.  mając na uwadze, że w kwestii możliwych przypadków naruszenia prawa europejskiego decyzje, które mają wpływ krajowe organy nadzoru, są podejmowane przez krajowe organy nadzoru w ramach rad organów nadzoru EUN;

AT.  mając na uwadze, że na skutek wiążących uprawnień Europejskich Urzędów Nadzoru w zakresie mediacji uzyskano szereg przydatnych rozwiązań między krajowymi organami nadzoru;

AU.  mając na uwadze, że dla przedstawicieli krajowych oddzielenie roli przewodniczenia właściwemu krajowemu organowi od roli uczestniczenia w europejskim procesie decyzyjnym okazało się trudne i stanowiło wyzwanie dla ich zdolności pełnego zastosowania się do wymogu niezależnego i obiektywnego działania wyłącznie w interesie całej Unii zgodnie z art. 42 rozporządzeń w sprawie EUN;

AV.  mając na uwadze, że wzajemny nacisk partnerów nie zadziałał tak, jak przewidywano przy początkowym planowaniu działania EUN, oraz że należy umożliwić tym urzędom wzajemne stymulowanie swego rozwoju;

AW.  mając na uwadze, że niektóre EUN nadal usiłują uzyskać informacje niezbędne w ramach prowadzonych prze nie prac w pożądanej formie, oraz mając na uwadze, że Europejski Urząd Nadzoru Bankowego (EUNB) musiał przeprowadzić testy warunków skrajnych, jednak w niektórych przypadkach nie posiadały niezbędnych uprawnień do gromadzenia danych niezbędnych do przeprowadzenia testów ani uprawnień do zweryfikowania danych, które wydawały się nie dość precyzyjne;

AX.  mając na uwadze, że EUN mogą wstrzymywać się od kierowania pewnych koniecznych wniosków o przekazanie informacji, spodziewając się ich odrzucenia w radach organów nadzoru;

AY.  mając na uwadze, że uzgodnione niedawno ustawodawstwo umocniło uprawnienia EUN w zakresie badania przypadków domniemanego naruszania prawa unijnego lub niestosowania się do jego przepisów, które nakładają na właściwe organy obowiązek udzielenia właściwym EUN wszelkich informacji uznawanych za niezbędne, w tym informacji na temat tego, jak ustawodawstwo jest stosowane zgodnie z prawem unijnym;

AZ.  mając na uwadze, że w trakcie tworzenia jednolitego mechanizmu nadzorczego poczyniono pewien postęp, przyznając EUNB uprawnienia niezbędne do bezpośredniego uzyskiwania informacji, ale że uprawnienia te należy udzielić innym EUN;

BA.  mając na uwadze, że wytyczne okazały się użytecznym i niezbędnym narzędziem służącym wypełnianiu luk w uregulowaniach, w przypadkach gdy w ustawodawstwie sektorowym nie przewidziano uprawnień dla EUN;

BB.  mając na uwadze, że EUN posiadają stosowny mandat, aby kontrolować wdrażanie prawa unijnego w państwach członkowskich, ale nie mają zasobów umożliwiających przeprowadzenie oceny faktycznego egzekwowania tego prawa;

BC.  mając na uwadze, że dyrektywa MiFID I(25) została wdrożona we wszystkich państwach członkowskich, jednak niektóre państwa członkowskie odmawiają stosowania i wdrażania przepisów dotyczących ochrony konsumenta w praktyce;

BD.  mając na uwadze, że udział przedstawicieli EUN w kolegiach organów nadzoru usprawnił działanie tych kolegiów, ale że osiągnęły one umiarkowane postępy w umacnianiu zbieżności nadzoru;

BE.  mając na uwadze, że podział praw głosu w radach organów nadzoru EUN nie jest proporcjonalny do wielkości danego państwa członkowskiego, która to zasada obowiązuje w EBC i w innych agencjach europejskich;

BF.  mając na uwadze, że zmiany pierwotnego systemu głosowania EUNB, który okazał się być sprawiedliwy dla państw członkowskich oraz zapewnił optymalne warunki funkcjonowania EUN były ustępstwem na rzecz niektórych państw członkowskich i utrudniły procesy decyzyjne w radzie organów nadzoru;

BG.  mając na uwadze, że podczas mianowania przewodniczących EUN trzeba unikać dyskryminacji ze względu na wiek i płeć, oraz że takie podejście należy nagłośnić w całej Unii;

BH.  mając na uwadze, że przewodniczący, dyrektor wykonawczy oraz członkowie rady organów nadzoru oraz zarządów powinni być uprawnieni do podejmowania niezależnych działań wyłącznie w interesie Unii;

BI.  mając na uwadze, że niektóre organy nadzoru z państw członkowskich miały trudności z wygospodarowaniem środków na wpłatę obowiązkowych składek do budżetów EUN;

BJ.  mając na uwadze, że obowiązkowe składki państw członkowskich są sprzeczne z niezależnością EUN;

BK.  mając na uwadze, że EUN poinformowały o trudnościach w zatrudnianiu personelu o odpowiednim doświadczeniu zawodowym, w związku z czym realizacja ich mandatu jest ograniczona, jako że dostępne zasoby i personel nie są wystarczające, aby wykonać wymagane zadania;

BL.  mając na uwadze, że obecny, oparty na rozwiązaniu mieszanym sposób finansowania EUN jest nieelastyczny, powoduje obciążenie administracyjne i stanowi zagrożenie dla niezależności agencji;

BM.  mając na uwadze, że mandat regulacyjny do opracowywania aktów wykonawczych i delegowanych był priorytetem na etapie tworzenia EUN i oznaczał nieproporcjonalne obciążenie pracą tych urzędów w stosunku do ich pozostałych obowiązków;

BN.  mając na uwadze, że EUN nie mogły przeznaczyć wystarczających zasobów na podstawową funkcję dokonywania analizy gospodarczej rynków finansowych (zgodnie z zaleceniami art. 8 ust. 1 lit. g) rozporządzenia (UE) 1093/2010, rozporządzenia (UE) 1094/2010 i rozporządzenia (UE) 1095/2010), co stanowi podstawę opracowywania przepisów wysokiej jakości;

BO.  mając na uwadze, że mandat do sporządzenia wspólnego sprawozdania w sprawie tendencji konsumenckich wymaga, aby wszystkie państwa członkowskie gromadziły informacje na temat tych tendencji;

BP.  mając na uwadze, że EUNB w dalszym ciągu nie posiada podstawy prawnej w dyrektywie w sprawie usług płatniczych oraz dyrektywie w sprawie kredytu konsumenckiego(26) i in.;

BQ.  mając na uwadze, że część uczestników rynku uznała niektóre wymogi nałożone przez EUN na wszystkich uczestników rynku za uciążliwe, nieodpowiednie i nieproporcjonalne do wielkości i modelu biznesowego zainteresowanych stron, a prawodawstwo sektorowe nie zawsze oferuje wystarczającą elastyczność dla stosowania prawa unijnego;

BR.  mając na uwadze, że EBC jest uprawniony do uczestniczenia w grupach roboczych Rady, podczas gdy EUN są w znacznej mierze pomijane, jeśli chodzi o uczestnictwo w formalnym procesie decyzyjnym;

BS.  mając na uwadze, że w obszarze ochrony konsumentów wysiłki, zmobilizowane zasoby i osiągnięcia EUN różniły się, przy czym w przypadku EUNB były zasadniczo niewielkie;

BT.  mając na uwadze, że u źródeł obecnego kryzysu leży słaby ład korporacyjny i system ujawniania;

BU.  mając na uwadze, że nowe bazylejskie zasady nadzoru obejmują dwie nowe zasady dotyczące ładu korporacyjnego oraz przejrzystości i ujawniania;

BV.  mając na uwadze, że nieuczciwa sprzedaż i konkurencja oraz pogoń za rentą mogą przynieść szkodę konsumentom;

BW.  mając na uwadze, że Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych (EUNUiPPE) oraz EUNB nie przedstawiły znaczących sprawozdań dotyczących tendencji wśród konsumentów;

BX.  mając na uwadze, że obiecany przez prezesa EBC Maria Draghiego raport ERRS na temat stabilności finansowej nadal nie został opublikowany;

BY.  mając na uwadze potrzebę podejmowania decyzji w sprawie kwestii ochrony konsumenta wymaga analogicznego poziomu wiedzy fachowej wśród wszystkich członków EUN, nawet jeżeli niektórzy z nich nie posiadają równoległego mandatu w państwie członkowskim, z którego pochodzą;

BZ.  mając na uwadze, że obowiązujące klauzule ochronne zawarte w art. 38 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 i rozporządzenia (UE) nr 1095/2010 ograniczają możliwości mediacji zgodnie z art. 18 i 19 tych rozporządzeń, zatem w szczególności w przypadkach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji grup transgranicznych zgodnie z dyrektywą w sprawie naprawy i restrukturyzacji oraz uporządkowanej likwidacji banków, ostateczne uprawnienia decyzyjne zachowuje to państwo członkowskie, które ponosi odpowiedzialność budżetową za wspomniane instytucje;

1.  zwraca się do Komisji o przedłożenie Parlamentowi w terminie do dnia 1 lipca 2014 r. wniosków ustawodawczych dotyczących przeglądu rozporządzeń (UE) nr 1092/2010, (UE) nr 1093/2010, (UE) nr 1094/2010, (UE) nr 1095/2010 i (UE) nr 1096/2010 zgodnie ze szczegółowymi zaleceniami zawartymi w załączniku do niniejszego projektu sprawozdania, w oparciu o doświadczenie zdobyte od momentu utworzenia EUN oraz w oparciu o dogłębną analizę podstawy prawnej i dostępnych alternatyw dla art. 114 TFUE, w tym ostatnie orzecznictwo;

2.  potwierdza, że zalecenia te są zgodne z prawami podstawowymi i zasadą pomocniczości;

3.  uważa, że skutki finansowe wymaganych wniosków muszą być pokryte z odpowiednich unijnych środków budżetowych (biorąc pod uwagę możliwość pobierania opłat przez EUN od podmiotów objętych ich nadzorem);

4.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji oraz szczegółowych zaleceń zawartych w załączniku Komisji oraz Radzie.

ZAŁĄCZNIK

SZCZEGÓŁOWE ZALECENIA DOTYCZĄCE TREŚCI WYMAGANEGO WNIOSKU

Parlament Europejski wyraża przekonanie, że akt ustawodawczy lub akty ustawodawcze, które mają zostać przyjęte, powinny przewidywać, co następuje:

Europejski System Nadzoru Finansowego powinien być w dalszym ciągu dostosowywany do jednolitego mechanizmu nadzorczego poprzez:

–  poszerzenie mandatu wszystkich EUN w zakresie wiążących i niewiążących mediacji, w szczególności w odniesieniu do EBC;

–  doprecyzowanie mandatu EUN do prowadzenia wiążących mediacji w dziedzinach objętych nadzorem;

–  zapewnienie EUN możliwości inicjowania wiążących i niewiążących mediacji z własnej inicjatywy zarządu w przypadkach, w których przewiduje to prawodawstwo sektorowe;

–  poszerzenie uprawnień wszystkich EUN w zakresie przeprowadzania testów warunków skrajnych, tak aby miały możliwości przynajmniej porównywalne do tych, jakie przyznano EUNB w trakcie tworzenia jednolitego mechanizmu nadzorczego;

–  dopilnowanie, aby w przypadku państw członkowskich uczestniczących w jednolitym mechanizmie nadzorczym EUN, krajowe organy nadzorcze i EBC miały dostęp do jednakowych informacji nadzorczych, dostarczanych w miarę możliwości z tą samą częstotliwością i we wspólnym formacie elektronicznym, który powinien zostać określony przez EUN; ze wspólnym formatem nie jest jednak związany przymus dostarczania danych zgodnie z normami międzynarodowymi, takimi jak MSSF, a w momencie obowiązkowego wprowadzenia wspólnego formatu przewidziane zostaną odpowiednie okresy przejściowe;

–  dopilnowanie, aby ERRS dalej rozwijała silną sieć zapewniając stałe monitorowanie i analizę ryzyka systemowego wśród decydentów, rozwijając kulturę dialogu między nadzorem mikroostrożnościowym a nadzorem makroostrożnościowym;

–  zapewnienie mechanizmów umocnienia niezależności ERRS przy zachowaniu interakcji z EBC;

–  zapewnienie niezbędnych zmian operacyjnych w ERRS na skutek utworzenia jednolitego mechanizmu nadzorczego, w tym możliwości kierowania przez ERRS ostrzeżeń i zaleceń do EBC i jednolitego mechanizmu nadzorczego;

–  stworzenie jednego punktu wprowadzania wszelkich gromadzonych danych, który będzie odpowiedzialny za wybór, zatwierdzanie i przekazywanie danych dotyczących nadzoru oraz danych statystycznych;

–  rozszerzenie roli komitetu naukowego ERRS;

–  powołanie wykonawczego przewodniczącego ERRS;

–  dokonanie oceny mandatu i zadań ERRS w celu uniknięcia konfliktów interesów powstających na linii nadzór mikroostrożnościowy i instrumenty nadzoru oraz nadzór makroostrożnościowy;

–  wzmocnienie roli koordynacyjnej Komitetu Sterującego ERRS oraz dostosowanie jego składu;

–  wydłużenie listy potencjalnych adresatów ostrzeżeń i zaleceń wydawanych przez ERRS celem uwzględnienia EBC (w roli określonej przez jednolity mechanizm nadzorczy) oraz krajowych organów nadzoru makroostrożnościowego;

–  włączenie zaleceń ERRS do semestru europejskiego poprzez zalecenia dotyczące poszczególnych krajów oraz zalecenia dotyczące całej Unii;

W przypadkach gdy doświadczenie pokazało, że konieczne jest dokonanie przeglądu, nowe akty ustawodawcze powinny usprawniać funkcjonowanie ESNF poprzez:

Przewodniczący

–  rozszerzenie uprawnień przewodniczących wszystkich trzech EUN w zakresie podejmowania decyzji technicznych i operacyjnych lub domagania się informacji od innych organów nadzorczych zgodnie z mandatem odnośnego EUN oraz ułatwienie przekazania dalszych kompetencji przewodniczącemu przez radę organów nadzoru;

–  uprawnienie przewodniczących do wydawania wzajemnych ocen zgodnie z art. 30 rozporządzeń EUN;

–  udzielenie przewodniczącym i dyrektorom wykonawczym prawa do głosowania w radzie organów nadzoru;

–  dopilnowanie, aby przewodniczący EUN byli uprawnieni do mianowania przewodniczących wewnętrznych komitetów i grup roboczych zgodnie z art. 41 rozporządzeń EUN;

–  dopilnowanie, aby przewodniczący EUN i ERRS otrzymywali oficjalne zaproszenia na posiedzenia Rady ECOFIN co najmniej dwa razy w roku celem przedstawienia sprawozdania na temat prowadzonych działań i programu prac;

–  gwarantowanie aktywnego dążenia do równowagi płci w procesie rekrutacji przewodniczących i ich zastępców, do przejrzystości tego procesu oraz planowania go w sposób pozwalający Parlamentowi wypełnianie w nim swej roli;

–  zapewnianie niezależnie od poszanowania zasady, o której mowa w poprzednim ustępie, wyboru przewodniczącego danego EUN należy dokonywać wyłącznie na podstawie zasług, kwalifikacji, znajomości instytucji i rynków finansowych oraz doświadczenia istotnego dla nadzoru finansowego i regulacji;

Zarządzanie: organizacja, procedury decyzyjne, niezależność i przejrzystość

–  zmianę art. 45 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 i rozporządzenia (UE) nr 1095/2010 oraz przekształcenie zarządów trzech EUN w niezależne organy, zatrudniające trzech profesjonalistów posiadających mandat europejski, powołanych przez Parlament, przewodniczącego EUN i dyrektorów wykonawczych oraz przyznanie członkom zarządu prawa głosu w ramach rady organów nadzoru, aby zapewnić większą niezależność od interesów krajowych; przewodniczący zarządu współdziała z przewodniczącym rady organów nadzoru i ma prawo głosu zarówno w zarządzie, jak i w radzie organów nadzoru;

–  zmianę art. 40 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 i rozporządzenia (UE) nr 1095/2010 oraz zmianę składu rady organów nadzoru, który powinien obejmować szefa właściwych organów krajowych oraz członków zarządu;

–  realokację zadań między zarząd a radę organów nadzoru w taki sposób, aby ta ostatnia koncentrowała się wydawaniu wytycznych strategicznych dotyczących działania EUN, przyjmowania standardów technicznych, ogólnych wytycznych oraz zaleceń i decyzji w sprawie interwencji czasowych i innych decyzji podejmowanych przez zarząd, a w pewnych przypadkach prawo wyrażenia sprzeciwu przez radę organów nadzoru wobec propozycji zarządu;

–  stworzenie niezależnej linii budżetowej dla EUN, podobnie jak w przypadku Europejskiego Inspektora Ochrony Danych, finansowanej ze składek uczestników rynku i budżetu unijnego;

–  umocnienie niezależności EUN od Komisji Europejskiej, szczególnie jeżeli chodzi o codzienne działania;

–  usprawnienie procesów decyzyjnych w ramach rady organów nadzoru dla wszystkich trzech EUN;

–  uproszczenie mechanizmów głosowania oraz wprowadzenie jednakowych zasad głosowania dla wszystkich EUN w oparciu o mechanizmy głosowania aktualnie stosowane w EUNGiPW i EUNUiPPE;

–  wzmocnienie i zabezpieczenie niezależności EUN od Komisji Europejskiej poprzez stworzenie formalnych procedur oraz zobowiązań do ujawniania jeżeli chodzi o komunikację, opinie prawne oraz oficjalne i nieoficjalne porady ustne ze strony Komisji;

–  zapewnienie, aby w kwestiach dotyczących ochrony konsumentów tym członkom rady organów nadzoru, którzy nie dysponują mandatem w zakresie ochrony konsumentów w swych państwach członkowskich towarzyszył przedstawiciel organu krajowego odpowiedzialnego za odnośne spotkania zarządów;

–  opracowywanie szybkich i efektywnych procedur decyzyjnych w ramach Wspólnego Komitetu, aby umożliwić szybsze podejmowanie decyzji i ograniczyć możliwości wetowania i wyrażania sprzeciwu;

–  poprawa elastyczności EUN w zakresie zatrudniania wyspecjalizowanego personelu do wykonywania określonych zadań, także na czas określony;

–  poprawa przejrzystości zaangażowania zainteresowanych stron i potencjalnych konfliktów interesów oraz stworzenie bardziej restrykcyjnego systemu w zakresie okresów przejściowych, w szczególności przez skuteczniejsze docieranie do grup odbiorców detalicznych, skuteczne konsultacje i większą przejrzystość procesów;

–  dokonanie przeglądu systemu grup zainteresowanych stron, w tym ich struktury, składu i zasobów oraz przywrócenie równowagi składu grup zainteresowanych stron w celu zapewnienia uwzględniania przez nie informacji dostarczanych przez konsumentów oraz pozabranżowych zainteresowanych stron;

–  utworzenie Działu Analizy Gospodarczej w celu sporządzania analizy kosztów i korzyści wraz z pełnym uzasadnieniem w odniesieniu do wykonawczych standardów technicznych i regulacyjnych standardów technicznych oraz proponowanych wytycznych, jak również dostarczania informacji potrzebnych do sporządzania opinii przekazywanych Komisji, Parlamentowi Europejskiemu i Radzie podczas przygotowywania nowych aktów prawnych oraz w ramach przeglądu obowiązującego ustawodawstwa;

Jednolity kodeks i jednolity rynek

–  rewizję zakresu działania i wykazu ustawodawstwa sektorowego w art. 1 ust. 1 rozporządzeń w sprawie EUN;

–  zażądanie, aby Komisja, a w stosownych przypadkach również EUN udzielały terminowej odpowiedzi na uwagi posłów do Parlamentu Europejskiego dotyczące projektów regulacyjnych standardów technicznych, w szczególności jeżeli opinie posłów nie zostały odzwierciedlone w regulacyjnych standardach technicznych przyjętych przez Komisję;

–  wymóg, aby Komisja, w przypadkach gdy nie zatwierdza projektu regulacyjnych standardów technicznych lub wykonawczych standardów technicznych proponowanych przez EUN, podała do wiadomości publicznej powody oraz pełną analizę kosztów i korzyści (z pełnym uzasadnieniem) w celu z uzasadnienia takiej decyzji;

–  przyjęcie formalnej metody komunikowania się z DG ds. Konkurencji Komisji Europejskiej, aby zagwarantować, by ustawodawstwo dotyczące usług finansowych stanowiło wsparcie dla konkurencyjnego jednolitego rynku oraz pozwalało zapobiec antykonkurencyjnemu zaburzeniu równowagi spowodowanemu przez ustawodawstwo zarówno na poziomie dostępu konsumentów do usług detalicznych oraz ich zróżnicowania w UE, jak również na poziomie kontrahentów branżowych oraz rynków sprzedaży hurtowej;

–  udzielenie EUN mandatu do informowania Komisji, jeżeli ustawodawstwo krajowe lub różnice w ustawodawstwie krajowym utrudniają działanie jednolitego rynku;

–  udzielenie EUN mandatu i uprawnień do identyfikowania różnic cenowych występujących w państwach członkowskich oraz do analizy poszczególnych rynków, na których może występować pogoń za rentą;

–  umocnienie mandatu EUN, aby przyczyniały się one do rozpowszechniania danych finansowych i dyscypliny rynkowej przez nałożenie na nie wymogu umieszczania na swojej stronie internetowej informacji na temat poszczególnych instytucji finansowych, które uznają one za niezbędne w celu zapewnienia przejrzystości rynków finansowych;

–  wyjaśnienie, że wytyczne w zakresie poprawy wspólnych norm w odniesieniu do całego rynku wewnętrznego zgodnie z art. 16 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 i rozporządzenia (UE) nr 1095/2010 mogą zostać wydane jedynie na podstawie odpowiednich uprawnień w ramach ustawodawstwa sektorowego oraz doprecyzowanie odnośnych motywów, które mogą zapewnić legitymację demokratyczną;

–  wyjaśnienie, że wytyczne wydawane na mocy art. 9 ust. 1 rozporządzeń w sprawie EUN są identyczne z wytycznymi wydawanymi na mocy art. 16 tych rozporządzeń;

–  zapewnienie równych warunków funkcjonowania wszystkim instytucjom finansowym na terenie Unii oraz zobowiązanie EUN do szanowania zasady proporcjonalności, w szczególności w odniesieniu do małych i średnich uczestników rynku, podczas wykonywania przez nich swych zadań oraz tworzenia metod i podręczników nadzoru oraz wypracowywania praktyk w tym zakresie;

–  zobowiązanie EUN do przeprowadzania ocen skutków w zakresie proponowanych środków dla małych i średnich przedsiębiorstw oraz w zakresie barier utrudniających wejście na rynek w sektorze finansowym;

–  poszerzenie uprawnień dochodzeniowych EUN w odniesieniu do potencjalnych naruszeń prawa unijnego oraz opracowanych przez nie regulacyjnych standardów technicznych;

–  udzielenie EUN jednoznacznego mandatu w dziedzinie ładu korporacyjnego, przejrzystości i ujawniania w celu poprawy porównywalności informacji w całej Unii oraz zwiększenia dyscypliny rynkowej, umożliwienia wszystkim zainteresowanym stronom zrozumienia i porównania profilu ryzyka i praktyk w tym zakresie oraz wspierania zaufania publicznego;

–  zapewnienie Parlamentowi Europejskiemu co najmniej trzech miesięcy na rozważenie odrzucenia aktów delegowanych lub wykonawczych;

–  wprowadzenie obowiązku angażowania EUN i ERRS w przygotowywanie procesów ustawodawczych dotyczących dziedzin, w których się specjalizują, na wczesnym etapie;

–  dołożenie starań, aby Parlament Europejski miał możliwość korzystania ze specjalistycznej wiedzy EUN i ERRS, w tym w zakresie opracowywania proponowanych standardów technicznych oraz określania harmonogramów ich wprowadzania, a także zadawania pytań;

Współpraca i konwergencja w zakresie nadzoru

–  poprawę równowagi w ramach nadzoru nad trzema sektorami przez umocnienie roli EUNGiPW i EUNUiPPE w ESNF, aby uniknąć sytuacji, w której przepisy dotyczące bankowości są dostosowywane i niewłaściwie wprowadzane w innych sektorach w dążeniu do utrzymania jednakowych warunków działania;

–  rewizję modelu wydawania wzajemnych ocen przez EUN oraz opracowanie bardziej niezależnego modelu oceny, takiego jak model stosowany przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy (MFW) (FSAP);

–  stworzenie odpowiedniego mechanizmu przeprowadzania, w przypadkach gdy zaistnieje taka konieczność, oceny praktyk w dziedzinie nadzoru stosowanych w państwach członkowskich w ramach dialogu z właściwymi organami w drodze wizyt na miejscu oraz, w stosownych przypadkach, z uwzględnieniem zaleceń dotyczących usprawnień;

–  umocnienie odpowiedzialności EUNB za opracowanie i aktualizację podręcznika dotyczącego nadzoru nad instytucjami finansowymi w całej Unii oraz nadanie EUNGiPW i EUNUiPPE podobnej odpowiedzialności w celu poprawy prowadzenia spójnego nadzoru i wspólnej kultury nadzorczej w Europie;

–  dopilnowanie, aby działań EUN w zakresie ochrony konsumentów nie zakłócały różnice między podstawami prawnymi EUN, różnice w odnośnych rozporządzeniach powołujących je do życia oraz mandatach nadanych im w ustawodawstwie sektorowym;

–  wyjaśnienie, że możliwość rozstrzygania sporów przez EUN stanowi oddzielne uprawnienie w stosunku do ich uprawnienia w zakresie badania potencjalnych przypadków naruszenia prawa unijnego i może być stosowane, by wspierać koordynację spójności nadzoru i zbliżanie do siebie praktyk nadzorczych bez nadawania dodatkowych uprawnień w ustawodawstwie sektorowym;

–  rozszerzenie mandatu kolegiów organów nadzoru w ramach prowadzonego nadzoru, oraz wzmocnienie roli EUN jako wiodącego organu nadzorczego w ramach kolegiów;

–  zapewnienie, w przypadku gdy jednolity mechanizm nadzorczy pełni rolę koordynacyjną w odniesieniu do dodatkowego nadzoru nad konglomeratami finansowymi, aby nadzór nad zakładami lub grupami ubezpieczeniowymi wchodzącymi w zakres konglomeratu przewidywał co najmniej takie samo zaangażowanie organów nadzoru odpowiedzialnych za dany zakład ubezpieczeniowy lub grupę;

–  zobowiązanie EUN do wskazania przypadków nakładania się swoich mandatów oraz do przedstawienia zaleceń dotyczących grupowania zmian i rewizji przepisów w celu zapewnienia większej spójności i usprawnienia podejścia do spójności międzysektorowej i spójności różnych aktów prawnych, w szczególności jeżeli chodzi o przepisy dotyczące ochrony konsumentów, aby poprawić spójność jednolitego kodeksu;

–  umocnienie roli EUN i ERRS w odniesieniu do reprezentowania UE w organizacjach międzynarodowych, oraz zagwarantowanie im takiego samego statusu członkostwa jak w przypadku krajowych organów nadzoru;

–  dopilnowanie, aby EUN wraz ze Wspólnym Komitetem opracowywały usystematyzowaną politykę i strategię obejmujące wykaz priorytetów oraz definicję ról, a także powiadomiły o nich krajowe organy ds. konkurencji, oraz wydawały co roku wspólne, przekrojowe sprawozdanie dotyczące ochrony konsumentów;

Rozszerzone uprawnienia

–  poszerzenie uprawnień dochodzeniowych EUN i zwiększenie ich zasobów w celu umożliwienia kontroli właściwego wykonywania przepisów aktów prawnych oraz ich zgodności z innymi decyzjami przyjętymi w obrębie unijnych ram prawnych;

–  wprowadzenie bezpośredniego nadzoru (w tym testów warunków skrajnych) EUN nad ściśle zintegrowanymi podmiotami lub działaniami o zasięgu ogólnoeuropejskim, przyznanie EUNGiPW i EUNUiPPE uprawnień, udzielenie im mandatu oraz zapewnienie zasobów pozwalających na realizację tych działań, a także nadzorowanie spójności odnośnych planów naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;

–  przyznanie EUNB uprawnień, udzielenie mandatu i zapewnienie zasobów do opracowywania środków umożliwiających zidentyfikowanie nowych zagrożeń dla konsumentów w sektorze bankowości;

–  umocnienie podstawy prawnej dla działań EUN na rzecz ochrony konsumentów przez objęcie zakresem działań EUN aktów prawnych zawierających środki dotyczące ochrony konsumentów; rozszerzenie zakresu definicji instytucji finansowych w celu zagwarantowania, by te same działania podlegały tym samym uregulowaniom prawnym oraz aktualizacja odniesień do właściwych organów na potrzeby rozporządzeń EUN;

–  przyznanie EUN mandatu i uprawnień w zakresie ustalania standardów rozpatrywania skarg na szczeblu krajowym i gromadzenia danych związanych ze skargami;

ERRS

–  zapewnienie, aby ERRS była reprezentowana na posiedzeniach Komitetu Ekonomiczno-Finansowego;

–  umożliwienie ERRS wydawania ogólnounijnych wytycznych dla państw członkowskich w sprawie instrumentów nadzoru makroostrożnościowego, takich jak wskaźnik dźwigni, współczynnik pokrycia należności zabezpieczeniem oraz stosunek zadłużenia do dochodów;

–  umożliwienie ERRS kierowania do EBC ostrzeżeń i zaleceń w ramach jej roli pełnionej w polityce pieniężnej, jak również z pozycji jednolitego organu nadzorczego (jednolity mechanizm nadzorczy);

–  zaktualizowanie i uproszczenie art. 15 rozporządzenia w sprawie ERRS, aby ułatwić gromadzenie danych przez ERRS, wprowadzenie szybszej i łatwiejszej metody podejmowania decyzji w związku z wnioskami do ERRS o przekazanie danych oraz zagwarantowanie ERRS dostępu do danych w czasie rzeczywistym;

–  dokonanie przeglądu struktury ERRS w celu umożliwienia sprawniejszego podejmowania decyzji i zapewnienia większej rozliczalności;

–  wzmocnienie zaangażowania ERRS w działalność międzynarodowych forów regulacyjnych w dziedzinie nadzoru makroostrożnościowego;

–  rozszerzenie zasobów analitycznych sekretariatu ERRS oraz Doradczego Komitetu Naukowego ERRS;

–  dopilnowanie, aby zasięgano opinii ERRS w przypadku opracowania systemów przeprowadzania testów warunków skrajnych przez właściwe organy, w tym przez EBC lub EUN;

–  dopilnowanie, aby przedstawiciele ERRS byli zapraszani w charakterze obserwatorów na istotne posiedzenia i dyskusje w EBC, w tym na posiedzenia Komitetu ds. Stabilności Finansowej;

–  zmianę art. 18 rozporządzenia w sprawie ERRS w kwestii wydawania ostrzeżeń i zaleceń w celu wzmocnienia profilu publicznego ERRS oraz egzekwowania podejmowania działań w związku z wydawanymi ostrzeżeniami i zaleceniami.

