Indeks 
Teksty przyjęte
Środa, 16 kwietnia 2014 r. - Strasburg
Ochrona gatunków dzikiej fauny i flory ***I
 Uprawnienia do połowów i rekompensata finansowa przewidziane w Umowie o partnerstwie w sprawie połowów między UE a Seszelami ***
 Uprawnienia do połowów i rekompensata finansowa przewidziane w umowie o partnerstwie w sektorze rybołówstwa UE-Komory ***
 Uprawnienia do połowów i rekompensata finansowa przewidziane w umowie o partnerstwie w sprawie połowów UE-Madagaskar ***
 Umowa ramowa między UE a Republiką Korei w zakresie kwestii dotyczących readmisji ***
 Umowa ramowa między UE a Republiką Korei z wyjątkiem kwestii dotyczących readmisji ***
 Układ o stabilizacji i stowarzyszeniu pomiędzy Wspólnotą Europejską a Czarnogórą (protokół uwzględniający przystąpienie Chorwacji) ***
 Umowa ramowa między Unią Europejską a Gruzją dotycząca ogólnych zasad uczestnictwa Gruzji w programach unijnych ***
 Zezwolenie dla Portugalii na stosowanie obniżonej stawki akcyzy w autonomicznych regionionach Madery i Azorów na niektóre napoje alkoholowe *
 Podatek AIEM stosowany na Wyspach Kanaryjskich *
 Zmiana okresu stosowania decyzji Rady 2004/162/WE dotyczącej systemu opłat za dokowanie we francuskich departamentach zamorskich *
 Zmiana Regulaminu Parlamentu Europejskiego dotycząca pytań parlamentarnych
 Zmiana art. 90 Regulaminu Parlamentu Europejskiego, dotyczącego umów międzynarodowych
 Zmiana Regulaminu Parlamentu Europejskiego w celu umożliwienia stosowania podpisów elektronicznych
 Projekt budżetu korygującego nr 1/2014 - korekty techniczne dotyczące Europejskiego Funduszu Inwestycyjnego, Horyzontu 2020 oraz wspólnego przedsięwzięcia Shift2Rail
 Wprowadzenie ograniczeń odnoszących się do poziomu hałasu w portach lotniczych Unii ***II
 Działanie Unii na rzecz Europejskich Stolic Kultury na lata 2020–2033 ***II
 Przypadkowe odłowy waleni ***II
 Delegowanie pracowników w ramach świadczenia usług ***I
 Zwrot dóbr kultury wyprowadzonych niezgodnie z prawem z terytorium państwa członkowskiego ***I
 Ograniczenie korzystania z lekkich plastikowych toreb na zakupy ***I
 Ochrona zewnętrznych granic morskich ***I
 Odpowiedzialność finansowa związana z trybunałami do spraw rozstrzygania sporów między inwestorem a państwem, utworzonymi na mocy umów międzynarodowych, których Unia Europejska jest stroną ***I
 Ochrona przed przywozem produktów po cenach umpingowych i towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami UE ***I
 Status i finansowanie europejskich partii politycznych i europejskich fundacji politycznych ***I
 Finansowanie europejskich partii politycznych ***I
 Zasady finansowe mające zastosowanie do budżetu ogólnego Unii ***I
 Emisja dwutlenku węgla z transportu morskiego ***I
 Inwazyjne gatunki obce ***I
 Techniczne wykonanie Protokołu z Kioto do Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu ***I
 Zwalczanie nadużyć na szkodę interesów finansowych Unii za pośrednictwem prawa karnego ***I
 Absolutorium za rok 2012: Parlament Europejski
 Uprawnienia śledcze Parlamentu Europejskiego
 Wyposażenie morskie
 Środki wykonawcze dotyczące systemu zasobów własnych Unii Europejskiej ***
 System zasobów własnych *
 Tradycyjne zasoby własne, zasoby własne oparte na VAT i zasoby własne oparte na DNB oraz środki w celu zaspokojenia potrzeb gotówkowych *
 Środki wykonawcze w odniesieniu do systemu zasobów własnych
 Publiczne służby zatrudnienia ***I
 Fundusz Solidarności Unii Europejskiej ***I
 Podwyższenie kapitału Europejskiego Funduszu Inwestycyjnego ***I
 Europejska Agencja Leków (nadzór nad bezpieczeństwem farmakoterapii w odniesieniu do produktów leczniczych stosowanych u ludzi) ***I
 Pomoc makrofinansowa dla Republiki Tunezji ***I
 Plan odbudowy zasobów tuńczyka błękitnopłetwego we wschodnim tlantyku i w Morzu Śródziemnym ***I
 Ochrona euro i innych walut przed fałszowaniem za pośrednictwem prawa karnego ***I
 Miód ***I
 Europejski Fundusz Morski i Rybacki ***I
 Europejskie Kolegium Policyjne ***I

Ochrona gatunków dzikiej fauny i flory ***I
PDF 1861kWORD 1684k
Rezolucja
Tekst skonsolidowany
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi (przekształcenie) (COM(2012)0403 – C7-0197/2012 – 2012/0196(COD))
P7_TA(2014)0397A7-0087/2014

(Zwykła procedura legislacyjna – przekształcenie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2012)0403),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 192 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C7–0197/2012),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 14 listopada 2012 r.(1),

–  uwzględniając opinię Komitetu Regionów,

–  uwzględniając porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 28 listopada 2001 r. w sprawie bardziej uporządkowanego wykorzystania techniki przekształcania aktów prawnych(2),

–  uwzględniając pismo z dnia 11 listopada 2013 r. skierowane przez Komisję Prawną do Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności zgodnie z art. 87 ust. 3 Regulaminu,

–  uwzględniając art. 87 i 55 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A7-0087/2014),

A.  mając na uwadze, że grupa konsultacyjna złożona z odpowiednich służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji stwierdziła, że wniosek Komisji nie zawiera żadnych zmian merytorycznych innych, niż te określone jako takie we wniosku, oraz że w odniesieniu do kodyfikacji niezmienionych przepisów istniejących tekstów z tymi poprawkami, wniosek ogranicza się do ich prostej kodyfikacji bez zmian merytorycznych,

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu, biorąc pod uwagę zalecenia konsultacyjnej grupy roboczej służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzić znaczące zmiany do swojego wniosku lub zastąpić go innym tekstem;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 16 kwietnia 2014 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr .../2014 w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi (przekształcenie)

P7_TC1-COD(2012)0196


PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(3),

po konsultacji z Komitetem Regionów,

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą(4),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 338/97 z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi(5) zostało kilkakrotnie znacząco zmienione(6). Ze względu na konieczność dalszych zmian, dla zachowania przejrzystości, rozporządzenie to należy przekształcić.

(2)  Celem niniejszego rozporządzenia jest zapewnienie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory zagrożonych przez handel lub co do których istnieje prawdopodobieństwo takiego zagrożenia.

(3)  Przepisy niniejszego rozporządzenia pozostają bez uszczerbku dla wprowadzenia lub stosowania wszelkich bardziej rygorystycznych środków przez państwa członkowskie, zgodnie z Traktatem, w szczególności w odniesieniu do posiadania okazów gatunków objętych niniejszym rozporządzeniem.

(4)  Konieczne jest ustalenie obiektywnych kryteriów włączania gatunków dzikiej fauny i flory do załączników do niniejszego rozporządzenia.

(5)  Wykonanie niniejszego rozporządzenia wymaga zastosowania wspólnych warunków wydawania, zastosowania i przedstawiania dokumentów związanych z zezwoleniem na wprowadzanie do Unii oraz wywóz lub powrotny wywóz z Unii okazów gatunków objętych niniejszym rozporządzeniem. Konieczne jest ustanowienie przepisów szczególnych odnoszących się do tranzytu okazów przez Unię.

(6)  Organ administracyjny państwa członkowskiego przeznaczenia, wspomagany przez organ naukowy tego państwa członkowskiego, oraz, tam gdzie to stosowne, biorąc pod uwagę wszelkie opinie Grupy ds. Przeglądu Naukowego, ma podejmować decyzje w sprawie wniosków dotyczących wprowadzenia okazów do Unii.

(7)  Konieczne jest wprowadzenie procedury konsultacyjnej do przepisów dotyczących powrotnego wywozu, aby ograniczyć ryzyko naruszania rozporządzenia.

(8)  Aby zagwarantować skuteczną ochronę gatunków dzikiej fauny i flory, można wprowadzać dodatkowe ograniczenia dotyczące wprowadzania okazów do Unii oraz ich wywozu z Unii. W odniesieniu do żywych okazów ograniczenia te mogą być uzupełnione dodatkowymi ograniczeniami na poziomie Unii w zakresie posiadania lub przewozu takich okazów w obrębie Unii.

(9)  Konieczne jest ustanowienie przepisów szczególnych mających zastosowanie do urodzonych i wyhodowanych w niewoli lub sztucznie rozmnażanych okazów, okazów stanowiących dobra osobiste lub część gospodarstwa domowego oraz do niekomercyjnych wypożyczeń, darowizn lub wymiany między zarejestrowanymi naukowcami i instytucjami naukowymi.

(10)  Istnieje potrzeba, w celu zapewnienia możliwie najszerszej ochrony gatunków objętych niniejszym rozporządzeniem, ustanowienia przepisów dotyczących kontroli handlu i przewozu okazów w obrębie Unii oraz warunków, w jakich są one trzymane. Należy ustalić wspólne reguły wydawania, ważności i zastosowania świadectw wydawanych na mocy niniejszego rozporządzenia, które przyczyniają się do kontrolowania takiej działalności.

(11)  Należy podjąć środki w celu zmniejszenia negatywnych skutków transportu do miejsca przeznaczenia dla żywych okazów z lub w obrębie Unii.

(12)  Aby zapewnić skuteczność środków kontroli i usprawnić procedury celne, należy wyznaczyć urzędy celne zatrudniające wyszkolony personel odpowiedzialny za przeprowadzanie niezbędnych formalności i odpowiednich kontroli w miejscach wprowadzenia okazów do Unii w celu przydzielenia im przeznaczenia celnego w rozumieniu rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 (7) lub w miejscach dokonywania wywozu lub powrotnego wywozu z Unii. Powinno się zapewnić warunki gwarantujące, że żywe okazy są właściwie przetrzymywane oraz że sprawowana jest właściwa opieka nad nimi.

(13)  Wykonanie niniejszego rozporządzenia wymaga także wyznaczenia organu administracyjnego i naukowego przez państwa członkowskie.

(14)  Informowanie społeczeństwa i zapoznawanie go z przepisami niniejszego rozporządzenia, w szczególności na przejściach granicznych, może zachęcić do przestrzegania przepisów.

(15)  Aby zapewnić skuteczną realizację niniejszego rozporządzenia, państwa członkowskie powinny ściśle monitorować przestrzeganie jego przepisów, a w tym celu ściśle współpracować ze sobą oraz z Komisją. Wymaga to przekazywania informacji związanych z wykonaniem niniejszego rozporządzenia.

(16)  Monitorowanie poziomów handlu gatunkami dzikiej fauny i flory objętymi niniejszym rozporządzeniem ma kluczowe znaczenie dla oceny wpływu handlu na stan ochrony gatunków. Należy opracowywać szczegółowe sprawozdania roczne w jednolitej formie.

(17)  W celu zagwarantowania przestrzegania niniejszego rozporządzenia istotne jest nakładanie przez państwa członkowskie sankcji za naruszenie w sposób zarówno wystarczający, jak i odpowiedni do charakteru i powagi naruszenia.

(18)  Mnogość aspektów biologicznych i ekologicznych, jakie zostaną wzięte pod uwagę przy wykonywaniu niniejszego rozporządzenia, wymaga powołania Grupy ds. Przeglądu Naukowego, której opinie Komisja przekazywałaby Komitetowi i organom administracyjnym państw członkowskich, aby pomóc im w podejmowaniu decyzji.

(19)  W celu uzupełnienia lub zmiany niektórych, innych niż istotne, elementów niniejszego rozporządzenia należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej  w odniesieniu do przyjmowania niektórych środków regulujących handel gatunkami dzikiej flory lub fauny, do niektórych zmian do załączników do niniejszego rozporządzenia i do dodatkowych środków mających na celu wdrożenie rezolucji Konferencji Stron Konwencji o międzynarodowym handlu dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem (CITES) (dalej zwana „Konwencją”), decyzji lub zaleceń Stałego Komitetu Konwencji i zaleceń Sekretariatu Konwencji.  Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów. Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. 

(20)  W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszego rozporządzenia należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze, w szczególności jeżeli chodzi o określenie projektu, modelu i formatu pewnych dokumentów. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiającym przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję(8), [Popr. 1]

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Przedmiot

Przedmiotem niniejszego rozporządzenia jest ochrona gatunków dzikiej flory i fauny oraz zagwarantowanie ich zachowania w drodze regulacji handlu nimi zgodnie zartykułami 2-22 oraz załącznikami od A–D, jak określono w załączniku I, zwanych dalej „załącznikiem A”, „załącznikiem B”, „załącznikiem C” i „załącznikiem D”.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się zgodnie z celami, zasadami i postanowieniami Konwencji określonymi w art. 2 lit. b).

Artykuł 2

Definicje

Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

a)  „Komitet” oznacza komitet, o którym mowa w art. 21 ust. 1;

b)  „Konwencja” oznacza Konwencję o Międzynarodowym Handlu Dzikimi Zwierzętami i Roślinami Gatunków Zagrożonych Wyginięciem (CITES);

c)  „kraj pochodzenia” oznacza kraj, w którym okaz został pozyskany w naturze, wyhodowany w niewoli lub sztucznie rozmnożony;

d)  „zawiadomienie o przywozie” oznacza zawiadomienie przez importera lub jego pośrednika lub przedstawiciela w chwili wprowadzania do Unii okazu gatunku włączonego do załączników C lub D, na formularzu przewidzianym w art. 19 ust. 2 art. 10 ust. 1d; [Popr. 2]

e)  „sprowadzenie z morza” oznacza wprowadzenie do Unii jakiegokolwiek okazu pozyskanego i sprowadzonego bezpośrednio ze środowiska morskiego niepodlegającego jurysdykcji jakiegokolwiek państwa, w tym z przestrzeni powietrznej nad morzem, dna morskiego i gruntu poniżej morza;

f)  „wydanie” oznacza zakończenie wszystkich procedur związanych z przygotowaniem i nadaniem ważności zezwoleniu lub świadectwu i jego dostarczeniem wnioskodawcy;

g)  „organ administracyjny” oznacza krajowy organ administracyjny, wyznaczony w przypadku państwa członkowskiego zgodnie z art. 13 ust. 1 lub w przypadku państwa trzeciego będącego stroną Konwencji zgodnie z art. IX Konwencji;

h)  „państwo członkowskie przeznaczenia” oznacza państwo członkowskie przeznaczenia wymienione w dokumencie stosowanym przy wywozie lub powrotnym wywozie okazu; w wypadku sprowadzenia z morza oznacza państwo członkowskie, w którego jurysdykcji znajduje się miejsce przeznaczenia okazu;

i)  „oferowanie do sprzedaży” oznacza oferowanie do sprzedaży lub wszelkie działanie, które można by w rozsądny sposób uznać za ofertę sprzedaży, w tym reklamę lub spowodowanie jej ogłoszenia do sprzedaży lub zaproszenie do pertraktacji;

j)  „dobra osobiste lub stanowiące część gospodarstwa domowego” oznaczają martwe okazy lub fragmenty okazów lub też ich produkty pochodne, które są własnością podmiotu prywatnego, a które stanowią lub mają stanowić część jego zwykłego majątku ruchomego i dóbr;

k)  „miejsce przeznaczenia” oznacza miejsce, w którym zgodnie z zamierzeniem w momencie wprowadzenia do Unii mają w zwykłych okolicznościach znaleźć się okazy; w przypadku żywych okazów jest to pierwsze miejsce, w którym okazy mają się znajdować po jakimkolwiek okresie kwarantanny lub innego ograniczenia swobody, do celów badań i kontroli sanitarnych;

l)  „populacja” oznacza biologicznie lub geograficznie odrębną całkowitą liczbę osobników;

m)  „cele głównie handlowe” oznaczają wszelkie cele, których niehandlowe aspekty wyraźnie nie dominują;

n)  „powrotny wywóz z Unii ” oznacza wywóz z Unii jakiegokolwiek okazu, który został wcześniej wprowadzony;

o)  „powtórne wprowadzenie do Unii ” oznacza wprowadzenie do Unii jakiegokolwiek okazu, który został wcześniej wywieziony lub powrotnie wywieziony;

p)  „sprzedaż” oznacza wszelki rodzaj sprzedaży. Do celów niniejszego rozporządzenia najem, handel wymienny lub zamianę uważa się za sprzedaż; wyrażenia pokrewne rozumie się w podobny sposób;

q)  „organ naukowy” oznacza organ naukowy wyznaczony w przypadku państwa członkowskiego zgodnie z art. 13 ust. 2 lub w przypadku państwa trzeciego będącego stroną Konwencji zgodnie z art. IX Konwencji;

r)  „Grupa ds. Przeglądu Naukowego” oznacza organ konsultacyjny powołany na mocy art. 17;

s)  „gatunek” oznacza gatunek, podgatunek lub jego populację;

t)  „okaz” oznacza każde zwierzę lub roślinę, żywe lub martwe, należące do gatunku wymienionego w załącznikach A do D, każdą jego część lub produkt pochodny, zawarty w innych towarach lub nie oraz wszelkie inne towary, które zgodnie z dołączonym dokumentem, opakowaniem lub oznakowaniem lub etykietą, lub wszelkimi innymi okolicznościami mają zawierać lub zawierają części lub produkty pochodne zwierząt lub roślin należących do tych gatunków, chyba że na podstawie wyraźnego wyłączenia takie części lub produkty pochodne nie podlegają przepisom niniejszego rozporządzenia lub przepisom odnoszącym się do załącznika, w którym dane gatunki są wymienione, poprzez wskazanie odnośnie do tego w przedmiotowych załącznikach.

Za okaz uważa się okaz gatunku wymienionego w załącznikach A do D, jeś1i jest on zwierzęciem lub rośliną, częścią lub produktem otrzymanym ze zwierzęcia lub rośliny, których przynajmniej jedno z „rodziców” należy do wymienionego tam gatunku. W przypadku gdy „rodzice” takiego zwierzęcia lub rośliny należą do gatunków wymienionych w różnych załącznikach lub gatunków, z których tylko jeden jest wymieniony, stosuje się przepisy bardziej rygorystycznego załącznika. Jednakże w przypadku okazów roślin mieszańców, jeśli jedno z „rodziców” należy do gatunku wymienionego w załączniku A, przepisy bardziej rygorystycznego załącznika stosuje się tylko wtedy, jeśli gatunek ten zostanie opatrzony adnotacją odnośnie do tego w załączniku;

u)  „handel” oznacza wprowadzenie do Unii, w tym sprowadzenie z morza, wywóz i powrotny wywóz z Unii, oraz wykorzystanie, przewóz lub przekazanie prawa własności w obrębie Unii, w tym w państwie członkowskim, okazów podlegających przepisom niniejszego rozporządzenia;

v)  „tranzyt” oznacza transport okazów między dwoma punktami znajdującymi się poza obszarem Unii przez terytorium Unii, wysyłanych do wymienionego odbiorcy, w czasie którego wszelka przerwa w przewozie wynika tylko z rozwiązań, jakich wymaga dany rodzaj transportu;

w)  „przetworzone okazy pozyskane ponad 50 lat wcześniej” oznaczają okazy, które zostały w znaczący sposób zmienione w stosunku do ich naturalnego, pierwotnego stanu, w celu wytworzenia biżuterii, ozdoby, dzieła sztuki, przedmiotu użytkowego lub instrumentu muzycznego przed dniem 3 marca 1947 r. i które, zdaniem organu administracyjnego państwa członkowskiego, którego to dotyczy, zostały pozyskane w takim stanie. Okazy takie są uważane za przetworzone tylko wtedy, gdy wyraźnie należą do jednej z wyżej wymienionych kategorii i w żadnym stopniu nie wymagają dalszego kształtowania, obróbki rzemieślniczej lub przetwarzania, aby mogły służyć celom, do których są przeznaczone;

x)  „kontrole w chwili wprowadzenia, wywozu, powrotnego wywozu i tranzytu” oznaczają kontrole dokumentacyjne dotyczące świadectw, zezwoleń i zawiadomień przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu oraz, w przypadku gdy tak stanowią przepisy Unii lub w innych przypadkach na podstawie reprezentatywnych próbek przesyłek, badanie okazów, gdy to stosowne, któremu towarzyszy pobieranie próbek w celu dokonania analizy lub bardziej szczegółowych kontroli.

Artykuł 3

Zakres

1.  Załącznik A zawiera:

a)  gatunki wymienione w dodatku I do Konwencji, w stosunku do których państwa członkowskie nie zgłosiły zastrzeżeń;

b)  gatunek:

(i)  na wykorzystanie którego istnieje lub może istnieć zapotrzebowanie w Unii lub w handlu międzynarodowym, a któremu grozi wyginięcie albo jest tak rzadki, że jakikolwiek poziom handlu może zagrozić jego przetrwaniu,

lub

(ii)  który należy do rodzaju, którego większość gatunków lub który jest rodzajem, którego większość podgatunków została wymieniona w załączniku A, zgodnie z kryteriami podanymi w lit. a) lub b) ppkt (i), a których wymienienie w tym załączniku ma istotne znaczenie dla skutecznej ochrony tych taksonów.

2.  Załącznik B zawiera:

a)  gatunki wymienione w dodatku II do Konwencji, inne niż wymienione w załączniku A, w stosunku do których państwa członkowskie nie zgłosiły zastrzeżeń;

b)  gatunki wymienione w dodatku I do Konwencji, w stosunku do których zgłoszono zastrzeżenie;

c)  wszelkie inne gatunki niewymienione w dodatkach I lub II do Konwencji:

(i)  będące przedmiotem handlu międzynarodowego na poziomie, który może być niezgodny:

—  z możliwością ich przeżycia lub z możliwością przeżycia populacji w niektórych krajach, lub

—  z zachowaniem całej populacji na poziomie zgodnym z rolą gatunku w ekosystemach, w których występuje,

lub

(ii)  których wymienienie w załączniku z powodu ich podobieństwa w wyglądzie do innych gatunków wymienionych w załączniku A lub B ma istotne znaczenie dla zapewnienia skuteczności kontroli handlu okazami takich gatunków;

d)  gatunki, w stosunku do których ustalono, że wprowadzenie żywych okazów do siedlisk przyrodniczych w Unii stanowiłoby zagrożenie ekologiczne dla dzikich gatunków rodzimej fauny i flory Unii.

3.  Załącznik C zawiera:

a)  gatunki wymienione w dodatku III do Konwencji, inne niż wymienione w załączniku A lub B, w stosunku do których państwa członkowskie nie zgłosiły zastrzeżeń;

b)  gatunki wymienione w dodatku II do Konwencji, w stosunku do których zgłoszono zastrzeżenie.

4.  Załącznik D zawiera:

a)  gatunki niewymienione w załącznikach A, B i C, które są przywożone do Unii w ilościach uzasadniających monitorowanie;

b)  gatunki wymienione w dodatku III do Konwencji, w stosunku do których zgłoszono zastrzeżenie.

5.  Gdy stan ochrony gatunków objętych niniejszym rozporządzeniem uzasadnia ich włączenie do jednego z dodatków do Konwencji, państwa członkowskie przyczyniają się do wprowadzenia niezbędnych zmian.

Artykuł 4

Wprowadzenie do Unii 

1.  Wprowadzenie do Unii okazów gatunków wymienionych w załączniku A podlega przeprowadzeniu niezbędnych kontroli i wymaga uprzedniego przedstawienia zezwolenia na przywóz wydanego przez organ administracyjny państwa członkowskiego przeznaczenia w granicznym urzędzie celnym w miejscu wprowadzenia.

Zezwolenie na przywóz może być wydane tylko przy uwzględnieniu ograniczeń ustanowionych stosownie do ust. 6 i spełnieniu następujących warunków:

a)  po rozważeniu wszelkich opinii Grupy ds. Przeglądu Naukowego właściwy organ naukowy wskazał, że wprowadzenie do Unii:

(i)  nie ma negatywnego wpływu na stan ochrony gatunku lub na zasięg terytorium zajmowanego przez daną populację gatunku,

(ii)  ma miejsce:

—  w jednym z celów określonych w art. 8 ust. 3 lit. e), f) i g), lub

—  w innych celach, które nie są szkodliwe dla przeżycia danego gatunku,

b)  (i) wnioskodawca dostarcza dowód z dokumentu, że okazy pozyskano zgodnie z prawodawstwem dotyczącym ochrony danych gatunków, który w przypadku przywozu z państwa trzeciego okazów gatunku wymienionego w dodatkach do Konwencji stanowi zezwolenie na wywóz lub świadectwo powrotnego wywozu, lub też jego kopię, wydane zgodnie z Konwencją przez właściwy organ kraju wywozu lub powrotnego wywozu,

(ii)  jednakże wydanie zezwoleń na przywóz gatunków wymienionych w załączniku A, zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. a), nie wymaga takiego dowodu z dokumentu, ale oryginał każdego zezwolenia na przywóz nie jest wydawany wnioskodawcy do czasu przedstawienia zezwolenia na wywóz lub świadectwa powrotnego wywozu;

c)  właściwy organ naukowy upewni się, że pomieszczenie przeznaczone dla żywego okazu w miejscu przeznaczenia jest właściwie wyposażone, aby zapewnić mu odpowiednią ochronę i opiekę;

d)  organ administracyjny upewni się, że okaz nie zostanie wykorzystany do celów głównie handlowych;

e)  organ administracyjny upewni się, po konsultacjach z właściwym organem naukowym, że z ochroną gatunku nie wiążą się żadne inne czynniki, które przemawiałyby przeciwko wydaniu zezwolenia na przywóz; oraz

f)  w przypadku sprowadzenia z morza, organ administracyjny upewni się, że wszelki żywy okaz będzie przygotowany i wysłany w taki sposób, aby zmniejszyć ryzyko uszkodzenia, utraty zdrowia lub okrutnego traktowania.

2.  Wprowadzenie do Unii okazów gatunków wymienionych w załączniku B podlega przeprowadzeniu niezbędnych kontroli i wymaga uprzedniego przedstawienia zezwolenia na przywóz wydanego przez organ administracyjny państwa członkowskiego przeznaczenia w granicznym urzędzie celnym w miejscu wprowadzenia.

Zezwolenie na przywóz może być wydane tylko przy uwzględnieniu ograniczeń ustanowionych stosownie do ust. 6 oraz gdy:

a)  właściwy organ naukowy, po zbadaniu dostępnych danych i rozważeniu wszelkich opinii Grupy ds. Przeglądu Naukowego, stwierdzi, że wprowadzenie do Unii nie spowoduje negatywnego wpływu na stan ochrony gatunku lub na zasięg terytorium zajmowanego przez daną populację gatunku, biorąc pod uwagę aktualny lub przewidywany poziom handlu. Opinia ta obowiązuje w odniesieniu do następnych przypadków przywozu tak długo, jak nie zmienią się w znaczący sposób wspominane wyżej aspekty;

b)  wnioskodawca dostarcza dowód z dokumentu, że pomieszczenie przeznaczone dla żywego okazu w miejscu przeznaczenia jest właściwie wyposażone, aby zapewnić mu odpowiednią ochronę i opiekę;

c)  spełnione zostały warunki określone w ust. 1 lit. b) ppkt i), lit. e) i f).

3.  Wprowadzenie do Unii okazów gatunków wymienionych w załączniku C podlega przeprowadzeniu niezbędnych kontroli i wymaga uprzedniego przedstawienia w granicznym urzędzie celnym w miejscu wprowadzenia zawiadomienia o przywozie oraz:

a)  w przypadku wywozu z kraju wspomnianego w związku z danym gatunkiem zawartym w załączniku C wnioskodawca przedstawia dokumentację dowodową w postaci zezwolenia na wywóz wydanego zgodnie z Konwencją przez właściwy do tego organ danego kraju, że okazy zostały pozyskane zgodnie z ustawodawstwem krajowym dotyczącym ochrony danego gatunku; lub

b)  w przypadku wywozu z kraju niewspomnianego w związku z danym gatunkiem zawartym w załączniku C lub powrotnego wywozu z jakiegokolwiek kraju wnioskodawca przedstawia zezwolenie na wywóz, świadectwo powrotnego wywozu lub świadectwo pochodzenia wydane zgodnie z Konwencją przez właściwy do tego organ kraju wywozu lub powrotnego wywozu.

4.  Wprowadzenie do Unii okazów gatunków wymienionych w załączniku D podlega przeprowadzeniu niezbędnych kontroli i wymaga uprzedniego przedstawienia zawiadomienia o przywozie w granicznym urzędzie celnym w miejscu wprowadzenia.

5.  Warunki wydania zezwolenia na przywóz, określone w ust. 1 lit. a) i d) oraz w ust. 2 lit. a), b) i c), nie mają zastosowania do okazów, w odniesieniu do których wnioskodawca przedstawi dowód z dokumentu:

a)  że zostały one poprzednio legalnie wprowadzone do Unii lub pozyskane w Unii oraz że w stanie zmodyfikowanym lub niezmodyfikowanym są powtórnie wprowadzone do Unii; lub

b)  że są to okazy przetworzone, które pozyskano ponad 50 lat wcześniej.

6.  W konsultacji Komisja jest uprawniona, po konsultacji z danymi krajami pochodzenia i biorąc pod uwagę wszelkie opinie Grupy ds. Przeglądu Naukowego, Komisja może, w drodze aktów wykonawczych, wprowadzić do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 20 wprowadzających ogólne ograniczenia lub ograniczenia odnoszące się do niektórych krajów pochodzenia, dotyczące wprowadzania do Unii: [Popr. 3]

a)  na podstawie warunków określonych w ust. 1 lit. a) ppkt i) lub lit. e) okazów gatunków wymienionych w załączniku A;

b)  na podstawie warunków określonych w ust. 1 lit. e) lub w ust. 2 lit. a) okazów gatunków wymienionych w załączniku B; oraz

c)  żywych okazów gatunków wymienionych w załączniku B, odznaczających się wysoką śmiertelnością w czasie przesyłania lub dla których ustalono, że prawdopodobnie nie przeżyją w niewoli znacznej części ich potencjalnego okresu życia; lub

d)  żywych okazów gatunków, dla których ustalono, że ich wprowadzenie w środowisko naturalne Unii stanowi zagrożenie ekologiczne dla dzikich gatunków rodzimej fauny i flory Unii.

Akty wykonawcze, o których mowa w akapicie pierwszym przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 21 ust. 2. [Popr. 4]

Komisja publikuje co kwartał wykaz ograniczeń ustanowionych zgodnie z akapitem pierwszym, jeśli takie zostaną przyjęte, w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

7.  Jeżeli w następstwie wprowadzania do Unii wystąpią specjalne przypadki przeładunku, przewozu lotniczego lub kolejowego, Komisja  jest uprawniona do przyjęcia, zgodnie z art. 20, aktów delegowanych dotyczących przyznawania odstępstw od przeprowadzania niezbędnych kontroli i przedstawienia dokumentów przywozowych w granicznym urzędzie celnym w miejscu wprowadzenia, które są określone w ust. 1–4 niniejszego artykułu, aby umożliwić dokonanie takiej kontroli i przedstawienia w innym urzędzie celnym, wyznaczonym zgodnie z art. 12 ust. 1.

Artykuł 5

Wywóz lub powrotny wywóz z Unii

1.  Wywóz lub powrotny wywóz z Unii okazów gatunków wymienionych w załączniku A podlega przeprowadzeniu niezbędnych kontroli i wymaga uprzedniego przedstawienia w urzędzie celnym, w którym spełniane będą formalności wywozowe, zezwolenia na wywóz lub świadectwa powrotnego wywozu wydanego przez organ administracyjny państwa członkowskiego, w którym znajdują się okazy.

2.  Zezwolenie na wywóz okazów gatunków wymienionych w załączniku A może być wydane tylko wtedy, gdy zostaną spełnione następujące warunki:

a)  właściwy organ naukowy zawiadomi na piśmie, że schwytanie lub zebranie okazów żyjących w naturze lub ich wywóz nie będzie miał szkodliwego wpływu na stan ochrony gatunku lub na zasięg terytorium zajmowanego przez daną populację gatunku;

b)  wnioskodawca dostarczy dowód z dokumentu, że okazy zostały pozyskane zgodnie z obowiązującym prawodawstwem dotyczącym ochrony danego gatunku; jeśli wniosek zostanie przedłożony innemu państwu członkowskiemu niż państwo członkowskie pochodzenia, ten dowód z dokumentu zostaje złożony w postaci świadectwa stanowiącego, że okaz został pozyskany w naturze, zgodnie z prawodawstwem obowiązującym na terenie jego występowania;

c)  organ administracyjny upewni się, że:

(i)  wszelki żywy okaz jest przygotowany i przesłany w taki sposób, aby zmniejszyć ryzyko uszkodzenia, utraty zdrowia lub okrutnego traktowania, oraz

(ii)  – okazy gatunków niewymienionych w dodatku I do Konwencji nie będą wykorzystywane do celów głównie handlowych, lub

–  w przypadku wywozu do państwa będącego stroną Konwencji okazów gatunków, określonych w art. 3 ust.1 lit. a) niniejszego rozporządzenia, wydano zezwolenie na przywóz;

oraz

d)  organ administracyjny państwa członkowskiego upewni się, po konsultacjach z właściwym organem naukowym, że z ochroną gatunku nie wiążą się żadne inne czynniki, które przemawiają przeciwko wydaniu zezwolenia na wywóz.

3.  Świadectwo powrotnego wywozu może być wydane tylko wtedy, gdy zostały spełnione warunki określone w ust. 2 lit. c) i d), a wnioskodawca dostarczył dowód z dokumentu, że okazy:

a)  zostały wprowadzone do Unii zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia;

b)  jeśli zostały wprowadzone do Unii przed dniem 3 marca 1997 r., odbyło się to zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady (EWG) nr 3626/82(9); lub jeśli zostały wprowadzone do Unii przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia, lecz po dniu 3 marca 1997 r., zostały wprowadzone do Unii zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 338/97; lub 

c)  jeśli zostały wprowadzone do Unii przed 1984 r., to zostały one wprowadzone do handlu międzynarodowego zgodnie z postanowieniami Konwencji; lub

d)  zostały w sposób legalny wprowadzone na terytorium państwa członkowskiego, zanim przepisy rozporządzenia określone w lit. a) i b) lub postanowienia Konwencji zaczęły wobec nich obowiązywać lub zaczęły obowiązywać w danym państwie członkowskim.

4.  Wywóz lub powrotny wywóz z Unii okazów gatunków wymienionych w załącznikach B i C podlega przeprowadzeniu niezbędnych kontroli i wymaga uprzedniego przedstawienia w urzędzie celnym, w którym spełniane są formalności wywozowe, zezwolenia na wywóz lub świadectwa powrotnego wywozu, wydanego przez organ administracyjny państwa członkowskiego, na terytorium którego znajdują się okazy.

Zezwolenie na wywóz może być wydane tylko wtedy, gdy zostały spełnione warunki, określone w ust. 2 lit. a), b), c) ppkt i) oraz d).

Świadectwo powrotnego wywozu może być wydane tylko wtedy, gdy zostały spełnione warunki określone w ust. 2 lit. c) ppkt i) oraz d) oraz ust. 3 lit. a)–d).

5.  Gdy wniosek o świadectwo powrotnego wywozu dotyczy okazów wprowadzanych do Unii na podstawie zezwolenia na przywóz wydanego przez inne państwo członkowskie, organ administracyjny musi się wcześniej skonsultować z organem administracyjnym, który wydał to zezwolenie. Komisja jest uprawniona do przyjęcia, zgodnie z art. 20, aktów delegowanych dotyczących ustanowienia procedur konsultacyjnych i przypadków wymagających konsultacji.

6.  Warunki wydania zezwolenia na wywóz lub świadectwa powrotnego wywozu, określone w ust. 2 lit. a) i c) ppkt (ii), nie mają zastosowania do:

a)  przetworzonych okazów pozyskanych ponad 50 lat wcześniej; lub

b)  martwych okazów oraz ich części i produktów pochodnych, dla których wnioskodawca dostarczy dowód z dokumentu, że zostały pozyskane legalnie, zanim zaczęły wobec nich obowiązywać przepisy niniejszego rozporządzenia, rozporządzenia (WE) nr 338/97 lub rozporządzenia (EWG) nr 3626/82 lub też postanowienia Konwencji.

7.  Właściwy organ naukowy w każdym państwie członkowskim monitoruje wydawanie zezwoleń na wywóz przez to państwo członkowskie w przypadku okazów gatunków wymienionych w załączniku B i faktyczny wywóz takich okazów. Kiedy tylko taki organ naukowy stwierdza, że wywóz okazów należących do któregokolwiek z takich gatunków powinien zostać ograniczony, aby zachować ten gatunek w całym zakresie jego występowania na poziomie odpowiadającym roli, jaką odgrywa w ekosystemie, w którym występuje, a przy tym na znacznie wyższym poziomie niż ten, na którym gatunek ten kwalifikowałby się do włączenia do załącznika A, zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. a) lub b) ppkt (i), organ naukowy powiadamia na piśmie właściwy organ administracyjny o odpowiednich środkach, jakie należy podjąć, aby ograniczyć wydawanie zezwoleń na wywóz okazów tego gatunku.

Kiedy tylko organ administracyjny zostaje powiadomiony o środkach, o których mowa w akapicie pierwszym, informuje o tym Komisję i przekazuje jej uwagi. Jeśli to stosowne, Komisja, w drodze aktów wykonawczych, zaleca wprowadzenie ograniczeń w wywozie danych gatunków. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 21 ust. 2. 

Artykuł 6

Odrzucenie wniosków o zezwolenia i świadectwa, określone w art. 4, 5 i 10

1.  Jeżeli państwo członkowskie odrzuci wniosek o wydanie zezwolenia lub świadectwa z przyczyn istotnych w odniesieniu do celów niniejszego rozporządzenia, powiadamia ono niezwłocznie Komisję o odrzuceniu i jego powodach.

2.  Komisja przekazuje pozostałym państwom członkowskim informacje otrzymane zgodnie z ust. 1, aby zapewnić jednolite stosowanie niniejszego rozporządzenia.

3.  Jeżeli wniosek dotyczy wydania zezwolenia lub świadectwa odnoszącego się do okazów, dla których wcześniej odrzucono taki wniosek, wnioskodawca musi powiadomić właściwy organ, do którego składany jest wniosek, o poprzednim odrzuceniu.

4.  Państwa członkowskie uznają odrzucenie wniosków przez właściwe organy pozostałych państw członkowskich w przypadkach, gdy takie odrzucenie opiera się na przepisach niniejszego rozporządzenia.

Jednakże akapit pierwszy nie ma zastosowania w przypadku, gdy okoliczności uległy znacznej zmianie lub pojawił się nowy dowód na poparcie wniosku. W takim przypadku, jeśli organ administracyjny wydaje zezwolenie lub świadectwo, informuje o tym Komisję, podając powody wydania.

Artykuł 7

Odstępstwa

1.  Okazy urodzone i wyhodowane w niewoli lub sztucznie rozmnożone

Z wyjątkiem przypadków stosowania art. 8, okazy gatunków wymienionych w załączniku A, które urodziły się i zostały wyhodowane w niewoli lub są sztucznie rozmnożone, traktowane są zgodnie z przepisami mającymi zastosowanie do okazów gatunków wymienionych w załączniku B.

W przypadku sztucznie rozmnażanych roślin przepisy art. 4 i 5 mogą być uchylone na specjalnych warunkach.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia, zgodnie z art. 20, aktów delegowanych, dotyczących: 

a)  kryteriów ustalania, czy okaz urodził się i został wyhodowany w niewoli lub był sztucznie rozmnażany do celów handlowych;

b)  specjalnych warunków, o których mowa w akapicie drugim niniejszego ustępu dotyczących:

(i)  stosowania świadectw fitosanitarnych,

(ii)  handlu prowadzonego przez zarejestrowane podmioty gospodarcze i instytucje naukowe określone w ust. 4 niniejszego artykułu, oraz

(iii)  handlu mieszańcami.

2.  Tranzyt

W drodze odstępstwa od art. 4, w przypadku gdy okaz przewożony jest tranzytem przez Unię, kontrola i przedstawienie opisanych zezwoleń, świadectw i zawiadomień w granicznym urzędzie celnym w punkcie wprowadzenia nie jest wymagane.

W przypadku gatunków wymienionych w załącznikach, zgodnie z art. 3 ust. 1 i art. 3 ust. 2 lit. a) i b), odstępstwo, o którym mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, ma zastosowanie tylko wtedy, gdy ważny dokument wywozu lub powrotnego wywozu przewidziany przez Konwencję w odniesieniu do okazów, którym towarzyszy, i określający miejsce przeznaczenia okazów został wydany przez właściwe organy państwa trzeciego wywozu lub powrotnego wywozu.

Jeśli dokument, o którym mowa w akapicie drugim, nie został wydany przed wywozem lub powrotnym wywozem, okaz należy zatrzymać oraz, gdy to stosowne, skonfiskować, chyba że dokument zostanie złożony z mocą wsteczną, zgodnie ze specjalnymi warunkami.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia, zgodnie z art. 20, aktów delegowanych dotyczących specjalnych warunków złożenia z mocą wsteczną dokumentu dotyczącego wywozu lub powrotnego wywozu.

3.  Mienie osobiste lub stanowiące część gospodarstwa domowego

W drodze odstępstwa od art. 4 i 5, przepisy tych artykułów nie mają zastosowania do martwych okazów, części i produktów pochodnych okazów gatunków wymienionych w załącznikach A–D, które należą do mienia osobistego lub stanowią część gospodarstwa domowego, i są wprowadzane do Unii, wywożone lub powrotnie wywożone z Unii, zgodnie z przepisami szczególnymi.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia, zgodnie z art. 20, aktów delegowanych dotyczących przepisów szczególnych odnoszących się do wprowadzania, wywozu i powrotnego wywozu mienia osobistego lub stanowiącego część gospodarstwa domowego.

4.  Instytucje naukowe

Dokumenty, o których mowa w art. 4, 5, 8 i 9, nie są wymagane w przypadku niekomercyjnych pożyczek, darowizn i wymian między naukowcami a instytucjami naukowymi, zarejestrowanymi przez organy administracyjne państw, w których się one znajdują, okazów zielnikowych oraz innych, zakonserwowanych, zasuszonych lub wtopionych okazów muzealnych, a także żywego materiału roślinnego, opatrzonego etykietą, której wzór został ustanowiony zgodnie z  akapitem drugim niniejszego ustępu lub podobną etykietą wydaną lub zatwierdzoną przez organ administracyjny kraju trzeciego.

Komisja ustanawia, w drodze aktów wykonawczych, wzór etykiety dla żywego materiału roślinnego. Te akty wykonawcze przyjmuje sę zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 21 ust. 2.

Artykuł 8

Przepisy odnoszące się do kontroli działalności handlowej

1.  Zakazane jest kupno, oferowanie kupna, pozyskiwanie do celów handlowych, wystawianie na widok publiczny do celów handlowych, wykorzystywanie dla zysku, sprzedaż, przechowywanie w celu sprzedaży, oferowanie do sprzedaży lub transportu w celu sprzedaży okazów gatunków wymienionych w załączniku A.

2.  Państwa członkowskie mogą zakazać posiadania okazów, w szczególności żywych zwierząt gatunków wymienionych w załączniku A.

3.  Zgodnie z wymogami innego prawodawstwa Unii dotyczącego ochrony dzikiej fauny i flory organ administracyjny państwa członkowskiego, w którym znajdują się okazy, może przyznać zwolnienie od zakazów określonych w ust. 1 poprzez wydanie stosownego świadectwa, po indywidualnym rozpatrzeniu sprawy, jeżeli okazy:

a)  zostały pozyskane w Unii lub zostały wprowadzone do Unii, zanim zaczęły w stosunku do nich mieć zastosowanie przepisy odnoszące się do gatunków wymienionych w dodatku I do Konwencji lub w załączniku C1 do rozporządzenia (EWG) nr 3626/82, lub też w załączniku A do rozporządzenia (WE) nr 338/97 lub do niniejszego rozporządzenia; lub

b)  stanowią przetworzone okazy pozyskane ponad 50 lat wcześniej; lub

c)  zostały wprowadzone do Unii zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 338/97 lub do niniejszego rozporządzenia i wykorzystywane mają być w celach, które w negatywny sposób nie wpłyną na możliwość przeżycia takiego gatunku; lub

d)  są okazami gatunku zwierząt, które urodziły się i zostały wyhodowane w niewoli lub są sztucznie rozmnożonymi okazami gatunku roślin lub stanowią części lub produkty pochodne takich okazów; lub

e)  są okazami, które w wyjątkowych okolicznościach wymagane są na rzecz postępu naukowego lub istotnych celów biomedycznych stosownie do dyrektywy Rady 86/609/EWG(10), w przypadku gdy dany gatunek jest jedynym odpowiednim do realizacji tych celów i gdy brak okazów tego gatunku urodzonych i wyhodowanych w niewoli; lub

f)  są przeznaczone do celów hodowli lub rozmnażania, których realizacja przyniesie korzyści w zakresie ochrony gatunku;

g)  mają być przeznaczone do celów badawczych lub edukacyjnych, mających przyczynić się do zachowania lub ochrony gatunków; lub

h)  pochodzą z państwa członkowskiego i zostały pozyskane w naturze, zgodnie z ustawodawstwem obowiązującym w tym państwie członkowskim.

4.  Komisja jest uprawniona do przyjęcia, zgodnie z art. 20, aktów delegowanych dotyczących ogólnych odstępstw od zakazów, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, opartych na warunkach, o których mowa w ust. 3, a także ogólnych odstępstw w odniesieniu do gatunków wymienionych w załączniku A, zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. b) ppkt (ii). Takie odstępstwa muszą być zgodne z wymaganiami innych aktów Unii dotyczących ochrony dzikiej fauny i flory.

5.  Zakazy określone w ust. 1 mają również zastosowanie do okazów gatunków wymienionych w załączniku B, z wyjątkiem przypadków, w których można udowodnić w sposób zadowalający właściwy organ danego państwa członkowskiego, że takie gatunki zostały pozyskane, a jeśli pochodzą spoza Unii, że zostały wprowadzone na ten obszar zgodnie z prawodawstwem obowiązującym w zakresie ochrony dzikiej fauny i flory.

6.  Właściwe organy państw członkowskich mają prawo do swobodnego decydowania o sprzedaży wszelkich okazów gatunków wymienionych w załącznikach B, C i D, które skonfiskowały na mocy niniejszego rozporządzenia, pod warunkiem że nie wrócą one bezpośrednio do osoby lub podmiotu, któremu je skonfiskowano lub który brał udział w wykroczeniu. Następnie takie okazy mogą być pod każdym względem traktowane, jak gdyby zostały pozyskane w sposób legalny.

Artykuł 9

Przewóz żywych okazów

1.  Wszelki przewóz w obrębie Unii żywych okazów gatunków wymienionych w załączniku A z miejsca wskazanego w zezwoleniu na przywóz lub w każdego rodzaju świadectwie wydanym zgodnie z niniejszym rozporządzeniem wymaga uprzedniego zezwolenia organu administracyjnego państwa członkowskiego, w którym okaz się znajduje. W innych przypadkach przewozu osoba odpowiedzialna za przewóz okazu musi być w stanie, gdy to stosowne, przedstawić dowód legalnego pochodzenia okazu.

2.  Zezwolenia takie są:

a)  udzielane tylko wtedy, gdy właściwy organ naukowy danego państwa członkowskiego lub, gdy okaz jest przewożony do innego państwa członkowskiego, właściwy organ naukowy tego ostatniego upewni się, że pomieszczenie przeznaczone dla żywego okazu w miejscu przeznaczenia jest właściwie wyposażone, aby zapewnić mu odpowiednią ochronę i opiekę;

b)  potwierdzone przez wydanie świadectwa; oraz

c)  gdy to stosowne, niezwłocznie przekazywane organowi administracyjnemu państwa członkowskiego, w którym znajduje się okaz.

3.  Jednakże żadne takie zezwolenie nie jest wymagane, jeśli żywe zwierzę musi zostać przewiezione w celu pilnego leczenia weterynaryjnego i wróci bezpośrednio do zatwierdzonego miejsca, w którym przebywa.

4.  Gdy żywy okaz gatunku wymienionego w załączniku B jest przewożony w obrębie Unii, właściciel okazu może zezwolić na jego przewóz tylko po upewnieniu się, że przewidziany odbiorca jest odpowiednio poinformowany o pomieszczeniu, wyposażeniu i rozwiązaniach praktycznych, jakie są wymagane do zapewnienia właściwej opieki nad okazem.

5.  Gdy wszelkie żywe okazy są przewożone do Unii, z Unii lub w jej obrębie lub gdy są przechowywane w czasie jakiegokolwiek okresu tranzytu lub przeładunku, są one przygotowane, przenoszone i otoczone opieką w taki sposób, aby zmniejszyć ryzyko uszkodzenia, utraty zdrowia lub okrutnego traktowania oraz, w przypadku zwierząt, zgodnie z prawodawstwem Unii dotyczącym ochrony zwierząt w czasie transportu.

6.  Komisja jest uprawniona do przyjęcia, zgodnie z art. 20, aktów delegowanych dotyczących ograniczeń odnoszących się do przetrzymywania lub przewożenia żywych okazów gatunków, wobec których zastosowano ograniczenia w zakresie ich wprowadzania do Unii zgodnie z art. 4 ust. 6.

Artykuł 10

Wydawanie świadectw, zezwoleń i zawiadomień [Popr. 5]

1.   Po otrzymaniu wniosku, włącznie z całą wymaganą dokumentacją towarzyszącą, od danej osoby i pod warunkiem że zostały spełnione wszystkie warunki jej wydania, organ administracyjny państwa członkowskiego może wydać świadectwo do celów określonych w art. 5 ust. 2 lit. b), art. 5 ust. 3 i 4, art. 8 ust. 3 oraz art. 9 ust. 2 lit. b).

1a.  Komisja przyjmuje akty wykonawcze, aby ustalić format świadectw, o których mowa w ust. 1. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 21 ust. 2. [Popr. 6]

1b.  Po otrzymaniu wniosku i wymaganej dokumentacji towarzyszącej od danej osoby oraz pod warunkiem że spełnione zostały wszystkie wymogi jej wydania, organ administracyjny państwa członkowskiego może wydać zezwolenie do celów określonych w art. 4 ust. 1 i 2 oraz art. 5 ust. 1 i 4. [Popr. 7]

1c.  Komisja przyjmuje akty wykonawcze, aby ustalić format zezwolenia, o którym mowa w ust. 1b. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 21 ust. 2. [Popr. 8]

1d.  Komisja przyjmuje akty wykonawcze, aby ustalić format zawiadomienia o przywozie, o którym mowa w art. 4 ust. 3 i 4. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 21 ust. 2. [Popr. 9]

Artykuł 11

Ważność zezwoleń i świadectw oraz specjalne warunki ich wydawania

1.  Bez uszczerbku dla bardziej rygorystycznych środków, które państwa członkowskie mogą przyjąć lub utrzymać, zezwolenia i świadectwa wydane przez właściwe organy państw członkowskich zgodnie z niniejszym rozporządzeniem są ważne w całej Unii.

2.  Takie zezwolenie lub świadectwo oraz zezwolenie lub świadectwo wydane na jego podstawie uważa się za nieważne, jeśli właściwy organ lub Komisja, po konsultacji z właściwym organem, który wydał zezwolenie lub świadectwo, ustali, że zostało ono wydane na podstawie błędnego założenia, że warunki jego wydania zostały spełnione.

Okazy znajdujące się na terytorium państwa członkowskiego, których dotyczą takie dokumenty, są zatrzymywane przez właściwe organy tego państwa członkowskiego i mogą zostać skonfiskowane.

3.  Wszelkie zezwolenie lub świadectwo wydane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem może przewidywać warunki i wymagania nałożone przez wydający organ, aby zapewnić przestrzeganie jego przepisów. W przypadku gdy pojawi się potrzeba wprowadzenia takich warunków lub wymagań do treści zezwoleń lub świadectw, państwa członkowskie informują o tym Komisję.

4.  Wszelkie zezwolenie na przywóz wydane na podstawie kopii odpowiedniego zezwolenia na wywóz lub świadectwa powrotnego wywozu uprawnia do wprowadzenia okazów do Unii tylko wtedy, gdy towarzyszy mu oryginał ważnego zezwolenia na wywóz lub świadectwa powrotnego wywozu.

5.  Komisja jest uprawniona do przyjęcia, zgodnie z art. 20, aktów delegowanych dotyczących terminów wydawania zezwoleń i świadectw.

Artykuł 12

Miejsca wprowadzenia i wywozu

1.  Państwa członkowskie wyznaczają urzędy celne, które będą przeprowadzać kontrole i dopełniać formalności związanych z wprowadzaniem do Unii i wywozem z Unii okazów gatunków objętych niniejszym rozporządzeniem w celu przydzielenia im przeznaczenia celnego w rozumieniu rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 oraz określają, które urzędy będą zajmować się żywymi okazami.