Przed przyjęciem aktów ustawodawczych należy dokonać szczegółowej oceny wymienionych poniżej kwestii, biorąc pod uwagę, że nawet w najtrudniejszych okresach kryzysu finansowego państwa członkowskie nie wyrażały chęci przekazania EUN istotnych uprawnień nadzorczych:

–  czy obecny model zakładający istnienie trzech oddzielnych urzędów nadzoru jest najlepszym rozwiązaniem zapewniającym spójność nadzoru;

–  czy Komisja Europejska wykroczyła poza zakres swojej roli jako obserwatora w radzie organów nadzoru EUN;

–  czy w świetle niezależności EUN ich silne uzależnienie od Komisji Europejskiej hamuje rozwój EUN, oraz czy należy poprawić przejrzystość tej relacji;

–  jakie będą konsekwencje utworzenia jednolitego mechanizmu nadzorczego dla nadzoru finansowego w całej Unii Europejskiej;

–  czy jeżeli chodzi o nadzór bankowy utworzenie jednolitego mechanizmu nadzorczego wymaga pełnego przeglądu zadań i mandatu EUNB;

–  czy mnogość i częściowe nakładanie się przepisów unijnych w zakresie regulacji systemu finansowego skutkują powstawaniem luk i odmiennych definicji oraz czy można temu zaradzić tworząc kompletny europejski kodeks finansowy;

–  w jaki sposób można, z myślą o uczestnikach rynku, ujednolicić, zoptymalizować i uprościć składanie sprawozdań EUN i krajowym organom nadzorczym;

–  jak należy zachować nadzwyczajne uprawnienia EUN;

–  czy możliwość tymczasowego zawieszenia stosowania przez EUN konkretnej zasady mogłoby pomóc zapobiec niezamierzonym konsekwencjom w związku z nadzwyczajnymi zmianami zachodzącymi na rynku;

–  czy połączenie odpowiedzialności EUN, np. za ochronę konsumentów w stałych komisjach, w ramach zakresu odpowiedzialności Wspólnego Komitetu mogłoby poprawić efektywność i zminimalizować powielanie zadań;

–  czy unia ubezpieczeniowa oparta na modelu unii bankowej jest niezbędna, oraz jaką rolę ESNF może odegrać w unii ubezpieczeniowej;

–  czy EUNB i EUNUiPPE powinny otrzymywać dalsze zasoby przeznaczone na kontrolę i wspieranie zbieżności nadzoru w wewnętrznych modelach wymogów kapitałowych;

–  czy mandat, uprawnienia i zasoby nadane niedawno amerykańskiemu urzędowi ochrony mogłyby posłużyć jako model dla ESNF;

–  czy dalsze opłaty nałożone na branżę finansową mogłyby stanowić dodatkowe źródło dochodów dla EUN, na przykład przy zatwierdzaniu kontrahentów centralnych z państw trzecich;

–  czy EUN mogłyby bardziej efektywnie przyczynić się do upowszechniania wiedzy w dziedzinie finansów przez realizację europejskiego programu oceny międzynarodowej w dziedzinie finansów analogicznego do programu PISA OECD;

–  czy trzy EUN powinny wydawać wspólny biuletyn informacyjny.

(1) Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 1.
(2) Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 12.
(3) Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 48.
(4) Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 84.
(5) Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 162.
(6) Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 120.
(7) Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0371.
(8) Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0372.
(9) A7-0166/2010.
(10) Dz.U. C 50 E z 21.2.2012, s. 214.
(11) A7-0170/2010.
(12) Dz.U. C 50 E z 21.2.2012, s. 209.
(13) A7-0169/2010.
(14) Dz.U. C 50 E z 21.2.2012, s. 217.
(15) A7-0163/2010.
(16) Dz.U. C 50 E z 21.2.2012, s. 212.
(17) A7-0168/2010.
(18) Dz.U. C 50 E z 21.2.2012, s. 210.
(19) A7-0167/2010.
(20) Dz.U. C 50 E z 21.2.2012, s. 216.
(21) http://www.bis.org/publ/bcbs230.pdf.
(22) http://www.bis.org/publ/bcbs177.pdf.
(23) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II) (Dz.U. L 335 z 17.12.2009, s. 1).
(24) Sprawa 9/56 Meroni przeciwko Wysokiej Władzy EWWiS [1957 i 1958], Rec. 133.
(25) Dyrektywa 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych zmieniająca dyrektywę Rady 85/611/EWG i 93/6/EWG i dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady 93/22/EWG (Dz.U. L 145 z 30.4.2004, s. 1).
(26) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG (Dz.U. L 133 z 22.5.2008, s. 66).


Publiczny dostęp do dokumentów w latach 2011-2013
PDF 432kWORD 102k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów (art. 104 ust. 7 Regulaminu) w latach 2011–2013 (2013/2155(INI))
P7_TA(2014)0203A7-0148/2014

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 1, 10 i 16 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE), a także art. 15 i 298 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

–  uwzględniając art. 11 TUE i spoczywający na instytucjach obowiązek prowadzenia otwartego, przejrzystego i regularnego dialogu z przedstawicielami stowarzyszeń i organizacji społeczeństwa obywatelskiego,

–  uwzględniając Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności jej art. 41 (prawo do dobrej administracji) i art. 42 (prawo dostępu do dokumentów),

–  uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji(1),

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1700/2003 z dnia 22 września 2003 r. zmieniające rozporządzenie (EWG, Euratom) nr 354/83 dotyczące udostępnienia do wglądu publicznego historycznych materiałów archiwalnych Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej(2),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 14 września 2011 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów (art. 104 ust. 7 Regulaminu) w latach 2009-2010(3),

–  uwzględniając orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz Sądu w sprawie dostępu do dokumentów, w szczególności wyroki Trybunału Sprawiedliwości w sprawach: Access Info Europe (sprawa C-280/11 P), Donau Chemie (C-536/11), IFAW przeciwko Komisji (C-135/11)(4), My Travel (C-506/08 P), Turco (sprawy połączone C-39/05 P oraz C-52/05 P), oraz wyroki Sądu w sprawach In ‘t Veld przeciwko Radzie (T-529/09), Niemcy przeciwko Komisji (T-59/09), EnBW przeciwko Komisji (T-344/08), Sviluppo Globale (T-6/10), Internationaler Hilfsfonds (T-300/10), European Dynamics (T-167/10), Jordana (T-161/04) i CDC (T-437/08),

–  uwzględniając wniosek Komisji z dnia 30 kwietnia 2008 r. dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (COM(2008)0229),

–  uwzględniając wniosek Komisji z dnia 20 marca 2011 r. dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (COM(2011)0137),

–  uwzględniając Konwencję Rady Europy o dostępie do dokumentów urzędowych z 2008 r.,

–  uwzględniając roczne sprawozdania Rady, Komisji i Parlamentu Europejskiego za lata 2011 i 2012 w sprawie dostępu do dokumentów zgodnie z art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001,

–  uwzględniając porozumienie ramowe w sprawie stosunków między Parlamentem Europejskim a Komisją Europejską z 2010 r.,

–  uwzględniając porozumienie międzyinstytucjonalne zawarte w dniu 20 listopada 2002 r. między Parlamentem Europejskim a Radą dotyczące dostępu Parlamentu Europejskiego do newralgicznych informacji Rady z zakresu polityki bezpieczeństwa i obrony,

–  uwzględniając swoje rezolucje: z dnia 12 września 2011 r. w sprawie sprawozdania rocznego z działalności Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w 2012 r.(5) oraz z dnia 17 grudnia 2009 r. w sprawie konieczności poprawy ram prawnych dotyczących dostępu do dokumentów po wejściu w życie traktatu lizbońskiego, rozporządzenie (WE) nr 1049/2001(6),

–  uwzględniając sprawozdanie roczne Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich za rok 2012,

–  uwzględniając art. 48 oraz art. 104 ust. 7 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A7-0148/2014),

A.  mając na uwadze, że postanowienia Traktatu z Lizbony obowiązują od czterech lat; mając na uwadze, że art. 15 TFUE ustanawia ramy konstytucyjne dla przejrzystości instytucjonalnej UE i ustanawia podstawowe prawo dostępu do dokumentów instytucji, organów, urzędów i agencji UE dla obywateli UE oraz wszelkich osób fizycznych lub prawnych przebywających na terenie państw członkowskich lub mających w nich siedzibę; mając na uwadze, że prawo to powinno być wdrażane w zgodzie z zasadami i ograniczeniami ogólnymi ustanowionymi w ramach rozporządzeń przyjętych przez Parlament i Radę;

B.  mając na uwadze, że art. 298 TFUE przewiduje otwartą, skuteczną i niezależną administrację europejską;

C.  mając na uwadze, że zgodnie z ogólną zasadą dostęp do dokumentów ustawodawczych powinien być zapewniony w pełni, a wyjątki dotyczące dokumentów nieustawodawczych należy zawęzić;

D.  mając na uwadze, że przejrzystość jest niezbędna dla demokratycznej Unii Europejskiej obywateli, w ramach której będą mogli oni w pełni uczestniczyć w procesie demokratycznym i sprawować kontrolę publiczną; mając na uwadze, że przejrzysta administracja jest korzystna dla interesów obywateli, dla zwalczania korupcji oraz dla legitymacji systemu politycznego i prawodawstwa Unii;

E.  mając na uwadze, że publiczny dostęp do dokumentów to podstawowy element prawdziwej demokracji;

F.  mając na uwadze, że obywatele zdrowego systemu demokratycznego nie powinni być zmuszeni do polegania na osobach zgłaszających nieprawidłowości w celu zapewnienia przejrzystości kompetencji i działań ich rządów;

G.  mając na uwadze, że obywatele mają prawo wiedzieć, jaki jest proces podejmowania decyzji, jak działają ich przedstawiciele, a także rozliczać ich i otrzymywać informacje, jak są przydzielane i na co są wydawane publiczne pieniądze;

H.  mając na uwadze, że prawodawstwo UE w zakresie dostępu do dokumentów nadal nie jest prawidłowo stosowane przez administrację Unii; mając na uwadze, że wyjątki wskazane w rozporządzeniu (WE) nr 1049/2001 są stosowane przez administrację rutynowo a nie w drodze wyjątku;

I.  mając na uwadze, że zgodnie z orzecznictwem, w przypadku gdy dana instytucja zdecyduje się odmówić udzielenia dostępu do dokumentu, o którego ujawnienie się do niej zwrócono, jest ona zasadniczo zobowiązana wyjaśnić, w jaki sposób dostęp do tego dokumentu mógłby stanowić konkretne i rzeczywiste naruszenie interesu chronionego wyjątkiem określonym w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, na który instytucja ta się powołuje (zob. In ‘t Veld przeciwko Radzie(7));

J.  mając na uwadze, że konkretne i przewidywalne naruszenie rozpatrywanego interesu nie może być też wykazane poprzez zwykłą obawę przed ujawnieniem obywatelom UE rozbieżności poglądów między instytucjami co do podstawy prawnej międzynarodowego działania Unii Europejskiej i przed wzbudzeniem w ten sposób wątpliwości co do zgodności z prawem tego działania (zob. In ‘t Veld przeciwko Radzie(8));

K.  mając na uwadze, że sześć na dziesięć najważniejszych dochodzeń Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w 2012 r. dotyczyło przejrzystości;

L.  mając na uwadze, że dane statystyczne na temat zastosowania rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 wskazują na spadek liczby wniosków wstępnych we wszystkich trzech instytucjach;

M.  mając na uwadze, że liczba określonych dokumentów Parlamentu, co do których złożono wnioski, zmniejszyła się (z 1 666 w 2011 r. do 777 w 2012 r.); mając jednak na uwadze, że odsetek wniosków dotyczących dokumentów nieokreślonych Parlamentu, czyli np. „wszystkie dokumenty dotyczące…” wzrósł (z 35,5% w 2011 r. do 53,5% w 2012 r.); mając na uwadze, że liczba dokumentów Rady, co do których złożono wnioski, zmniejszyła się (z 9 641 w 2011 r. do 6 166 w 2012 r.)(9);

N.  mając na uwadze, że dane ilościowe przedstawione w rocznych sprawozdaniach za 2012 r. wskazują, że zarówno w Komisji (z 12% w 2011 r. do 17% w 2012 r.), jak i w Radzie (z 12% w 2011 r. do 21% w 2012 r.) wzrasta liczba przypadków całkowitej odmowy dostępu, natomiast w Parlamencie dane liczbowe dotyczące przypadków odmowy dostępu pozostają na stałym poziomie (5% zarówno w 2011 r., jak i w 2012 r.);

O.  mając na uwadze, że w Komisji wykazano znaczący wzrost liczby ponownych wniosków (z 165 w 2011 r. do 229 w 2012 r.), co przekłada się na nieznaczne zwiększenie liczby decyzji w pełni zmienionych, spadek liczby decyzji częściowo zmienionych oraz zwiększenie liczby decyzji potwierdzonych, natomiast dane liczbowe dotyczące ponownych wniosków do Rady i Parlamentu pozostają na względnie stałym poziomie (Rada: z 27 w 2011 r. do 23 w 2012 r.; Parlament: z 4 w 2011 r. do 6 w 2012 r.);

P.  mając na uwadze, że duża liczba wniosków przełożyła się na skargi złożone do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich (Komisja: z 10 w 2011 r. do 20 w 2012 r.; Rada: z 2 w 2011 r. do 4 w 2012 r.; Parlament: po 1 zarówno w 2011 r., jak i w 2012 r.);

Q.  mając na uwadze, że Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich zamknął szereg skarg złożonych w 2011 r. i w 2012 r., wyrażając uwagi krytyczne lub sugerując podjęcie dalszych działań (Komisja: z 10 na 18 w 2011 r. do 8 na 10 w 2012 r.; Rada: brak informacji; Parlament: z 0 na 0 w 2011 r. do 1 na 1 w 2012 r.);

R.  mając na uwadze, że szereg wniosków o dostęp do dokumentów przełożył się na sprawy wszczęte przed Sądem lub na odwołania do Trybunału Sprawiedliwości (Komisja: z 15 spraw i 3 odwołań w 2011 r. do 14 spraw i 1 odwołania w 2012 r.; Rada: z 1 sprawy i 2 odwołań w 2011 r. do 1 odwołania w 2012 r.(10); Parlament: brak w 2011 r. i 2012 r.);

S.  mając na uwadze, że w wielu przypadkach Sąd orzekał na rzecz większej przejrzystości lub w inny sposób wyjaśniał zapisy rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 w dużej liczbie przypadków [Komisja: 5 na 6(11) w 2011 r. i 5 na 5 w 2012 r.(12); Rada: 1 na 1 w 2011 r. (Access Info Europe, T-233/09) i 1 na 4 w 2012 r. (In ‘t Veld, T-529/09); Parlament: 1 na 2 w 2011 r.(13) (Toland, T-471/08) i 1 na 1 w 2012 r. (Kathleen Egan i Margaret Hackett, T-190/10)]);

T.  mając na uwadze, że Trybunał Sprawiedliwości często orzekał na rzecz większej przejrzystości w następujących przypadkach Komisja: 1 na 1 w 2011 r. (My Travel, C-506/08) i 1 na 3 w 2012 r. (IFAW, C-135/11 P)(14); Rada i Parlament: brak wyroków w 2011 r. i 2012 r.;

U.  mając na uwadze, że roczne sprawozdania Komisji, Rady i Parlamentu nie zawierają porównywalnych danych statystycznych; mając na uwadze, że te trzy instytucje nie przestrzegają tych samych standardów kompletności przedstawianych danych statystycznych;

V.  mając na uwadze, że najczęściej przywoływanym powodem zastosowania wyjątku jest „ochrona procesu podejmowania decyzji”, jak w przypadku uzasadnienia przez Komisję i Radę następujących wniosków wstępnych (Komisja: 17% w 2011 r. i 20% w 2012 r.; Rada: po 41% zarówno w 2011 r., jak i w 2012 r.); mając na uwadze, że „ochrona stosunków międzynarodowych” była drugim powodem najczęściej przywoływanym przez Radę; mając na uwadze, że w przypadku Parlamentu najczęstszym powodem zastosowania wyjątku była „ochrona prywatności i integralności osoby fizycznej”;

W.  mając na uwadze, że instytucje nie stosowały art. 15 ust. 2 ani art. 15 ust. 3 akapit piąty TFUE dotyczących obowiązku Parlamentu Europejskiego i Rady do zachowania jawności obrad podczas prac nad projektem aktu ustawodawczego oraz do publikowania dokumentów dotyczących procedur ustawodawczych na warunkach przewidzianych w rozporządzeniu, o których mowa w art. 15 ust. 3 akapit drugi;

X.  mając na uwadze, że art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 przewiduje wyjątek dla przejrzystości, jeśli „ujawnienie takiego dokumentu poważnie naruszyłoby proces podejmowania decyzji przez (…) instytucję, chyba że za ujawnieniem przemawia interes publiczny”; mając na uwadze, że ten zapis pochodzi sprzed Traktatu z Lizbony i należy dostosować jego treść do art. 15 TFEU;

Y.  mając na uwadze, że wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Access Info Europe(15) potwierdził, że publikowanie nazw państw członkowskich oraz ich wniosków nie jest szkodliwe dla procesu decyzyjnego; mając na uwadze, że Sąd we wcześniejszej decyzji w tej sprawie orzekł, że „wykonywanie przez obywateli ich demokratycznych praw zakłada możliwość śledzenia w szczegółach procesu podejmowania decyzji”;

Z.  mając na uwadze, że porozumienia międzynarodowe mają wpływ na prawodawstwo UE; mając na uwadze, że związane z nimi dokumenty z zasady powinny być dostępne dla opinii publicznej, bez uszczerbku dla wyjątków wynikających z rozporządzenia; mając na uwadze, że stosowanie wyjątku dotyczącego ochrony stosunków międzynarodowych ma zastosowanie zgodnie z treścią pkt 19 wyroku w sprawie In ‘t Veld przeciwko Radzie (T-529/09);

AA.  mając na uwadze, że rozmowy trójstronne między Komisją, Parlamentem i Radą są kluczowe dla kształtowania prawodawstwa UE; mając na uwadze, że rozmowy trójstronne nie są publiczne, a dokumenty dotyczące nieformalnych rozmów trójstronnych, w tym plany działań i sprawozdania podsumowujące, z zasady nie są udostępniane ani opinii publicznej, ani Parlamentowi, co jest sprzeczne z art. 15 TFUE;

AB.  mając na uwadze, że dokumenty przedstawiane przez prezydencję Rady lub będące w jej posiadaniu w odniesieniu do jej prac w tej roli powinny być dostępne zgodnie z regułami UE dotyczącymi przejrzystości;

AC.  mając na uwadze, że negocjacje dotyczące przeglądu rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 utknęły w martwym punkcie; mając na uwadze, że nowy instrument będzie musiał zapewnić znacząco większą przejrzystość niż ma to obecnie miejsce;

AD.  mając na uwadze, że wnioski dotyczące obrad Parlamentu przy drzwiach zamkniętych powinny być zasadniczo rozpatrywane zgodnie z treścią rozporządzenia (WE) nr 1049/2001; mając na uwadze, że Parlament dokonuje oceny takich wniosków indywidualnie i nie zatwierdza ich automatycznie;

AE.  mając na uwadze, że klasyfikacja dokumentów według poziomów poufności zgodnie z zakresem umowy ramowej z 2010 r. w sprawie stosunków między Parlamentem a Komisją czy klasyfikowanie ich jako „dokumentów sensytywnych” zgodnie z art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 powinny opierać się na uważnej i konkretnej analizie; mając na uwadze, że nadmierna klasyfikacja prowadzi do niepotrzebnego i nieproporcjonalnego utajnienia dokumentów oraz do prowadzenia obrad przy drzwiach zamkniętych bez właściwego uzasadnienia;

AF.  mając na uwadze, że przejrzystość pozostaje regułą, odnoszącą się również do programu łagodzenia kar w sprawach kartelowych; mając na uwadze, że automatyczny zakaz ujawniania stanowi naruszenie reguły przejrzystości zapisanej w Traktatach; mając na uwadze, że tajność pozostaje wyjątkiem i każdy przypadek utajnienia w postępowaniach odszkodowawczych wymaga uzasadnienia ze strony sędziów krajowych;

AG.  mając na uwadze, że zaleca się, aby wytyczne UE były opracowywane jako narzędzie przydatne dla sędziów; zaleca, aby takie wytyczne zawierały rozróżnienie między dokumentami przedsiębiorstwa a aktami sprawy kartelowej prowadzonej przez Komisję;

Prawo dostępu do dokumentów

1.  przypomina, że przejrzystość jest regułą ogólną, a Traktat z Lizbony ustanawia podstawowe prawo dostępu do dokumentów;

2.  przypomina, że możliwie jak najszerszy publiczny dostęp do dokumentów jest potrzebny, aby skutecznie umożliwiać obywatelom i organizacjom społeczeństwa obywatelskiego komentowanie wszystkich aspektów działalności UE;

3.  przypomina, że przejrzystość poprawia zaufanie społeczeństwa do instytucji europejskich, umożliwiając obywatelom dostęp do informacji i udział w unijnym procesie podejmowania decyzji, a tym samym przyczynianie się do większej demokracji w UE;

4.  przypomina, że jakakolwiek decyzja o odmowie przyznania dostępu do dokumentów musi opierać się na precyzyjnie i ściśle określonych wyjątkach prawnych, uzupełnionych o uzasadnioną i konkretną motywację, która umożliwi obywatelom zrozumienie podstaw odmowy dostępu oraz zapewni skuteczność zastosowania dostępnych środków prawnych;

5.  przypomina o potrzebie znalezienia właściwej równowagi między przejrzystością a ochroną danych, co zostało wyraźnie określone w orzecznictwie w sprawie Bavarian Lager, oraz podkreśla, że ochrony danych nie należy „nadużywać” zwłaszcza do celów regulowania konfliktów interesów oraz nadużywania wpływu w kontekście administracji UE i podejmowania decyzji; wskazuje, że wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Bavarian Lager opiera się na obecnym brzmieniu rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 i nie uniemożliwia zmiany tego brzmienia, co jest konieczne i do czego trzeba niezwłocznie doprowadzić, w szczególności po wyraźnym określeniu prawa dostępu do dokumentów w Traktatach i w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej;

6.  wzywa instytucje, organy i agencje do ścisłego stosowania rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, z pełnym uwzględnieniem orzecznictwa z nim powiązanego, a także poprzez harmonizację istniejących wewnętrznych regulaminów zgodnie z literą i duchem rozporządzenia, zwłaszcza w kwestii terminów udzielania odpowiedzi na wnioski o dostęp do dokumentów, przy jednoczesnym zapewnieniu, że nie będzie to skutkować wydłużeniem terminów; wzywa Radę do publikowania protokołów obrad grup roboczych Rady, w tym nazw państw członkowskich i ich wniosków w świetle sprawy Access Info Europe;

7.  wzywa instytucje, organy i agencje, aby w ramach stosowania rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 precyzyjnie oceniać możliwości częściowego udostępniania dokumentu, tabeli, wykresu, ustępu lub zdania;

8.  wzywa instytucje, organy, urzędy i agencje UE do dalszego rozwijania bardziej aktywnego podejścia do przejrzystości poprzez publiczne udostępnianie w witrynach internetowych możliwie jak największej liczby kategorii dokumentów, w tym wewnętrznych dokumentów administracyjnych, oraz poprzez wprowadzanie tych dokumentów do swoich publicznych rejestrów; uważa, że takie podejście pomaga zapewnić faktyczną przejrzystość, a także zapobiegać niepotrzebnym sporom, które z kolei mogą wiązać się z niepotrzebnymi kosztami i obciążeniami zarówno dla instytucji, jak i dla obywateli;

9.  wzywa instytucje, organy i agencje do pełnego wdrożenia art. 11 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 oraz do ustanowienia publicznych rejestrów dokumentów z jasnymi i dostępnymi strukturami, dobrymi funkcjami wyszukiwania, regularnie aktualizowanymi informacjami na temat nowo utworzonych i wprowadzonych do rejestru dokumentów, odniesieniami do dokumentów niepublicznych oraz stanowiącymi pomoc dla użytkowników publicznych wskazówkami na temat rodzajów dokumentów znajdujących się w danym rejestrze;

10.  wzywa instytucje, organy i agencje do systematycznego i bezzwłocznego publikowania w rejestrach dokumentów wszystkich dokumentów, które wcześniej nie był publicznie udostępniane, a następnie zostały ujawnione na podstawie wniosków o publiczny dostęp do dokumentów;

11.  wzywa administracje do przekazania pełnej specyfikacji wszystkich dokumentów wchodzących w zakres wniosku o dostęp do dokumentów w ramach rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, w oparciu o wniosek wstępny;

12.  podkreśla, że zwrócenie się do Rzecznika Praw Obywatelskich stanowi wartościową alternatywę w przypadkach, kiedy odmowa dostępu do dokumentu została potwierdzona przez zainteresowaną administrację; przypomina jednak, że nie istnieją środki umożliwiające egzekwowanie decyzji Rzecznika Praw Obywatelskich;

13.  podkreśla, że spory wiążą się z ekstremalnie długimi procesami, ryzykiem wysokich, nawet zaporowych kosztów oraz brakiem pewności co do wyniku, co stanowi nierozsądne obciążenie dla obywateli, którzy chcą podważyć decyzję o odmowie (częściowego) dostępu; zaznacza, że w praktyce oznacza to, że nie istnieje żaden skuteczny środek prawny przeciwko decyzji odmownej w sprawie wniosku o dostęp do dokumentów;

14.  wzywa instytucje, organy i agencje UE do bezzwłocznego przyjęcia szybszych, mniej uciążliwych oraz bardziej dostępnych procedur rozpatrywania skarg w odniesieniu do odmów przyznania dostępu, mających na celu redukcję liczby przypadków, w których zachodzi potrzeba wstąpienia na drogę sądową, oraz utworzenie prawdziwej kultury przejrzystości;

15.  podkreśla, że roczne sprawozdania trzech instytucji oraz organów i agencji powinny zawierać dane liczbowe przedstawione w porównywalnym formacie, który powinien obejmować na przykład liczbę dokumentów, jakich dotyczyły wnioski, liczbę wniosków, liczbę dokumentów, do których przyznano (częściowy) dostęp, liczbę wniosków zaakceptowanych przed złożeniem ponownego wniosku i po jego złożeniu, liczbę przypadków przyznania dostępu przez Trybunał, liczbę przypadków przyznania częściowego dostępu przez Trybunał oraz liczbę przypadków odmowy dostępu przez Trybunał;

16.  wzywa instytucje UE do zaprzestania nakazywania stronie wnoszącej sprzeciw ponoszenia kosztów postępowań sądowych oraz do zapewnienia obywatelom warunków, w których brak odpowiednich środków nie będzie powstrzymywał ich od podważania decyzji;

17.  zauważa, że państwa członkowskie muszą przyjąć nowe ramy dotyczące przejrzystości ustanowione w ramach Traktatu z Lizbony, czego przykład daje sprawa Niemcy przeciwko Komisji (T-59/09), w której Niemcy sprzeciwiły się ujawnieniu dokumentów dotyczących wezwania do usunięcia uchybienia, powołując się na ochronę interesu publicznego w kontekście „stosunków międzynarodowych”, podczas gdy Sąd orzekł, że termin „stosunki międzynarodowe” jest terminem pochodzącym z prawa UE i w związku z tym nie ma zastosowania do komunikacji między Komisją a państwem członkowskim;

18.  wzywa instytucje UE do poprawienia ram czasowych dotyczących odpowiedzi na wnioski o dostęp do dokumentów i ponowne wnioski;

19.  postanawia zbadać, jak obradom Prezydium i Konferencji Przewodniczących można zapewnić większą przejrzystość, na przykład poprzez sporządzanie szczegółowych protokołów i ich upublicznianie;

Przegląd rozporządzenia (WE) nr 1049/2001

20.  wyraża rozczarowanie z tego powodu, że od grudnia 2011 r., kiedy w pierwszym czytaniu przyjął swoje stanowisko w sprawie przeglądu rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, nie osiągnięto żadnych postępów, ponieważ Rada i Komisja nie wydają się gotowe do rozpoczęcia negocjacji w kwestiach merytorycznych; wzywa zatem Radę, aby wreszcie nadała impuls pracom nad przeglądem rozporządzenia (WE) nr 1049/2001; wzywa Radę i Parlament do porozumienia na temat nowego instrumentu zapewniającego znacząco większą przejrzystość, w tym skuteczne wdrożenie art. 15 (TFUE);

21.  wzywa wszystkie instytucje, organy, urzędy i agencje UE do stosowania rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 zgodnie z postanowieniami konwencji z Aarhus; w pełni popiera politykę Europejskiej Agencji Leków w kwestii publikacji na żądanie sprawozdań z badań klinicznych produktów leczniczych na rynku europejskim, po zakończeniu procesu podejmowania decyzji w sprawie danego produktu leczniczego; podkreśla, że każda zmiana rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 musi być w pełni zgodna z konwencją z Aarhus, a także powinna określać wszelkie wyjątki w pełnej zgodności z tą konwencją;

22.  zaleca, aby każda instytucja lub organ UE wyznaczyły w ramach swoich struktur urzędnika ds. przejrzystości, który będzie odpowiedzialny za zgodność oraz za usprawnianie praktyk;

23.  wzywa wszystkie instytucje do oceny oraz, w zasadnych przypadkach, zmiany swoich wewnętrznych ustaleń w zakresie zgłaszania nadużyć oraz wzywa do ochrony osób zgłaszających nieprawidłowości; wzywa w szczególności Komisję do zreferowania Parlamentowi swoich doświadczeń dotyczących przeznaczonych dla pracowników UE nowych postanowień w zakresie zgłaszania nieprawidłowości, przyjętych w 2012 r. oraz ich środków wykonawczych; wzywa Komisję do przedstawienia wniosku dotyczącego ochrony osób zgłaszających nieprawidłowości nie tylko pod względem moralnym, lecz również finansowym, aby odpowiednio chronić i wspierać takie osoby w ramach systemu demokratycznego;

Sprawozdawczość

24.  wzywa instytucje, organy i agencje UE do zharmonizowania ich rocznych sprawozdań w sprawie dostępu do dokumentów oraz do przedstawiania zbliżonych do siebie i kompatybilnych, możliwie najbardziej kompletnych i wyczerpujących danych statystycznych (np. w tabeli w załączniku, co umożliwi bezpośrednie porównanie danych);

25.  wzywa instytucje, organy i agencje UE do przyjęcia zaleceń przedstawionych przez Parlament w jego poprzedniej rezolucji w sprawie publicznego dostępu do dokumentów;

26.  wzywa instytucje UE do uwzględnienia w ich rocznych sprawozdaniach dotyczących przejrzystości odpowiedzi na zalecenia Parlamentu;

Dokumenty ustawodawcze

27.  wzywa Komisję do poprawienia przejrzystości grup ekspertów oraz komitetów poprzez zachowanie jawności ich obrad oraz publikowanie procedur rekrutacyjnych ich członków, jak również informacji dotyczących członkostwa, postępowań, uwzględnianych dokumentów, głosowań, decyzji i protokołów obrad, które powinny być publikowane online w standardowym formacie; podkreśla, że członkowie grup ekspertów oraz komitetów powinni z wyprzedzeniem oświadczyć, czy ich prywatne interesy są powiązane z tematami poddawanymi pod dyskusję; wzywa Komisję do poprawienia i pełnego wdrożenia wewnętrznych wytycznych dla wszystkich DG dotyczących procedury rekrutacji (tj. zrównoważonego składu, polityki konfliktu interesów, zamówień publicznych) oraz zasad wynagradzania, a także do referowania tego tematu nie tylko w corocznym sprawozdaniu na temat dostępu do dokumentów, lecz również w corocznych sprawozdaniach z działalności DG; wzywa Komisję do przedstawiania sprawozdań w szczególności na temat grupy doradczej zainteresowanych stron zajmującej się transatlantyckim partnerstwem handlowo-inwestycyjnym (TTIP);

28.  wzywa Komisję, Radę i Parlament do zapewnienia większej przejrzystości nieformalnych rozmów trójstronnych poprzez zachowanie jawności obrad, publikowanie dokumentacji obejmującej kalendarze, harmonogramy, protokoły, uwzględniane dokumenty, poprawki, podjęte decyzje, informacje na temat delegatur państw członkowskich oraz ich stanowisk i protokołów, w ustandaryzowanym i łatwo dostępnym otoczeniu online, zasadniczo i bez uszczerbku dla wyjątków wymienionych w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001;

29.  przypomina, że art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 dotyczący dokumentów sensytywnych stanowi kompromis, który nie odzwierciedla już nowych zobowiązań konstytucyjnych i prawnych obowiązujących od chwili wejścia w życie Traktatu z Lizbony;

30.  wzywa instytucje, organy i agencje UE do aktualizacji danych publicznych na temat liczby posiadanych dokumentów niejawnych, zgodnie z ich klasyfikacją;

Klasyfikacja dokumentów

31.  wzywa Komisję do zaproponowania rozporządzenia ustanawiającego precyzyjne reguły i kryteria dotyczące klasyfikacji dokumentów przez instytucje, organy i agencje UE;

32.  wzywa instytucje do oceny i uzasadnienia wniosków o prowadzenie obrad przy drzwiach zamkniętych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1049/2001;

33.  wzywa instytucje UE do ustanowienia niezależnego organu nadzoru w zakresie klasyfikacji dokumentów oraz analizy wniosków o zgodę na prowadzenie obrad przy drzwiach zamkniętych;

Informacje finansowe

34.  wzywa instytucje do publicznego udostępniania obywatelom dokumentów dotyczących budżetu Unii Europejskiej, jego wdrażania oraz beneficjentów funduszy i dotacji unijnych, a także podkreśla, że dokumenty takie muszą być również dostępne na specjalnej stronie internetowej i w bazie danych oraz w bazie danych dotyczącej przejrzystości finansowej w Unii;

Negocjacje międzynarodowe

35.  wyraża zaniepokojenie rutynowym stosowaniem wyjątków dotyczących ochrony stosunków międzynarodowych wskazywanej jako uzasadnienie dla klasyfikacji dokumentów;

36.  przypomina, że w przypadku gdy dana instytucja zdecyduje się odmówić udzielenia dostępu do dokumentu, o którego ujawnienie do niej się zwrócono, jest ona zasadniczo zobowiązana wyjaśnić, w jaki sposób dostęp do tego dokumentu mógłby stanowić konkretne i rzeczywiste naruszenie interesu publicznego w zakresie stosunków międzynarodowych;

37.  podkreśla, że niezależnie od tych zasad powyższe założenia nadal nie są wdrażane w praktyce, czego przykładem jest wyrok Sądu w sprawie T-529/09 (In ‘t Veld przeciwko Radzie) dotyczącej wydanej przez Radę odmowy przyznania dostępu do opinii służby prawnej Rady na temat porozumienia UE–USA w sprawie Programu śledzenia środków finansowych należących do terrorystów;

Opinie służb prawnych

38.  podkreśla, że opinie instytucjonalnych służb prawnych muszą być z zasady ujawniane, co podkreślono w wyroku Trybunału w sprawie Turco zgodnie z którym „Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 ma na celu, jak wskazano w motywie 4 i art. 1, zapewnienie możliwie najszerszego publicznego dostępu do dokumentów instytucji”(16);

39.  przypomina, że przed przeprowadzeniem oceny, czy wyjątek z art. 4 ust. 2 tiret drugie w sprawie ochrony porady prawnej ma zastosowanie czy nie, zainteresowana instytucja musi ocenić, czy dokument, o którego ujawnienie zwrócono się do niej, faktycznie dotyczy porady prawnej, a jeśli tak, to musi zdecydować, których jej części faktycznie on dotyczy i które z nich mogą w związku z tym zostać objęte wyjątkiem (Turco, pkt 38);

40.  wzywa instytucje do przestrzegania treści wyroku w sprawie Turco dotyczącego opinii służb prawnych sporządzonych w ramach procedury ustawodawczej, w którym orzeczono, że „to właśnie przejrzystość w tym względzie, pozwalająca na to, by rozbieżności między szeregiem punktów widzenia były poddane otwartej debacie, przyczynia się do tego, by przydać większej legitymizacji w oczach europejskich obywateli i zdobyć ich większe zaufanie” oraz że „W rzeczywistości to raczej brak informacji i debaty może wzbudzić u obywateli wątpliwości, nie tylko co do zgodności z prawem pojedynczego aktu, lecz co do legitymizacji [całego procesu decyzyjnego]”(17);

41.  podkreśla, że zgodnie z orzeczeniem w sprawie In ‘t Veld przeciwko Radzie (T-529/09)(18) „konkretne i przewidywalne naruszenie rozpatrywanego interesu nie może być też wykazane poprzez zwykłą obawę przed ujawnieniem obywatelom rozbieżności poglądów między instytucjami co do podstawy prawnej międzynarodowego działania Unii i przed wzbudzeniem w ten sposób wątpliwości co do zgodności z prawem tego działania”;

Łagodzenie kar w sprawach kartelowych

42.  podkreśla, że w sprawie C-536/11 pkt 43 Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że „każdy wniosek o dostęp do [akt sprawy kartelowej] musi być poddany odrębnej ocenie [sądu krajowego] w świetle okoliczności danego przypadku uwzględniającej wszystkie elementy sprawy”;

o
o   o

43.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich, Europejskiemu Rzecznikowi Praw Obywatelskich, Europejskiemu Inspektorowi Ochrony Danych oraz Radzie Europy.