2.  Wszystkie urzędy wyznaczone zgodnie z ust. 1 zatrudniają wystarczającą liczbę odpowiednio przeszkolonych pracowników. Państwa członkowskie dopilnowują, aby pomieszczenia były zgodne z odpowiednim prawodawstwem Unii w zakresie transportu i przechowywania żywych zwierząt oraz aby w razie potrzeby były podejmowane stosowne kroki w odniesieniu do żywych roślin.

3.  Wszystkie urzędy wyznaczone zgodnie z ust. 1 są zgłaszane Komisji, która publikuje ich wykaz w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

4.  W wyjątkowych przypadkach i zgodnie ze specjalnymi kryteriami organ administracyjny może zezwolić na wprowadzenie do Unii, wywóz lub powrotny wywóz z Unii przez urząd celny inny niż wyznaczony zgodnie z ust. 1.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia, zgodnie z art. 20, aktów delegowanych dotyczących specjalnych kryteriów zgodnie z którymi dozwolone mogą być wprowadzenie, wywóz lub powrotny wywóz przez inny urząd celny.

5.  Państwa członkowskie dopilnowują, aby na przejściach granicznych społeczeństwo było informowane o przepisach przyjętych na podstawie niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 13

Organy administracyjne, naukowe i inne właściwe organy

1.  Każde państwo członkowskie wyznacza organ administracyjny zasadniczo odpowiedzialny za wykonanie niniejszego rozporządzenia i kontakty z Komisją.

Wszystkie państwa członkowskie mogą również wyznaczyć dodatkowe organy administracyjne lub inne właściwe organy, które będą pomagać w wykonywaniu, w którym to przypadku zasadniczy organ administracyjny jest odpowiedzialny za przekazywanie organom dodatkowym wszelkich informacji, których wymaga odpowiednie stosowanie niniejszego rozporządzenia.

2.  Każde państwo członkowskie wyznacza jeden lub więcej organów naukowych o odpowiednich kwalifikacjach, których obowiązki będą odmienne od zadań jakiegokolwiek wyznaczonego organu administracyjnego.

3.  Nie później niż dnia 3 marca 1997 r. państwa członkowskie przekazują Komisji nazwy i adresy wyznaczonych organów administracyjnych, innych organów właściwych do wydawania zezwoleń lub świadectw oraz organów naukowych, a Komisja publikuje te informacje w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Na wniosek Komisji każdy organ administracyjny określony w ust. 1 akapit pierwszy przekazuje jej w ciągu dwóch miesięcy nazwiska i wzory podpisów osób upoważnionych do podpisywania zezwoleń lub świadectw oraz odciski pieczęci, plomb lub innych urządzeń stosowanych do potwierdzenia autentyczności zezwoleń lub świadectw.

Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o wszelkich zmianach dotyczących informacji już dostarczonych w terminie nieprzekraczającym dwóch miesięcy od wprowadzenia w życie takich zmian.

Artykuł 14

Monitorowanie przestrzegania przepisów i dochodzenie ich naruszeń

1.  Właściwe organy państw członkowskich monitorują przestrzeganie przepisów niniejszego rozporządzenia.

Jeśli kiedykolwiek właściwe organy będą miały powód, aby sądzić, że niniejsze przepisy są naruszane, podejmują odpowiednie kroki, aby zapewnić przestrzeganie lub wszcząć postępowanie sądowe.

Państwa członkowskie informują Komisję, a w przypadku gatunków wymienionych w dodatkach do Konwencji Sekretariat Konwencji, o wszelkich krokach podjętych przez właściwe organy w odniesieniu do znacznych naruszeń niniejszego rozporządzenia, w tym zatrzymań i konfiskat.

2.  Komisja wskazuje właściwym organom państw członkowskim sprawy, których zbadanie uważa za konieczne na podstawie niniejszego rozporządzenia. Państwa członkowskie informują Komisję, a w przypadku gatunków wymienionych w dodatkach do Konwencji Sekretariat Konwencji o wynikach wszelkiego podjętego w następstwie dochodzenia.

3.  Powołuje się grupę wykonawczą składającą się z przedstawicieli organów każdego państwa członkowskiego odpowiedzialnych za zapewnienie wprowadzenia w życie przepisów niniejszego rozporządzenia. Grupie tej przewodniczy przedstawiciel Komisji.

Grupa wykonawcza bada wszelkie kwestie techniczne związane z wdrożeniem niniejszego rozporządzenia podniesione przez przewodniczącego, z jego własnej inicjatywy lub na wniosek członków grupy lub Komitetu.

Komisja przekazuje Komitetowi opinie wyrażone przez grupę wykonawczą.

Artykuł 15

Przekazywanie informacji

1.  Państwa członkowskie i Komisja przekazują sobie nawzajem informacje niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia.

Państwa członkowskie i Komisja zapewniają podjęcie koniecznych kroków mających na celu zaznajomienie społeczeństwa i jego informowanie o przepisach odnoszących się do wykonania Konwencji i niniejszego rozporządzenia oraz o środkach przyjętych na podstawie niniejszego rozporządzenia.

2.  Komisja pozostaje w kontakcie z Sekretariatem Konwencji, tak aby zapewnić skuteczne wykonanie Konwencji na całym terytorium, na którym ma zastosowanie niniejsze rozporządzenie.

3.  Komisja niezwłocznie przekazuje wszelkie opinie Grupy ds. Przeglądu Naukowego organom administracyjnym państw członkowskich, których one dotyczą.

4 Organy administracyjne państw członkowskich przekazują Komisji do dnia 15 czerwca każdego roku wszystkie informacje dotyczące poprzedniego roku wymagane do opracowania sprawozdań określonych w art. VIII.7 lit. a) Konwencji, a także równoważne informacje dotyczące międzynarodowego handlu wszystkimi okazami gatunków wymienionych w załącznikach A, B i C oraz wprowadzania do Unii okazów gatunków wymienionych w załączniku D. Komisja określa, w drodze aktów wykonawczych, 1 informacje, które mają być przekazywane, oraz formę, w jakiej będą one przedstawiane. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 21 ust. 2.

Na podstawie informacji określonych w akapicie pierwszym Komisja publikuje do dnia 31 października każdego roku sprawozdanie statystyczne dotyczące wprowadzania do Unii oraz wywozu i powrotnego wywozu z Unii okazów gatunków objętych niniejszym rozporządzeniem, a także przekazuje Sekretariatowi Konwencji informacje na temat gatunków, których dotyczy Konwencja.

Bez uszczerbku dla art. 22, począwszy od 1999 r. do dnia 15 czerwca każdego roku, organy administracyjne państw członkowskich przekazują Komisji wszystkie informacje odnoszące się do dwóch poprzednich lat, wymagane do opracowania sprawozdań określonych w art. VIII.7 lit. b) Konwencji, a także równoważne informacje dotyczące przepisów niniejszego rozporządzenia, które wykraczają poza zakres Konwencji. Komisja określa,  w drodze aktów wykonawczych, 2 informacje, które mają być przekazywane, oraz formę, w jakiej będą one przedstawiane.  Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 21 ust. 2. 

Od 1999 r., na podstawie informacji określonych w akapicie trzecim, Komisja sporządza, co dwa lata do dnia 31 października, sprawozdanie dotyczące wykonania i wdrożenia niniejszego rozporządzenia.

5.  Mając na względzie opracowanie zmian w załącznikach, właściwe organy państw członkowskich przekazują Komisji wszelkie istotne informacje. Komisja określa, w drodze aktów wykonawczych, wymagane informacje. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 21 ust. 2. 

6.  Bez uszczerbku dla dyrektywy 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady(11), Komisja podejmuje stosowne środki w celu ochrony poufności informacji uzyskanych podczas wykonywania niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 16

Sankcje

1.  Państwa członkowskie podejmują stosowne środki zapewniające nałożenie sankcji, przynajmniej w przypadku następujących naruszeń niniejszego rozporządzenia:

a)  wprowadzenia do Unii lub wywozu albo powrotnego wywozu z Unii okazów bez odpowiedniego zezwolenia lub świadectwa lub też na podstawie fałszywego, sfałszowanego lub nieważnego zezwolenia lub świadectwa, lub dokumentu, w którym dokonano zmian bez upoważnienia organu wydającego;

b)  niespełnienia warunków określonych w zezwoleniu lub świadectwie wydanym zgodnie z niniejszym rozporządzeniem;

c)  złożenia nieprawdziwego oświadczenia lub świadomego przedstawienia fałszywych informacji w celu uzyskania zezwolenia lub świadectwa;

d)  posługiwania się fałszywym, sfałszowanym lub nieważnym zezwoleniem lub świadectwem, lub dokumentem, w którym dokonano zmian bez upoważnienia jako podstawy otrzymania zezwolenia lub świadectwa unijnego, lub też w jakimkolwiek innym urzędowym celu związanym z niniejszym rozporządzeniem;

e)  niezłożenia zawiadomienia o przywozie lub złożenia fałszywego zawiadomienia o przywozie;

f)  wysyłki żywych okazów bez poczynienia odpowiednich przygotowań mających na celu zmniejszenie ryzyka uszkodzenia, utraty zdrowia lub okrutnego traktowania;

g)  wykorzystywania okazów gatunków wymienionych w załączniku A w inny sposób niż zgodny z upoważnieniem przyznanym w czasie wydawania zezwolenia na przywóz lub później;

h)  handlu sztucznie rozmnażanymi roślinami w sposób sprzeczny z przepisami ustanowionymi zgodnie z art. 7 ust. 1 akapit drugi;

i)  wysyłki okazów do Unii lub poza jej obszar lub tranzytu przez terytorium Unii bez odpowiedniego zezwolenia lub świadectwa wydanego zgodnie z niniejszym rozporządzeniem oraz w przypadku wywozu lub powrotnego wywozu z państwa trzeciego będącego stroną Konwencji, zgodnie z nią lub bez wystarczającego dowodu, że takie zezwolenie lub świadectwo zostało wydane;

j)  kupna, oferowania kupna, pozyskiwania do celów handlowych, wystawiania na widok publiczny do celów handlowych, wykorzystywania dla zysku, sprzedaży, przechowywania w celu sprzedaży, oferowania do sprzedaży lub transportu w celu sprzedaży okazów gatunków z naruszeniem art. 8;

k)  wykorzystania zezwolenia lub świadectwa wobec innego okazu niż ten, dla którego zostało ono wydane;

l)  sfałszowania lub zmiany wszelkiego zezwolenia lub świadectwa wydanego zgodnie z niniejszym rozporządzeniem;

m)  ukrycia faktu odrzucenia wniosku o wydanie unijnego zezwolenia lub świadectwa przywozu, wywozu lub powrotnego wywozu, zgodnie z art. 6 ust. 3.

2.  Środki określone w ust. 1 odpowiadają charakterowi i powadze naruszenia oraz uwzględniają przepisy dotyczące zatrzymania oraz, gdy to stosowne, konfiskaty okazów.

3.  W przypadku konfiskaty okazu jest on powierzany właściwemu organowi państwa członkowskiego konfiskaty, który:

a)  po konsultacji z organem naukowym odnośnego państwa członkowskiego umieszcza okaz lub w inny sposób rozporządza okazem na warunkach, które uważa za stosowne, oraz zgodne z celami i postanowieniami Konwencji i niniejszego rozporządzenia; oraz

b)  w przypadku żywego okazu wprowadzonego do Unii, po konsultacji z państwem wywozu, może zwrócić okaz do tego państwa na koszt sprawcy naruszenia.

4.  W przypadku gdy żywy okaz gatunku wymienionego w załącznikach B i C pojawi się w punkcie wprowadzenia do Unii bez odpowiedniego ważnego zezwolenia lub świadectwa, okaz musi zostać zatrzymany i może ulec konfiskacie lub jeśli odbiorca nie przyzna się do niego, właściwe organy państwa członkowskiego odpowiedzialne za punkt wprowadzenia mogą, gdy to stosowne, odmówić przyjęcia przesyłki i domagać się od przewoźnika zwrotu okazu do miejsca wysyłki.

Artykuł 17

Grupa ds. Przeglądu Naukowego

1.  Niniejszym powołuje się Grupę ds. Przeglądu Naukowego, składającą się z przedstawicieli organu naukowego lub organów wszystkich państw członkowskich, której przewodniczy przedstawiciel Komisji.

2.  Grupa ds. Przeglądu Naukowego bada wszystkie kwestie naukowe związane ze stosowaniem niniejszego rozporządzenia – w szczególności dotyczące art. 4 ust. 1 lit. a), ust. 2 lit. a) i ust. 6 – podniesione przez przewodniczącego z jego własnej inicjatywy albo na wniosek członków Grupy lub Komitetu.

3.  Komisja przekazuje Komitetowi opinie Grupy ds. Przeglądu Naukowego.

Artykuł 18

Dodatkowe uprawnienia przekazane

1.  Komisja jest uprawniona do przyjęcia, zgodnie z art. 20, aktów delegowanych dotyczących jednolitych warunków i kryteriów dla:

a)  wydawania, ważności i zastosowania dokumentów, o których mowa w art. 4, art. 5, art. 7 ust. 4 i art. 10;

b)  stosowania świadectw fitosanitarnych, o których mowa w art. 7 ust. 1 akapit drugi lit. a);

c)  wprowadzania w razie konieczności procedur oznakowania okazów w celu ułatwienia identyfikacji i zapewnienia realizacji przepisów niniejszego rozporządzenia.

2.  Komisja jest uprawniona do przyjęcia, w razie konieczności, zgodnie z art. 20, aktów delegowanych dotyczących dodatkowych środków mających na celu wprowadzenie w życie rezolucji Konferencji Stron Konwencji, decyzji lub zaleceń Stałego Komitetu Konwencji i zaleceń Sekretariatu Konwencji.

3.  Komisja jest uprawniona do przyjęcia, zgodnie z art. 20, aktów delegowanych do celów zmiany załączników A–D, z wyjątkiem zmian w załączniku A, które nie wynikają z decyzji podjętych przez Konferencję Stron Konwencji.

Artykuł 19

Dodatkowe uprawnienia wykonawcze

1.  Komisja określa w drodze aktów wykonawczych wzór dokumentów, o których mowa w art. 4, art. 5, art. 7 ust. 4 i art. 10.  Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 21 ust. 2. 

2 Komisja określa, w drodze aktów wykonawczych, formularz przedstawienia zawiadomienia o przywozie. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 21 ust. 2. [Popr. 10]

Artykuł 20

Wykonywanie przekazanych uprawnień

1.  Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

2.  Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 4 ust. 6 i 7, art. 5 ust. 5, art. 7 ust. 1, 2 i 3, art. 8 ust. 4, art. 9 ust. 6, art. 11 ust. 5, art. 12 ust. 4 oraz art. 18 ust. 1, 2 i 3, powierza się Komisji na czas nieokreślony od dnia [data wejścia w życie podstawowego aktu ustawodawczego lub każda inna data ustalona przez ustawodawcę]. [Popr. 11]

3.  Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 4 ust. 6 i 7, art. 5 ust. 5, art. 7 ust. 1, 2 i 3, art. 8 ust. 4, art. 9 ust. 6, art. 11 ust. 5, art. 12 ust. 4 oraz art. 18 ust. 1, 2 i 3, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych. [Popr. 12]

4.  Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

5.  Akt delegowany przyjęty na podstawie w art. 4 ust. 6 i 7, art. 5 ust. 5, art. 7 ust. 1, 2 i 3, art. 8 ust. 4, art. 9 ust. 6, art. 11 ust. 5, art. 12 ust. 4 oraz art. 18 ust. 1, 2 i 3 wchodzi w życie tylko jeśli Parlament Europejski albo Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie [dwóch miesięcy] od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub jeśli, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o [dwa miesiące] z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady. [Popr. 13]

Artykuł 21

 Procedura komitetowa 

1.  Komisję wspomaga komitet zwany Komitetem ds. Handlu Dziką Fauną i Florą. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011. 

2.  W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

Artykuł 22

Przecpisy końcowe

Każde państwo członkowskie powiadamia Komisję i Sekretariat Konwencji o przepisach, jakie przyjmuje bezpośrednio w celu wykonania niniejszego rozporządzenia, oraz o wszystkich instrumentach prawnych i środkach podjętych w celu jego wykonania i wdrożenia.

Komisja przekazuje te informacje pozostałym państwom członkowskim.

Artykuł 23

Uchylenie

Rozporządzenie (WE) nr 338/97 traci moc.

Odesłania do uchylonego rozporządzenia odczytuje się jako odesłania do niniejszego rozporządzenia, zgodnie z tabelą korelacji w załączniku III.

Artykuł 24

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w …

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK I

Uwagi w sprawie wykładni załączników A, B, C oraz D

1.  Gatunki objęte załącznikami A, B, C oraz D są wymienione jako:

a)  nazwy gatunków; lub

b)  wszystkie gatunki, włączone do taksonu wyższego lub określone jako jego część.

2.  Skrót »ssp.« jest używany do określania wszystkich gatunków wyższego taksonu.

3.  Inne odniesienia do taksonów wyższych niż gatunek podano wyłącznie do celów informacji lub klasyfikacji.

4.  Gatunki, których nazwy wydrukowano wytłuszczonym drukiem w załączniku A, są wymienione tam w związku z faktem ich ochrony wynikającej z dyrektywy Parlamentu Europejsiego i Rady 2009/147/WE(12) lub dyrektywy Rady 92/43/EWG(13).

5.  Następujące skróty wykorzystywane są w odniesieniu do taksonu roślin poniżej poziomu gatunku:

a)  »ssp.« jest wykorzystywany w celu określenia podgatunku;

b)  »var(s)« jest wykorzystywany w celu określenia odmiany (odmian); oraz

c)  »fa« jest wykorzystywany w celu określenia formy.

6.  Symbole »(I)«, »(II)« oraz »(III)« umieszczone obok nazwy gatunku lub wyższego taksonu odnoszą się do dodatków do Konwencji, w których dane gatunki są wymienione, jak wskazano w uwagach 7-9. W przypadku gdy nie pojawia się żadna z tych adnotacji, dane gatunki nie są wymienione w dodatkach do konwencji CITES.

7.  Symbol »I« obok nazwy gatunku lub wyższego taksonu wskazuje, że dany gatunek lub wyższy takson jest włączony do dodatku I do konwencji CITES.

8.  Symbol »(II)« obok nazwy gatunku lub wyższego taksonu wskazuje, że dany gatunek lub wyższy takson jest włączony do dodatku II do konwencji.

9.  Symbol »(III)« obok nazwy gatunku lub wyższego taksonu wskazuje, że gatunek jest włączony do dodatku III do konwencji. W tym przypadku jest również wskazane państwo, z uwagi na które gatunek lub wyższy takson został włączony do dodatku III.

10.  »Kultywar« oznacza, zgodnie z definicją zawartą w 8. wydaniu Międzynarodowego Kodeksu Nomenklatury Roślin Uprawnych, skupisko roślin: a) które zostało wybrane z uwagi na szczególną właściwość lub zestaw właściwości, b) którego właściwości zachowują odrębny, spójny i stały charakter oraz c) które zachowuje te właściwości jeśli rozmnażania dokonuje się za pomocą odpowiednich środków. Żaden nowy takson kultywaru nie może zostać za taki uznany dopóki jego nazwa kategorii i określenie nie zostaną oficjalnie opublikowane w najnowszym wydaniu Międzynarodowego Kodeksu Nomenklatury Roślin Uprawnych.

11.  Mieszańce mogą być samodzielnie wymienione w dodatkach, ale jedynie wówczas, gdy tworzą one w stanie dzikim odrębne oraz stabilne populacje. Mieszańce zwierząt, które w czterech poprzednich pokoleniach swojego rodowodu mają jeden lub więcej okazów gatunków włączonych do załącznika A lub B, podlegają przepisom niniejszego rozporządzenia, tak jakby były czystymi gatunkami, nawet jeśli dany mieszaniec nie jest wyszczególniony w załącznikach.

12.  Jeśli gatunek jest objęty załącznikiem A, B lub C, wszystkie części lub pochodne danego gatunku są również objęte tym samym załącznikiem, chyba że pojawia się adnotacja precyzująca, że są nim objęte jedynie określone części oraz pochodne. Zgodnie z art. 2 lit. t) niniejszego rozporządzenia, symbol »#« oraz następujący po nim numer umieszczony obok nazwy gatunku lub wyższego taksonu włączonego do załącznika B lub C wyznaczają części lub pochodne, które w odniesieniu do nich są wyszczególnione do celów rozporządzenia w następujący sposób:

#1

Wyznacza wszystkie części oraz pochodne z wyjątkiem:

a)  nasion, zarodników oraz pyłków (łącznie z pyłkowinami);

b)  rozsadów lub hodowli tkanek uzyskiwanych in vitro w środowisku płynnym lub stałym, transportowanych w sterylnych pojemnikach;

c)  ciętych kwiatów sztucznie rozmnażanych roślin; oraz

d)  owoców oraz ich części i pochodnych ze sztucznie rozmnażanych roślin rodzaju Vanilla.

#2

Wyznacza wszystkie części oraz pochodne z wyjątkiem:

a)  nasion oraz pyłków; oraz

b)  produktów gotowych przeznaczonych do handlu detalicznego.

#3

Wyznacza całe lub posiekane korzenie lub części korzeni.

#4

Wyznacza wszystkie części oraz pochodne, z wyjątkiem:

a)  nasion (w tym owoców Orchidaceae zawierających nasiona), zarodników oraz pyłków (łącznie z pyłkowinami). Wyjątek ten nie stosuje się do nasion Cactaceae spp. wywożonych z Meksyku ani nasion Beccariophoenix madagascariensis i Neodypsis decaryi wywożonych z Madagaskaru;

b)  rozsadów lub hodowli tkanek uzyskiwanych in vitro w środowisku płynnym lub stałym, transportowanych w sterylnych pojemnikach;

c)  ciętych kwiatów sztucznie rozmnażanych roślin;

d)  owoców oraz ich części i pochodnych z udomowionych lub sztucznie rozmnażanych roślin z rodzaju Vanilla (Orchidaceae) i z rodziny Cactaceae;

e)  łodyg, kwiatów oraz ich części i pochodnych udomowionych lub sztucznie rozmnażanych roślin z rodzaju Opuntia, podrodzaju Opuntia i Selenicereus (Cactaceae); oraz

f)  produktów gotowych Euphorbia antisyphilitica przeznaczonych do handlu detalicznego.

#5

Wyznacza kłody drewna, ścięte drzewa oraz pokrycia fornirowe.

#6

Wyznacza kłody drewna, ścięte drzewa, pokrycia fornirowe oraz sklejkę.

#7

Wyznacza kłody drewna, ścinki drewniane oraz nieprzetworzony materiał łamany.

#8

Wyznacza części podziemne (tj. korzenie, kłącza): w całości, w częściach lub w proszku.

#9

Wyznacza wszystkie części i pochodne z wyjątkiem opatrzonych etykietą »Wyprodukowane z materiału Hoodia spp. uzyskanego z kontrolowanego zbioru i produkcji we współpracy z organami administracyjnymi CITES Botswany/Namibii/Afryki Południowej na mocy umowy nr BW/NA/ZA xxxxxx«.

#10

Wyznacza kłody drewna, ścięte drzewa, pokrycia fornirowe oraz niegotowe artykuły drewniane służące do wyrobu smyczków do strunowych instrumentów muzycznych.

#11

Wyznacza kłody drewna, ścięte drzewa, pokrycia fornirowe, sklejkę oraz nieprzetworzony materiał łamany.

#12

Wyznacza kłody drewna, ścięte drzewa, pokrycia fornirowe, sklejkę i olejek eteryczny, z wyjątkiem produktów gotowych przeznaczonych do handlu detalicznego.

#13

Oznacza także jądro (nazywane również bielmem, miazgą lub koprą) oraz wszelkie jego pochodne.

13.  Ze względu na to, że żaden z gatunków lub wyższych taksonów FLORY objętych załącznikiem A nie jest opatrzony adnotacją skutkującą traktowaniem jego mieszańców zgodnie z przepisami art. 4 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, oznacza to, że sztucznie rozmnażane mieszańce wytwarzane z jednego lub większej liczby tych gatunków lub taksonów mogą być przedmiotem handlu ze świadectwem sztucznego rozmnażania oraz że nasiona i pyłki (w tym pyłkowiny), cięte kwiaty, rozsady lub hodowle tkanek tych mieszańców uzyskiwane metodą in vitro w środowisku stałym lub ciekłym, transportowane w sterylnych pojemnikach nie podlegają przepisom niniejszego rozporządzenia.

14.  Mocz, kał, oraz ambra szara, które są produktami odpadowymi oraz uzyskiwane są bez manipulowania danym zwierzęciem nie podlegają przepisom niniejszego rozporządzenia.

15.  W odniesieniu do gatunków fauny wymienionych w załączniku D przepisy stosuje się wyłącznie do żywych okazów oraz całych lub w zasadzie całych martwych okazów z wyjątkiem taksonów, które są opatrzone następującą adnotacją w celu wskazania, iż pozostałe części oraz pochodne są również objęte przepisami:

§ 1

Wszelkie całe, lub zasadniczo całe, skóry, surowe lub garbowane.

§ 2

Wszelkie pióra lub wszelkie skóry lub inne części pokryte piórami.

16.  W odniesieniu do gatunków flory wymienionych w załączniku D przepisy stosuje się wyłącznie do żywych okazów, z wyjątkiem taksonów, które są opatrzone następującą adnotacją w celu wskazania, że inne części oraz pochodne są również objęte przepisami:

§ 3

Suszone oraz świeże rośliny, włączając tam, gdzie jest to stosowne: liście, korzenie/kłącza, łodygi, nasiona/zarodniki, korę oraz owoce.

§ 4

Kłody drewna, ścięte drzewa oraz pokrycia fornirowe.

Załącznik A

Załącznik B

Załącznik C

Nazwa zwyczajowa

FAUNA

SsakiCHORDATA (STRUNOWCE)

ARTIODACTYLA

MAMMALIA

Antilocapridae

Widłorogowate

Antilocapra americana (I) (tylko populacja Meksyku; żadne inne populacje nie są objęte załącznikami do niniejszego rozporządzenia)

Widłoróg meksykański

Wołowate, Krętorogie, Pustorożce

Addax nasomaculatus (I)

Adaks

Ammotragus lervia (II)

Owca grzywiasta

Antilope cervicapra (III Nepal)

Garna

Bison bison athabascae (II)

Bizon leśny

Bos gaurus (I) (Nie obejmuje formy udomowionej określanej jako Bos frontalis, która nie podlega przepisom niniejszego rozporządzenia)

Gaur

Bos mutus (I) (Nie obejmuje formy udomowionej określanej jako Bos grunniens, która nie podlega przepisom niniejszego rozporządzenia)

Jak dziki

Bos sauveli (I)

Kuprej

Bubalus arnee (III Nepal) (nie obejmuje formy udomowionej określanej jako Bubalus bubalis, która nie podlega przepisom niniejszego rozporządzenia)

Bawół indyjski, arni

Bubalus depressicornis (I)

Anoa nizinny

Bubalus mindorensis (I)

Bawół mindorski, tamaraw

Anoa górski

Budorcas taxicolor (II)

Takin

Capra falconeri (I)

Koza śruboroga, Markur

Capricornis milneedwardsii (I)

Serau indochiński

Capricornis rubidus (I)

Serau rudy

Capricornis sumatraensis (I)

Serau białogrzywy

Serau himalajski

Cephalophus brookei (II)

Dujker Brooke’a

Cephalophus dorsalis (II)

Dujker czarnopręgi

Cephalophus jentinki (I)

Dujker Jentinka

Cephalophus ogilbyi (II)

Dujker Ogilby’ego

Cephalophus silvicultor (II)

Dujker żółtopręgi

Cephalophus zebra (II)

Dujker zebrowaty

Damaliscus pygargus pygargus (II)

Bontebok

Gazella cuvieri (I)

Gazela edmi, gazela Cuviera

Gazella dorcas (III Algieria/Tunezja)

Gazela dorkas

Gazella leptoceros (I)

Gazela Lodera

Hippotragus niger variani (I)

Antylopa szablastoroga

Kobus leche (II)

Kob liczi

Naemorhedus baileyi (I)

Goral brunatny

Naemorhedus caudatus (I)

Goral długoogoniasty

Naemorhedus goral (I)

Goral himalajski

Naemorhedus griseus (I)

Goral szary

Nanger dama (I)

Gazela dama

Oryx dammah (I)

Oryks szablorogi

Oryx leucoryx (I)

Oryks arabski

Ovis ammon (II) (z wyjątkiem podgatunków objętych załącznikiem A)

Argali

Ovis ammon hodgsonii (I)

Muflon tybetański

Kara Tau argali

Ovis canadensis (II) (tylko populacja Meksyku; żadne inne populacje nie są objęte załącznikami do niniejszego rozporządzenia)

Owca kanadyjska, owca gruboroga, muflon kanadyjski

Ovis orientalis ophion (I)

Muflon cypryjski

Ovis vignei (II) (z wyjątkiem podgatunku objętego załącznikiem A)

Owca stepowa

Ovis vignei vignei (I)

Muflon azjatycki

Pantholops hodgsonii (I)

Antylopa tybetańska, orengo, cziru

Philantomba monticola (II)

Duiker modry

Saola

Rupicapra pyrenaica ornata (I)

Kozica pirenejska

Saiga borealis (II)

Suhak mongolski

Saiga tatarica (II)

Suhak

Tetracerus quadricornis (III Nepal)

Antylopa czteroroga

Wielbłądy, guanako, wigonie

Lama guanicoe (II)

Guanako

Vicugna vicugna (I) (z wyjątkiem populacji: Argentyny [populacje prowincji Jujuy oraz Catamarca oraz populacje półdzikie prowincji Jujuy, Salta, Catamarca, La Rioja oraz San Juan]; Boliwii [cała populacja]; Chile [populacja Primera Región]; oraz Peru [cała populacja]; które są objęte załącznikiem B)

Vicugna vicugna (II) (tylko populacje Argentyny(14) [populacje prowincji Jujuy oraz Catamarca oraz populacje półdzikie prowincji Jujuy, Salta, Catamarca, La Rioja oraz San Juan]; Boliwii(15) [cała populacja]; Chile(16) [populacje Primera Región]; Peru(17) [cała populacja]; wszystkie pozostałe populacje są objęte załącznikiem A)

Wigoń, wikunia

Jeleniowate

Axis calamianensis (I)

Jeleń kalamiański

Axis kuhlii (I)

Jeleń baweański

Jeleń tajski

Blastocerus dichotomus (I)

Jeleń bagienny

Cervus elaphus bactrianus (II)

Jeleń bucharski

Cervus elaphus barbarus (III Algieria/Tunezja)

Jeleń berberyjski

Cervus elaphus hanglu (I)

Hanguł

Daniel mezopotamski

Hippocamelus spp. (I)

Huemale, taruki

Mazama americana ceresina (III Gwatemala)

Mazama ruda środkowoamerykańska mazama gwatemalska

Muntiacus crinifrons (I)

Mundżak czarny

Muntiacus vuquangensis (I)

Mundżak wielki

Odocoileus virginianus mayensis (III Gwatemala)

Jeleń gwatemalski

Ozotoceros bezoarticus (I)

Jeleń pampasowy

Pudu mephistophiles (II)

Pudu północny, pudu ekwadorski

Pudu puda (I)

Pudu południowy, pudu chilijski

Barasinga

Rucervus eldii (I)

Jeleń Elda

Hipopotamowate

Hexaprotodon liberiensis (II)

Hipopotam karłowaty

Hippopotamus amphibius (II)

Hipopotam nilowy

Piżmowiec

Moschus spp. (I) (tylko populacje Afganistanu, Bhutanu, Indii, Birmy, Nepalu oraz Pakistanu; wszystkie pozostałe populacje są objęte załącznikiem B)

Moschus spp. (II) (z wyjątkiem populacji Afganistanu, Bhutanu, Indii, Birmy, Nepalu oraz Pakistanu, które są objęte załącznikiem A)

Piżmowiec

Babirussy, dziki, guźce, świnie

Babyrousa babyrussa (I)

Babirussa

Babyrousa bolabatuensis (I)

Babirussa środkowocelebeska

Babyrousa celebensis (I)

Babirussa północnocelebeska

Babyrousa togeanensis (I)

Babirussa malengeńska

Świnia karłowata

Pekari

Tayassuidae spp. (II) (z wyjątkiem gatunku objętego załącznikiem A oraz wyłączając populacje Pecari tajacu Meksyku oraz Stanów Zjednoczonych, które nie są objęte załącznikami do niniejszego rozporządzenia)

Pekari

Catagonus wagneri (I)

Pekari Wagnera

Ailuridae

Ailurus fulgens (I)

Panda mała

Psowate

Canis aureus (III Indie)

Szakal złocisty

Canis lupus (I/II)

(wszystkie populacje z wyjątkiem populacji Hiszpanii, na północ od Duero, oraz Grecji, na północ od 39. równoleżnika. Populacje Bhutanu, Indii, Nepalu oraz Pakistanu wymienione są w dodatku I; wszystkie inne populacje wymienione w dodatku II. Nie obejmuje formy udomowionej i dingo określanych jako Canis lupus familiaris i Canis lupus dingo)

Canis lupus (II) (populacje Hiszpanii, na północ od Duero, oraz Grecji, na północ od 39. równoleżnika. Nie obejmuje formy udomowionej i dingo określanych jako Canis lupus familiaris i Canis lupus dingo)

Wilk, wilk szary

Canis simensis

Kaberu

Cerdocyon thous (II)

Lis krabojad, majkong

Chrysocyon brachyurus (II)

Wilk grzywiasty

Cuon alpinus (II)

Cyjon

Lycalopex culpaeus (II)

Kolpeo

Lycalopex fulvipes (II)

Lis Darwina

Lycalopex griseus (II)

Argentyński lis szary

Lycalopex gymnocercus (II)

Lis pampasowy

Speothos venaticus (I)

Pies leśny

Vulpes bengalensis (III Indie)

Lis bengalski

Vulpes cana (II)

Lis afgański, lis Blanforda

Vulpes zerda (II)

Fenek

Cryptoprocta ferox (II)

Fossa

Eupleres goudotii (II)

Falanruk, wiwera falanruk

Fossa fossana (II)

Fanaloka, cyweta malgaska

Kotowate

Felidae spp. (II) (z wyjątkiem gatunków objętych załącznikiem A. Okazy form udomowionych nie podlegają przepisom niniejszego rozporządzenia)

Cats

Acinonyx jubatus (I) (Roczne kontyngenty wywozowe dla żywych okazów oraz trofeów myśliwskich przyznawane są w następujący sposób: Botswana: 5; Namibia: 150; Zimbabwe: 50. Handel takimi okazami podlega przepisom art. 4 ust. 1 niniejszego rozporządzenia)

Gepard

Caracal caracal (I) (tylko populacja Azji; wszystkie pozostałe populacje są objęte załącznikiem B)

Karakal, ryś stepowy

Catopuma temminckii (I)

Mormi, kot złoty azjatycki

Felis nigripes (I)

Kot czarnostopy

Felis silvestris (II)

Żbik

Leopardus geoffroyi (I)

Kot argentyński

Leopardus jacobitus (I)

Kot andyjski

Leopardus pardalis (I)

Ocelot

Leopardus tigrinus (I)

Oncilla, kot tygrysi

Leopardus wiedii (I)

Margaj

Lynx lynx (II)

Ryś europejski

Lynx pardinus (I)

Ryś iberyjski

Neofelis nebulosa (I)

Pantera mglista

Panthera leo persica (I)

Lew azjatycki

Panthera onca (I)

Jaguar

Panthera pardus (I)

Lampart

Panthera tigris (I)

Tygrys

Pardofelis marmorata (I)

Kot marmurkowy

Prionailurus bengalensis bengalensis (I) (tylko populacje Bangladeszu, Indii oraz Tajlandii; wszystkie pozostałe populacje są objęte załącznikiem B)

Kot bengalski

Prionailurus iriomotensis (II)

Kot z Iriomote

Kot kusy

Prionailurus rubiginosus (I) (tylko populacja Indii; wszystkie pozostałe populacje są objęte załącznikiem B)

Kot rdzawy, kot rudy

Puma concolor coryi (I)

Puma z Florydy

Puma concolor costaricensis (I)

Puma kostarykańska

Puma wschodnia

Puma yagouaroundi(I) (tylko populacje Ameryki Środkowej oraz Północnej; wszystkie pozostałe populacje są objęte załącznikiem B)

Jaguarundi

Uncia uncia (I)

Pantera śnieżna, irbis

Mangusty

Herpestes fuscus (III Indie)

Mangusta brunatna

Herpestes edwardsii (III Indie)

Mangusta indyjska

Herpestes javanicus auropunctatus (III Indie)

Mangusta złocista

Herpestes smithii (III Indie)

Mangusta Smitha

Herpestes urva (III Indie)

Mangusta krabojad, mangusta urwa, urwa

Herpestes vitticollis (III Indie)

Mangusta pręgoszyja

Hienowate

Proteles cristata (III Botswana)

Protel

Skunksy

Łasicowate

Conepatus humboldtii (II)

Surillo patagoński, skunks patagoński

Wydry

Lutrinae spp. (II) (z wyjątkiem gatunków objętych załącznikiem A)

Wydry

Aonyx capensis microdon (I) (tylko populacje Kamerunu oraz Nigerii; wszystkie pozostałe populacje są objęte załącznikiem B)

Wydra kameruńska

Enhydra lutris nereis (I)

Wydra morska kalifornijska

Lontra felina (I)

Wydra patagońska

Lontra longicaudis (I)

Wydra długoogonowa

Lontra provocax (I)

Wydra południowa

Lutra lutra (I)

Wydra europejska

Lutra nippon (I)

Wydra japońska

Pteronura brasiliensis (I)

Arirania, wydra olbrzymia

Kunowate

Eira barbara (III Honduras)

Hirara

Galictis vittata (III Kostaryka)

Grizon

Martes flavigula (III Indie)

Kuna żółtogardła

Martes foina intermedia (III Indie)

Kuna domowa, kamionka

Martes gwatkinsii (III Indie)

Kuna nilgiri

Mellivora capensis (III Botswana)

Ratel, miodożer

Mustela nigripes (I)

Tchórz czarnołapy, tchórz czarnonogi

Mors

Odobenus rosmarus (III Kanada)

Mors

Otariidae

Uchatkowate, uszatki, uchatki

Arctocephalus spp. (II) (z wyjątkiem gatunków objętych załącznikiem A)

Kotiki, uchatki

Arctocephalus philippii (II)

Kotik chilijski

Arctocephalus townsendi (I)

Kotik meksykański

Fokowate

Mirounga leonina (II)

Słoń morski południowy

Monachus spp. (I)

Foki mniszki

Szopowate

Bassaricyon gabbii (III Kostaryka)

Olingo

Bassariscus sumichrasti (III Kostaryka)

Kotofretka środkowoamerykańska

Nasua narica (III Honduras)

Ostronos białonosy

Nasua nasua solitaria (III Urugwaj)

Koati

Potos flavus (III Honduras)

Kinkażu, wikławiec, chwytacz

Niedźwiedzie

Ursidae spp (II) (z wyjątkiem gatunków objętych załącznikiem A)

Niedźwiedzie

Ailuropoda melanoleuca (I)

Panda wielka

Helarctos malayanus (I)

Niedźwiedź malajski

Melursus ursinus (I)

Wargacz

Tremarctos ornatus (I)

Niedźwiedź andyjski, niedźwiedź peruwiański, niedźwiedź okularowy

Ursus arctos (I/II)

(tylko populacje Bhutanu, Chin, Meksyku oraz Mongolii, i podgatunek Ursus arctos isabellinus wymienione są w dodatku I; wszystkie inne populacje oraz podgatunki wymienione są w dodatku II)

Niedźwiedź brunatny

Ursus thibetanus (I)

Niedźwiedź himalajski

Łaszowate

Arctictis binturong (III Indie)

Binturong

Civettictis civetta (III Botswana)

Cyweta afrykańska

Cynogale bennettii (II)

Mampalon

Hemigalus derbyanus (II)

Kunołaz pręgowany

Paguma larvata (III India)

Łaskun chiński

Paradoxurus hermaphroditus (III Indie)

Łaskun muzang

Paradoxurus jerdoni (III Indie)

Łaskun Jerdona

Prionodon linsang (II)

Linzang pręgowany

Prionodon pardicolor (I)

Linzang cętkowany

Viverra civettina (III Indie)

Cyweta malabarska, wiwera malabarska

Viverra zibetha (III Indie)

Wiwera indyjska

Viverricula indica (III Indie)

Wiwerka indyjska

Walenie

CETACEA spp. (I/II)(18)

Walenie

CHIROPTERA

Liścionosowate

Platyrrhinus lineatus (III Urugwaj)

Szerokonos pręgowany

Pteropodidae

Rudawkowate

Acerodon spp. (II) (z wyjątkiem gatunków objętych załącznikiem A)

Rudawki

Acerodon jubatus (I)

Acerodon grzywiasty

Pteropus spp (II) (z wyjątkiem gatunków objętych załącznikiem A)

Rudawki

Pteropus insularis (I)

Rudawka wyspowa

Rudawka komorska, rudawka Livingstone’a

Pteropus loochoensis (I)

Rudawka okinawska

Pteropus mariannus (I)

Rudawka mariańska

Pteropus molossinus (I)

Rudawka ponapska

Pteropus pelewensis (I)

Rudawka pelewska

Rudawka palauańska, rudawka z Palau

Pteropus rodricensis (II)

Rudawka rodrigueska

Pteropus samoensis (I)

Rudawka samoańska

Pteropus tonganus (I)

Rudawka tongańska

Pteropus ualanus (I)

Rudawka ualańska

Rudawka pembska

Pteropus yapensis (I)

Rudawka yapska

Pancernikowate

Cabassous centralis (III Kostaryka)

Kabasu północny, kabasu czteropalcy

Cabassous tatouay (III Urugwaj)

Kabasu większy

Chaetophractus nationi (II) (został ustanowiony zerowy roczny kontyngent wywozowy. Wszystkie okazy uważa się za okazy gatunku objętego załącznikiem A, a handel nimi jest odpowiednio uregulowany)

Pancernik włochaty andyjski

Priodontes maximus (I)

Pancernik olbrzymi

Niełazowate,workowce drapieżne

Sminthopsis longicaudata (I)

Dunart długoogonowy

Sminthopsis psammophila (I)

Dunart piaskowy

Wilki workowate

Thylacinus cynocephalus (możliwe wyginięcie) (I)

Wilk workowaty, tygrys tasmański

DIPROTODONTIA

Kangurowate

Dendrolagus inustus (II)

Drzewiak szary

Dendrolagus ursinus (II)

Drzewiak białogardły

Lagorchestes hirsutus (I)

Filander kosmaty

Lagostrophus fasciatus (I)

Filander pręgowany

Onychogalea fraenata (I)

Pazurogon rudopręgi

Onychogalea lunata (I)

Pazurogon księżycowy

Pałankowate, oposy australijskie

Phalanger intercastellanus (II)

Kuskus wschodni

Phalanger mimicus (II)

Kuskus południowy

Phalanger orientalis (II)

Kuskus szary

Spilocuscus kraemeri (II)

Kuskus manuski

Spilocuscus maculatus (II)

Kuskus plamisty

Spilocuscus papuensis (II)

Kuskus waigeański

Kanguroszczurowate

Bettongia spp. (I)

Kanguroszczury

Caloprymnus campestris (możliwe wyginięcie) (I)

Kanguroszczur stepowy

Wombatowate

Lasiorhinus krefftii (I)

Wombat szorstkowłosy

LAGOMORPHA

Zającowate

Caprolagus hispidus (I)

Zajączek szczeciniasty

Romerolagus diazi (I)

Królik wulkanowy

Kolczatkowate

Zaglossus spp. (II)

Prakolczatka

PERAMELEMORPHIA

Bandikowate

Chaeropus ecaudatus (możliwe wyginięcie) (I)

Bandik świnionogi, bandik ogoniasty

Peramelidae

Perameles bougainville (I)

Jamraj pręgowany zachodni

Thylacomyidae

Macrotis lagotis (I)

Wielkouch króliczy

Macrotis leucura (I)

Wielkouch króliczy mniejszy

Koniowate

Equus africanus (I) (z wyjątkiem formy udomowionej określanej jako Equus asinus, która nie podlega przepisom niniejszego rozporządzenia)

Osioł afrykański

Equus grevyi (I)

Zebra Grevy’ego

Equus hemionus (I/II) (gatunek jest wymieniony w dodatku II, ale podgatunki Equus hemionus hemionus i Equus hemionus khur wymienione są w dodatku I)

Dziki osioł azjatycki

Equus kiang (II)

Kiang

Equus przewalskii (I)

Koń Przewalskiego

Equus zebra hartmannae (II)

Zebra górska Hartmana

Equus zebra zebra (I)

Zebra przylądkowa, zebra górska przylądkowa

Nosorożce

Rhinocerotidae spp. (I) (z wyjątkiem podgatunku objętego załącznikiem B)

Nosorożce

Ceratotherium simum simum (II) (tylko populacje Afryki Południowej i Suazi; wszystkie pozostałe populacje objęte są załącznikiem A. Do wyłącznego celu dopuszczenia do handlu międzynarodowego żywymi zwierzętami wysyłanymi do właściwych oraz dopuszczalnych miejsc przeznaczenia oraz handlu trofeami myśliwskimi. Wszystkie pozostałe okazy uważa się za okazy gatunków objętych załącznikiem A, a handel nimi jest odpowiednio regulowany)

Nosorożec biały, nosorożec afrykański, nosorożec tęponosy

Tapiry

Tapiridae spp. (I) (z wyjątkiem gatunku objętego załącznikiem B)

Tapiry

Tapirus terrestris (II)

Tapir anta, tapir brazylijski, tapir południowoamerykański

Pangoliny, łuskowce

Manis spp. (II)

(został ustanowiony zerowy roczny kontyngent wywozowy dla Manis crassicaudata, Manis culionensis, Manis javanica i Manis pentadactyla dla okazów pozyskanych w naturze oraz będących przedmiotem obrotu przede wszystkim w celach handlowych)

Pangoliny, łuskowce

PILOSA

Leniwcowate (Leniwce trójpalczaste)

Bradypus variegatus (II)

Leniwiec pstry

Megalonychidae

Leniwce dwupalczaste

Choloepus hoffmanni (III Kostaryka)

Leniwiec Hoffmana, leniwiec krótkoszyi

Myrmecophagidae

Mrówkojadowate

Myrmecophaga tridactyla (II)

Mrówkojad wielki, mrówkojad trójpalczasty

Tamandua mexicana (III Gwatemala)

Tamandua północny

Naczelne

PRIMATES spp. (II) (z wyjątkiem gatunków objętych załącznikiem A)

Naczelne

Atelidae

Czepiakowate

Alouatta coibensis (I)

Wyjec panamski

Alouatta palliata (I)

Wyjec płaszczowy

Alouatta pigra (I)

Wyjec gwatemalski

Ateles geoffroyi frontatus (I)

Czepiak czarnobrewy

Ateles geoffroyi panamensis (I)

Czepiak panamski

Brachyteles arachnoides (I)

Muriki szary

Brachyteles hypoxanthus (I)

Oreonax flavicauda (I)

Wełniak żółty, wełniak peruwiański, małpa wełnista żółta

Płaksowate

Callimico goeldii (I)

Miko czarny

Callithrix aurita (I)

Marmozeta złocista, marmozeta białoucha

Callithrix flaviceps (I)

Marmozeta żółtogłowa

Leontopithecus spp. (I)

Marmozety lwie, lwiatki

Saguinus bicolor (I)

Tamaryna dwubarwna

Saguinus geoffroyi (I)

Tamaryna czarnolica, tamaryna Geoffroy'a

Saguinus leucopus (I)

Tamaryna biała, tamaryna białonoga

Saguinus martinsi (I)

Saguinus oedipus (I)

Tamaryna białoczuba

Saimiri oerstedii (I)

Sajmiri wiewiórcza

Makakowate

Cercocebus galeritus (I)

Mangaba oliwkowa

Cercopithecus diana (I)

Diana kongijska

Cercopithecus roloway (I)

Diana ghańska

Cercopithecus solatus (II)

Koczkodan słoneczny, koczkodan gaboński

Colobus satanas (II)

Gereza czarna

Macaca silenus (I)

Makak wanderu,makak uanderu

Mandrillus leucophaeus (I)

Dryl

Mandrillus sphinx (I)

Mandryl

Nasalis larvatus (I)

Nosacz, nosacz sundajski, nosacz kakau

Piliocolobus foai (II)

Gereza środkowoafrykańska

Piliocolobus gordonorum (II)

Gereza uzungwańska

Piliocolobus kirkii (I)

Gereza trójbarwna

Piliocolobus pennantii (II)

Gereza Pennanta

Piliocolobus preussi (II)

Gereza ruda kameruńska

Piliocolobus rufomitratus (I)

Gereza kenijska, gereza tana

Piliocolobus tephrosceles (II)

Gereza ugandyjska

Piliocolobus tholloni (II)

Gereza Thollona

Presbytis potenziani (I)

Langur mentawajski

Pygathrix spp. (I)

Duki, langury

Rhinopithecus spp. (I)

Rokselany

Semnopithecus ajax (I)

Hulman kaszmirski

Semnopithecus dussumieri (I)

Hulman szary

Semnopithecus entellus (I)

Hulman zwyczajny

Semnopithecus hector (I)

Hulman północnoindyjski

Semnopithecus hypoleucos (I)

Hulman czarnołapy

Semnopithecus priam (I)

Hulman czubaty

Semnopithecus schistaceus (I)

Hulman nepalski

Simias concolor (I)

Pagi

Trachypithecus delacouri (II)

Langur Delacoura

Trachypithecus francoisi (II)

Langur wietnamski

Trachypithecus geei (I)

Langur złocisty

Trachypithecus hatinhensis (II)

Lutung wietnamski

Trachypithecus johnii (II)

Langur nilgiri

Trachypithecus laotum (II)

Trachypithecus pileatus (I)

Langur ciemnogłowy

Trachypithecus poliocephalus (II)

Trachypithecus shortridgei (I)

Lemurki

Cheirogaleidae spp. (I)

Lemurki

Daubentoniidae

Palczak madagaskarski

Daubentonia madagascariensis (I)

Palczak madagaskarski

Hominidae

Człowiekowate

Gorilla beringei (I)

Goryl wschodni

Gorilla gorilla (I)

Goryl zachodni

Pan spp. (I)

Szympansy

Pongo abelii (I)

Orangutan sumatrzański

Pongo pygmaeus (I)

Orangutan

Gibony

Hylobatidae spp. (I)

Gibony

Indriidae

Indrisy, sifaki i awahi

Indriidae spp. (I)

Indrisy, sifaki i awahi

Lemuridae

Lemury

Lemuridae spp. (I)

Lemury

Lepilemuridae

Lepilemury

Lepilemuridae spp. (I)

Lepilemury

Lorisidae

Lorisowate

Nycticebus spp. (I)

Lori

Pitheciidae

Saki

Cacajao spp. (I)

Uakari

Callicebus barbarabrownae (II)

Titi blond

Callicebus melanochir (II)

Titi czarnołapy

Callicebus nigrifrons (II)

Titi czarnoczelny

Callicebus personatus (II)

Titi maskowy

Chiropotes albinasus (I)

Saki białonosy

Wyraki

Tarsius spp. (II)

Wyraki

PROBOSCIDEA

Słonie

Elephas maximus (I)

Słoń azjatycki

Loxodonta africana (I) (z wyjątkiem populacji Botswany, Namibii, Afryki Południowej oraz Zimbabwe, które są objęte załącznikiem B)

Loxodonta africana (II)

(tylko populacje Botswany, Namibii, Afryki Południowej oraz Zimbabwe(19); wszystkie pozostałe populacje są objęte załącznikiem A)

Słoń afrykański

Szynszyle

Chinchilla spp. (I) (okazy formy udomowionej nie podlegają przepisom niniejszego rozporządzenia)

Szynszyle

Cuniculidae

Cuniculus paca (III Honduras)

Paka

Dasyproctidae

Agutiowate

Dasyprocta punctata (III Honduras)

Aguti brunatny

Erethizontidae

Ursonowate

Sphiggurus mexicanus (III Honduras)

Igłozwierz meksykański

Sphiggurus spinosus (III Uruguay)

Igłozwierz długokolcy

Jeżozwierzowate

Hystrix cristata

Jeżozwierz afrykański

Muridae

Myszowate

Leporillus conditor (I)

Zającoszczur długouchy

Pseudomys fieldi praeconis (I)

Xeromys myoides (I)

Bobroszczurek

Zyzomys pedunculatus (I)

Wiewiórkowate

Cynomys mexicanus (I)

Nieświszczuk meksykański, piesek preriowy meksykański

Marmota caudata (III Indie)

Świstak długoogoniasty

Marmota himalayana (III Indie)

Świstak himalajski

Ratufa spp. (II)

Jelarangi

Callosciurus erythraeus

Sciurus carolinensis

Wiewiórka szara

Sciurus deppei (III Kostaryka)

Sciurus niger

SCANDENTIA spp. (II)

Tupaje, wiewióreczniki

SIRENIA

Dugongidae

Diugoń

Dugong dugon (I)

Diugoń

Trichechidae

Manaty

Trichechidae spp. (I/II) (Trichechus inunguis oraz Trichechus manatus wymienione w dodatku I. Trichechus senegalensis jest wymieniony w dodatku II.)

Manaty

AVES

Ptaki

Anatidae

Kaczkowate

Anas aucklandica (I)

Cyraneczka auklandzka

Anas bernieri (II)

Cyraneczka madagaskarska

Anas chlorotis (I)

Cyraneczka rdzawa

Anas formosa (II)

Cyraneczka bajkalska

Anas laysanensis (I)

Krzyżówka białooka

Anas nesiotis (I)

Cyraneczka campbellska

Anas querquedula

Cyranka, cyranka zwyczajna

Asarcornis scutulata (I)

Piżmówka malajska

Aythya innotata

Podgorzałka madagaskarska

Aythya nyroca

Podgorzałka zwyczajna

Branta canadensis leucopareia (I)

Bernikla aleucka

Branta ruficollis (II)

Bernikla rdzawoszyja

Branta sandvicensis (I)

Nene

Cairina moschata (III Honduras)

Piżmówka amerykańska

Coscoroba coscoroba (II)

Koskoroba

Cygnus melancoryphus (II)

Łabędź czarnoszyi

Dendrocygna arborea (II)

Drzewica karaibska, drzewica kubańska

Dendrocygna autumnalis (III Honduras)

Drzewica czarnobrzucha

Dendrocygna bicolor (III Honduras)

Drzewica dwubarwna

Mergus octosetaceus

Tracz brazylijski

Oxyura jamaicensis

Sterniczka jamajska

Oxyura leucocephala (II)

Sterniczka zwyczajna

Rhodonessa caryophyllacea (możliwe wyginięcie) (I)

Różanka

Sarkidiornis melanotos (II)

Dziwonos

Tadorna cristata

Kazarka czubata

Kolibry

Trochilidae spp (II) (z wyjątkiem gatunków objętych załącznikiem A)

Kolibry

Glaucis dohrnii (I)

Pustelnik hakodzioby

Kulony

Burhinus bistriatus (III Gwatemala)

Kulon amerykański

Laridae

Mewy

Larus relictus (I)

Mewa reliktowal

Scolopacidae

Bekasowate

Numenius borealis (I)

Kulik eskimoski

Numenius tenuirostris (I)

Kulik cienkodzioby

Tringa guttifer (I)

Brodziec nakrapiany

Czaplowate

Ardea alba

Czapla biała

Bubulcus ibis

Czapla złotawa

Egretta garzetta

Czapla nadobna

Trzewikodzioby

Balaeniceps rex (II)

Trzewikodziób

Ciconiidae

Bocianowate

Ciconia boyciana (I)

Bocian czarnodzioby

Ciconia nigra (II)

Bocian czarny

Ciconia stormi

Bocian garbaty

Jabiru mycteria (I)

Żabiru amerykański

Leptoptilos dubius

Marabut indyjski

Mycteria cinerea (I)

Dławigad malajski

Flamingi

Phoenicopteridae spp. (II) (z wyjątkiem gatunków objętych załącznikiem A)

Flamingi

Phoenicopterus ruber (II)

Flaming, czerwonak

Ibisowate

Eudocimus ruber (II)

Ibis szkarłatny

Geronticus calvus (II)

Ibis łysy

Geronticus eremita (I)

Ibis pustelnik

Nipponia nippon (I)

Ibis czubaty

Platalea leucorodia (II)

Warzęcha zwyczajna

Pseudibis gigantea

Ibis olbrzymi

Gołębiowate

Caloenas nicobarica (I)

Nikobarczyk

Claravis godefrida

Siniaczek paskowany

Columba livia

Gołąb skalny

Ducula mindorensis (I)

Muszkatela okularowa

Gallicolumba luzonica (II)

Gołąb zbroczony

Goura spp. (II)

Korońce

Leptotila wellsi

Gołębik grenadyjski

Nesoenas mayeri (III Mauritius)

Gołąb różany

Streptopelia turtur

Turkawka zwyczajna, turkawka właściwa

Dzioborożce

Aceros spp. (II) (z wyjątkiem gatunków objętych załącznikiem A)

Dzioborożce

Aceros nipalensis (I)

Dzioborożec rudy

Anorrhinus spp. (II)

Dzioborożce

Anthracoceros spp. (II)

Dzioborożce

Berenicornis spp. (II)

Dzioborożce

Buceros spp. (II) (z wyjątkiem gatunków objętych załącznikiem A)

Dzioborożce

Buceros bicornis (I)

Dzioborożec wielki

Penelopides spp. (II)

Dzioborożce

Rhinoplax vigil (I)

Hełmoróg tęgodzioby

Rhyticeros spp. (II) (z wyjątkiem gatunków objętych załącznikiem A)

Dzioborożce

Rhyticeros subruficollis (I)

Dzioborożec białolicy

Turaki

Tauraco spp. (II) (z wyjątkiem gatunków objętych załącznikiem A)

Turaki

Tauraco bannermani (II)

Turak kameruński

Szponiaste, sokołowe, dzienne ptaki drapieżne

FALCONIFORMES spp. (II)

(z wyjątkiem gatunków objętych załącznikiem A oraz z wyjątkiem jednego gatunku z rodziny Cathartidae objętego załącznikiem C; pozostałe gatunki tej rodziny nie są objęte załącznikami do niniejszego rozporządzenia)

Dzienne ptaki drapieżne

Accipitridae

Jastrzębiowate

Accipiter brevipes (II)

Krogulec krótkonogi

Accipiter gentilis (II)

Jastrząb gołębiarz, gołębiarz

Accipiter nisus (II)

Krogulec zwyczajny

Aegypius monachus (II)

Sęp kasztanowaty

Aquila adalberti (I)

Orzeł iberyjski

Aquila chrysaetos (II)

Orzeł przedni

Aquila clanga (II)

Orlik grubodzioby

Aquila heliaca (I)

Orzeł cesarski

Aquila pomarina (II)

Orlik krzykliwy

Buteo buteo (II)

Myszołów zwyczajny

Buteo lagopus (II)

Myszołów włochaty

Buteo rufinus (II)

Myszołów kurhannik

Chondrohierax uncinatus wilsonii (I)

Hakodziób kubański

Circaetus gallicus (II)

Gadożer zwyczajny, krótkoszpon gadożer

Circus aeruginosus (II)

Błotniak stawowy

Circus cyaneus (II)

Błotniak zbożowy

Circus macrourus (II)

Błotniak biały, błotniak blady

Circus pygargus (II)

Błotniak popielaty

Elanus caeruleus (II)

Kaniuk zwyczajny

Eutriorchis astur (II)

Pręgoczub

Gypaetus barbatus (II)

Orłosęp brodaty

Gyps fulvus (II)

Sęp płowy

Haliaeetus spp. (I/II) (Haliaeetus albicilla jest wymieniony w dodatku I; pozostałe gatunki są wymienione w dodatku II)

Bieliki

Harpia harpyja (I)

Harpia wielka

Hieraaetus fasciatus (II)

Orzełek południowy

Hieraaetus pennatus (II)

Orzełek włochaty

Leucopternis occidentalis (II)

Białostrząb szarogłowy

Milvus migrans (II) (z wyjątkiem Milvus migrans lineatus objętego załącznikiem B)

Kania czarna

Milvus milvus (II)

Kania ruda

Neophron percnopterus (II)

Ścierwnik zwyczajny, ścierwnik biały, białosęp

Pernis apivorus (II)

Trzmielojadzwyczajny, pszczołojad

Pithecophaga jefferyi (I)

Małpożer

Kondorowate

Gymnogyps californianus (I)

Kondor kalifornijski

Sarcoramphus papa (III Honduras)

Kondor królewski

Vultur gryphus (I)

Kondor wielki

Sokołowate

Falco araeus (I)

Pustułka seszelska

Falco biarmicus (II)

Raróg górski

Falco cherrug (II)

Raróg zwyczajny, raróg stepowy

Falco columbarius (II)

Drzemlik

Falco eleonorae (II)

Sokół skalny

Falco jugger (I)

Raróg indyjski, sokół indyjski

Falco naumanni (II)

Pustułeczka

Falco newtoni (I) (tylko populacja Seszeli)

Pustułka malgaska

Falco pelegrinoides (I)

Sokół berberyjski

Falco peregrinus (I)

Sokół wędrowny

Falco punctatus (I)

Pustułka maskareńska

Falco rusticolus (I)

Białozór

Falco subbuteo (II)

Kobuz

Falco tinnunculus (II)

Pustułka zwyczajna

Falco vespertinus (II)

Kobczyk zwyczajny

Rybołowy

Pandion haliaetus (II)

Orzeł rybołów

GALLIFORMES

Crax alberti (III Kolumbia)

Czubacz niebieskodzioby

Crax blumenbachii (I)

Czubacz czerwonodzioby

Crax daubentoni (III Kolumbia)

Czubacz żółtoguzy

Crax fasciolata

Czubacz gołolicy

Crax globulosa (III Kolumbia)

Czubacz koralowy

Crax rubra (III Kolumbia, Kostaryka, Gwatemala i Honduras)

Czubacz zmienny

Mitu mitu (I)

Czubacz garbonosy

Oreophasis derbianus (I)

Jednoróg

Ortalis vetula (III Gwatemala/Honduras)

Czakalaka północna

Pauxi pauxi (III Kolumbia)

Czubacz hełmiasty

Penelope albipennis (I)

Penelopa białoskrzydła

Penelope purpurascens (III Honduras)

Penelopa rdzawobrzucha

Penelopina nigra (III Gwatemala)

Penelopina

Pipile jacutinga (I)

Grdacz czarnoczelny

Pipile pipile (I)

Grdacz trinidadzki

Nogale

Macrocephalon maleo (I)

Nogal hełmiasty

Phasianidae

Kurowate

Argusianus argus (II)

Argus malajski

Catreus wallichii (I)

Bażant himalajski

Colinus virginianus ridgwayi (I)

Przepiór wirginijski

Crossoptilon crossoptilon (I)

Uszak biały

Crossoptilon mantchuricum (I)

Uszak brunatny

Gallus sonneratii (II)

Kur siwy

Ithaginis cruentus (II)

Kuropatnik

Lophophorus impejanus (I)

Olśniak himalajski

Lophophorus lhuysii (I)

Olśniak zielonosterny

Lophophorus sclateri (I)

Olśniak białosterny

Lophura edwardsi (I)

Kiściec annamski

Lophura hatinhensis

Kiściec wietnamski

Lophura imperialis (I)

Kiściec cesarski

Lophura swinhoii (I)

Kiściec tajwański

Meleagris ocellata (III Gwatemala)

Indyk pawi

Odontophorus strophium

Przepiór białolicy

Ophrysia superciliosa

Przepiórecznik

Pavo muticus (II)

Paw złoty

Polyplectron bicalcaratum (II)

Wieloszpon szary

Polyplectron germaini (II)

Wieloszpon wietnamski

Polyplectron malacense (II)

Wieloszpon pawi

Polyplectron napoleonis (I)

Wieloszpon lśniący, wieloszpon palawański

Polyplectron schleiermacheri (II)

Wieloszpon białobrody

Rheinardia ocellata (I)

Argus czubaty

Syrmaticus ellioti (I)

Bażant kasztanowaty

Syrmaticus humiae (I)

Bażant birmański

Syrmaticus mikado (I)

Bażant tajwański

Tetraogallus caspius (I)

Ułar kaspijski

Tetraogallus tibetanus (I)

Ułar tybetański

Tragopan blythii (I)

Tragopan żółtolicy

Tragopan caboti (I)

Tragopan plamisty

Tragopan melanocephalus (I)

Tragopan rudolicy

Tragopan satyra (III Nepal)

Tragopan satyr

Tympanuchus cupido attwateri (I)

Preriokur dwuczuby

Żurawie

Gruidae spp. (II) (z wyjątkiem gatunków objętych załącznikiem A)

Żurawie

Grus americana (I)

Żuraw krzykliwy

Grus canadensis (I/II) (gatunek ten jest wymieniony w dodatku II, ale podgatunki Grus canadensis nesiotes oraz Grus canadensis pulla są wymienione w dodatku I)

Żuraw kanadysjki

Grus grus (II)

Żuraw zwyczajny

Grus japonensis (I)

Zuraw mandżurski

Grus leucogeranus (I)

Żuraw biały

Grus monacha (I)

Żuraw białogłowy

Grus nigricollis (I)

Żuraw czarnoszyi

Grus vipio (I)

Żuraw białoszyi

Dropie

Otididae spp. (II) (z wyjątkiem gatunków objętych załącznikiem A)

Dropie

Ardeotis nigriceps (I)

Drop indyjski

Chlamydotis macqueenii (I)

Hubara arabska

Chlamydotis undulata (I)

Hubara

Houbaropsis bengalensis (I)

Hubarka bengalska

Otis tarda (II)

Drop zwyczajny

Sypheotides indicus (II)

Hubarka długoczuba, hubarka indyjska

Tetrax tetrax (II)

Strepet

Chruściele

Gallirallus sylvestris (I)

Wodnik brunatny

Rhynochetidae

Kagu

Rhynochetos jubatus (I)

Kagu

PASSERIFORMES

Gąszczaki

Atrichornis clamosus (I)

Gąszczak krzykliwy

Cotingidae

Bławatnikowate

Cephalopterus ornatus (III Kolumbia)

Strojnoczub amazoński

Cephalopterus penduliger (III Kolumbia)

Strojnoczub długobrody

Cotinga maculata (I)

Bławatnik modry

Rupicola spp. (II)

Skalikurki

Xipholena atropurpurea (I)

Bławatnik białoskrzydły

Trznadlowate

Gubernatrix cristata (II)

Kardynałek żółty

Paroaria capitata (II)

Kardynał żółtodzioby

Paroaria coronata (II)

Kardynał czubaty

Tangara fastuosa (II)

Tangarka wspaniała

Astryldy

Amandava formosa (II)

Bengalik oliwkowy

Lonchura fuscata

Ryżowiec czekoladowy, ryżowiec timorski

Lonchura oryzivora (II)

Ryżowiec siwy

Poephila cincta cincta (II)

Amadynka czarnogardła

Łuszczaki, ziarnojady, ziębowate

Carduelis cucullata (I)

Czyż czerwony

Carduelis yarrellii (II)

Czyż żółtolicy

Jaskółkowate

Pseudochelidon sirintarae (I)

Jaskólnik białooki, jaskółczak białooki, rzekówka białooka

Icteridae

Kacykowate

Xanthopsar flavus (I)

Kacyk słoneczny

Meliphagidae

Miodojady

Lichenostomus melanops cassidix (I)

Miodojad żółtoczuby

Muscicapidae

Muchołówki

Acrocephalus rodericanus (III Mauritius)

Namorzynek maskareński

Cyornis ruckii (II)

Niltawa samotna

Dasyornis broadbenti litoralis (możliwe wyginięcie) (I)

Kolcopiórek rudy

Dasyornis longirostris (I)

Kolcopiórek mały

Garrulax canorus (II)

Sójkowiec białooki

Garrulax taewanus (II)

Sójkowiec tajlandzki

Leiothrix argentauris (II)

Pekińczyk srebrnouchy, mezja

Leiothrix lutea (II)

Pekińczyk żółty, słowik chiński; pekińczyk koralodzioby

Liocichla omeiensis (II)

Krasnoliczek samotny

Picathartes gymnocephalus (I)

Sępowronka żółtogłowa

Picathartes oreas (I)

Sępowronka kameruńska

Terpsiphone bourbonnensis (III Mauritius)

Muchodławka maskareńska

Cudowronki, ptaki rajskie

Paradisaeidae spp. (II)

Cudowronki, ptaki rajskie

Pittidae

Kurtaczkowate

Pitta guajana (II)

Kurtaczek prążkowany

Pitta gurneyi (I)

Kurtaczek czarnobrzuchy

Pitta kochi (I)

Kurtaczek wąsaty

Pitta nympha (II)

Kurtaczek blady

Bilbile

Pycnonotus zeylanicus (II)

Bilbil żółtogłowy

Sturnidae

Szpakowate

Gracula religiosa (II)

Gwarek czczony

Leucopsar rothschildi (I)

Szpak balijski

Szlarniki

Zosterops albogularis (I)

Szlarnik białopierśny

PELECANIFORMES

Fregaty

Fregata andrewsi (I)

Fragata białobrzucha

Pelecanidae

Pelikany

Pelecanus crispus (I)

Pelikan kędzierzawy

Sulidae

Głuptaki

Papasula abbotti (I)

Głuptak czarnoskrzydły

PICIFORMES

Brodacze

Semnornis ramphastinus (III Kolumbia)

Brodacz wielkodzioby

Picidae

Dzięciołowate

Campephilus imperialis (I)

Dzięcioł cesarski

Dryocopus javensis richardsi (I)

Dzięcioł białobrzuchy podgatunek richardsi

Tukany

Baillonius bailloni (III Argentyna)

Tukan szafranowy

Pteroglossus aracari (II)

Arasari czarnoszyi

Pteroglossus castanotis (III Argentyna)

Arasari brązowouchy

Pteroglossus viridis (II)

Arasari czarnogłowy

Ramphastos dicolorus (III Argentyna)

Tukan zielonodzioby

Ramphastos sulfuratus (II)

Tukan tęczodzioby

Ramphastos toco (II)

Tukan toko

Ramphastos tucanus (II)

Tukan czerwonodzioby

Ramphastos vitellinus (II)

Tukan żółtogardły

Selenidera maculirostris (III Argentyna)

Tukanik plamodzioby

Perkozy

Podilymbus gigas (I)

Perkoz gwatemalski

PROCELLARIIFORMES

Albatrosy

Phoebastria albatrus (I)

Albatros krótkosterny

PSITTACIFORMES

Papugowe

PSITTACIFORMES spp. (II)

(z wyjątkiem gatunków objętych załącznikiem A z wyjątkiem Agapornis roseicollis, Melopsittacus undulatus, Nymphicus hollandicus oraz Psittacula krameri, które nie są objęte załącznikami do niniejszego rozporządzenia)

Papugowe

Cacatuidae

Kakadu

Cacatua goffiniana (I)

Kakadu białooka

Cacatua haematuropygia (I)

Kakadu filipińska

Cacatua moluccensis (I)

Kakadu molucka

Cacatua sulphurea (I)

Kakadu żółtolica

Probosciger aterrimus (I)

Żałobnica palmowa

Lory

Eos histrio (I)

Lora przepasana

Vini spp. (I/II) (Vini ultramarina jest wymieniona w dodatku I, pozostałe gatunki są wymienione w dodatku II)

Loreczki

Papugi właściwe

Amazona arausiaca (I)

Amazonka czerwonoszyja

Amazona auropalliata (I)

Amazonka żółtoszyja

Amazona barbadensis (I)

Amazonka żółtoramienna

Amazona brasiliensis (I)

Amazonka płomiennosterna, amazonka brazylijska

Amazona finschi (I)

Amazonka liliogłowa

Amazona guildingii (I)

Amazonka królewska

Amazona imperialis (I)

Amazonka cesarska

Amazona leucocephala (I)

Amazonka kubańska

Amazona oratrix (I)

Amazonka żółtogardła

Amazona pretrei (I)

Amazonka czerwonouda

Amazona rhodocorytha (I)

Amazonka tęczowa

Amazona tucumana (I)

Amazonka żółtouda, amazonka tukumańska

Amazona versicolor (I)

Amazonka z St. Lucia

Amazona vinacea (I)

Amazonka pąsowa

Amazona viridigenalis (I)

Amazonka czerwonogłowa, amazonka krasnogłowa

Amazona vittata (I)

Amazonka portorykańska

Anodorhynchus spp. (I)

Ary niebieskie

Ara ambiguus (I)

Ara oliwkowa

Ara glaucogularis (I)

Ara szafirowa

Ara macao (I)

Ara żółtoskrzydła

Ara militaris (I)

Ara zielona

Ara rubrogenys (I)

Ara różowooka

Cyanopsitta spixii (I)

Ara modra

Cyanoramphus cookii (I)

Modrolotka kozia

Cyanoramphus forbesi (I)

Modrolotka szmaragdowa

Cyanoramphus novaezelandiae (I)

Modrolotka czerwonoczelna

Cyanoramphus saisseti (I)

Modrolotka żółtawa

Cyclopsitta diophthalma coxeni (I)

Figówka czerwonoucha

Eunymphicus cornutus (I)

Modrolotka czubata

Guarouba guarouba (I)

Konura złota

Neophema chrysogaster (I)

Łąkówka krasobrzucha

Ognorhynchus icterotis (I)

Konura żółtolica

Pezoporus occidentalis (możliwe wyginięcie) (I)

Papużka żółtobrzucha

Pezoporus wallicus (I)

Papużka ziemna

Pionopsitta pileata (I)

Barwinka czerwonogłowa

Primolius couloni (I)

Ara niebieskogłowa

Primolius maracana (I)

Ara marakana, marakana

Psephotus chrysopterygius (I)

Świergotka złotoskrzydła

Psephotus dissimilis (I)

Świergotka czarnogłowa

Psephotus pulcherrimus (możliwe wyginięcie) (I)

Świergotka rajska

Psittacula echo (I)

Aleksandretta krótkosterna

Pyrrhura cruentata (I)

Rudosterka błękitnoszyja

Rhynchopsitta spp. (I)

Meksykanki

Strigops habroptilus (I)

Kakapo

Nandu

Pterocnemia pennata (I) (z wyjątkiem Pterocnemia pennata pennata, która jest wymieniona w załączniku B)

Nandu plamiste

Pterocnemia pennata pennata (II)

Nandu plamiste

Rhea americana (II)

Nandu szare

Pingwiny

Spheniscus demersus (II)

Pingwin afrykański

Spheniscus humboldti (I)

Pingwin peruwiański

Sowy

STRIGIFORMES spp. (II) (z wyjątkiem gatunków objętych załącznikiem A)

Sowy

Strigidae

Puszczykowate

Aegolius funereus (II)

Włochatka zwyczajna

Asio flammeus (II)

Sowa błotna

Asio otus (II)

Uszatka zwyczajna, sowa uszata

Athene noctua (II)

Pójdźka zwyczajna

Bubo bubo (II) (z wyjątkiem Bubo bubo bengalensis, który jest objęty załącznikiem B)

Puchacz zwyczajny

Glaucidium passerinum (II)

Sóweczka zwyczajna

Heteroglaux blewitti (I)

Pójdźka leśna

Mimizuku gurneyi (I)

Syczek wielki

Ninox natalis (I)

Sowica prążkowana

Ninox novaeseelandiae undulata (I)

Sowica kukułcza

Nyctea scandiaca (II)

Sowa śnieżna

Otus ireneae (II)

Syczek brunatny

Otus scops (II)

Syczek zwyczajny

Strix aluco (II)

Puszczyk zwyczajny

Strix nebulosa (II)

Puszczyk mszarny

Strix uralensis (II) (z wyjątkiem Strix uralensis davidi, który jest objęty załącznikiem B)

Puszczyk uralski

Surnia ulula (II)

Sowa jarzębata

Płomykówkowate

Tyto alba (II)

Płomykówka zwyczajna

Tyto soumagnei (I)

Płomykówka madagaskarska

Strusie

Struthio camelus (I) (tylko populacje Algierii, Burkina Faso, Kamerunu, Republiki Środkowej Afryki, Czadu, Mali, Mauretanii, Maroko, Nigru, Nigerii, Senegalu oraz Sudanu; wszystkie pozostałe populacje nie są objęte załącznikami do niniejszego rozporządzenia)

Struś

TINAMIFORMES

Kusacze

Tinamus solitarius (I)

Kusacz samotny

TROGONIFORMES

Trogony

Pharomachrus mocinno (I)

Kwezal herbowy

REPTILIA

Gady

Krokodylowe

CROCODYLIA spp. (II) (z wyjątkiem gatunków objętych załącznikiem A)

Krokodylowe

Alligatoridae

Aligatorowate

Alligator sinensis (I)

Aligator chiński

Caiman crocodilus apaporiensis (I)

Kajman okularowy

Caiman latirostris (I) (z wyjątkiem populacji Argentyny, która jest objęta załącznikiem B)

Kajman szerokopyski

Melanosuchus niger (I) (z wyjątkiem populacji Brazylii, która jest objęta załącznikiem B, oraz populacji Ekwadoru, która jest objęta załącznikiem B i podlega zerowemu rocznemu kontyngentowi wywozowemu do czasu zatwierdzenia rocznego kontyngentu wywozowego przez Sekretariat Konwencji CITES oraz Grupy Specjalistów ds. Krokodyli IUCN/SSC)

Kajman czarny

Krokodylowate

Crocodylus acutus (I) (z wyjątkiem populacji Kuby, która jest objęta załącznikiem B)

Krokodyl amerykański

Crocodylus cataphractus (I)

Krokodyl wąskopyski

Crocodylus intermedius (I)

Krokodyl z Orinoko

Crocodylus mindorensis (I)

Krokodyl filipiński

Crocodylus moreletii (I) (z wyjątkiem populacji Belize i Meksyku, które są objęte załącznikiem A, z zerowym kontyngentem dotyczącym dzikich okazów będących przedmiotem obrotu do celów handlowych)

Krokodyl meksykański

Crocodylus niloticus (I) (z wyjątkiem populacji Botswany, Egiptu [z zerowym kontyngentem dotyczącym dzikich okazów będących przedmiotem obrotu do celów handlowych], Etiopii, Kenii, Madagaskaru, Malawi, Mozambiku, Namibii, Republiki Południowej Afryki, Ugandy, Zjednoczonej Republiki Tanzanii [z zastrzeżeniem rocznego kontyngentu wywozowego obejmującego nie więcej niż 1600 dzikich okazów, w tym trofeów myśliwskich, oprócz okazów hodowlanych], Zambii oraz Zimbabwe;populacje te są objęte załącznikiem B)

Krokodyl nilowy

Crocodylus palustris (I)

Krokodyl błotny

Crocodylus porosus (I) (z wyjątkiem populacji Australii, Indonezji oraz Papui Nowej Gwinei, które są objęte załącznikiem B)

Krokodyl słonowodny

Crocodylus rhombifer (I)

Krokodyl kubański

Crocodylus siamensis (I)

Krokodyl syjamski

Osteolaemus tetraspis (I)

Krokodyl krótkopyski

Tomistoma schlegelii (I)

Krokodyl gawialowy

Gawiale

Gavialis gangeticus (I)

Gawial gangesowy

RHYNCHOCEPHALIA

Tuatary, hatterie

Sphenodon spp. (I)

Tuatary, hatterie

SAURIA

Agamy

Uromastyx spp. (II)

Biczogony

Chamaeleonidae

Kameleonowate

Bradypodion spp. (II)

Brookesia spp. (II) (z wyjątkiem gatunków objętych załącznikiem A)

Brookesia perarmata (I)

Calumma spp. (II)

Chamaeleo spp. (II) (z wyjątkiem gatunków objętych załącznikiem A)

Kameleony

Chamaeleo chamaeleon (II)

Kameleon pospolity, kameleon europejski

Furcifer spp. (II)

Kinyongia spp. (II)

Kameleony żyworodne

Nadzikambia spp. (II)

Kameleony żyworodne

Szyszkowcowate, jaszczurki kolczaste

Cordylus spp. (II)

Gekkonidae

Gekonowate

Cyrtodactylus serpensinsula (II)

Hoplodactylus spp. (III Nowa Zelandia)

Naultinus spp. (III Nowa Zelandia)

Phelsuma spp. (II) (z wyjątkiem gatunków objętych załącznikiem A)

Phelsuma guentheri (II)

Uroplatus spp. (II)

Helodermowate, helodermy

Heloderma spp. (II) (z wyjątkiem podgatunków objętych załącznikiem A)

Heloderma horridum charlesbogerti (I)

Heloderma meksykańska

Legwanowate, legwany

Amblyrhynchus cristatus (II)

Legwan morski

Brachylophus spp. (I)

Legwany witijskie

Conolophus spp. (II)

Legwany lądowe z Galapagos

Ctenosaura bakeri (II)

Legwan ostroogonowy z Utili

Ctenosaura oedirhina (II)

Legwan ostroogonowy z Roatánu

Ctenosaura melanosterna (II)

Legwan ostroogonowy z doliny Aguánu

Ctenosaura palearis (II)

Legwan ostroogonowy gwatemalski

Cyclura spp. (I)

Legwany nosorogie

Iguana spp. (II)

Iguany

Phrynosoma blainvillii (II)

Phrynosoma cerroense (II)

Phrynosoma coronatum (II)

Phrynosoma wigginsi (II)

Sauromalus varius (I)

Jaszczurkowate, jaszczurki właściwe

Gallotia simonyi (I)

Podarcis lilfordi (II)

Jaszczurka Lilforda

Podarcis pityusensis (II)

Jaszczurka z Ibizy

Scynkowate, scynki

Corucia zebrata (II)

Scynk nadrzewny

Teiidae

Tejowate, teidy, warany amerykańskie

Crocodilurus amazonicus (II)

Teju krokodylogonowy

Dracaena spp. (II)

Teju kajmanowy

Tupinambis spp.(II)

Warany

Varanus spp. (II) (z wyjątkiem gatunków objętych załącznikiem A)

Warany

Varanus bengalensis (I)

Waran indyjski

Varanus flavescens (I)

Waran żółtawy

Varanus griseus (I)

Waran szary

Varanus komodoensis (I)

Waran z Komodo

Varanus nebulosus (I)

Varanus olivaceus (II)

Waran Graya

Guzowcowate, jaszczurki guzowate, ksenosaury

Shinisaurus crocodilurus (II)

Jaszczurka krokodylowata, guzowiec krokodylowy

SERPENTES

Węże

Dusiciele, dusicielowate

Boidae spp. (II) (z wyjątkiem gatunków objętych załącznikiem A)

Dusiciele, dusicielowate

Acrantophis spp. (I)

Madagaskarski boa naziemny

Boa constrictor occidentalis (I)

Boa argentyński

Epicrates inornatus (I)

Boa portorykański

Epicrates monensis (I)

Epicrates subflavus (I)

Boa jamajski

Eryx jaculus (II)

Strzelec stepowy

Sanzinia madagascariensis (I)

Madagaskarski boa drzewny

Bolyeriidae spp. (II) (z wyjątkiem gatunków objętych załącznikiem A)

Bolyeria multocarinata (I)

Casarea dussumieri (I)

Węże właściwe, połozowate

Atretium schistosum (III Indie)

Cerberus rynchops (III Indie)

Połoz psiogłowy

Clelia clelia (II)

Mussurana

Cyclagras gigas (II)

Żabojad argentyński

Elachistodon westermanni (II)

Jajożer indyjski

Ptyas mucosus (II)

Xenochrophis piscator (III Indie)

Zdradnicowate

Hoplocephalus bungaroides (II)

Micrurus diastema (III Honduras)

Koralówka atlantycka

Micrurus nigrocinctus (III Honduras)

Koralówka czarnopasa

Naja atra (II)

Kobra pospolita

Naja kaouthia (II)

Kobra nepalska

Naja mandalayensis (II)

Naja naja (II)

Okularnik indyjski

Naja oxiana (II)

Kobra środkowoazjatycka

Naja philippinensis (II)

Naja sagittifera (II)

Naja samarensis (II)

Naja siamensis (II)

Naja sputatrix (II)

Naja sumatrana (II)

Ophiophagus hannah (II)

Kobra królewska

Loxocemidae spp. (II)

Pythonidae

Pytony

Pythonidae spp. (II) (z wyjątkiem podgatunków objętych załącznikiem A)

Pytony

Python molurus molurus (I)

Pyton tygrysi

Tropidophiidae spp. (II)

Viperidae

Żmijowate

Crotalus durissus (III Honduras)

Grzechotnik straszliwy

Crotalus durissus unicolor

Daboia russelii (III Indie)

Daboja łańcuszkowa, żmija łańcuszkowa

Vipera latifii

Żmija irańska

Vipera ursinii (I) (tylko populacja Europy, z wyjątkiem obszaru, który dawniej tworzył ZSSR; te ostatnie populacje nie są objęte załącznikami do niniejszego rozporządzenia)

Żmija łąkowa

Vipera wagneri (II)

Żółwie

Carettochelyidae

Miękkoskórkowate, żółwie dwupazurzaste, żółwie miękkoskóre

Carettochelys insculpta (II)

Miękkoskórek dwupazurzasty, żółw dwupazurzasty, żółw miękkoskóry, żółw nowogwinejski

Chelidae

Żółwie wężoszyjne, żółwie wężoszyje, matamatowate

Chelodina mccordi (II)

Chelodyna rotiańska

Pseudemydura umbrina (I)

Wężogłówka zachodnioaustralijska

Żółwie morskie

Cheloniidae spp. (I)

Żółwie morskie

Chelydridae

Żółwie skorpuchowate

Macrochelys temminckii (III - Stany Zjednoczone Ameryki)

Żółw sępi

Dermatemydidae

Spłaszczkowate, żółwie spłaszczone

Dermatemys mawii (II)

Żółw spłaszczony

Dermochelyidae

Żółwie skórzaste

Dermochelys coriacea (I)

Żółwie skórzaste

Emydidae

Żółwie błotne, żółwie słodkowodne

Chrysemys picta

Żółw malowany

Glyptemys insculpta (II)

Żółw leśny

Glyptemys muhlenbergii (I)

Żółw torfowiskowy

Graptemys spp. (III Stany Zjednoczone Ameryki).

Terrapene spp. (II) (z wyjątkiem gatunków objętych załącznikiem A)

Terapeny

Terrapene coahuila (I)

Terapena wodna

Trachemys scripta elegans

Żółw czerwonolicy, żółw czerwonouchy

Batagurowate, batagury

Batagur affinis (I)

Batagur baska (I)

Batagur słodkowodny, batagur baska

Batagur spp. (z wyjątkiem gatunków objętych załącznikiem A)

Cuora spp. (II)

Geoclemys hamiltonii (I)

Geoemyda spengleri (III Chiny)

Heosemys annandalii (II)

Żółw świątynny

Heosemys depressa (II)

Heosemys grandis (II)

Heosemys spinosa (II)

Żółw kolczasty

Leucocephalon yuwonoi (II)

Żółw celebeski

Malayemys macrocephala (II)

Malayemys subtrijuga (II)

Mauremys annamensis (II)

Mauremys iversoni (III Chiny)

Mauremys megalocephala (III Chiny)

Mauremys mutica (II)

Mauremys nigricans (III Chiny)

Mauremys pritchardi (III Chiny)

Mauremys reevesii (III Chiny)

Mauremys sinensis (III Chiny)

Melanochelys tricarinata (I)

Morenia ocellata (I)

Notochelys platynota (II)

Ocadia glyphistoma (III Chiny)

Ocadia philippeni (III Chiny)

Orlitia borneensis (II)

Pangshura spp. (II) (z wyjątkiem gatunków objętych załącznikiem A)

Pangshura tecta (I)

Sacalia bealei (III Chiny)

Sacalia pseudocellata (III Chiny)

Sacalia quadriocellata (III Chiny)

Siebenrockiella crassicollis (II)

Siebenrockiella leytensis (II)

Żółw wielkogłowy

Platysternon megacephalum (II)

Żółw wielkogłowy

Podocnemididae

Erymnochelys madagascariensis (II)

Peltocephalus dumerilianus (II)

Podocnemis spp. (II)

Żółwie lądowe

Testudinidae spp. (II) (z wyjątkiem gatunków objętych załącznikiem A) zerowy roczny kontyngent wywozowy został ustalony na okazy Geochelone sulcata pozyskane w naturze i będące przedmiotem obrotu, przede wszystkim do celów handlowych)

Żółwie lądowe

Astrochelys radiata (I)

Astrochelys yniphora (I)

Chelonoidis nigra (I)

Gopherus flavomarginatus (I)

Malacochersus tornieri (II)

Psammobates geometricus (I)

Pyxis arachnoides (I)

Pyxis planicauda (I)

Testudo graeca (II)

Żółw śródziemnomorski, żółw mauretański, żółw iberyjski

Testudo hermanni (II)

Żółw grecki

Testudo kleinmanni (I)

Żółw egipski

Testudo marginata (II)

Żółw obrzeżony

Żółwiakowate, żółwiaki, żółwie trójpazurzaste

Amyda cartilaginea (II)

Apalone spinifera atra (I)

Aspideretes gangeticus (I)

Aspideretes hurum (I)

Aspideretes nigricans (I)

Chitra spp. (II)

Lissemys punctata (II)

Lissemys scutata (II)

Palea steindachneri (III Chiny)

Pelochelys spp. (II)

Pelodiscus axenaria (III Chiny)

Pelodiscus maackii (III Chiny)

Pelodiscus parviformis (III Chiny)

Rafetus swinhoei (III Chiny)

Płazy

Płazy bezogonowe

Bufonidae

Ropuchy

Altiphrynoides spp. (I)

Atelopus zeteki (I)

Bufo periglenes (I)

Bufo superciliaris (I)

Nectophrynoides spp. (I)

Nimbaphrynoides spp. (I)

Spinophrynoides spp. (I)

Calyptocephalella gayi (III Chile)

Dendrobatidae

Drzewołazowate, drzewołazy

Allobates femoralis (II)

Allobates zaparo (II)

Cryptophyllobates azureiventris (II)

Dendrobates spp. (II)

Epipedobates spp. (II)

Phyllobates spp. (II)

Agalychnis spp. (II)

Mantellidae

Mantellowate

Mantella spp. (II)

Microhylidae

Żaby wąskopyskie

Dyscophus antongilii (I)

Scaphiophryne gottlebei (II)

Żabowate, żaby właściwe

Conraua goliath

Żaba goliat

Euphlyctis hexadactylus (II)

Hoplobatrachus tigerinus (II)

Rana catesbeiana

Żaby australijskie, żółwinkowate

Rheobatrachus spp. (II) (z wyjątkiem gatunków objętych załącznikiem A)

Żaby australijskie

Rheobatrachus silus (II)

Żaba gęborodna

Płazy ogoniaste

Ambystomatidae

Ambystomy

Ambystoma dumerilii (II)

Ambystoma mexicanum (II)

Ambystoma meksykańska, aksolotl meksykański

Skrytoskrzelne

Andrias spp. (I)

Salamandry olbrzymie

Salamandridae

Salamandrowate

Neurergus kaiseri (I)

Traszka zagrosańska

ELASMOBRANCHII

Spodouste

Lamnokształtne

Cetorhinidae

Długoszparowate

Cetorhinus maximus (II)

Długoszpar, rekin olbrzymi

Lamnidae

Lamnowate

Carcharodon carcharias (II)

Zarłacz biały

Lamna nasus (III 27 państw członkowskich)(20)

Żarłacz śledziowy, lamna

Dywanokształtne

Rhincodontidae

Rhincodon typus (II)

Rekin wielorybi

RAJIFORMES

Rajokształtne

Pristidae

Piłowate

Pristidae spp. (I) (z wyjątkiem gatunku objętego załącznikiem B)

Piłowate

Pristis microdon (II) (jedynie w celu umożliwienia międzynarodowej wymiany handlowej żywymi zwierzętami do odpowiednich i dopuszczalnych akwariów głównie w celach ochronnych. Wszystkie inne okazy są uznane za okazy gatunków objętych załącznikiem A i handel nimi jest odpowiednio uregulowany)

Piła słodkowodna

Promieniopłetwe, kostnopromieniste, kostnopromienne

Jesiotrokształtne

ACIPENSERIFORMES spp. (II) (z wyjątkiem gatunków objętych załącznikiem A)

Acipenseridae

Jesiotrowate

Acipenser brevirostrum (I)

Jesiotr krótkonosy

Acipenser sturio (I)

Jesiotr zachodni

Węgorzokształtne

Anguillidae

Węgorzowate

Anguilla anguilla (II)

Węgorz europejski

CYPRINIFORMES

Karpiokształtne

Catostomidae

Czukuczanowate

Chasmistes cujus (I)

Cyprinidae

Karpiowate

Caecobarbus geertsi (II)

Probarbus jullieni (I)

Kostnojęzykokształtne, arowanokształtne, arapaimokształtne

Osteoglossidae

Kostnojęzykowe

Arapaima gigas (II)

Arapaima

Scleropages formosus (I)

Arowana azjatycka

Okoniokształtne

Labridae

Wargaczowate

Cheilinus undulatus (II)

Wargacz garbogłowy

Sciaenidae

Kulbinowate

Totoaba macdonaldi (I)

Totoaba

SILURIFORMES

Sumokształtne

Pangasiidae

Pangasianodon gigas (I)

Pangaz

SYNGNATHIFORMES

Ciernikokształtne

Syngnathidae

Igliczniowate

Hippocampus spp. (II)

Pławikoniki, koniki morskie

SARCOPTERYGII

Mięśniopłetwe

Ceratodontidae

Rogozębowate

Neoceratodus forsteri (II)

Rogoząb,barramunda

COELACANTHIFORMES

Celakantokształtne, latimeriokształtne, trzonicokształtne

Latimeriidae

Latimeria spp. (I)

SZKARŁUPNIE (ROZGWIAZDY, WĘŻOWIDŁA, JEŻOWCE I STRZYKWY)

Strzykwy

ASPIDOCHIROTIDA

Stichopodidae

Isostichopus fuscus (III Ekwador)

ARTHROPODA (STAWONOGI)

Pajęczaki

ARANEAE

Theraphosidae

Ptasznikowate

Aphonopelma albiceps (II)

Aphonopelma pallidum (II)

Brachypelma spp. (II)

Skorpiony

Scorpionidae

Pandinus dictator (II)

Pandinus gambiensis (II)

Pandinus imperator (II)

Owady

Chrząszcze

Lucanidae

Stag beetles

Colophon spp. (III Republika Południowej Afryki)

Jelonkowate

Scarabaeidae

Żukowate

Dynastes satanas (II)

LEPIDOPTERA

Motyle

Rusałkowate, południcowate, południce, perłowce

Agrias amydon boliviensis (III Boliwia)

Morpho godartii lachaumei (III Boliwia)

Prepona praeneste buckleyana (III Boliwia)

Paziowate

Atrophaneura jophon (II)

Atrophaneura palu

Atrophaneura pandiyana (II)

Bhutanitis spp. (II)

Graphium sandawanum

Graphium stresemanni

Ornithoptera spp. (II) (z wyjątkiem gatunków objętych załącznikiem A)

Ornithoptera alexandrae (I)

Papilio benguetanus

Papilio chikae (I)

Papilio esperanza

Papilio homerus (I)

Papilio hospiton (I)

Papilio morondavana

Papilio neumoegeni

Parides ascanius

Parides hahneli

Parnassius apollo (II)

Teinopalpus spp. (II)

Trogonoptera spp. (II)

Troides spp. (II)

ARHYNCHOBDELLIDA

Hirudinidae

Pijawkowate

Hirudo medicinalis (II)

Pijawka lekarska

Hirudo verbana (II)

Azjatycko-południowoeuropejska pijawka lekarska

Małże

MYTILOIDA

Mytilidae

Omułkowate

Lithophaga lithophaga (II)

UNIONOIDA

Skójkowate

Conradilla caelata (I)

Cyprogenia aberti (II)

Dromus dromas (I)

Epioblasma curtisii (I)

Epioblasma florentina (I)

Epioblasma sampsonii (I)

Epioblasma sulcata perobliqua (I)

Epioblasma torulosa gubernaculum (I)

Epioblasma torulosa rangiana (II)

Epioblasma torulosa torulosa (I)

Epioblasma turgidula (I)

Epioblasma walkeri (I)

Fusconaia cuneolus (I)

Fusconaia edgariana (I)

Lampsilis higginsii (I)

Lampsilis orbiculata orbiculata (I)

Lampsilis satur (I)

Lampsilis virescens (I)

Plethobasus cicatricosus (I)

Plethobasus cooperianus (I)

Pleurobema clava (II)

Pleurobema plenum (I)

Potamilus capax (I)

Quadrula intermedia (I)

Quadrula sparsa (I)

Toxolasma cylindrella (I)

Unio nickliniana (I)

Unio tampicoensis tecomatensis (I)

Villosa trabalis (I)

Przydacznie

Tridacnidae spp. (II)

GASTROPODA

Ślimaki, brzuchonogi

Strombidae

Skrzydelniki

Strombus gigas (II)

STYLOMMATOPHORA

Achatinella spp. (I)

Camaenidae

Papustyla pulcherrima (II)

CNIDARIA (KORALOWCE, UKWIAŁY)

Koralowce

ANTIPATHARIA

Kolczniki

ANTIPATHARIA spp. (II)

Koralowce czarne

GORGONACEAE

Gorgonie

Coralliidae

Korale szlachetne

Corallium elatius (III Chiny)

Corallium japonicum (III Chiny)

Corallium konjoi (III Chiny)

Corallium secundum (III Chiny)

Korale niebieskie

Helioporidae spp. (II) (obejmuje jedynie gatunek Heliopora coerulea)(21)

Korale niebieskie

SCLERACTINIA

SCLERACTINIA spp. (II)(22)

STOLONIFERA

Tubiporidae

Organeczniki

Tubiporidae spp. (II)(23)

Organeczniki

HYDROZOA

Stułbiopławy

Milleporidae

Milleporidae spp. (II)(24)

STYLASTERINA

Stylasteridae spp. (II)(25)

FLORA

Agawowate

Agave parviflora (I)

Agave victoriae-reginae (II) #4

Nolina interrata (II)

Amarylkowate

Galanthus spp. (II) #4

Sternbergia spp. (II) #4

Operculicarya hyphaenoides (II)

Operculicarya pachypus (II)

Hoodia spp. (II) #9

Pachypodium spp. (II) (z wyjątkiem gatunków objętych załącznikiem A) #4

Pachypodium ambongense (I)

Pachypodium baronii (I)

Pachypodium decaryi (I)

Rauvolfia serpentina (II) #2

Araliowate

Panax ginseng (II) (tylko populacja Federacji Rosyjskiej; żadne inne populacje nie są objęte załącznikami do niniejszego rozporządzenia) #3

Panax quinquefolius (II) #3

Araukariowate

Araucaria araucana (I)

Araukaria

BERBERIDACEAE

Berberysowate

Podophyllum hexandrum (II) #2

BROMELIACEAE

Bromeliowate, ananasowate, zapylcowate

Tillandsia harrisii (II) #4

Tillandsia kammii (II) #4

Tillandsia kautskyi (II) #4

Tillandsia mauryana (II) #4

Tillandsia sprengeliana (II) #4

Tillandsia sucrei (II) #4

Tillandsia xerographica (II)(26) #4

Kaktusowate

CACTACEAE spp. (II) (Z wyjątkiem gatunków objętych załącznikiem A oraz Pereskia spp., Pereskiopsis spp. i Quiabentia spp)(27) #4

Kaktusowate

Ariocarpus spp. (I)

Astrophytum asterias (I)

Aztekium ritteri (I)

Coryphantha werdermannii (I)

Discocactus spp. (I)

Echinocereus ferreirianus ssp. lindsayi (I)

Echinocereus schmollii (I)

Escobaria minima (I)

Escobaria sneedii (I)

Mammillaria pectinifera (I)

Mammillaria solisioides (I)

Melocactus conoideus (I)

Melocactus deinacanthus (I)

Melocactus glaucescens (I)

Melocactus paucispinus (I)

Obregonia denegrii (I)

Pachycereus militaris (I)

Pediocactus bradyi (I)

Pediocactus knowltonii (I)

Pediocactus paradinei (I)

Pediocactus peeblesianus (I)

Pediocactus sileri (I)

Pelecyphora spp. (I)

Sclerocactus brevihamatus ssp. tobuschii (I)

Sclerocactus erectocentrus (I)

Sclerocactus glaucus (I)

Sclerocactus mariposensis (I)

Sclerocactus mesae-verdae (I)

Sclerocactus nyensis (I)

Sclerocactus papyracanthus (I)

Sclerocactus pubispinus (I)

Sclerocactus wrightiae (I)

Strombocactus spp. (I)

Turbinicarpus spp. (I)

Uebelmannia spp. (I)

Caryocar costaricense (II) #4

COMPOSITAE (ASTERACEAE)

Złożone (astrowate)

Saussurea costus (I) (znany również jako S. lappa, Aucklandia lappa lub A. costus)

CRASSULACEAE

Gruboszowate

Dudleya stolonifera (II)

Dudleya traskiae (II)

Zygosicyos pubescens (II) (określany również jako Xerosicyos pubescens)

Zygosicyos tripartitus (II)

CUPRESSACEAE

Cyprysowate

Fitzroya cupressoides (I)

Pilgerodendron uviferum (I)

Olbrzymkowate

Cyathea spp. (II) #4

CYCADACEAE

Sagowcowate

CYCADACEAE spp. (II) (z wyjątkiem gatunków objętych załącznikiem A) #4

Sagowcowate

Cycas beddomei (I)

Cibotium barometz (II) #4

Dicksonia spp. (II) (tylko populacje Ameryk; żadne inne populacje nie są objęte załącznikami do niniejszego rozporządzenia. Dotyczy to również synonimów Dicksonia berteriana, D. externa, D. sellowiana i D. stuebelii) #4

DIDIEREACEAE spp. (II) #4

DIOSCOREACEAE

Dioscorea deltoidea (II) #4

DROSERACEAE

Dionaea muscipula (II) #4

EUPHORBIACEAE

Euphorbia spp. (II) #4

(Wyłącznie gatunki gruboszowate, z wyjątkiem:

1)  Euphorbia misera;

2)  sztucznie rozmnożonych okazów kultywarów Euphorbia trigona;

3)  sztucznie rozmnożonych okazów Euphorbia lactea szczepionych na sztucznie rozmnożonych kłączach Euphorbia neriifolia, gdy są one:

grzebieniaste, lub

wachlarzowate, lub

kolorowymi mutantami;

4)  sztucznie rozmnożonych okazów kultywarów Euphorbia»Milii« gdy są one:

łatwo rozpoznawalne jako okazy sztucznie rozmnożone oraz

wprowadzone lub są przedmiotem (ponownego) wywozu z Unii w partiach po 100 lub więcej roślin;

które nie podlegają przepisom niniejszego rozporządzenia, oraz

5)  gatunków objętych załącznikiem A)

Euphorbia ambovombensis (I)

Euphorbia capsaintemariensis (I)

Euphorbia cremersii (I) (obejmuje formy viridifolia i var. rakotozafyi)

Euphorbia cylindrifolia (I) (obejmuje ssp. tuberifera)

Euphorbia decaryi (I) (obejmuje vars. ampanihyensis, robinsonii i sprirosticha)

Euphorbia francoisii (I)

Euphorbia handiensis (II)

Euphorbia lambii (II)

Euphorbia moratii (I) (obejmuje vars. antsingiensis, bemarahensis i multiflora)

Euphorbia parvicyathophora (I)

Euphorbia quartziticola (I)

Euphorbia stygiana (II)

Euphorbia tulearensis (I)

Fouquieria columnaris (II) #4

Fouquieria fasciculata (I)

Fouquieria purpusii (I)

Gnetowate

Gnetum montanum (III Nepal) #1

JUGLANDACEAE

Orzechowate

Oreomunnea pterocarpa (II) #4

LAURACEAE

Aniba rosaeodora (II) (znany również jako A. duckei) #12

Palisander

LEGUMINOSAE

(FABACEAE)

Bobowate

Caesalpinia echinata (II) #10

Dalbergia nigra (I)

Dalbergia retusa (III Gwatemala) (jedynie populacja Gwatemali; wszystkie pozostałe populacje są objęte załącznikiem D) #5

Dalbergia stevensonii (III Gwatemala) (jedynie populacja Gwatemali; wszystkie pozostałe populacje są objęte załącznikiem D) #5

Dipteryx panamensis (III Kostaryka/Nikaragua)

Pericopsis elata (II) #5

Platymiscium pleiostachyum (II) #4

Pterocarpus santalinus (II) #7

Liliowate

Aloe spp. (II) (z wyjątkiem gatunków objętych załącznikiem A oraz Aloe vera; znanego również jako Aloe barbadensis, który nie jest objęty załącznikami do niniejszego rozporządzenia) #4

Aloesy

Aloe albida (I)

Aloe albiflora (I)

Aloe alfredii (I)

Aloe bakeri (I)

Aloe bellatula (I)

Aloe calcairophila (I)

Aloe compressa (I) (obejmuje vars. paucituberculata, rugosquamosa i schistophila)

Aloe delphinensis (I)

Aloe descoingsii (I)

Aloe fragilis (I)

Aloe haworthioides (I) (obejmuje var. aurantiaca)

Aloe helenae (I)

Aloe laeta (I) (obejmuje var. maniaensis)

Aloe parallelifolia (I)

Aloe parvula (I)

Aloe pillansii (I)

Aloe polyphylla (I)

Aloe rauhii (I)

Aloe suzannae (I)

Aloe versicolor (I)

Aloe vossii (I)

Magnoliowate

Magnolia liliifera var. obovata (III Nepal) #1

MELIACEAE

Mahoniowce, cedry

Cedrela fissilis (III Boliwia) (jedynie populacja Boliwii; wszystkie pozostałe populacje są objęte załącznikiem D) #5