(1) Dz.U. L 145 z 31.5.2001, s. 43.
(2) Dz.U. L 243 z 27.9.2003, s. 1.
(3) Dz.U. C 51 E z 22.2.2013, s. 72.
(4)Zob. (C-135/11 P), gdzie w pkt 75 stwierdzono, że wobec braku zapoznania się ze wskazanym pismem „Sąd nie był w stanie ocenić in concreto, czy można było odmówić dostępu do owego dokumentu zgodnie z prawem na podstawie [wskazanych] wyjątków”.
(5) P7_TA(2013)0369.
(6) Dz.U. C 286 E z 22.10.2010, s. 12.
(7) In ’t Veld przeciwko Radzie (T-529/09), pkt 19.
(8) In ’t Veld przeciwko Radzie (T-529/09), pkt 75.
(9) Komisja nie przedstawiła liczby dokumentów, jakich dotyczyły wnioski. Liczba wstępnych wniosków dotyczących dokumentów Komisji wyniosła 6 447 w 2011 r. i 6 014 w 2012 r.
(10) Rada przeciwko In 't Veld (interwencja Parlamentu Europejskiego na rzecz In ‘t Veld).
(11) Sprawy Batchelor (T-362/08), IFAW II (T-250/08), Navigazione Libera del Golfo (T-109/05 i T-444/05), Jordana (T-161/04), CDC (T-437/08) i LPN (T-29/08).
(12) Niemcy przeciwko Komisji (T-59/09), EnBW przeciwko Komisji (T-344/08), Sviluppo Globale (T-6/10), Internationaler Hilfsfonds (T-300/10), European Dynamics (T-167/10).
(13) Inną sprawą jest Dennekamp (T-82/08), w której Sąd zatwierdził decyzję Parlamentu uzasadnioną ochroną danych osobowych.
(14)Zob.sprawa dotycząca dokumentów pochodzących z państw członkowskich oraz obowiązku przeprowadzenia przez Sąd oceny przedmiotowych dokumentów; oraz dwie inne sprawy dotyczące połączonych procedur kontrolnych (C-477/10 P) oraz (C-404/10 P). Te trzy wyroki Trybunału nie zostały opisane w rocznym sprawozdaniu Komisji.
(15) Rada przeciwko Access Info Europe, sprawa C-280/11 P.
(16) Sprawy połączone Szwecja i Turco przeciwko Radzie i Komisji (C-39/05 P i C-52/05 P), pkt 35.
(17) Sprawy połączone Szwecja i Turco przeciwko Radzie i Komisji (C-39/05 P i C-52/05 P), pkt 59.
(18) In ’t Veld przeciwko Radzie (T-529/09), pkt 75.


Działalność Komisji Petycji w 2013 r.
PDF 268kWORD 123k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie wyniku działalności Komisji Petycji w roku parlamentarnym 2013 (2014/2008(INI))
P7_TA(2014)0204A7-0131/2014

Parlament Europejski,

–  uwzględniając znaczenie prawa do składania petycji, a także wagę bezzwłocznego informowania organów parlamentarnych o szczególnych problemach i opiniach obywateli lub rezydentów Unii, zgodnie z art. 24 i 227 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając postanowienia Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a w szczególności art. 44 dotyczący prawa do składania petycji do Parlamentu Europejskiego,

–  uwzględniając postanowienia Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej dotyczące postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, w szczególności art. 258 i 260,

–  uwzględniając art. 48 oraz art. 202 ust. 8 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Petycji (A7-0131/2014),

A.  mając na uwadze, że w 2013 r., który był „Europejskim Rokiem Obywateli”, otrzymano 2 885 petycji, co stanowi wzrost o prawie 45 % w porównaniu z 2012 r.; mając również na uwadze, że w obecnej kadencji parlamentarnej zarejestrowano dotychczas blisko 10 000 petycji;

B.  mając na uwadze, że chociaż liczba ta jest niewielka w stosunku do liczby ludności Unii Europejskiej, świadczy jednak o tym, że znacznie wzrosła świadomość w odniesieniu do prawa do składania petycji oraz zasadne oczekiwania co do użyteczności procedury petycji jako środka służącego zwróceniu uwagi instytucji europejskich oraz państw członkowskich na problemy poszczególnych obywateli, społeczności lokalnych, organizacji pozarządowych, stowarzyszeń wolontariackich oraz prywatnych przedsiębiorstw;

C.  mając na uwadze, że obywatele Unii są bezpośrednio reprezentowani przez jedyną instytucję UE, którą sami wybrali – Parlament Europejski; mając na uwadze, że prawo do składania petycji umożliwia obywatelom Unii bezpośrednie zwracanie się do ich przedstawicieli;

D.  mając na uwadze, że prawo do składania petycji poprawia zdolność reagowania Parlamentu Europejskiego na potrzeby obywateli oraz rezydentów Unii, a zarazem może zapewniać im otwarty, demokratyczny i przejrzysty mechanizm umożliwiający skorzystanie, jeżeli jest to zgodne z prawem i uzasadnione, z pozasądowych środków odwoławczych w związku z wniesionymi skargami, w szczególności w przypadku problemów związanych z wdrażaniem prawodawstwa UE; mając na uwadze, że petycje stanowią źródło cennych informacji zwrotnych dla prawodawców i organów wykonawczych, zarówno na szczeblu unijnym, jak i krajowym;

E.  mając na uwadze znaczenie zapobiegania dalszej nieodwracalnej utracie różnorodności biologicznej, szczególnie w obszarach wyznaczonych do sieci Natura 2000; mając też na uwadze, że państwa członkowskie podjęły się dbania o obszary specjalnej ochrony zgodnie z dyrektywą siedliskową (92/43/EWG) oraz dyrektywą ptasią (79/409/EWG); mając na uwadze, że choć Komisja Europejska może nadzorować pełne przestrzeganie przepisów unijnych dopiero po podjęciu ostatecznych decyzji przez władze krajowe, to jednak należy jak najszybciej sprawdzić – szczególnie w odniesieniu do kwestii środowiskowych – czy władze lokalne, regionalne i krajowe właściwie stosują wszystkie wymogi odpowiednich procedur przewidzianych przepisami Unii Europejskiej, łącznie ze stosowaniem zasady ostrożności;

F.  mając na uwadze potrzebę zwiększenia uczestnictwa obywateli w procesie decyzyjnym w UE, by wzmocnić jego legitymację i rozliczalność; mając na uwadze, że procedura petycji umożliwia również prowadzenie śledzenie na bieżąco napięć w społeczeństwach europejskich, w szczególności w czasie kryzysu gospodarczego i niepokojów społecznych, takich jakie stały się udziałem mieszkańców Europy po załamaniu światowych rynków finansowych i systemów bankowych; mając na uwadze, że we wrześniu 2013 r. Komisja Petycji zorganizowała wysłuchanie publiczne na ten temat z udziałem osób, które złożyły petycje; mając na uwadze, że uwagę Komisji Petycji zwróciły liczne petycje odnoszące się do nadużyć finansowych i naruszeń praw konsumentów w sektorze bankowym, a szczególnie do dramatycznych konsekwencji eksmisji całych rodzin na skutek niedozwolonych klauzul w umowach o kredyt hipoteczny;

G.  mając na uwadze, że petycje kierowane do Komisji Petycji często dostarczały użytecznych informacji innym komisjom Parlamentu Europejskiego odpowiedzialnym za kształtowanie prawodawstwa, którego celem jest stworzenie bardziej bezpiecznej pod względem społeczno-ekonomicznym i środowiskowym, stabilnej, sprawiedliwej i sprzyjającej dobrobytowi podstawy przyszłości wszystkich obywateli i rezydentów Unii;

H.  mając na uwadze, że każda petycja jest oceniana i indywidualnie rozpatrywana, nawet jeśli została złożona przez tylko jednego obywatela lub rezydenta Unii, a wszyscy autorzy petycji są uprawnieni do uzyskania odpowiedzi w języku, którym się posługują;

I.  mając na uwadze, że w zależności od treści i złożoności otrzymanej petycji czas na jej rozpatrzenie i udzielenie odpowiedzi będzie różny, ale należy dołożyć wszelkich starań, aby rzetelnie odpowiedzieć na problemy zgłaszane przez autorów petycji w rozsądnych ramach czasowych oraz w stosownej formie, nie tylko pod względem proceduralnym, ale również merytorycznym;

J.  mając na uwadze, że osoby, które złożyły omawiane następnie podczas regularnych posiedzeń Komisji Petycji, mogą w pełni uczestniczyć w tych posiedzeniach i są uprawnione do przedstawienia swoich petycji wraz z bardziej szczegółowymi informacjami, a tym samym do aktywnego udziału w pracach Komisji Petycji poprzez przekazywanie dodatkowych informacji z pierwszej ręki członkom Komisji Petycji oraz Komisji Europejskiej, a także ewentualnie obecnym na posiedzeniu przedstawicielom państw członkowskich; mając również na uwadze, że w 2013 r. na posiedzeniach Komisji Petycji obecnych było 185 autorów petycji, którzy aktywnie uczestniczyli w obradach;

K.  mając na uwadze, że działalność Komisji Petycji opiera się w pełni na wkładzie autorów petycji i informacjach przez nich przekazywanych, jak również na wynikach własnych dochodzeń związanych z poszczególnymi sprawami, uzupełnianych w stosownych przypadkach dodatkową wiedzą fachową przedstawicieli Komisji Europejskiej, państw członkowskich lub innych organów; mając też na uwadze, że w ramach programu prac Komisji Petycji określanie priorytetów i planowanie działań opiera się na decyzjach podejmowanych demokratycznie przez jej członków;

L.  mając na uwadze, że według ustalonych kryteriów dopuszczalności petycji, zgodnie z postanowieniami Traktatu oraz Regulaminem Parlamentu, petycja musi dotyczyć sprawy, która wchodzi w zakres działań Unii i bezpośrednio dotyczy autora petycji; mając też na uwadze, że w związku z tym część otrzymanych petycji uznaje się za niedopuszczalne, gdyż nie spełniają one tych kryteriów;

M.  mając na uwadze, że prawo do złożenia petycji jest kluczowym narzędziem udziału obywateli i sprawowania przez nich demokratycznej kontroli oraz że należy zapewnić jego prawidłowe stosowanie na wszystkich etapach procesu składania petycji; mając na uwadze, że prawo to musi pozostać w pełni zagwarantowane, niezależnie od interesów rządowych; mając na uwadze, że zasada ta musi być wzorcowo stosowana na szczeblu UE przy rozpatrywaniu petycji przez Parlament i Komisję Europejską;

N.  mając na uwadze, że kryteria, o których mowa powyżej, były przedmiotem analiz sądowych oraz że Trybunał Sprawiedliwości w swoich orzeczeniach – np. w sprawie T-308/07 – podtrzymał zasadność kryteriów odnoszących się do prawa do składania petycji oraz przyznał, że ogłoszenie niedopuszczalności petycji musi być oparte na mocnych przesłankach i wymaga uzasadnienia ze strony Komisji Petycji w piśmie kierowanym następnie do autora petycji; mając też na uwadze np. orzeczenia w sprawach T-280/09 i T-160/10, w odniesieniu do petycji, których treść może zostać uznana za niewystarczająco precyzyjną;

O.  mając na uwadze, że oprócz tematyki wpływu kryzysu na obywateli oraz rezydentów Unii w otrzymywanych petycjach poruszane są istotne problematyczne kwestie związane z prawem w zakresie środowiska (w szczególności kwestiami gospodarowania odpadami i wodą), prawami podstawowymi (w szczególności prawami dziecka, prawami osób niepełnosprawnych i kwestii związanych z ochroną zdrowia), prawem do mienia osobistego i nieruchomości, swobodnym przepływem osób, różnymi formami dyskryminacji, w szczególności na tle etnicznym, kulturowym lub językowym, wizami, imigracją i zatrudnieniem, a także działaniem wymiaru sprawiedliwości, domniemanymi przypadkami korupcji, opóźnieniami w postępowaniach sądowych oraz wieloma innymi obszarami;

P.  pamiętając o tym, że wiele osób składających petycje, w szczególności należących do młodszych grup ludności, w dużej mierze jako kanał komunikacji wykorzystuje media społecznościowe, Komisja Petycji utworzyła własny profil pod auspicjami Parlamentu Europejskiego i jest regularnie obserwowana przez coraz większą liczbę użytkowników głównych mediów społecznościowych, na których aktywność jest szczególnie duża i które są szczególnie użyteczne w okresie posiedzeń Komisji Petycji; mając też na uwadze, że Komisja Petycji zyskała znaczną liczbę regularnych użytkowników – obecnie 1 500 osób – korzystających z newslettera Komisji Petycji „PETI Journal”;

Q.  mając na uwadze, że w związku z tym Komisja Petycji wspólnie z właściwymi służbami Parlamentu Europejskiego pracuje nad utworzeniem nowego wielojęzycznego portalu internetowego, który zastąpi poprzedni, uboższy w funkcje moduł umożliwiający składanie petycji drogą elektroniczną za pośrednictwem strony internetowej Europarl; mając na uwadze, że celem nowego portalu jest zwiększenie efektywności administracyjnej, przy jednoczesnej poprawie przejrzystości i interaktywności procedury petycji, z korzyścią dla autorów petycji i dla posłów do Parlamentu Europejskiego, a także dla ogółu społeczeństwa;

R.  przypominając w tym kontekście stanowisko Komisji Petycji utrzymane na podstawie sprawozdania rocznego za 2012 r., zgodnie z którym postanowiono zwiększyć skuteczność, przejrzystość i bezstronność procedury petycji, jednocześnie zachowując prawa do uczestnictwa przysługujące członkom Komisji Petycji, tak aby rozpatrywanie petycji spełniało wymogi kontroli sądowej nawet na poziomie proceduralnym;

S.  mając na uwadze, że Komisja Petycji jest żywo zainteresowana sposobem, w jaki stosowane są przepisy rozporządzenia w sprawie europejskiej inicjatywy obywatelskiej, i ma świadomość licznych niedoskonałości i dość uciążliwego charakteru istniejących ram prawnych, które nie odzwierciedlają w pełni celu postanowienia Traktatu, pomimo starań podejmowanych przez Komisję Spraw Konstytucyjnych i Komisję Petycji przy ich opracowywaniu; mając też na uwadze, że zgodnie z klauzulą przeglądową Parlament ma obowiązek podjęcia dyskusji w sprawie przeglądu tego rozporządzenia po upływie trzech lat jego obowiązywania;

T.  mając na uwadze, że niebawem wdrożone zostaną przepisy rozporządzenia w sprawie europejskiej inicjatywy obywatelskiej dotyczące organizacji w Parlamencie Europejskim wysłuchań publicznych związanych z inicjatywami, które zdobyły wymaganą liczbę podpisów; w wysłuchaniach tych – zgodnie z Regulaminem Parlamentu oraz przepisami wykonawczymi przyjętymi przez Prezydium – obok Komisji Petycji uczestniczyć będą komisje przedmiotowo właściwe posiadające kompetencje ustawodawcze w zakresie przedmiotu danej inicjatywy;

U.  zważywszy na istotną rolę, jaką w przypadku rozpatrywanych petycji odgrywają wizyty informacyjne regularnie organizowane przez Komisję Petycji w związku z kwestiami, którym nadano szczególny priorytet, a także na potrzebę zapewnienia najwyższego poziomu jakości i wiarygodności sprawozdań z takich wizyt oraz sporządzania ich na zasadzie rzetelnej współpracy prowadzącej do uzyskania pożądanego konsensusu między uczestnikami; mając na uwadze wizyty zorganizowane w 2013 r. w Hiszpanii (dwukrotnie), a także w Polsce, Danii i Grecji; mając na uwadze, że większa elastyczność w planowaniu tych misji od strony praktycznej, głównie w odniesieniu do dostępnych w tym celu terminów, pozwoli na jeszcze większe powodzenie tych wizyt, zwłaszcza z uwagi na dostępność posłów oraz ograniczenie ryzyka odwołania;

V.  mając na uwadze obowiązki Komisji Petycji związane z urzędem Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich, do którego zadań należy rozpatrywanie skarg kierowanych przez obywateli UE w związku z ewentualnym niewłaściwym administrowaniem w instytucjach i organach UE i któremu poświęcone są sprawozdania roczne Komisji Petycji sporządzane na podstawie własnego sprawozdania rocznego Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich; przypominając też, że w 2013 r. Komisja Petycji brała aktywny udział w organizacji wyborów nowego Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich po ustąpieniu ze stanowiska pełniącego wówczas tę funkcję Nikiforosa Diamandourosa;

W.  mając na uwadze, że mimo iż nowa Europejska Rzecznik Praw Obywatelskich, Emily O’Reilly, została wybrana przez posłów do Parlamentu Europejskiego do pełnienia tego urzędu od dnia 1 października 2013 r., zgodnie z Regulaminem (art. 204) kolejne wybory muszą być rozpisane na początku nowej kadencji parlamentarnej; mając też na uwadze, że należałoby dopilnować, aby jasne i przejrzyste zasady procedury wyborczej zostały opublikowane odpowiednio wcześnie, zapewniając doprecyzowanie zakresu odpowiedzialności Komisji Petycji w odniesieniu do tego procesu oraz odpowiedni poziom przejrzystości wyborów, w szczególności poprzez ulepszony, dedykowany portal internetowy;

X.  mając na uwadze, że Komisja Petycji należy do europejskiej sieci rzeczników praw obywatelskich, zrzeszającej niektóre komisje petycji działające w ramach parlamentów państw członkowskich, w których takie komisje istnieją; mając też na uwadze, że wydaje się istotne dalsze podkreślanie współpracy między komisjami petycji oraz, w stosownych przypadkach, dalsze umacnianie tej współpracy, a Parlament Europejski mógłby odegrać kluczową rolę w tym procesie, działając na rzecz obywateli Unii;

Y.  mając na uwadze, że Komisja Petycji z założenia ma być użytecznym i przejrzystym narzędziem służącym obywatelom i rezydentom Unii, które sprawuje demokratyczną kontrolę i nadzór nad wieloma aspektami działalności Unii Europejskiej, w szczególności w zakresie wdrażania przepisów UE przez organy krajowe; mając również na uwadze, że dzięki otrzymywanym petycjom może ona w jeszcze większym stopniu przyczynić się z jednej strony do bardziej spójnego i skoordynowanego stosowania prawodawstwa UE, a z drugiej strony do poprawy prawodawstwa UE w przyszłości poprzez zwracanie uwagi na wnioski płynące z treści otrzymywanych petycji;

Z.  mając na uwadze, że niniejsze sprawozdanie jest ostatnim sprawozdaniem rocznym Komisji Petycji przygotowywanym w siódmej kadencji Parlamentu Europejskiego, dlatego też nakreślono w nim nie tylko działania Komisji Petycji w 2013 r., lecz również dokonano przeglądu całej kadencji parlamentarnej oraz oceny, w jakim stopniu Komisja Petycji zdołała sprostać oczekiwaniom obywateli w związku z wejściem w życie Traktatu z Lizbony;

1.  uznaje istotną i zasadniczą rolę, jaką Komisja Petycja odgrywa w obronie i promowaniu praw obywateli i rezydentów Unii, dbając o to, aby dzięki procedurze petycji problemy osób, które je złożyły, były lepiej dostrzegane, a zgłaszane przez nie uzasadnione skargi były w miarę możliwości satysfakcjonująco rozpatrywane, w rozsądnych ramach czasowych;

2.  jest zdecydowany zapewnić większą skuteczność, przejrzystość i bezstronność procedury petycji, przy jednoczesnym zachowaniu praw uczestnictwa przysługujących członkom Komisji Petycji, tak aby rozpatrywanie petycji spełniało wymogi kontroli sądowej nawet na poziomie proceduralnym;

3.  podkreśla, że Komisja Petycji, a także inne instytucje i organy, np. komisje śledcze i Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich pełnią niezależną i jasno określoną funkcję punktów kontaktowych dla wszystkich obywateli; zwraca uwagę na fakt, że organy te, wraz z europejską inicjatywą obywatelską, stanowią podstawowe narzędzie demokratycznej UE, służące tworzeniu europejskiego demos, oraz że należy zagwarantować odpowiedni dostęp do nich oraz ich niezawodne funkcjonowanie;

4.  podkreśla, że przez całą obecną kadencję parlamentarną Komisja Petycji podejmowała wyzwania, aby sprostać oczekiwaniom obywateli Unii Europejskiej; zwraca uwagę, że ważne jest, aby obywatele byli bezpośrednio zaangażowani w działalność Parlamentu oraz aby ich uwagi, wnioski i skargi były szczegółowo rozpatrywane przez członków Komisji Petycji; podkreśla nakład pracy, którą wykonano w celu zaradzenia ewentualnym naruszeniom praw obywateli, a także w związku ze współpracą z władzami krajowymi, regionalnymi i lokalnymi w sprawach dotyczących stosowania przepisów UE, przy jednoczesnym zachowaniu istotnej roli w stałym zapewnianiu kontaktu z obywatelami Unii oraz umacnianiu legitymacji demokratycznej i odpowiedzialności za unijny proces decyzyjny;

5.  przypomina, że Komisja Europejska pełni istotną rolę, pomagając w rozpatrywaniu spraw poruszonych w petycjach; uważa, że dochodzenia związane z petycjami prowadzone przez Komisję Europejską powinny być bardziej dogłębne i wnikać w meritum spraw pod kątem prawodawstwa UE; podkreśla, że istotne znaczenie ma przejrzystość tych procesów oraz odpowiedni publiczny dostęp do właściwych dokumentów oraz informacji związanych z daną sprawą;

6.  podkreśla znaczenie proaktywnego monitorowania oraz podejmowania działań zapobiegawczych w odpowiednim czasie przez Komisję Europejską, gdy istnieją dowody oparte na mocnych przesłankach, że pewne planowane i ogłoszone przedsięwzięcia mogą naruszać prawodawstwo UE;

7.  zwraca uwagę na różnorodność głównych obszarów tematycznych, których dotyczą petycje składane przez obywateli i które obejmują m.in. takie zagadnienia, jak prawa podstawowe, rynek wewnętrzny, prawo dotyczące środowiska, kwestie dotyczące zdrowia publicznego, dobro dziecka, transport i prace budowlane, hiszpańskie prawo w zakresie zarządzania strefą przybrzeżną, nowe rozporządzenie dotyczące dobrej administracji, problemy osób niepełnosprawnych, dyskryminacja ze względu na wiek, publiczny dostęp do dokumentów, Szkoły Europejskie, unia fiskalna, przemysł hutniczy, prawa zwierząt i wiele innych;

8.  uważa, że petycje dotyczące wspomnianych obszarów tematycznych stanowią dowód na to, że nadal częste i powszechne są przypadki niezadowalającej transpozycji lub niewłaściwego stosowania prawa UE;

9.  uważa, że należy zacieśniać współpracę z parlamentami i rządami państw członkowskich zgodnie z zasadą wzajemności oraz w razie potrzeby zachęcać władze państw członkowskich do transpozycji i stosowania prawodawstwa UE z zachowaniem pełnej przejrzystości; podkreśla znaczenie współpracy między Komisją Europejską a państwami członkowskimi i ubolewa nad zaniedbaniami wielu państw członkowskich w pełnej transpozycji i egzekwowaniu prawa europejskiego, w szczególności w sprawach dotyczących środowiska;

10.  przypomina, że Komisja Petycji rozpatruje petycje uznane z dopuszczalne, które odnoszą się do zasad i treści Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, co stanowi nieodłączną część jej działalności, i prowadzi indywidualne dochodzenia w poszczególnych sprawach, a także przypomina, że Komisja Europejska wielokrotnie nie była w stanie podjąć działań na wniosek Komisji Petycji z uwagi na zapisy art. 51 Karty; podkreśla, że oczekiwania obywateli wykraczają w ogromnej mierze poza zakres ściśle prawnych postanowień Karty;

11.  wyraża uznanie dla Komisji Petycji za pracę wykonaną w związku z otrzymanymi petycjami dotyczącymi kwestii związanych z niepełnosprawnością, których liczba znacznie wzrosła w 2013 r.; odnotowuje wysiłki na rzecz zapewnienia pomyślnego wprowadzenia w życie ram UE na mocy art. 33 Konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych, w którym to przypadku Komisja Petycji współpracowała z Komisją Europejską, Agencją Praw Podstawowych Unii Europejskiej i Europejskim Forum Osób Niepełnosprawnych, a także odnotowuje, że Komisja Petycji wyraża wolę dalszego wspierania działalności w tym zakresie; z żalem zauważa, że udział Komisji Petycji w pracach nad regulacjami ramowymi dotyczącymi Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych został zakończony, a miejsce Komisji Petycji zajęły komisje ustawodawcze, które są również komisjami przedmiotowo właściwymi w tej dziedzinie, i uznaje tę decyzję za skutek błędnej interpretacji funkcji przydzielonych zgodnie z regulacjami ramowymi dotyczącymi Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych;

12.  odnotowuje, że wiele uwagi poświęcono niektórym budzącym szerokie zainteresowanie petycjom złożonym w związku z planowaną budową nowego lotniska w Notre-Dame-des-Landes w okolicach Nantes; uznaje, że autorzy petycji dostarczyli istotnych informacji stanowiących podstawę do sprzeciwu wobec realizacji tego planu ze względów środowiskowych oraz że otrzymano również obszerną petycję od zwolenników tego przedsięwzięcia, w wyniku czego w Komisji Petycji wywiązała się intensywna debata, w której oprócz głównych autorów petycji uczestniczyli przedstawiciele władz francuskich oraz dyrektor generalny Komisji Europejskiej ds. środowiska; jest zdania, że takie poważne dyskusje nie tylko podwyższają świadomość społeczną oraz pozwalają na aktywny i zasadny udział obywateli, ale także umożliwiają wyjaśnienie niektórych kontrowersyjnych aspektów przedsięwzięcia, co do którego zarzuca się, iż pozostaje ono w sprzeczności z przepisami UE, oraz wskazanie środków zaradczych zapewniających właściwe przestrzeganie prawa europejskiego, co powinno mieć miejsce w takich okolicznościach;

13.  uznaje, że w 2013 r. wielu autorów petycji wyrażało swoje zaniepokojenie przypadkami niesprawiedliwości obserwowanymi w Danii w procedurach administracyjnych i sądowych dotyczących separacji i rozwodów rodziców oraz związanej z tym pieczy nad małoletnimi dziećmi; zauważa w tym kontekście, że w odniesieniu do par mieszanych istnieją wyraźne przykłady dyskryminacji ze względu na przynależność państwową, na korzyść małżonka będącego obywatelem państwa członkowskiego, w którym toczy się postępowanie sądowe, a ze szkodą dla małżonka niebędącego obywatelem tego państwa, co wiąże się z poważnym oraz często negatywnym i dramatycznym wpływem na prawa dziecka; zauważa w tym kontekście poważne naruszenia praw podstawowych zarówno wobec osoby, która złożyła petycję, jak i wobec dziecka; odnotowuje, że przedstawiciele Komisji Petycji odbyli wizytę informacyjną w Danii, aby bezpośrednio zbadać tego typu skargi, tam gdzie sytuacja wydaje się szczególnie poważna; zauważa, że takie przypadki odnotowano również w innych krajach, w szczególności w Niemczech (zwłaszcza w związku z działalnością Urzędu ds. Dzieci i Młodzieży), we Francji i w Zjednoczonym Królestwie;

14.  przypomina o dochodzeniach prowadzonych na podstawie napływających przez całą kadencję parlamentarną petycji dotyczących konsekwencji niewłaściwego wdrożenia dyrektywy ramowej w sprawie odpadów oraz o przyjęciu odpowiedniego sprawozdania; przypomina o zaleceniach związanych z nieprawidłowościami w procesie decyzyjnym dotyczącym składowisk odpadów oraz z ich skutkami dla ludności lokalnej; podkreśla, że sytuacja ta nie została jeszcze uregulowana, ze względu na petycje, którymi zajęto się później, w szczególności odnoszące się do utrzymujących się toksycznych pożarów wywołanych silnie zanieczyszczającymi odpadami przemysłowymi na niektórych obszarach w Kampanii, a także do braku przejrzystości co do planów i zarządzania instytucjonalnego w Lacjum w ubiegłych miesiącach, po planowanym zamknięciu składowiska odpadów w Malagrotta, co jest obecnie przedmiotem dochodzenia przed sądami wysokiego szczebla; przypomina, że jesienią 2013 r. przeprowadzono intensywną, poświęconą tej samej tematyce wizytę informacyjną w Grecji, a w jej następstwie zwrócono uwagę uchybienia w stosowaniu właściwych dyrektyw dotyczących odpadów, brak postępu w gospodarowaniu odpadami w zakresie planów i systemów na wyższym poziomie hierarchii postępowania z odpadami, a także na wpływ takiej sytuacji na zdrowie ludności niektórych obszarów Grecji; zauważa, że w ostatnim czasie złożono wiele innych petycji w sprawie uchybień w gospodarowaniu odpadami w innych państwach członkowskich, szczególnie w regionie Walencji w Hiszpanii oraz w Zjednoczonym Królestwie;

15.  przyjmuje do wiadomości sprawozdanie z wizyty informacyjnej w Polsce, która to wizyta miała na celu zbadanie kwestii proponowanej budowy kopalni odkrywkowej na Dolnym Śląsku; z zadowoleniem odnotowuje również przeprowadzone przy tej okazji intensywne dyskusje z autorami petycji oraz organami krajowymi, dotyczące ewentualnego poszukiwania i wydobycia złóż gazu łupkowego, co było już tematem warsztatów zorganizowanych przez Komisję Petycji w 2012 r.;

16.  podkreśla bardzo konstruktywną pracę wykonaną przez wszystkich członków Komisji Petycji w związku z petycjami otrzymanymi w sprawie hiszpańskiego prawa w zakresie zarządzania strefą przybrzeżną (Ley de Costas), zarówno w odniesieniu do wyników wizyty informacyjnej i płynących z niej wniosków, jak i w odniesieniu do współpracy z autorami petycji oraz właściwymi organami krajowymi; przypomina, że Komisja Petycji utworzyła specjalną grupę roboczą ad hoc, której zadaniem było przyjrzenie się tej złożonej kwestii i zapewnienie kontaktu z bardzo dużą liczbą osób, które złożyły petycje w tej sprawie; uznaje, że pomimo określonych korzyści, jakie autorzy petycji uzyskali w związku z przyjęciem nowych przepisów przez parlament hiszpański; zwraca się do Komisji Europejskiej o dalsze aktywne monitorowanie tej sprawy;

17.  z zadowoleniem zauważa, że podczas wizyty informacyjnej w Galicji, w lutym 2013 r., zdołano przeprowadzić obszerne dyskusje z autorami petycji oraz władzami regionalnymi, dotyczące braku odpowiednich oczyszczalni ścieków w regionie; zatwierdza wnioski i zalecenia zawarte w sprawozdaniu z wizyty informacyjnej przyjętym przez Komisję Petycji w dniu 17 grudnia 2013 r., zgodnie z którymi należy kontynuować wysiłki na rzecz zakończenia sprzątania i regeneracji wybrzeża riasowego, co było przedmiotem wizyty informacyjnej;

18.  podkreśla znaczenie spoczywającego na Komisji Petycji obowiązku sprawozdawczości; zwraca uwagę na kilka rezolucji przyjętych w 2013 r. w formie sprawozdań, które – oprócz całościowego sprawozdania rocznego z działalności Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich – dotyczyły m.in. sprawozdania specjalnego Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich dotyczącego sposobu postępowania Komisji Europejskiej w sprawie uchybień związanych z oceną oddziaływania na środowisko przeprowadzoną w odniesieniu do projektu rozbudowy lotniska w Wiedniu; podkreśla, że dzięki wiedzy fachowej zdobytej w trakcie wieloletniego rozpatrywania licznych konkretnych spraw Komisja Petycji mogła wnieść istotny wkład w postaci opinii dla komisji przedmiotowo właściwych, w szczególności w odniesieniu do przeglądu dyrektywy OOŚ, a także opinii w sprawie lokalizacji siedzib instytucji Unii Europejskiej; uważa, że dzięki tego rodzaju dokumentom Komisja Petycji może poruszać na posiedzeniu plenarnym kwestie mające znaczenie dla obywateli Unii;

19.  przypomina, że zgodnie z art. 202 ust. 2 Regulaminu PE Komisja Petycji ma prawo przedkładać zgromadzeniu plenarnemu nie tylko sprawozdania nieustawodawcze z własnej inicjatywy dotyczące spraw będących przedmiotem szeregu petycji, ale również przedstawiać zwięzłe projekty rezolucji dotyczące spraw pilnych, poddawane pod głosowanie plenarne;

20.  jest zdania, że organizacja wysłuchań publicznych stanowi bardzo ważne narzędzie umożliwiające analizę problemów przedstawianych przez autorów petycji; zwraca uwagę na wysłuchanie publiczne dotyczące wpływu kryzysu na obywateli UE oraz zwiększenia demokratycznego udziału w sprawowaniu rządów w Unii, a także na wysłuchanie publiczne dotyczące wykorzystania wszelkich możliwości związanych z obywatelstwem UE, podczas których to wysłuchań analizowano – na podstawie otrzymanych petycji – problemy zasygnalizowane przez obywateli UE odnośnie do tych kwestii; uważa, że informacje przedstawione w petycjach potwierdzają indywidualny wpływ programu oszczędnościowego na prawa osób, które złożyły petycje, a także pokazują większą rolę i zaangażowanie społeczeństwa obywatelskiego; uznaje, że aby sprostać przyszłym wyzwaniom finansowym Europa potrzebuje wiarygodnego, widocznego i odpowiedzialnego zarządzania gospodarką; podkreśla, że istotne znaczenie ma zwalczanie utrzymujących się nadal przeszkód uniemożliwiających obywatelom Unii korzystanie z praw przysługujących im na mocy przepisów UE, a także wspieranie politycznego udziału obywateli Unii w życiu UE;

21.  uważa, że zasadnicze znaczenie dla prac Komisji Petycji dotyczących poszczególnych zagadnień ma wykorzystanie innych form działalności, takich jak pytania parlamentarne wymagające odpowiedzi ustnej, które są rozpatrywane podczas posiedzeń plenarnych; przypomina, że stanowią one bezpośrednią formę kontroli parlamentarnej nad innymi instytucjami i organami UE; wskazuje, że w 2013 r. Komisja Petycji skorzystała z tego prawa 9 razy, składając pytania dotyczące m.in. spraw takich jak niepełnosprawność, dobrostan zwierząt, gospodarowanie odpadami i europejska inicjatywa obywatelska; z głębokim żalem zauważa, że niektóre inicjatywy proponowane przez Komisję Petycji pozostają w przygotowaniu przez kilka miesięcy przed debatą na posiedzeniu plenarnym, co uniemożliwia przedstawienie powtarzających się uwag obywateli UE i otrzymanie bezpośredniej odpowiedzi Komisji Europejskiej;

22.  zauważa nieustanny napływ korespondencji od obywateli, którzy zwracają się do Parlamentu z roszczeniami w sprawach wykraczających poza zakres kompetencji UE zgodnie z art. 227 Traktatu i art. 51 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej; wzywa do wypracowania lepszych metod rozpatrywania tych pism obywateli, z uwzględnieniem obowiązków Parlamentu w zakresie korespondencji z obywatelami; w związku z powyższym ubolewa, że odpowiednie służby Parlamentu nie wdrażają zaleceń w sprawie petycji obywateli dotyczących kwestii, które nie wchodzą w zakres kompetencji UE, zawartych w rezolucji Parlamentu z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie działalności Komisji Petycji w 2011 r.

23.  uznaje, że kwestie dotyczące ochrony środowiska nadal mają pierwszorzędne znaczenie dla autorów petycji, co wyraźnie pokazuje, iż państwa członkowskie wciąż nie są w stanie sprostać oczekiwaniom w tej dziedzinie; zauważa, że w liczne petycje koncentrują się na zdrowiu publicznym, np. na kwestiach takich jak gospodarowanie odpadami, bezpieczeństwo wody, energia jądrowa oraz chronione gatunki zwierząt; wskazuje, że wiele petycji dotyczy nowych i przyszłych przedsięwzięć, w związku z którymi wzrasta niebezpieczeństwa oddziaływania na wspomniane obszary; przypomina, że chociaż państwa członkowskie starają się zaradzić tym sytuacjom, jasne jest, że znalezienie trwałego rozwiązania nadal stanowi przeszkodę; zwraca uwagę na przypadek huty ILVA w Tarencie, budzący poważne zaniepokojenie ze względu na poważne pogorszenie warunków środowiskowych oraz stanu zdrowia lokalnej ludności; apeluje do Komisji Europejskiej o wykorzystywanie dostępnych mechanizmów w celu zapewnienia – w miarę możliwości – natychmiastowego zastosowanie się do prawa środowiskowego UE przez władze włoskie;

24.  wzywa Komisję Petycji do dalszej analizy wpływu orzecznictwa dotyczącego Ellinikí Radiofonía Tileórasi (ERT) na wykładnię art. 51 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz jego konsekwencji w zakresie petycji, jak również do zbadania, jakie faktyczne przeszkody napotykają obywatele UE wnioskujący o zastosowanie trybu prejudycjalnego przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w celu uzyskania wiarygodnej wykładni co do centralnych kwestii podlegających prawodawstwu europejskiemu w sprawach prowadzonych przed sądami krajowymi;

25.  z zadowoleniem przyjmuje wprowadzenie w dniu 1 kwietnia 2012 r. europejskiej inicjatywy obywatelskiej, a także rejestrację pierwszej inicjatywy obywatelskiej, poświęconej polityce na rzecz młodzieży w Europie – „Fraternité 2020”, jak również inicjatywę obywatelską dotyczącą prawa do wody, która to inicjatywa niedawno zdobyła wymaganą liczbę podpisów; uważa, że europejska inicjatywa obywatelska stanowi pierwszy instrument ponadnarodowej demokracji partycypacyjnej i umożliwi obywatelom czynny udział w kształtowaniu polityki i prawodawstwa UE; potwierdza ponownie swoje zobowiązanie do udziału w organizacji wysłuchań publicznych związanych z europejskimi inicjatywami obywatelskimi, które zdobyły wymaganą liczbę podpisów, przy aktywnym zaangażowaniu ze strony wszystkich zainteresowanych komisji parlamentarnych; podkreśla potrzebę przeprowadzania regularnych przeglądów sytuacji w zakresie europejskich inicjatyw obywatelskich w celu usprawnienia procedury, a jednocześnie ograniczenia biurokracji i innych przeszkód; ma świadomość, że wynik pierwszych, odbywających się w 2014 r. wysłuchań parlamentarnych związanych z pierwszą europejskiej inicjatywą obywatelskiej, która zdobyła wymaganą liczbę podpisów, jest istotny dla określenia wysokich standardów proceduralnych i dla spełnienia oczekiwań obywateli co do wykonywania tego prawa w przyszłości oraz zobowiązuje się nadać priorytet instytucjonalny zapewnianiu skuteczności procesu uczestnictwa;

26.  docenia decyzję Komisji Europejskiej o ogłoszeniu roku 2013 „Europejskim Rokiem Obywateli”, w związku z czym obywatele UE mogli uzyskać cenne informacje i wzbogacić swoją wiedzę o przysługujących im prawach oraz narzędziach demokratycznych, które mają do dyspozycji, by domagać się przestrzegania tych praw; uważa, że „Europejski Rok Obywateli” należy wykorzystać do szerszego rozpowszechniania informacji na temat nowej europejskiej inicjatywy obywatelskiej, w ten sposób zapewniając jasne i zrozumiałe wytyczne, tak aby zmniejszyć wysoki odsetek inicjatyw uznawanych za niedopuszczalne, porównywalny z odsetkiem, jaki nadal odnotowuje się w przypadku petycji; wyraża przekonanie, że portal internetowy umożliwiający składanie petycji stanowi konkretny i cenny wkład Parlamentu w obywatelstwo europejskie;

27.  wzywa Komisję Europejską, jako organ stojący na straży Traktatu, do zadbania, aby zaradzono obecnemu niewystarczającemu wdrażaniu prawa UE, ujawnionemu w wielu petycjach przedłożonych Parlamentowi, tak aby obywatele UE mogli w pełni korzystać ze swoich praw;

28.  wzywa Komisję Europejską do przedstawienia wniosku w sprawie przepisów mających na celu rozwiązanie kwestii dotyczących wzajemnego uznawania przez państwa członkowskie dokumentów stanu cywilnego , przy jednoczesnym poszanowaniu kompetencji państw członkowskich;

29.  wyraża ubolewanie, że obywatele Unii, którzy korzystają z przysługującego im prawa do swobodnego przemieszczania się, nadal doświadczają częstych problemów wskutek błędnego stosowania przez władze publiczne przepisów dotyczących rynku wewnętrznego;

30.  z żalem odnotowuje fakt, iż ostatnio sprawozdania z wizyt informacyjnych i inne dokumenty nie były tłumaczone na języki urzędowe UE, zwłaszcza na języki ojczyste osób, które złożyły petycje;

31.  uznaje ważną rolę sieci SOLVIT, w ramach której regularnie ujawniane są i rozwiązywane problemy związane z wdrażaniem przepisów dotyczących rynku wewnętrznego; wzywa do wzmocnienia tego narzędzia oraz do bardziej aktywnej współpracy między Komisją Petycji a siecią SOLVIT; przypomina, że rok 2013 był „Europejskim Rokiem Obywateli”, i wyraża uznanie dla instytucji i organów zarówno Unii Europejskiej, jak i państw członkowskich, które w trakcie tego roku bardziej intensywnie informowały o swojej służbie na rzecz obywateli i rezydentów Unii, w świetle zasad zapisanych w Traktatach oraz faktów przedstawionych w niniejszym sprawozdaniu;

Nowe perspektywy i stosunki z innymi instytucjami

32.  wskazuje na wagę zwiększenia znaczenia prac Komisji Petycji w Parlamencie poprzez podniesienie jej profilu jako komisji sprawującej kontrolę; zachęca nowo wybraną Komisję Petycji do wyznaczenia wewnętrznych sprawozdawców ds. sprawozdań rocznych dotyczących głównych obszarów polityki, które znajdują się w kręgu zainteresowań obywateli Unii składających petycje, oraz do zacieśnienia współpracy z innymi komisjami parlamentarnymi poprzez systematyczne zapraszanie ich członków do udziału w debatach w ramach Komisji Petycji dotyczących właściwych im dziedzin kompetencji ustawodawczej; zachęca pozostałe komisje parlamentarne do większego angażowania Komisji Petycji jako komisji opiniodawczej odnośnie do sprawozdań z wdrożenia i do innych instrumentów służących monitorowaniu prawidłowej transpozycji i wdrażania lub ewentualnego przeglądu prawodawstwa UE w państwach członkowskich; podkreśla znaczenie deneutralizacji statusu Komisji Petycji, jeśli chodzi o zakres przedmiotowy działalności komisji parlamentarnych, również ze względu na stale wzrastającą liczbę otrzymywanych petycji i związane z nimi działania; zachęca, aby na posiedzeniach plenarnych Parlamentu Europejskiego poświęcano więcej czasu na pracę Komisji Petycji;

33.  podkreśla potrzebę pogłębienia współpracy między Komisją Petycji a pozostałymi instytucjami i organami UE, a także władzami krajowymi w państwach członkowskich; uznaje znaczenie Komisji Petycji w umacnianiu zorganizowanego dialogu i systematycznej współpracy z państwami członkowskimi, zwłaszcza z komisjami petycji w parlamentach państw członkowskich, np. poprzez odbywanie regularnych posiedzeń z przewodniczącymi wszystkich komisji petycji w parlamentach państw członkowskich; utworzenie takiego partnerstwa umożliwi wymianę najlepszych doświadczeń i praktyk oraz bardziej systematyczne i skuteczne przekazywanie petycji na odpowiedni szczebel lub odpowiednim organom, a ostatecznie sprawi, że Parlament Europejski będzie bliżej spraw, które są przedmiotem troski obywateli Unii; z zadowoleniem przyjmuje utworzenie w parlamencie Irlandii (Oireachtas) Wspólnej Komisji ds. Dochodzeń, Nadzoru i Petycji, a także użyteczne relacje, jakie nawiązała w tym roku z Parlamentem Europejskim, aby zapewnić jeszcze lepszą służbę na rzecz obywateli; odnotowuje, że parlamenty innych państw członkowskich rozważają obecnie utworzenie komisji petycji lub podobnych organów, a niektóre państwa członkowskie ustanowiły inne procedury służące rozpatrywaniu petycji;

34.  zwraca się do Komisji Europejskiej o należyte uznanie roli petycji w kontroli skutecznego stosowania prawa wspólnotowego, zważywszy, że petycje to zazwyczaj pierwsze sygnały opóźnień we wdrażaniu środków prawnych przez państwa członkowskie; zachęca Parlament Europejski, aby w ramach porozumienia międzyinstytucjonalnego z Komisją Europejską zalecił ograniczenie czasu na udzielenie odpowiedzi na wnioski Komisji Petycji, a także stałe informowanie Komisji Petycji o przebiegu postępowań w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, które są bezpośrednio związane z petycjami; uważa, w ujęciu ogólnym, że instytucje europejskie powinny dostarczać więcej informacji i być bardziej przejrzyste względem obywateli UE w celu zwalczania coraz bardziej powszechnego wrażenia deficytu demokratycznego;

35.  podkreśla, że ścisła współpraca z państwami członkowskimi jest ważna dla prac Komisji Petycji; zachęca państwa członkowskie do odgrywania aktywnej roli w reagowaniu na petycje dotyczące stosowania i przestrzegania prawa europejskiego, a także przywiązuje szczególną wagę do obecności i aktywnej współpracy przedstawicieli państw członkowskich na posiedzeniach Komisji Petycji; zdecydowanie zamierza utrzymać ścisłą współpracę i bliskie kontakty między instytucjami UE a obywatelami;

36.  podkreśla znaczenie ściślejszej współpracy z Europejskim Rzecznikiem Praw Obywatelskich poprzez ustanowienie nowego porozumienia międzyinstytucjonalnego; podkreśla wagę zaangażowania Parlamentu Europejskiego w działalność sieci krajowych rzeczników praw obywatelskich; wyraża uznanie dla doskonałych stosunków instytucjonalnych między Rzecznikiem Praw Obywatelskich a Komisją Petycji; szczególnie docenia regularny wkład Rzecznika Praw Obywatelskich w prace Komisji Petycji podczas całej kadencji parlamentarnej; podkreśla, że nadal nie wszyscy obywatele UE mogą zwrócić się do krajowego rzecznika praw obywatelskich, co oznacza, że nie wszyscy obywatele UE mają równy dostęp do mechanizmów dochodzenia roszczeń; jest zdania, że ustanowienie w każdym państwie członkowskim urzędu krajowego rzecznika praw obywatelskich w ramach europejskiej sieci rzeczników praw obywatelskich zapewniłoby istotne wsparcie dla Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich;

Metody pracy

37.  wzywa członków Komisji Petycji do przyjęcia ostatecznej wersji przepisów wewnętrznych w celu zapewnienia możliwie największej skuteczności i otwartości prac Komisji Petycji oraz do przedstawienia propozycji dotyczących odpowiedniego przeglądu Regulaminu Parlamentu Europejskiego w celu konsolidacji ich starań – podejmowanych nieustannie w trakcie całej siódmej kadencji – na rzecz poprawy metod pracy; wzywa Komisję Petycji do przyjęcia jasno określonych terminów w procedurze petycji, tak aby przyspieszyć poszczególne etapy rozpatrywania petycji w Parlamencie Europejskim oraz zapewnić jeszcze większą przejrzystość całego procesu i nadać mu jeszcze bardziej demokratyczny charakter; podkreśla, że w ten sposób można by ustanowić ściśle określone etapy rozpatrywania petycji – od rejestracji po jej ostateczne zamknięcie w Parlamencie Europejskim, podobnie jak ma to miejsce w przypadku już obowiązujących terminów dotyczących prac nad dokumentami ustawodawczymi i nieustawodawczymi; uważa, że w ramach tych terminów należy utworzyć mechanizm ostrzegawczy automatycznie zwracający uwagę posłów na petycje, w odniesieniu do których przez długi czas nie podjęto żadnych działań ani nie wysłano żadnej korespondencji, tak aby uniknąć sytuacji, w której stare petycje pozostają otwarte przez wiele lat bez zasadnej przyczyny; przypomina, że wizyty informacyjne stanowią dla Komisji Petycji jeden z kluczowych instrumentów badania poszczególnych spraw, a zatem konieczny jest pilny przegląd właściwych przepisów, tak aby nowo wybrani członkowie mogli prowadzić skuteczne wizyty i niezwłocznie przekazywać wyniki i zalecenia zarówno osobom, które złożyły petycje, jak i Komisji Petycji;

38.  z zadowoleniem przyjmuje obecność władz publicznych zainteresowanych państw członkowskich oraz innych zainteresowanych stron na posiedzeniach Komisji Petycji; podkreśla, że Komisja Petycji jest jedyną komisją, która systematycznie oferuje obywatelom platformę pozwalającą na zgłaszanie problemów bezpośrednio posłom do Parlamentu Europejskiego oraz umożliwia wielostronny dialog między instytucjami UE, władzami krajowymi i autorami petycji; proponuje, aby – dla ułatwienia organizacji posiedzeń, a także dla ograniczenia w przyszłości kosztów podróży – Komisja Petycji i administracja Parlamentu zbadały możliwość uczestnictwa autorów petycji lub władz publicznych z wykorzystaniem wideokonferencji lub podobnego rozwiązania;

39.  odnotowuje stały wzrost liczby petycji w trakcie obecnej kadencji parlamentarnej i jest nadal bardzo zaniepokojony niezmiennie zbyt dużymi opóźnieniami i zbyt długimi terminami na udzielenie odpowiedzi na etapie rejestracji i uznawania dopuszczalności; wzywa do zapewnienia odpowiednio Działowi Przyjmowania i Przekazywania Dokumentów Oficjalnych oraz sekretariatowi Komisji Petycji dodatkowego administratora posiadającego wiedzę z zakresu prawa dodatkowych ekspertów prawnych i wsparcia administracyjnego, do celów wydawania zaleceń co do tego, czy dana petycja dotyczy spraw wchodzących w zakres kompetencji prawa UE; uważa, że zalecenia te – wraz ze streszczeniami petycji – należy udostępniać posłom najpierw jedynie w języku angielskim, a tłumaczyć na wszystkie języki urzędowe dopiero w chwili publikacji, tak aby jeszcze bardziej przyspieszyć podjęcie pierwszych decyzji o dopuszczalności; wyraża przekonanie, że uruchomienie nowego portalu internetowego do składania petycji spowoduje zmniejszenie liczby pism budzących wątpliwości, które są niekiedy rejestrowane jako petycje;

o
o   o

40.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji oraz sprawozdania Komisji Petycji Radzie, Komisji Europejskiej, Europejskiemu Rzecznikowi Praw Obywatelskich, rządom państw członkowskich, jak również parlamentom państw członkowskich oraz komisjom petycji i rzecznikom lub odpowiadającym im organom w państwach członkowskich.


Europejski sektor ogrodnictwa
PDF 253kWORD 102k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie przyszłości europejskiego sektora ogrodnictwa — strategie na rzecz wzrostu (2013/2100(INI))
P7_TA(2014)0205A7-0048/2014

Parlament Europejski,

–  uwzględniając część trzecią, tytuł III i VII Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

–  uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin,

–  uwzględniając dyrektywę 2009/128/WE z dnia 21 października 2009 r. dotyczącą zrównoważonego stosowania pestycydów,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków produktów rolnych(1),

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1182/2007 z dnia 26 września 2007 r. ustanawiające przepisy szczegółowe dotyczące sektora owoców i warzyw(2) oraz rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw(3),

–  uwzględniając rozporządzenie (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności(4),

–  uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych(5),

–  uwzględniając dyrektywę 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie(6),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 21 czerwca 1996 r. w sprawie inicjatywy wspólnotowej na rzecz kwiaciarstwa(7),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 9 grudnia 2008 r. w sprawie cen żywności w Europie (COM(2008)0821),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczący planu działania na rzecz zrównoważonej konsumpcji i produkcji oraz zrównoważonej polityki przemysłowej (COM(2008)0397),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 28 października 2009 r. — Poprawa funkcjonowania łańcucha dostaw żywności w Europie (COM(2009)0591),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 28 maja 2009 r. w sprawie polityki jakości produktów rolnych (COM(2009)0234),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 3 maja 2011 r. pt. „Nasze ubezpieczenie na życie i nasz kapitał naturalny – unijna strategia ochrony różnorodności biologicznej na okres do 2020 r.” (COM(2011)0244),

–  uwzględniając decyzję Komisji nr 2008/359/WE z dnia 28 kwietnia 2008 r. ustanawiającą Grupę Wysokiego Szczebla ds. Konkurencyjności Przemysłu Rolno-Spożywczego oraz sprawozdanie tejże Grupy Wysokiego Szczebla z dnia 17 marca 2009 r. w sprawie konkurencyjności europejskiego przemysłu rolno-spożywczego, a także zalecenia Grupy oraz „plan działania w zakresie kluczowych inicjatyw”(8),

–  uwzględniając przygotowane w listopadzie 2012 r. opracowanie zatytułowane „Wsparcie dla spółdzielni rolników” („Support for Farmers' Cooperatives”), w którym zaprezentowano rezultaty uruchomionego przez Komisję projektu w tym zakresie(9),

–  uwzględniając przygotowane w 2013 r. przez Wspólne Centrum Badawcze Komisji — Instytut Perspektywicznych Studiów Technologicznych opracowanie zatytułowane „Krótkie łańcuchy dostaw żywności i lokalne systemy żywności w UE. Aktualna charakterystyka społeczno-ekonomiczna” („Short Food Supply Chains and Local Ford Systems in the EU. A State of Play of their Socio-Economic Characteristics”)(10),

–  uwzględniając art. 48 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi (A7-0048/2014),

A.  mając na uwadze, że sektor owoców i warzyw otrzymuje około 3 % pomocy z WPR, a mimo to stanowi 18 % ogólnej wartości produkcji rolnej w UE, zajmuje 3 % użytków rolnych oraz jest wart ponad 50 mld EUR;

B.  mając na uwadze, że ogrodnictwo obejmuje uprawę owoców, warzyw, ziemniaków, sałat, ziół i roślin ozdobnych oraz mając na uwadze, że sektor ogrodniczy obejmuje szkółki leśne, uprawę bylin, usługi ogrodnicze, ogrodnictwo cmentarne, ogrodniczy handel detaliczny, centra ogrodnicze, florystykę, a także architekturę krajobrazu;

C.  mając na uwadze, że obroty generowane przez łańcuch dostaw owoców i warzyw szacowane są na poziomie ponad 120 mld EUR, a liczba pracowników zatrudnionych w jego obrębie wynosi około 550 000 osób oraz mając na uwadze znaczenie tego sektora dla gospodarki tych obszarów w UE, w których często występuje wysoka stopa bezrobocia;

D.  mając na uwadze, że UE jest drugim, co do wielkości producentem owoców i warzyw na świecie, a także drugim ich największym importerem; mając na uwadze wzrost popytu na owoce i warzywa, który obecnie przekracza podaż na rynku; mając na uwadze, że handel w sektorze owoców i warzyw wzrósł z poziomu ponad 90 mld USD w 2000 r. do poziomu blisko 218 mld USD w 2010 r. i stanowi prawie 21 % ogólnoświatowego handlu w sektorze żywności i produktów pochodzenia zwierzęcego; mając na uwadze, że Unia Europejska w znacznym stopniu otworzyła swoje rynki na import z państw trzecich, z którymi zawarła dwustronne i wielostronne porozumienia;

E.  mając na uwadze, że sektor ogrodniczy – produkcja i przemysł przetwórczy – odgrywa rolę mnożnika w gospodarce na poziomie europejskim, zarówno generując popyt, jak i stymulując powstawanie wartości dodanej w innych obszarach gospodarki, takich jak handel, budownictwo i usługi finansowe;

F.  mając na uwadze, że sektor owoców i warzyw ekologicznych jest najszybciej rosnącym w ramach unijnego rynku sektorem ekologicznym, wycenionym w 2011 r. na 19,7 mld EUR i w którym w latach 2010-2011 nastąpił wzrost o9 % w ramach trwającego 10 lat trendu wzrostowego wahającego się między 5% a 10% rocznie; mając na uwadze, że jeśli chodzi o obszar uprawy, powierzchnia upraw owoców ekologicznych wzrosła w latach 2010-2011 o 18,2%, a powierzchnia upraw warzyw ekologicznych wzrosła w tym samym okresie o 3,5%;

G.  mając na uwadze, że w 2011 r. spożycie owoców i warzyw na osobę w UE-27 spadło o 3% w porównaniu ze średnim spożyciem na przestrzeni pięciu poprzednich lat, mimo korzyści dla zdrowia płynących z ich spożywania;

H.  mając na uwadze, że UE jest największym na świecie producentem kwiatów, cebulek kwiatowych i roślin doniczkowych (44% światowej produkcji), a produkcja ta charakteryzuje się największym poziomem zagęszczenia w przeliczeniu na hektar; mając na uwadze, że szacowany obrót w sektorze roślin ozdobnych wynosi 20 mld EUR w odniesieniu do produkcji, 28 mld EUR w odniesieniu do handlu hurtowego i 38 mld EUR w odniesieniu do handlu detalicznego, oraz że w sektorze tym zatrudnionych jest ok. 650 tys. pracowników;

I.  mając na uwadze, że system regulacji sektora owoców i warzyw stanowi część WPR i ma na celu, między innymi, przywrócenie równowagi w łańcuchu dostaw żywności, promowanie owoców i warzyw, zwiększenie konkurencyjności oraz wspieranie innowacji; mając na uwadze, że należy zwiększyć poziom zrzeszenia w organizacjach producentów, również w tych regionach, w których od kilku lat nie były dostępne fundusze operacyjne lub w których stosuje się przestarzałe metody produkcji, czyniąc system atrakcyjniejszym, ponieważ ponad połowa wszystkich hodowców UE nie należy jeszcze do żadnej organizacji producentów, pomimo ustanowionego przez Komisję celu zakładającego osiągnięcie do 2013 r. poziomu zrzeszenia w takich organizacjach wynoszącego średnio 60 %; mając na uwadze, że niewielka liczba członków tego rodzaju organizacji w niektórych państwach członkowskich wynika częściowo z zawieszenia organizacji producentów, co wzbudza niepewność wśród producentów; mając na uwadze, że organizacje producentów odgrywają kluczową rolę w zwiększeniu siły przetargowej organizacji z sektora owoców i warzyw, należy unikać wzbudzania niepewności wśród producentów poprzez doprecyzowanie przepisów europejskich dotyczących uznawania organizacji producentów;

J.  mając na uwadze, że według Eurostatu całkowity koszt środków produkcji ponoszony przez rolników UE wzrósł w latach 2000–2010 średnio o prawie 40 %, natomiast ceny skupu wzrosły średnio o mniej niż 25 %; mając na uwadze, że koszty środków produkcji wzrosły o prawie 80 % w przypadku nawozów sztucznych i polepszaczy gleby, o prawie 30 % w przypadku materiału siewnego i materiału sadzeniowego oraz o prawie 13 % w odniesieniu do produktów ochrony roślin;

K.  mając na uwadze, że spowodowana erozją utrata żyzności gleby, mniejsza zawartość w glebie składników materii organicznej prowadząca do słabego zgruźlenia gleby i niskich poziomów warstwy próchnicy, a także obniżonego poziomu zatrzymywania składników odżywczych i wody, oraz ograniczenie procesów biologicznych stanowią znaczący koszt zarówno dla rolników, jak i budżetów publicznych;