Cedrela lilloi (III Boliwia) (jedynie populacja Boliwii; wszystkie pozostałe populacje są objęte załącznikiem D) #5

Cedrela odorata (III Boliwia/Brazylia/Kolumbia/Gwatemala/Peru) (jedynie populacje państw, które zgłosiły gatunki do dodatku III; wszystkie pozostałe populacje są objęte załącznikiem D) #5

Spanish cedar

Swietenia humilis (II) #4

Swietenia macrophylla (II) (Populacja Neotropiku – obejmuje Amerykę Środkową i Południową oraz Karaiby) #6

Swietenia mahagoni (II) #5

Dzbanecznikowate

Nepenthes spp. (II) (z wyjątkiem gatunków objętych załącznikiem A) #4

Nepenthes khasiana (I)

Nepenthes rajah (I)

Storczykowate

ORCHIDACEAE spp. (II) (z wyjątkiem gatunków objętych załącznikiem A)(28) #4

Storczyki

W odniesieniu do następujących gatunków objętych załącznikiem A, sadzonki oraz hodowle tkanek nie są objęte przepisami niniejszego rozporządzenia wówczas gdy:

—  są uzyskane metodą in vitro, w stałym albo płynnym podłożu, oraz

—  spełniają definicję »sztucznie rozmnażanych« zgodnie z art. 56 rozporządzenia Komisji (WE) nr 865/2006, oraz

—  gdy wprowadzane lub gdy są przedmiotem (ponownego) wywozu z Unii - są transportowane w sterylnych pojemnikach

Aerangis ellisii (I)

Cephalanthera cucullata (II)

Cypripedium calceolus (II)

Dendrobium cruentum (I)

Goodyera macrophylla (II)

Laelia jongheana (I)

Laelia lobata (I)

Liparis loeselii (II)

Ophrys argolica (II)

Ophrys lunulata (II)

Orchis scopulorum (II)

Paphiopedilum spp. (I)

Peristeria elata (I)

Phragmipedium spp. (I)

Renanthera imschootiana (I)

Spiranthes aestivalis (II)

Zarazowate

Cistanche deserticola (II) #4

PALMAE

(ARECACEAE)

Palmowate

Beccariophoenix madagascariensis (II) #4

Chrysalidocarpus decipiens (I)

Lemurophoenix halleuxii (II)

Lodoicea maldivica (III Seszele) #13

Lodoicja seszelska

Marojejya darianii (II)

Neodypsis decaryi (II) #4

Ravenea louvelii(II)

Ravenea rivularis (II)

Satranala decussilvae (II)

Voanioala gerardii (II)

Makowate

Meconopsis regia (III Nepal) #1

PASSIFLORACEAE

Adenia olaboensis (II)

PINACEAE

Sosnowate

Abies guatemalensis (I)

Pinus koraiensis (III Federacja Rosyjska) #5

Zastrzalinowate

Podocarpus neriifolius (III Nepal) #1

Podocarpus parlatorei (I)

Portulakowate

Anacampseros spp. (II) #4

Avonia spp. (II) #4

Lewisia serrata (II) #4

Pierwiosnkowate

Cyclamen spp. (II)(29) #4

Cyklameny

RANUNCULACEAE

Jaskrowate

Adonis vernalis (II) #2

Miłek wiosenny

Hydrastis canadensis (II) #8

Różowate

Prunus africana (II) #4

RUBIACEAE

Balmea stormiae (I)

SARRACENIACEAE

Kapturnicowate

Sarracenia spp. (II) (z wyjątkiem gatunków objętych załącznikiem A) #4

Sarracenia oreophila (I)

Sarracenia rubra ssp. alabamensis (I)

Sarracenia rubra ssp. jonesii (I)

Trędownikowate

Picrorhiza kurrooa (II) (z wyjątkiem Picrorhiza scrophulariiflora) #2

STANGERIACEAE

Stangeriowate

Bowenia spp. (II) #4

Stangeria eriopus (I)

Cisowate

Taxus chinensis i niższe taksony tego gatunku (II) #2

Taxus cuspidata i niższe taksony tego gatunku (II)(30) #2

Taxus fuana i niższe taksony tego gatunku (II) #2

Taxus sumatrana i niższe taksony tego gatunku (II) #2

Taxus wallichiana (II) #2

Wawrzynkowate

Aquilaria spp. (II) #4

Gonystylus spp. (II) #4

Gyrinops spp. (II) #4

Trochodendronowate

Tetracentron sinense (III Nepal) #1

VALERIANACEAE

Kozłkowate

Nardostachys grandiflora (II) #2

VITACEAE

Cyphostemma elephantopus (II)

Cyphostemma montagnacii (II)

WELWITSCHIACEAE

Welwiczjowate

Welwitschia mirabilis (II) #4

Welwiczja przedziwna

ZAMIACEAE

ZAMIACEAE spp. (II) (z wyjątkiem gatunków objętych załącznikiem A) #4

Ceratozamia spp. (I)

Chigua spp. (I)

Encephalartos spp. (I)

Microcycas calocoma (I)

Imbirowate

Hedychium philippinense (II) #4

ZYGOPHYLLACEAE

Parolistowate

Bulnesia sarmientoi (II) #11

Guaiacum spp. (II) #2

Załącznik D

Nazwa zwyczajowa

FAUNA

CHORDATA (STRUNOWCE)

MAMMALIA

Ssaki

CARNIVORA

Drapieżne

Canidae

Psowate

Vulpes vulpes griffithi (III Indie) §1

Vulpes vulpes montana (III Indie) §1

Vulpes vulpes pusilla (III Indie) §1

Mustelidae

Łasicowate

Mustela altaica (III Indie) §1

Mustela erminea ferghanae (III Indie) §1

Mustela kathiah (III Indie) §1

Mustela sibirica (III Indie) §1

DIPROTODONTIA

Dwuprzodozębowce

Macropodidae

Kangurowate

Dendrolagus dorianus

Dendrolagus goodfellowi

Dendrolagus matschiei

Dendrolagus pulcherrimus

Dendrolagus stellarum

AVES

Ptaki

ANSERIFORMES

Anatidae

Blaszkodziobe

Anas melleri

COLUMBIFORMES

Gołębiowe

Columbidae

Gołębiowate, gołębie właściwe

Columba oenops

Didunculus strigirostris

Ducula pickeringii

Gallicolumba crinigera

Ptilinopus marchei

Turacoena modesta

GALLIFORMES

Grzebiące (kuraki)

Cracidae

Czubacze

Crax alector

Pauxi unicornis

Penelope pileata

Megapodiidae

Nogale

Eulipoa wallacei

Phasianidae

Kurowate

Arborophila gingica

Lophura bulweri

Lophura diardi

Lophura inornata

Lophura leucomelanos

Syrmaticus reevesii §2

PASSERIFORMES

Wróblowe

Bombycillidae

Jemiołuszki

Bombycilla japonica

Corvidae

Krukowate

Cyanocorax caeruleus

Cyanocorax dickeyi

Cotingidae

Bławatnikowate

Procnias nudicollis

Emberizidae

Trznadlowate

Dacnis nigripes

Sporophila falcirostris

Sporophila frontalis

Sporophila hypochroma

Sporophila palustris

Estrildidae

Astryldy

Amandava amandava

Cryptospiza reichenovii

Erythrura coloria

Erythrura viridifacies

Estrilda quartinia (często będąca przedmiotem obrotu jako Estrilda melanotis)

Hypargos niveoguttatus

Lonchura griseicapilla

Lonchura punctulata

Lonchura stygia

Fringillidae

Łuszczaki, ziarnojady, ziębowate

Carduelis ambigua

Carduelis atrata

Kozlowia roborowskii

Pyrrhula erythaca

Serinus canicollis

Serinus citrinelloides hypostictus (często będący przedmiotem obrotu jako Serinus citrinelloides)

Icteridae

Kacykowate

Sturnella militaris

Muscicapidae

Muchołówkowate

Cochoa azurea

Cochoa purpurea

Garrulax formosus

Garrulax galbanus

Garrulax milnei

Niltava davidi

Stachyris whiteheadi

Swynnertonia swynnertoni (określana również jako Pogonicichla swynnertoni)

Turdus dissimilis

Pittidae

Kurtaczkowate

Pitta nipalensis

Pitta steerii

Sittidae

Kowalikowate

Sitta magna

Sitta yunnanensis

Sturnidae

Szpakowate

Cosmopsarus regius

Mino dumontii

Sturnus erythropygius

REPTILIA

Gady

TESTUDINES

Geoemydidae

Żółwie słodkowodne

Melanochelys trijuga

SAURIA

Agamidae

Physignathus cocincinus

Agama błotna

Anguidae

Abronia graminea

Gekkonidae

Gekonowate

Rhacodactylus auriculatus

Rhacodactylus ciliatus

Rhacodactylus leachianus

Teratoscincus microlepis

Teratoscincus scincus

Gerrhosauridae

Szyszkowcowate, jaszczurki kolczaste

Zonosaurus karsteni

Zonosaurus quadrilineatus

Iguanidae

Ctenosaura quinquecarinata

Legwan ostroogonowy

Scincidae

Scynkowate, scynki

Tribolonotus gracilis

Tribolonotus novaeguineae

SERPENTES

Węże

Colubridae

Węże właściwe, połozowate

Elaphe carinata §1

Elaphe radiata §1

Elaphe taeniura §1

Enhydris bocourti §1

Homalopsis buccata §1

Langaha nasuta

Leioheterodon madagascariensis

Ptyas korros §1

Rhabdophis subminiatus §1

Hydrophiidae

Węże morskie

Lapemis curtus (obejmuje Lapemis hardwickii) §1

Viperidae

Żmijowate

Calloselasma rhodostoma §1

AMPHIBIA

Płazy

ANURA

Płazy bezogonowe

Hylidae

Rzekotkowate

Phyllomedusa sauvagii

Rzekotka białowarga

Leptodactylidae

Żaby południowe

Leptodactylus laticeps

Żaba południowa plamista

Ranidae

Żabowate, żaby właściwe

Limnonectes macrodon

Żaba jawajska

Rana shqiperica

Żaba albańska

CAUDATA

Płazy ogoniaste

Hynobiidae

Kątozębne

Ranodon sibiricus

Traszka żabiozębna

Plethodontidae

Salamandry bezpłucne

Bolitoglossa dofleini

Salamandra palmowa

Salamandridae

Salamandrowate

Cynops ensicauda

Traszka mieczoogonowa

Echinotriton andersoni

Salamandra Andersona

Pachytriton labiatus

Tryton wiosłoogonowy

Paramesotriton spp.

Tryton brodawkowy

Salamandra algira

Salamandra algierska

Tylototriton spp.

Tryton guzowaty

ACTINOPTERYGII

Ryby

PERCIFORMES

Okoniokształtne

Apogonidae

Apogonowate, kardynałkowate

Pterapogon kauderni

ARTHROPODA (STAWONOGI)

INSECTA

Owady

LEPIDOPTERA

Motyle

Papilionidae

Paziowate

Baronia brevicornis

Papilio grosesmithi

Papilio maraho

MOLLUSCA (MIĘCZAKI)

GASTROPODA

Haliotidae

Haliotis midae

FLORA

AGAVACEAE

Agawowate

Calibanus hookeri

Dasylirion longissimum

ARACEAE

Obrazkowate

Arisaema dracontium

Arisaema erubescens

Arisaema galeatum

Arisaema nepenthoides

Arisaema sikokianum

Arisaema thunbergii var. urashima

Arisaema tortuosum

Biarum davisii ssp. marmarisense

Biarum ditschianum

COMPOSITAE (ASTERACEAE)

Złożone (astrowate)

Arnica montana §3

Othonna cacalioides

Othonna clavifolia

Othonna hallii

Othonna herrei

Othonna lepidocaulis

Othonna retrorsa

ERICACEAE

Wrzosowate

Arctostaphylos uva-ursi §3

GENTIANACEAE

Goryczkowate

Gentiana lutea §3

LEGUMINOSAE (FABACEAE)

Bobowate

Dalbergia granadillo §4

Dalbergia retusa (z wyjątkiem populacji, które jest objęta załącznikiem C) §4

Dalbergia stevensonii (z wyjątkiem populacji, które jest objęta załącznikiem C) §4

LILIACEAE

Liliowate

Trillium pusillum

Trillium rugelii

Trillium sessile

LYCOPODIACEAE

Widłakowate

Lycopodium clavatum §3

MELIACEAE

Mahoniowce, cedry

Cedrela fissilis (z wyjątkiem populacji, które jest objęta załącznikiem C) §4

Cedrela lilloi (C. angustifolia) (z wyjątkiem populacji, które jest objęta załącznikiem C) §4

Cedrela montana §4

Cedrela oaxacensis §4

Cedrela odorata (z wyjątkiem populacji, które są objęte załącznikiem C) §4

Cedrela salvadorensis §4

Cedrela tonduzii §4

MENYANTHACEAE

Bobrkowate

Menyanthes trifoliata §3

PARMELIACEAE

Tarczownicowate

Cetraria islandica §3

PASSIFLORACEAE

Męczennicowate

Adenia glauca

Adenia pechuelli

PEDALIACEAE

Połapkowate

Harpagophytum spp. §3

PORTULACACEAE

Portulakowate

Ceraria carrissoana

Ceraria fruticulosa

SELAGINELLACEAE

Widliczkowate

Selaginella lepidophylla

Róża jerychońska”

_____________

ZAŁĄCZNIK II

Uchylone rozporządzenie i wykaz jego kolejnych zmian

Rozporządzenie Rady (WE) nr 338/97

(Dz.U. L 61 z 3.3.1997, s. 1)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 938/97

(Dz.U. L 140 z 30.5.1997, s. 1)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2307/97

(Dz.U. L 325 z 27.11.1997, s. 1)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2214/98

(Dz.U. L 279 z 16.10.1998, s. 3)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1476/1999

(Dz.U. L 171 z 7.7.1999, s. 5)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2724/2000

(Dz.U. L 320 z 18.12.2000, s. 1)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1579/2001

(Dz.U. L 209 z 2.8.2001, s. 14)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2476/2001

(Dz.U. L 334 z 18.12.2001, s. 3)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1497/2003

(Dz.U. L 215 z 27.8.2003, s. 3)

Rozporządzenie (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady

(Dz.U. L 284 z 31.10.2003, s. 1)

Wyłącznie art. 3 oraz załącznik III pkt 66

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 834/2004

(Dz.U. L 127 z 29.4.2004, s. 40)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1332/2005

(Dz.U. L 215 z 19.8.2005, s. 1)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 318/2008

(Dz.U. L 95 z 8.4.2008, s. 3)

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 407/2009

(Dz.U. L 123 z 19.5.2009, s. 3)

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 398/2009

(Dz.U. L 126 z 21.5.2009, s. 5)

Rozporządzenie Komisji (UE) nr 709/2010 (Dz.U. L 212 z 12.8.2010, s. 1)

Rozporządzenie Komisji (UE) nr 101/2012 (Dz.U. L 39 z 11.2.2012, s. 133)

ZAŁĄCZNIK III

Tabela korelacji

Rozporządzenie (WE) nr 338/97

Niniejsze rozporządzenie

Artykuł 1

Artykuł 1

Artykuł 2

Artykuł 2

Artykuł 3

Artykuł 3

Artykuł 4

Artykuł 4

Artykuł 5 ustęp 1-5

Artykuł 5 ustęp 1-5

Artykuł 5 ustęp 6 wyrażenie wprowadzające

Artykuł 5 ustęp 6 wyrażenie wprowadzające

Artykuł 5 ustęp 6 podpunkt (i)

Artykuł 5 ustęp 6 litera a)

Artykuł 5 ustęp 6 podpunkt (ii)

Artykuł 5 ustęp 6 litera b)

Artykuł 5 ustęp 7 litera a)

Artykuł 5 ustęp 7 akapit pierwszy

Artykuł 5 ustęp 7 litera b)

Artykuł 5 ustęp 7 akapit drugi

Artykuł 6 ustęp 1, 2 i 3

Artykuł 6 ustęp 1, 2 i 3

Artykuł 6 ustęp 4 litera a)

Artykuł 6(4) akapit pierwszy

Artykuł 6 ustęp 4 litera b)

Artykuł 6 ustęp 4 akapit drugi

Artykuł 7 ustęp 1 litera b) wyrażenie wprowadzające

Artykuł 7 ustęp 1 akapit drugi

Artykuł 7 ustęp 1 litera b) podpunkt (i)

Artykuł 7 ustęp 1 akapit trzeci litera b) podpunkt (i)

Artykuł 7 ustęp 1 litera b) podpunkt (ii)

Artykuł 7 ustęp 1 akapit trzeci litera b) podpunkt (ii)

Artykuł 7 ustęp 1 litera b) podpunkt (iii)

Artykuł 7 ustęp 1 akapit trzeci litera b) podpunkt (iii)

Artykuł 7 ustęp 1 litera c)

Artykuł 7 ustęp 1 akapit trzeci

Artykuł 7 ustęp 2 litera a)

Artykuł 7 ustęp 2 akapit pierwszy

Artykuł 7 ustęp 2 litera b)

Artykuł 7 ustęp 2 akapit drugi

Artykuł 7 ustęp 2 litera c)

Artykuł 7 ustęp 2 akapit trzeci

Artykuł 7 ustęp 2 akapit czwarty

Artykuł 7 ustęp 3

Artykuł 7 ustęp 3 akapit pierwszy

Artykuł 7 ustęp 3 akapit drugi

Artykuł 7 ustęp 4

Artykuł 7 ustęp 4 akapit pierwszy

Artykuł 7 ustęp 4 akapit drugi

Artykuł 8

Artykuł 8

Artykuł 9

Artykuł 9

Artykuł 10

Artykuł 10

Artykuł 11 ustęp 1

Artykuł 11 ustęp 1

Artykuł 11 ustęp 2 litera a)

Artykuł 11 ustęp 2 akapit pierwszy

Artykuł 11 ustęp 2 litera b)

Artykuł 11 ustęp 2 akapit drugi

Artykuł 11 ustęp 3, 4 i 5

Artykuł 11 ustęp 3, 4 i 5

Artykuł 12 ustęp 1, 2 i 3

Artykuł 12 ustęp 1, 2 i 3

Artykuł 12 ustęp 4

Artykuł 12 ustęp 4 akapit pierwszy

Artykuł 12 ustęp 4 akapit drugi

Artykuł 12 ustęp 5

Artykuł 12 ustęp 5

Artykuł 13 ustęp 1 litera a)

Artykuł 13 ustęp 1 akapit pierwszy

Artykuł 13 ustęp 1 litera b)

Artykuł 13 ustęp 1 akapit drugi

Artykuł 13 ustęp 2

Artykuł 13 ustęp 2

Artykuł 13 ustęp 3 litera a)

Artykuł 13 ustęp 3 akapit pierwszy

Artykuł 13 ustęp 3 litera b)

Artykuł 13 ustęp 3 akapit drugi

Artykuł 13 ustęp 3 litera c)

Artykuł 13 ustęp 3 akapit trzeci

Artykuł 14 ustęp 1 litera a)

Artykuł 14 ustęp 1 akapit pierwszy

Artykuł 14 ustęp 1 litera b)

Artykuł 14 ustęp 1 akapit drugi

Artykuł 14 ustęp 1 litera c)

Artykuł 14 ustęp 1 akapit trzeci

Artykuł 14 ustęp 2

Artykuł 14 ustęp 2

Artykuł 14 ustęp 3 litera a)

Artykuł 14 ustęp 3 akapit pierwszy

Artykuł 14 ustęp 3 litera b)

Artykuł 14 ustęp 3 akapit drugi

Artykuł 14 ustęp 3 litera c)

Artykuł 14 ustęp 3 akapit trzeci

Artykuł 15 ustęp 1, 2 i 3

Artykuł 15 ustęp 1, 2 i 3

Artykuł 15 ustęp 4 litera a)

Artykuł 15 ustęp 4 akapit pierwszy

Artykuł 15 ustęp 4 litera b)

Artykuł 15 ustęp 4 akapit drugi

Artykuł 15 ustęp 4 litera c)

Artykuł 15 ustęp 4 akapit trzeci

Artykuł 15 ustęp 4 litera d)

Artykuł 15 ustęp 4 akapit czwarty

Artykuł 15 ustęp 5 i 6

Artykuł 15 ustęp 5 i 6

Artykuł 16

Artykuł 16

Artykuł 17 ustęp 1

Artykuł 17 ustęp 1

Artykuł 17 ustęp 2 litera a)

Artykuł 17 ustęp 2

Artykuł 17 ustęp 2 litera b)

Artykuł 17 ustęp 3

Artykuł 18

Artykuł 21

Artykuł 19 ustęp 1 akapit pierwszy

Artykuł 19 ustęp 1 akapit drugi

Artykuł 19 ustęp 2

Artykuł 19 ustęp 3

Artykuł 18 ustęp 1

Artykuł 19 ustęp 4

Artykuł 18 ustęp 2

Artykuł 19 ustęp 5

Artykuł 18 ustęp 3

Artykuł 20

Artykuł 20

Artykuł 22

Artykuł 21

_______

_______

Artykuł 23

Artykuł 22

Artykuł 24

Załącznik

Załącznik I

______

Załącznik II

______

Załącznik III

_____________

(1) Dz.U. C 11 z 15.1.2013, s. 85.
(2) Dz.U. C 77 z 28.3.2002, s. 1.
(3)Dz.U. C 11 z 15.1.2013, s. 85.
(4)Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 16 kwietnia 2014 r.
(5)Dz.U. L 61 z 3.3.1997, s. 1.
(6)Zob.załącznik II.
(7)Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 302 z 19.10.1992, s. 1).
(8)Rozporządzenie (UE) nr 182/2011 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).
(9)Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3626/82 z dnia 3 grudnia 1982 r. w sprawie wprowadzenia we Wspólnocie Konwencji o międzynarodowym handlu dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem (Dz.U. L 384 z 31.12.1982, s. 1).
(10)Dyrektywa Rady 86/609/EWG z dnia 24 listopada 1986 roku w sprawie zbliżenia ustaw i innych aktów normatywnych oraz decyzji administracyjnych państw członkowskich dotyczących ochrony zwierząt wykorzystywanych do celów doświadczalnych i do innych celów naukowych (Dz.U. L 358 z 18.12.1986, s. 1).
(11)Dyrektywa 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylająca dyrektywę Rady 90/313/EWG (Dz.U. L 41 z 14.2.2003, s. 26).
(12)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (Dz.U. L 20 z 26.1.2010, s. 7).
(13)Dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 206 z 22.7.1992, s. 7).
(14)Populacje Argentyny (wymienione w załączniku B):Do wyłącznego celu dopuszczania do międzynarodowego handlu produktami wytworzonymi z wełny strzyżonej z żywych wikunii, oraz tkanin i przedmiotów z nich wykonanych, łącznie z luksusowymi wyrobami rzemiosła oraz artykułami dzianymi. Odwrotna strona tkaniny musi być opatrzona logotypem przyjętym przez państwa terytoriów występowania gatunków, które są sygnatariuszami Convenio para la Conservación y Manejo de la Vicuña, a brzeg fabryczny tkaniny musi być opatrzony słowami »VICUÑA-ARGENTINA«. Inne produkty muszą być opatrzone etykietą obejmującą logotyp oraz określenie miejsca »VICUÑA-ARGENTINA-ARTESANÍA«. Wszystkie pozostałe okazy uznaje się za okazy gatunku objętego załącznikiem A, a handel nimi zostaje odpowiednio uregulowany.
(15)Populacje Boliwii (wymienione w załączniku B): Do wyłącznego celu dopuszczania do międzynarodowego handlu produktami wytworzonymi z wełny strzyżonej z żywych wikunii, oraz tkanin i przedmiotów z nich wykonanych, łącznie z luksusowymi wyrobami rzemiosła oraz artykułami dzianymi. Odwrotna strona tkaniny musi być opatrzona logotypem przyjętym przez państwa terytoriów występowania gatunków, które są sygnatariuszami Convenio para la Conservación y Manejo de la Vicuña, a brzeg fabryczny tkaniny musi być opatrzony słowami »VICUÑA-BOLIVIA«. Inne produkty muszą być opatrzone etykietą obejmującą logotyp oraz określenie miejsca »VICUÑA-BOLIVIA-ARTESANÍA«. Wszystkie pozostałe okazy uznaje się za okazy gatunku objętego załącznikiem A, a handel nimi zostaje odpowiednio uregulowany.
(16)Populacje Chile (wymienione w załączniku B):Do wyłącznego celu dopuszczania międzynarodowego handlu produktami wytworzonymi z wełny strzyżonej z żywych wikunii populacji objętych załącznikiem B, oraz tkanin i przedmiotów z nich wykonanych, łącznie z luksusowymi wyrobami rzemiosła oraz artykułami dzianymi. Odwrotna strona tkaniny musi być opatrzona logotypem przyjętym przez państwa terytoriów występowania gatunków, które są sygnatariuszami Convenio para la Conservación y Manejo de la Vicuña, a brzeg fabryczny tkaniny musi być opatrzony słowami »VICUÑA-CHILE«. Inne produkty muszą być opatrzone etykietą obejmującą logotyp oraz określenie miejsca »VICUÑA-CHILE-ARTESANÍA«. Wszystkie pozostałe okazy uznaje się za okazy gatunku objętego załącznikiem A, a handel nimi zostaje odpowiednio uregulowany.
(17)Populacje Peru (wymienione w załączniku B):Do wyłącznego celu dopuszczania międzynarodowego handlu produktami wytworzonymi z wełny strzyżonej z żywych wikunii oraz zapasami istniejącymi nadal w czasie dziewiątego posiedzenia Stron Konwencji (listopad 1994 r.) 3249 kg wełny, oraz tkaninami i wykonanymi z nich przedmiotami, łącznie z luksusowymi wyrobami rzemiosła oraz wyrobami dzianymi. Odwrotna strona tkaniny musi być opatrzona logotypem przyjętym przez państwa terytoriów występowania gatunków, które są sygnatariuszami Convenio para la Conservación y Manejo de la Vicuña, a brzeg fabryczny tkaniny musi być opatrzony słowami »VICUÑA-PERU«. Inne produkty muszą być opatrzone etykietą obejmującą logotyp oraz określenie miejsca »VICUÑA-PERU-ARTESANÍA«. Wszystkie pozostałe okazy uznaje się za okazy gatunku objętego załącznikiem A, a handel nimi zostaje odpowiednio uregulowany.
(18)Wszystkie gatunki są wymienione w dodatku II, z wyjątkiem Balaena mysticetus, Eubalaena spp., Balaenoptera acutorostrata (z wyjątkiem populacji w zachodniej Grenlandii), Balaenoptera bonaerensis, Balaenoptera borealis, Balaenoptera edeni, Balaenoptera musculus, Balaenoptera omurai, Balaenoptera physalus, Megaptera novaeangliae, Orcaella brevirostris, Orcaella heinsohni, Sotalia spp, Sousa spp, Eschrichtius robustus, Lipotes vexillifer, Caperea marginata, Neophocaena phocaenoides, Phocoena sinus, Physeter macrocephalus, Platanista spp., Berardius spp., Hyperoodon spp. które są wymienione w dodatku I. Okazy gatunków wymienionych w dodatku II do Konwencji, włącznie z produktami oraz pochodnymi innymi niż produkty mięsne do celów handlowych, pozyskanymi przez ludność Grenlandii na podstawie licencji przyznanej przez właściwy zainteresowany organ, traktowane są jako przynależne do załącznika B. Ustanowiono zerowy roczny kontyngent wywozowy dla żywych okazów Tursiops truncatus populacji Morza Czarnego pozyskanych ze środowiska naturalnego i będących przedmiotem obrotu przede wszystkim do celów handlowych.
(19)Populacje Botswany, Namibii, Południowej Afryki i Zimbabwe (wymienione w załączniku B): Do wyłącznego celu dopuszczenia do: a) handlu trofeami łowieckimi do celów niehandlowych; b) handlu żywymi zwierzętami w odpowiednich i dopuszczalnych miejscach określonych w rezolucji Konferencji 11.20 w przypadku Botswany i Zimbabwe oraz w programach ochrony in situ w przypadku Namibii i Południowej Afryki; c) handlu skórami; d) handlu włosiem; e) handlu wyrobami skórzanymi do celów handlowych i niehandlowych w odniesieniu do Botswany, Namibii i Południowej Afryki oraz do celów niehandlowych w odniesieniu do Zimbabwe; f) handlu indywidualnie oznakowanymi i certyfikowanymi elementami zwanymi »ekipa« umieszczonymi w gotowej biżuterii do celów niehandlowych w odniesieniu do Namibii oraz rzeźb z kości słoniowej do celów niehandlowych w odniesieniu do Zimbabwe; g) handlu zarejestrowaną surową kością słoniową (w odniesieniu do Botswany, Namibii, Południowej Afryki oraz Zimbabwe całe kły oraz ich części) po spełnieniu następujących warunków: (i) jedynie zarejestrowane zapasy rządowe, pochodzące z danego państwa (z wyjątkiem przechwyconej kości słoniowej oraz kości słoniowej nieznanego pochodzenia); (ii) wyłącznie w odniesieniu do partnerów handlowych, którzy zostali zweryfikowani przez Sekretariat, w konsultacji ze Stałym Komitetem, i stwierdzono, iż posiadają wystarczające ustawodawstwo krajowe oraz krajowe kontrole handlowe w celu zapewnienia, iż przywożona kość słoniowa nie będzie przedmiotem powtórnego wywozu oraz będzie zarządzana zgodnie z wymogami rezolucji Konferencji 10.10 (Rev. CoP14) dotyczącą krajowego wytwórstwa oraz handlu; (iii) nie przed zweryfikowaniem przez Sekretariat przyszłych krajów przywozu oraz zarejestrowanych zapasów rządowych; (iv) surowa kość słoniowa w wyniku sprzedaży warunkowej zarejestrowanych zapasów rządowych w wysokości uzgodnionej na konferencji COP12, która wynosi dla Botswany 20000 kg, dla Namibii 10000 kg oraz dla Południowej Afryki 30000 kg; (v) oprócz ilości uzgodnionych na konferencji COP12, kość słoniowa znajdująca się w posiadaniu rządu z Botswany, Zimbabwe, Namibii i Południowej Afryki zarejestrowana do dnia 31 stycznia 2007 r. i zweryfikowana przez Sekretariat może być przedmiotem handlu i wysyłki razem z kością słoniową określoną w lit. g) ppkt (iv) w wyniku jednej transakcji sprzedaży do danego miejsca przeznaczenia pod ścisłym nadzorem Sekretariatu; (vi) przychody z wymiany handlowej są wykorzystywane wyłącznie w odniesieniu do ochrony słoni oraz programów ochrony i rozwoju miejscowych społeczności na terenach występowania słoni lub terenach do nich przyległych; oraz vii) dodatkowe ilości określone w lit. g) ppkt. (v) podlegają wymianie handlowej wyłącznie po tym, jak Stały Komitet stwierdzi, iż powyższe warunki zostały spełnione; h) żadne inne wnioski o pozwolenie na dokonanie wymiany handlowej w odniesieniu do kości słoniowej pochodzącej z populacji uwzględnionych w załączniku B nie będą składane Konferencji Stron w okresie po COP14 aż do upłynięcia dziewięciu lat od daty pojedynczej wymiany handlowej kości słoniowej, która odbędzie się zgodnie z przepisami wymienionymi w lit. g) ppkt (i), lit. g) ppkt (ii), lit. g) ppkt (iii), lit. g) ppkt (vi) oraz lit. g) ppkt (vii). Ponadto tego typu wnioski zostaną potraktowane zgodnie z przepisami decyzji 14.77 oraz 14.78. Na wniosek Sekretariatu Stały Komitet może podjąć decyzję w celu spowodowania, aby ten handel został częściowo lub całkowicie zakończony w wypadku niespełnienia warunków przez kraje wywozu lub przywozu lub w przypadku potwierdzonego szkodliwego wpływu handlu na inne populacje słoni. Wszystkie pozostałe okazy uznaje się za okazy gatunku objętego załącznikiem A, a handel nimi zostaje odpowiednio uregulowany.
(20)Włączenie Lamna nasus do załącznika C stosuje się od momentu wejścia w życie włączenia tego gatunku do dodatku III do konwencji, tj. w 90 dni po zakomunikowaniu przez Sekretariat Konwencji wszystkim Stronom, że gatunek został włączony do dodatku III do konwencji.
(21)Przepisom niniejszego rozporządzenia nie podlegają: skamieliny; piasek koralowy, to znaczy materiał składający się z całkowicie lub w części z drobno kruszonych fragmentów martwych koralowców, o średnicy nie większej niż 2 mm, który może zawierać również, między innymi, pozostałości otwornic, muszli mięczaków i skorupiaków oraz glony wapienn; Fragmenty koralowców (włączając żwir i okruchy), to znaczy połamane, niezespojone, palczastokształtne fragmenty martwych koralowców oraz inne materiały o rozmiarach 2–30 mm (w dowolnym wymiarze).
(22)Przepisom niniejszego rozporządzenia nie podlegają: skamieliny; piasek koralowy, to znaczy materiał składający się z całkowicie lub w części z drobno kruszonych fragmentów martwych koralowców, o średnicy nie większej niż 2 mm, który może zawierać również, między innymi, pozostałości otwornic, muszli mięczaków i skorupiaków oraz glony wapienn; Fragmenty koralowców (włączając żwir i okruchy), to znaczy połamane, niezespojone, palczastokształtne fragmenty martwych koralowców oraz inne materiały o rozmiarach 2–30 mm (w dowolnym wymiarze).
(23)Przepisom niniejszego rozporządzenia nie podlegają: skamieliny; piasek koralowy, to znaczy materiał składający się z całkowicie lub w części z drobno kruszonych fragmentów martwych koralowców, o średnicy nie większej niż 2 mm, który może zawierać również, między innymi, pozostałości otwornic, muszli mięczaków i skorupiaków oraz glony wapienn; Fragmenty koralowców (włączając żwir i okruchy), to znaczy połamane, niezespojone, palczastokształtne fragmenty martwych koralowców oraz inne materiały o rozmiarach 2–30 mm (w dowolnym wymiarze).
(24)Przepisom niniejszego rozporządzenia nie podlegają: skamieliny; piasek koralowy, to znaczy materiał składający się z całkowicie lub w części z drobno kruszonych fragmentów martwych koralowców, o średnicy nie większej niż 2 mm, który może zawierać również, między innymi, pozostałości otwornic, muszli mięczaków i skorupiaków oraz glony wapienn; Fragmenty koralowców (włączając żwir i okruchy), to znaczy połamane, niezespojone, palczastokształtne fragmenty martwych koralowców oraz inne materiały o rozmiarach 2–30 mm (w dowolnym wymiarze).
(25)Przepisom niniejszego rozporządzenia nie podlegają: skamieliny; piasek koralowy, to znaczy materiał składający się z całkowicie lub w części z drobno kruszonych fragmentów martwych koralowców, o średnicy nie większej niż 2 mm, który może zawierać również, między innymi, pozostałości otwornic, muszli mięczaków i skorupiaków oraz glony wapienn; Fragmenty koralowców (włączając żwir i okruchy), to znaczy połamane, niezespojone, palczastokształtne fragmenty martwych koralowców oraz inne materiały o rozmiarach 2–30 mm (w dowolnym wymiarze).
(26)Handel okazami o kodzie źródłowym A jest dozowolony jedynie wówczas, gdy okazy objęte wymianą handlową posiadają cataphylls.
(27)Sztucznie rozmnożone okazy następujących mieszańców lub kultywarów nie podlegają przepisom niniejszego rozporządzenia: Hatiora x graeseri Schlumbergera x buckleyi Schlumbergera russelliana x Schlumbergera truncata Schlumbergera orssichiana x Schlumbergera truncata Schlumbergera opuntioides x Schlumbergera truncata Schlumbergera truncata (kultywary) Cactaceae spp. kolorowe mutanty, którym brak chlorofilu, zaszczepione na następujących podkładkach: Harrisia»Jusbertii«, Hylocereus trigonus lub Hylocereus undatus Opuntia microdasys (kultywary)
(28)a)b)Sztucznie rozmnożone mieszańce , , oraz nie są objęte przepisami niniejszego rozporządzenia, gdy okazy mogą zostać łatwo rozpoznane jako osobniki sztucznie rozmnażane i nie wykazują żadnych oznak pochodzenia ze środowiska naturalnego, takich jak uszkodzenia mechaniczne lub silne odwodnienie wynikające ze zbierania roślin, nieregularny wzrost, różnice w wymiarach i kształcie występujące w obrębie jednego taksonu lub jednej partii, glony lub inne organizmy przywierające do liści, oraz uszkodzenia przez owady lub inne szkodniki jeśli podlegają wysyłce w stanie niekwitnienia, rośliny przesyłane są w partiach składających się z indywidualnych pojemników (takich jak kartony, pudła, skrzynki lub pojedyncze szuflady pojemników CC), z których każdy zawiera co najmniej 20 okazów tego samego mieszańca; rośliny znajdujące się w jednym pojemniku muszą charakteryzować się wysokim stopniem jednolitości i być zdrowe. Wysyłanym partiom towarzyszy dokumentacja, np. faktura, która w jasny sposób wskazuje liczbę roślin każdego z mieszańców; lubjeśli są przedmiotem obrotu w stanie kwitnienia, tj. z co najmniej jednym rozchylonym kwiatem na okazie, wówczas nie jest określona minimalna liczba okazów w przesyłce, lecz rośliny muszą być profesjonalnie przygotowane do sprzedaży detalicznej, np. oznakowane drukowanymi etykietami lub zapakowane w opakowania z nadrukiem, które wskazują nazwę handlową okazu i kraj, gdzie okaz zaopatrzono w etykietę i zapakowano. Oznaczenia te powinny być łatwo widoczne i umożliwiać szybką kontrolę. Roślinom, które w jasny sposób nie kwalifikują się do objęcia ich zwolnieniem, muszą towarzyszyć odpowiednie dokumenty CITES.
(29)Sztucznie rozmnażane okazy kultywarów Cyclamen persicum nie podlegają przepisom niniejszego rozporządzenia. Jednakże zwolnienia nie stosuje się do takich okazów będących przedmiotem handlu jak bulwy w stanie przetrwalnikowym.
(30)Przepisy niniejszego rozporządzenia nie stosują się do sztucznie rozmnożonych mieszańców lub kultywarów Taxus cuspidata, żywych, w doniczkach lub innych małych pojemnikach, w partiach opatrzonych etykietą lub z towarzyszeniem dokumentu stwierdzającego nazwę taksonu lub taksonów oraz zawierającego tekst »sztucznie rozmnożone«.


Uprawnienia do połowów i rekompensata finansowa przewidziane w Umowie o partnerstwie w sprawie połowów między UE a Seszelami ***
PDF 203kWORD 38k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Protokołu ustalającego uprawnienia do połowów i rekompensatę finansową przewidziane w Umowie o partnerstwie w sprawie połowów między Unią Europejską a Republiką Seszeli (16651/2013 – C7-0020/2014 – 2013/0375(NLE))
P7_TA(2014)0398A7-0201/2014

(Zgoda)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając projekt decyzji Rady (16651/2013),

–  uwzględniając projekt Protokołu ustalającego uprawnienia do połowów i rekompensatę finansową przewidziane w Umowie o partnerstwie w sprawie połowów między Unią Europejską a Republiką Seszeli (16648/2013),

–  uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę na podstawie art. 43 oraz art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) i ust. 7 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (C7-0020/2014),

–  uwzględniając wniosek dotyczący rozporządzenia Rady w sprawie przydziału uprawnień do połowów na mocy protokołu do Umowy o partnerstwie w sprawie połowów między Wspólnotą Europejską a Republiką Seszeli (COM(2013)0765),

–  uwzględniając wniosek dotyczący decyzji Rady w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, i tymczasowego stosowania protokołu ustalającego uprawnienia do połowów i rekompensatę finansową przewidziane w Umowie o partnerstwie w sprawie połowów między Wspólnotą Europejską a Republiką Seszeli (COM(2013)0766),

–  uwzględniając art. 81 ust. 1 pierwszy i trzeci akapit, art. 81 ust. 2 i art. 90 ust. 7 Regulaminu,

–  uwzględniając zalecenie Komisji Rybołówstwa oraz opinię Komisji Budżetowej (A7-0201/2014),

1.  wyraża zgodę na zawarcie protokołu;

2.  zwraca się do Komisji o przekazanie Parlamentowi istotnych informacji dotyczących wspólnych zebrań naukowych przewidzianych w art. 4 umowy o partnerstwie oraz konsultacji w ramach wspólnego komitetu, o którym mowa w art. 9 umowy o partnerstwie, w szczególności odpowiednich protokołów i wniosków oraz sprawozdania rocznego z praktycznego wykonania programu wieloletniego wsparcia sektorowego przewidzianego w art. 3 protokołu;

3.  postuluje, aby przedstawiciele Komisji Rybołówstwa Parlamentu uczestniczyli w charakterze obserwatorów w posiedzeniach wspólnego komitetu, o którym mowa w art. 9 umowy o partnerstwie;

4.  zwraca się do Komisji o przekazanie Parlamentowi i Radzie – w ostatnim roku obowiązywania protokołu i przed podjęciem negocjacji mających na celu przedłużenie jego obowiązywania – sprawozdania z oceny ex post jego wdrożenia, zawierającego analizę stopnia wykorzystania uprawnień do połowów oraz ocenę opłacalności protokołu, wraz ze sprawozdaniem na temat ewentualnych przeszkód dla połowów oraz szkód poniesionych przez flotę unijną podczas połowów w wyłącznej strefie ekonomicznej Seszeli, spowodowanych działalnością piracką w tym regionie Oceanu Indyjskiego;

5.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich oraz parlamentowi Republiki Seszeli.


Uprawnienia do połowów i rekompensata finansowa przewidziane w umowie o partnerstwie w sektorze rybołówstwa UE-Komory ***
PDF 199kWORD 37k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie projektu decyzji Rady dotyczącej zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Protokołu między Unią Europejską a Związkiem Komorów ustalającego uprawnienia do połowów i rekompensatę finansową przewidziane w obowiązującej Strony umowie o partnerstwie w sektorze rybołówstwa (16130/2013 – C7-0011/2014 – 2013/0388(NLE))
P7_TA(2014)0399A7-0177/2014

(Zgoda)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając projekt decyzji Rady (16130/2013),

–  uwzględniając projekt protokołu uzgodnionego pomiędzy Unią Europejską a Związkiem Komorów ustalającego uprawnienia do połowów i rekompensatę finansową przewidziane w obowiązującej Strony umowie o partnerstwie w sprawie połowów (16127/2013),

–  uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę na podstawie art. 43 oraz art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) oraz ust. 7 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (C7-0011/2014),

–  uwzględniając art. 81 ust. 1 pierwszy i trzeci akapit, art. 81 ust. 2 oraz art 90 ust. 7 Regulaminu

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Rybołówstwa oraz opinię Komisji Budżetowej (A7-0177/2014),

1.  wyraża zgodę na podpisanie protokołu;

2.  wzywa Komisję do przedłożenia Parlamentowi protokołu i wniosków z posiedzeń wspólnego komitetu odpowiedzialnego za kontrolę wykonania, interpretacji oraz stosowania umowy, jak przewidziano w art. 9 umowy, oraz oceny postępów w wykonaniu wieloletniego programu sektorowego, jak przewidziano w art. 3 protokołu; wzywa Komisję do ułatwienia udziału przedstawicieli Parlamentu, w charakterze obserwatorów, w posiedzeniach wspólnego komitetu; wzywa Komisję do przedłożenia Parlamentowi i Radzie, w ciągu ostatniego roku stosowania protokołu oraz przed rozpoczęciem negocjacji w sprawie jego odnowienia, pełnego sprawozdania z jego realizacji, bez zbędnego ograniczania dostępu do tego dokumentu;

3.  wzywa Radę i Komisję, aby – działając w granicach swoich uprawnień – niezwłocznie i w pełni informowały Parlament na wszystkich etapach procedur związanych z nowym protokołem i jego odnowieniem na mocy art. 13 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej oraz art. 218 ust. 10 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

4.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Związku Komorów.


Uprawnienia do połowów i rekompensata finansowa przewidziane w umowie o partnerstwie w sprawie połowów UE-Madagaskar ***
PDF 196kWORD 35k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie zawarcia Protokołu uzgodnionego między Unią Europejską a Republiką Madagaskaru ustalającego uprawnienia do połowów i rekompensatę finansową przewidziane w obowiązującej Strony umowie o partnerstwie w sprawie połowów (14164/1/2012 – C7-0408/2012 – 2012/0238(NLE))
P7_TA(2014)0400A7-0178/2014

(Zgoda)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając projekt decyzji Rady (14164/1/2012),

–  uwzględniając projekt protokołu uzgodnionego pomiędzy Unią Europejską a Republiką Madagaskaru ustalającego uprawnienia do połowów i rekompensatę finansową przewidziane w obowiązującej Strony umowie o partnerstwie w sprawie połowów (14159/2012),

–  uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę na podstawie art. 43 ust. 2 oraz art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (C7-0408/2012),

–  uwzględniając art. 81 ust. 1 akapit pierwszy i trzeci, art. 81 ust. 2 oraz art. 90 ust. 7 Regulaminu,

–  uwzględniając zalecenie Komisji Rybołówstwa oraz opinie Komisji Rozwoju i Komisji Budżetowej (A7–0178/2014),

1.  wyraża zgodę na zawarcie protokołu,

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Republiki Madagaskaru.


Umowa ramowa między UE a Republiką Korei w zakresie kwestii dotyczących readmisji ***
PDF 196kWORD 35k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie zawarcia Umowy ramowej między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony, w odniesieniu do kwestii związanych z readmisją (05290/2014 – C7-0046/2014 – 2013/0267A(NLE))
P7_TA(2014)0401A7-0267/2014

(Zgoda)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając projekt decyzji Rady (05290/2014),

–  uwzględniając projekt umowy ramowej między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi a Republiką Korei (06151/2010),

–  uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę na mocy art. 79 ust. 3 oraz art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (C7–0046/2014),

–  uwzględniając art. 81 ust. 1 akapit pierwszy i trzeci oraz art. 81 ust. 2 i art. 90 ust. 7 Regulaminu,

–  uwzględniając zalecenie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A7-0267/2014),

1.  udziela zgody na zawarcie ww. umowy;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie, Komisji oraz rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Republiki Korei.


Umowa ramowa między UE a Republiką Korei z wyjątkiem kwestii dotyczących readmisji ***
PDF 196kWORD 35k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie zawarcia Umowy ramowej między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony a Republiką Korei z drugiej strony, z wyjątkiem kwestii związanych z readmisją (05287/2014 – C7-0044/2014 – 2013/0267B(NLE))
P7_TA(2014)0402A7-0265/2014

(Zgoda)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając projekt decyzji Rady (05287/2014),

–  uwzględniając Umowę ramową między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony (06151/2010),

–  uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę na mocy art. 91, art. 100, art. 191 ust. 4, art. 207, art. 212 oraz art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (C7-0044/2014),

–  uwzględniając art. 81 ust. 1 akapit pierwszy i trzeci, art. 81 ust. 2 oraz art. 90 ust. 7 Regulaminu,

–  uwzględniając zalecenie Komisji Spraw Zagranicznych oraz opinię Komisji Handlu Międzynarodowego (A7–0265/2014),

1.  wyraża zgodę na zawarcie umowy;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Republiki Korei.


Układ o stabilizacji i stowarzyszeniu pomiędzy Wspólnotą Europejską a Czarnogórą (protokół uwzględniający przystąpienie Chorwacji) ***
PDF 196kWORD 36k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie zawarcia protokołu do Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu pomiędzy Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Czarnogóry, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej (14187/2013 – C7-0007/2014 – 2013/0262(NLE))
P7_TA(2014)0403A7-0192/2014

(Zgoda)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając projekt decyzji Rady (14187/2013),

–  uwzględniając Protokół do Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu pomiędzy Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Czarnogóry, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej (14190/2013),

–  uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę zgodnie z art. 217 w związku z art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) pkt (i) oraz art. 218 ust. 8 akapit drugi Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (C7-0007/2014),

–  uwzględniając art. 81 ust. 1 akapity pierwszy i trzeci oraz ust. 2, a także art. 90 ust. 7 Regulaminu,

–  uwzględniając zalecenie Komisji Spraw Zagranicznych (A7-0192/2014),

1.  wyraża zgodę na zawarcie protokołu;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Republiki Czarnogóry.


Umowa ramowa między Unią Europejską a Gruzją dotycząca ogólnych zasad uczestnictwa Gruzji w programach unijnych ***
PDF 197kWORD 36k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie projektu decyzji Rady dotyczącej zawarcia Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony, w sprawie umowy ramowej między Unią Europejską a Gruzją dotyczącej ogólnych zasad uczestnictwa Gruzji w programach unijnych (16612/2013 – C7-0486/2013 – 2013/0257(NLE))
P7_TA(2014)0404A7-0191/2014

(Zgoda)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając projekt decyzji Rady (16612/2013),

–  uwzględniając Protokół do Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony, w sprawie umowy ramowej między Unią Europejską a Gruzją dotyczącej ogólnych zasad udziału Gruzji w programach unijnych (16613/2013),

–  uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę na mocy art. 212 oraz art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (C7‑0486/2013),

–  uwzględniając art. 81 ust. 1 pierwszy i trzeci akapit, art. 81 ust. 2 oraz art.90 ust 7 Regulaminu,

–  uwzględniając zalecenie Komisji Spraw Zagranicznych (A7-0191/2014),

1.  wyraża zgodę na zawarcie Protokołu,

2.  zobowiązuje swego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich oraz rządowi i parlamentowi Gruzji.


Zezwolenie dla Portugalii na stosowanie obniżonej stawki akcyzy w autonomicznych regionionach Madery i Azorów na niektóre napoje alkoholowe *
PDF 193kWORD 36k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady zezwalającej Portugalii na stosowanie obniżonej stawki akcyzy w autonomicznym regionie Madery na lokalnie produkowane i spożywane likiery i rum oraz w autonomicznym regionie Azorów na lokalnie produkowane i spożywane likiery i okowitę (COM(2014)0117 – C7-0104/2014 – 2014/0064(CNS))
P7_TA(2014)0405A7-0262/2014

(Specjalna procedura ustawodawcza – konsultacja)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Radzie (COM(2014)0117),

–  uwzględniając art. 349 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C7‑0104/2014),

–  uwzględniając art. 55 oraz art. 46 ust. 1 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Rozwoju Regionalnego (A7-0262/2014),

1.  zatwierdza wniosek Komisji;

2.  zwraca się do Rady o poinformowanie go w przypadku uznania za stosowne odejścia od tekstu przyjętego przez Parlament;

3.  zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem w przypadku uznania za stosowne wprowadzenia znaczących zmian do tekstu przyjętego przez Parlament;

4.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.


Podatek AIEM stosowany na Wyspach Kanaryjskich *
PDF 193kWORD 35k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady w sprawie stosowania podatku AIEM na Wyspach Kanaryjskich (COM(2014)0171 – C7-0106/2014 – 2014/0093(CNS))
P7_TA(2014)0406A7-0263/2014

(Specjalna procedura ustawodawcza – konsultacja)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Radzie (COM(2014)0171),

–  uwzględniając art. 349 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C7-0106/2014),

–  uwzględniając art. 55 oraz art. 46 ust. 1 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Rozwoju Regionalnego (A7-0263/2014),

1.  zatwierdza wniosek Komisji;

2.  zwraca się do Rady o poinformowanie go w przypadku uznania za stosowne odejścia od tekstu przyjętego przez Parlament;

3.  zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem w przypadku uznania za stosowne wprowadzenia znaczących zmian do tekstu przyjętego przez Parlament;

4.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.


Zmiana okresu stosowania decyzji Rady 2004/162/WE dotyczącej systemu opłat za dokowanie we francuskich departamentach zamorskich *
PDF 196kWORD 36k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady zmieniającej decyzję 2004/162/WE dotyczącą systemu opłat za dokowanie we francuskich departamentach zamorskich w odniesieniu do okresu jej stosowania (COM(2014)0181 – C7-0129/2014 – 2014/0101(CNS))
P7_TA(2014)0407A7-0264/2014

(Specjalna procedura ustawodawcza – konsultacja)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Radzie (COM(2014)0181),

–  uwzględniając art. 349 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C7-0129/2014),

–  uwzględniając art. 55 oraz art. 46 ust. 1 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Rozwoju Regionalnego (A7-0264/2014),

1.  zatwierdza wniosek Komisji;

2.  zwraca się do Rady o poinformowanie go w przypadku uznania za stosowne odejścia od tekstu przyjętego przez Parlament;

3.  zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem w przypadku uznania za stosowne wprowadzenia znaczących zmian do tekstu przyjętego przez Parlament;

4.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.


Zmiana Regulaminu Parlamentu Europejskiego dotycząca pytań parlamentarnych
PDF 423kWORD 111k
Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie zmiany Regulaminu Parlamentu Europejskiego dotyczącej pytań parlamentarnych (2013/2083(REG))
P7_TA(2014)0408A7-0123/2014

Parlament Europejski,

–  uwzględniając pismo swego przewodniczącego z dnia 13 lutego 2013 r.,

–  uwzględniając art. 211 i 212 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Konstytucyjnych (A7-0123/2014),

1.  podejmuje decyzję o wprowadzeniu do swego Regulaminu poniższych zmian;

2.  postanawia, zmiany wejdą w życie pierwszego dnia pierwszej sesji ósmej kadencji parlamentarnej;

3.  postanawia, że wprowadzony poprawkami system głosowania mający na celu wskazanie posłów mogących zadać pytanie zostanie poddany ocenie po okresie próbnym wynoszącym jeden rok od czasu rozpoczęcia ósmej kadencji parlamentarnej;

4.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji do wiadomości Radzie i Komisji.

Tekst obowiązujący   Poprawka
Poprawka 1
Regulamin Parlamentu Europejskiego
Artykuł 116
1.   Tura pytań do Komisji ma miejsce podczas każdej sesji miesięcznej, w terminach ustalanych przez Parlament na podstawie propozycji Konferencji Przewodniczących.
1.   Tura pytań do Komisji ma miejsce podczas każdej sesji miesięcznej i trwa dziewięćdziesiąt minut oraz dotyczy jednego lub większej liczby konkretnych zagadnień przekrojowych, o których decyzję podejmuje Konferencja Przewodniczących na miesiąc przed sesją miesięczną.
2.   Podczas jednej sesji miesięcznej każdy poseł może zadać Komisji nie więcej niż jedno pytanie.
2.   Zakres odpowiedzialności komisarzy zaproszonych przez Konferencję Przewodniczących do udziału w turze pytań musi odpowiadać konkretnemu zagadnieniu przekrojowemu, którego mają dotyczyć zadawane im pytania. Na sesję miesięczną zaprasza się nie więcej niż dwóch komisarzy, z możliwością zaproszenia trzeciego w zależności od konkretnego zagadnienia przekrojowego wybranego na turę pytań.
3.  Pytania są przedstawiane w formie pisemnej Przewodniczącemu, który podejmuje decyzję o ich dopuszczalności i kolejności, w jakiej zostaną postawione. Powyższa decyzja jest niezwłocznie przekazywana autorom pytań.
4.  Procedura dotycząca tury pytań określona jest w wytycznych przedstawionych w załączniku do niniejszego Regulaminu17.
3.  Turę pytań przeprowadza się zgodnie z systemem głosowania, którego szczegóły przedstawiono w załączniku do niniejszego Regulaminu17.
5.   Zgodnie z wytycznymi określonymi przez Konferencję Przewodniczących poszczególne tury pytań mogą być prowadzone z udziałem Rady, Przewodniczącego Komisji, Wiceprzewodniczącego Komisji/ Wysokiego Przedstawiciela Unii ds. Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa oraz Przewodniczącego Eurogrupy.
4.   Zgodnie z wytycznymi określonymi przez Konferencję Przewodniczących poszczególne tury pytań mogą być prowadzone z udziałem Rady, Przewodniczącego Komisji, Wiceprzewodniczącego Komisji/Wysokiego Przedstawiciela Unii ds. Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa oraz Przewodniczącego Eurogrupy.
_______________
_______________
17 Zob. załącznik II.
17 Zob. załącznik II.
Poprawka 2
Regulamin Parlamentu Europejskiego
Artykuł 117 – ustęp 1
1.   Każdy poseł może wnosić pytania wymagające odpowiedzi na piśmie do Przewodniczącego Rady Europejskiej, Rady, Komisji lub Wiceprzewodniczącego Komisji/ Wysokiego Przedstawiciela Unii ds. Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa, zgodnie z wytycznym określonymi w załączniku do niniejszego Regulaminu18. Wyłączną odpowiedzialność za treść pytań ponosi ich autor.
1.   Każdy poseł może wnosić pytania wymagające odpowiedzi na piśmie do Przewodniczącego Rady Europejskiej, Rady, Komisji lub Wiceprzewodniczącego Komisji/Wysokiego Przedstawiciela Unii ds. Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa, zgodnie z kryteriami określonymi w załączniku do niniejszego Regulaminu18. Wyłączną odpowiedzialność za treść pytań ponosi ich autor.
__________
_________
18 Zob. załącznik III.
18 Zob. załącznik III.
Poprawka 3
Regulamin Parlamentu Europejskiego
Artykuł 117 – ustęp 2
2.   Pytania są przekazywane na piśmie Przewodniczącemu, który przedkłada je adresatom. Przewodniczący rozstrzyga wątpliwości dotyczące dopuszczalności pytań. Autor pytania zostaje powiadomiony o jego decyzji.
2.   Pytania są przekazywane Przewodniczącemu. Przewodniczący rozstrzyga wątpliwości dotyczące dopuszczalności pytań. Decyzja Przewodniczącego opiera się nie tylko na przepisach określonych w załączniku, o którym mowa w ustępie 1, ale także na ogólnych przepisach Regulaminu. Autor pytania zostaje powiadomiony o decyzji Przewodniczącego.
Poprawka 4
Regulamin Parlamentu Europejskiego
Artykuł 117 – ustęp 2 a (nowy)
2a.  Pytania składa się w formie elektronicznej. Każdy poseł może złożyć maksymalnie pięć pytań miesięcznie.
W wyjątkowych przypadkach poseł może złożyć dodatkowe pytania w formie wydrukowanego i podpisanego dokumentu przekazywanego osobiście do stosownego działu Sekretariatu Generalnego Parlamentu Europejskiego.
Po upływie jednego roku od rozpoczęcia ósmej kadencji Konferencja Przewodniczących przeprowadzi ocenę procedury składania dodatkowych pytań.
Poprawka 7
Regulamin Parlamentu Europejskiego
Artykuł 117 – ustęp 4 – akapit trzeci
Posłowie wskazują rodzaj zadawanego pytania. Decyzja w tej sprawie należy do Przewodniczącego.
skreślony
Poprawka 8
Regulamin Parlamentu Europejskiego
Artykuł 117 – ustęp 5
5.   Pytania wraz z odpowiedziami są publikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
5.   Pytania wraz z odpowiedziami są publikowane na stronie internetowej Parlamentu.
Poprawka 9
Regulamin Parlamentu Europejskiego
Artykuł 118 – ustęp 1
1.   Każdy poseł może wnosić do Europejskiego Banku Centralnego pytania wymagające odpowiedzi na piśmie zgodnie z wytycznym określonymi w załączniku do niniejszego Regulaminu19.
1.   Każdy poseł może skierować do Europejskiego Banku Centralnego do sześciu pytań wymagających odpowiedzi na piśmie miesięcznie zgodnie z kryteriami określonymi w załączniku do niniejszego Regulaminu19. Autor pytań ponosi wyłączną odpowiedzialność za ich treść.
19 Zob. załącznik III._________
_________
19 Zob. załącznik III.
Poprawka 10
Regulamin Parlamentu Europejskiego
Artykuł 118 – ustęp 2
2.   Pytania są przedkładane na piśmie przewodniczącemu właściwej komisji, który powiadamia o nich Europejski Bank Centralny. Przewodniczący rozstrzyga wątpliwości dotyczące dopuszczalności pytań. Autor pytania zostaje powiadomiony o decyzji Przewodniczącego.
2.   Pytania są przedkładane na piśmie przewodniczącemu właściwej komisji, który przekazuje je Europejskiemu Bankowi Centralnemu.
Poprawka 11
Regulamin Parlamentu Europejskiego
Artykuł 118 – ustęp 3
3.   Pytania i odpowiedzi publikuje się w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
3.   Pytania wraz z odpowiedziami są publikowane na stronie internetowej Parlamentu.
Poprawka 12
Regulamin Parlamentu Europejskiego
Załącznik II
Przebieg tury pytań przewidzianej w art. 116
Przebieg tury pytań z Komisją
A.  Wytyczne
1.  Posłowie kierujący pytania do jednego z komisarzy są wybierani w drodze losowania w następujący sposób:
1.  Pytania są dopuszczalne pod warunkiem, że:
–  na godzinę przed rozpoczęciem tury pytań przy wejściu do sali posiedzeń umieszcza się urnę;
–  są zwięzłe i sformułowane w sposób pozwalający na udzielenie krótkiej odpowiedzi;
–  posłowie, którzy chcą zadać pytanie, podają swoje imię i nazwisko w formularzu, który wrzucają do urny;
–  dotyczą uprawnień i obowiązków ich adresata oraz mają związek z interesem ogólnym;
–  posłowie, którzy chcą zadać pytanie, mogą złożyć tylko jeden formularz;
–  odnoszą się w szczególności, jeśli chodzi o specyficzne pytania do Rady, do sprawowania przez nią funkcji określania, koordynowania lub wykonywania polityki Unii lub do jej uprawnień w ramach procedur mianowania lub dotyczących funkcjonowania instytucji, organów i jednostek organizacyjnych Unii lub zmiany traktatów;
–  Przewodniczący otwiera turę pytań i zamyka urnę;
–  nie wymagają od instytucji, do której są skierowane, uprzedniego wykonywania analiz ani szeroko zakrojonych badań;
–  Przewodniczący losuje każdorazowo jedną kartę i wzywa wybranego posła do zadania pytania właściwemu komisarzowi.
–  są precyzyjnie sformułowane i odnoszą się do konkretnej sprawy;
2.  Poseł ma minutę na sformułowanie pytania, zaś komisarz dwie minuty na udzielenie odpowiedzi. Poseł ten może w czasie 30 sekund zadać pytanie uzupełniające bezpośrednio odnoszące się do pytania głównego. Komisarz ma dwie minuty na udzielenie odpowiedzi na pytanie uzupełniające.
–  nie zawierają żadnego twierdzenia ani oceny;
3.  Pytania oraz pytania uzupełniające muszą bezpośrednio dotyczyć wybranego zagadnienia przekrojowego. Przewodniczący podejmuje decyzję o dopuszczalności pytań.
–  nie dotyczą spraw o charakterze ściśle osobistym;
–  nie mają na celu uzyskania dokumentów lub informacji statystycznych;
–  są przedstawione w formie pytającej.
2.  Nie jest dopuszczalne pytanie w sprawie wpisanej już do porządku dziennego i mającej być przedmiotem dyskusji z udziałem zainteresowanej instytucji ani pytanie dotyczące sprawowania przez Radę funkcji ustawodawczej i budżetowej, określonych w art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze Traktatu o Unii Europejskiej.
3.  Pytanie nie jest dopuszczalne, jeżeli identyczne lub podobne pytanie zostało już postawione i udzielono na nie odpowiedzi w ciągu ostatnich trzech miesięcy lub w przypadku żądania informacji dotyczących działań następczych w odniesieniu do konkretnej rezolucji Parlamentu, które zostały już dostarczone przez Komisję w pisemnym komunikacie dotyczącym działań następczych, chyba że pojawią się nowe fakty lub autor pytania chce otrzymać dodatkowe informacje. W pierwszym przypadku autorowi przekazuje się kopię pytania i odpowiedzi.
Pytania uzupełniające
4.  Po uzyskaniu odpowiedzi każdy poseł może zadać pytanie uzupełniające do każdego pytania. Poseł może zadać najwyżej dwa pytania uzupełniające.
5.  Pytania uzupełniające muszą spełniać warunki dopuszczalności zawarte w niniejszych wytycznych.
6.  Przewodniczący podejmuje decyzję o dopuszczalności pytań uzupełniających i ogranicza ich liczbę w taki sposób, aby każdy poseł mógł otrzymać odpowiedź na zadane pytanie.
Przewodniczący nie ma obowiązku dopuszczania pytań uzupełniających nawet, gdy spełniają one wymienione wyżej warunki dopuszczalności, jeżeli:
a)  pytanie mogłoby zakłócić prawidłowy przebieg tury pytań lub
b)  kwestia główna, do której odnosi się pytanie uzupełniające, została wystarczająco wyjaśniona przez inne pytania uzupełniające lub
c)  pytanie uzupełniające nie ma bezpośredniego związku z pytaniem głównym.
Odpowiedzi na pytania
7.  Instytucja, do której skierowano pytania, dba o to, aby jej odpowiedzi były zwięzłe i rzeczowe.
8.  Jeśli treść pytań na to pozwala, Przewodniczący, po uprzednim zasięgnięciu opinii autorów pytań, może zadecydować, że instytucja powinna udzielić na nie odpowiedzi łącznej.
9.  Odpowiedzi na pytania udziela się wyłącznie w obecności ich autora, chyba że przed rozpoczęciem tury pytań autor przekaże Przewodniczącemu na piśmie nazwisko swojego zastępcy.
10.  Jeśli autor pytania lub jego zastępca są nieobecni, pytanie pozostawia się bez odpowiedzi.
11.  Jeśli poseł złożył pytanie, ale ani on, ani jego zastępca nie są obecni podczas tury pytań, Przewodniczący przypomina posłowi pisemnie o obowiązku stawienia się lub zapewnienia zastępcy. Jeśli w ciągu dwunastu miesięcy Przewodniczący jest zmuszony wystosować takie upomnienie trzykrotnie, poseł traci na sześć miesięcy prawo do składania pytań w ramach tury pytań.
12.  Na pytania, na które nie udzielono odpowiedzi z braku czasu, odpowiada się zgodnie z art. 117 ust. 4 akapit pierwszy, chyba że autor pytania wnioskuje o zastosowanie art. 117 ust. 3.
13.  Do procedury dotyczącej odpowiedzi pisemnych stosuje się postanowienia art. 117 ust. 3 i 5.
Terminy
14.  Pytania powinny być złożone najpóźniej na tydzień przed rozpoczęciem tury pytań. Pytania, które nie zostały złożone w tym terminie, mogą być rozpatrywane w trakcie tury pytań o ile instytucja, do której są skierowane, wyrazi na to zgodę.
Dopuszczone pytania są doręczane posłom i przekazywane instytucjom, do których są skierowane.
B.  Zalecenia
(wyciąg z rezolucji Parlamentu z dnia13 listopada 1986 r.)
Parlament Europejski,
1.  pragnie, aby wytyczne dotyczące przebiegu tury pytań zawarte w art. 4327 Regulaminu, a w szczególności w ust. 1 wytycznych dotyczącym warunków dopuszczalności pytań, były ściślej stosowane;
2.  zaleca częstsze korzystanie z uprawnienia przyznanego Przewodniczącemu Parlamentu Europejskiego na mocy art. 43 ust. 328 Regulaminu do tematycznego grupowania pytań przewidzianych na turę pytań; uważa jednak, że tego typu grupowaniu powinny podlegać wyłącznie pytania umieszczone w pierwszej części listy pytań złożonych w trakcie danej sesji miesięcznej;
3.  odnośnie do pytań uzupełniających zaleca, aby Przewodniczący przyjął za ogólną zasadę przyznanie autorowi pytania głównego prawa do jednego pytania uzupełniającego, natomiast posłom, w szczególności tym, którzy wywodzą się z innej grupy politycznej lub państwa członkowskiego niż autor pytania głównego, do jednego lub co najwyżej dwóch pytań uzupełniających; przypomina również, że pytania uzupełniające powinny być zwięzłe i przedstawione w formie pytającej oraz zaleca, aby nie przekraczały one 30 sekund;
4.  zachęca Komisję i Radę do dbania o zwięzłość i rzeczowość odpowiedzi, zgodnie z ust. 7 wytycznych.
_______________
27Obecnie art. 116.
28Obecnie art. 116 ust. 3.
Poprawka 13
Regulamin Parlamentu Europejskiego
Załącznik III – tytuł
Wytyczne do pytań wymagających odpowiedzi na piśmie na mocy art. 117 i 118
Kryteria zadawania pytań wymagających odpowiedzi na piśmie na mocy art. 117 i 118
Poprawka 14
Regulamin Parlamentu Europejskiego
Załącznik III – ustęp 1 – tiret drugie
–  wchodzą w zakres uprawnień i obowiązków adresata oraz mają związek z interesem ogólnym;
–  wchodzą wyłącznie w zakres uprawnień instytucji określonych na mocy odnośnych Traktatów i w zakres obowiązków adresata oraz mają związek z interesem ogólnym;
Poprawka 15
Regulamin Parlamentu Europejskiego
Załącznik III – ustęp 1 – tiret trzecie a (nowe)
–  nie przekraczają 200 słów;
Poprawka 16
Regulamin Parlamentu Europejskiego
Załącznik III – ustęp 1 – tiret piąte a (nowe)
–  zawierają nie więcej niż trzy pytania szczegółowe.
Poprawka 17
Regulamin Parlamentu Europejskiego
Załącznik III – ustęp 2
2.   W przypadku braku zgodności pytania z powyższymi wytycznymi Sekretariat przedstawia autorowi pytania odpowiednie sugestie, w jaki sposób pytanie może zostać sformułowane, aby zostało uznane za dopuszczalne.
2.   Na życzenie Sekretariat przedstawia autorom sugestie dotyczące spełniania w indywidualnych przypadkach kryteriów określonych w ustępie 1.
Poprawka 18
Regulamin Parlamentu Europejskiego
Załącznik III – ustęp 3
3.   W przypadku gdy identyczne lub podobne pytanie zostało już zadane w trakcie poprzednich sześciu miesięcy i udzielono na nie odpowiedzi lub w przypadku żądania informacji dotyczących działań następczych w odniesieniu do konkretnej rezolucji Parlamentu, które zostały już dostarczone przez Komisję w pisemnym komunikacie dotyczącym działań następczych, Sekretariat przekazuje autorowi kopię tego pytania oraz odpowiedź na nie. Nowego pytania nie przekazuje się adresatowi, dopóki autor nie powoła się na nowe istotne fakty lub nie zażąda dalszych informacji.
3.   W przypadku gdy identyczne lub podobne pytanie zostało już zadane w trakcie poprzednich sześciu miesięcy i udzielono na nie odpowiedzi lub w przypadku żądania informacji dotyczących działań następczych w odniesieniu do konkretnej rezolucji Parlamentu, które zostały już dostarczone przez Komisję w pisemnym komunikacie dotyczącym działań następczych, Sekretariat przekazuje autorowi kopię tego pytania oraz odpowiedź na nie. Nowego pytania nie przekazuje się adresatowi, dopóki Przewodniczący nie zdecyduje o tym w świetle istotnych nowych okoliczności i w odpowiedzi na uzasadnioną prośbę autora.
Poprawka 19
Regulamin Parlamentu Europejskiego
Załącznik III – ustęp 4
4.   Jeżeli pytanie dotyczy informacji rzeczowych lub statystycznych, które są już udostępnione bibliotece Parlamentu, biblioteka informuje o tym posła, który może wycofać pytanie.
4.   Jeżeli pytanie dotyczy informacji rzeczowych lub statystycznych, które są już udostępnione służbom analitycznym Parlamentu, nie jest ono przekazywane adresatowi, ale tym służbom, o ile na życzenie autora Przewodniczący nie zdecyduje inaczej.
Poprawka 20
Regulamin Parlamentu Europejskiego
Załącznik III – ustęp 5
5.   Na pytania dotyczące powiązanych ze sobą spraw można udzielać wspólnej odpowiedzi.
5.   Pytania dotyczące powiązanych ze sobą spraw mogą być przez Sekretariat łączone w jedno pytanie i na takie połączone pytania można udzielać wspólnej odpowiedzi.

Zmiana art. 90 Regulaminu Parlamentu Europejskiego, dotyczącego umów międzynarodowych
PDF 344kWORD 45k
Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie zmiany art. 90 Regulaminu Parlamentu dotyczącego umów międzynarodowych (2013/2259(REG))
P7_TA(2014)0409A7-0253/2014

Parlament Europejski,

–  uwzględniając pisma przewodniczącego Komisji Spraw Zagranicznych z 29 stycznia 2013 r. i przewodniczącego Komisji Handlu Międzynarodowego z 13 lutego 2013 r. do przewodniczącego Komisji Spraw Konstytucyjnych,

–  uwzględniając art. 211 i 212 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Konstytucyjnych (A7-0253/2014),

1.  podejmuje decyzję o wprowadzeniu do Regulaminu poniższych zmian;

2.  przypomina, iż zmiany te wchodzą w życie pierwszego dnia najbliższej sesji plenarnej;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji do wiadomości Radzie i Komisji.

Tekst obowiązujący   Poprawka
Poprawka 1
Regulamin Parlamentu Europejskiego
Artykuł 90 – ustęp 4
4.   Na każdym etapie trwania negocjacji Parlament może, na podstawie sprawozdania właściwej komisji oraz po rozpatrzeniu wszelkich stosownych wniosków przedłożonych zgodnie z art. 121, przyjąć zalecenia i zwrócić się o ich uwzględnienie przed zawarciem rozpatrywanej umowy międzynarodowej.
4.   Na każdym etapie trwania negocjacji i po ich zakończeniu aż do momentu zawarcia umowy międzynarodowej Parlament może, na podstawie sprawozdania właściwej komisji oraz po rozpatrzeniu wszelkich stosownych wniosków przedłożonych zgodnie z art. 121, przyjąć zalecenia i zwrócić się o ich uwzględnienie przed zawarciem tej umowy.
Poprawka 2
Regulamin Parlamentu Europejskiego
Artykuł 90 – ustęp 5
5.   Po zakończeniu negocjacji, lecz przed podpisaniem umowy, projekt umowy jest przekazywany Parlamentowi w celu wydania opinii lub wyrażenia zgody. Do procedury wyrażania zgody stosuje się art. 81.
5.   Przewodniczący przekazuje skierowane do Parlamentu wnioski Rady o wyrażenie zgody lub o wydanie opinii do rozpatrzenia właściwej komisji zgodnie z art. 81 lub art. 43 ust. 1.
Poprawka 3
Regulamin Parlamentu Europejskiego
Artykuł 90 – ustęp 6
6.  Przed głosowaniem w sprawie udzielenia zgody właściwa komisja, grupa polityczna lub co najmniej jedna dziesiąta posłów mogą wystąpić z wnioskiem, aby Parlament zasięgnął opinii Trybunału Sprawiedliwości w sprawie zgodności umowy międzynarodowej z traktatami. W przypadku przyjęcia takiego wniosku przez Parlament głosowanie w sprawie udzielenia zgody zostaje odroczone do chwili wydania opinii przez Trybunał15.
6.  Przed głosowaniem właściwa komisja, grupa polityczna lub co najmniej jedna dziesiąta posłów mogą wystąpić z wnioskiem, aby Parlament zasięgnął opinii Trybunału Sprawiedliwości w sprawie zgodności umowy międzynarodowej z traktatami. W przypadku przyjęcia takiego wniosku przez Parlament głosowanie zostaje odroczone do chwili wydania opinii przez Trybunał15.
__________________
__________________
15 Zob. także wykładnię art. 128.
15 Zob. także wykładnię art. 128.

Zmiana Regulaminu Parlamentu Europejskiego w celu umożliwienia stosowania podpisów elektronicznych
PDF 343kWORD 42k
Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie zmiany Regulaminu Parlamentu w celu umożliwienia składania podpisów elektronicznych (2014/2011(REG))
P7_TA(2014)0410A7-0175/2014

Parlament Europejski,

–  uwzględniając pismo przewodniczącego Konferencji Przewodniczących Komisji z dnia 10 grudnia 2013 r.,

–  uwzględniając art. 211 i 212 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Konstytucyjnych (A7-0175/2014),

1.  podejmuje decyzję o wprowadzeniu do swojego Regulaminu poniższych zmian;

2.  przypomina, iż zmiany te wchodzą w życie pierwszego dnia najbliższej sesji plenarnej;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie i Komisji tytułem informacji.

Tekst obowiązujący   Poprawka
Poprawka 1
Regulamin Parlamentu Europejskiego
Artykuł 148 a (nowy)

Artykuł 148a

Elektroniczny obieg dokumentów

Dokumenty Parlamentu mogą być przygotowywane, podpisywane i dystrybuowane w formie elektronicznej. Prezydium podejmuje decyzje dotyczące specyfikacji technicznych i prezentacji formy elektronicznej.
Poprawka 2
Regulamin Parlamentu Europejskiego
Artykuł 156 – ustęp 1 – wykładnia poniżej akapitu drugiego
Poprawki mogą być podpisywane za pomocą podpisu elektronicznego w ramach projektu pilotażowego, w którym weźmie udział ograniczona liczba komisji parlamentarnych pod warunkiem, z jednej strony, że komisje uczestniczące w projekcie wyraziły na to zgodę, a z drugiej strony, że zastosowano odpowiednie środki w celu zapewnienia autentyczności podpisów.
skreślony

Projekt budżetu korygującego nr 1/2014 - korekty techniczne dotyczące Europejskiego Funduszu Inwestycyjnego, Horyzontu 2020 oraz wspólnego przedsięwzięcia Shift2Rail
PDF 208kWORD 43k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie stanowiska Rady dotyczącego projektu budżetu korygującego Unii Europejskiej nr 1/2014 na rok budżetowy 2014, sekcja 3 – Komisja (08219/2014 – C7-0146/2014 – 2014/2018(BUD))
P7_TA(2014)0411A7-0276/2014

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 314 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 106a Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002(1), w szczególności jego art. 41,

–  uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2014, w formie przyjętej ostatecznie w dniu 20 listopada 2013 r.(2),

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami(3),

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020(4),

–  uwzględniając wniosek w sprawie decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie udziału Unii Europejskiej w podwyższeniu kapitału Europejskiego Funduszu Inwestycyjnego (COM(2014)0066),

–  uwzględniając wniosek w sprawie rozporządzenia Rady ustanawiającego wspólne przedsiębiorstwo Shift2Rail (COM(2013)0922),

–  uwzględniając projekt budżetu korygującego nr 1/2014 przyjęty przez Komisję dnia 11 lutego 2014 r. (COM(2014)0078),

–  uwzględniając stanowisko dotyczące projektu budżetu korygującego nr 1/2014 przyjęte przez Radę dnia 9 kwietnia 2014 r. i przekazane Parlamentowi Europejskiemu dnia 10 kwietnia 2014 r. (08219/2014 – C7-0146/2014),

–  uwzględniając art. 75b i 75e Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej (A7–0276/2014),

A.  mając na uwadze, że projekt budżetu korygującego nr 1/2014 dotyczy szeregu technicznych dostosowań, które są niezbędne do wykonania budżetu na 2014 r., zgodnie z najnowszymi aktami ustawodawczymi, a zwłaszcza dostosowań niezbędnych do wdrożenia zaproponowanego podwyższenia kapitału Europejskiego Funduszu Inwestycyjnego (EFI), zmian wynikających z podstawy prawnej programu „Horyzont 2020” przyjętej po formalnym przyjęciu budżetu na 2014 r. oraz dostosowań związanych z utworzeniem struktury budżetowej dla zaproponowanego wspólnego przedsiębiorstwa Shift2Rail;

B.  mając na uwadze, że podwyższenie kapitału własnego EFI przyczyni się do poprawienia dostępu małych i średnich przedsiębiorstw do finansowania za pośrednictwem programów COSME i „Horyzont 2020”;

C.  mając na uwadze, że zmiany w nomenklaturze programu „Horyzont 2020” są konieczne, aby dostosować ją do przepisów podstawy prawnej przyjętej w grudniu 2013 r.;

D.  mając na uwadze, że stworzenie odpowiedniej struktury budżetowej dla wspólnego przedsiębiorstwa Shift2Rail jest niezbędne i że uczyniono już to w odniesieniu do innych wspólnych przedsiębiorstw podczas procedury budżetowej dotyczącej roku 2014;

E.  mając na uwadze, że projekt budżetu korygującego nr 1/2014 służy formalnemu wprowadzeniu tej korekty do budżetu na rok 2014;

F.  mając na uwadze, że proponowane zmiany przedstawione są jako niemające wpływu na budżet i nie zmieniają one ogólnego poziomu wydatków w 2014 r.;

1.  przypomina, że w programie prac dla działalności objętej pozycją budżetową 08 02 04 01 „Nauka dla społeczeństwa i ze społeczeństwem” wskazano zobowiązania w wysokości około 53 mln EUR w 2014 r., podczas gdy w projekcie budżetu korygującego nr 1/2014 nie proponuje się przyznania żadnych środków w tej pozycji; przypomina Komisji o podjętym podczas posiedzenia trójstronnego w sprawie budżetu w dniu 2 kwietnia 2014 r. zobowiązaniu do natychmiastowego dokonania wewnętrznego przesunięcia do pozycji 08 02 04 01 „Nauka dla społeczeństwa i ze społeczeństwem”, aby zapewnić sprawne rozpoczęcie tej działalności zgodnie z programem prac i podstawą prawną;

2.  przyjmuje do wiadomości przedłożony przez Komisję projekt budżetu korygującego nr 1/2014 oraz stanowisko Rady dotyczące tego projektu;

3.  zatwierdza stanowisko Rady dotyczące projektu budżetu korygującego nr 1/2014;

4.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do ogłoszenia, że budżet korygujący nr 1/2014 został ostatecznie przyjęty, oraz do zarządzenia jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

5.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

(1) Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.
(2) Dz.U. L 51 z 20.2.2014.
(3) Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s.1.
(4) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884.


Wprowadzenie ograniczeń odnoszących się do poziomu hałasu w portach lotniczych Unii ***II
PDF 349kWORD 39k
Rezolucja
Załącznik
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie stanowiska Rady w pierwszym czytaniu w sprawie przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ustanowienia zasad i procedur w odniesieniu do wprowadzenia ograniczeń działalności odnoszących się do poziomu hałasu w portach lotniczych Unii w ramach zrównoważonego podejścia oraz uchylającego dyrektywę 2002/30/WE (05560/2/2014 – C7-0133/2014– 2011/0398(COD))
P7_TA(2014)0412A7-0274/2014

(Zwykła procedura ustawodawcza: drugie czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając stanowisko Rady przyjęte w pierwszym czytaniu (05560/2/2014 – C7‑0133/2014),

–  uwzględniając uzasadnione opinie przedstawione – na mocy Protokołu (nr 2) w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności – przez francuski Senat, niemiecki Bundesrat i holenderską Izbę Reprezentantów, w których stwierdzono, że projekt aktu ustawodawczego nie jest zgodny z zasadą pomocniczości,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 28 marca 2012 r.(1),

–  uwzględniając opinię Komitetu Regionów z dnia 19 lipca 2012 r.(2),

–  uwzględniając swoje stanowisko przyjęte w pierwszym czytaniu(3) dotyczące wniosku Komisji przedstawionego Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2011)0828),

–  uwzględniając art. 294 ust. 7 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 72 Regulaminu,

–  uwzględniając zalecenie do drugiego czytania przedstawione przez Komisję Transportu i Turystyki (A7-0274/2014),

1.  zatwierdza stanowisko Rady przyjęte w pierwszym czytaniu;

2.  przyjmuje do wiadomości oświadczenie Komisji załączone do niniejszej rezolucji;

3.  stwierdza, że akt ustawodawczy zostaje przyjęty zgodnie ze stanowiskiem Rady;

4.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do podpisania wraz z przewodniczącym Rady aktu ustawodawczego, zgodnie z art. 297 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

5.  zobowiązuje swojego sekretarza generalnego do podpisania aktu ustawodawczego po sprawdzeniu, czy wszystkie procedury zostały prawidłowo zakończone, oraz do przygotowania jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w porozumieniu z sekretarzem generalnym Rady;

6.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

ZAŁĄCZNIK DO REZOLUCJI USTAWODAWCZEJ

Oświadczenie Komisji w sprawie zmiany dyrektywy 2002/49/WE

Komisja omawia z państwami członkowskimi załącznik II do dyrektywy 2002/49/WE (metody obliczania hałasu), mając na celu jego przyjęcie w najbliższych miesiącach.

Opierając się na pracach, które Światowa Organizacja Zdrowia prowadzi obecnie nad metodami oceniania wpływu hałasu na zdrowie, Komisja zamierza zmienić załącznik III do dyrektywy 2002/49/WE (ocena wpływu na zdrowie, krzywe dawka – reakcja).

(1) Dz.U. C 181 z 21.6.2012, s. 173.
(2)Dz.U. C 277 z 13.9.2012, s. 110.
(3) Teksty przyjęte dnia 12.12.2012, P7_TA(2012)0496.


Działanie Unii na rzecz Europejskich Stolic Kultury na lata 2020–2033 ***II
PDF 266kWORD 36k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 16 kwietnia 2014 r. dotyczące stanowiska Rady w pierwszym czytaniu w celu przyjęcia decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej działanie Unii na rzecz Europejskich Stolic Kultury na lata 2020–2033 i uchylającej decyzję nr 1622/2006/WE (05793/1/2014 – C7-0132/2014 – 2012/0199(COD))
P7_TA(2014)0413A7-0275/2014

(Zwykła procedura ustawodawcza: drugie czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając stanowisko Rady przyjęte w pierwszym czytaniu (05793/1/2014 – C7-0132/2014),

–  uwzględniając opinie Komitetu Regionów z dni 15 lutego 2012 r.(1) oraz 30 listopada 2012 r.(2),

–  uwzględniając swoje stanowisko przyjęte w pierwszym czytaniu(3) dotyczące wniosku Komisji przedstawionego Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2012)0407),

–  uwzględniając art. 294 ust. 7 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art.72 Regulaminu,

–  uwzględniając zalecenie do drugiego czytania przedstawione przez Komisję Kultury i Edukacji (A7-0275/2014),

1.  zatwierdza stanowisko Rady przyjęte w pierwszym czytaniu;

2.  stwierdza, że akt ustawodawczy zostaje przyjęty zgodnie ze stanowiskiem Rady;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do podpisania wraz z przewodniczącym Rady aktu ustawodawczego, zgodnie z art. 297 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

4.  zobowiązuje swojego sekretarza generalnego do podpisania aktu ustawodawczego po sprawdzeniu, czy wszystkie procedury zostały prawidłowo zakończone, oraz do przygotowania jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w porozumieniu z sekretarzem generalnym Rady;

5.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

(1) Dz.U. C 113 z 18.4.2012, s. 17.
(2) Dz.U. C 17 z 19.1.2013, s. 97.
(3) Teksty przyjęte dnia 12.12.2013, P7_TA(2013)0590.


Przypadkowe odłowy waleni ***II
PDF 195kWORD 36k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie stanowiska Rady w pierwszym czytaniu w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 812/2004 ustanawiające środki dotyczące przypadkowych odłowów waleni na łowiskach (06103/1/2014 – C7-0100/2014 – 2012/0216(COD))
P7_TA(2014)0414A7-0272/2014

(Zwykła procedura ustawodawcza: drugie czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając stanowisko Rady w pierwszym czytaniu (06103/1/2014 – C7‑0100/2014),

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 14 listopada 2012 r.(1),

–  uwzględniając swoje stanowisko przyjęte w pierwszym czytaniu(2) w sprawie wniosku Komisji przedstawionego Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2012)0447),

–  uwzględniając art. 294 ust. 7 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 72 Regulaminu,

–  uwzględniając zalecenie do drugiego czytania przedstawione przez Komisję Rybołówstwa (A7-0272/2014),

1.  zatwierdza stanowisko Rady przyjęte w pierwszym czytaniu;

2.  stwierdza, że akt prawny zostaje przyjęty zgodnie ze stanowiskiem Rady;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do podpisania aktu wraz z przewodniczącym Rady, zgodnie z art. 297 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

4.  zobowiązuje swojego sekretarza generalnego do podpisania aktu, po sprawdzeniu, czy wszystkie procedury zostały prawidłowo zakończone, oraz do przygotowania jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w porozumieniu z sekretarzem generalnym Rady;

5.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

(1) Dz.U. C 11 z 15.1.2013, s. 85.
(2) Teksty przyjęte, 16.4.2013, P7_TA(2013)0104.


Delegowanie pracowników w ramach świadczenia usług ***I
PDF 287kWORD 85k
Rezolucja
Tekst
Załącznik
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie egzekwowania dyrektywy 96/71/WE dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (COM(2012)0131 – C7-0086/2012 – 2012/0061(COD))
P7_TA(2014)0415A7-0249/2013

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2012)0131),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2, art. 53 ust. 1 oraz art. 62 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi Komisja przedstawiła wniosek Parlamentowi (C7‑0086/2012),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 19 września 2012 r.(1),

–  uwzględniając opinię Komitetu Regionów z dnia 29 listopada 2012 r.(2),

–  uwzględniając zobowiązanie złożone przez przedstawiciela Rady w piśmie z dnia 5 marca 2014 r. do przyjęcia stanowiska Parlamentu zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art.55 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych oraz opinie Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów, jak również Komisji Prawnej (A7-0249/2013),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zatwierdza wspólne oświadczenie Parlamentu, Rady i Komisji załączone do niniejszej rezolucji;

3.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzić znaczące zmiany do swojego wniosku lub zastąpić go innym tekstem;

4.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 16 kwietnia 2014 r. w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/.../UE w sprawie egzekwowania dyrektywy 96/71/WE dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, zmieniającej rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym („rozporządzenie w sprawie IMI”)

P7_TC1-COD(2012)0061


(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, dyrektywy 2014/67/UE.)

ZAŁĄCZNIK DO REZOLUCJI USTAWODAWCZEJ

Oświadczenie Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji

odnośnie do art. 4 ust. 3 lit. g)

Fakt, czy stanowisko, do którego delegowany pracownik zostaje czasowo przydzielony w celu wykonywania swojej pracy w ramach świadczenia usług, było zajmowane przez tego samego lub innego pracownika (delegowanego) w jakichkolwiek innych poprzednich okresach stanowi tylko jeden z możliwych elementów, które należy uwzględnić przy dokonywaniu całościowej oceny sytuacji faktycznej w przypadku wątpliwości.

Sam fakt, że może to być jeden z elementów, w żaden sposób nie powinien być interpretowany jako wprowadzający zakaz ewentualnego zastąpienia pracownika delegowanego innym pracownikiem delegowanym lub utrudniający możliwość takiego zastąpienia, które może być właściwe w szczególności dla usług świadczonych sezonowo, cyklicznie lub powtarzalnie.

(1) Dz.U. C 351 z 15.11.2012, s. 61.
(2) Dz.U. C 17 z 19.1.2013, s. 67.


Zwrot dóbr kultury wyprowadzonych niezgodnie z prawem z terytorium państwa członkowskiego ***I
PDF 279kWORD 52k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zwrotu dóbr kultury wyprowadzonych niezgodnie z prawem z terytorium państwa członkowskiego (przekształcenie) (COM(2013)0311 – C7-0147/2013 – 2013/0162(COD))
P7_TA(2014)0416A7-0058/2014

(Zwykła procedura ustawodawcza – przekształcenie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2013)0311),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C7–0147/2013),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 18 września 2013 r.(1),

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 28 listopada 2001 r. w sprawie bardziej uporządkowanego wykorzystania techniki przekształcania aktów prawnych(2),

–  uwzględniając pismo Komisji Prawnej z dnia 5 listopada 2013 r. skierowane do Komisji Kultury i Edukacji zgodnie z art. 87 ust. 3 Regulaminu,

–  uwzględniając zobowiązanie przedstawiciela Rady, przekazane pismem z dnia 27 lutego 2014 r., do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu Europejskiego, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 87 i 55 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kultury i Edukacji (A7-0058/2014),

A.  mając na uwadze, że grupa konsultacyjna służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji stwierdziła, że przedmiotowy wniosek nie zawiera żadnych zmian merytorycznych innych, niż te określone jako takie we wniosku, oraz mając na uwadze, że w odniesieniu do ujednolicenia niezmienionych przepisów wcześniejszych aktów z tymi zmianami wniosek zawiera zwykłe ujednolicenie istniejących tekstów, bez zmian merytorycznych,

1.  uchwala poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu, biorąc pod uwagę zalecenia grupy konsultacyjnej służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzić znaczące zmiany do swojego wniosku lub zastąpić go innym tekstem;

3.  zobowiązuje swoją przewodniczącą do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 16 kwietnia 2014 r. w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/.../UE w sprawie zwrotu dóbr kultury wyprowadzonych niezgodnie z prawem z terytorium państwa członkowskiego, zmieniającej rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 (wersja przekształcona)

P7_TC1-COD(2013)0162


(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, dyrektywy 2014/60/UE.)

(1) Dz.U. C 341 z 21.11.2013, s. 98.
(2) Dz.U. C 77 z 28.3.2002, s. 1.


Ograniczenie korzystania z lekkich plastikowych toreb na zakupy ***I
PDF 446kWORD 100k
Rezolucja
Tekst skonsolidowany
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 94/62/WE w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych w celu ograniczenia korzystania z lekkich plastikowych toreb na zakupy (COM(2013)0761 – C7-0392/2013 – 2013/0371(COD))
P7_TA(2014)0417A7-0174/2014

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2013)0761),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C7–0392/2013),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 26 lutego 2014 r.(1),

–  uwzględniając opinię Komitetu Regionów z dnia 3 kwietnia 2014 r.(2),

–  uwzględniając art. 55 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A7-0174/2014),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzić znaczące zmiany do swojego wniosku lub zastąpić go innym tekstem;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 16 kwietnia 2014 r. w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/.../UE zmieniającej dyrektywę 94/62/WE w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych w celu ograniczenia korzystania z lekkich plastikowych toreb na zakupy

P7_TC1-COD(2013)0371


(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(3),

uwzględniając opinię Komitetu Regionów(4),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą(5),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Dyrektywa 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady(6) została przyjęta w celu zapobieżenia wpływowi opakowań i odpadów opakowaniowych na środowisko lub jego ograniczenia. Chociaż plastikowe torby na zakupy są opakowaniami w rozumieniu tej dyrektywy, jej przepisy nie zawierają szczególnych środków odnoszących się do korzystania z takich toreb.

(2)  Korzystanie z plastikowych toreb na zakupy powoduje powstawanie dużych ilości odpadów oraz nieefektywne korzystanie z zasobów i oczekuje się, że będzie wzrastać, jeśli nie zostaną podjęte żadne działania. Wyrzucanie plastikowych toreb na zakupy przyczynia się do powstawania prowadzi do zanieczyszczenia środowiska i pogłębia powszechny problem odpadów morskich, które zagrażają ekosystemom morskim w basenach wodnych, stwarzając zagrożenie dla ekosystemów wodnych na całym świecie. [Popr. 1]

(2a)  Ponadto nagromadzenie plastikowych toreb na zakupy w środowisku wywiera wyraźnie negatywny wpływ na niektóre dziedziny gospodarki, takie jak turystyka. [Popr. 2]

(3)  Lekkie plastikowe torby na zakupy o grubości poniżej 50 mikronów, które stanowią zdecydowaną większość całkowitej liczby plastikowych toreb na zakupy zużywanych w Unii, są rzadziej wykorzystywane ponownie w mniejszym stopniu nadają się do ponownego wykorzystania niż grubsze plastikowe torby na zakupy, a zatem szybciej stają się odpadem i częściej wyrzucane, a ze względu na lekką wagę istnieje większe prawdopodobieństwo ich rozprzestrzeniania się w środowisku naturalnym, zarówno w ekosystemie lądowym, jak i w ekosystemie słodkowodnym i morskim. [Popr. 3]

(3a)  Obecne współczynniki recyklingu są bardzo niskie, nawet jeśli plastikowe torby na zakupy nadają się do recyklingu. Co więcej, nie oczekuje się, że recykling plastikowych toreb na zakupy osiągnie znaczący poziom, ponieważ z powodu małej grubości i lekkości plastikowe torby na zakupy nie mają wysokiej wartości, jeśli chodzi o recykling. Ponadto nie istnieje system selektywnego zbierania plastikowych toreb na zakupy, ich transport jest kosztowny, a ich mycie przed recyklingiem wymaga dużych ilości wody. W związku z tym recykling plastikowych toreb na zakupy nie rozwiązuje powodowanych przez nie problemów. [Popr. 4]

(3b)  Zgodnie z hierarchią odpadów najważniejsze jest zapobieganie. Dlatego też określono ogólnounijny cel w zakresie ograniczenia ich ilości. Jednak lekkie plastikowe torby na zakupy można używać do wielu celów i będą nadal wykorzystywane w przyszłości. W celu zagwarantowania, by potrzebne lekkie plastikowe torby na zakupy nie zanieczyszczały środowiska jako odpady, konieczne jest rozszerzenie infrastruktury do gospodarki odpadami, szczególnie do recyklingu, należy również informować konsumentów o właściwym pozbywaniu się odpadów. [Popr. 46]

(4)  Poziom zużycia plastikowych toreb na zakupy znacznie różni się w całej Unii nie tylko ze względu na różnice w zwyczajach konsumentów, świadomości ekologicznej, a także lecz głównie z uwagi na stopień skuteczności środków podejmowanych przez państwa członkowskie. Kilku państwom członkowskim udało się znacznie zmniejszyć poziom zużycia plastikowych toreb na zakupy, a średni poziom zużycia w siedmiu najlepiej sobie radzących państwach członkowskich wynosi zaledwie 20 % średniego unijnego zużycia. Należy ustalić ogólnounijne cele w zakresie ograniczenia zużycia w oparciu o średnie zużycie plastikowych toreb na zakupy w całej Unii, tak aby uwzględnić ograniczenie zużycia już osiągnięte w niektórych państwach członkowskich. [Popr. 5]

(4a)  Dostępne dane dotyczące zużycia plastikowych toreb na zakupy w Unii wyraźnie wskazują na niskie lub zmniejszone zużycie w tych państwach członkowskich, w których podmioty gospodarcze nie udostępniają plastikowych toreb na zakupy za darmo, lecz pobierają za nie niewielką opłatę. [Popr. 6]

(4b)  Ponadto wykazano, że decydującą rolę w realizacji celów dotyczących ograniczenia zużycia plastikowych toreb odgrywa informowanie konsumentów. Dlatego też konieczne są wysiłki instytucjonalne służące podniesieniu poziomu świadomości w kwestii wpływu plastikowych toreb na środowisko naturalne oraz w celu zerwania z obecnym postrzeganiem tworzyw sztucznych jako materiału nieszkodliwego, taniego i samego w sobie pozbawionego wartości. [Popr. 7]

(5)  W celu propagowania podobnych ograniczeń średniego poziomu zużycia lekkich plastikowych toreb na zakupy państwa członkowskie powinny podjąć środki służące znacznemu zmniejszaniu zużycia plastikowych toreb na zakupy o grubości poniżej 50 mikronów i bardzo ograniczonych możliwościach ponownego wykorzystania, zgodne z ogólnymi celami Unii w zakresie polityki dotyczącej odpadów oraz unijnej hierarchii postępowania z odpadami, jak przewidziano w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE(7). Takie środki ograniczające powinny uwzględniać obecne poziomy zużycia plastikowych toreb na zakupy w poszczególnych państwach członkowskich, przy czym wyższe poziomy będą wymagać podjęcia bardziej ambitnych działań. W celu monitorowania postępów w ograniczaniu korzystania z lekkich plastikowych toreb na zakupy organy krajowe będą przekazywać dane dotyczące korzystania z nich zgodnie z art. 17 dyrektywy 94/62/WE. [Popr. 8]

(5a)  Działania podejmowane przez państwa członkowskie powinny obejmować wykorzystanie instrumentów ekonomicznych takich jak stosowanie opłat, które okazało się szczególnie skuteczne przy ograniczaniu zużycia plastikowych toreb na zakupy. Państwa członkowskie powinny dopilnować, aby w punktach sprzedaży towarów lub produktów podmioty gospodarcze prowadzące sprzedaż żywności nie udostępniały bezpłatnie plastikowych toreb na zakupy innych niż bardzo lekkie plastikowe torby na zakupy lub zamienniki takich bardzo lekkich toreb na zakupy. Państwa członkowskie powinny również zachęcać podmioty gospodarcze prowadzące sprzedaż wyłącznie artykułów niespożywczych, aby w punktach sprzedaży towarów lub produktów nie udostępniały bezpłatnie plastikowych toreb na zakupy. [Popr. 9]

(6)  Działania, jakie powinny zostać podjęte przez Państwa członkowskie, mogą obejmować wykorzystanie powinny również mieć możliwość korzystania z instrumentów ekonomicznych takich jak podatki i opłaty, które okazały się szczególnie skuteczne przy ograniczaniu korzystania z plastikowych toreb na zakupy, jak również ograniczenia w zakresie wprowadzania do obrotu na zasadzie odstępstwa od art. 18 dyrektywy 94/62/WE, z zastrzeżeniem wymogów określonych w art. 34-36 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). [Popr. 10]

(6a)  Plastikowe torby na zakupy używane do pakowania wilgotnych produktów żywnościowych sprzedawanych luzem, takich jak surowe mięso, ryby i nabiał, oraz plastikowe torby używane do trzymania niepaczkowanych gotowych artykułów spożywczych są wymagane do zachowania higieny żywności i dlatego powinno się je wyłączyć z zakresu niniejszej dyrektywy. [Popr. 47 i 51]

(6b)  Bardzo lekkie plastikowe torby na zakupy są zazwyczaj stosowane przy zakupie suchych sprzedawanych luzem niepaczkowanych produktów żywnościowych, takich jak owoce, warzywa i słodycze. Korzystanie z bardzo lekkich plastikowych toreb na zakupy do takich celów pomaga zapobiegać marnotrawstwu żywności, ponieważ daje konsumentom możliwość zakupu takiej ilości produktu, jakiej potrzebują, bez konieczności zakupu określonej, uprzednio opakowanej ilości produktu, a także ponieważ pozwala na wycofanie niezdatnych do spożycia produktów bez konieczności wyrzucania całych partii produktów uprzednio opakowanych. Niemniej jednak bardzo lekkie plastikowe torby na zakupy wykonane z konwencjonalnych tworzyw sztucznych stanowią szczególny problem, jeśli chodzi o zaśmiecanie. [Popr. 12]

(6c)  Plastikowe torby na zakupy wykonane z materiałów ulegających biodegradacji i nadających się do kompostowania są mniej szkodliwe dla środowiska niż torby na zakupy z konwencjonalnych tworzyw sztucznych. W przypadku gdy stosowanie plastikowych toreb na zakupy przynosi istotne korzyści, mianowicie gdy bardzo lekkie plastikowe torby na zakupy używane są do pakowania suchych sprzedawanych luzem niepaczkowanych produktów żywnościowych, takich jak owoce, warzywa i słodycze, takie konwencjonalne bardzo lekkie plastikowe torby na zakupy należy stopniowo zastępować torbami na zakupy wykonanymi z papieru pochodzącego z recyklingu lub bardzo lekkimi plastikowymi torbami na zakupy ulegającymi biodegradacji i nadającymi się do kompostowania. W przypadku gdy należy ograniczyć stosowanie plastikowych toreb na zakupy, zwłaszcza zużycie lekkich plastikowych toreb na zakupy, ogólnym celem w zakresie ograniczenia należy objąć również zużycie takich toreb wykonanych z materiałów ulegających biodegradacji i nadających się do kompostowania. Jednak państwom członkowskim posiadającym systemy selektywnego zbierania bioodpadów należy zezwolić na obniżenie ceny lekkich plastikowych toreb na zakupy ulegających biodegradacji i nadających się do kompostowania. [Popr. 13]

(6d)  Programy edukacyjne skierowane ogólnie do konsumentów, a także w szczególności do dzieci, powinny odgrywać istotną rolę w ograniczaniu zużycia toreb plastikowych. Takie programy edukacyjne powinny być wdrażane zarówno przez państwa członkowskie, jak i producentów oraz sprzedawców detalicznych w punktach sprzedaży towarów i produktów. [Popr. 14]

(6e)  Zasadnicze wymogi dotyczące opakowań, które można odzyskać przez kompostowanie, należy zmienić w taki sposób, aby zapewnić opracowanie europejskiej normy kompostowania ogrodowego. Zasadnicze wymogi dotyczące opakowań ulegających biodegradacji należy zmienić w taki sposób, aby jedynie materiały ulegające pełnej biodegradacji były uznawane za ulegające biodegradacji. [Popr. 15]

(6f)  Norma europejska EN 13432 „Opakowania – Wymagania dotyczące opakowań przydatnych do odzysku przez kompostowanie i biodegradację – Program badań i kryteria oceny do ostatecznej akceptacji opakowań” ustala właściwości, jakimi musi charakteryzować się dany materiał, aby można było go uznać za „nadający się do kompostowania”, tzn. można było go poddać recyklingowi w procesie odzysku substancji organicznych polegającym na kompostowaniu i rozkładzie beztlenowym. Komisja powinna zwrócić się do Europejskiego Komitetu Normalizacyjnego o opracowanie odrębnej normy dla kompostowania ogrodowego. [Popr. 16]

(6g)  Producenci określają niektóre materiały z tworzyw sztucznych jako „oksy-biodegradowalne”. W przypadku takich materiałów z tworzyw sztucznych do konwencjonalnych tworzyw sztucznych wprowadza się dodatki „oksy-biodegradowalne”, zwykle sole metali. W wyniku utleniania tych dodatków materiały z tworzyw sztucznych rozpadają się na małe drobiny, które pozostają w środowisku naturalnym. Określanie takich materiałów z tworzyw sztucznych jako „ulegające biodegradacji” jest zatem mylące. Rozpad powoduje, że widoczne odpady w postaci na przykład plastikowych toreb na zakupy zmieniają się w niewidoczne odpady w postaci wtórnych mikrodrobin plastiku. Nie stanowi to rozwiązania problemu odpadów, lecz zwiększa zanieczyszczenie środowiska takimi materiałami z tworzyw sztucznych. Nie należy zatem stosować takich materiałów z tworzyw sztucznych w opakowaniach plastikowych. [Popr. 17]

(6h)  Należy stopniowo rezygnować ze stosowania w materiałach opakowaniowych substancji rakotwórczych, mutagennych lub działających szkodliwie na rozrodczość oraz substancji zaburzających funkcjonowanie układu hormonalnego, aby unikać niepotrzebnego narażenia ludzi na działanie takich substancji oraz zapobiegać przedostawaniu się takich substancji do środowiska, gdy opakowania stają się odpadami. [Popr. 18]

(6i)  W celu zapewnienia odpowiedniego poziomu ochrony środowiska naturalnego i zdrowia ludzi należy całkowicie zakazać wykorzystywania w plastikowych torbach na zakupy substancji szkodliwych, przede wszystkim substancji chemicznych zaburzających gospodarkę hormonalną. [Popr. 19]

(7)  Środki mające na celu ograniczenie zużycia plastikowych toreb na zakupy powinny prowadzić do trwałego ograniczenia korzystania z lekkich plastikowych toreb na zakupy i nie powinny prowadzić do ogólnego wzrostu produkcji opakowań. [Popr. 20]

(7a)  W celu zapewnienia uznawania w całej Unii oznaczeń (znak, opis lub kolorowy kod) toreb ulegających biodegradacji i nadających się do kompostowania należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do określenia takich oznaczeń. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów. Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. [Popr. 21]

(8)  Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z komunikatem Komisji zatytułowanym „Plan działania na rzecz zasobooszczędnej Europy”(8) oraz powinny przyczyniać się do działań przeciwko zaśmiecaniu podejmowanych zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/56/WE(9).