L.  mając na uwadze znaczne obciążenie systemu transferu wiedzy umożliwiającego przełożenie wyników badań na praktyczne rozwiązania dla sektora ogrodnictwa oraz mając na uwadze, że środki przeznaczane przez sektor prywatny na badania są ogólnie niewielkie, przy czym wydatki na badania i rozwój stanowiły w 2004 r. raptem 0,24 % wszystkich wydatków przemysłu żywnościowego w UE-15 (rok ten jest ostatnim, za który dostępne są dane);

M.  mając na uwadze dużą liczbę odmian owoców i warzyw zagrożonych wyginięciem z powodu ich niewystarczającej rentowności, oraz ważną rolę ekologiczną, społeczną i kulturową, jaką pełnią rolnicy, którzy nie rezygnując z uprawy tych odmian utrzymują ważne elementy europejskiej bazy rolniczej;

N.  mając na uwadze, że coraz większe trudności związane z zapobieganiem rozprzestrzenianiu się organizmów szkodliwych, z ich kontrolą i zwalczaniem, a także ograniczona dostępność środków ochrony roślin przeznaczonych do ochrony upraw ogrodniczych stwarzają zagrożenie dla dywersyfikacji rolnictwa i dla jakości ogrodnictwa europejskiego;

O.  mając na uwadze, że przedsiębiorstwa ogrodnicze często są jednocześnie aktywne w produkcji, handlu i usługach;

P.  mając na uwadze, że cisgeneza może być określona jako technika inżynierii genetycznej, która polega na wprowadzeniu do kodu genetycznego danej rośliny materiału genetycznego pochodzącego od roślin innych odmian tego samego rodzaju lub gatunku;

1.  podkreśla znaczenie promowania unijnego sektora ogrodnictwa i zapewnienia mu możliwości lepszego konkurowania na rynku globalnym poprzez innowacje, badania i rozwój, efektywność energetyczną i bezpieczeństwo energetyczne, a także dostosowanie się do zmian klimatu i ich łagodzenie oraz środki na rzecz poprawy sprzedaży; podkreśla również znaczenie dalszych wysiłków na rzecz niwelowania nierówności między podmiotami i dostawcami ;

2.  wskazuje na potrzebę ułatwienia producentom dostępu do rynków państw trzecich; wzywa Komisję do zintensyfikowania wysiłków na rzecz wspierania eksporterów owoców i warzyw oraz kwiatów i roślin ozdobnych w celu przezwyciężenia rosnącej liczby barier pozataryfowych, takich jak niektóre normy fitosanitarne państw trzecich, które to normy utrudniają, a wręcz uniemożliwiają eksport produktów z UE;

3.  wzywa Komisję, aby stworzyła takie same warunki dostępu do rynku w zakresie norm handlowych, oznaczeń pochodzenia itp. dla wszystkich uczestników rynku w UE, oraz aby zapewniła odpowiednie kontrole zapewniające, iż warunki te są spełnione, w celu uniknięcia zakłóceń konkurencji;

4.  zachęca do promowania konsumpcji owoców i warzyw w państwach członkowskich poprzez działania edukacyjne, takie jak europejski program „Owoce w szkole” czy programy branżowe na szczeblu krajowym, takie jak np. „Wyhoduj swojego ziemniaka” („Grow Your Own Potato”) czy „Ugotuj swojego ziemniaka” („Cook Your Own Potato”) uruchomione w Zjednoczonym Królestwie;

5.  zauważa, że niejednokrotnie na lokalnych i regionalnych rynkach brak jest dostatecznej ilości pochodzących z nich produktów ogrodniczych; zachęca zatem do promocji przedsiębiorczości w zakresie działalności rolniczej prowadzonej w tych regionach, a w szczególności do wspierania przedsiębiorczości ludzi młodych, która stworzy możliwości w zakresie zatrudnienia w sektorze rolnictwa oraz zapewni dostawy świeżych produktów pochodzących z lokalnych upraw;

6.  podkreśla korzyści, jakie ogrodnictwo ozdobne przynosi ludzkiemu zdrowiu i samopoczuciu poprzez podniesienie jakości terenów zielonych i dzięki temu poprawę środowiska miejskiego w odniesieniu do zmiany klimatu i gospodarki wiejskiej; podkreśla potrzebę bardziej aktywnego wsparcia dla tego sektora w zakresie zachęcania do inwestycji i rozwoju kariery zawodowej;

7.  z zadowoleniem przyjmuje środki funkcjonujące w ramach unijnego systemu regulacji sektora warzyw i owoców, które mają na celu zwiększenie zorientowania unijnych hodowców na rynek, zachęcanie do innowacji, promowanie warzyw i owoców oraz podnoszenie konkurencyjności hodowców, a także poprawę obrotu, jakości produktów i środowiskowych aspektów produkcji poprzez wspieranie organizacji producentów, stowarzyszeń organizacji producentów i uznawanie organizacji międzybranżowych, również poprzez promowanie tworzenia klastrów zrzeszających, które wygenerują nowe przepływy dochodów z przeznaczeniem na nowe inwestycje; jednocześnie zwraca uwagę, że należy podjąć kroki w celu zapewnienia, że przedsiębiorstwa zajmujące się dystrybucją samodzielnie lub bezpośrednio nie są poddawane dyskryminacji oraz że mają one możliwość realizowania innowacyjnych projektów i zwiększania swojej konkurencyjności;

8.  wskazuje, że lokalna i regionalna produkcja i sprzedaż pomagają w tworzeniu i utrzymaniu działalności gospodarczej i miejsc pracy w obszarach wiejskich;

9.  przypomina, że krótkie łańcuchy wartości przyczyniają się do ograniczenia emisji szkodliwych dla klimatu;

10.  zauważa, że tak zwany „urban farming” otwiera nowe możliwości sektorowi ogrodniczemu;

11.  z zadowoleniem przyjmuje sprawozdanie na temat prowadzonych przez Komisję konsultacji społecznych, zatytułowane „Przegląd unijnego systemu regulacji sektora owoców i warzyw”, a w szczególności punkt 3.8 tego sprawozdania, w którym potwierdzono potrzebę uproszczenia stosowanych dotychczas zasad dotyczących organizacji producentów, popiera jej wniosek dotyczący wzmocnienia organizacji producentów oraz zauważa, że w większości uzyskanych odpowiedzi kładzie się nacisk na utrzymanie podstawowych zasad obecnego systemu wsparcia;

12.  podkreśla, że zmniejszenie biurokracji jest szczególnie istotne dla małych i średnich przedsiębiorstw, jednak takie środki nie mogą zagrażać niezbędnemu dla takich przedsiębiorstw bezpieczeństwu prawnemu;

13.  wyraża zadowolenie z tego, że za sprawą porozumienia w sprawie reformy WPR utrzymany zostanie europejski program wsparcia dla uprawy owoców i warzyw uwzględniający organizacje producentów, przyznając jednocześnie, że istniejące instrumenty nie zawsze były skuteczne, jak przyznaje Komisja w swoim dokumencie dotyczącym konsultacji publicznych zatytułowanym „Przegląd unijnego systemu regulacji sektora owoców i warzyw”, dlatego wspiera prace Grupy Newcastle, które zmierzają do ulepszenia unijnego systemu regulacji owoców i warzyw, który powinien uwzględniać różnice w statusie prawnym spółdzielni w poszczególnych państwach członkowskich, tak aby nie ograniczać powstawania nowych organizacji producentów, z jednoczesnym poszanowaniem faktu, że hodowcy mogą zdecydować o pozostaniu poza systemem organizacji producentów; zauważa również ustanowienie unijnego instrumentu na rzecz zarządzania w przypadku poważnych kryzysów dotykających kilku państw członkowskich i podkreśla, że powinien on być dostępny dla wszystkich hodowców, niezależnie od tego, czy należą do organizacji producentów;

14.  w celu wzmocnienia działań przynoszących korzyści, prowadzonych przez organizacje producentów na rzecz producentów, wzywa Komisję, aby w ramach przeglądu unijnego systemu regulacji sektora owoców i warzyw opracowała jasne i praktyczne zasady tworzenia i funkcjonowania organizacji producentów oraz dostosowała ten system do struktur rynkowych funkcjonujących w państwach członkowskich, tak aby organizacje producentów mogły pełnić wyznaczoną im rolę, a tym samym aby hodowcy mieli motywację do włączania się do takich organizacji, pod warunkiem że nie przełoży się to na naruszenie podstawowych celów systemu i że hodowcy będą mogli swobodnie decydować o tego rodzaju sprawach;

15.  z niepokojem zauważa, że przepisy dotyczące systemu organizacji producentów mogą być szeroko interpretowane przez audytorów Komisji, co prowadzi do wysokiego stopnia niepewności oraz może narazić państwa członkowskie na ryzyko ich zakwestionowania i kontroli sądowej; podkreśla również, że procedury audytowe i korekty finansowe muszą być przeprowadzane z większością dbałością o ich terminowość oraz w ramach ustalonego okresu trwania audytu;

16.  dostrzega dalsze stosowanie nieuczciwych praktyk handlowych w UE, które negatywnie wpływają na działalność podmiotów z sektora ogrodnictwa oraz organizacji producentów tej branży i osłabiają przekonanie hodowców do zasadności podejmowania inwestycji na przyszłość; jest zdania, że uzgodnione przez wszystkie podmioty działające w obrębie łańcucha dostaw kodeksy postępowania, wzmocnione przez ramy ustawodawcze oraz nadzorowane przez krajowego arbitra w każdym państwie członkowskim w celu monitorowania praktyk handlowych, mogłyby w znacznym stopniu przyczynić się do lepszego funkcjonowania łańcucha dostaw żywności i rynku wewnętrznego;

17.  jest zdania, że prywatne normy dotyczące pozostałości środków ochrony roślin, przyjęte przez liczne duże sieci dystrybucji detalicznej, są sprzeczne z zasadami konkurencji i przynoszą szkodę hodowcom działającym w sektorze owoców i warzyw; uwzględniając, że poziomy pozostałości środków ochrony roślin, dozwolonych na podstawie prawodawstwa wspólnotowego, zapewniają odpowiednią ochronę zdrowia konsumentów i podmiotów działających w sektorze, wzywa Komisję do podjęcia działań mających na celu wyeliminowanie tych prywatnych norm;

18.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do promowania zintegrowanej ochrony przed szkodnikami, do wspierania innowacji i przedsiębiorczości przez prowadzenie na większą skalę działalności badawczej i rozwojowej w dziedzinie wolnych od substancji chemicznych rozwiązań alternatywnych, takich jak naturalnie występujące drapieżniki i pasożyty żerujące na gatunkach szkodników oraz do wykorzystania programu ramowego w zakresie badań naukowych i innowacji „Horyzont 2020” do finansowania badań związanych z praktycznymi zastosowaniami służącymi wspieraniu opracowywania zintegrowanych strategii ochrony przed szkodnikami, chorobami i chwastami, do zapewnienia producentom niezbędnych narzędzi i informacji umożliwiających realizację postanowień dyrektywy 2009/128/WE, której art. 14 stanowi, że państwa członkowskie muszą podejmować „wszelkie konieczne środki w celu zachęcania do stosowania ochrony roślin o niskim zużyciu pestycydów, przyznając zawsze, gdy to możliwe, pierwszeństwo metodom niechemicznym” oraz „ustanawiają lub wspierają ustanowienie wszelkich warunków niezbędnych do wdrożenia integrowanej ochrony roślin”;

19.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do promowania i podkreślania znaczenia intensyfikacji procesów ekologicznych zapewniających długoterminowe zdrowie gleby, jej żyzność i proces glebotwórczy, a także umożliwiających kontrolowanie i regulowanie liczebności szkodników; uważa, że może to prowadzić do długoterminowych korzyści dla rolników w zakresie wydajności oraz do niższych kosztów dla budżetów publicznych;

20.  podkreśla, że ogrodnictwo jest zależne od różnorodnych produktów ochrony roślin, a nadto wzywa Komisję do przyjęcia opartego na ocenie ryzyka podejścia do regulacji tych produktów, które jest uzasadnione poddanymi wzajemnej ocenie i niezależnymi dowodami naukowymi; podkreśla, że w szczególności narażone są zastosowania małoobszarowe ze względu na brak dostępnych substancji czynnych; wzywa Komisję do wzmocnienia koordynacji tworzenia danych w poszczególnych państwach członkowskich, a w szczególności danych dotyczących pozostałości pestycydów, które to informacje stanowią istotny wymóg w zakresie zezwoleń wydawanych w odniesieniu do nadających się do spożycia upraw specjalistycznych; wzywa Dyrekcję Generalną ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich, Dyrekcję Generalną ds. Zdrowia i Konsumentów, Dyrekcję Generalną ds. Środowiska i Dyrekcję Generalną ds. Konkurencji do strategicznej współpracy poświęconej zagadnieniu wpływu zmian regulacji dotyczących produktów ochrony roślin z różnych perspektyw;

21.  wzywa Komisję do kontroli działania uzgodnień w zakresie wzajemnego uznawania zezwoleń dotyczących środków ochrony roślin, zgodnie z art. 40 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009, w celu ułatwienia ich stosowania oraz w celu zlikwidowania ewentualnych barier biurokratycznych, a także do rozważenia długoterminowego celu, jakim jest globalna harmonizacja w zakresie regulacji dotyczących produktów ochrony roślin oraz w zakresie zmniejszania barier pozataryfowych w eksporcie;

22.  wzywa Komisję, zgodnie z art. 51 ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009, do przedłożenia bez dalszej zwłoki Parlamentowi i Radzie sprawozdania dotyczącego ustanowienia europejskiego funduszu wsparcia dla zastosowań małoobszarowych i upraw specjalistycznych; podkreśla, że taki fundusz powinien służyć finansowaniu obecnie trwającego europejskiego programu pracy nad koordynacją i współpracą podmiotów działających w łańcuchu dostaw żywności, właściwych organów i zainteresowanych stron, w tym instytutów badawczych, w celu prowadzenia i finansowania, w razie potrzeby, działalności w zakresie badań i innowacji, mającej na celu ochronę upraw specjalistycznych i zastosowań małoobszarowych;

23.  zwraca uwagę, że wymogi fitosanitarne nałożone na producentów europejskich nie spełniają zasady wzajemności; podkreśla, że to niedopasowanie ma nie tylko destrukcyjny wpływ na konkurencyjność producentów europejskich, ale także szkodzi europejskim konsumentom;

24.  przypomina, że zarówno w rozporządzeniu dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (rozporządzenie (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r.(11)), jak i w nowym rozporządzeniu w sprawie udostępniania na rynku i stosowania produktów biobójczych (rozporządzenie (UE) nr 528/2012 z dnia 22 maja 2012 r.(12)) wskazano, że Komisja jest zobowiązana ustalić, do grudnia 2013 r., naukowe kryteria określania właściwości zaburzających funkcjonowanie układu hormonalnego; Podkreśla, jak istotna jest przejrzystość procedury, dzięki której decyzje podejmowane na podstawie wiedzy naukowej oraz z uwzględnieniem podmiotów uczestniczących w tworzeniu nowych kryteriów byłyby zrozumiałe dla podmiotów rynkowych bezpośrednio dotkniętych tymi decyzjami; wzywa Komisję do pełnego rozważenia wpływu różnych podejść przy prezentowaniu wniosków dotyczących substancji zaburzających funkcjonowanie układu hormonalnego;

25.  podkreśla, że sektor ogrodnictwa w dużej mierze zależy od stosowania wysokiej jakości, ściśle określonych materiałów nawozowych; z zadowoleniem przyjmuje obecny przegląd unijnego rozporządzenia w sprawie nawozów, ale z niepokojem zauważa, że celem Komisji jest włączenie uprzednio nieujętych w rozporządzeniu substancji w postaci polepszaczy gleby; podkreśla, że substancje te nie wymagają precyzyjnego procesu produkcji ani sposobu stosowania oraz wzywa Komisję, aby nie uwzględniała ich w ramach zakresu stosowania rozporządzenia w sprawie nawozów;

26.  zwraca uwagę na fakt, że sektor ogrodnictwa wiedzie prym w zakresie rozwoju i wdrażania innowacyjnych systemów rolnictwa precyzyjnego, a ponadto jest zdania, że tego rodzaju systemy ograniczą stosowanie pestycydów i nawozów, zwiększą ilość plonów przeznaczonych do obrotu handlowego oraz ograniczą ich marnowanie, a także usprawnią ciągłość dostaw i poprawią wyniki ekonomiczne; podkreśla, że stosowane metody w zakresie uprawy roślin, takie jak płodozmian czy międzyplony, a także badania i rozwój, powinny być ukierunkowane na jak najmniejsze zanieczyszczenie środowiska;

27.  przyjmuje wniosek Komisji dotyczący rozporządzenia w sprawie materiału przeznaczonego do reprodukcji roślin (COM(2013)0262) i jest zaniepokojony faktem, że w sposób nieproporcjonalny wpłynie on na sektor ogrodnictwa, a zwłaszcza na branże roślin ozdobnych i owoców; podkreśla, że wszelkie akty prawne powinny być proporcjonalne i zgodne z zasadą pomocniczości; podkreśla również, że zmiany w ustawodawstwie nie mogą zagrażać tradycyjnym odmianom i roślinom uprawnym i powinny przyczyniać się do różnorodności genetycznej poszczególnych rodzajów upraw oraz w ramach tych rodzajów, a także w celu zapewnienia długoterminowego bezpieczeństwa żywnościowego i odporności systemów żywnościowych;

28.  zauważa wpływ nierodzimych gatunków inwazyjnych w sektorze ogrodnictwa nie tylko na bezpośrednio je otaczające środowisko, ale zaleca, aby regionalne lub krajowe podejście do tej kwestii zostało uwzględnione we wniosku Komisji dotyczącym rozporządzenia w sprawie zapobiegania wprowadzaniu i rozprzestrzenianiu się inwazyjnych gatunków obcych i zarządzania nimi (COM(2013)0620), w którym uznaje się, że niektóre obszary Europy są bardziej narażone niż inne oraz że poszczególne obszary w Europie mają różne uwarunkowania klimatyczne, które będą sprzyjać różnym konfiguracjom występującej na nich roślinności;

29.  usilnie wzywa Komisję, aby zabezpieczyła – w formie ogólnej zasady – wolność hodowców roślin do swobodnego wykorzystywania istniejącego materiału roślinnego do opracowywania i wprowadzania do obrotu nowych roślin, bez względu na jakiekolwiek roszczenia patentowe dotyczące materiału roślinnego;

30.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do wspierania rozwoju lokalnych rynków owoców i warzyw oraz krótkich łańcuchów dostaw, które zapewniają zaopatrzenie w świeże produkty;

31.  wzywa Komisję do dokonania rozróżnienia pomiędzy roślinami cisgenicznymi a transgenicznymi oraz do stworzenia odmiennych procesów zatwierdzania roślin cisgenicznych; oczekuje na sporządzoną na wniosek DG ds. Zdrowia i Konsumentów opinię Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności zawierającą ocenę ustaleń grupy roboczej ds. nowych biotechnologicznych technik uprawy;

32.  zwraca uwagę na zapotrzebowanie na pracowników sezonowych w sektorze ogrodniczym i wzywa państwa członkowskie do zadbania o funkcjonowanie skutecznych systemów umożliwiających wytwórcom produktów ogrodniczych dostęp do pracowników, którzy są im potrzebni w kluczowych okresach roku, przy jednoczesnym pełnym poszanowaniu wymogów określonych w dyrektywie w sprawie pracowników sezonowych, w tym dotyczących zasady sprawiedliwych wynagrodzeń;

33.  z zadowoleniem przyjmuje ponowne zyskanie na znaczeniu kwestii szkoleń pracowniczych i przyuczania do zawodu, ale jednocześnie z zaniepokojeniem zauważa, że liczba osób kończących programy przyuczania do zawodu w sektorze ogrodniczym pozostaje w niektórych państwach członkowskich niska, co w konsekwencji powoduje spadek możliwości znalezienia zatrudnienia przez młodych ludzi zainteresowanych pracą w tym sektorze; przyznaje, że nie wszyscy młodzi ludzie przyuczani do zawodu odpowiadają wymogom tego sektora; podkreśla, że odpowiednie kampanie podnoszące świadomość i informacyjne, poprawiające wizerunek ogrodnictwa, powinny wspierać wysiłki na rzecz zachęcania młodych ludzi do podejmowania zatrudnienia w ogrodnictwie oraz na rzecz kształcenia ich;

34.  wzywa sektor rolno-spożywczy oraz środowisko badawcze do systematycznej współpracy w celu przyciągnięcia i przeszkolenia nowego pokolenia badaczy oraz podniesienia kwalifikacji i umiejętności obecnych pracowników sektora;

35.  wskazuje na korzyści wypływające ze wzmocnienia i rozszerzenia partnerstw między administracją publiczną, branżą oraz organizacjami badawczymi, a ponadto na potrzebę dopilnowania, aby programy mające wspierać takie partnerstwa były zorganizowane w sposób pozwalający na zmaksymalizowanie ogólnego oddziaływania i spójności wykorzystywanych środków;

36.  podkreśla kluczowe znaczenie efektywnego wykorzystywania wykwalifikowanych pracowników naukowych w celu przyspieszenia procesu wykorzystania rezultatów badań i innowacji w drodze transferu innowacyjnych technologii z sektora ogrodniczego do produkcji rolnej, a także integracji badań i innowacji, edukacji i rozwoju w dziedzinie rolnictwa z polityką gospodarczą, która zaspokoi wymagania sektora produkcji ogrodniczej w zakresie rozwoju i zwiększy jego efektywność;

37.  jest zdania, że należy koniecznie umożliwić sektorowi uprawy kwiatów i roślin ozdobnych lepsze wykorzystanie programów unijnych w zakresie badań, rozwoju technologicznego i innowacji, oraz wzywa Komisję do uwzględnienia „uprawy chronionej” w ramach działań programu „Horyzont 2020” w celu pobudzania innowacyjności w zakresie na przykład zrównoważonej ochrony roślin, zrównoważonego wykorzystania wody i składników odżywczych, efektywności energetycznej, zaawansowanych systemów upraw i produkcji oraz zrównoważonego systemu transportu;

38.  jest zdania, że z uwagi na ograniczenia budżetowe państw członkowskich dotyczące finansowania badań w dziedzinie rolnictwa i ogrodnictwa, należy zachęcać do finansowania strony trzecie, w tym – choć nie wyłącznie – detalistów, a finansowanie to powinno współgrać z ogólnym interesem badawczym całego sektora;

39.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do ułatwienia długoterminowego dostępu do środków finansowych służących finansowaniu inwestycji w nowoczesne technologie produkcji sektora ogrodniczego w celu zwiększenia konkurencyjności produktów i usług ogrodniczych;

40.  podkreśla kluczowe znaczenie dobrej jakości biznesplanu dla zabezpieczenia kapitału finansowego; zaleca hodowcom intensywniejsze korzystanie z usług wsparcia biznesowego oraz doradztwa, a ponadto wzywa Komisję do ściślejszej współpracy z branżą w celu zapewnienia hodowcom łatwego dostępu do tego rodzaju usług;

41.  wzywa Komisję do aktualizacji – za pośrednictwem przejrzystego procesu, w który zostanie zaangażowany cały sektor – produktów zawartych w rozdziale szóstym (żywe drzewa i inne rośliny, bulwy, korzenie i podobne, cięte kwiaty i ozdobne liście) nomenklatury scalonej z 2012 r.;

42.  jest zaniepokojony możliwością przenoszenia produkcji ogrodniczej poza Unię Europejską;

43.  jest głęboko zaniepokojony faktem, że jedna trzecia lub nawet połowa produktów żywnościowych jest marnowana z uwagi na swój wygląd i wzywa Komisję do stworzenia możliwości wprowadzania na rynek – zwłaszcza na rynki lokalne i regionalne – produktów o szerzej zakreślonych specyfikacjach jakościowych, przy równoczesnym zapewnieniu przejrzystości i właściwego funkcjonowania rynku; odsyła do inicjatyw Austrii i Szwajcarii, gdzie w sprzedaży detalicznej znajdują się także warzywa i owoce o obniżonej jakości estetycznej; apeluje do supermarketów, aby brały pod uwagę badania rynkowe, które wskazują, że wielu konsumentów niekoniecznie przejmuje się estetycznym wyglądem owoców i warzyw oraz z chęcią zakupi produkt o obniżonej jakości, zwłaszcza jeśli może wiązać się to z niższą ceną;

44.  z niepokojem zauważa ogólną stratę i marnowanie owoców i warzyw przeznaczonych do obrotu na rynku pierwotnym oraz znaczącą stratę gospodarczą dla przedsiębiorstw; uznaje, że zmniejszanie systemowego marnowania żywności stanowi klucz do zwiększania dostaw żywności dla coraz liczniejszej ludności świata; z zadowoleniem odnosi się do wysiłków podejmowanych przez podmioty uczestniczące w łańcuchu dostaw żywności na rzecz przekierowania tych produktów do obrotu na rynku wtórnym, a nie ich wyrzucenia;

45.  wzywa Komisję i państwa członkowskie, aby stworzyły takie warunki ustawodawcze i polityczne, które będą w największym możliwie stopniu wspierać różne formy wykorzystania odpadów z sektora ogrodnictwa; zaznacza, że istnieje szereg materiałów, takich jak zużyty kompost grzybowy, które – jeśli nie zostałyby sklasyfikowane jako „odpady” – mogłyby zostać wykorzystane przy produkcji podłoży uprawnych charakteryzujących się wartością dodaną;

46.  wskazuje, że systemy akwaponiczne tworzą potencjał dla zrównoważonej i lokalnej produkcji produktów żywnościowych, oraz że kombinacja hodowli ryb słodkowodnych i warzyw w jednym zamkniętym systemie może przyczynić się do obniżenia zużycia zasobów w porównaniu z tradycyjnymi systemami;

47.  podkreśla znaczenie lepszego monitorowania cen oraz wysokości produkcji i obrotu, a także potrzebę sporządzenia ogólnounijnych, przyjaznych użytkownikowi statystyk dotyczących sektora ogrodnictwa, aby pomóc producentom w lepszym zrozumieniu trendów rynkowych, przewidywaniu kryzysów i przygotowaniu przyszłych zbiorów; wzywa Komisję do włączenia roślin ozdobnych do swojego programu informacji prognozowych;

48.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji.

(1) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671.
(2) Dz.U. L 273 z 17.10.2007, s. 1.
(3) Dz.U. L 157 z 15.6.2011, s. 1.
(4) Dz.U. L 304 z 22.11.2011, s. 18.
(5) Dz.U. L 189 z 20.7.2007, s. 1.
(6) Dz.U. L 106 z 17.4.2001, s. 1.
(7) Dz.U. C 198 z 8.7.1996, s. 266.
(8) Dokumenty dostępne pod adresem http://ec.europa.eu/enterprise/sectors/food/competitiveness/high-level-group/documentation/
(9) Dokument dostępny pod adresem http://ec.europa.eu/agriculture/external-studies/2012/support-farmers-coop/fulltext_en.pdf
(10) Dokument dostępny pod adresem http://ftp.jrc.es/EURdoc/JRC80420.pdf
(11)Dz.U. L 309 z 24.11.2009, s. 1.
(12)Dz.U. L 167 z 27.6.2012, s. 1.


Wykorzenienie tortur na świecie
PDF 443kWORD 147k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie wykorzenienia tortur na świecie (2013/2169(INI))
P7_TA(2014)0206A7-0100/2014

Parlament Europejski,

–  uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka oraz inne traktaty i instrumenty Organizacji Narodów Zjednoczonych dotyczące praw człowieka,

–  uwzględniając Deklarację Narodów Zjednoczonych w sprawie ochrony wszystkich osób przed torturami oraz innym okrutnym, nieludzkim lub poniżającym traktowaniem albo karaniem przyjętą przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w dniu 9 grudnia 1975 r.(1),

–  uwzględniając Konwencję ONZ w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania oraz Protokół fakultatywny do tej konwencji (OPCAT),

–  uwzględniając wzorcowe reguły minimalne ONZ postępowania z więźniami oraz inne reguły wzorcowe ONZ mające powszechne zastosowanie,

–  uwzględniając sprawozdania specjalnego sprawozdawcy ONZ ds. tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania(2),

–  uwzględniając rezolucje Zgromadzenia Ogólnego ONZ w sprawie tortur,

–  uwzględniając oświadczenie Komitetu ONZ przeciwko torturom przyjęte w dniu 22 listopada 2001 r. w związku z wydarzeniami z 11 września 2001 r., zgodnie z którym zakaz tortur stanowi bezwzględny i niepodlegający odstępstwom obowiązek wynikający z prawa międzynarodowego oraz w którym wyraża się ufność, że „niezależnie od tego, jaka będzie odpowiedź państw będących stronami [konwencji] na zagrożenie międzynarodowymi atakami terrorystycznymi, odpowiedź ta musi być zgodna z zobowiązaniami przez nie podjętymi przy ratyfikacji konwencji w sprawie zakazu stosowania tortur”,

–  uwzględniając rezolucję Zgromadzenia Ogólnego ONZ z dnia 20 grudnia 2012 r. w sprawie moratorium na stosowanie kary śmierci(3),

–  uwzględniając rezolucje Zgromadzenia Ogólnego ONZ w sprawie praw dziecka, z których ostatnią jest rezolucja z dnia 20 grudnia 2012 r.(4),

–  uwzględniając europejską konwencję praw człowieka, w szczególności jej art. 3, zgodnie z którym: „Nikt nie może być poddany torturom ani nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu”,

–  uwzględniając Europejską konwencję o zapobieganiu torturom oraz nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu,

–  uwzględniając Konwencję dotyczącą statusu uchodźców przyjętą dnia 28 lipca 1951 r. przez ONZ(5),

–  uwzględniając 23. ogólny raport Europejskiego Komitetu do spraw Zapobiegania Torturom oraz Nieludzkiemu lub Poniżającemu Traktowaniu albo Karaniu działającego przy Radzie Europy opublikowany dnia 6 listopada 2013 r.(6),

–  uwzględniając Konwencję o prawach dziecka i jej dwa protokoły fakultatywne – w sprawie handlu dziećmi, dziecięcej prostytucji i dziecięcej pornografii(7) oraz w sprawie angażowania dzieci w konflikty zbrojne(8),

–  uwzględniając konwencje genewskie z 1949 r. i towarzyszące im protokoły dodatkowe(9),

–  uwzględniając Międzyamerykańską konwencję w sprawie zapobiegania torturom i karania za ich stosowanie, która weszła w życie w 1997 r.(10),

–  uwzględniając Statut Międzynarodowego Trybunału Karnego,

–  uwzględniając Podręcznik dotyczący skutecznego badania i dokumentowania przypadków tortur i innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania (protokół stambulski)(11),

–  uwzględniając art. 21 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE),

–  uwzględniając Strategiczne ramy UE i Plan działania dotyczące praw człowieka i demokracji(12), przyjęte przez Radę do Spraw Zagranicznych w dniu 25 czerwca 2012 r.,

–  uwzględniając wytyczne w sprawie polityki UE wobec państw trzecich dotyczące tortur i innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania, zaktualizowane w 2012 r.(13),

–  uwzględniając wytyczne UE w sprawie kary śmierci z dnia 16 czerwca 2008 r.(14),

–  uwzględniając wytyczne UE w zakresie praw człowieka i międzynarodowego prawa humanitarnego(15),

–  uwzględniając roczne sprawozdanie UE dotyczące praw człowieka i demokracji na świecie w 2012 r., przyjęte przez Radę w dniu 6 czerwca 2013 r.(16),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie rocznego sprawozdania dotyczącego praw człowieka i demokracji na świecie za rok 2011 oraz polityki Unii Europejskiej w tym zakresie(17),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie przeglądu strategii UE w dziedzinie praw człowieka(18),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 10 października 2013 r. w sprawie rzekomego transportu i nielegalnego przetrzymywania więźniów w krajach europejskich przez CIA(19),

–  uwzględniając analizę z marca 2007 r. pt. „The Implementation of the EU Guidelines on torture and other cruel, inhuman or degrading treatment or punishment”(20),