(8a)  Aby nie zakłócać funkcjonowaniu rynku wewnętrznego, w całej Unii powinny obowiązywać takie same warunki dotyczące stosowanych materiałów. Różnice w traktowaniu niektórych materiałów w niektórych państwach członkowskich ujemnie wpływają na recykling i handel. [Popr. 22]

(9)  Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 94/62/WE,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

W dyrektywie 94/62/WE wprowadza się następujące zmiany:

1)  w art. 3 dodaje się punkty w brzmieniu:"

„-2a. »plastikowe torby na zakupy« oznacza torby – z uchwytami lub bez – wykonane z materiałów z tworzyw sztucznych zdefiniowanych w art. 3 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 10/2011*, które wydaje się klientom w punktach sprzedaży towarów lub produktów do celów przenoszenia tychże towarów lub produktów. Plastikowych toreb na zakupy niezbędnych do pakowania ze względów higieny żywności wilgotnych produktów żywnościowych sprzedawanych luzem, takich jak surowe mięso, ryby i nabiał oraz plastikowych toreb używanych do trzymania niepaczkowanych gotowych artykułów spożywczych, nie uznaje się za plastikowe torby na zakupy do celów niniejszej dyrektywy; [Popr. 48 i 53]

   2a. »lekkie plastikowe torby na zakupy« oznaczają torby wykonane z materiałów z tworzyw sztucznych, zgodnie z definicją w art. 3 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 10/2011 o grubości ścianki poniżej 50 mikronów, i które są dostarczane konsumentom w punkcie sprzedaży towarów lub produktów, z wyjątkiem bardzo lekkich plastikowych toreb na zakupy; [Popr. 24]
   2b. »bardzo lekkie plastikowe torby na zakupy« oznaczają torby wykonane z materiałów z tworzyw sztucznych, zgodnie z definicją w art. 3 pkt 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 10/2011, o grubości ścianki poniżej 10 mikronów; [Popr. 25]
   2c. »materiały z tworzyw sztucznych ulegające oksy-fragmentacji« oznaczają materiały z tworzyw sztucznych zawierające dodatki, które katalizują rozpad tego materiału z tworzywa sztucznego na mikrofragmenty materiału z tworzywa sztucznego; [Popr. 26]
   2d. »bioodpady« oznaczają ulegające biodegradacji odpady ogrodowe i parkowe, odpady spożywcze i kuchenne z gospodarstw domowych, restauracji, placówek zbiorowego żywienia i handlu detalicznego oraz porównywalne odpady z zakładów przetwórstwa spożywczego. Definicja ta nie obejmuje odpadów z leśnictwa ani odpadów rolniczych, odchodów, osadów ściekowych ani innych odpadów ulegających biodegradacji, np. włókien naturalnych, papieru czy przetworzonego drewna. Wyklucza się również te produkty uboczne produkcji żywności, które nigdy nie stają się odpadami; [Popr. 27]
   2e. »substancje rakotwórcze, mutagenne lub działające szkodliwie na rozrodczość« oznaczają substancje, które są rakotwórcze, mutagenne lub działają szkodliwie na rozrodczość, należące do kategorii 1A lub 1B zgodnie z częścią 3 załącznika VI do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008**; [Popr. 28]
   2f. »substancje uszkadzające układ hormonalny« oznaczają substancje posiadające właściwości zaburzające funkcjonowanie układu hormonalnego, w odniesieniu do których istnieją naukowe dowody wskazujące na ich możliwy poważny wpływ na zdrowie ludzkie lub które zostały zidentyfikowane zgodnie z procedurą ustaloną w art. 59 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady***, lub które zostały zidentyfikowane zgodnie z zaleceniem Komisji […/…/UE]****;

________________

* Rozporządzenie Komisji (UE) nr 10/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu z żywnością (Dz.U. L 12 z 15.1.2011, s. 1).

** Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin, zmieniające i uchylające dyrektywy 67/548/EWG i 1999/45/WE oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (Dz.U. L 353 z 31.12.2008, s. 1).

*** Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396 z 30.12.2006, s. 1).

**** Zalecenie Komisji […/…/UE] z dnia … w sprawie kryteriów identyfikacji substancji uszkadzających układ hormonalny (Dz.U. C …).”; [Popr. 29]

"

2)  w art. 4 dodaje się ustępy w brzmieniu:"

„-1a. Państwa członkowskie dopilnowują produkcji opakowań w taki sposób, aby nie zawierały one substancji rakotwórczych, mutagennych lub działających szkodliwie na rozrodczość oraz substancji uszkadzających układ hormonalny w stężeniu przewyższającym 0,01%. Państwa członkowskie dopilnowują produkcji opakowań w taki sposób, aby nie zawierały one materiałów z tworzyw sztucznych ulegających oksy-fragmentacji. Te środki zostaną wprowadzone do dnia ...(10).

   Popr. 30]

1a Państwa członkowskie podejmują środki mające na celu osiągnięcie trwałego ograniczenia korzystania z lekkich plastikowych toreb na zakupy na ich terytorium w ciągu dwóch lat od wejścia w życie niniejszej dyrektywy. o co najmniej

   50% do dnia …(11), oraz
   80% do dnia …(12)+,

w porównaniu ze średnim zużyciem w Unii odpowiednio w 2010 r. [Popr. 31]

Państwa członkowskie podejmują środki zapewniające, aby podmioty gospodarcze prowadzące sprzedaż żywności nie udostępniały bezpłatnie plastikowych toreb na zakupy, z wyjątkiem bardzo lekkich plastikowych toreb na zakupy lub zamienników takich bardzo lekkich plastikowych toreb na zakupy, o których mowa w akapicie szóstym.

Państwa członkowskie dopilnowują, aby podmioty gospodarcze prowadzące sprzedaż żywności pobierały rzeczywistą i proporcjonalną opłatę za lekkie plastikowe torby na zakupy, tak aby osiągnąć cele w zakresie ograniczenia zużycia, o których mowa w akapicie pierwszym. Państwa członkowskie dopilnowują, aby podmioty gospodarcze prowadzące sprzedaż żywności pobierały co najmniej taką samą opłatę za grubsze plastikowe torby na zakupy oraz aby w punktach sprzedaży nie zastępowały lekkich plastikowych toreb na zakupy bardzo lekkimi plastikowymi torbami na zakupy. Państwa członkowskie podejmą takie środki do …(13).

Państwa członkowskie, które ustanowiły systemy selektywnego zbierania bioodpadów, mogą wymagać od podmiotów gospodarczych prowadzących sprzedaż żywności obniżenia o maksymalnie 50% ceny lekkich plastikowych toreb na zakupy, które ulegają biodegradacji i nadają się do kompostowania.

Państwa członkowskie zachęcają podmioty gospodarcze prowadzące sprzedaż artykułów niespożywczych, aby pobierały w rzeczywistym i proporcjonalnym zakresie opłaty za plastikowe torby na zakupy, tak aby osiągnąć cele w zakresie ograniczenia zużycia, o których mowa w akapicie pierwszym. [Popr. 32]

Państwa członkowskie podejmują środki, aby zapewnić stopniowe zastępowanie bardzo lekkich plastikowych toreb na zakupy używanych do pakowania suchych niepaczkowanych produktów żywnościowych sprzedawanych luzem, takich jak owoce, warzywa i słodycze, torbami na zakupy wykonanymi z papieru pochodzącego z recyklingu lub bardzo lekkimi plastikowymi torbami na zakupy ulegającymi biodegradacji i nadającymi się do kompostowania. Państwa członkowskie muszą osiągnąć współczynnik zastąpienia na poziomie 50 % do dnia …(14) i na poziomie 100% do dnia …(15)+. [Popr. 33]

Środki te Państwa członkowskie mogą obejmować zastosowanie krajowych celów w zakresie ograniczenia, instrumentów ekonomicznych stosować inne instrumenty ekonomiczne oraz ograniczeń utrzymać lub wprowadzić ograniczenia w zakresie wprowadzania do obrotu na zasadzie odstępstwa od art. 18. Takie środki nie mogą jednak stanowić metody arbitralnej dyskryminacji lub ukrytego ograniczania handlu między państwami członkowskimi. [Popr. 34]

Państwa członkowskie składają sprawozdania na temat wpływu tych środków na całkowite powstawanie odpadów opakowaniowych w sprawozdaniach składanych Komisji zgodnie z art. 17 niniejszej dyrektywy.

   1b. Sprzedawcy detaliczni pozwalają konsumentom na odmówienie przyjęcia i pozostawienie w punkcie sprzedaży każdego opakowania, które uznają oni za zbędne, w szczególności toreb na zakupy. Sprzedawcy detaliczni dopilnowują, aby takie opakowanie zostało wykorzystane ponownie lub poddane recyklingowi. [Popr. 35]
   1c. Komisja i państwa członkowskie propagują, przynajmniej podczas pierwszego roku po wejściu w życie niniejszej dyrektywy, prowadzenie publicznych kampanii informacyjnych i edukacyjnych na temat szkodliwych dla środowiska naturalnego skutków nadmiernego korzystania z konwencjonalnych toreb plastikowych. [Popr. 36]
   1d. Państwa członkowskie dopilnowują, aby środki mające na celu ograniczenie zużycia lekkich plastikowych toreb na zakupy nie prowadziły do ogólnego wzrostu produkcji opakowań.”; [Popr. 38]

"

3)  dodaje się artykuł w brzmieniu:"

„Artykuł 6a

Informacje podawane na torbach plastikowych

Jeżeli torby ulegają biodegradacji i nadają się do kompostowania, jest to wyraźnie podane na torbie przy pomocy znaku, opisu lub kolorowego kodu. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych określających takie oznaczenia w celu zapewnienia ich uznawania w całej Unii. Państwa członkowskie mogą przyjmować środki w celu wskazania innych cech charakterystycznych, takich jak możliwość ponownego użycia, recyklingu i zdolność do biodegradacji.”; [Popr. 39]

"

4)  dodaje się artykuł w brzmieniu:"

„Artykuł 20a

Wykonywanie przekazanych uprawnień

1.  Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

2.  Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 6a, powierza się Komisji na czas nieokreślony od dnia …(16).

3.  Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 6a, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.

4.  Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

5.  Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 6a wchodzi w życie tylko, jeśli ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub jeśli, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.”; [Popr. 40]

"

5)  w załączniku II punkt 3 lit. c) i d) otrzymują brzmienie:"

„c) Opakowania podlegające odzyskowi przez kompostowanie

Odpady opakowaniowe przetwarzane przez kompostowanie mają takie właściwości biodegradacyjne, które nie stanowią przeszkody dla sprawiają, że nadają się one w pełni do oddzielnej zbiórki, oraz przemysłowego lub ogrodowego procesu kompostowania lub innych działań, jakim są poddawane.

   d) Opakowania ulegające biodegradacji

Odpady opakowaniowe ulegające biodegradacji odznaczają się taką zdolnością rozkładu fizycznego, chemicznego, termicznego i biologicznego, która zapewni ostateczny rozkład gotowego kompostu całego materiału na dwutlenek węgla, biomasę i wodę.” [Popr. 41]

"

Artykuł 2

1.  Państwa członkowskie, w razie konieczności, dokonują zmian w ustawodawstwie krajowym i wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed upływem 12 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy. Niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów. [Popr. 42]

Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.

2.  Państwa członkowskie przekazują Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 2a

Do dnia …(17) Komisja dokona przeglądu skuteczności niniejszej dyrektywy i oceni, czy konieczne jest podjęcie dalszych środków, oraz w stosownym przypadku załączy wniosek ustawodawczy. [Popr. 43]

Artykuł 3

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 4

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w ...

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

(1) Dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym.
(2) Dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym.
(3)Dz.U. C z , s. .
(4)Dz.U. C z , s. .
(5)Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 16 kwietnia 2014 r.
(6)Dyrektywa 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 1994 r. w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych (Dz.U. L 365 z 31.12.1994, s. 10).
(7)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy (Dz.U. L 312 z 22.11.2008, s. 3).
(8)Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów „Plan działania na rzecz zasobooszczędnej Europy” (COM(2011)0571 final).
(9)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/56/WE z dnia 17 czerwca 2008 r. ustanawiająca ramy działań Wspólnoty w dziedzinie polityki środowiska morskiego (dyrektywa ramowa w sprawie strategii morskiej) (Dz.U. L 164 z 25.6.2008, s. 19).
(10) Dwa lata po wejściu w życie niniejszej dyrektywy.
(11) Trzy lata po wejściu w życie niniejszej dyrektywy.
(12)+ Pięć lat po wejściu w życie niniejszej dyrektywy.
(13) Dwa lata po wejściu w życie niniejszej dyrektywy.
(14) Trzy lata po wejściu w życie niniejszej dyrektywy.
(15)+ Pięć lat po wejściu w życie niniejszej dyrektywy.
(16) Data wejścia w życie dyrektywy zmieniającej.
(17) Sześć lat po wejściu w życie niniejszej dyrektywy.


Ochrona zewnętrznych granic morskich ***I
PDF 281kWORD 77k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego zasady ochrony zewnętrznych granic morskich w kontekście współpracy operacyjnej koordynowanej przez Europejską Agencję Zarządzania Współpracą Operacyjną na Granicach Zewnętrznych Państw Członkowskich Unii Europejskiej (COM(2013)0197 – C7-0098/2013 – 2013/0106(COD))
P7_TA(2014)0418A7-0461/2013

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi i Radzie (COM(2013)0197),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 77 ust. 2 lit. d) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi Komisja przedstawiła wniosek Parlamentowi (C7-0098/2013),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 23 października 2013 r. w sprawie przestępczości zorganizowanej, korupcji i prania pieniędzy: zalecenia dotyczące potrzebnych działań i inicjatyw(1), ze szczególnym odniesieniem do walki z handlem ludźmi i tzw. handlarzami śmierci,

–  uwzględniając zobowiązanie do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu przekazane przez przedstawiciela Rady pismem z dnia 13 lutego 2014 r. zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art.55 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych oraz opinie Komisji Spraw Zagranicznych, jak również Komisji Transportu i Turystyki (A7-0461/2013),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzić znaczące zmiany do swojego wniosku lub zastąpić go innym tekstem;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie, Komisji i parlamentom państw członkowskich.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 16 kwietnia 2014 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr .../2014 ustanawiającego zasady ochrony zewnętrznych granic morskich w kontekście współpracy operacyjnej koordynowanej przez Europejską Agencję Zarządzania Współpracą Operacyjną na Granicach Zewnętrznych państw członkowskich Unii Europejskiej

P7_TC1-COD(2013)0106


(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) nr 656/2014.)

(1) Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0444.


Odpowiedzialność finansowa związana z trybunałami do spraw rozstrzygania sporów między inwestorem a państwem, utworzonymi na mocy umów międzynarodowych, których Unia Europejska jest stroną ***I
PDF 286kWORD 77k
Rezolucja
Tekst
Załącznik
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego ramy zarządzania odpowiedzialnością finansową związaną z trybunałami do spraw rozstrzygania sporów między inwestorem a państwem, utworzonymi na mocy umów międzynarodowych, których Unia jest stroną (COM(2012)0335 – C7-0155/2012 – 2012/0163(COD))
P7_TA(2014)0419A7-0124/2013

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2012)0335),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 207 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C7–0155/2012),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając zobowiązanie złożone przez przedstawiciela Rady w piśmie z dnia 4 kwietnia 2014 r. do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art.55 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Handlu Międzynarodowego (A7-0124/2013),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu(1);

2.  zatwierdza wspólne oświadczenie Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji załączone do niniejszej rezolucji;

3.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzić znaczące zmiany do swojego wniosku lub zastąpić go innym tekstem;

4.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 16 kwietnia 2014 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr .../2014 ustanawiającego ramy zarządzania odpowiedzialnością finansową związaną z trybunałami do spraw rozstrzygania sporów między inwestorem a państwem, utworzonymi na mocy umów międzynarodowych, których stroną jest Unia Europejska

P7_TC1-COD(2012)0163


(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) nr 912/2014.)

ZAŁĄCZNIK DO REZOLUCJI USTAWODAWCZEJ

Wspólne oświadczenie Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji

Przyjęcie i stosowanie niniejszego rozporządzenia pozostaje bez uszczerbku dla podziału kompetencji ustanowionego w Traktatach i nie jest interpretowane jako wykonywanie przez Unię kompetencji dzielonych, w obszarach, w których kompetencja Unii nie została wykonana.

(1)Niniejsze stanowisko zastępuje poprawki przyjęte dnia 23 maja 2013 r. (Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0219).


Ochrona przed przywozem produktów po cenach umpingowych i towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami UE ***I
PDF 694kWORD 230k
Rezolucja
Tekst skonsolidowany
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej i rozporządzenie Rady (WE) nr 597/2009 w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (COM(2013)0192 – C7-0097/2013 – 2013/0103(COD))
P7_TA(2014)0420A7-0053/2014

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2013)0192),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 207 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C7-0097/2013),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art.55 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Handlu Międzynarodowego (A7-0053/2014),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu(1);

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzić znaczące zmiany do swojego wniosku lub zastąpić go innym tekstem;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 16 kwietnia 2014 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr .../2014 zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej i rozporządzenie Rady (WE) nr 597/2009 w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej

P7_TC1-COD(2013)0103


PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 2,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą(2),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Wspólne reguły dotyczące ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych i przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej znajdują się odpowiednio w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1225/2009(3) oraz w rozporządzeniu Rady (WE) nr 597/2009(4) (wspólnie zwanych dalej „rozporządzeniami”). Rozporządzenia pierwotnie przyjęto w 1995 r. w następstwie zakończenia Rundy Urugwajskiej. Ze względu na liczne zmiany wprowadzone od tamtej pory do rozporządzeń, w 2009 r. Rada podjęła decyzję o ich ujednoliceniu w interesie jasności i racjonalności.

(2)  Chociaż do rozporządzeń wprowadzano zmiany, od 1995 r. nie odbył się żaden zasadniczy przegląd ich funkcjonowania. W związku z tym w 2011 r. Komisja wszczęła przegląd rozporządzeń, m.in. aby lepiej odzwierciedlały one potrzeby przedsiębiorstw na początku XXI wieku.

(3)  W następstwie przeglądu niektóre przepisy rozporządzeń należy zmienić w celu zwiększenia przejrzystości i przewidywalności, zapewnienia skutecznych środków do walki z retorsjami handlowymi ze strony państw trzecich, zwiększenia wydajności i skuteczności egzekwowania przepisów oraz optymalizacji procedur przeglądu. Ponadto w rozporządzeniach należy ująć niektóre praktyki stosowane w ostatnich latach w dochodzeniach antydumpingowych i antysubsydyjnych. [Popr. 1]

(4)  Aby zwiększyć przejrzystość i przewidywalność dochodzeń antydumpingowych i antysubsydyjnych, strony, których dotyczy nałożenie tymczasowych środków antydumpingowych i wyrównawczych, a w szczególności importerów, należy powiadamiać o zbliżającym się nałożeniu ww. środków. Przyznany czas powinien odpowiadać okresowi pomiędzy przedłożeniem projektu aktu wykonawczego do komitetu antydumpingowego powołanego zgodnie z art. 15 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 oraz do komitetu antysubsydyjnego powołanego zgodnie z art. 25 rozporządzenia (WE) nr 597/2009 a przyjęciem tego aktu przez Komisję. Okres ten określono w art. 3 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 182/2011. Ponadto, jeżeli w danym dochodzeniu nałożenie środków tymczasowych nie jest wskazane, strony należy odpowiednio wcześnie powiadomić, że środki nie zostaną nałożone. [Popr. 2]

(5)  Eksporterom i producentom należy dać krótki okres czasu przed nałożeniem środków tymczasowych, aby mogli sprawdzić wyliczenia dotyczące swoich indywidualnych marginesów dumpingu i marginesów subsydium. Wówczas błędy w obliczeniach będzie można poprawić przed nałożeniem środków. [Popr. 95]

(6)  Aby zapewnić skuteczne środki do walki z retorsjami, producentom unijnym należy umożliwić powoływanie się na rozporządzenia bez obawy, że strony trzecie zastosują retorsje. W szczególnych okolicznościach – zwłaszcza w przypadku zróżnicowanych i rozczłonkowanych sektorów składających się głównie z małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP) – istniejące przepisy przewidują wszczęcie dochodzenia bez uprzedniego otrzymania skargi, jeżeli istnieją wystarczające dowody istnienia dumpingu, subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych, szkody i związku przyczynowego. Szczególne okoliczności powinny obejmować również zagrożenie retorsjami ze strony państw trzecich. [Popr. 3]

(7)  W przypadku dochodzenia, które nie jest wszczynane na podstawie skargi, unijni producenci powinni być zobowiązani należy zwrócić się do unijnych producentów z prośbą o współpracę w zakresie przedłożenia niezbędnych informacji, które umożliwią kontynuowanie dochodzenia; ma to na celu zapewnienie dostępu do informacji wystarczających do przeprowadzenia dochodzenia w przypadku zagrożenia retorsjami. Małe przedsiębiorstwa i mikroprzedsiębiorstwa powinny być zwolnione z tego obowiązku w celu zaoszczędzenia im nieuzasadnionego obciążenia administracyjnego i kosztów. [Popr. 4]

(8)  Państwa trzecie coraz silniej ingerują w handel surowcami, aby zatrzymać je w kraju z korzyścią dla krajowych dalszych użytkowników; robią to np. poprzez nakładanie podatków wywozowych lub stosowanie podwójnych cen. Koszty surowców nie wynikają więc z działania zwykłych mechanizmów rynkowych, odzwierciedlających podaż i popyt na dany surowiec. Tego typu ingerencje dodatkowo zakłócają handel. W rezultacie unijnym producentom szkodzi nie tylko dumping, ale również dodatkowe zakłócenia handlu, które nie dotyczą producentów znajdujących się poniżej w łańcuchu dostaw w krajach stosujących tego typu praktyki. Aby zapewnić odpowiednią ochronę handlu, zasada niższego cła nie będzie stosowana w przypadku strukturalnych zakłóceń handlu surowcami.

(9)  Subsydia stanowiące podstawę środków wyrównawczych są w Unii zasadniczo zakazane zgodnie z art. 107 ust. 1 TFUE. W związku z tym subsydia stanowiące podstawę środków wyrównawczych przyznawane przez państwa trzecie wyjątkowo silnie zakłócają handel. Wielkość pomocy państwa zatwierdzona przez Komisję z upływem czasu stale ulegała zmniejszeniu. W związku z tym w przypadku instrumentu antysubsydyjnego zasada niższego cła nie powinna być już stosowana w odniesieniu do przywozu z kraju(-ów) stosującego(-ych) subsydiowanie.

(10)  Aby zoptymalizować procedury przeglądu, cła pobrane podczas dochodzenia należy zwrócić importerom, jeżeli po zakończeniu dochodzenia w ramach przeglądu wygaśnięcia środki nie są przedłużane. Takie działanie jest wskazane, ponieważ w okresie objętym dochodzeniem nie stwierdzono spełnienia warunków niezbędnych do przedłużenia środków. [Popr. 5]

(11)  W rozporządzeniach należy ująć niektóre praktyki stosowane w ostatnich latach w dochodzeniach antydumpingowych i antysubsydyjnych.

(11a)  Wszelkie dokumenty mające na celu wyjaśnienie ustalonych praktyk Komisji w odniesieniu do stosowania niniejszego rozporządzenia (w tym cztery projekty wytycznych w sprawie wyboru państwa analogicznego, przeglądów w przypadku wygaśnięcia, czasu trwania środków, marginesu szkody oraz interesu Unii) powinny być przyjmowane przez Komisję dopiero po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia i po przeprowadzeniu odpowiednich konsultacji z Parlamentem Europejskim i Radą oraz powinny w pełni odpowiadać treści niniejszego rozporządzenia. [Popr. 6]

(11b)  Unia nie jest stroną konwencji MOP, ale ich stronami są państwa członkowskie. Dotychczas jedynie „podstawowe” konwencje MOP zostały ratyfikowane przez wszystkie państwa członkowskie Unii. W celu utrzymania definicji wystarczającego poziomu norm społecznych opartych na konwencjach MOP znajdujących się w aktualnym wykazie w załączniku Ia do rozporządzenia (UE) nr 1225/2009 Komisja w drodze aktów delegowanych dokona aktualizacji tego załącznika, gdy tylko państwa członkowskie Unii przeprowadzą ratyfikację innych „priorytetowych” konwencji MOP. [Popr. 7]

(12)  Przemysłu unijnego nie należy już definiować w odniesieniu do progów wszczęcia określonych w rozporządzeniach.

(12a)  Zróżnicowane i rozczłonkowane sektory, składające się głównie z MŚP, mają trudności z dostępem do postępowań w sprawie ochrony handlu ze względu na złożony charakter procedur oraz związane z nimi wysokie koszty. Należy ułatwić dostęp MŚP do tego instrumentu poprzez wzmocnienie roli punktu pomocy dla MŚP, który powinien wspierać MŚP w składaniu skarg i w osiąganiu przez nie progów niezbędnych do wszczęcia dochodzenia. Procedury administracyjne związane z postępowaniami w sprawie ochrony handlu również powinny być lepiej dostosowane do ograniczeń MŚP. [Popr. 8]

(12b)  W postępowaniach antydumpingowych czas trwania dochodzeń powinien być ograniczony do dziewięciu miesięcy, a dochodzenia te powinny być zamykane w ciągu 12 miesięcy od wszczęcia postępowania. W postępowaniach antysubsydyjnych czas trwania dochodzeń powinien być ograniczony do dziewięciu miesięcy, a dochodzenia te powinny być zamykane w ciągu 10 miesięcy od wszczęcia postępowania. W każdym wypadku cła tymczasowe powinny być nakładane jedynie podczas okresu rozpoczynającego się 60 dni po wszczęciu postępowania i kończącego się sześć miesięcy po wszczęciu postępowania. [Popr. 9]

(12c)  Elementy zobowiązań przedstawianych Komisji, które nie mają charakteru poufnego, powinny być szerzej ujawniane zainteresowanym stronom, Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. Komisja powinna mieć obowiązek przeprowadzenia konsultacji z przemysłem unijnym przed przyjęciem złożonego zobowiązania. [Popr. 10]

(13)  W przypadku gdy w dochodzeniu pierwotnym stwierdzono, że marginesy dumpingu lub marginesy subsydium są niższe od progów de minimis, dochodzenie należy niezwłocznie zakończyć w odniesieniu do eksporterów, którzy nie będą objęci kolejnymi dochodzeniami przeglądowymi.

(14)  W ramach antydumpingowych i antysubsydyjnych dochodzeń przeglądowych powinna istnieć możliwość zmiany metodyki w stosunku do tej stosowanej w dochodzeniu, które doprowadziło do nałożenia środków. Zapewniłoby to m.in. stosowanie spójnych metod w różnych dochodzeniach prowadzonych w danym momencie. W szczególności umożliwi to zmianę metod, które z upływem czasu zmodyfikowano w następstwie rozwoju sytuacji.

(15)  Gdy zostaną spełnione warunki wszczęcia dochodzenia w sprawie obejścia środków, przywóz powinien zostać objęty rejestracją we wszelkich okolicznościach.

(16)  W dochodzeniu w sprawie obejścia środków należy usunąć warunek zakładający, że w celu uzyskania zwolnienia z wymogu rejestracji lub z rozszerzonego cła producenci produktu objętego postępowaniem nie powinni być powiązani z żadnym z producentów objętych pierwotnymi środkami. Doświadczenie pokazuje bowiem, że czasami producenci produktu objętego postępowaniem nie stosują praktyk mających na celu obejście środków, ale są powiązani z producentem objętym pierwotnymi środkami. W takich przypadkach producentowi nie należy odbierać możliwości uzyskania zwolnienia tylko dlatego, że przedsiębiorstwo jest powiązane z producentem objętym pierwotnymi środkami. Ponadto jeżeli obchodzenie środków ma miejsce w Unii, powiązanie importerów z producentami objętymi środkami nie powinno być decydującym czynnikiem przy podejmowaniu decyzji, czy importer może uzyskać zwolnienie.

(17)  W przypadku gdy liczba unijnych producentów jest na tyle wysoka, że konieczny jest dobór próby, producentów należy dobrać spośród wszystkich unijnych producentów, a nie tyko spośród producentów, którzy wnieśli skargę.

(18)  Podczas oceniania interesu Unii możliwość zgłoszenia uwag powinni mieć wszyscy unijni producenci, a nie tylko producenci, którzy wnieśli skargę. [Popr. 93]

(18a)  Dzięki rocznemu sprawozdaniu Komisji dla Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wdrożenia rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 i rozporządzenia (WE) nr 597/2009 możliwe jest regularne i terminowe monitorowanie instrumentów ochrony handlu w ramach ustanowienia usystematyzowanego dialogu międzyinstytucjonalnego na ten temat. Opublikowanie tego sprawozdania sześć miesięcy po jego przedłożeniu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie zapewnia przejrzystość instrumentów ochrony handlu dla zainteresowanych stron i opinii publicznej. [Popr. 11]

(18b)  Komisja powinna zapewnić większą przejrzystość postępowań, procedur wewnętrznych i wyników dochodzeń, a wszystkie niepoufne dokumenty powinny być udostępniane zainteresowanym stronom za pośrednictwem platformy internetowej. [Popr. 12]

(18c)  Komisja powinna regularnie informować Parlament Europejski i Radę o wszczęciu każdego dochodzenia oraz o jego przebiegu. [Popr. 13]

(18d)  W przypadku gdy liczba unijnych producentów jest na tyle wysoka, że konieczny jest dobór próby, Komisja powinna przy doborze próby producentów w pełni uwzględniać udział MŚP w tej próbie, zwłaszcza w przypadku zróżnicowanych i rozczłonkowanych sektorów przemysłu składających się głównie z MŚP. [Popr. 14]

(18e)  W celu zwiększenia skuteczności instrumentów ochrony handlu należy zezwolić związkom zawodowym na składanie pisemnych skarg wspólnie z przemysłem unijnym. [Popr. 92]

(19)  Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1225/2009 i rozporządzenie (WE) nr 597/2009,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W rozporządzeniu (WE) nr 1225/2009 wprowadza się następujące zmiany:

-1. Tytuł otrzymuje następujące brzmienie:"

„Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej”; [Popr. 15]

"

-1a. Dodaje się motyw w brzmieniu: "

„(11a) Państwa trzecie coraz silniej ingerują w handel w celu przysporzenia korzyści producentom krajowym, na przykład poprzez nakładanie podatków wywozowych lub stosowanie systemów podwójnych cen. Tego typu ingerencje dodatkowo zakłócają handel. W rezultacie unijnym producentom szkodzi nie tylko dumping, lecz również dodatkowe zakłócenia handlu, które nie dotyczą producentów z państw trzecich stosujących tego typu praktyki. Różnice w poziomie nakładu pracy i norm środowiskowych również mogą powodować dodatkowe zakłócenia handlu. W związku z tym nie powinno się stosować zasady niższego cła w takich przypadkach, gdy kraj wywozu ma niewystarczający poziom norm społecznych i środowiskowych. Wystarczający poziom ustala się na podstawie ratyfikacji podstawowych konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP) oraz wielostronnych umów środowiskowych, których stroną jest Unia. Nieuczciwa konkurencja szczególnie szkodzi małym i średnim przedsiębiorstwom (MŚP), ponieważ ze względu na mały rozmiary nie są one w stanie dostosować się do tych warunków. W związku z tym nie powinno się stosować zasady niższego cła w sytuacji, gdy skarga została wniesiona w imieniu sektora składającego się głównie z MŚP. Zasadę niższego cła powinno się stosować jednak zawsze w sytuacji, gdy strukturalne zakłócenia handlu surowcami wynikają ze świadomego wyboru kraju najsłabiej rozwiniętego w celu ochrony interesu publicznego.”; [Popr. 16]

"

-1b. w art. 1 ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:"

„Wykorzystanie wszelkiego produktu dumpingowego w związku z eksploracją szelfu kontynentalnego lub wyłącznej strefy ekonomicznej danego państwa członkowskiego lub eksploatacją jej zasobów traktuje się na mocy niniejszego rozporządzenia jako przywóz i będzie on odpowiednio obłożony opłatami celnymi w przypadku, gdy przynosi szkodę przemysłowi unijnemu.”; [Popr. 17]

"

-1c. w art. 1 dodaje się ustęp w brzmieniu:"

„4a. Do celów niniejszego rozporządzenia surowiec oznacza środek do wytwarzania danego produktu, który ma zasadniczy wpływ na koszt jego produkcji.”; [Popr. 18]

"

-1d. w art. 1 dodaje się ustęp w brzmieniu:"

„4b. Przyjmuje się, że surowiec ulega zakłóceniu strukturalnemu, jeżeli jego cena nie wynika jedynie ze zwykłych mechanizmów rynkowych opierających się na podaży i popycie. Tego typu zakłócenia są wynikiem ingerencji państw trzecich, które obejmują między innymi podatki wywozowe, ograniczenia wywozowe i systemy podwójnych cen.”; [Popr. 19]

"

-1e) w art. 2 ust. 7 lit. a) akapit drugi otrzymuje następujące brzmienie:"

„Wyznaczone zostanie państwo trzecie posiadające gospodarkę rynkową w oparciu o uzasadnioną metodę, z odpowiednim uwzględnieniem wiarygodnych informacji dostępnych w czasie wyznaczania. Wybrany kraj powinien mieć wystarczająco wysoki poziom norm społecznych i środowiskowych, przy czym wystarczające poziomy określa się na podstawie ratyfikacji i skutecznego wdrożenia przez państwo trzecie wielostronnych umów środowiskowych oraz załączonych do nich protokołów, których UE jest stroną w dowolnym czasie, a także konwencji MOP wymienionych w wykazie zawartym w załączniku Ia. Uwzględnia się także ograniczenia czasowe. Gdy jest to możliwe, wykorzystuje się państwo trzecie o gospodarce rynkowej, będące przedmiotem tego samego postępowania.”; [Popr. 70 i 86]

"

1.  w art. 4 ust. 1 część wprowadzająca otrzymuje brzmienie:"

„1. Dla celów niniejszego rozporządzenia pojęcie „przemysł unijny” oznacza wszystkich unijnych producentów produktów podobnych lub tych spośród nich, których łączna produkcja stanowi znaczącą część produkcji tych produktów w całej Unii, z wyjątkiem następujących przypadków:”;

"

1a.  art. 5 ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:"

„Z wyjątkiem przepisów przewidzianych w ust. 6 dochodzenie, mające na celu ustalenie istnienia, stopnia oraz skutków domniemanego subsydium, jest wszczynane po otrzymaniu pisemnej skargi osoby fizycznej bądź prawnej lub stowarzyszenia nieposiadającego osobowości prawnej, działającego w imieniu przemysłu UE. Skargi mogą również być składane wspólnie przez przemysł unijny lub przez osobę fizyczną bądź prawną, lub stowarzyszenie nieposiadające osobowości prawnej działające w jego imieniu, i związki zawodowe.”; [Popr. 87 i 90]

"

1b)  w art. 5 dodaje się ustęp w brzmieniu:"

„1a. W związku z postępowaniami antydumpingowymi Komisja powinna ułatwiać dostęp do instrumentu zróżnicowanym i rozczłonkowanym sektorom przemysłu, składającym się głównie z MŚP, za pośrednictwem punktu pomocy dla MŚP.

Punkt pomocy dla MŚP podnosi ich poziom wiedzy na temat instrumentu, udziela informacji i wyjaśnień dotyczących sposobu składania skarg i sprawniejszego przedstawiania dowodów potwierdzających dumping i szkodę.

Punkt pomocy dla MŚP udostępnia standardowe formularze statystyczne, które należy przedłożyć dla potrzeb wykazania zdolności procesowej, oraz kwestionariusze.

Po wszczęciu dochodzenia punkt pomocy dla MŚP informuje MŚP i ich odpowiednie zrzeszenia, których może dotyczyć wszczęcie postępowania oraz odnośne terminy zgłoszenia jako zainteresowana strona.

Punkt pomocy dla MŚP pomaga w rozwiązaniu problemów dotyczących wypełnienia kwestionariuszy, w których należy zwrócić szczególną uwagę na zapytania MŚP w sprawie dochodzeń wszczętych na mocy art. 5 ust. 6. Punkt pomocy stara się w jak najszerszym zakresie zmniejszyć obciążenia wynikające z barier językowych.

W przypadku gdy MŚP przedstawią dowody prima facie potwierdzające istnienie dumpingu, punkt pomocy dla MŚP udziela MŚP informacji na temat zmian wielkości i wartości przywozu danego produktu zgodnie z art. 14 ust. 6.

Punkt pomocy dla MŚP udziela również wskazówek na temat dodatkowych możliwości kontaktu i współpracy z rzecznikiem praw stron i krajowymi organami celnymi. Ponadto punkt pomocy informuje MŚP o możliwościach i warunkach, na których mogą wnioskować o dokonanie przeglądu środków lub zwrot uiszczonych ceł antydumpingowych”; [Popr. 20]

"

1c.  w art. 5 ust. 4 dodaje się akapit w brzmieniu:"

„W przypadku zróżnicowanych i rozczłonkowanych sektorów przemysłu, składających się głównie z MŚP, Komisja pomaga w osiąganiu tych progów poprzez wspieranie punktu pomocy dla MŚP”; [Popr. 21]

"

1d.  w artykule 5 ust. 6 otrzymuje brzmienie:"

„6. Jeżeli w szczególnych okolicznościach – zwłaszcza w przypadku zróżnicowanych i rozczłonkowanych sektorów przemysłu, składających się głównie z MŚP, Komisja podejmie decyzję o wszczęciu dochodzenia bez otrzymania pisemnej skargi ze strony lub w imieniu unijnego przemysłu o wszczęcie takiego dochodzenia, zostanie ono podjęte na podstawie dostatecznych dowodów istnienia dumpingu, szkody oraz związku przyczynowego opisanego w ust. 2, uzasadniającego wszczęcie takiego dochodzenia”; [Popr. 22]

"

1e.  w artykule 6 ust. 9 otrzymuje brzmienie:"

„9. Postępowanie wszczęte na podstawie art. 5 ust. 9 zostaje zakończone w ciągu dziewięciu miesięcy. W każdym przypadku dochodzenie zostaje zakończone w ciągu roku od daty wszczęcia, zgodnie z ustaleniami dokonanymi na podstawie art. 8 dotyczącymi zobowiązań lub ustaleniami na podstawie art. 9 dla podjęcia ostatecznych działań. Okresy dochodzenia powinny w miarę możliwości pokrywać się z rokiem obrotowym, zwłaszcza w przypadku zróżnicowanych i rozczłonkowanych sektorów, składających się głównie z małych i średnich przedsiębiorstw”.; [Popr. 23]

"

2.  w art. 6 dodaje się ust. 10 w brzmieniu:"

„10. Unijni producenci produktu podobnego, z wyjątkiem małych producentów unijnych i mikroproducentów unijnych, zobowiązani wzywani do współpracy w ramach postępowań, które wszczęto zgodnie z art. 5 ust. 6.; [Popr. 24]

   10a. Komisja zapewnia jak najlepszy dostęp do informacji wszystkim zainteresowanym stronom, umożliwiając wprowadzenie systemu informacyjnego, za pośrednictwem którego zainteresowane strony zostają powiadamiane, kiedy do dokumentacji dochodzeniowej dodawane są nowe informacje niepoufne. Informacje niepoufne udostępniane są również za pośrednictwem platformy internetowej. [Popr. 25]
   10b. Komisja gwarantuje skuteczne wykonywanie praw procesowych zainteresowanych stron, a także dopilnowuje – w stosownych przypadkach – za pośrednictwem rzecznika praw stron, by postępowania były prowadzone bezstronnie, obiektywnie oraz w rozsądnym terminie. [Popr. 26]
   10c. Na żądanie zainteresowanych stron Komisja wydaje kwestionariusze, z których należy korzystać podczas dochodzeń, we wszystkich językach urzędowych Unii. [Popr. 27]

"

3.  w art. 7 wprowadza się następujące zmiany:

(a)  ust. 1 otrzymuje brzmienie:"

„1. Cło tymczasowe może zostać nałożone, jeżeli postępowanie zostało wszczęte zgodnie z art. 5, zostało wydane odpowiednie zawiadomienie, zainteresowanym stronom umożliwiono przekazanie informacji i przedstawienie komentarzy zgodnie z art. 5 ust. 10, wstępnie stwierdzono istnienie dumpingu i wynikającą z niego szkodę dla przemysłu unijnego, zaś interes Unii wymaga interwencji w celu zapobieżenia tej szkodzie. Cła tymczasowe nakłada się nie wcześniej niż 60 dni od wszczęcia postępowania, ale nie później niż sześć miesięcy po jego wszczęciu.” [Popr. 28]

"

a)  w ust. 1 dodaje się zdania w brzmieniu:"

„Ceł tymczasowych nie stosuje się w okresie dwóch tygodni od przesłania informacji do zainteresowanych stron na podstawie art. 19a. Dostarczenie takich informacji pozostaje bez uszczerbku dla późniejszych decyzji, które mogą zostać podjęte przez Komisję."; [Popr. 29]

"

b)  ust. 2 otrzymuje brzmienie:"

„2. Wysokość tymczasowego cła antydumpingowego nie przekracza wstępnie ustalonego marginesu dumpingu. Jeżeli nie stwierdzono występowania strukturalnych zakłóceń handlu surowcami w odniesieniu do przedmiotowego towaru w państwie wywozu, wysokość tymczasowego cła antydumpingowego lecz powinna ona być niższa od tego marginesu dumpingu, jeżeli takie niższe cło byłoby wystarczające do usunięcia szkody, jaką ponosi przemysł unijny.

Takiego niższego cła nie stosuje się w żadnych z następujących okoliczności:

   a) stwierdzono występowanie strukturalnych zakłóceń handlu lub poważnych interwencji ze strony państwa dotyczących między innymi cen, kosztów i nakładów, w tym na przykład surowców i energii, badań naukowych i kosztów pracy, produkcji, sprzedaży i inwestycji, kursów walutowych czy uczciwych warunków finansowania handlu w odniesieniu do przedmiotowego towaru w państwie wywozu;
   b) kraj wywozu nie ma wystarczającego poziomu norm społecznych i środowiskowych, przy czym wystarczające poziomy określa się na podstawie ratyfikacji i skutecznego wdrożenia przez państwo trzecie wielostronnych umów środowiskowych oraz załączonych do nich protokołów, których UE jest stroną w dowolnym czasie, a także konwencji MOP wymienionych w wykazie zawartym w załączniku Ia;
   c) strona wnosząca skargę reprezentuje zróżnicowany i rozczłonkowany przemysł, składający się głównie z MŚP;
   d) w ramach dochodzenia lub odrębnego dochodzenia antysubsydyjnego ustalono co najmniej wstępnie, że kraj wywozu udziela jednego subsydium lub większej ich liczby producentom eksportującym przedmiotowy towar.

Takie niższe cło przyznaje się jednak zawsze w sytuacji, gdy stwierdzono występowanie strukturalnych zakłóceń handlu surowcami w odniesieniu do przedmiotowego towaru w kraju wywozu, a kraj ten figuruje w wykazie najsłabiej rozwiniętych krajów znajdującym się w załączniku IV do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 978/2012*.

______________

* Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 978/2012 z dnia 25 października 2012 r. wprowadzające ogólny system preferencji taryfowych i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 732/2008”; [Popr. 30]

"

3a.  w artykule 8 ust. 1 otrzymuje brzmienie:"

„1. Pod warunkiem tymczasowego stwierdzenia dumpingu i szkody, Komisja może przyjąć złożoną przez eksportera ofertę dobrowolnego zobowiązania do zmiany cen lub zaprzestania wywozu na dany obszar po cenach dumpingowych, po przeprowadzeniu konkretnych konsultacji w Komitecie Doradczym, o ile takie oferty skutecznie usuwają szkodliwe efekty dumpingu. W takim przypadku oraz tak długo, jak zobowiązania takie są obowiązujące, tymczasowe cła nałożone przez Komisję zgodnie z artykułem 7 ust. 1 albo ostateczne cła nałożone przez Radę zgodnie z artykułem 9 ust. 4 nie mają zastosowania do odnośnego przywozu przedmiotowych towarów wytwarzanych przez przedsiębiorstwa, o których mowa w decyzji Komisji o przyjęciu zobowiązań, wraz z późniejszymi zmianami. Podwyżki cen wynikające ze zobowiązań nie mogą być wyższe od niezbędnych do wyeliminowania marginesu dumpingu, natomiast powinny być niższe od marginesu dumpingu, jeżeli spowodują usunięcie szkody dla przemysłu unijnego, chyba że podczas nakładania ceł tymczasowych lub ostatecznych Komisja podjęła decyzję, że takiego niższego cła nie stosuje się”; [Popr. 31]

"

3b.  w artykule 8 ust. 4 otrzymuje brzmienie:"

„4. Strony składające zobowiązanie przedstawiają także jego istotną jawną wersję, tak aby strony postępowania, Parlament Europejski i Rada mogły mieć do niego dostęp. Strony są zobowiązane do udzielania jak najszerszych informacji odnośnie do treści i charakteru zobowiązania przy należytej ochronie informacji poufnych w rozumieniu art. 19. Komisja przed przyjęciem każdej takiej oferty przeprowadza ponadto z przemysłem unijnym konsultacje dotyczące głównych cech przedmiotowego zobowiązania”; [Popr. 32]

"

4.  w art. 9 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 3 otrzymuje brzmienie:"

„3. Dla celów czynności rozpoczętych na podstawie art. 5 ust. 9 szkodę zwykle uważa się za nieznaczną, gdy dany przywóz jest mniejszy od wielkości określonych w art. 5 ust. 7. Czynności te zostają również natychmiast zakończone w przypadku stwierdzenia, że margines dumpingu wynosi mniej niż 2 % wyrażone jako udział procentowy w cenie eksportowej.”;

"

b)  w ust. 4 zdanie ostatnie otrzymuje brzmienie:"

„Wysokość cła antydumpingowego nie przekracza może przekraczać stwierdzonego marginesu dumpingu. Jeżeli nie stwierdzono występowania strukturalnych zakłóceń handlu surowcami w odniesieniu do przedmiotowego towaru w państwie wywozu, wysokość cła antydumpingowego jest, lecz powinna być niższa od tego marginesu dumpingu, jeżeli takie niższe cło byłoby wystarczające do usunięcia szkody, jaką ponosi przemysł unijny.

Takiego niższego cła nie stosuje się w żadnych z następujących okoliczności:

   a) stwierdzono występowanie strukturalnych zakłóceń handlu lub poważnych interwencji ze strony państwa dotyczących między innymi cen, kosztów i nakładów, w tym na przykład surowców i energii, badań naukowych i kosztów pracy, produkcji, sprzedaży i inwestycji, kursów walutowych czy uczciwych warunków finansowania handlu w odniesieniu do przedmiotowego towaru w państwie wywozu;
   b) kraj wywozu nie ma wystarczającego poziomu norm społecznych i środowiskowych, przy czym wystarczające poziomy określa się na podstawie ratyfikacji i skutecznego wdrożenia przez państwo trzecie wielostronnych umów środowiskowych oraz załączonych do nich protokołów, których UE jest stroną w dowolnym czasie, a także konwencji MOP wymienionych w wykazie zawartym w załączniku Ia;
   c) strona wnosząca skargę reprezentuje zróżnicowany i rozczłonkowany przemysł, składający się głównie z MŚP;
   d) w ramach dochodzenia lub odrębnego dochodzenia antysubsydyjnego ustalono, że kraj wywozu udziela jednego subsydium lub większej ich liczby producentom eksportującym przedmiotowy towar.

Takie niższe cło przyznaje się jednak zawsze w sytuacji, gdy stwierdzono występowanie strukturalnych zakłóceń handlu surowcami w odniesieniu do przedmiotowego towaru w kraju wywozu, a kraj ten figuruje w wykazie najsłabiej rozwiniętych krajów znajdującym się w załączniku IV do rozporządzenia (UE) nr 978/2012.”; [Popr. 33]

"

5.  w art. 11 wprowadza się następujące zmiany:

—a)  ust. 2 akapit drugi otrzymuje brzmienie:"

„Przegląd wygaśnięcia środków antydumpingowych wszczyna się w przypadku, gdy wniosek o jego wszczęcie zawiera wystarczające dowody na to, że wygaśnięcie środków prawdopodobnie doprowadziłoby do kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkody. Prawdopodobieństwo takie można wykazać, np. dowodząc kontynuacji dumpingu i szkody lub dowodząc, że wyeliminowanie szkody w całości lub części wynika z istnienia środków, lub dowodząc, że sytuacja eksporterów lub warunki rynkowe mogą wskazywać na prawdopodobieństwo dalszego występowania szkodliwego dumpingu. Prawdopodobieństwo to można również wykazać, dowodząc niezmiennego występowania ingerencji ze strony kraju wywozu.”; [Popr. 77/rev]

"

a)  w ust. 5 dodaje się akapit w brzmieniu: "

„Jeżeli w następstwie dochodzenia przeprowadzonego zgodnie z ust. 2 środki wygasają, wszelkie cła pobrane od dnia wszczęcia dochodzenia są zwracane, pod warunkiem że krajowe organy celne otrzymały wniosek o zwrot cła i rozpatrzyły go pozytywnie zgodnie z odpowiednim unijnym prawodawstwem celnym dotyczącym zwrotu i umorzenia cła. Zwrot cła nie powoduje zapłaty odsetek przez dane krajowe organy celne.”; [Popr. 35]

"

b)  skreśla się ust. 9;

6.  w art. 13 wprowadza się następujące zmiany:

a)  w ust. 3 zdanie drugie otrzymuje brzmienie:"

„Wszczęcie następuje po zasięgnięciu opinii Komitetu Doradczego w drodze rozporządzenia Komisji, które nakazuje także organom celnym odprawienie przywozu z zastrzeżeniem rejestracji zgodnie z art. 14 ust. 5 lub żądanie gwarancji.”;

"

b)  w ust. 4 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:"

„Przywożone towary nie podlegają rejestracji na podstawie art. 14 ust. 5 ani środkom w przypadku gdy handel nimi prowadzą przedsiębiorstwa korzystające ze zwolnień. Wnioski o przyznanie zwolnienia wraz ze stosownymi dowodami przedstawia się w terminach wskazanych we wszczynającym postępowanie rozporządzeniu Komisji. W przypadku gdy praktyka, proces lub prace skutkujące obejściem mają miejsce poza Unią, zwolnienie może zostać przyznane producentom przedmiotowego towaru, co do których uznano, iż nie biorą udziału w praktyce obejścia środków, stosownie do definicji w ust. 1 i ust. 2 niniejszego artykułu. W przypadku gdy praktyka, proces lub prace skutkujące obejściem mają miejsce wewnątrz Unii, zwolnienie może zostać przyznane importerom, którzy wykażą, iż nie biorą udziału w praktyce obejścia środków, stosownie do definicji w ust. 1 i ust. 2 niniejszego artykułu.”;

"

6a)  w artykule 14 ust. 3 otrzymuje brzmienie:"

„3. Przepisy szczególne, zwłaszcza dotyczące powszechnej definicji pojęcia pochodzenia, zawarte w rozporządzeniu (EWG) nr 2913/92 lub zgodne z jego art. 2, mogą zostać przyjęte na mocy niniejszego rozporządzenia”; [Popr. 36]

"

6b)  w art. 14 ust. 5 otrzymuje brzmienie:"

„5. Komisja może, po poinformowaniu w należnym terminie państw członkowskich, polecić organom celnym podjęcie odpowiednich kroków w celu zarejestrowania przywożonych towarów, tak aby można było następnie zastosować środki wobec tego przywozu z dniem jego rejestracji. Przywożone towary podlegają rejestracji na wniosek przemysłu unijnego, który to wniosek zawiera dostateczne dowody uzasadniające takie działanie. Przywóz może również podlegać rejestracji w związku z inicjatywą własną Komisji.