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1236/2005 z dnia 27 czerwca 2005 r. w sprawie handlu niektórymi towarami, które mogłyby być użyte do wykonywania kary śmierci, tortur lub innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania(21),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 17 czerwca 2010 r. w sprawie wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1236/2005 w sprawie handlu niektórymi towarami, które mogłyby być użyte do wykonywania kary śmierci, tortur lub innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania(22),

–  uwzględniając swoje zalecenie dla wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii ds. zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, Rady i Komisji z dnia 13 czerwca 2013 r. w sprawie przeglądu organizacji i funkcjonowania ESDZ w roku 2013(23),

–  uwzględniając art.48 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Zagranicznych oraz opinie Komisji Rozwoju i Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia (A7-0100/2014),

A.  mając na uwadze, że chociaż bezwzględny zakaz stosowania tortur i innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania stanowi istotną normę międzynarodową, przewidzianą zarówno w konwencjach ONZ dotyczących praw człowieka, jak i w konwencjach dotyczących praw człowieka obowiązujących na szczeblu regionalnym, tortury są w dalszym ciągu stosowane na całym świecie;

B.  mając na uwadze, że w niniejszej rezolucji termin „tortury” należy rozumieć zgodnie z definicją ONZ i obejmuje on również okrutne, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie;

C.  mając na uwadze, że w konwencji ONZ w sprawie zakazu stosowania tortur oraz w OPCAT stworzono międzynarodowe ramy wykazujące rzeczywisty potencjał do wykorzenienia tortur, w szczególności poprzez wypracowanie niezależnych i skutecznych krajowych mechanizmów prewencji;

D.  mając na uwadze, że UE podkreśliła swoje zaangażowanie w strategiczne ramy UE dotyczące praw człowieka i będzie nadal prowadziła zdecydowaną kampanię przeciwko torturom i okrutnemu, nieludzkiemu i poniżającemu traktowaniu;

E.  mając na uwadze, że wykorzenienie tortur, brutalnego traktowania, nieludzkiego i poniżającego traktowania lub karania stanowi integralną część polityki UE w zakresie praw człowieka i jest ono ściśle powiązane z innymi obszarami i instrumentami działań UE;

F.  mając na uwadze, że wytyczne UE w sprawie tortur zaktualizowano w 2012 r., podczas gdy ostatnie kompleksowe publiczne podsumowanie i przegląd środków wykonawczych miały miejsce w 2008 r.;

G.  mając na uwadze, że zgodnie ze zaktualizowanymi wytycznymi państwa członkowskie, prowadząc walkę z terroryzmem, pragną w pełni wywiązywać się z międzynarodowych zobowiązań, na mocy których zakazano stosowania tortur i innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania;

H.  mając na uwadze, że tortury mogą być zarówno fizyczne, jak i psychiczne; mając na uwadze, że rośnie liczba przypadków, w których psychiatria jest wykorzystywana jako narzędzie przymusu stosowane wobec obrońców praw człowieka oraz dysydentów, którzy są umieszczani w placówkach psychiatrycznych, co ma na celu powstrzymanie ich od prowadzenia działań politycznych i na rzecz społeczności;

I.  mając na uwadze, że systemy sądownicze państw członkowskich powinny posiadać narzędzia ścigania tych dręczycieli, którzy nigdy nie zostali osądzeni, oraz mając na uwadze, że szczególną wagę należy przykładać do przypadków tortur w czasach dyktatury w Europie, ponieważ wiele takich przestępstw pozostało bezkarnych;

J.  mając na uwadze, że w kontekście środków walki z terroryzmem erozja bezwzględnego zakazu stosowania tortur w wielu krajach wciąż stanowi problem;

K.  mając na uwadze, że podejmowanie problemu szczególnej potrzeby ochrony grup szczególnie wrażliwych, zwłaszcza dzieci, wiąże się ze znaczącymi wyzwaniami politycznymi;

L.  mając na uwadze, że organy ścigania niektórych państw stosują tortury jako preferowaną metodę przesłuchań; mając na uwadze, że tortury nie mogą stanowić akceptowalnego sposobu zwalczania przestępczości;

1.  podkreśla, że na mocy prawa międzynarodowego i prawa humanitarnego oraz Konwencji ONZ w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania obowiązuje całkowity zakaz tortur; podkreśla, że tortury stanowią jeden z najbardziej skrajnych przykładów łamania praw człowieka i podstawowych wolności, ich ofiarą padają miliony osób i ich rodziny, a ponadto żadne okoliczności nie uzasadniają stosowania tortur;

2.  z zadowoleniem przyjmuje włączenie trzech działań związanych z wykorzenieniem tortur w Plan działania UE dotyczący praw człowieka i demokracji, podkreśla jednak potrzebę ustanowienia określonych i wymiernych wskaźników, mających na celu ocenę ich terminowego wdrażania, w partnerstwie ze społeczeństwem obywatelskim;

3.  wyraża uznanie dla tych wszystkich organizacji społeczeństwa obywatelskiego, krajowych instytucji ochrony praw człowieka, krajowych mechanizmów prewencji oraz jednostek, które wspierają dochodzenie roszczeń oraz odszkodowań dla ofiar, walczą z bezkarnością i aktywnie zapobiegają pladze tortur i brutalnego traktowania na całym świecie;

4.  zauważa, że zgodnie z konwencją w sprawie zakazu stosowania tortur termin „tortury” oznacza „każde działanie, którym jakiejkolwiek osobie umyślnie zadaje się ostry ból lub cierpienie fizyczne bądź psychiczne [...] przez funkcjonariusza państwowego lub inną osobę występującą w charakterze urzędowym lub z ich polecenia albo za wyraźną lub milczącą zgodą”; niemniej jednak uważa, że sytuacje, w których tortury oraz inne okrutne, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie odbywają się z udziałem podmiotów innych niż funkcjonariusze publiczni lub osoby występujące w charakterze urzędowym wymagają reakcji w postaci środków z zakresu polityki mających na celu prewencję, odpowiedzialność oraz rehabilitację;

5.  potępia utrzymującą się przewagę tortur oraz innych form brutalnego traktowania na całym świecie i ponownie wyraża bezwzględne potępienie dla takich aktów, które są i pozostaną zakazane w każdym momencie i w każdym miejscu i w związku z tym nie mogą być nigdy usprawiedliwione; zauważa, że wdrożenie wytycznych UE dotyczących tortur pozostaje niewystarczające i niespójne z oświadczeniami i zobowiązaniami UE do zajęcia się kwestią tortur jako sprawą priorytetową; wzywa Europejską Służbę Działań Zewnętrznych (ESDZ) i państwa członkowskie do nadania nowego impulsu wdrażaniu tych wytycznych w szczególności poprzez określenie priorytetów, najlepszych praktyk i możliwości w zakresie dyplomacji publicznej, podejmowanie konsultacji z właściwymi zainteresowanymi stronami, w tym z organizacjami społeczeństwa obywatelskiego, a także poprzez regularne przeglądy wdrażania kwestii związanych z torturami, o których mowa w Planie działania; wzywa w związku z tym do pełnego i terminowego wdrożenia trzech działań związanych z wykorzenianiem tortur objętych Planem działania;

6.  zaleca, aby w zbliżającej się rewizji Planu działania zdefiniowano bardziej ambitne i szczegółowe działania na rzecz wykorzenienia tortur, takie jak bardziej skuteczne informowanie i podział obciążeń, szkolenia oraz inicjatywy podejmowane wspólnie z biurami terenowymi ONZ, z odpowiednimi sprawozdawcami specjalnymi ONZ i innymi podmiotami międzynarodowymi, takimi jak Organizacja Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE) i Rada Europy, oraz wsparcie mające na celu ustanowienie i wzmocnienie regionalnych mechanizmów zapobiegania torturom;

7.  z zadowoleniem przyjmuje aktualizację wytycznych UE dotyczących tortur, przeprowadzoną w 2012 r.; podkreśla znaczenie skutecznego i ukierunkowanego na wyniki wdrożenia tych wytycznych w połączeniu z innymi wytycznymi i inicjatywami politycznymi;

8.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w wytycznych odzwierciedlono całościowe podejście polityczne, obejmujące promowanie odpowiednich ram ustawodawczych i sądowych na rzecz skutecznego zapobiegania torturom i zakazu ich stosowania, monitorowanie miejsc zatrzymania, starania na rzecz zapobiegania bezkarności oraz pełną i skuteczną rehabilitację ofiar tortur, któremu to podejściu towarzyszą wiarygodne, konsekwentne i spójne działania;

9.  wzywa Radę, ESDZ i Komisję do podjęcia skuteczniejszych kroków w celu dopilnowania, by Parlament i społeczeństwo obywatelskie włączono co najmniej do działań oceniających unijne wytyczne w sprawie tortur;

10.  ponownie podkreśla kluczową rolę, jaką ośrodki rehabilitacji dla ofiar tortur, zarówno w UE, jak i poza nią, odgrywają w rozwiązywaniu nie tylko fizycznych, lecz także długoterminowych psychologicznych problemów, z jakimi borykają się ofiary tortur; z zadowoleniem przyjmuje pomoc finansową udzielaną przez UE ośrodkom rehabilitacji dla ofiar tortur na całym świecie i sugeruje, by te ośrodki przyjęły wielodyscyplinarne podejście w swej działalności opierające się zarówno na poradnictwie psychologicznym, jak i zapewnieniu dostępu do opieki medycznej oraz wsparcia społecznego i prawnego; jest przekonany, że finansowanie takich ośrodków w państwach trzecich zapewniane w ramach Europejskiego Instrumentu na rzecz Wspierania Demokracji i Praw Człowieka nie powinno podlegać cięciom nawet w obliczu kryzysu finansowego i gospodarczego, ponieważ krajowe systemy opieki zdrowotnej w tych państwach często nie są w stanie odpowiednio zajmować się szczególnymi problemami ofiar tortur;

11.  ubolewa nad tym, że od 2008 r. nie przeprowadzono żadnego kompleksowego publicznego podsumowania i przeglądu wytycznych oraz podkreśla potrzebę regularnej i kompleksowej oceny ich wdrażania;

12.  zaleca, aby wytycznym UE towarzyszyły szczegółowe środki wykonawcze, które należy przekazać szefom misji UE i przedstawicielstwom państw członkowskich w państwach trzecich; wzywa szefów misji do ujęcia w swoich sprawozdaniach z wykonania i sprawozdaniach uzupełniających poszczególnych przypadków tortur i brutalnego traktowania;

13.  podkreśla, że aby umożliwić wykorzystanie całego potencjału dostępnych instrumentów politycznych i ich synergii z projektami finansowanymi ze środków UE, unijna polityka powinna opierać się na efektywnej koordynacji inicjatyw i działań zarówno na szczeblu unijnym, jak i na poziomie państw członkowskich;

14.  wzywa Komisję, ESDZ i państwa członkowskie do przeprowadzania okresowych przeglądów wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1236/2005, w którym zakazano handlu wyposażeniem, które mogłoby być użyte do wykonywania tortur lub kary śmierci, oraz do promowania tego rozporządzenia jako realnego modelu na rzecz skutecznego egzekwowania zakazu stosowania narzędzi tortur na całym świecie;

15.  przyjmuje do wiadomości niedawny wniosek Komisji w sprawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1236/2005 w sprawie handlu niektórymi towarami, które mogłyby być użyte do wykonywania kary śmierci, tortur lub innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania (COM(2014)0001); podkreśla znaczenie zajęcia się problemem pośrednictwa, pomocy technicznej i transferu odnośnych towarów; ponawia wcześniejszy apel Parlamentu o ujęcie w rozporządzeniu generalnej „ogólnej klauzuli rezygnacji ze stosowania tortur”, która dałaby państwom członkowskim, na podstawie udzielanych wcześniej informacji, możliwość udzielania lub odmowy udzielenia zezwoleń na eksport wszelkich towarów, w przypadku których istnieje znaczące ryzyko, że mogą zostać wykorzystane do tortur, brutalnego traktowania lub wykonywania kary śmierci;

16.  jest zdania, że kara śmierci stanowiąca naruszenie prawa do integralności osoby i godności osoby ludzkiej, jest niezgodna z zakazem okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania w ramach prawa międzynarodowego i wzywa ESDZ i państwa członkowskie do formalnego stwierdzenia tej niekompatybilności oraz do przyjęcia spójnej z tym stwierdzeniem polityki UE wobec kary śmierci; podkreśla konieczność przekrojowej interpretacji odpowiednich wytycznych UE dotyczących kary śmierci i tortur; uważa za godną ubolewania fizyczną i psychiczną izolację więźniów skazanych na karę śmierci oraz wywieraną na nich presję; ponownie podkreśla konieczność sporządzenia kompleksowej analizy prawnej oraz prowadzenia rozmów na szczeblu ONZ w sprawie związku między stosowaniem kary śmierci, w tym zjawiska poważnych traum psychologicznych i degradacji fizycznej związanych z przetrzymywaniem w celi śmierci, a zakazem stosowania tortur i okrutnego, nieludzkiego i poniżającego traktowania albo karania;

17.  popiera natychmiastowy zakaz kamienowania; podkreśla, że jest to brutalna forma egzekucji;

18.  zachęca do wznowienia działań grupy zadaniowej Rady do spraw tortur, co powinno zapewnić nową siłę napędową dla wdrażania wytycznych UE poprzez określenie priorytetów, najlepszych praktyk i możliwości w zakresie dyplomacji publicznej, podejmowanie konsultacji z właściwymi zainteresowanymi stronami i organizacjami społeczeństwa obywatelskiego, a także poprzez przyczynienie się do regularnych przeglądów wdrażania kwestii związanych z torturami, wymienionych w Planie działania;

19.  wyraża szczególne zaniepokojenie faktem torturowania obrońców praw człowieka, w tym działaczy społecznych, dziennikarzy, prawników zajmujących się ochroną praw człowieka oraz blogerów przetrzymywanych w więzieniach; przyznaje, że często to osoby najbardziej zaangażowane w walkę o prawa człowieka i demokrację najbardziej cierpią wskutek bezprawnego przetrzymywania, zastraszania, tortur oraz narażenia ich rodzin na niebezpieczeństwo; nalega, aby zarówno misje UE w terenie, jak i urzędnicy UE wysokiego szczebla systematycznie i spójnie podnosili tę kwestię w trakcie spotkań z partnerami w państwach trzecich, łącznie ze wskazywaniem konkretnych nazwisk obrońców praw człowieka przetrzymywanych w więzieniach;

20.  z głębokim zaniepokojeniem zauważa istnienie tajnych ośrodków zatrzymań i stosowanie w szeregu państw praktyki zatrzymania bez prawa kontaktu oraz długotrwałego przetrzymywania w izolacji, które stanowią jedne z najbardziej niepokojących przykładów tortur i brutalnego traktowania; uważa, że te kwestie należy systematycznie podejmować w oświadczeniach i zabiegach dyplomatycznych (démarches), a także uwzględniać w wykazach poszczególnych przypadków omawianych podczas dialogu i konsultacji dotyczących praw człowieka między UE a państwami trzecimi;

21.  ponownie podkreśla zaniepokojenie szeroko zakrojonymi oraz systematycznymi naruszeniami praw człowieka w Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej, w szczególności stosowaniem tortur oraz obozów pracy dla więźniów politycznych oraz repatriowanych obywateli KRLD; wzywa władze KRLD, aby ich pierwszym krokiem było umożliwienie inspekcji we wszystkich rodzajach ośrodków zatrzymań ze strony niezależnych ekspertów międzynarodowych;

22.  podkreśla, że nie ma usprawiedliwienia dla żadnych wyjątków od bezwzględnego zakazu stosowania tortur oraz praktyk okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania, oraz że państwa mają obowiązek wdrożenia zabezpieczeń mających na celu zapobieganie stosowaniu tortur i brutalnego traktowania, jak również zapewnienie rozliczalności i dostępu do skutecznych działań naprawczych i odszkodowań w każdym momencie, także w kontekście bezpieczeństwa narodowego i środków antyterrorystycznych; z niepokojem przyjmuje sytuację zaistniałą w niektórych państwach, gdzie zadania policji powierzono także grupom paramilitarnym, w celu pominięcia ich międzynarodowych zobowiązań; podkreśla, że zakaz ten ma zastosowanie również do przekazywania i wykorzystywania informacji uzyskanych wskutek użycia tortur lub mogących spowodować użycie tortur; przypomina, że zakaz tortur jest normą wiążącą w ramach międzynarodowego prawa dotyczącego praw człowieka oraz międzynarodowego prawa humanitarnego, co oznacza, że obowiązuje zarówno w czasie pokoju, jak i w czasie wojny;

23.  z niepokojem obserwuje stosowanie przemocy ze strony policji w niektórych krajach i uważa, że ten problem musi zająć centralne miejsce, jeśli chodzi o zwalczanie tortur i poniżającego traktowania, szczególnie biorąc pod uwagę tłumienie pokojowych demonstracji, oraz mając na uwadze, że zgodnie z międzynarodowymi definicjami przemoc tego typu kwalifikuje się co najmniej jako poniżające traktowanie, a może być wręcz uznawana za tortury;

24.  z zadowoleniem przyjmuje wspólny projekt Rady Europy oraz Stowarzyszenia Zapobiegania Torturom zakładający opracowanie praktycznego przewodnika dla parlamentarzystów w sprawie wizyt w ośrodkach detencyjnych dla imigrantów;

25.  wzywa do przyjęcia praktycznego przewodnika dla parlamentarzystów, dotyczącego składania wizyt w miejscach zatrzymania w kontekście regularnych wizyt delegacji Parlamentu Europejskiego w państwach trzecich; uważa, że taki przewodnik powinien zawierać konkretne porady dotyczące wizyt w ośrodkach detencyjnych i innych miejscach, gdzie mogą być przetrzymywane kobiety i dzieci, oraz powinien zapewnić zastosowanie zasady „nie czyń krzywdy” zgodnie z podręcznikiem szkoleniowym ONZ w kwestii monitorowania praw człowieka, w szczególności aby zapobiegać represjom w następstwie takich wizyt; apeluje, aby takie wizyty odbywały się w porozumieniu z delegaturą UE w danym kraju, organizacjami pozarządowymi i organizacjami działającymi w środowisku więziennym;

26.  wzywa ESDZ, Grupę Roboczą ds. Praw Człowieka i inne zainteresowane podmioty do wspólnego przedsięwzięcia badania wsparcia UE na rzecz ustanawiania i funkcjonowania krajowych mechanizmów prewencji, oraz do zdefiniowania najlepszych praktyk zgodnie z założeniami Planu działania;

27.  wzywa ESDZ, państwa członkowskie i Komisję, aby przyczyniły się do ustanowienia i funkcjonowania niezależnych i skutecznych krajowych mechanizmów prewencji, w szczególności poprzez profesjonalne szkolenie ich personelu;

28.  wzywa Grupę Roboczą ds. Praw Człowieka, grupę zadaniową ds. tortur oraz DG do Spraw Wewnętrznych w Komisji do opracowania środków mających na celu wprowadzenie środków zapobiegających stosowaniu tortur do wszystkich działań w zakresie wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości;

Podejmowanie problemu luk w ochronie, w szczególności w kwestii torturowania dzieci

29.  wyraża szczególne zaniepokojenie aktami tortur i brutalnego traktowania skierowanymi przeciwko członkom grup szczególnie wrażliwych, zwłaszcza przeciwko dzieciom; wzywa UE do przedsięwzięcia politycznych, dyplomatycznych i finansowych środków na rzecz zapobiegania torturom skierowanym przeciwko dzieciom;

30.  wzywa UE do podjęcia działań w zakresie różnych form naruszeń praw człowieka, których ofiarami stają się dzieci, w szczególności tych związanych z handlem dziećmi, pornografią dziecięcą, dziećmi-żołnierzami, dziećmi zatrzymanymi przez wojsko, pracą dzieci, oskarżeniami dzieci o uprawianie czarów, cyberprzemocą prowadzącą do tortur, w tym wobec dzieci przebywających w sierocińcach, ośrodkach detencyjnych i obozach dla uchodźców, oraz do wdrożenia skutecznych zabezpieczeń mających na celu ochronę dzieci tam gdzie władze są zaangażowane w jakikolwiek sposób w tortury, których ofiarami są dzieci;

31.  przypomina, że małoletni migranci bez opieki nie powinni nigdy być odsyłani do kraju, w którym mogą stać się ofiarami tortur lub nieludzkiego i poniżającego traktowania;

32.  zwraca uwagę, że nadużywanie pozbawiania dzieci wolności, szczególnie w postaci zatrzymań prewencyjnych oraz zatrzymań małoletnich migrantów, doprowadziło do przepełnienia ośrodków detencyjnych oraz do nasilenia się torturowania i brutalnego traktowania dzieci; wzywa państwa, aby zagwarantowały, że pozbawianie dzieci wolności jest stosowane wyłącznie jako rozwiązanie ostateczne, na minimalny, niezbędny okres oraz zawsze z uwzględnieniem dobra dziecka, zgodnie z powszechnie obowiązującymi standardami praw człowieka;

33.  wzywa państwa, aby ich wymiary sprawiedliwości były bardziej przyjazne dzieciom, co obejmuje bezpłatne i poufne, przyjazne dzieciom mechanizmy sprawozdawcze, również w ośrodkach detencyjnych, oraz zagwarantowanie dzieciom prawa nie tylko do dochodzenia swoich praw, lecz również do zgłaszania naruszeń;

34.  podkreśla konieczność zajęcia się przez UE kwestią wykorzystywania internetu przez dorosłych i dzieci do stosowania tortur psychicznych wobec dzieci i nękania za pośrednictwem mediów społecznościowych; zauważa, że pomimo istnienia programu UE „Bezpieczniejszy internet”, odpowiedź UE na zjawisko przemocy w internecie nie była odpowiednia; zwraca uwagę na niedawną serię przypadków odbierania sobie życia przez dzieci wskutek cyberprzemocy oraz dalsze istnienie stron internetowych, hostowanych w państwach członkowskich, które były bezpośrednio lub pośrednio zaangażowane w te działania; w związku z powyższym podkreśla pilną potrzebę podjęcia przez UE jasnych i stanowczych działań przeciwko cyberprzemocy oraz nękaniu w internecie oraz przeciwko stronom internetowym umożliwiającym takie zachowania;

35.  zaleca, aby w oparciu o przyjazne dzieciom podejście uwzględniające aspekt kulturowy, skupić działania w zakresie polityki UE na ośrodkach rehabilitacji i wsparcia psychologicznego dla dzieci, które są ofiarami tortur;

36.  zaleca, aby zgodnie z Planem działania tortury skierowane przeciwko dzieciom uwzględniono w planowanej ukierunkowanej kampanii w sprawie praw dzieci;

37.  zaleca, aby ESDZ i Komisja zwracały szczególną uwagę na torturowanie i okrutne, nieludzkie lub poniżające traktowanie artystów, dziennikarzy, obrońców praw człowieka, przywódców ruchów studenckich, pracowników służby zdrowia i osób należących do innych szczególnie narażonych na niebezpieczeństwo grup, takich jak mniejszości etniczne, językowe, religijne i inne, zwłaszcza kiedy są przetrzymywani w areszcie lub w więzieniu;

38.  wzywa wiceprzewodniczącą Komisji/wysoką przedstawiciel Unii ds. zagranicznych i polityki bezpieczeństwa oraz szefów delegatur UE, aby prowadząc dialog z władzami krajów trzecich podejmowały zagadnienie różnych tortur o podłożu płciowym, które sprawiają, że dziewczęta stają się grupą szczególnie narażoną na niebezpieczeństwo, takie jak okaleczanie żeńskich narządów płciowych oraz wczesne i przymusowe małżeństwa, zgodnie ze Strategicznymi ramami oraz Planem działania;

39.  wzywa ESDZ i Grupę Roboczą ds. Praw Człowieka, aby przy zbliżającej się aktualizacji wytycznych UE w sprawie tortur oraz Planu działania zwróciły szczególną uwagę na kwestię tortur wobec dzieci;

40.  wyraża zaniepokojenie faktem, że to głównie kobiety stają się ofiarami tortur i specyficznego nieludzkiego lub poniżającego traktowania (gwałty, okaleczanie narządów płciowych, sterylizacja, aborcja, przymusowa kontrola urodzeń, celowe zapłodnienie), zwłaszcza w kontekście konfliktów zbrojnych, gdy tego typu akty stosuje się jako metodę walki, nawet w stosunku do nieletnich;

41.  w taki sam sposób potępia tortury, akty przemocy i nadużycia stosowane względem danych osób ze względu na ich orientację seksualną lub tożsamość płciową;

42.  podkreśla w związku z tym konieczność wsparcia działalności organizacji pozarządowych zaangażowanych w zapobieganie przemocy w sytuacjach konfliktowych, a więc torturom i brutalnemu traktowaniu stosowanemu wobec ludności cywilnej w takich sytuacjach, poprzez uwrażliwienie uzbrojonych grup na konieczność przestrzegania międzynarodowych norm humanitarnych, szczególnie w zakresie przemocy ze względu na płeć;

Zwalczanie tortur w stosunkach UE z państwami trzecimi

43.  wzywa ESDZ, Specjalnego Przedstawiciela UE ds. Praw Człowieka (SPUE) i Grupę Roboczą ds. Praw Człowieka, aby dopilnowały, by krajowe strategie w zakresie praw człowieka zawierały cele i wskaźniki związane ze zwalczaniem tortur dla poszczególnych krajów, w tym identyfikację grup wymagających specjalnej ochrony, takich jak dzieci, kobiety, przesiedleńcy, uchodźcy i migranci oraz osoby doświadczające dyskryminacji ze względu na pochodzenie etniczne, kastę lub pochodzenie kulturowe, wyznanie lub światopogląd, orientację seksualną lub tożsamość płciową;

44.  wzywa Unię Europejską i całą wspólnotę międzynarodową do przestrzegania zasady non-refoulment wobec osób ubiegających się o azyl do kraju, w którym mogłyby one być poddane torturom lub nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu, zdefiniowanej w Konwencji z dnia 28 lipca 1951 r. dotyczącej statusu uchodźców;

45.  podkreśla, że w krajowych strategiach w zakresie praw człowieka należy określić luki w ochronie, odpowiednich interlokutorów oraz punkty wyjścia, takie jak ramy ONZ, reforma sektora bezpieczeństwa czy reforma sądownictwa, w celu zajęcia się problemami związanymi z torturami w każdym państwie;

46.  zaleca, aby w ramach krajowych strategii w zakresie praw człowieka zajmowano się zasadniczymi przyczynami przemocy i brutalnego traktowania przez agencje rządowe i w miejscach prywatnych, a także aby określać w nich zapotrzebowanie na pomoc w celu zaoferowania wsparcia technicznego UE w zakresie budowania zdolności, reformy prawnej i szkoleń, aby pomóc państwom trzecim w przestrzeganiu międzynarodowych zobowiązań i norm, zwłaszcza w kontekście podpisania i ratyfikowania konwencji w sprawie zakazu stosowania tortur i OPCAT i przestrzegania zawartych w nich przepisów dotyczących prewencji (w szczególności ustanowienia krajowych mechanizmów prewencji), zwalczania bezkarności oraz wspierania rehabilitacji ofiar;

47.  w dalszym ciągu zaleca, aby w ramach krajowych strategii w zakresie praw człowieka przewidziano środki mające na celu wspieranie ustanawiania i funkcjonowania instytucji krajowych lub, w zasadnych przypadkach, wzmocnienie instytucji krajowych, które mogłyby skutecznie zajmować się zapobieganiem torturom oraz brutalnemu traktowaniu, w uzasadnionych przypadkach uwzględniając możliwości wsparcia finansowego i technicznego;

48.  podkreśla konieczność udostępnienia przez ESDZ i delegatury UE konkretnych informacji dotyczących dostępnego wsparcia i możliwych prawnych środków zaradczych w państwach trzecich dla ofiar tortur i brutalnego traktowania;

49.  wzywa ESDZ i delegatury UE do pełnego, acz dokładnie ukierunkowanego i właściwego dla poszczególnych krajów, wykorzystania instrumentów politycznych, jakimi dysponują, zgodnie z wytycznymi UE w sprawie tortur, obejmujących podawanie informacji do wiadomości publicznej, lokalne zabiegi dyplomatyczne oraz dialog i konsultacje dotyczące praw człowieka, mające na celu zwrócenie uwagi na pojedyncze przypadki, ramy ustawodawcze dotyczące zapobiegania torturom oraz ratyfikację i wdrożenie odpowiednich konwencji międzynarodowych; wzywa ESDZ i państwa członkowskie, aby dokonały podsumowania swoich wcześniejszych praktyk w prowadzeniu ukierunkowanych kampanii globalnych dotyczących konkretnych kwestii związanych z torturami;

50.  wzywa delegatury UE i ambasady państw członkowskich w terenie do wdrażania zapisów zawartych w wytycznych UE dotyczących tortur oraz wzywa ESDZ i Grupę Roboczą ds. Praw Człowieka, aby regularnie monitorowały ich wdrażanie;

51.  wzywa delegatury UE i ambasady państw członkowskich na świecie, aby podkreślały znaczenie Międzynarodowego Dnia Pomocy Ofiarom Tortur obchodzonego co roku 26 czerwca, organizując seminaria, wystawy i inne wydarzenia;

52.  wzywa ESDZ i SPUE do systematycznego poruszania kwestii tortur i brutalnego traktowania w dialogach i konsultacjach dotyczących praw człowieka między UE a państwami trzecimi;

53.  zaleca, aby kwestie dotyczące tortur znalazły się w centrum uwagi lokalnych i regionalnych forów i seminariów społeczeństwa obywatelskiego oraz aby w miarę możliwości przekształciły się one w regularne konsultacje i dialogi związane z tematyką praw człowieka;

54.  wzywa UE, by w prowadzonym dialogu dotyczącym praw człowieka propagowała wdrażanie przyjętych przez ONZ wzorcowych reguł minimalnych postępowania z więźniami w celu zapewnienia poszanowania ich godności oraz praw podstawowych i gwarancji, jak również by gwarantowała rozszerzenie stosowania tych zasad do wszystkich miejsc pozbawienia wolności, w tym szpitali psychiatrycznych i komisariatów policji;

55.  wzywa delegatury Unii i delegacje Parlamentu do przeprowadzania wizyt w więzieniach i innych miejscach zatrzymania, w tym również w ośrodkach detencyjnych dla nieletnich oraz w miejscach, w których mogą być przetrzymywane dzieci, i obserwacji procesów, w przypadku których istnieją przesłanki, by przypuszczać, że oskarżeni mogli podlegać torturom lub brutalnemu traktowaniu, oraz do zwrócenia się o przekazanie informacji i o wszczęcie niezależnych dochodzeń w poszczególnych przypadkach;

56.  wzywa delegatury UE, aby zapewniły wsparcie członkom organizacji społeczeństwa obywatelskiego, którym zabrania się odbywania wizyt w więzieniach oraz obserwowania procesów;

57.  wzywa ESDZ, Komisję i państwa członkowskie, aby wypełniły swoje zobowiązania podjęte w ramach Planu działania do wspierania ustanawiania i funkcjonowania niezależnych i skutecznych krajowych mechanizmów prewencji; wzywa państwa członkowskie do przeprowadzenia przeglądu i analizy, z zachowaniem staranności i przejrzystości, istniejących krajowych mechanizmów prewencji i krajowych instytucji ds. praw człowieka w UE i państwach trzecich oraz do określenia spośród nich najlepszych praktyk, z zapewnieniem uwzględnienia przez nie perspektywy praw dziecka, w celu wzmocnienia istniejących mechanizmów, wprowadzenia zmian mających na celu ich poprawę oraz promowania tych przykładów w krajach partnerskich;

58.  zachęca delegatury UE, aby nakazy zatrzymania były stosowane jako ostateczność, oraz zachęca je do poszukiwania alternatywnych rozwiązań, zwłaszcza wobec osób należących do grup szczególnie narażonych na niebezpieczeństwo, takich jak kobiety, dzieci, osoby ubiegające się o azyl oraz migranci;