Przywóz podlega rejestracji od daty wszczęcia postępowania, jeżeli skarga przemysłu unijnego zawiera wniosek o rejestrację oraz dostateczne dowody uzasadniające takie działanie.

Rejestracja zostaje wprowadzona rozporządzeniem, które określa cel tego działania oraz, gdy jest to właściwe, szacunkową kwotę opłat, które mogłyby być zapłacone w przyszłości. Okres obowiązkowej rejestracji nie może być dłuższy niż dziewięć miesięcy.”; [Popr. 79]

"

6c)  w art. 14 ust. 6 otrzymuje brzmienie:"

„6. Państwa członkowskie każdego miesiąca składają Komisji sprawozdania na temat przywozu produktów objętych postępowaniem i środkami, a także na temat kwoty ceł pobranych na mocy niniejszego rozporządzenia. Komisja może, na wyraźny i uzasadniony wniosek zainteresowanej strony i po zasięgnięciu opinii Komitetu, o którym mowa w art. 15 ust. 2, podjąć decyzję o przekazaniu zainteresowanym stronom informacji dotyczących wielkości i wartości przywozu tych produktów.”; [Popr. 75]

"

6d.  w art. 14 dodaje się ustęp w brzmieniu:"

„7a. Zawsze gdy Komisja zamierza przyjąć lub opublikować jakikolwiek dokument mający na celu wyjaśnienie ustalonej praktyki Komisji w odniesieniu do stosowania niniejszego rozporządzenia w jakiejkolwiek jego części, Komisja przed przyjęciem lub publikacją przeprowadza konsultacje z Parlamentem Europejskim i Radą, aby osiągnąć konsensus w sprawie przyjęcia danego dokumentu. Każda późniejsza zmiana takich dokumentów podlega tym samym wymogom proceduralnym. Każdy z tych dokumentów musi w każdym przypadku pozostawać w pełnej zgodności z przepisami niniejszego rozporządzenia. Żaden taki dokument – zgodnie z wykładnią Trybunału Sprawiedliwości – nie może rozszerzać swobody uznania Komisji w odniesieniu do przyjmowania środków”; [Popr. 39]

"

7.  art. 17 ust. 1 otrzymuje brzmienie:"

„1. W przypadku dużej liczby producentów unijnych, eksporterów lub importerów, którzy za swoją zgodą współpracują w ramach postępowań, lub typów produktu lub transakcji postępowanie można ograniczyć do uzasadnionej liczby stron, produktów lub transakcji, wykorzystując statystycznie reprezentatywne próby w oparciu o informacje dostępne w momencie ich doboru, albo do największej reprezentatywnej wielkości produkcji, sprzedaży lub wywozu, która może zostać właściwie zbadana w dostępnym czasie. W przypadku zróżnicowanych i rozczłonkowanych sektorów przemysłu, składających się głównie z MŚP, przy ostatecznym wyborze stron należy, w stosownych przypadkach, uwzględnić ich proporcjonalny udział w danym sektorze.”; [Popr. 40]

"

8.  dodaje się następujący artykuł:"

„Artykuł 19a

Informacje o środkach tymczasowych

   1. Unijni producenci, importerzy i eksporterzy oraz ich reprezentatywne stowarzyszenia, jak również przedstawiciele kraju wywozu mogą wystąpić o informacje dotyczące planowanego nałożenia ceł tymczasowych. Wniosek o udzielenie takich informacji składany jest na piśmie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu. Informacje są przekazywane ww. stronom co najmniej dwa tygodnie przed upływem terminu, o którym mowa w art. 7 ust. 1 w odniesieniu do nałożenia ceł tymczasowych. Informacje te obejmują:
   a) krótki opis proponowanych ceł, wyłącznie do celów informacyjnych, oraz
   b) szczegóły obliczeń dotyczących marginesu dumpingu i marginesu wystarczającego do usunięcia szkody, jaką ponosi przemysł unijny, z należytym uwzględnieniem obowiązku zachowania poufności, o którym mowa w art. 19. Strony mają trzy dni robocze na zgłoszenie uwag dotyczących poprawności obliczeń. [Popr. 41]
   2. Jeżeli planuje się kontynuowanie dochodzenia, jednak bez nakładania ceł tymczasowych, zainteresowane strony zostają powiadomione o nienakładaniu ceł dwa tygodnie przed upływem terminu, o którym mowa w art. 7 ust. 1 w odniesieniu do nałożenia ceł tymczasowych.”;

"

9.  art. 21 ust. 2 otrzymuje brzmienie:"

„2. W celu zapewnienia solidnej podstawy, w oparciu o którą organy będą mogły uwzględnić wszystkie uwagi i informacje przy podejmowaniu decyzji, czy nakładanie środków leży w interesie Unii, unijni producenci, importerzy i ich reprezentatywne stowarzyszenia, reprezentatywni użytkownicy oraz organizacje reprezentujące konsumentów mogą w terminach określonych w zawiadomieniu o wszczęciu dochodzenia antydumpingowego zgłosić się do postępowania i dostarczać Komisji informacje. Informacje te lub ich streszczenia udostępnia się innym stronom określonym w niniejszym artykule i strony te są uprawnione do udzielenia na nie odpowiedzi.”. [Popr. 42]

"

9a)  w art. 22 dodaje się ustęp w brzmieniu:"

„1a. Niezwłocznie po ratyfikacji przez wszystkie państwa członkowskie nowych konwencji MOP Komisja dokonuje odpowiedniej aktualizacji załącznika Ia zgodnie z procedurą określoną w art. 290 TFUE”. [Popr. 43]

"

9b)  dodaje się następujący artykuł:"

„Artykuł 22a

Sprawozdanie

   1. Aby ułatwić monitorowanie wykonania rozporządzenia przez Parlament Europejski i Radę, Komisja, należycie uwzględniając wymóg ochrony informacji poufnych w rozumieniu art. 19, przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie roczne na temat stosowania i wykonania niniejszego rozporządzenia, w ramach prowadzonego przez Komisję, Parlament Europejski i Radę dialogu na temat instrumentów ochrony handlu. Sprawozdanie to zawiera informacje o stosowaniu środków tymczasowych i ostatecznych, zakończeniu postępowań bez wprowadzania środków, o zobowiązaniach, ponownych postępowaniach, przeglądach i wizytach weryfikacyjnych oraz o działalności różnych organów odpowiedzialnych za monitorowanie wykonywania niniejszego rozporządzenia i wypełniania wynikających z niego obowiązków. Sprawozdanie zawiera także informacje na temat stosowania instrumentów ochrony handlu przez państwa trzecie w odniesieniu do Unii, niwelowania przez dany sektor przemysłu unijnego skutków nałożenia środków oraz odwołań od nałożonych środków. Obejmuje ono czynności rzecznika praw stron z Dyrekcji Generalnej Komisji Europejskiej ds. Handlu oraz czynności punktu pomocy dla MŚP w związku ze stosowaniem niniejszego rozporządzenia.
   2. W ciągu miesiąca od daty przedstawienia sprawozdania przez Komisję Parlament Europejski może zaproponować Komisji udział w posiedzeniu ad hoc przedmiotowo właściwej komisji parlamentarnej w celu przedstawienia i objaśnienia wszelkich kwestii związanych ze stosowaniem niniejszego rozporządzenia. Sprawozdanie może być również przedmiotem rezolucji.
   3. Komisja podaje sprawozdanie do wiadomości publicznej w terminie sześciu miesięcy od daty jego przedstawienia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie”; [Popr. 44]

"

9c)  Dodaje się załącznik w brzmieniu:"

„Załącznik Ia

Konwencje MOP, o których mowa w art. 7, 8 i 9

   1. Konwencja dotycząca pracy przymusowej lub obowiązkowej (nr 29) (1930 r.)
   2. Konwencja dotycząca wolności związkowej i ochrony praw związkowych (nr 87) (1948 r.)
   3. Konwencja dotycząca stosowania zasad prawa organizowania się i rokowań zbiorowych (nr 98) (1949 r.)
   4. Konwencja dotycząca jednakowego wynagrodzenia dla pracujących mężczyzn i kobiet za pracę jednakowej wartości (nr 100) (1951 r.)
   5. Konwencja dotycząca zniesienia pracy przymusowej (nr 105) (1957 r.)
   6. Konwencja dotycząca dyskryminacji w zakresie zatrudnienia i wykonywania zawodu (nr 111) (1958 r.)
   7. Konwencja dotycząca najniższego wieku dopuszczenia do zatrudnienia (nr 138) (1973 r.)
   8. Konwencja dotycząca zakazu i natychmiastowych działań na rzecz eliminowania najgorszych form pracy dzieci (nr 182) (1999 r.)”; [Popr. 45]

"

Artykuł 2

W rozporządzeniu (WE) nr 597/2009 wprowadza się następujące zmiany:

-1. Tytuł otrzymuje brzmienie:"

„Rozporządzenie Rady (WE) nr 597/2009 z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej”; [Popr. 46]

"

-1a. Dodaje się motyw w brzmieniu:"

„(9a) Subsydia stanowiące podstawę środków wyrównawczych są w Unii zasadniczo zakazane zgodnie z art. 107 ust. 1 TFUE. W związku z tym subsydia stanowiące podstawę środków wyrównawczych przyznawane przez państwa trzecie wyjątkowo silnie zakłócają handel. Wielkość pomocy państwa zatwierdzona przez Komisję z upływem czasu stale ulegała zmniejszeniu. W związku z tym w przypadku instrumentu antysubsydyjnego zasada niższego cła nie powinna być już stosowana w odniesieniu do przywozu z kraju(-ów) stosującego(-ych) subsydiowanie.”; [Popr. 47]

"

-1b. w art. 1 ust. 1 dodaje się akapit w następującym brzmieniu:"

„Wykorzystanie wszelkich produktów subsydiowanych w związku z eksploracją szelfu kontynentalnego lub wyłącznej strefy ekonomicznej danego państwa członkowskiego lub eksploatacją jej zasobów traktuje się na mocy niniejszego rozporządzenia jako przywóz i będzie on odpowiednio obłożony opłatami celnymi w przypadku, gdy przynosi szkodę przemysłowi unijnemu”; [Am. 48]

"

1.  w art. 9 ust. 1 część wprowadzająca otrzymuje brzmienie:"

„1. Dla celów niniejszego rozporządzenia pojęcie „przemysł unijny” oznacza wszystkich unijnych producentów produktów podobnych lub tych spośród nich, których łączna produkcja stanowi znaczną część produkcji tych produktów w całej Unii, z wyjątkiem gdy:”;

"

1a)  art. 10 ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:"

„1. Z wyjątkiem przepisów przewidzianych w ust. 8 dochodzenie, mające na celu ustalenie istnienia, stopnia oraz skutków domniemanego subsydium, jest wszczynane po otrzymaniu pisemnej skargi osoby fizycznej bądź prawnej lub stowarzyszenia nieposiadającego osobowości prawnej, działającego w imieniu unijnego przemysłu. Skargi mogą również być składane wspólnie przez przemysł unijny – lub przez osobę fizyczną bądź prawną lub stowarzyszenie nieposiadające osobowości prawnej działające w jego imieniu – i związki zawodowe.”; [Popr. 91]

"

1b)  w art. 10 ust. 6 dodaje się akapit w brzmieniu:"

W przypadku różnych i rozczłonkowanych sektorów przemysłu, składających się głównie z małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP), Komisja pomaga w osiąganiu tych progów poprzez wspieranie punktu pomocy dla MŚP.”; [Popr. 94]

"

1c.  art. 10 ust. 8 otrzymuje brzmienie:"

„8. Jeżeli w szczególnych okolicznościach – zwłaszcza w przypadku zróżnicowanych i rozczłonkowanych sektorów przemysłu, składających się głównie z małych i średnich przedsiębiorstw – Komisja podejmie decyzję o wszczęciu dochodzenia bez otrzymania pisemnej skargi ze strony lub w imieniu unijnego przemysłu o wszczęcie takiego dochodzenia, zostanie ono podjęte na podstawie dostatecznych dowodów istnienia subsydiów stanowiących podstawę dla środków wyrównawczych, szkody oraz związku przyczynowego opisanego w ust. 2, uzasadniającego wszczęcie takiego dochodzenia”.; [Popr. 49]

"

1d.  W art. 11 ust. 9 otrzymuje brzmienie:"

„9. W przypadku postępowania wszczętego na podstawie art. 10 ust. 11 dochodzenie w każdym przypadku zostaje zakończone w ciągu dziewięciu miesięcy. W każdym przypadku dochodzenia takie we wszystkich sprawach zostają zakończone w ciągu dziesięciu miesięcy po ich rozpoczęciu zgodnie z ustaleniami poczynionymi na podstawie art. 13 w zakresie zobowiązań oraz ustaleniami poczynionymi na podstawie art. 15 w odniesieniu do konkretnej skargi. Okresy dochodzenia powinny w miarę możliwości pokrywać się z rokiem obrotowym, zwłaszcza w przypadku zróżnicowanych i rozczłonkowanych sektorów, składających się głównie z małych i średnich przedsiębiorstw.”; [Popr. 51]

"

2.  w art. 11 dodaje się ustępy w brzmieniu:"

„11. Unijni producenci produktu podobnego, z wyjątkiem małych producentów unijnych i mikroproducentów unijnych, zobowiązani wzywani do współpracy w ramach postępowań, które wszczęto zgodnie z art. 10 ust. 8.; [Popr. 50]

   11a. W związku z postępowaniami antysubsydyjnymi Komisja powinna ułatwiać dostęp do instrumentu zróżnicowanym i rozczłonkowanym sektorom, składającym się głównie z MŚP, za pośrednictwem punktu pomocy dla MŚP.

Punkt pomocy dla MŚP podnosi ich poziom wiedzy na temat instrumentu, udziela informacji i wyjaśnień dotyczących sposobu składania skarg i sprawniejszego przedstawiania dowodów potwierdzających subsydia stanowiące podstawę środków wyrównawczych i szkodę. Punkt pomocy dla MŚP udostępnia standardowe formularze statystyczne, które należy przedłożyć dla potrzeb wykazania zdolności procesowej, oraz kwestionariusze.

Po wszczęciu dochodzenia punkt pomocy dla MŚP informuje MŚP i ich odpowiednie zrzeszenia, których może dotyczyć wszczęcie postępowania oraz odnośne terminy zgłoszenia jako zainteresowana strona.

Punkt pomocy dla MŚP pomaga w rozwiązaniu problemów dotyczących wypełnienia kwestionariuszy, w których należy zwrócić szczególną uwagę na zapytania MŚP w sprawie dochodzeń wszczętych na mocy art. 10 ust. 8. Punkt pomocy stara się w jak najszerszym zakresie zmniejszyć obciążenia wynikające z barier językowych.

W przypadku gdy MŚP przedstawią dowody prima facie potwierdzające istnienie subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych, punkt pomocy dla MŚP udziela MŚP informacji na temat zmian wielkości i wartości przywozu danego produktu zgodnie z art. 24 ust. 6.

Punkt pomocy dla MŚP udziela również wskazówek na temat dodatkowych możliwości kontaktu i współpracy z rzecznikiem praw stron i krajowymi organami celnymi. Ponadto punkt pomocy informuje MŚP o możliwościach i warunkach, na których mogą wnioskować o dokonanie przeglądu środków lub zwrot uiszczonych ceł stanowiących podstawę środków wyrównawczych. [Popr. 52]

   11b. Komisja zapewnia jak najlepszy dostęp do informacji wszystkim zainteresowanym stronom, umożliwiając wprowadzenie systemu informacyjnego, za pośrednictwem którego zainteresowane strony są powiadamiane, kiedy do dokumentacji dochodzeniowej dodawane są nowe informacje niepoufne. Informacje niepoufne udostępniane są również za pośrednictwem platformy internetowej. [Popr. 53]
   11c. Komisja gwarantuje, w stosownych przypadkach za pośrednictwem rzecznika praw stron, skuteczne wykonywanie praw procesowych zainteresowanych stron, a także dopilnowuje, by postępowania były prowadzone bezstronnie, obiektywnie oraz w rozsądnym terminie. [Popr. 54]
   11d. Na żądanie zainteresowanych stron Komisja wydaje kwestionariusze, z których należy korzystać podczas dochodzeń, we wszystkich językach urzędowych Unii.”;[Popr. 55]

"

3.  w art. 12 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

—a)  akapit drugi otrzymuje brzmienie:"

„Cła tymczasowe zostają nałożone nie wcześniej niż 60 dni od wszczęcia procedury sądowej, lecz nie później niż sześć miesięcy od wszczęcia procedury sądowej”.; [Popr. 56]

"

a)  akapit trzeci otrzymuje brzmienie:"

„Kwota tymczasowego cła wyrównawczego nie przekracza wstępnie ustalonej łącznej kwoty subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych.”;

"

b)  na końcu dodaje się następujący akapit:"

„Ceł tymczasowych nie stosuje się w okresie dwóch tygodni od przesłania informacji do zainteresowanych stron na podstawie art. 29b. Dostarczenie takich informacji pozostaje bez uszczerbku dla późniejszych decyzji, które mogą zostać podjęte przez Komisję."; [Popr. 57]

"

3a.  w artykule 13 ust. 1 otrzymuje brzmienie:"

„1. Pod warunkiem tymczasowego potwierdzenia subsydiowania i szkody Komisja może przyjąć złożoną ofertę dobrowolnego zobowiązania, na mocy którego:

   a) kraj pochodzenia lub wywozu wyraża zgodę na zniesienie albo ograniczenie subsydiów albo podejmuje inne działania dotyczące ich skutków; albo
   b) eksporter zobowiązuje się skorygować swoje ceny albo zaprzestać wywozu do danego obszaru tak długo, jak wywóz ten będzie korzystać z subsydiów stanowiących podstawę dla środków wyrównawczych, o ile Komisja, po konsultacjach szczegółowych z Komitetem Doradczym, stwierdziła skuteczne wyeliminowanie negatywnych skutków tych subsydiów.

W przypadku takim oraz tak długo, jak zobowiązania takie obowiązują, cła tymczasowe nałożone przez Komisję zgodnie z art. 12 ust. 3 oraz cła ostateczne nałożone przez Radę zgodnie z art. 15 ust. 1 nie mają zastosowania do odnośnego przywozu przedmiotowych towarów wytwarzanych przez przedsiębiorstwa, o których mowa w decyzji Komisji o przyjęciu zobowiązań, wraz z późniejszymi zmianami takiej decyzji.

Zasady niższego cła nie stosuje się do cen uzgodnionych w ramach takich zobowiązań podczas postępowań antysubsydyjnych”, [Popr. 58]

"

3b.  w artykule 13 ust. 4 otrzymuje brzmienie:"

„4. Strony oferujące zobowiązanie przedstawiają także jego istotną jawną wersję, tak aby strony postępowania, Parlament Europejski i Rada mogły mieć do niego dostęp. Strony są zobowiązane do udzielania jak najszerszych informacji odnośnie do treści i charakteru zobowiązania przy należytej ochronie informacji poufnych w rozumieniu art. 29. Komisja przed przyjęciem każdej takiej oferty przeprowadza ponadto z przemysłem unijnym konsultacje dotyczące głównych cech takiego zobowiązania”. [Popr. 59]

"

4.  w artykule 14 ust. 5 otrzymuje brzmienie:"

„5. Kwotę subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych uznaje się za kwotę de minimis, jeżeli jest ona niższa niż 1 % ad valorem, z wyjątkiem dochodzeń dotyczących przywozu z krajów rozwijających się, w których próg de minimis wynosi 2 % ad valorem.”;

"

5.  w art. 15 ust. 1 ostatni akapit otrzymuje brzmienie:"

„Kwota cła wyrównawczego nie przekracza ustalonej kwoty subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych.”;

"

6.  w art. 22 wprowadza się następujące zmiany:

a)  w ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu: "

„Jeżeli w następstwie dochodzenia przeprowadzonego zgodnie z art. 18 środki wygasają, wszelkie cła pobrane po wszczęciu tego dochodzenia są zwracane. Wniosek o zwrot należy złożyć do krajowych organów celnych zgodnie z obowiązującym unijnym prawodawstwem celnym.”; [Popr. 60]

"

b)  skreśla się ust. 6;

7.  w art. 23 wprowadza się następujące zmiany:

a)  w ust. 4 zdanie drugie słowa „które może także nakazać” zastępuje się słowami „które nakazuje też”;

b)  w ust. 6 akapit drugi otrzymuje brzmienie:"

„W przypadku gdy praktyka, proces lub prace skutkujące obejściem mają miejsce poza Unią, zwolnienie może zostać przyznane producentom przedmiotowego towaru, co do których uznano, iż nie biorą udziału w praktyce obejścia środków, stosownie do definicji w ust. 3.”;

"

c)  w ust. 6 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:"

„W przypadku gdy praktyka, proces lub prace skutkujące obejściem mają miejsce wewnątrz Unii, zwolnienie może zostać przyznane importerom, którzy wykażą, iż nie biorą udziału w praktyce obejścia środków, stosownie do definicji w ust. 3.”;

"

7a.  w artykule 24 ust. 3 otrzymuje brzmienie:"

„3. Przepisy szczególne, zwłaszcza dotyczące powszechnej definicji pojęcia pochodzenia, zawartej w rozporządzeniu (EWG) nr 2913/92, lub zgodne z jego art. 2, mogą zostać przyjęte na mocy niniejszego rozporządzenia”. [Popr. 61]

"

7b.  w art. 24 ust. 5 otrzymuje brzmienie:"

„5. Komisja może, po poinformowaniu w należnym terminie państw członkowskich, zlecić organom celnym podjęcie właściwych kroków w celu rejestracji przywozu, tak by można było następnie zastosować środki wobec tego przywozu z dniem jego rejestracji.

Przywóz podlega rejestracji na wniosek przemysłu unijnego, który to wniosek zawiera dostateczne dowody uzasadniające takie działanie. Przywóz może również podlegać rejestracji w związku z inicjatywą własną Komisji.

Przywóz podlega rejestracji od daty wszczęcia dochodzenia, jeżeli skarga przemysłu unijnego zawiera wniosek o rejestrację oraz dostateczne dowody uzasadniające takie działanie.

Rejestracja zostaje wprowadzona w drodze rozporządzenia, które określi cel działania oraz, jeżeli to właściwe, szacunkową kwotę ewentualnego zobowiązania w przyszłości. Przywóz nie będzie podlegać rejestracji dłużej niż przez okres dziewięciu miesięcy.”; [Popr. 78]

"

7c.  w art. 24 ust. 6 otrzymuje brzmienie:"

„6. Państwa członkowskie każdego miesiąca składają Komisji sprawozdania na temat przywozu produktów objętych dochodzeniem i środkami, a także na temat kwoty opłat celnych pobranych na mocy niniejszego rozporządzenia. Komisja może, na wyraźny i uzasadniony wniosek zainteresowanej strony i po zasięgnięciu opinii Komitetu, o którym mowa w art. 25 ust. 2, podjąć decyzję o przekazaniu zainteresowanym stronom informacji dotyczących wielkości i wartości przywozu tych produktów.”; [Popr. 76]

"

7d.  w art. 24 dodaje się ustęp w brzmieniu:"

„7a. Zawsze gdy Komisja zamierza przyjąć lub opublikować jakikolwiek dokument mający na celu wyjaśnienie ustalonej praktyki Komisji w odniesieniu do stosowania niniejszego rozporządzenia w jakiejkolwiek jego części, Komisja przed przyjęciem lub publikacją przeprowadza konsultacje z Parlamentem Europejskim i Radą, aby osiągnąć konsensus w sprawie przyjęcia danego dokumentu. Każda późniejsza zmiana takich dokumentów podlega tym samym wymogom proceduralnym. Każdy z tych dokumentów musi w każdym przypadku pozostawać w pełnej zgodności z przepisami niniejszego rozporządzenia. Żaden taki dokument – zgodnie z wykładnią Trybunału Sprawiedliwości –nie może rozszerzać swobody uznania Komisji w odniesieniu do przyjmowania środków”. [Popr. 64]

"

8.  w artykule art. 27 ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:"

„1. W przypadkach gdy liczba unijnych producentów, eksporterów lub importerów, którzy współpracują w ramach dochodzeń, lub rodzajów produktu lub transakcji jest duża, dochodzenie może zostać ograniczone do:;

   a) rozsądnej liczby stron, produktów czy transakcji wybranych wyrywkowo, używając wzorców statystycznie reprezentatywnych na podstawie informacji dostępnych w momencie wyboru; lub
   b) największej reprezentatywnej ilości produkcji, sprzedaży i wywozu, która może być należycie zbadana w dostępnym okresie.

W przypadku zróżnicowanych i rozczłonkowanych sektorów przemysłu, składających się głównie z MŚP, przy ostatecznym wyborze stron uwzględnia się, w stosownych przypadkach, ich proporcjonalny udział w danym sektorze”. [Popr. 65]

"

9.  po artykule 29 dodaje się następujący artykuł:"

„Artykuł 29b

Informacje o środkach tymczasowych

   1. Unijni producenci, importerzy i eksporterzy oraz ich stowarzyszenia przedstawicielskie, a także kraj pochodzenia lub wywozu mogą wystąpić o informacje dotyczące planowanego nałożenia ceł tymczasowych. Wniosek o udzielenie takich informacji składany jest na piśmie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu. Informacje są przekazywane ww. stronom co najmniej dwa tygodnie przed upływem terminu, o którym mowa w art. 12 ust. 1 w odniesieniu do nałożenia ceł tymczasowych.

Informacje te obejmują:

   a) krótki opis proponowanych ceł, wyłącznie do celów informacyjnych, oraz
   b) szczegóły obliczeń dotyczących marginesu subsydium i marginesu wystarczającego do usunięcia szkody, jaką ponosi przemysł unijny, z należytym uwzględnieniem obowiązku zachowania poufności, o którym mowa w art. 29. Strony mają trzy dni robocze na zgłoszenie uwag dotyczących poprawności obliczeń.
   2. Jeżeli planuje się kontynuowanie dochodzenia, jednak bez nakładania ceł tymczasowych, zainteresowane strony zostają powiadomione o nienakładaniu ceł dwa tygodnie przed upływem terminu, o którym mowa w art. 12 ust. 1 w odniesieniu do nałożenia ceł tymczasowych.”;[Popr. 66]

"

10.  art. 31 ust. 2 otrzymuje brzmienie:"

„2. W celu zapewnienia solidnej podstawy, w oparciu o którą organy będą mogły uwzględnić wszystkie uwagi i informacje przy podejmowaniu decyzji, czy nakładanie środków leży w interesie Unii, unijni producenci, importerzy i ich stowarzyszenia przedstawicielskie, reprezentatywni użytkownicy oraz organizacje reprezentujące konsumentów mogą w terminach określonych w zawiadomieniu o wszczęciu dochodzenia w sprawie środków wyrównawczych zgłosić się do postępowania i dostarczać Komisji informacje. Informacje te lub ich streszczenia udostępnia się innym stronom określonym w niniejszym ustępie i strony te są uprawnione do udzielenia na nie odpowiedzi.”. [Popr. 67]

"

10a.  dodaje się następujący artykuł:"

„Artykuł 33a

Sprawozdanie

   1. Aby ułatwić monitorowanie wykonania rozporządzenia przez Parlament Europejski i Radę, Komisja, należycie uwzględniając wymóg ochrony informacji poufnych w rozumieniu art. 19, przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie roczne na temat stosowania i wykonania niniejszego rozporządzenia, w ramach prowadzonego przez Komisję, Parlament Europejski i Radę dialogu na temat instrumentów ochrony handlu. Sprawozdanie to zawiera informacje o stosowaniu środków tymczasowych i ostatecznych, zakończeniu dochodzeń bez wprowadzania środków, o zobowiązaniach, ponownych dochodzeniach, przeglądach i wizytach weryfikacyjnych oraz o działalności różnych organów odpowiedzialnych za monitorowanie wykonywania niniejszego rozporządzenia i wypełniania wynikających z niego obowiązków. Sprawozdanie zawiera także informacje na temat stosowania instrumentów ochrony handlu przez państwa trzecie w odniesieniu do Unii, niwelowania przez dany sektor przemysłu unijnego skutków nałożenia środków oraz odwołań od nałożonych środków. Obejmuje ono czynności rzecznika praw stron z Dyrekcji Generalnej Komisji Europejskiej ds. Handlu oraz czynności punktu pomocy dla MŚP w związku ze stosowaniem niniejszego rozporządzenia.
   2. W ciągu miesiąca od daty przedstawienia sprawozdania przez Komisję Parlament Europejski może zaproponować Komisji udział w posiedzeniu ad hoc przedmiotowo właściwej komisji parlamentarnej w celu przedstawienia i objaśnienia wszelkich kwestii związanych ze stosowaniem niniejszego rozporządzenia. Sprawozdanie może być również przedmiotem rezolucji.
   3. Komisja podaje sprawozdanie do wiadomości publicznej w terminie sześciu miesięcy od daty jego przedstawienia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie”. [Popr. 68]

"

Artykuł 3

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Zostaje ono skonsolidowane z rozporządzeniem (WE) nr 1225/2009 i rozporządzeniem (WE) nr 597/2009 do dnia ...(5). [Popr. 69]

Artykuł 4

Niniejsze rozporządzenie stosuje się do wszystkich dochodzeń, w odniesieniu do których zawiadomienie o wszczęciu na podstawie art. 10 ust. 11 rozporządzenia (WE) nr 597/2009 lub art. 5 ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym po dacie wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

(1) Na podstawie poprawek przyjętych w dniu 5 lutego 2014 r. (teksty przyjęte, P7_TA(2014)0082).
(2) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 16 kwietnia 2014 r.
(3)Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 51).
(4)Rozporządzenie Rady (WE) nr 597/2009 z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 188 z 18.7.2009, s. 93).
(5) Trzy miesiące po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia.


Status i finansowanie europejskich partii politycznych i europejskich fundacji politycznych ***I
PDF 280kWORD 68k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie statutu i finansowania europejskich partii politycznych i europejskich fundacji politycznych (COM(2012)0499 – C7-0288/2012 – 2012/0237(COD))
P7_TA(2014)0421A7-0140/2013

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2012)0499),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 224 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C7–0288/2012),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego z dnia 7 lutego 2013 r.(1),

–  uwzględniając opinię Komitetu Ekonomicznego-Społecznego z dnia 13 lutego 2013 r.(2),

–  uwzględniając opinię Komitetu Regionów z dnia 31 stycznia 2013 r.(3),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 6 kwietnia 2011 r. w sprawie stosowania rozporządzenia (WE) nr 2004/2003 w sprawie przepisów regulujących partie polityczne na poziomie europejskim oraz zasad dotyczących ich finansowania(4),

–  uwzględniając zobowiązanie do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu przekazane przez przedstawiciela Rady pismem z dnia 5 marca 2014 r. zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art.55 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Konstytucyjnych oraz opinie Komisji Budżetowej, jak również Komisji Prawnej (A7-0140/2013),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzić znaczące zmiany do swojego wniosku lub zastąpić go innym tekstem;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 16 kwietnia 2014 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr .../2014 w sprawie statutu i finansowania europejskich partii politycznych i europejskich fundacji politycznych

P7_TC1-COD(2012)0237


(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE, Euratom) nr 1141/2014.)

(1) Dz.U. C 67 z 7.3.2013, s. 1.
(2) Dz.U. C 133 z 9.5.2013, s. 90.
(3) Dz.U. C 62 z 2.3.2013, s. 77.
(4) Dz.U. C 296 E z 2.10.2012, s. 46.


Finansowanie europejskich partii politycznych ***I
PDF 278kWORD 40k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 w odniesieniu do finansowania europejskich partii politycznych (COM(2012)0712 – C7-0393/2012 – 2012/0336(COD))
P7_TA(2014)0422A7-0200/2013

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi i Radzie (COM(2012)0712),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 322 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a także art. 106a Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, zgodnie z którymi Komisja przedłożyła wniosek Parlamentowi (C7–0393/2012),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego z dnia 7 lutego 2013 r.(1),

–  uwzględniając zobowiązanie złożone przez przedstawiciela Rady w piśmie z dnia 31 marca 2014 r. do przyjęcia stanowiska Parlamentu zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 55 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej oraz opinię Komisji Spraw Konstytucyjnych (A7–0200/2013),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzić znaczące zmiany do swojego wniosku lub zastąpić go innym tekstem;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie, Komisji, Europejskiemu Trybunałowi Obrachunkowemu, a także parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 16 kwietnia 2014 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr .../2014 zmieniającego rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 w odniesieniu do finansowania europejskich partii politycznych

P7_TC1-COD(2012)0336


(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE, Euratom) nr 1142/2014.)

(1) Dz.U. C67 z 7.3.2013, s.1.


Zasady finansowe mające zastosowanie do budżetu ogólnego Unii ***I
PDF 289kWORD 44k
Rezolucja
Tekst
Załącznik
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (COM(2013)0639 – C7-0303/2013 – 2013/0313(COD))
P7_TA(2014)0423A7-0108/2014

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi i Radzie (COM(2013)0639),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 322 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a także art. 106a Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, zgodnie z którymi Komisja przedstawiła wniosek Parlamentowi (C7–0303/2013),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Trybunału Obrachunkowego z dnia 3 grudnia 2013 r.(1),

–  uwzględniając zobowiązanie złożone przez przedstawiciela Rady w piśmie z dnia 28 marca 2014 r. do przyjęcia stanowiska Parlamentu zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art.55 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej (A7-0108/2014),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zatwierdza wspólne oświadczenie Parlamentu, Rady i Komisji załączone do niniejszej rezolucji;

3.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzić znaczące zmiany do swojego wniosku lub zastąpić go innym tekstem;

4.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie, Komisji, Europejskiemu Trybunałowi Obrachunkowemu, a także parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 16 kwietnia 2014 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr .../2014 zmieniającego rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii

P7_TC1-COD(2013)0313


(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE, Euratom) nr 547/2014.)

ZAŁĄCZNIK DO REZOLUCJI LEGISLACYJNEJ

Wspólne oświadczenie w sprawie odrębnego absolutorium budżetowego dla wspólnych przedsiębiorstw na mocy art. 209 rozporządzenia finansowego

1.  Parlament Europejski, Rada i Komisja zgadzają się, że aby wspólne przedsiębiorstwa mogły skorzystać z uproszczonych przepisów finansowych lepiej dostosowanych do ich publiczno-prywatnego charakteru, powinno się je tworzyć na podstawie art. 209 rozporządzenia finansowego.

Zgadzają się jednak również, że:

–  Z uwagi na szczególny charakter i obecny status wspólnych przedsiębiorstw, a także by zapewnić ciągłość z 7. programem ramowym, wspólne przedsiębiorstwa powinny nadal podlegać odrębnemu absolutorium budżetowemu, którego udziela Parlament Europejski na zalecenie Rady. Z tego względu w aktach ustanawiających wspólne przedsiębiorstwa w ramach programu „Horyzont 2020” wprowadza się szczególne odstępstwa od art. 209 rozporządzenia finansowego. Odstępstwa te odnosić się będą do odrębnego absolutorium i będą obejmować wszelkie dodatkowe niezbędne dostosowania.

–  Aby wspólne przedsiębiorstwa mogły niezwłocznie korzystać z uproszczeń wprowadzonych w nowych ramach finansowych, konieczne jest, by w życie weszło rozporządzenie delegowane Komisji z dnia 30 września 2013 r. w sprawie modelowego rozporządzenia finansowego dla organów realizujących PPP na mocy art. 209 rozporządzenia finansowego.

2.  Parlament Europejski i Rada odnotowują, że Komisja:

–  zapewni, by przepisy finansowe wspólnych przedsiębiorstw zawierały odstępstwa od modelowego rozporządzenia finansowego dla organów realizujących PPP, odzwierciedlając wprowadzenie odrębnego absolutorium w ich aktach podstawowych;

–  zamierza zaproponować stosowne modyfikacje do art. 209 i art. 60 ust. 7 rozporządzenia finansowego w ramach zmiany tego rozporządzenia w przyszłości.

(1) Dz.U. C 4 z 8.1.2014, s. 1.


Emisja dwutlenku węgla z transportu morskiego ***I
PDF 637kWORD 250k
Rezolucja
Tekst skonsolidowany
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie monitorowania, raportowania i weryfikacji emisji dwutlenku węgla z transportu morskiego oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 525/2013 (COM(2013)0480 – C7-0201/2013 – 2013/0224(COD))
P7_TA(2014)0424A7-0080/2014

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2013)0480),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 192 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C7–0201/2013),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 16 października 2013 r.(1),

–  po konsultacji z Komitetem Regionów,

–  uwzględniając art. 55 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności, a także opinie Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii oraz Komisji Transportu i Turystyki (A7-0080/2014),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzić znaczące zmiany do swojego wniosku lub zastąpić go innym tekstem;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 16 kwietnia 2014 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr .../2014 w sprawie monitorowania, raportowania i weryfikacji emisji dwutlenku węgla gazów cieplarnianych z transportu morskiego oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 525/2013 [Popr. 1]

P7_TC1-COD(2013)0224


(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(2),

uwzględniając opinię Komitetu Regionów(3),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą(4),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Pakiet klimatyczno-energetyczny(5), w którym wzywa się do zapewnienia wkładu w redukcję emisji wszystkie sektory gospodarki, w tym międzynarodową żeglugę morską, przewiduje wyraźny mandat: „W przypadku gdy do dnia 31 grudnia 2011 r. państwa członkowskie nie zatwierdzą żadnego porozumienia międzynarodowego w ramach Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO), którego cele obejmą redukcję emisji pochodzących z międzynarodowego transportu morskiego, lub Wspólnota nie zatwierdzi żadnego takiego porozumienia w ramach UNFCCC, Komisja powinna przedstawić wniosek dotyczący włączenia emisji pochodzących z międzynarodowego transportu morskiego do zobowiązania Wspólnoty dotyczącego redukcji, tak aby proponowany akt prawny wszedł w życie do 2013 r. Wniosek taki powinien minimalizować wszelkie negatywne skutki dla konkurencyjności Wspólnoty, uwzględniając jednocześnie potencjalne korzyści środowiskowe”.

(1a)  Transport morski wywiera wpływ na klimat na świecie oraz na jakość powietrza w wyniku emisji dwutlenku węgla (CO2) oraz innych emisji, w tym tlenków azotu (NOx), tlenków siarki (SOx), metanu (CH4), cząstek stałych (PM) oraz czystej sadzy (BC). [Popr. 2]

(1b)  Międzynarodowa żegluga morska pozostaje jedynym rodzajem transportu nieujętym w zobowiązaniu Unii do redukcji emisji gazów cieplarnianych. Według oceny skutków towarzyszącej wnioskowi dotyczącemu niniejszego rozporządzenia unijne emisje CO2 z międzynarodowej żeglugi morskiej wzrosły w okresie między 1990 a 2007 r. o 48 %. [Popr. 3]

(1c)  W świetle szybko postępującego rozwoju wiedzy naukowej na temat wpływu emisji gazów innych niż CO2 pochodzących z transportu morskiego na klimat na świecie należy w kontekście niniejszego rozporządzenia regularnie przeprowadzać aktualną ocenę tego wpływu. W oparciu o te oceny i z uwzględnieniem rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 14 września 2011 r. w sprawie kompleksowego podejścia do antropogenicznej, wpływającej na klimat emisji gazów cieplarnianych innych niż CO2 Komisja powinna przeanalizować konsekwencje dla strategii politycznych oraz działania w celu redukcji tych emisji. [Popr. 4]

(1d)  Komisja powinna również podjąć kroki dotyczące innych rodzajów działalności, które powodują emisje gazów cieplarnianych i czynników zanieczyszczenia powietrza, nieobjętych niniejszym rozporządzeniem, tj. stosowania czynników chłodniczych na statkach rybackich oraz emisji oparów (np. lotnych związków organicznych (LZO), PM) na skutek załadunku i rozładunku paliw i towarów masowych. [Popr. 5]

(1e)  W białej księdze Komisji z 28 marca 2011 r. zatytułowanej „Plan utworzenia jednolitego europejskiego obszaru transportu - dążenie do osiągnięcia konkurencyjnego i zasobooszczędnego systemu transportu” wezwano do redukcji do 2050 r. emisji z transportu morskiego o 40 % (w miarę możliwości o 50 %) w porównaniu z rokiem 2005 poprzez zastosowanie zasad „użytkownik płaci” i „zanieczyszczający płaci”. [Popr. 6]

(1f)  W rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 15 grudnia 2011 r. zatytułowanej „Plan utworzenia jednolitego europejskiego obszaru transportu – dążenie do osiągnięcia konkurencyjnego i zasobooszczędnego systemu transportu” wezwano do jednolitej redukcji emisji CO2 i substancji zanieczyszczających w żegludze w całej Unii o 30 %, do czego mają przyczynić się porozumienia IMO dotyczące wskaźnika konstrukcyjnego efektywności energetycznej (EEDI) i plan zarządzania efektywnością energetyczną statków (SEEMP). [Popr. 7]

(2)  W lipcu 2011 r. IMO przyjęła środki operacyjne i techniczne, w szczególności EEDI dla nowych statków oraz SEEMP, które zapewnią poprawę pod względem ograniczenia oczekiwanego wzrostu emisji gazów cieplarnianych, lecz same te środki nie mogą doprowadzić do koniecznego ograniczenia bezwzględnych wielkości emisji gazów cieplarnianych z międzynarodowej żeglugi morskiej, aby można było kontynuować dążenia do realizacji celu na skalę światową, jakim jest ograniczenie wzrostu temperatury na świecie do 2 °C.

(3)  Według danych IMO szczególne zużycie energii oraz emisje CO2 ze statków można zmniejszyć nawet o 75 % o 25 %–75 %, stosując środki operacyjne i wdrażając istniejące technologie; znaczną część tych środków można uznać za opłacalną, a tym samym uznać, że mogą one przynosić sektorowi korzyści netto, ponieważ mniejsze koszty paliwa zapewniają zwrot kosztów operacyjnych czy kosztów inwestycji. [Popr. 8]

(4)  Najlepszą możliwą opcją ograniczenia emisji dwutlenku węgla z żeglugi morskiej na poziomie Unii jest utworzenie wdrożenie środka rynkowego, tj. ustalenie cen uprawnień do emisji lub nałożenie opłat, co wymaga utworzenia systemu monitorowania, raportowania i weryfikacji (MRW) emisji CO2 gazów cieplarnianych w oparciu o zużycie paliwa przez statki, w ramach pierwszego etapu. Gromadzenie danych dotyczących takich emisji stanowi pierwszy etap wieloetapowego podejścia, uzasadnionego koniecznością ograniczania tych emisji, ukierunkowanego na uwzględnienie emisji z transportu morskiego w zobowiązaniu Unii do redukcji emisji gazów cieplarnianych. Publiczny dostęp do danych dotyczących emisji przyczyni się do usunięcia barier rynkowych uniemożliwiających wprowadzanie wielu środków o ujemnych kosztach, które powodowałyby ograniczenie emisji z tego sektora. [Popr. 9]

(5)  Przyjęcie środków służących redukcji emisji gazów cieplarnianych uniemożliwiają bariery rynkowe, takie jak brak wiarygodnych informacji na temat efektywności paliwowej statków czy brak technologii wyposażania statków w nowe części, brak dostępu do finansowania inwestycji w efektywność energetyczną statków i rozbieżność interesów wynikająca z faktu, że właściciele statków nie skorzystaliby na swoich inwestycjach w efektywność energetyczną statków, ponieważ za paliwo płacą operatorzy.

(6)  Wyniki konsultacji z zainteresowanymi stronami i rozmowy z partnerami międzynarodowymi wskazują, że etapowe podejście ukierunkowane na uwzględnienie emisji z transportu morskiego w zobowiązaniu Unii do redukcji emisji gazów cieplarnianych należy zastosować, wdrażając na pierwszym etapie rzetelny system MRW w odniesieniu do emisji CO2 gazów cieplarnianych z transportu morskiego i wprowadzając nowe instrumenty polityki, mianowicie ustalając ceny uprawnień do tych emisji lub nakładając opłaty na etapie późniejszym. Podejście takie sprzyja znacznemu postępowi w zakresie międzynarodowego porozumienia w kwestii celów w zakresie redukcji emisji gazów cieplarnianych oraz dalszych środków służących urzeczywistnieniu takiej redukcji przy minimalnych kosztach. [Popr. 10]

(7)  Oczekuje się, że wprowadzenie unijnego systemu MRW umożliwi do 2030 r. redukcję emisji gazów cieplarnianych w wysokości do 2 % w stosunku do scenariusza BAU oraz zmniejszenie zagregowanych kosztów netto o maksymalną kwotę 1,2 mld EUR, ponieważ system taki przyczyni się do zniesienia barier rynkowych, zwłaszcza tych związanych z brakiem informacji na temat efektywności energetycznej statków. Takie zmniejszenie kosztów transportu powinno ułatwić międzynarodowy obrót handlowy. Ponadto rzetelny system MRW to warunek wstępny zastosowania jakiegokolwiek środka rynkowego czy normy efektywności energetycznej tak innych środków mających na celu zapewnienie lepszej podstawy stosowania zasady „zanieczyszczający płaci” zarówno na poziomie UE, jak i w wymiarze ogólnoświatowym. Ze względu na międzynarodowy charakter transportu morskiego preferowaną i najskuteczniejszą metodą redukcji emisji z międzynarodowego transportu morskiego byłoby podejście uzgodnione na szczeblu ogólnoświatowym. Dostarcza również wiarygodnych danych na potrzeby dokładnego określenia celów w zakresie redukcji emisji oraz oceny postępów poczynionych w obszarze wkładu, jaki transport morski wnosi w urzeczywistnienie gospodarki niskoemisyjnej. [Popr. 11]

(8)  Monitorowaniem należy objąć wszystkie rejsy wewnątrzunijne, rejsy z ostatniego portu poza terytorium Unii do pierwszego portu zawinięcia w Unii oraz wszystkie rejsy odbywane z portu w Unii do następnego portu znajdującego się poza jej terytorium. Należy uwzględnić emisje CO2 gazów cieplarnianych w portach w Unii Europejskiej, również podczas postoju statków czy ich przemieszczania się w obrębie portu, zwłaszcza z uwagi na dostępność szczególnych środków i technologii alternatywnych, np. infrastruktury umożliwiającej podłączanie stojących w porcie statków do sieci elektrycznej w celu redukcji takich emisji czy ich uniknięcia. Przepisy te należy stosować w sposób niedyskryminacyjny do wszystkich statków, bez względu na banderę, pod jaką pływają. [Popr. 12]

(8a)  Z uwagi na geograficzny zakres stosowania i wynikającą z niego konieczność monitorowania emisji gazów cieplarnianych poza obszarem podlegającym jurysdykcji państw członkowskich oraz biorąc pod uwagę, że uwzględnić należy przedsiębiorstwa żeglugowe mające siedziby na całym świecie, Komisja powinna odpowiednio wcześnie i w stosowny sposób powiadomić państwa trzecie, aby uzyskać jak największą międzynarodową aprobatę. [Popr. 13]

(9)  Proponowany system MRW należy ustanowić rozporządzeniem z uwagi na złożony i wysoce techniczny charakter przepisów, potrzebę zapewnienia jednolitych przepisów, które będą miały zastosowanie w całej Unii w celu odzwierciedlenia międzynarodowego charakteru transportu morskiego z prognozowaną dużą liczbą statków zawijających do portów w różnych państwach członkowskich, jak również w celu ułatwienia wdrożenia systemu w całej Unii Europejskiej.

(10)  Rzetelny unijny system MRW dla statków powinien opierać się na obliczaniu emisji z paliwa zużytego podczas rejsów z portów w Unii i do tych portów lub na dokładnej sprawozdawczości w zakresie faktycznych emisji podczas tych rejsów, ponieważ dane dotyczące sprzedaży paliwa nie pozwalają odpowiednio i dokładnie oszacować zużycia paliwa w tym zakresie z uwagi na dużą pojemność zbiorników w statkach. [Popr. 14]

(11)  Unijny system MRW powinien również obejmować inne ważne informacje dotyczące klimatu, pozwalające określić efektywność energetyczną statków lub , aby dokładniej przeanalizować czynniki warunkujące powstawanie emisji. Zakres ten dostosowuje również , dostosować unijny system MRW do inicjatyw międzynarodowych w ramach IMO na rzecz wprowadzenia norm efektywności dla istniejących statków, obejmujących też środki operacyjne, jak również przyczynia przyczynić się do zniesienia barier handlowych rynkowych związanych z brakiem informacji. [Popr. 15]

(12)  Aby zminimalizować obciążenia administracyjne właścicieli i operatorów statków, zwłaszcza małych i średnich przedsiębiorstw, optymalizując współczynnik korzyści w stosunku do kosztów systemu MRW bez uszczerbku dla celu, jakim jest uwzględnienie w dużym stopniu przeważającego udziału emisji gazów cieplarnianych z transportu morskiego, przepisy w sprawie MRW należy stosować wyłącznie w odniesieniu do dużych emitentów. Po szczegółowej i obiektywnej analizie rozmiarów i emisji ze statków zawijających do portów Unii Europejskiej i z nich wypływających wybrano próg pojemności 5 000 ton brutto (GT). Statki o pojemności powyżej 5 000 GT stanowią około 55 % statków zawijających do portów Unii Europejskiej oraz mają około 90 % udziały w powiązanych emisjach. Ten niedyskryminacyjny próg zapewniłby uwzględnienie najważniejszych emitentów. Niższy próg spowodowałby większe obciążenia administracyjne, podczas gdy wyższy próg ograniczyłby ilość emisji objętych systemem, a co za tym idzie jego skuteczność w odniesieniu do ochrony środowiska.

(13)  Aby jeszcze bardziej ograniczyć obciążenia administracyjne właścicieli i operatorów statków, zasady monitorowania należy ukierunkować na CO2, który jak dotąd jest najbardziej znaczącym gazem cieplarnianym emitowanym przez transport morski, mającym nawet 98 % udział w łącznych emisjach gazów cieplarnianych w danym sektorze. [Popr. 17]

(14)  W przepisach należy uwzględnić obowiązujące wymogi oraz dane, które już są dostępne na pokładach statków; w związku z tym właścicielom statków należy umożliwić wybór jednej z następujących czterech metod monitorowania: wykorzystanie kwitów bunkrowych, monitorowanie zbiorników z olejem bunkrowym, przepływomierze do pomiarów mających zastosowanie procesów spalania lub bezpośrednie pomiary emisji. Plan monitorowania statku powinien dokumentować dokonany wybór oraz zawierać bardziej szczegółowe informacje na temat stosowania wybranej metody.

(15)  Przedsiębiorstwo odpowiadające za cały okres sprawozdawczy w odniesieniu do statku wykonującego rejsy należy uznać za podmiot odpowiedzialny za spełnienie wszystkich wymogów dotyczących monitorowania i raportowania w całym tym okresie sprawozdawczym, w tym za przedkładanie dostatecznie zweryfikowanych raportów emisji. W przypadku zmiany własności, nowy właściciel statku będzie musiał wywiązać się wyłącznie z obowiązków monitorowania i raportowania w okresie sprawozdawczym, w którym nastąpiło przeniesienie prawa własności. Aby nowemu właścicielowi statku łatwiej było wywiązać się z tych obowiązków, powinien on otrzymać kopię ostatniego planu monitorowania oraz dokument zgodności, jeżeli ma zastosowanie. Zmiana prawa własności powinna również skutkować zmianą planu monitorowania, umożliwiając nowemu właścicielowi statku samodzielny wybór metodyki monitorowania.

(16)  Aby uniknąć wymogów dotyczących montowania niedostatecznie wiarygodnych i niedostępnych w sprzedaży przyrządów pomiarowych, które mogą utrudniać wdrożenie unijnego systemu MRW, system ten nie powinien na tym etapie obejmować innych gazów cieplarnianych, czynników warunkujących zmiany klimatu czy czynników zanieczyszczenia powietrza. Unijny system MRW stwarza możliwość zapewnienia spójnej z przepisami w innych sektorach regulacji sektora żeglugi morskiej. [Popr. 18]

(16a)  Konwencja MARPOL przewiduje obowiązkowe stosowanie EEDI w odniesieniu do nowych statków oraz SEEMP w całej flocie światowej. [Popr. 19]

(17)  W celu zminimalizowania obciążeń administracyjnych dla właścicieli i operatorów statków, przedkładanie raportów i publikacja zawartych w nich informacji powinny mieć miejsce raz w roku. Dzięki ograniczeniu publikacji informacji na temat emisji, zużycia paliwa i efektywności do średnich wartości rocznych i wartości zagregowanych nie trzeba będzie rozwiązywać problemów związanych z poufnością. Dane zgłaszane Komisji należy zintegrować z danymi statystycznymi w stopniu, w jakim mają one znaczenie dla opracowywania, tworzenia i upowszechniania europejskich danych statystycznych, zgodnie z decyzją Komisji 2012/504/UE(6).