59.  wyraża głębokie zaniepokojenie ostatnimi sprawozdaniami dotyczącymi spółek mających siedzibę w UE, dostarczających chemikaliów wykorzystywanych do wytwarzania śmiertelnych zastrzyków w USA; w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje opracowanie przez niektóre europejskie przedsiębiorstwa farmaceutyczne systemu eksportu opartego na umowach oraz systemu kontrolnego, co ma na celu zagwarantowanie, że produkowany przez nie Propofol nie jest wykorzystywany do śmiertelnych zastrzyków w krajach nadal stosujących karę śmierci, w tym w Stanach Zjednoczonych;

Działania UE na wielostronnych forach i w organizacjach międzynarodowych

60.  z zadowoleniem przyjmuje nieustanne wysiłki podejmowane przez UE na rzecz inicjowania i wspierania regularnego przyjmowania rezolucji Zgromadzenia Ogólnego ONZ i Rady Praw Człowieka, a także starania UE, aby kwestia ta była w zakresie ram ONZ traktowana priorytetowo; sugeruje, aby wysoka przedstawiciel /wiceprzewodnicząca i SPUE utrzymywali regularny kontakt ze specjalnym sprawozdawcą ONZ ds. tortur w celu dzielenia się informacjami istotnymi dla polityki zagranicznej UE oraz jej stosunków z państwami trzecimi; sugeruje również, aby Komisja Spraw Zagranicznych oraz Podkomisja Praw Człowieka regularnie zapraszały specjalnego sprawozdawcę ONZ ds. tortur w celu przekazywania Parlamentowi informacji w sprawie kwestii związanych z torturami w poszczególnych państwach;

61.  przypomina, że na podstawie art. 7 i 8 Rzymskiego Statutu Międzynarodowego Trybunału Karnego tortury stosowane systematycznie i na wielką skalę mogą stanowić zbrodnię wojenną lub zbrodnię przeciwko ludzkości; podkreśla, że zasada odpowiedzialności za ochronę nakłada na wspólnotę międzynarodową obowiązek ochrony społeczności będących ofiarami takich zbrodni i, w związku z tym, wzywa tę wspólnotę do przeglądu procesu decyzyjnego Rady Bezpieczeństwa, aby zapobiec jakiemukolwiek blokowaniu spraw, w których poruszana jest kwestia odpowiedzialności za ochronę;

62.  wzywa państwa trzecie do pełnej współpracy ze specjalnym sprawozdawcą ONZ ds. tortur, Komitetem ONZ przeciwko Torturom oraz regionalnymi organami ds. zwalczania tortur, takimi jak Komitet do spraw Zapobiegania Torturom w Afryce, europejski komitet ds. zapobiegania torturom oraz sprawozdawca ds. osób pozbawionych wolności Organizacji Państw Amerykańskich (OPA); zachęca państwa członkowskie i ESDZ, aby systematycznie uwzględniały zalecenia specjalnego sprawozdawcy i innych organów dotyczące działań następczych w kontaktach z państwami trzecimi, w tym w procesie powszechnego okresowego przeglądu praw człowieka;

63.  wzywa ESDZ, SPUE i państwa członkowskie, aby priorytetowo traktowały aktywne promowanie ratyfikowania i wdrażania konwencji w sprawie zakazu stosowania tortur i OPCAT oraz aby nasiliły wysiłki, by umożliwić ustanowienie i funkcjonowanie w państwach trzecich skutecznych i niezależnych krajowych mechanizmów prewencji;

64.  wzywa ESDZ, Komisję i państwa członkowskie, aby wspierały ustanawianie i funkcjonowanie regionalnych mechanizmów zapobiegania torturom, w tym Komitetu do spraw Zapobiegania Torturom w Afryce oraz sprawozdawcy ds. osób pozbawionych wolności OPA;

65.  wzywa ESDZ, SPUE i Komisję do zintensyfikowania udzielanego państwom trzecim wsparcia, umożliwiającego im skuteczne wdrażanie zaleceń właściwych organów traktatowych ONZ, w tym Komitetu przeciwko Torturom i jego Podkomitetu do spraw Zapobiegania Torturom, Komitetu Praw Dziecka i Komitetu ds. Likwidacji Dyskryminacji Kobiet;

66.  wzywa ESDZ, aby w miarę możliwości zapewniła wsparcie techniczne na rzecz rehabilitacji ofiar tortur i ich rodzin, tak aby umożliwić im powrót do dawnego życia;

67.  podkreśla znaczenie aktywnego uczestnictwa państw członkowskich we wdrażaniu zapisów Planu działania oraz w przekazywaniu ESDZ regularnych aktualizacji na temat działań przez nie podejmowanych w tym zakresie;

68.  wzywa UE do ściślejszej współpracy z europejskim komitetem ds. zapobiegania torturom i z Komisarzem ds. Praw Człowieka Rady Europy;

Europejski Instrument na rzecz Wspierania Demokracji i Praw Człowieka

69.  z zadowoleniem przyjmuje istniejące inicjatywy i projekty w ramach Europejskiego Instrumentu na rzecz Wspierania Demokracji i Praw Człowieka, w ramach których 7% funduszy przekazano na projekty dotyczące zwalczania stosowania tortur, i podkreśla konieczność dalszego przeznaczania konkretnych funduszy na walkę z torturami i okrutnym lub poniżającym traktowaniem albo karaniem, ze szczególnym uwzględnieniem zwiększania świadomości, prewencji, zwalczania bezkarności oraz społecznej i psychologicznej rehabilitacji ofiar tortur, z priorytetowym uwzględnieniem projektów holistycznych;

70.  podkreśla, że fundusze przeznaczone na projekty w ramach nadchodzącego okresu programowania powinny uwzględniać priorytety UE przedstawione w Planie działania;

71.  wzywa państwa członkowskie do przedstawienia przeglądu dwustronnych programów pomocy w zakresie zapobiegania torturom oraz rehabilitacji w celu dzielenia się najlepszymi praktykami, skutecznego dzielenia obciążeń oraz budowania synergii i komplementarności z projektami Europejskiego Instrumentu na rzecz Wspierania Demokracji i Praw Człowieka;

Wiarygodność, spójność i konsekwencja polityki UE

72.  przypomina, że aby UE oraz jej państwa członkowskie były wiarygodne, muszą same dawać dobry przykład; w związku z tym wzywa Belgię, Finlandię, Grecję, Irlandię, Łotwę i Słowację do priorytetowego ratyfikowania OPCAT oraz do ustanowienia niezależnych, odpowiednio finansowanych i skutecznych krajowych mechanizmów prewencji, odnotowuje znaczenie komunikacji indywidualnej jako instrumentu zapobiegania torturom i brutalnemu traktowaniu oraz wzywa państwa członkowskie do zaakceptowania indywidualnej jurysdykcji zgodnie z art. 21 Konwencji w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania; wzywa sygnatariuszy Konwencji ONZ o prawach dziecka do podpisania i ratyfikowania trzeciego protokołu do tejże konwencji; wzywa także te 21 państw członkowskich, które dotychczas nie ratyfikowały Międzynarodowej konwencji w sprawie ochrony wszystkich osób przed wymuszonym zaginięciem, do jej pilnej ratyfikacji;

73.  wzywa państwa członkowskie, które nie zadeklarowały uznania jurysdykcji Komitetu przeciwko Torturom z art. 22, aby potraktowały tę sprawę priorytetowo;

74.  wzywa wszystkie państwa członkowskie, w których funkcjonują krajowe mechanizmy prewencji, do zaangażowania się w konstruktywny dialog mający na celu wdrożenie zaleceń dotyczących krajowych mechanizmów prewencji, jak również do spójnego i komplementarnego wdrażania zaleceń europejskiego komitetu ds. zapobiegania torturom, Komitetu ONZ przeciwko Torturom oraz jego Podkomitetu do spraw Zapobiegania Torturom;

75.  zachęca UE do wzmocnienia swojego przywiązania do uniwersalnych wartości praw człowieka i wzywa ją w związku z tym do stosowania koncepcji polityki sąsiedztwa i zasady „więcej za więcej”, tak aby zachęcić sąsiednie państwa do wprowadzania reform służących zwalczaniu tortur;

76.  ubolewa z powodu bardzo ograniczonego wsparcia udzielanego przez państwa członkowskie w ramach Dobrowolnego Funduszu ONZ na rzecz Ofiar Tortur oraz specjalnego funduszu OPCAT; wzywa państwa członkowskie i Komisję do wspierania działań tych funduszy przez wnoszenie znacznego i regularnego dobrowolnego wkładu, spójnego z ich zobowiązaniami w ramach Planu działania;

77.  stwierdza, że UE musi przyjąć bardziej zdecydowaną postawę i apeluje do instytucji UE i państw członkowskich o większe zaangażowanie i więcej woli politycznej na rzecz wprowadzenia moratorium na wykonywanie kary śmierci na całym świecie;

78.  wzywa Komisję do sporządzenia planu działania w celu utworzenia mechanizmu uwzględniania w wykazach i nakładania ukierunkowanych sankcji (zakazy podróżowania, zamrażanie aktywów) na urzędników z państw trzecich (w tym również funkcjonariuszy policji, prokuratorów i sędziów) zaangażowanych w poważne naruszenia praw człowieka, takie jak tortury i okrutne, nieludzkie lub poniżające traktowanie; podkreśla, że kryteria wpisania na listę powinny opierać się na dobrze udokumentowanych, zbieżnych i niezależnych źródłach oraz przekonujących dowodach, umożliwiających osobom objętym sankcjami korzystanie z mechanizmów dochodzenia roszczeń;

79.  przypomina o zobowiązaniu wszystkich państw, w tym państw członkowskich UE, do ścisłego przestrzegania zasady non-refoulement, w ramach której państwa nie mogą przeprowadzić deportacji lub ekstradycji osoby do innej jurysdykcji, w której zachodzi ryzyko jej prześladowania; uważa, że praktyka poszukiwania zabezpieczeń dyplomatycznych od państwa przyjmującego nie zwalnia państwa wysyłającego z jego obowiązków i potępia takie praktyki, które mają na celu obejście bezwzględnego zakazu tortur i odsyłania;

80.  zauważa istotną pozycję UE na forum światowym w kwestii zwalczania tortur w ścisłej współpracy z ONZ; podkreśla, że wzmocnienie zasady zerowej tolerancji dla tortur pozostaje głównym założeniem polityki i strategii UE promujących prawa człowieka i podstawowe wolności, zarówno w UE, jak i poza jej granicami; ubolewa nad faktem, że nie wszystkie państwa członkowskie w pełni przestrzegają rozporządzenia Rady (WE) nr 1236/2005, a niektóre przedsiębiorstwa z siedzibą w krajach uprzemysłowionych mogły nielegalnie sprzedawać krajom trzecim urządzenia służące do utrzymywania porządku publicznego lub do prewencji, które mogą być wykorzystywane do tortur;

81.  wzywa Radę i Komisję do zakończenia przeglądu rozporządzenia Rady (WE) nr 1236/2005, z uwzględnieniem załączników do tego rozporządzenia, w celu zapewnienia jego lepszego wdrożenia, zgodnego z zaleceniami Parlamentu określonymi w rezolucji z dnia 17 czerwca 2010 r. w sprawie wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1236/2005; wzywa państwa członkowskie do pełnego przestrzegania przepisów tego rozporządzenia, w szczególności zobowiązania wszystkich państw członkowskich, zgodnie z art. 13, do sporządzania w terminie rocznych sprawozdań z działalności i upubliczniania ich oraz do wymiany informacji odnośnie do decyzji dotyczących udzielania pozwoleń między państwami członkowskimi a Komisją;

Zwalczanie tortur a polityka na rzecz rozwoju

82.  przypomina o konieczności ustanowienia zintegrowanej i kompleksowej strategii zwalczania tortur poprzez eliminowanie przyczyn tego zjawiska; uważa, że strategia ta powinna obejmować ogólną przejrzystość instytucjonalną oraz silniejszą wolę polityczną na szczeblu państwowym, by zwalczać przypadki brutalnego traktowania; podkreśla pilną potrzebę eliminowania ubóstwa, nierówności, dyskryminacji i przemocy przy zastosowaniu krajowych mechanizmów prewencyjnych oraz wzmocnieniu władz lokalnych i organizacji pozarządowych; podkreśla konieczność dalszego rozwijania unijnej współpracy na rzecz rozwoju oraz instrumentów wdrażania praw człowieka w celu wyeliminowania przyczyn przemocy;

83.  podkreśla, że dostęp do wymiaru sprawiedliwości, zwalczanie bezkarności, bezstronne śledztwa, wzmocnienie pozycji społeczeństwa obywatelskiego i promowanie kampanii edukacyjnych przeciwko brutalnemu traktowaniu są niezbędnymi elementami zwalczania tortur;

84.  podkreśla, że nie należy wykluczać zastosowania terminu „tortury”, a w związku z tym całkowitego zakazu i ścigania tych praktyk oraz karania ich, w przypadku gdy akty te są wymierzane przez nieregularne siły zbrojne, grupy plemienne, religijne lub rebelianckie;

85.  przypomina o znaczeniu i specyficznym charakterze dialogu na temat praw człowieka jako części składowej dialogu politycznego na mocy art. 8 umowy o partnerstwie z Kotonu; przypomina również, że do każdego dialogu z krajem trzecim na temat praw człowieka należy włączać istotny komponent dotyczący zwalczania tortur;

86.  wzywa Radę i Komisję, aby zachęcały kraje partnerskie do przyjęcia w walce z torturami oraz innym okrutnym, nieludzkim lub poniżającym traktowaniem podejścia skoncentrowanego na ofiarach, w ramach którego w polityce współpracy na rzecz rozwoju zwraca się szczególną uwagę na potrzeby ofiar; podkreśla, że wprowadzenie uzależnienia pomocy od spełnienia określonych warunków jest skutecznym sposobem rozwiązania problemu, lecz lepsze rezultaty mogą przynieść rozmowy i negocjacje na wysokim szczeblu, zaangażowanie społeczeństwa obywatelskiego, zwiększenie krajowych zdolności oraz skoncentrowanie się na zachętach.

Zwalczanie tortur a prawa kobiet

87.  nalega, aby w drodze obwarowania pomocy warunkami UE zadbała, by kraje trzecie chroniły wszystkich ludzi przed torturami, a zwłaszcza kobiety i dziewczęta; wzywa Komisję do rozważenia swojej polityki pomocowej wobec krajów stosujących tortury oraz do przekierowywania środków pomocowych na cel wspierania ofiar;

88.  z zadowoleniem przyjmuje środki przewidziane przez Komisję w komunikacie zatytułowanym „Położenie kresu okaleczaniu żeńskich narządów płciowych” (COM(2013)0833) oraz przypomina o konieczności zapewnienia spójności polityki wewnętrznej i zewnętrznej Unii w obliczu tego zjawiska; podkreśla ponadto, że konieczne jest prowadzenie przez UE stałej współpracy z krajami trzecimi w zakresie wykorzenienia praktyki okaleczania narządów płciowych kobiet; zachęca państwa członkowskie, które jeszcze tego nie uczyniły, do uznania praktyki okaleczania żeńskich narządów płciowych za niezgodną z prawem w ustawodawstwie krajowym i zapewnienia wdrożenia odnośnych przepisów;

89.  wyraża zaniepokojenie egzekucjami kobiet cierpiących na zaburzenia psychiczne lub przejawiających trudności w uczeniu się;

90.  potępia wszelkie formy przemocy wobec kobiet, a w szczególności zabójstwa honorowe, przemoc zakorzenioną w przekonaniach kulturowych lub religijnych, przymusowe małżeństwa, małżeństwa dzieci, zabójstwa ze względu na płeć oraz zabójstwa posagowe; potwierdza, że UE musi traktować je jako formy tortury; wzywa wszelkie zainteresowane podmioty do aktywnego podejmowania działań na rzecz zapobiegania torturom w drodze edukacji oraz kampanii informacyjnych;

91.  potępia wszelkie formy torturowania kobiet związane z oskarżeniami o uprawnianie czarów stosowane w różnych krajach na świecie;

92.  z zadowoleniem przyjmuje wyrażone w statucie rzymskim postępowe i nowatorskie podejście uznające przemoc na tle seksualnym i płciowym, w tym gwałt, niewolnictwo seksualne, przymusową prostytucję, przymusową ciążę, przymusową sterylizację lub inne formy przemocy seksualnej o porównywalnej wadze, za formę tortury i jako taką za zbrodnię wojenną i zbrodnię przeciwko ludzkości; z zadowoleniem przyjmuje również realizację przez fundusz powierniczy MTK na rzecz ofiar programów służących rehabilitacji kobiet będących ofiarami tortur, zwłaszcza w sytuacjach pokonfliktowych;

93.  wzywa UE do zachęcenia tych państw, które jeszcze tego nie uczyniły, do ratyfikacji i wdrożenia konwencji ONZ w sprawie zakazu stosowania tortur oraz statutu rzymskiego, a także włączenia stosownych przepisów dotyczących przemocy na tle płciowym do prawa krajowego;

94.  apeluje do państw o zdecydowane potępienie tortur i przemocy wobec kobiet i dziewcząt stosowanych w trakcie konfliktów zbrojnych i sytuacjach pokonfliktowych przyznaje, że przemoc na tle seksualnym i płciowym ma wpływ na ofiary i ocalałych, krewnych, społeczności i społeczeństwa, wzywa także do zapewnienia skutecznych środków pociągania do odpowiedzialności i dochodzenia roszczeń oraz skutecznych środków odwoławczych;

95.  uważa, że niezmiernie istotne jest, aby prokuratorzy i sędziowie krajowi posiadali zdolności i wiedzę fachową umożliwiające im skuteczne ściganie i sądzenie sprawców przestępstw na tle płciowym;

96.  jest zdania, że nierozdzielanie więźniów transseksualnych płci żeńskiej od więźniów płci męskiej w zakładach karnych jest okrutne, nieludzkie, poniżające i nie do przyjęcia;

97.  wzywa UE, by w ramach dialogu dotyczącego praw człowieka wspierała wdrożenie przyjętych przez ONZ reguł dotyczących postępowania z kobietami skazanymi na karę pozbawienia wolności i środków nieizolacyjnych dla przestępców płci żeńskiej (reguły z Bangkoku) w celu wzmocnienia międzynarodowych norm postępowania z kobietami skazanymi na karę pozbawienia wolności, obejmujących kwestie dotyczące ich zdrowia, uwrażliwienia na problematykę płci i opieki nad dziećmi.

o
o   o

98.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii ds. zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, Specjalnemu Przedstawicielowi UE ds. Praw Człowieka, rządom państw członkowskich, wysokiej komisarz Narodów Zjednoczonych ds. praw człowieka oraz specjalnemu sprawozdawcy ONZ ds. tortur.

(1) http://www.ohchr.org/EN/ProfessionalInterest/Pages/DeclarationTorture.aspx
(2) http://www.ohchr.org/EN/Issues/Torture/SRTorture/Pages/SRTortureIndex.aspx
(3) (A/RES/67/176).
(4) (A/RES/67/167).
(5) http://www.ohchr.org/EN/ProfessionalInterest/Pages/StatusOfRefugees.aspx
(6) http://www.cpt.coe.int/en/annual/rep-23.pdf
(7) http://www.ohchr.org/EN/ProfessionalInterest/Pages/OPSCCRC.aspx
(8) http://www.ohchr.org/EN/ProfessionalInterest/Pages/OPACCRC.aspx
(9) http://www.icrc.org/eng/war-and-law/treaties-customary-law/geneva-conventions/
(10) http://www.cidh.oas.org/Basicos/English/Basic9.Torture.htm
(11) Opublikowany przez biuro Wysokiego Komisarza ONZ ds. Praw Człowieka, Genewa http://www.ohchr.org/Documents/Publications/training8Rev1en.pdf.
(12) Dokument Rady 11855/2012.
(13) http://www.consilium.europa.eu/uedocs/cmsUpload/8590.pl08.pdf.
(14) http://www.consilium.europa.eu/uedocs/cmsUpload/10015.pl08.pdf.
(15) http://eeas.europa.eu/human_rights/docs/guidelines_en.pdf
(16) http://register.consilium.europa.eu/pdf/en/13/st09/st09431.en13.pdf
(17) Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0503.
(18) Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0504.
(19) Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0418.
(20) http://www.europarl.europa.eu/RegData/etudes/etudes/join/2007/348584/EXPO-DROI_ET(2007)348584_EN.pdf.
(21) Dz.U. L 200 z 30.7.2005, s. 1.
(22) Dz.U. C 236 E z 12.8.2011, s. 107.
(23) Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0278.


Arabia Saudyjska
PDF 320kWORD 115k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie Arabii Saudyjskiej – jej stosunków z UE oraz jej roli na Bliskim Wschodzie i w Afryce Północnej (2013/2147(INI))
P7_TA(2014)0207A7-0125/2014

Parlament Europejski,

–  uwzględniając umowę o współpracy z dnia 25 lutego 1989 r. między Unią Europejską a Radą Współpracy Państw Zatoki (RWPZ),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 13 lipca 1990 r. w sprawie znaczenia umowy o wolnym handlu, która ma zostać zawarta między EWG a Radą Współpracy Państw Zatoki(1),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 18 stycznia 1996 r. w sprawie Arabii Saudyjskiej(2),

–  uwzględniając porozumienie gospodarcze między państwami należącymi do RWPZ przyjęte w dniu 31 grudnia 2001 r. w Maskacie (Oman), oraz deklarację RWPZ z Ad-Dauhy z dnia 21 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia unii celnej dla Rady Współpracy Państw Zatoki,

–  uwzględniając ratyfikację w październiku 2004 r. przez Arabię Saudyjską Konwencji ONZ w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet, ze szczególnym uwzględnieniem jej art. 7 dotyczącego życia politycznego i publicznego,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 10 marca 2005 r. w sprawie Arabii Saudyjskiej(3),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 6 lipca 2006 r. w sprawie wolności słowa w Internecie(4),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 10 maja 2007 r. w sprawie reform w świecie arabskim: jaką strategię powinna obrać Unia Europejska?(5),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 13 grudnia 2007 r. w sprawie praw kobiet w Arabii Saudyjskiej(6),

–  uwzględniając sprawozdanie na temat wdrażania europejskiej strategii bezpieczeństwa – „Utrzymanie bezpieczeństwa w zmieniającym się świecie”, przyjęte przez Radę w grudniu 2008 r.,

–  uwzględniając wspólny komunikat z 19. spotkania ministerialnego UE-RWPZ z dnia 29 kwietnia 2009 r. w Maskacie,

–  uwzględniając wspólny program działań (2010–2013) na rzecz wdrożenia umowy o współpracy UE-RWPZ z 1989 r.,

–  uwzględniając rezolucję z dnia 20 maja 2010 r. w sprawie Unii na rzecz Regionu Morza Śródziemnego(7),

–  uwzględniając wspólny komunikat z 20. spotkania ministerialnego z dnia 14 czerwca 2010 r. w Luksemburgu,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 24 marca 2011 r. w sprawie stosunków Unii Europejskiej z Radą Współpracy Państw Zatoki(8),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 7 kwietnia 2011 r. w sprawie sytuacji w Syrii, Bahrajnie i Jemenie(9),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 7 lipca 2011 r. w sprawie sytuacji w Syrii, Jemenie i Bahrajnie w kontekście sytuacji w świecie arabskim i w Afryce Północnej(10),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 września 2011 r. w sprawie sytuacji w Syrii(11),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 27 października 2011 r. w sprawie Bahrajnu(12),

–  uwzględniając swoje rezolucje w sprawie corocznych posiedzeń Komisji Praw Człowieka ONZ w Genewie (2000–2012),

–  uwzględniając wizytę przewodniczącej Podkomisji Praw Człowieka Parlamentu Europejskiego w imieniu przewodniczącego Martina Schulza w Arabii Saudyjskiej w dniach 24–25 listopada 2013 r.,

–  uwzględniając swoje roczne sprawozdania na temat praw człowieka,

–  uwzględniając art. 48 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Zagranicznych oraz opinię Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia (A7-0125/2014),

A.  mając na uwadze, że Królestwo Arabii Saudyjskiej jest wpływowym podmiotem politycznym, gospodarczym i religijnym na Bliskim Wschodzie i w świecie islamskim, wiodącym światowym producentem ropy naftowej oraz założycielem i wiodącym członkiem Rady Współpracy Państw Zatoki i grupy G-20; mając na uwadze, że Królestwo Arabii Saudyjskiej jest ważnym partnerem UE;

B.  mając na uwadze, że UE jest głównym partnerem handlowym Arabii Saudyjskiej odpowiadającym za 15% całkowitych obrotów handlowych, a Królestwo Arabii Saudyjskiej jest jedenastym pod względem znaczenia partnerem handlowym UE; mając na uwadze, że duża liczba przedsiębiorstw UE inwestuje w saudyjską gospodarkę, w szczególności w przemysł naftowy tego kraju, oraz że Królestwo Arabii Saudyjskiej jest ważnym rynkiem zbytu dla towarów przemysłowych z UE w takich dziedzinach, jak sektor obrony, transport, przemysł samochodowy, medyczny i chemiczny;

C.  mając na uwadze, że przywóz towarów z Królestwa Arabii Saudyjskiej do UE, a także wywóz towarów z UE do Królestwa Arabii Saudyjskiej znacznie wzrósł w latach 2010–2012;

D.  mając na uwadze, że wciąż nie zakończono rozpoczętych 20 lat temu negocjacji w sprawie umowy o wolnym handlu pomiędzy UE a RWPZ;

E.  mając na uwadze, że UE i Królestwo Arabii Saudyjskiej stoją przed wspólnymi wyzwaniami, których przyczyny i skutki mają charakter ogólnoświatowy, takimi jak szybko zmieniająca się gospodarka, migracje, bezpieczeństwo energetyczne, terroryzm międzynarodowy, rozprzestrzenianie broni masowego rażenia (BMR) oraz pogarszanie się stanu środowiska naturalnego;

F.  mając na uwadze, że w związku ze zmieniającymi się uwarunkowaniami politycznymi i strategicznymi w regionie Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej należy ponownie ocenić stosunki między UE a Królestwem Arabii Saudyjskiej;

G.  mając na uwadze, że Królestwo Arabii Saudyjskiej jest dziedziczną monarchią absolutną, w której nie jest wybierany parlament; mając na uwadze, że kraj ten stoi przed wyzwaniem sukcesji tronu; mając na uwadze, że liczba mieszkańców Królestwa Arabii Saudyjskiej wynosi 28 mln, z czego 9 mln to obcokrajowcy, a 10 mln to osoby poniżej 18. roku życia; mając na uwadze, że wdrażanie skromnych i stopniowych reform rozpoczęto w Królestwie Arabii Saudyjskiej już w 2001 r., ale nie zostały one zinstytucjonalizowane, więc można je łatwo cofnąć; mając na uwadze, że sytuacja tego kraju w dziedzinie praw człowieka jest fatalna i występuje zasadniczy rozdźwięk między zobowiązaniami międzynarodowymi tego kraju a ich realizacją;

H.  mając na uwadze, że pierwsze w Arabii Saudyjskiej wybory samorządowe w 2005 r. były pierwszymi wyborami w historii tego kraju; mając na uwadze, że w 2015 r. jedynie połowa członków rad miejskich zostanie powołana w wyniku wyborów, a druga połowa zostanie mianowana przez króla, tak jak dotychczas;

I.  mając na uwadze, że dopiero w tym roku do Rady Konsultacyjnej Królestwa Arabii Saudyjskiej (Madżlis asz-Szura) powołano po raz pierwszy 30 kobiet oraz mając na uwadze, że dopiero w 2015 r. kobiety będą mogły głosować w wyborach samorządowych;

J.  mając na uwadze, że w sprawozdaniu Banku Światowego pt. „Kobiety, biznes i prawo w 2014 r. – znoszenie ograniczeń dla wzmocnienia równości płci”(13) Arabia Saudyjska znalazła się na pierwszym miejscu w wykazie krajów, których prawo ogranicza potencjał gospodarczy kobiet;

K.  mając na uwadze, że Królestwo Arabii Saudyjskiej jest jedynym na świecie państwem, w którym kobietom nie wolno prowadzić pojazdów, i chociaż nie istnieje żadne oficjalne prawo zakazujące tego, w 1990 r. na mocy dekretu ministerialnego sformalizowano obowiązujący zakaz zwyczajowy i kobietom, które próbują prowadzić, grozi aresztowanie;

L.  mając na uwadze, że zgodnie z opracowanym przez UNDP wskaźnikiem nierówności płci (GII) za 2012 r. Arabia Saudyjska zajmuje 145. miejsce spośród 148 państw, co czyni ją jednym z państw, w którym w skali światowej występują największe nierówności; mając na uwadze, że według raportu „Global Gender Gap Report” za 2012 r. (opracowanego przez Światowe Forum Gospodarcze) udział kobiet w rynku pracy w Królestwie Arabii Saudyjskiej jest jednym z najmniejszych na świecie (133. miejsce na 135 państw);

M.  mając na uwadze, że w Królestwie Arabii Saudyjskiej wykonuje się karę śmierci za wiele przestępstw, a w 2013 r. wykonano ją na przynajmniej 24 osobach; mając na uwadze, że w roku 2011 karę śmierci wykonano na przynajmniej 80 osobach, podobną liczbę osób, w tym niepełnoletnich i obcokrajowców, ukarano śmiercią w 2012 r. – ponad trzykrotnie więcej niż w 2010 r.; mając na uwadze, że Królestwo Arabii Saudyjskiej jest jednym z niewielu państw, w których wciąż odbywają się publiczne egzekucje; mając na uwadze, że istnieją doniesienia o egzekucji kobiet w Arabii Saudyjskiej przez ukamienowanie, które to akty są sprzeczne ze standardami Komisji ONZ ds. Statusu Kobiet, potępiającej je jako barbarzyńską formę tortur;

N.  mając na uwadze, że Królestwo Arabii Saudyjskiej podjęło poważne i zdecydowane działania oraz przedsięwzięło rygorystyczne środki w celu zwalczenia terroryzmu i działalności finansowej powiązanej z terroryzmem; mając na uwadze, że Królestwo Arabii Saudyjskiej odgrywa jednocześnie wiodącą rolę w rozpowszechnianiu i promowaniu na świecie szczególnie rygorystycznej salafickiej/wahhabickiej interpretacji islamu; mając na uwadze, że najbardziej skrajne przejawy salafizmu/wahhabizmu stanowią inspirację dla organizacji terrorystycznych takich jak Al-Kaida i są zagrożeniem dla bezpieczeństwa światowego, w tym dla samego Królestwa Arabii Saudyjskiej; mając na uwadze, że Królestwo Arabii Saudyjskiej opracowało system kontroli transakcji finansowych w celu dopilnowania, by nie przekazywano żadnych środków finansowych organizacjom terrorystycznym – system ten należy dodatkowo wzmocnić;

O.  mając na uwadze, że eksperci ONZ w dziedzinie praw człowieka już od dawna wyrażają zaniepokojenie w związku ze zbyt szeroką gamą środków przeciwdziałania terroryzmowi, która obejmuje potajemne przetrzymywanie i która naraziła pokojowo nastawionych dysydentów na zatrzymania i pozbawienie wolności w wyniku oskarżenia o terroryzm; mając na uwadze, że międzynarodowe organizacje praw człowieka zwróciły się do króla Abd Allaha o odrzucenie ustawy o zwalczaniu terroryzmu przyjętej przez Radę Ministrów w dniu 16 grudnia 2013 r., ponieważ zbyt ogólnie definiuje się w niej terroryzm, co wprowadza niesprawiedliwe ograniczenia wolności wypowiedzi i potencjalnie prowadzi do uznania za przestępstwo wszelkich wypowiedzi krytycznych wobec rządu lub społeczeństwa Arabii Saudyjskiej;

P.  mając na uwadze, że wolność wypowiedzi oraz prasy i mediów, zarówno internetowych, jak i tradycyjnych, są zasadniczymi warunkami wstępnymi oraz katalizatorami demokratyzacji i reform, umożliwiają także niezbędny nadzór nad organami władzy;

Q.  mając na uwadze, że Królestwo Arabii Saudyjskiej zamieszkuje dynamiczna społeczność aktywistów internetowych i w państwie tym odnotowuje się największą na Bliskim Wschodzie liczbę użytkowników serwisu Twitter;