(18)  Weryfikacja przez akredytowanych weryfikatorów powinna zapewnić, aby raporty były sporządzane w sposób prawidłowy i zgodnie z wymogami określonymi w niniejszym rozporządzeniu. W związku z tym zasadnicze znaczenie mają wymogi dotyczące kompetencji weryfikatora, aby mógł on prowadzić działania weryfikacyjne na podstawie niniejszego rozporządzenia. Ważnym elementem upraszczającym weryfikację powinno być sprawdzenie przez weryfikatorów wiarygodności danych przez porównanie danych z raportu z danymi szacunkowymi, opracowanymi na podstawie danych z systemu śledzenia statków i cech charakterystycznych. Takie dane szacunkowe może dostarczać Komisja. Weryfikatorzy powinni być niezależnymi i kompetentnymi osobami lub podmiotami prawnymi, akredytowanymi przez krajowe jednostki akredytujące ustanowione zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 765/2008 Parlamentu Europejskiego i Rady(7). [Popr. 20]

(19)  Dokument zgodności wystawiony przez weryfikatora powinien pozostawać na pokładzie statku jako potwierdzenie wywiązywania się z obowiązków w zakresie monitorowania, raportowania i weryfikacji. Weryfikatorzy powinni informować Komisję o wystawieniu takich dokumentów.

(20)  Z uwagi na doświadczenie Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Morskiego (EMSA) w realizacji podobnych zadań związanych z bezpieczeństwem morskim, agencja ta powinna wspierać Komisję, wykonując niektóre zadania.

(21)  Nieprzestrzeganie przepisów niniejszego rozporządzenia powinno skutkować sankcjami. Za podstawę egzekwowania wywiązywania się z obowiązków związanych z systemem MRW należy przyjąć istniejące instrumenty, a mianowicie instrumenty ustanowione w zastosowaniu dyrektywy 2009/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady(8) i dyrektywy 2009/16/WE Parlamentu Europejskiego i Rady(9), jak również informacje dotyczące wystawienia dokumentów zgodności. Dokument potwierdzający wywiązywanie się w odniesieniu do danego statku z obowiązków w zakresie monitorowania i raportowania Komisja powinna załączać do wykazu świadectw i dokumentów, o których mowa w art. 13 ust. 1 dyrektywy 2009/16/WE.

(22)  Dyrektywa 2009/16/WE przewiduje zatrzymanie statku w razie braku świadectw, które muszą się znajdować na pokładzie. W przypadku statków, które nie wywiązują się z obowiązków w zakresie monitorowania i raportowania dłużej niż przez jeden okres sprawozdawczy należałoby jednak przewidzieć możliwość wydalenia. Przepis taki powinien umożliwiać skorygowanie sytuacji w rozsądnym terminie.

(23)  Należy zmienić rozporządzenie (UE) nr 525/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady(10) w celu ustanowienia wymogów dotyczących monitorowania i raportowania emisji CO2 z transportu morskiego przez państwa członkowskie zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

(24)  Unijny system MRW powinien służyć za wzór na potrzeby wdrożenia systemu MRW na skalę światową. Światowy system MRW jest bardziej pożądany, ponieważ można go uznać za skuteczniejszy z uwagi na większy zasięg. W związku z tym Komisja powinna regularnie udostępniać IMO oraz innym odpowiednim organom międzynarodowym odpowiednie informacje na temat wdrażania niniejszego rozporządzenia, przedkładając IMO stosowne wnioski. W przypadku porozumienia w sprawie światowego systemu MRW Komisja powinna poddać unijny system MRW przeglądowi w celu dostosowania go do systemu światowego.

(25)  W celu wykorzystania najlepszych dostępnych praktyk i dowodów naukowych, Komisji należy przyznać uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 traktatu, w odniesieniu do zmiany niektórych technicznych aspektów monitorowania i raportowania emisji CO2 gazów cieplarnianych ze statków oraz dalszego określania zasad weryfikacji raportów emisji i akredytacji weryfikatorów. Niezwykle ważne jest, aby w trakcie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, również z ekspertami. Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. [Popr. 21]

(26)  Aby zapewnić jednolite warunki stosowania automatycznych systemów i standardowych szablonów elektronicznych na potrzeby spójnych raportów emisji i innych istotnych informacji istotnych dla klimatu, przekazywanych Komisji i zaangażowanym państwom, Komisji należy przyznać uprawnienia wykonawcze. Te niezbędne uprawnienia powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011(11). [Popr. 212]

(27)  Cel zamierzonego działania, czyli monitorowanie, raportowanie i weryfikacja emisji CO2 gazów cieplarnianych ze statków w ramach pierwszego etapu wieloetapowego podejścia do redukcji emisji i realizacja celów wyznaczonych w białej księdze Komisji zatytułowanej „Plan utworzenia jednolitego europejskiego obszaru transportu”, nie może zostać osiągnięty w sposób wystarczający w drodze samodzielnego działania państw członkowskich z uwagi na międzynarodowy charakter transportu morskiego, natomiast ze względu na zakres i skutki działania możliwe jest jego lepsze osiągnięcie na poziomie Unii. Unia może podjąć działania zgodne z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów. [Popr. 23]

(28)  Przepisy ustanawiające system MRW powinny być zgodne z przepisami dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady(12) oraz z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady(13).

(29)  Aby zapewnić państwom członkowskim i zainteresowanym stronom wystarczająco dużo czasu na podjęcie działań koniecznych do skutecznego stosowania niniejszego rozporządzenia przed rozpoczęciem pierwszego okresu sprawozdawczego dnia 1 stycznia 2018 r., niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie z dniem 1 lipca 2015 r.,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

ROZDZIAŁ I

PRZEPISY OGÓLNE

Artykuł 1

Przedmiot

Niniejsze rozporządzenie ustanawia przepisy mające na celu dokładne monitorowanie, raportowanie i weryfikację emisji dwutlenku węgla (CO2) gazów cieplarnianych i innych istotnych informacji istotnych dla klimatu ze statków przybywających do portów podlegających jurysdykcji państw członkowskich, przebywających w tych portach lub wypływających z tych portów, z myślą o propagowaniu redukcji emisji CO2 gazów cieplarnianych z transportu morskiego w sposób racjonalny pod względem kosztów. [Popr. 24]

Artykuł 2

Zakres

1.  Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do statków o pojemności powyżej 5 000 ton brutto w odniesieniu do emisji wydzielanych przez te statki w trakcie rejsów z ostatniego portu zawinięcia do portu podlegającego jurysdykcji państwa członkowskiego oraz rejsów z portu podlegającego jurysdykcji państwa członkowskiego do następnego portu zawinięcia, jak również podczas przemieszczania się tych statków w obrębie portu podlegającego jurysdykcji państwa członkowskiego.

2.  Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do okrętów wojennych, jednostek pomocniczych, statków rybackich i statków do przetwórstwa ryb, drewnianych statków o prymitywnej konstrukcji, statków o napędzie innym niż mechaniczny oraz statków rządowych wykorzystywanych do celów niehandlowych. [Popr. 26]

Artykuł 3

Definicje

Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

a)  „emisje” oznaczają uwalnianie CO2 do atmosfery przez statki, o których mowa w art. 2;

b)  „port zawinięcia” to port, w którym statek zatrzymuje się w celu dokonania załadunku lub rozładunku albo wprowadzenia na pokład lub wysadzenia pasażerów, z wykluczeniem postojów mających na celu wyłącznie tankowanie, odebranie świeżych dostaw lub wymianę załogi;

c)  „przedsiębiorstwo” to właściciel statku określonego w art. 2 lub inna osoba, taka jak menedżer lub podmiot czarterujący statek bez załogi, która przejęła od właściciela odpowiedzialność za eksploatację statku;

d)  „pojemność brutto” (GT) oznacza pojemność brutto w tonach metrycznych, obliczoną zgodnie z przepisami dotyczącymi pomierzania pojemności zawartymi w załączniku I do Międzynarodowej konwencji o pomierzaniu pojemności statków z 1969 r.;

e)  „weryfikator” oznacza podmiot prawny prowadzący działania weryfikacyjne, akredytowany przez krajową jednostkę akredytującą na podstawie rozporządzenia (WE) nr 765/2008 oraz niniejszego rozporządzenia, lub agencję odpowiedzialną za system modelowania w zakresie monitorowania emisji ze statków; [Popr. 28]

f)  „weryfikacja” oznacza działania prowadzone przez weryfikatora w celu oceny zgodności dokumentów przekazywanych przez przedsiębiorstwo z wymogami niniejszego rozporządzenia;

g)  „inne istotne informacje istotne dla klimatu” to informacje dotyczące emisji gazów cieplarnianych powstających w wyniku zużycia paliwa, prac transportowych pokonanej odległości, możliwości podłączenia stojących w porcie statków do sieci elektrycznej oraz efektywności energetycznej statków, umożliwiające analizę tendencji w zakresie emisji oraz ocenę osiągów statków wskazujące osiągi żeglugowe; [Popr. 29]

h)  „współczynnik emisji” oznacza średnie natężenie emisji gazów cieplarnianych w odniesieniu do danych dotyczących działalności w związku ze strumieniem materiałów wsadowych, przy założeniu pełnego utlenienia przy spalaniu oraz pełnej konwersji przy wszystkich pozostałych reakcjach chemicznych;

i)  „niepewność” oznacza parametr związany z wynikiem określania wielkości, charakteryzujący rozproszenie wartości, jakie można racjonalnie przypisać danej wielkości, odzwierciedlający wpływ zarówno czynników systematycznych, jak i losowych, wyrażony w procentach oraz o przedziale ufności wokół wartości średniej wynoszącym 95 %, z uwzględnieniem wszelkiej asymetrii w rozkładzie wartości;

j)  „zachowawczy” oznacza, że zbiór założeń zdefiniowano w sposób zapobiegający niedoszacowaniu rocznej wielkości emisji lub przeszacowaniu odległości lub wielkości przewożonego ładunku; [Popr. 30]

k)  „tony CO2” oznaczają tony metryczne CO2; [Popr. 31]

l)  „okres sprawozdawczy” oznacza rok kalendarzowy, w którym obowiązkowe jest prowadzenie monitorowania i raportowania emisji;

la)  „statek stojący w porcie” oznacza statek, który jest w bezpieczny sposób zacumowany lub zakotwiczony w porcie Unii podczas załadunku, rozładunku lub zakwaterowania pasażerów, z uwzględnieniem czasu, w którym nie prowadzi się obsługi ładunku; [Popr. 32]

lb)  „klasa lodowa” oznacza oznaczenie nadane statkowi przez administrację lub organizację uznaną przez administrację, wskazujące, że statek został zaprojektowany do żeglugi na akwenach pokrytych lodem. [Popr. 33]

ROZDZIAŁ II

MONITOROWANIE I RAPORTOWANIE

SEKCJA 1

Zasady oraz metody monitorowania i raportowania

Artykuł 4

Wspólne zasady monitorowania i raportowania

1.  Przedsiębiorstwa są zobowiązane monitorować i raportować w odniesieniu do każdego statku ilość i rodzaj paliwa zużytego w ciągu roku kalendarzowego w każdym porcie podlegającym okresu sprawozdawczego we wszystkich portach podlegających jurysdykcji państwa członkowskiego oraz w odniesieniu do każdego rejsu wszystkich rejsów statku zawijającego do portu podlegającego jurysdykcji państwa członkowskiego lub wypływającego z takiego portu, zgodnie z przepisami ust. 2–6. [Popr. 34]

2.  Monitorowanie i raportowanie prowadzi się w sposób kompletny i w odniesieniu do wszystkich CO2 emisji z procesów spalania paliw, w czasie przebywania statku na morzu oraz postoju w porcie. Przedsiębiorstwa zobowiązane są stosować właściwe środki mające na celu zapobieganie lukom w danych w okresie sprawozdawczości. [Popr. 35]

3.  Monitorowanie i raportowanie prowadzi się w sposób spójny i porównywalny na przestrzeni czasu. Przedsiębiorstwa stosują tę samą metodykę monitorowania i zbiory danych, z zastrzeżeniem zmian i odstępstw zatwierdzonych przez weryfikatora.

4.  Przedsiębiorstwa gromadzą, zapisują, zestawiają, analizują i dokumentują dane z monitorowania, w tym założenia, dane referencyjne, współczynniki emisji i dane dotyczące działalności, w przejrzysty sposób umożliwiający weryfikatorowi odtworzenie sposobu określenia wielkości emisji.

5.  Przedsiębiorstwa zobowiązane są dopilnować, aby sposób określania wielkości emisji nie dawał wyników systematycznie ani celowo niedokładnych. Identyfikują i ograniczają wszelkie źródła niedokładności.

6.  Przedsiębiorstwa umożliwiają uzyskanie wystarczającej pewności w kwestii integralności monitorowanych i zgłaszanych danych dotyczących emisji.

6a.  Przy późniejszym monitorowaniu i raportowaniu przedsiębiorstwa uwzględniają zalecenia zawarte w sprawozdaniach z weryfikacji wydanych na podstawie art. 13. [Popr. 36]

Artykuł 5

Metody monitorowania i raportowania emisji w transporcie morskim

1.  Do celów art. 4 ust. 1, 2 i 3 przedsiębiorstwa określają wielkość emisji oraz inne informacje istotne dla klimatu w odniesieniu do każdego swojego statku o pojemności powyżej 5 000 GT zgodnie z metodami określonymi w załączniku I.

1a.   Jeżeli osiągnięte zostanie międzynarodowe porozumienie w sprawie monitorowania emisji gazów cieplarnianych z transportu morskiego, Komisja dokona przeglądu metod określonych w załączniku I i jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 24 dotyczących w stosownym przypadku zmiany tego załącznika w celu określenia wykorzystania przepływomierzy do pomiarów mających zastosowanie procesów spalania i bezpośrednich pomiarów emisji. [Popr. 38]

SEKCJA 2

PLAN MONITOROWANIA

Artykuł 6

Treść i przedkładanie planu monitorowania

1.  Do dnia 31 sierpnia 2017 r. przedsiębiorstwa są zobowiązane przedłożyć weryfikatorom plan monitorowania, wskazując w nim metodę wybraną na potrzeby monitorowania i raportowania emisji oraz innych istotnych informacji istotnych dla klimatu w odniesieniu do każdego swojego statku w pojemności powyżej 5 000 GT [Popr. 39 - dostosowana dla potrzeb spójności do art. 2 ust. 1 dotyczącego zakresu]

2.  W drodze odstępstwa od przepisów ust. 1, w odniesieniu do statków, które zostaną objęte zakresem niniejszego rozporządzenia po raz pierwszy po dniu 1 stycznia 2018 r. przedsiębiorstwo zobowiązane jest przedłożyć weryfikatorowi plan monitorowania niezwłocznie i nie później niż dwa miesiące po pierwszym zawinięciu tych statków do portu podlegającego jurysdykcji państwa członkowskiego.

3.  Plan monitorowania określony w ust. 1 obejmuje pełną i przejrzystą dokumentację metodyki monitorowania określonego statku i zawiera co najmniej następujące elementy:

a)  identyfikację i typ statku, włącznie z jego nazwą, numerem identyfikacyjnym Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO), portem rejestracji statku lub jego portem macierzystym, klasą lodową statku oraz nazwiskiem/nazwą właściciela; [Popr. 40]

b)  nazwę przedsiębiorstwa, adres, numer telefonu, numer faksu i adres poczty elektronicznej osoby wyznaczonej do kontaktów;

c)  wyszczególnienie następujących źródeł emisji na pokładzie statku, takich jak silniki główne, silniki pomocnicze, kotły i generatory gazu obojętnego oraz rodzaje stosowanego paliwa oraz związanych z nimi rodzajów paliwa:

(i)  silnik(-i) główny(-e)

(ii)  silnik(-i) pomocniczy(-e)

(iii)  kocioł (kotły)

(iv)  generator(-y) gazu obojętnego; [Popr. 41]

d)  opis procedur, systemów i obowiązków na potrzeby uaktualniania wykazu źródeł emisji w monitorowanym roku okresie w celu zapewnienia pełnego monitorowania i kompletnych raportów emisji danego statku; [Popr. 42]

e)  opis procedur stosowanych w celu monitorowania kompletności wykazu rejsów;

f)  opis procedur monitorowania zużycia paliwa przez statek, w tym:

(i)  wybranej metody określonej w załączniku I, na potrzeby obliczania zużycia paliwa przez każde źródło emisji, włącznie z opisem wykorzystywanych przyrządów pomiarowych, w miarę potrzeb;

(ii)  procedur pomiaru zapasów paliwa i paliwa w zbiornikach, opis wykorzystywanych przyrządów pomiarowych oraz procedur rejestrowania, odzyskiwania, przekazywania i przechowywania informacji dotyczących pomiarów, w miarę potrzeb;

(iii)  wybranej metody określania gęstości, w stosownych przypadkach;

(iv)  procedury zapewniającej zgodność maksymalnego poziomu niepewności pomiarów paliwa z wymogami niniejszego rozporządzenia, w miarę możliwości z odniesieniem do krajowych przepisów, klauzul w umowach z klientami lub standardów dokładności dostawców paliwa;

g)  współczynniki pojedynczej emisji dla każdego rodzaju paliwa lub metodyka określania współczynników emisji w przypadku paliw alternatywnych, w tym metodyka doboru próby, metody analizy, opis wykorzystywanych laboratoriów (i potwierdzenie akredytacji zgodnie z ISO 17025, w stosownych przypadkach);

h)  opis procedur określania danych dotyczących działalności w odniesieniu do każdego rejsu, w tym:

(i)  procedur, obowiązków i źródeł danych do określania i rejestrowania odległości pokonanej w ramach każdego rejsu;

(ii)  procedur, obowiązków, wzorów obliczeniowych i źródeł danych do określania i rejestrowania przewożonego ładunku oraz liczby pasażerów, w stosownych przypadkach; [Popr. 43]

(iii)  procedur, obowiązków, wzorów obliczeniowych i źródeł danych do określania i rejestrowania czasu spędzonego na morzu między portem wyjścia a portem przybycia;

ha)  procedury, obowiązki, wzory obliczeniowe i źródła danych do określania i rejestrowania pokonanej odległości i czasu żeglugi na akwenach pokrytych lodem; [Popr. 44]

i)  opis metody do określania danych zastępujących w celu wyeliminowania luk w danych;

j)  datę ostatniej zmiany planu monitorowania. [Popr. 45]

ja)  wykresówka zmian w celu udokumentowania wszystkich szczegółowych informacji dotyczących historii zmian. [Popr. 46]

4.  Przedsiębiorstwa zobowiązane są korzystać ze standardowych szablonów planów monitorowania. Przepisy techniczne ustanawiające Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 24 w celu określenia przepisów technicznych ustanawiających szablony planów monitorowania, o których mowa w ust. 1 określa się w aktach wykonawczych. Komisja przyjmuje te akty wykonawcze zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2 niniejszego rozporządzenia. Te szablony są możliwie najprostsze i nie pociągają za sobą zbędnej biurokracji. [Popr. 47]

Artykuł 7

Zmiany planu monitorowania

Przedsiębiorstwa regularnie sprawdzają, czy plan monitorowania odzwierciedla charakter i funkcjonowanie statku, a także czy istnieje możliwość udoskonalenia metodyki monitorowania.

Przedsiębiorstwo zmienia plan monitorowania w każdej z następujących sytuacji określonych w lit. a)–e). Plan monitorowania można zmienić wyłącznie w odniesieniu do konkretnych zmian, które zaistniały w wyniku tych sytuacji: [Popr. 48]

a)  w przypadku zmiany własności statku lub zmiany posiadacza DOC lub bandery; [Popr. 49]

b)  w razie wystąpienia nowych emisji spowodowanych nowymi źródłami emisji lub użyciem nowych paliw, nieuwzględnionych jeszcze w planie monitorowania;

c)  w przypadku zmiany dostępności danych, spowodowanej użyciem nowych typów przyrządów pomiarowych, metod pobierania próbek lub metod analitycznych bądź innymi okolicznościami, prowadzącej do większej dokładności w wyznaczaniu wielkości emisji;

d)  w razie stwierdzenia nieprawidłowości danych uzyskanych przy zastosowaniu dotychczasowej metodyki monitorowania;

e)  w przypadku, gdy plan monitorowania jest niezgodny z wymogami niniejszego rozporządzenia i weryfikatorzy żądają od przedsiębiorstwa zmiany planu monitorowania.

Przedsiębiorstwa niezwłocznie zgłaszają wszelkie propozycje zmian w planie monitorowania weryfikatorom.

Istotne zmiany w planie monitorowania podlegają ocenie przez weryfikatora.

SEKCJA 3

MONITOROWANIE EMISJI I INNYCH ISTOTNYCH INFORMACJI

Artykuł 8

Monitorowanie działalności w okresie sprawozdawczym

1.  Od dnia 1 stycznia 2018 r. przedsiębiorstwa, na podstawie planu monitorowania zatwierdzonego zgodnie z art. 13 ust. 1, zobowiązane są monitorować emisje z każdego statku w odniesieniu do każdego rejsu i w okresach rocznych, stosując w tym celu właściwą metodę spośród metod określonych w załączniku I część B i obliczając poziom emisji zgodnie z załącznikiem I część A.

1a.  Monitorowanie może zostać zawieszone w okresach, w których statek uczestniczy w działaniach w sytuacjach nadzwyczajnych, w tym w akcjach ratowania życia. [Popr. 50]

Artykuł 9

Monitorowanie w odniesieniu do jednego rejsu

Przyjmując za podstawę plan monitorowania zatwierdzony zgodnie z art. 13 ust. 1, przedsiębiorstwa monitorują zgodnie z załącznikiem I część A i załącznikiem II poniższe informacje w odniesieniu do każdego statku i każdego rejsu odbywanego do portu podlegającego jurysdykcji państwa członkowskiego lub z takiego portu:

a)  port wyjścia i port przybycia, włącznie z datą i godziną wyjścia i przybycia;

b)  wielkość i współczynnik emisji dla każdego rodzaju zużytego w sumie paliwa oraz w podziale na paliwo zużyte na obszarach kontroli emisji i poza tymi obszarami; [Popr. 51]

c)  emitowany CO2;

d)  pokonaną odległość;

e)  czas spędzony na morzu;

f)  przewożony ładunek; [Popr. 53]

fa)  efektywność energetyczną określoną w załączniku II; [Popr. 54]

g)  prace transportowe. [Popr. 55]

ga)  datę i godzinę rozpoczęcia i zakończenia okresów, w których monitorowanie było zawieszone z powodu sytuacji nadzwyczajnych, takich jak akcje ratowania życia, wraz z ich opisem. [Popr. 56]

W przypadku żeglugi dalekomorskiej z zawijaniem do szeregu portów Unii etap europejski należy uznawać za jeden rejs. [Popr. 57]

W drodze odstępstwa od akapitu pierwszego statki działające wyłącznie w zakresie niniejszego rozporządzenia i wykonujące wiele rejsów na dzień są zwolnione z monitorowania emisji w odniesieniu do każdego rejsu. [Popr. 58]

Artykuł 10

Monitorowanie w okresach rocznych

Przyjmując za podstawę plan monitorowania zatwierdzony zgodnie z art. 13 ust. 1, przedsiębiorstwo monitoruje zgodnie z załącznikiem I część A i załącznikiem II poniższe parametry w odniesieniu do każdego statku i każdego roku kalendarzowego:

a)  całkowity poziom i współczynnik emisji dla każdego rodzaju zużytego w sumie paliwa oraz w podziale na paliwo zużyte na obszarach kontroli emisji i poza tymi obszarami;

b)  całkowity poziom emitowanego CO2;

c)  sumę emisji CO2 ze wszystkich rejsów między portami podlegającymi jurysdykcji państwa członkowskiego;

d)  sumę emisji CO2 ze wszystkich rejsów wychodzących z portów podlegających jurysdykcji państwa członkowskiego;

e)  sumę emisji CO2 ze wszystkich rejsów odbywanych do portów podlegających jurysdykcji państwa członkowskiego;

f)  emisje CO2 podczas postoju statku w porcie podlegającym jurysdykcji państwa członkowskiego;

g)  całkowitą pokonaną odległość;

h)  łączny czas spędzony na morzu i czas postoju w porcie;

i)  prace transportowe ogółem;

j)  średnią efektywność energetyczną. [Popr. 59]

SEKCJA 4

RAPORTOWANIE

Artykuł 11

Zawartość raportu emisji

1.  Począwszy od 2019 r. do dnia 30 kwietnia każdego roku przedsiębiorstwa są zobowiązane przedkładać Komisji i organom odpowiednich państw bandery raport emisji dotyczący emisji oraz innych informacji istotnych dla klimatu z całego okresu sprawozdawczego, w odniesieniu do każdego statku, za który ponoszą odpowiedzialność; raport musi zostać uznany za odpowiedni przez weryfikatora zgodnie z wymogami określonymi w art. 14.

2.  W przypadku zmiany własności statków, nowe przedsiębiorstwo zobowiązane jest dopilnować, aby każdy statek, za który odpowiada spełniał wymogi niniejszego rozporządzenia w całym okresie odpowiedzialności tego przedsiębiorstwa za dany statek.

3.  Przedsiębiorstwa dołączają do raportu emisji określonego w ust. 1 następujące informacje:

a)  dane identyfikacyjne statku i przedsiębiorstwa, w tym:

(i)  nazwę statku,

(ii)  numer identyfikacyjny IMO,

(iii)  port rejestracji lub port macierzysty statku,

(iiia)  klasę lodową statku, [Popr. 60]

(iv)  poświadczoną efektywność techniczną statku [wskaźnik konstrukcyjny wyrażoną wskaźnikiem konstrukcyjnym efektywności energetycznej (EEDI) lub szacowaną wartość indeksu (EIV) zgodnie z rezolucją IMO MEPC.215 (63), w stosownych przypadkach], jeżeli ma zastosowanie do danego rodzaju statku, [Popr. 61]

(v)  nazwisko/nazwę właściciela statku,

(vi)  adres właściciela statku i adres głównego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej,

(vii)  nazwę przedsiębiorstwa (jeżeli nie jest właścicielem statku),

(viii)  adres przedsiębiorstwa (jeżeli nie jest właścicielem statku) i główne miejsce prowadzenia działalności gospodarczej,

(ix)  adres, numer telefonu, numer faksu i adres poczty elektronicznej osoby wyznaczonej do kontaktów; [Popr. 62]

b)  informacje dotyczące stosowanej metody monitorowania i poziomu niepewności;

c)  wyniki rocznego monitorowania parametrów zgodnie z art. 10;

ca)  szczegółowe informacje o okresach zawieszenia monitorowania z powodu sytuacji nadzwyczajnych i akcji ratowania życia. [Popr. 63]

Artykuł 12

Format raportu emisji

1.  Raport emisji określony w art. 11 składa się, stosując automatyczne systemy i formaty elektronicznej wymiany kompletnych danych, w tym szablony elektroniczne.

2.  Przepisy techniczne ustanawiające format wymiany danych oraz szablony elektroniczne, o których mowa w ust. 1, określa się w aktach wykonawczych. Komisja przyjmuje te akty wykonawcze zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.

ROZDZIAŁ III

WERYFIKACJA I AKREDYTACJA

Artykuł 13

Zakres czynności weryfikacyjnych i sprawozdanie z weryfikacji

1.  Weryfikator ocenia zgodność planu monitorowania, o którym mowa w art. 6 z wymogami ustanowionymi w art. 6 i 7. W przypadku, gdy ocena zawiera zalecenia, które należy obowiązkowo uwzględnić w planie monitorowania, dane przedsiębiorstwo zobowiązane jest zmienić swój plan monitorowania przed rozpoczęciem okresu sprawozdawczego.

2.  Weryfikator ocenia zgodność raportu emisji z wymogami ustanowionymi w art. 8–11 oraz w załącznikach I i II.

3.  W szczególności weryfikator musi upewnić się, czy podane w raporcie emisji poziomy emisji oraz inne istotne informacje istotne dla klimatu określono zgodnie z przepisami art. 8, 9 i 10 oraz z planem monitorowania, o którym mowa w art. 6. Weryfikator musi też upewnić się, czy wskazane w raportach poziomy emisji oraz inne istotne informacje istotne dla klimatu są spójne z danymi obliczonymi na podstawie innych źródeł, zgodnie z załącznikami I i II. [Popr. 64]

4.  Jeżeli we wnioskach z oceny weryfikator stwierdza, że według jego wiedzy raport emisji nie zawiera istotnych przeinaczeń i błędów, wydaje sprawozdanie z weryfikacji. W sprawozdaniu wyszczególnia się wszystkie kwestie odnoszące się do wykonanej przez weryfikatora pracy.

5.  Jeżeli we wnioskach z oceny weryfikator stwierdza, że raport zawiera istotne przeinaczenia, błędy, nieścisłości lub nie spełnia wymogów art. 11 i 14 oraz załącznika I, informuje o tym fakcie we właściwym czasie przedsiębiorstwo, zwracając się do niego o ponowne przedstawienie poprawionego raportu emisji. Przedsiębiorstwo poprawia zgłoszone mu nieścisłości lub przeinaczenia w sposób umożliwiający terminowe zakończenie procesu weryfikacji. Weryfikator zamieszcza w sprawozdaniu z weryfikacji informację, czy przedsiębiorstwo wyeliminowało nieścisłości w trakcie procesu weryfikacji.

5a.  Jeżeli weryfikator określił obszary działania przedsiębiorstwa, które należy usprawnić, jeśli chodzi o monitorowanie i raportowanie emisji, w tym w odniesieniu do osiągnięcia większej dokładności i zwiększenia efektywności monitorowania i raportowania, podaje w sprawozdaniu z weryfikacji zalecenia dotyczące ulepszeń. [Popr. 65]

Artykuł 14

Ogólne obowiązki i zasady dotyczące weryfikatorów

1.  Weryfikator musi być niezależny od danego przedsiębiorstwa czy operatora statku, realizując zadania wymagane na podstawie niniejszego rozporządzenia w interesie publicznym. Dlatego weryfikatorem nie może być przedsiębiorstwo czy operator statku, właściciel przedsiębiorstwa lub podmiot wchodzący w skład tego samego podmiotu prawnego czy należący do weryfikatora lub takiego podmiotu, jak również weryfikator nie może mieć z danym przedsiębiorstwem powiązań, które wpływałyby na jego niezależność i bezstronność.

2.  Weryfikując raport emisji określony w art. 11 oraz stosowane przez przedsiębiorstwo procedury monitorowania, weryfikator ocenia rzetelność, wiarygodność i dokładność systemów monitorowania oraz przedstawionych w raporcie danych i informacji dotyczących emisji, zwracając szczególną uwagę na:

a)  przyporządkowanie danych dotyczących zużycia paliwa do rejsów podlegających zakresowi niniejszego rozporządzenia;

b)  zgłoszone dane dotyczące zużycia paliwa oraz powiązane pomiary i obliczenia;

c)  wybór i stosowanie współczynników emisji;

d)  obliczenia skutkujące określeniem całkowitego poziomu emisji;

e)  obliczenia skutkujące ustaleniem efektywności energetycznej.

3.  Weryfikator uwzględnia raporty złożone zgodnie z przepisami art. 11 wyłącznie wówczas, gdy rzetelne i wiarygodne dane oraz informacje pozwalają określić poziom emisji z wysokim stopniem pewności i pod warunkiem, że:

a)  podane w raporcie dane są spójne z danymi szacunkowymi, opracowanymi na podstawie danych z systemu śledzenia statków i cech charakterystycznych, takich jak moc zainstalowanego silnika;

b)  podane w raporcie dane nie zawierają nieścisłości, zwłaszcza w kategoriach zestawienia ogólnej ilości zakupionego przez każdy statek w ciągu roku paliwa ze zużytym ogółem paliwem w trakcie rejsów podlegających zakresowi niniejszego rozporządzenia;

c)  dane zgromadzono zgodnie z obowiązującymi przepisami;

d)  stosowne dzienniki statku są kompletne i spójne.

Artykuł 15

Procedury weryfikacji

1.  Weryfikator określa potencjalne zagrożenia związane z procesem monitorowania i raportowania, porównując zgłoszone poziomy emisji z szacunkowymi danymi na podstawie danych z systemu śledzenia statków i cech charakterystycznych, takich jak moc zainstalowanego silnika. W przypadku stwierdzenia znacznych odchyleń weryfikator przeprowadza dalsze analizy. [Popr. 66]

2.  Weryfikator określa potencjalne zagrożenia związane z różnymi etapami obliczeń, dokonując przeglądu wszystkich źródeł danych i zastosowanych metodyk.

3.  Weryfikator uwzględnia wszelkie skuteczne metody kontroli ryzyka, stosowane przez przedsiębiorstwo w celu ograniczenia niepewności, mając przy tym na uwadze dokładność stosowanych metod monitorowania.

4.  Przedsiębiorstwo udziela weryfikatorowi wszelkich dodatkowych informacji umożliwiających postęp procedur weryfikacji. W trakcie procesu weryfikacji weryfikator może prowadzić kontrole na miejscu w celu ustalenia wiarygodności zgłoszonych danych i informacji.

5.  Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 24, mających na celu doprecyzowanie przepisów dotyczących weryfikacji, o której mowa w niniejszym rozporządzeniu, jak również metod akredytacji weryfikatorów. Takie akty delegowane będą się opierały na zasadach weryfikacji przewidzianych w art. 14 oraz na właściwych standardach uznanych na skalę międzynarodową.

Artykuł 16

Akredytacja weryfikatorów

1.  Weryfikator oceniający plany monitorowania i raporty emisji oraz wystawiający dokumenty w zakresie weryfikacji i zgodności określone w art. 13 i 17 musi posiadać akredytację w odniesieniu do czynności podlegających zakresowi niniejszego rozporządzenia, wydaną przez krajową jednostkę akredytującą zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 765/2008.

2.  Jeżeli niniejsze rozporządzenie nie ustanawia szczegółowych przepisów dotyczących akredytacji weryfikatorów, zastosowanie mają stosowne przepisy rozporządzenia (WE) nr 765/2008.

3.  Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 24, mających na celu doprecyzowanie metod akredytacji weryfikatorów.

ROZDZIAŁ IV

ZGODNOŚĆ I PUBLIKACJA INFORMACJI

Artykuł 17

Wystawianie dokumentu zgodności

1.  Jeżeli raport emisji określony w art. 11 spełnia wymogi art. 11–15 oraz wymogi ustanowione w załącznikach I i II, weryfikator wystawia na podstawie sprawozdania z weryfikacji dokument zgodności dla określonego statku.

2.  Dokument zgodności określony w ust. 1 zawiera następujące informacje:

a)  dane identyfikacyjne statku (nazwę, numer identyfikacyjny IMO oraz port rejestracji lub port macierzysty statku);

b)  nazwę i adres oraz główne miejsce prowadzenia działalności gospodarczej przez właściciela statku;

c)  tożsamość weryfikatora;

d)  datę wystawienia dokumentu zgodności (okres sprawozdawczy, którego dotyczy dany dokument oraz termin jego ważności).

3.  Dokumenty zgodności zachowują ważność przez 18 miesięcy po zakończeniu okresu sprawozdawczego.

4.  Weryfikator niezwłocznie informuje Komisję i organ państwa bandery o wystawieniu dokumentu zgodności i przekazuje informacje określone w ust. 2 przy pomocy automatycznego systemu oraz formatów wymiany danych, w tym szablonów elektronicznych ustanowionych przez Komisję zgodnie z procedurą ustanowioną w niniejszym rozporządzeniu.

5.  Przepisy techniczne ustanawiające format wymiany danych oraz szablony elektroniczne, o których mowa w ust. 4, określa się w aktach wykonawczych. Komisja przyjmuje te akty wykonawcze zgodnie z procedurą określoną w art. 25 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 18

Obowiązek posiadania ważnego dokumentu zgodności na pokładzie statku

Począwszy od dnia 30 czerwca 2019 r., na pokładach statków przypływających do portu podlegającego jurysdykcji państwa członkowskiego, poruszających się w obrębie takiego portu lub z niego wypływających musi znajdować się ważny dokument potwierdzający wywiązanie się z obowiązków w zakresie monitorowania i raportowania, wystawiony zgodnie z przepisami art. 17.

Artykuł 19

Zgodność z wymogami w zakresie monitorowania i raportowania oraz inspekcje

1.  Każde państwo członkowskie zobowiązane jest zapewnić zgodność statków pływających pod jego banderą z wymogami w zakresie monitorowania i raportowania określonymi w art. 8-12, w oparciu o informacje publikowane zgodnie z przepisami art. 21 ust. 1.

2.  Każde państwo członkowskie zobowiązane jest dopilnować, aby inspekcja statku w porcie podlegającym jurysdykcji danego państwa obejmowała sprawdzenie, czy na pokładzie statku znajduje się dokument zgodności, o którym mowa w art. 18.

3.  Bez uszczerbku dla przepisów ust. 2 niniejszego artykułu oraz na podstawie informacji publikowanych zgodnie z art. 21, państwo członkowskie zobowiązane jest sprawdzić, czy na pokładzie każdego statku niespełniającego wymogów określonych w art. 21 ust. 2 lit. j) i k), który wpłynął do portu podlegającego jurysdykcji tego państwa znajduje się dokument zgodności określony w art. 18.

3a.  Podczas wizyt i inspekcji prowadzonych przez EMSA w celu monitorowania wdrażania dyrektywy 2009/16/WE EMSA będzie również monitorować stosowanie ust. 1, 2 i 3 przez właściwe organy państw członkowskich oraz złoży Komisji sprawozdanie w tej sprawie. [Popr. 67]

Artykuł 20

Kary, wymiana informacji i nakaz wydalenia

1.  Państwa członkowskie ustanawiają system kar za niespełnianie wymogów w zakresie monitorowania i raportowania określonych w art. 8-12, podejmując wszelkie działania konieczne w celu zapewnienia, by kary te stosowano. Przewidziane kary nie mogą być mniej restrykcyjne od kar przewidzianych na mocy krajowego ustawodawstwa w sprawie emisji gazów cieplarnianych w przypadku niewywiązania się operatorów z obowiązków w zakresie raportowania, jak również muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Do dnia 1 lipca 2017 r. państwa członkowskie przekażą te przepisy do wiadomości Komisji, którą zobowiązane są informować o wszelkich późniejszych zmianach mających wpływ na te przepisy. [Popr. 68]

2.  Państwa członkowskie zapewniają skuteczną wymianę informacji i współpracę między ich krajowymi organami odpowiedzialnymi za zgodność z wymogami w zakresie monitorowania i raportowania lub, w miarę potrzeb, między organami odpowiedzialnymi za procedury wymierzania sankcji. Państwa członkowskie zobowiązane są przekazać krajowe procedury wymierzania sankcji do wiadomości Komisji, EMSA, pozostałym państwom członkowskim oraz zainteresowanemu państwu bandery.

3.  Wobec statków niespełniających wymogów w zakresie monitorowania i raportowania dłużej niż przez jeden okres sprawozdawczy krajowy organ portowy może wydać nakaz wydalenia, który należy zgłosić Komisji, EMSA, pozostałym państwom członkowskim oraz zainteresowanemu państwu bandery. W następstwie wydania takiego nakazu wydalenia każde państwo członkowskie odmawia przyjmowania danego statku w swoich portach do czasu spełnienia przez przedsiębiorstwo wymogów w zakresie monitorowania i raportowania zgodnie z art. 8-12, potwierdzonego przedstawieniem ważnego dokumentu zgodności krajowemu organowi portowemu, który wydał nakaz wydalenia.

Artykuł 21

Publikacja informacji

1.  Co roku do dnia 30 czerwca Komisja udostępnia do wiadomości publicznej roczne poziomy emisji zgłoszone zgodnie z art. 11 oraz informacje dotyczące przestrzegania przez poszczególne przedsiębiorstwa wymogów w zakresie monitorowania i raportowania określonych w art. 11 i 17 , z zachowaniem zasady poufności informacji handlowych w celu ochrony uzasadnionych interesów gospodarczych zgodnie z art. 3 i 4 dyrektywy 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady(14). [Popr. 69]

2.  Publikacja, o której mowa w ust. 1 zawiera następujące informacje:

a)  dane identyfikacyjne statku (nazwę, numer identyfikacyjny IMO oraz, port rejestracji lub port macierzysty statku oraz klasę lodową statku); [Popr. 70]

b)  tożsamość właściciela statku (jego nazwę i adres oraz główne miejsce prowadzenia działalności gospodarczej);

c)  efektywność techniczną statku [wskaźnik konstrukcyjny efektywności energetycznej (EEDI, jeżeli ma zastosowanie do danego rodzaju statku) lub szacowaną wartość indeksu (EIV), w stosownych przypadkach]; [Popr. 71]

d)  roczny poziom emisji CO2;

e)  roczne średnie zużycie paliwa podczas rejsów podlegających zakresowi niniejszego rozporządzenia;

f)  roczne średnie zużycie paliwa i emisje gazów cieplarnianych w odniesieniu do odległości pokonanej w ramach rejsów podlegających zakresowi niniejszego rozporządzenia;

g)  średnie roczne zużycie paliwa i poziom emisji gazów cieplarnianych w odniesieniu do pokonanej odległości i ładunków przewożonych w ramach rejsów podlegających zakresowi niniejszego rozporządzenia; [Popr. 73]

h)  średni roczny czas spędzony na morzu w ramach rejsów podlegających zakresowi niniejszego rozporządzenia; [Popr. 74]

i)  stosowaną metodykę monitorowania;

j)  datę wystawienia i datę ważności dokumentu zgodności;

k)  tożsamość weryfikatora, który zatwierdził raport emisji.

3.  Komisja publikuje roczne sprawozdanie na temat emisji z transportu morskiego i innych istotnych informacji istotnych dla klimatu. [Popr. 75]

4.  EMSA pomaga Komisji w pracach mających na celu spełnienie wymogów art. 11, 12, 17 i 21 niniejszego rozporządzenia, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1406/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady(15).

ROZDZIAŁ V

WSPÓŁPRACA MIĘDZYNARODOWA

Artykuł 22

Współpraca międzynarodowa

1.  Komisja regularnie udostępnia IMO oraz innym ważnym organom międzynarodowym informacje na temat wdrażania niniejszego rozporządzenia w celu ułatwienia procesu opracowywania w ramach IMO międzynarodowych przepisów dotyczących monitorowania, raportowania i weryfikacji emisji gazów cieplarnianych z transportu morskiego.

2.  Komisja prowadzi z państwami trzecimi wymianę informacji technicznych związanych z wdrażaniem niniejszego rozporządzenia, zwłaszcza informacji dotyczących dalszego opracowywania metod monitorowania, organizacji sprawozdawczości oraz weryfikacji raportów emisji.

3.  W przypadku wypracowania międzynarodowego porozumienia w kwestii światowych działań mających na celu redukcję emisji gazów cieplarnianych z transportu morskiego, Komisja zobowiązana jest poddać niniejsze rozporządzenie przeglądowi, proponując w stosownych przypadkach wprowadzenie do niego zmian oraz zapewnić zgodność z odpowiednimi uregulowaniami międzynarodowymi określonymi przez IMO. [Popr. 76]

ROZDZIAŁ VI

UPRAWNIENIA PRZEKAZANE ORAZ WYKONAWCZE I POSTANOWIENIA KOŃCOWE

Artykuł 23

Przekazanie uprawnień

Komisji przyznaje się uprawnienia Komisja jest uprawniona do przyjmowania przyjęcia aktów delegowanych, mających na celu uzupełnienie i zmianę dotyczących uzupełnienia i zmiany przepisów załączników I i II w celu uwzględnienia aktualnych dostępnych dowodów naukowych, ważnych danych dostępnych na pokładach statków oraz istotnych przepisów a także dostosowania załączników do odpowiednich uregulowań międzynarodowych i standardów uznanych na skalę światową ustalonych przez IMO, w celu określenia najdokładniejszych i efektywnych metod aby zapewnić zgodność z uregulowaniami międzynarodowymi, określić najbardziej dokładne i efektywne metody monitorowania emisji oraz zwiększenia stopnia poprawić stopień dokładności wymaganych informacji dotyczących monitorowania i raportowania emisji, z zastrzeżeniem warunków ustanowionych. Powierzenie Komisji tych uprawnień podlega warunkom określonym w art. 24 wyłącznie w stopniu, w jakim dotyczy on elementów niniejszego rozporządzenia innych niż istotne. [Popr. 77]

Artykuł 24

Wykonywanie przekazanych uprawnień

1.  Komisji przyznaje się Uprawnienia do przyjmowania przyjęcia aktów delegowanych określonych, o których mowa w art. 5 ust. 1a, art. 6 ust. 4, art. 15, 16 i 23 powierza się Komisji na okres 5 lat, począwszy od dnia 1 lipca 2015 r. pięciu lat od ...(16). Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień nie później niż dziewięć miesięcy przed końcem okresu pięciu lat. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużone na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed końcem każdego okresu. [Popr. 78]

2.  Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 5 ust. 1a, art. 6 ust. 4, art. 15, 16 i 23, może w dowolnym momencie zostać odwołane przez Parlament Europejski .lub Rada mogą w każdej chwili cofnąć decyzję o przekazaniu uprawnień określonych w art. 23 lub Radę. Decyzja o cofnięciu odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień określonych w tej decyzji. Decyzja o odwołaniu staje skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych. [Popr. 79]

3.  Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja powiadamia o tym równocześnie Parlament Europejski i Radę.

4.  Akt delegowany przyjęty zgodnie z art. 23 na podstawie art. 5 ust. 1a, art. 6 ust. 4, art. 15, 16 i 23 wchodzi w życie tylko pod warunkiem, że w okresie dwóch miesięcy od powiadomienia o tym akcie Parlamentu Europejskiego i Rady , jeśli ani Parlament Europejski, ani Rada nie zgłoszą wobec niego wyraziły sprzeciwu, w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie lub pod warunkiem, że jeśli przed upływem tego terminu zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformują poinformowały Komisję, że nie zamierzają zgłaszać wniosą sprzeciwu. Okres ten podlega przedłużeniu Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady. [Popr. 80]

Artykuł 25

Akty wykonawcze

1.  Komisję wspiera komitet ustanowiony na podstawie art. 8 decyzji Rady 93/389/EWG(17). Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

2.  W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

Artykuł 26

Zmiany w rozporządzeniu (UE) nr 525/2013

W rozporządzeniu (UE) nr 525/2013 wprowadza się następujące zmiany:

1.  w art. 1 rozporządzenia (UE) nr 525/2013, dodaje się lit h) w brzmieniu:"

„h) monitorowanie i raportowanie emisji gazów cieplarnianych ze statków morskich zgodnie z art. 9 i 10 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr .../...(18).

______________________

* Dz.U. L ...(19) ”.

"

2.  Dodaje się art. 21a w brzmieniu:"

„Artykuł 21a

Raportowanie emisji z transportu morskiego

1.  Państwa członkowskie zgłaszają Komisji do dnia 15 stycznia każdego roku („rok X”) emisje CO2 z transportu morskiego w odniesieniu do roku X-2 zgodnie z art. 9 i 10 rozporządzenia (UE) nr .../... (20)(21).

2.  Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z [art. 25 niniejszego rozporządzenia] w celu określenia wymogów w zakresie monitorowania i raportowania emisji CO2 z transportu morskiego zgodnie z art. 9 i 10 rozporządzenia (UE) nr .../...(22), uwzględniając też w stosownych przypadkach odpowiednie decyzje przyjęte przez organy UNFCCC oraz protokół z Kioto lub wynikające z nich porozumienia lub decyzje przyjęte w kontekście Międzynarodowej Organizacji Morskiej.

3.  Komisja przyjmuje akty wykonawcze w celu określenia struktury, formatu i procesu zgłaszania przez państwa członkowskie emisji CO2 z transportu morskiego zgodnie z art. 9 i 10 rozporządzenia (UE) nr .../...(23) Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą określoną w (art. 26 ust. 2).

3a.  Komisja co dwa lata ocenia ogólny wpływ sektora transportu morskiego na klimat na świecie, w tym poprzez emisje lub skutki inne niż emisje CO2, w oparciu o dane dotyczące emisji przekazane przez państwa członkowskie zgodnie z art. 7 lub przekazane na mocy rozporządzenia (UE) nr .../...(24), i ulepsza tę ocenę przez odniesienie się do postępów naukowych i danych o ruchu statków.[Popr. 82]

"

3.  W art. 25 ust. 2, 3 i 5 dodaje się następujące odniesienie:"

„21a”.

"

Artykuł 27

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2015 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w ...

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK I

Metody monitorowania i raportowania emisji gazów cieplarnianych oraz innych informacji istotnych dla środowiska

A.  OBLICZANIE ZUŻYCIA PALIWA (artykuł 9)

W celu obliczenia zużycia paliwa przedsiębiorstwa stosują następujący wzór:

zużycie paliwa x współczynnik emisji

Zużycie paliwa dotyczy paliwa zużytego przez silniki główne, silniki pomocnicze, kotły i generatory gazu obojętnego.

Zużycie paliwa podczas postoju w portach oblicza się oddzielnie.

W zasadzie stosuje się wartości domyślne współczynnika emisji paliwa, chyba że przedsiębiorstwo zdecyduje się korzystać z danych dotyczących jakości paliwa, określonych w kwitach bunkrowych i wykorzystywanych do wykazania zgodności z obowiązującymi przepisami w sprawie emisji siarki.

Domyślne współczynniki emisji można oprzeć na ostatnich dostępnych wartościach IPCC. Można je znaleźć w załączniku VI do rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012(25).

Odpowiednie współczynniki emisji stosuje się do odniesieniu do biopaliw i paliw niekopalnych.

B.  METODY OKREŚLANIA EMISJI

Przedsiębiorstwo określa w planie monitorowania metodę, z której korzysta w celu obliczenia zużycia paliwa dla każdego typu statku, za który odpowiada, zapewniając konsekwentne stosowanie wybranej przez siebie metody.

Przy wyborze metod monitorowania aspekt korzyści wynikających z większej dokładności należy rozważyć w kategoriach dodatkowych kosztów.

Należy stosować wartość określającą faktyczne zużycie paliwa podczas każdego rejsu, obliczając je przy pomocy następujących metod:

a)  kwit bunkrowy i okresowe inwentaryzacje zbiorników paliwa;

b)  monitorowanie zbiornika z olejem bunkrowym na pokładzie;

c)  przepływomierze na potrzeby zachodzących procesów spalania;

d)  bezpośredni pomiar emisji;

da)  modelowanie za pomocą informacji o ruchu statków (AIS) i danych dotyczących konkretnych statków. [Popr. 83]

Można stosować każde połączenie powyższych metod, po zatwierdzeniu przez weryfikatora, jeżeli zwiększa to ogólną dokładność pomiarów. [Popr. 84]

1.  Metoda A: kwit bunkrowy i okresowe inwentaryzacje zbiorników

Podstawą tej metody jest ilość i rodzaj paliwa wskazane z kwicie bunkrowym w połączeniu z okresowymi inwentaryzacjami zbiorników paliwa w oparciu o odczyty mierników paliwa w zbiornikach. Na ilość paliwa zużytego w danym okresie składają się dane dotyczące ilości paliwa na początku okresu, plus dostawy, minus paliwo pozostałe na koniec okresu oraz zwrócony olej bunkrowy między początkiem a końcem danego okresu.

Dany okres to czas między dwoma zawinięciami do portów lub czas spędzony w porcie. Wskazując paliwo wykorzystane w danym okresie, należy wyszczególnić rodzaj tego paliwa oraz zawartość siarki.

Podejścia tego nie można zastosować w przypadku braku kwitów bunkrowych na pokładzie statku, zwłaszcza jeżeli w charakterze paliwa wykorzystuje się ładunek, na przykład przez odparowywanie skroplonego gazu ziemnego (LNG), wykorzystuje się wyłącznie dane z inwentaryzacji zbiorników paliwa i odczyty mierników oleju bunkrowego w zbiornikach. [Popr. 85]

Kwit bunkrowy to obowiązek ustanowiony przepisami załącznika VI do konwencji MARPOL, a odpowiednie rejestry przechowuje się na pokładzie statku przez 3 lata od dostawy oleju bunkrowego, tak aby były łatwo dostępne. Podstawę okresowych inwentaryzacji zbiorników z paliwem stanowią odczyty mierników paliwa w zbiornikach. W tym przypadku korzysta się z tabel dotyczących poszczególnych zbiorników paliwa, w których określa się ilość paliwa w chwili odczytu. Niepewność związaną z kwitem bunkrowym zaznacza się w planie monitorowania, o którym mowa w art. 6. Odczyty mierników paliwa prowadzi się przy pomocy właściwych metod, takich jak automatyczne systemy, sondy i przymiary wstęgowe. Metodę sondowania zbiornika i związaną z tym niepewność określa się w planie monitorowania, o którym mowa w art. 6.

W przypadku braku kwitów bunkrowych na pokładzie statku, zwłaszcza jeżeli w charakterze paliwa wykorzystuje się ładunek, na przykład przez odparowywanie skroplonego gazu ziemnego (LNG), wykorzystuje się wyłącznie dane z inwentaryzacji zbiorników paliwa i odczyty mierników oleju bunkrowego w zbiornikach. [Popr. 86]

Jeżeli ilość paliwa