R.  mając na uwadze, że działalność organizacji praw człowieka w Królestwie Arabii Saudyjskiej podlega ścisłym ograniczeniom, o czym świadczy odmowa zarejestrowania przez władze Ośrodka Praw Człowieka Adala i Unii na rzecz Praw Człowieka; mając na uwadze, że organizacje charytatywne to wciąż jedyny dozwolony w Królestwie Arabii Saudyjskiej rodzaj organizacji społeczeństwa obywatelskiego;

S.  mając na uwadze, że Królestwo Arabii Saudyjskiej musi zapewnić prawdziwą swobodę wyznania w szczególności w odniesieniu do publicznego praktykowania religii oraz mniejszości religijnych zgodnie z istotną rolą, którą Królestwo Arabii Saudyjskiej odgrywa jako opiekun dwóch świętych islamskich meczetów w Mekce i Medynie;

T.  mając na uwadze, że Królestwo Arabii Saudyjskiej w dalszym ciągu odpowiada za powszechne naruszenia podstawowych praw człowieka, pomimo zadeklarowania przed Radą Praw Człowieka ONZ zgody na przyjęcie licznych zaleceń wydanych w 2009 r. w powszechnym okresowym przeglądzie praw człowieka; mając na uwadze, że wśród zaleceń wymieniono reformę systemu sądownictwa karnego, który narusza najbardziej podstawowe normy międzynarodowe – zatrzymani nagminnie padają ofiarą systematycznego naruszania zasady sprawiedliwości proceduralnej ze względu na brak zebranego na piśmie kodeksu karnego, który jasno określałby, co stanowi przestępstwo; ponadto sędziowie mogą orzekać w zależności od własnej interpretacji prawa islamskiego i tradycji związanych z życiem proroka; mając na uwadze, że obecny minister sprawiedliwości podkreślił swój zamiar skodyfikowania szariatu i wydania wytycznych dotyczących wyroków;

U.  mając na uwadze, że w 2007 r. król Abd Allah zapoczątkował szereg stopniowych reform wymiaru sprawiedliwości, zatwierdzając plan nowego systemu sądowego, w tym ustanowienie sądu najwyższego oraz sądów szczególnych właściwych w dziedzinie handlu, prawa pracy i administracji;

V.  mając na uwadze, że ponad milion Etiopczyków, Banglijczyków, Hindusów, Filipińczyków, Pakistańczyków i Jemeńczyków odesłano w ostatnich miesiącach do krajów pochodzenia po wprowadzeniu reformy prawa pracy w celu obniżenia wysokiej liczby pracowników migrujących, aby zmniejszyć bezrobocie wśród obywateli Arabii Saudyjskiej; mając na uwadze, że przyspieszony napływ ogromnej liczby powracających pracowników stanowił nadzwyczajne obciążenie dla często ubogich i niestabilnych krajów pochodzenia;

W.  mając na uwadze, że dnia 12 listopada 2013 r. Zgromadzenie Ogólne ONZ wybrało Królestwo Arabii Saudyjskiej na członka Rady Praw Człowieka o trzyletniej kadencji, która rozpoczyna się dnia 1 stycznia 2014 r.;

X.  mając na uwadze, że rozpoczęcie dialogu pomiędzy Królestwem Arabii Saudyjskiej a UE na temat praw człowieka mogłoby stać się bardzo użyteczną okazją do wzmocnienia wzajemnego zrozumienia i promowania dalszych reform w tym kraju;

1.  uznaje wzajemną zależność UE i Królestwa Arabii Saudyjskiej w dziedzinie stabilności regionalnej, stosunków ze światem islamskim, przyszłości przemian w krajach arabskiej wiosny, izraelsko-palestyńskiego procesu pokojowego, wojny w Syrii, poprawy stosunków z Iranem, zwalczania terroryzmu, stabilności światowych rynków ropy naftowej i rynków finansowych, handlu, inwestycji oraz w kwestii zarządzania światowego, zwłaszcza za pośrednictwem Banku Światowego, Międzynarodowego Funduszu Walutowego i w ramach G-20; zaznacza, że – ze względu na ich położenie geopolityczne – na Królestwie Arabii Saudyjskiej i innych państwach członkowskich RWPZ skupiają się wyzwania w dziedzinie bezpieczeństwa o regionalnych i globalnych konsekwencjach;

2.  podziela niektóre obawy Królestwa Arabii Saudyjskiej, ale apeluje do rządu o czynne i konstruktywne zaangażowanie się w działania wspólnoty międzynarodowej; w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje przede wszystkim zawarcie porozumienia pomiędzy Stanami Zjednoczonymi a Rosją w sprawie usunięcia broni chemicznej z Syrii przy jednoczesnym uniknięciu konfrontacji wojskowej;

3.  zwraca się także do Królestwa Arabii Saudyjskiej o czynne wsparcie niedawno zawartego porozumienia tymczasowego pomiędzy grupą UE3+3 a Iranem oraz o pomoc w znalezieniu dyplomatycznego rozwiązania nieuregulowanych kwestii broni jądrowej w ramach szerszego porozumienia w ciągu kolejnych sześciu miesięcy w trosce o pokój i bezpieczeństwo w całym regionie;

4.  podkreśla, że Europa jest zainteresowana pokojową i uporządkowaną ewolucją i procesem reformy politycznej w Królestwie Arabii Saudyjskiej, ponieważ jest to kluczowy czynnik długoterminowego pokoju, stabilności i rozwoju w tym regionie;

5.  wzywa Królestwo Arabii Saudyjskiej do zainicjowania dialogu z UE na temat praw człowieka, aby umożliwić lepsze zrozumienie i identyfikację koniecznych zmian;

6.  zwraca się do władz Królestwa Arabii Saudyjskiej o umożliwienie organizacjom praw człowieka działania poprzez ułatwienie procesu rejestracji ich pozwoleń; wyraża ubolewanie w związku z prześladowaniem działaczy na rzecz praw człowieka oraz pozbawianiem ich wolności bez przedstawienia zarzutów;

7.  wzywa władze Królestwa Arabii Saudyjskiej do umożliwienia niezależnego działania Krajowemu Stowarzyszeniu na rzecz Praw Człowieka oraz do przestrzegania norm ONZ dotyczących krajowych instytucji zajmujących się prawami człowieka (zasady paryskie);

8.  przypomina, że sytuacja Królestwa Arabii Saudyjskiej w dziedzinie praw człowieka została oceniona w ramach powszechnego okresowego przeglądu praw człowieka Rady Praw Człowieka w lutym 2009 r. oraz że władze Królestwa Arabii Saudyjskiej oficjalnie przyjęły znaczną liczbę zaleceń wystosowanych przez państwa członkowskie UE w trakcie tego przeglądu, w tym np. zalecenia wzywające do zniesienia opieki mężczyzny nad kobietą oraz służące ograniczeniu stosowania kary śmierci i kar cielesnych; oczekuje na większy postęp we wdrażaniu tych zaleceń oraz nawołuje Królestwo Arabii Saudyjskiej do przyjęcia konstruktywnego podejścia w odniesieniu do zaleceń przedstawionych w kontekście trwającego powszechnego okresowego przeglądu praw człowieka w 2013 r.;

9.  wyraża poważne zaniepokojenie w związku ze wciąż powszechnymi naruszeniami praw człowieka, takimi jak niesłuszne aresztowania i pozbawianie wolności, tortury, zakaz przemieszczania się, prześladowania sądowe oraz niesprawiedliwe procesy; jest szczególnie zaniepokojony coraz szerszym wykorzystywaniem rzekomych środków zwalczania terroryzmu jako narzędzi służących aresztowaniu obrońców praw człowieka oraz doniesieniami o coraz większej bezkarności tych, którzy naruszają prawa człowieka; wzywa rząd saudyjski do pilnego podjęcia działań w następstwie zaleceń zawartych w uniwersalnym okresowym przeglądzie praw człowieka z 2009 r., w tym do dalszego realizowania i intensyfikacji reformy sądownictwa;

10.  z zadowoleniem przyjmuje zaangażowanie Królestwa Arabii Saudyjskiej w działania systemu ONZ na rzecz praw człowieka za pośrednictwem Rady Praw Człowieka oraz dotychczas ratyfikowanych przez to państwo powszechnych konwencji w zakresie praw człowieka; wzywa jednak Królestwo Arabii Saudyjskiej do podpisania i ratyfikowania pozostałych podstawowych traktatów i porozumień ONZ w zakresie praw człowieka, takich jak Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych, Międzynarodowy pakt praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych oraz Międzynarodowa konwencja o ochronie praw wszystkich pracowników migrujących i członków ich rodzin;

11.  uważa, że w związku z wejściem Królestwa Arabii Saudyjskiej do Rady Praw Człowieka ONZ wzrosły światowe oczekiwania, by państwo to wykazało szczególne poszanowanie dla praw człowieka i demokracji, oraz zwraca się do Królestwa Arabii Saudyjskiej o zwielokrotnienie wysiłków na rzecz reform; oczekuje, że członkowie Rady Praw Człowieka będą w pełni współpracować w ramach procedur specjalnych tego organu oraz że wszyscy specjalni sprawozdawcy ONZ będą mogli odbyć niezakłócone wizyty, w szczególności zaś, że przyjęta zostanie wizyta specjalnego sprawozdawcy ONZ ds. tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania;

12.  zauważa, że w Królestwie Arabii Saudyjskiej zarejestrowano ponoć największą liczbę użytkowników serwisu Twitter na świecie, co dowodzi, że internetowe sieci społecznościowe odgrywają ważną rolę w tym kraju oraz że kobiety coraz częściej korzystają z internetu i z sieci społecznościowych; wzywa władze Królestwa Arabii Saudyjskiej do umożliwienia niezależnego działania prasy i mediów oraz do zagwarantowania wszystkim mieszkańcom Królestwa Arabii Saudyjskiej wolności słowa, zrzeszania się i organizowania pokojowych zgromadzeń; wyraża ubolewanie w związku z prześladowaniem działaczy i protestujących podczas pokojowych demonstracji; podkreśla, że pokojowa działalność na rzecz podstawowych praw lub wyrażanie krytycznych uwag w mediach społecznościowych stanowią wyraz niepodważalnego prawa, jak to podkreślił Parlament w swoim sprawozdaniu na temat wolności cyfrowej; podkreśla, że wolność prasy i mediów, zarówno internetowych, jak i tradycyjnych, ma zasadnicze znaczenie w wolnym społeczeństwie i odgrywa znaczącą rolę w kontrolowaniu władz;

13.  wzywa rząd Królestwa Arabii Saudyjskiej do wypełniania jego zobowiązań wynikających z szeregu dokumentów dotyczących praw człowieka, w tym Arabskiej karty praw człowieka, Konwencji o prawach dziecka, Konwencji w sprawie zakazu stosowania tortur oraz Konwencji w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet;

14.  wzywa Królestwo Arabii Saudyjskiej do podpisania i ratyfikowania Rzymskiego Statutu Międzynarodowego Trybunału Karnego (MTK);

15.  wzywa władze Królestwa Arabii Saudyjskiej do udoskonalenia systemu sądownictwa karnego, który opiera się na szariacie, tak aby zapewnić przestrzeganie norm międzynarodowych dotyczących procedur aresztowania, pozbawienia wolności oraz prowadzenia procesów, a także praw więźniów;

16.  wzywa władze Królestwa Arabii Saudyjskiej do uwolnienia więźniów sumienia, położenia kresu prześladowaniom sądowym i pozasądowym obrońców praw człowieka oraz do przyspieszenia wdrażania nowego prawa w dziedzinie organizacji pozarządowych, które zagwarantuje im możliwość rejestracji, swobodę działania i możliwość prowadzenia legalnych działań;

17.  wzywa Europejską Służbę Działań Zewnętrznych (ESDZ) do czynnego wspierania grup społeczeństwa obywatelskiego, które działają na rzecz poprawy poszanowania praw człowieka i demokracji w Arabii Saudyjskiej; wzywa delegaturę UE w Rijadzie do realizowania dynamicznego programu ochrony praw człowieka poprzez uczestniczenie w rozprawach sądowych w charakterze obserwatora i organizowanie wizyt w zakładach karnych;

18.  powtarza swój apel o całkowite zniesienie tortur, kar cielesnych i kary śmierci oraz wzywa do natychmiastowego moratorium na wykonywanie wyroków śmierci w Królestwie Arabii Saudyjskiej; ubolewa, że Królestwo Arabii Saudyjskiej nadal wymierza karę śmierci za bardzo wiele przestępstw; zwraca się także do władz saudyjskich o zreformowanie wymiaru sprawiedliwości, tak aby wyeliminować wszystkie rodzaje kar cielesnych; z zadowoleniem przyjmuje w tym kontekście niedawne przyjęcie przez Królestwo Arabii Saudyjskiej przepisów, zgodnie z którymi przemoc domowa jest przestępstwem;

19.  wyraża ubolewanie, że w styczniu zeszłego roku dokonano w Królestwie Arabii Saudyjskiej egzekucji poprzez ścięcie głowy; skazaną była Rizana Nafeek, pochodząca ze Sri Lanki pomoc domowa, która została ukarana za przestępstwo, którego rzekomo dopuściła się jako osoba nieletnia – dokonanie tej egzekucji stanowi jednoznaczne pogwałcenie Konwencji o prawach dziecka, wyraźnie zakazującej stosowania kary śmierci w odniesieniu do osób, które w chwili popełnienia przestępstwa nie ukończyły 18 lat;

20.  wzywa władze Królestwa Arabii Saudyjskiej do dopilnowania, by wszelkie zarzuty dotyczące stosowania tortur i innego brutalnego traktowania były dokładnie i bezstronnie badane, by wszystkich domniemanych sprawców tych czynów postawić przed sądem oraz by żadnych zeznań, które przypuszczalnie zostały uzyskane poprzez stosowanie tortur, nie można było wykorzystywać jako dowód w postępowaniu karnym;

21.  wyraża ubolewanie, że pomimo ratyfikowania Międzynarodowej konwencji w sprawie zakazu stosowania tortur, powszechnie wykorzystuje się zeznania uzyskane pod przymusem lub wskutek tortur; apeluje do władz Królestwa Arabii Saudyjskiej o zagwarantowanie całkowitego wyeliminowania tortur z saudyjskiego wymiaru sprawiedliwości i więziennictwa;

22.  jest poważnie zaniepokojony tym, że Królestwo Arabii Saudyjskiej jest jednym z państw, w których wciąż praktykuje się publiczne egzekucje, amputacje i chłostę; wzywa władze Królestwa Arabii Saudyjskiej do wprowadzenia przepisów zakazujących tych praktyk, stanowiących poważne naruszenie szeregu międzynarodowych dokumentów służących ochronie praw człowieka, których stroną jest Królestwo Arabii Saudyjskiej;

23.  wyraża ubolewanie, że władze Królestwa Arabii Saudyjskiej nie wystosowały zaproszenia do specjalnego sprawozdawcy ONZ ds. tortur i specjalnego sprawozdawcy ONZ ds. obrońców praw człowieka, pomimo zaleceń Biura Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Praw Człowieka (OHCHR), by wszystkie państwa wystosowały oficjalne zaproszenia do specjalnych sprawozdawców ONZ;

24.  apeluje do władz Królestwa Arabii Saudyjskiej o poszanowanie publicznych praktyk religijnych dotyczących wszystkich wyznań; z zadowoleniem przyjmuje utworzenie w Wiedniu Międzynarodowego Centrum Dialogu Międzywyznaniowego i Międzykulturowego pod patronatem króla Abd Allaha Ibn Abd al-Aziza (KAICIID), którego celem jest zachęcanie do dialogu pomiędzy wyznawcami różnych religii, wywodzącymi się z różnych kultur na całym świecie; zachęca władze do szerzenia umiarkowania i tolerancji dla różnorodności religijnej na wszystkich szczeblach systemu kształcenia, w tym w instytucjach religijnych, jak też w publicznym dyskursie dostojników publicznych i urzędników państwowych;

25.  podkreśla konieczność poszanowania praw podstawowych wszystkich mniejszości religijnych; wzywa władze do podjęcia większych wysiłków, aby zapewnić tolerancję i współistnienie wszystkich grup religijnych; nalega na władze, aby w dalszym ciągu dokonywały przeglądu systemu edukacyjnego, tak aby wyeliminować istniejące dyskryminacyjne odniesienia do wyznawców innych religii lub osób o odmiennych przekonaniach;

26.  wzywa władze Królestwa Arabii Saudyjskiej do określenia wieku małżeńskiego i podjęcia kroków w celu zakazania małżeństw dzieci zgodnie z ratyfikowanymi przez Królestwo Arabii Saudyjskiej konwencjami: Konwencją o prawach dziecka i Konwencją w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet (CEDAW);

27.  zauważa, że 2013 r. król powołał pierwsze kobiety do Rady Konsultacyjnej Królestwa Arabii Saudyjskiej (Madżlis asz-Szura), w której jest obecnie 30 kobiet na 150 członków, oraz oczekuje dalszego rozwijania kontaktów i powiązań instytucjonalnych między Parlamentem Europejskim a Radą Madżlis asz-Szura; oczekuje wdrożenia oświadczenia króla, zgodnie z którym kobiety będą mogły głosować i kandydować w kolejnych wyborach samorządowych zaplanowanych na 2015 r., a następnie będą mogły głosować i kandydować we wszystkich pozostałych wyborach;

28.  wzywa władze do uchylenia systemu opieki mężczyzny nad kobietą oraz ostrzega, że stosowanie prawa chroniącego kobiety przed przemocą domową, przyjętego w dniu 26 sierpnia 2013 r., odniesie skutki, jedynie jeśli system opieki mężczyzny nad kobietą zostanie zniesiony, ponieważ ogranicza on zdolność kobiet do zgłaszania przypadków przemocy domowej czy niegodziwego traktowania w celach seksualnych; wzywa również władze Królestwa Arabii Saudyjskiej do eliminacji wszystkich restrykcji dotyczących korzystania z praw człowieka przez kobiety, w tym z praw dotyczących swobody przemieszczania się, zdrowia, edukacji, małżeństw, zatrudnienia, osobowości prawnej i prawa do pełnomocnika w postępowaniu sądowym, a także do eliminacji wszelkich form dyskryminacji kobiet w prawie rodzinnym oraz w życiu prywatnym i publicznym, aby promować ich uczestnictwo w życiu gospodarczym, społecznym, kulturalnym i politycznym; z zadowoleniem przyjmuje ogólnoświatową kampanię na rzecz zniesienia obowiązującego kobiety zakazu prowadzenia pojazdów; wzywa władze, by zaprzestały wywierania nacisków na tych, którzy opowiadają się za prawem kobiet do prowadzenia pojazdów; przypomina ponadto rządowi Arabii Saudyjskiej o jego zobowiązaniach wynikających z Konwencji w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet i z Konwencji o prawach dziecka oraz o zobowiązaniach nałożonych nań na mocy rezolucji Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 53/144, w której przyjęto deklarację ONZ o obrońcach praw człowieka; zwraca uwagę na konieczność promowania kampanii uwrażliwiających, a także kierowania ich do mężczyzn, aby również oni byli świadomi praw kobiet oraz ogólnych konsekwencji społecznych ich nieprzestrzegania; kładzie nacisk na konieczność rozpowszechniania tych informacji na obszarach wiejskich i odizolowanych na terenie całego kraju;

29.  z zadowoleniem przyjmuje najnowszą ustawę, która zezwala saudyjskim dziewczętom w prywatnych szkołach na uprawianie sportu, choć ubolewa, że prawa tego nie przyznano dziewczętom w szkołach publicznych; z zadowoleniem przyjmuje również dużą liczbę absolwentek uniwersytetów, która obecnie przewyższa liczbę absolwentów, oraz zachęca rząd do nasilenia starań na rzecz propagowania kształcenia kobiet; podkreśla jednak, że choć Saudyjki stanowią 57% absolwentów wyższych uczelni w tym kraju, jedynie 18% Saudyjek powyżej 15 roku życia podejmuje pracę zawodową – jest to jeden z najniższych wskaźników na świecie; wzywa rząd saudyjski do dokonania przeglądu i przeprowadzenia reformy systemu edukacji kobiet, tak by zwiększyć ich udział w życiu gospodarczym, skoncentrować się w większej mierze na poprawie ich kompetencji w dziedzinie przedsiębiorczości oraz sprostać wyzwaniom związanym z aspektem płci w otoczeniu regulacyjnym w celu poprawy dostępu kobiet do usług rządowych w zakresie udzielania zezwoleń na prowadzenie działalności; z zadowoleniem przyjmuje program szkoleń wprowadzony razem z Krajową Organizacją ds. Wspólnego Szkolenia, mający na celu przygotowanie dziewcząt do wejścia na rynek pracy, i podkreśla wysiłki władz saudyjskich podejmowane dla poprawy sytuacji dziewcząt w odniesieniu do szkoleń, a także dla zwiększenia ich możliwości w nowych sektorach zazwyczaj zarezerwowanych dla mężczyzn;

30.  zachęca Królestwo Arabii Saudyjskiej do podejmowania wysiłków na rzecz promowania zdobywania przez kobiety wyższego wykształcenia, czego skutkiem są nowe trendy edukacyjne w tym państwie; zauważa, że w 2011 r. liczba kobiet uczących się w szkołach wyższych wynosiła 473 725 (w stosunku do 429 842 mężczyzn), podczas gdy w 1961 r. jedynie 4 kobiety miały status studentek, a liczba kobiet, które ukończyły studia, wyniosła 59 948 (w stosunku do 55 842 mężczyzn); zauważa również, że wyrażona w procentach liczba uczennic i studentek na wszystkich szczeblach edukacji wzrosła z 33% w latach 1974–75 do 81% w 2013 r.; z zadowoleniem przyjmuje program stypendiów międzynarodowych, który umożliwił naukę za granicą 24 581 studentkom, które otrzymały stypendia;

31.  z zadowoleniem przyjmuje pierwsze licencje wydane kobietom prawnikom, lecz ubolewa nad tym, że system prawny jest w rękach sędziów płci męskiej wywodzących się ze środowisk religijnych; odnotowuje trwającą obecnie stopniową kodyfikację szariatu i wzywa do jej przyspieszenia, ponieważ brak kodyfikacji i tradycji precedensów sądowych często skutkuje znaczną niepewnością co do zakresu i treści prawa krajowego oraz pomyłkami sądowymi; jest zdania, że zapewnienie niezawisłości sądów oraz odpowiedniego szkolenia prawniczego sędziów ma zasadnicze znaczenie;

32.  z zadowoleniem przyjmuje ratyfikowanie przez Królestwo Arabii Saudyjskiej czterech traktatów ONZ w dziedzinie praw człowieka, a mianowicie: Konwencji w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet (CEDAW, ratyfikowanej w 2000 r.), Konwencji w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania (CAT, 1997 r.), Konwencji o prawach dziecka (1996 r.) i Międzynarodowej konwencji w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji rasowej (1997 r.);

33.  podkreśla znaczenie otwartej debaty wśród kobiet reprezentujących islamskie środowiska naukowe dotyczącej interpretowania tekstów religijnych z perspektywy praw kobiet i równouprawnienia;

34.  podkreśla, że wszelkie negocjacje w sprawie unijnej umowy o wolnym handlu, która obejmuje swoim zakresem Arabię Saudyjska, muszą przede wszystkim przewidywać surowe zobowiązania zapewniające ochronę kobiet i dziewcząt;

35.  z zadowoleniem przyjmuje niedawną decyzję Ministerstwa Pracy w sprawie przyspieszenia procesu zatrudniania kobiet w różnych branżach sektora prywatnego, co doprowadziło do zwiększenia się liczby saudyjskich kobiet pracujących w sektorze prywatnym z 55 600 w 2010 r. do około 100 000 w 2011 r. i 215 840 pod koniec 2012 r.; z zadowoleniem przyjmuje decyzję Ministerstwa Pracy dotyczącą wprowadzania programów promujących zatrudnienie kobiet w ramach Funduszu Rozwoju Zasobów Ludzkich;

36.  wzywa władze do poprawy warunków pracy i lepszego traktowania pracowników napływowych, ze zwróceniem szczególnej uwagi na sytuację kobiet pracujących jako pomoc domowa, które są szczególnie narażone na przemoc seksualną i często są praktycznie niewolnicami; zachęca rząd saudyjski do kontynuowania reform prawa pracy, a przede wszystkim do całkowitego zniesienia systemu sponsorowania (tzw. systemu kafala), i z zadowoleniem przyjmuje niedawny wniosek przedstawiony rządowi przez Krajowe Stowarzyszenie na rzecz Praw Człowieka, aby rekrutację pracowników napływowych prowadzić raczej za pośrednictwem agencji działającej w ramach Ministerstwa Pracy; z zadowoleniem przyjmuje niedawne starania o wprowadzenie krajowego prawa pracy, aby zapewnić standardową ochronę pracowników zatrudnionych w gospodarstwach domowych oraz ściganie pracodawców odpowiedzialnych za nadużycia seksualne, fizyczne i łamanie praw pracowniczych;

37.  wzywa władze saudyjskie, by powstrzymały niedawne brutalne ataki wymierzone w pracowników migrujących oraz by uwolniły tysiące osób aresztowanych i przetrzymywanych w prowizorycznych ośrodkach, często ponoć bez zapewnienia im właściwych warunków lub opieki medycznej; zwraca się do krajów pochodzenia, by współpracowały z władzami saudyjskimi w celu zorganizowania powrotu tych pracowników do krajów pochodzenia przy jak najlepszym poszanowaniu praw człowieka; wyraża ubolewanie, że prawo pracy często nie jest wdrażane w zgodzie z normami międzynarodowymi oraz że wobec migrantów o nieuregulowanym statusie stosuje się nieuzasadnioną przemoc, tak jak miało to miejsce przy okazji interwencji w listopadzie 2013 r., podczas której zabito troje obywateli Etiopii, zatrzymano 33 000 osób, a około 200 000 migrantów o nieuregulowanym statusie deportowano;

38.  z zadowoleniem przyjmuje ratyfikowanie przez Królestwo Arabii Saudyjskiej niektórych głównych konwencji MOP, m.in. Konwencji nr 182 dotyczącej zakazu i natychmiastowych działań na rzecz eliminowania najgorszych form pracy dzieci; pochwala przystąpienie Królestwa Arabii Saudyjskiej do Protokołu o zapobieganiu, zwalczaniu oraz karaniu za handel ludźmi, w szczególności kobietami i dziećmi (protokołu z Palermo); oczekuje wprowadzenia reform prawnych i politycznych, które zagwarantują wdrożenie tych wszystkich traktatów międzynarodowych;

39.  zauważa, że Królestwo Arabii Saudyjskiej nie przyjęło niedawno nominacji na niestałego członka w Radzie Bezpieczeństwa ONZ;

40.  jest zdania, że rozwiązaniem narastających problemów w zakresie bezpieczeństwa przedmiotowego regionu jest ustanowienie wspólnych ram bezpieczeństwa, z których nie byłby wykluczony żaden kraj i w których uwzględnione zostałyby uzasadnione interesy wszystkich krajów dotyczące bezpieczeństwa;

41.  podkreśla zasadnicze znaczenie współpracy między UE a Królestwem Arabii Saudyjskiej dla walki z terroryzmem i brutalnym ekstremizmem oraz podkreśla, że aby była ona skuteczna, należy ją prowadzić przy poszanowaniu podstawowych praw człowieka i wolności obywatelskich; wzywa władze Królestwa Arabii Saudyjskiej do zwiększenia kontroli nad finansowaniem radykalnych bojówek poza granicami przez obywateli i organizacje charytatywne z Arabii Saudyjskiej; z zadowoleniem przyjmuje porozumienie w sprawie dotacji na rzecz uruchomienia Ośrodka ONZ ds. Walki z Terroryzmem podpisane przez Organizację Narodów Zjednoczonych i Królestwo Arabii Saudyjskiej dnia 19 września 2011 r. oraz decyzję Królestwa Arabii Saudyjskiej o finansowaniu działań tego ośrodka przez trzy lata;

42.  jest zaniepokojony tym, że niektórzy obywatele i organizacje z Królestwa Arabii Saudyjskiej udzielają wsparcia finansowego i politycznego niektórym grupom politycznym i religijnym, zwłaszcza w Afryce Północnej, na Bliskim Wschodzie, w Azji, a w szczególności w Azji Południowej (w Pakistanie i Afganistanie), Czeczenii i Dagestanie, co może skutkować wzmocnieniem sił fundamentalistycznych i obskuranckich, które zagrażają wysiłkom polegającym na pielęgnowaniu demokratycznych rządów i sprzeciwiają się uczestnictwu kobiet w życiu publicznym;

43.  wzywa władze Królestwa Arabii Saudyjskiej do współpracy z UE i partnerami międzynarodowymi w celu powstrzymania ruchów salafickich popierających antypaństwowe działania wojskowych rebeliantów w Mali, które prowadzą do destabilizacji całego regionu;

44.  podkreśla, że Królestwo Arabii Saudyjskiej jest kluczowym członkiem Grupy Przyjaciół Narodu Syryjskiego; wzywa Królestwo Arabii Saudyjskiej, by przyczyniło się do wypracowania pokojowego i uwzględniającego wszystkie strony rozwiązania konfliktu syryjskiego, zwłaszcza w drodze wsparcia rozmów podczas drugiej konferencji genewskiej, bez warunków wstępnych; apeluje również o aktywniejsze wsparcie i udzielenie wszelkiej możliwej pomocy humanitarnej narodowi syryjskiemu, który ucierpiał w wyniku wojny domowej w Syrii; wzywa Królestwo Arabii Saudyjskiej do zaprzestania wsparcia finansowego, militarnego i politycznego udzielanego grupom ekstremistycznym oraz do zachęcania innych państw, by uczyniły to samo;

45.  ponawia apel do Królestwa Arabii Saudyjskiej o konstruktywny wkład w działania na rzecz pokojowych reform i dialogu narodowego w Bahrajnie oraz o mediacje w tym zakresie;

46.  wzywa władze Królestwa Arabii Saudyjskiej do włączenia się w pokojowy dialog z Iranem na temat stosunków dwustronnych i przyszłości regionu; ponadto z zadowoleniem przyjmuje wydane w dniu 24 listopada 2013 r. oświadczenie rządu Królestwa Arabii Saudyjskiej w sprawie wyniku porozumienia zawartego w Genewie z Iranem;

47.  wzywa UE i Królestwo Arabii Saudyjskiej do skutecznej współpracy w celu sprawiedliwego i trwałego zakończenia konfliktu między Izraelem a Palestyną;

48.  apeluje do instytucji UE o zwiększenie ich obecności w regionie i zacieśnienie stosunków roboczych z Królestwem Arabii Saudyjskiej poprzez zwiększenie zasobów, którymi dysponuje delegatura w Rijadzie, oraz poprzez zaplanowanie regularnych wizyt w tym państwie Wysokiej Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa;

49.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, Wysokiej Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa / wiceprzewodniczącej Komisji Europejskiej, Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych, Sekretarzowi Generalnemu ONZ, Wysokiemu Komisarzowi Narodów Zjednoczonych ds. Praw Człowieka, królowi Abd Allahowi Ibn Abd al-Azizowi, rządowi Królestwa Arabii Saudyjskiej oraz Sekretarzowi Generalnemu Centrum Dialogu Narodowego Królestwa Arabii Saudyjskiej.

(1) Dz.U. C 231 z 17.9.1990, s. 216.
(2) Dz.U. C 32 z 5.2.1996, s. 98.
(3) Dz.U. C 320 E z 15.12.2005, s. 281.
(4) Dz.U. C 303 E z 13.12.2006, s. 879.
(5) Dz.U. C 76 E z 27.3.2008, s. 100.
(6) Dz.U. C 323 E z 18.12.2008, s. 529.
(7) Dz.U. C 161 E z 31.5.2011, s. 126.
(8) Dz.U. C 247 E z 17.8.2012, s. 1.
(9) Dz.U. C 296 E z 2.10.2012, s. 81.
(10) Dz.U. C 33 E z 5.2.2013, s. 158.
(11) Dz.U. C 51 E z 22.2.2013, s. 118.
(12) Dz.U. C 131 E z 8.5.2013, s. 125.
(13) http://wbl.worldbank.org/~/media/FPDKM/WBL/Documents/Reports/2014/Women-Business-and-the-Law-2014-Key-Findings.pdf.

Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności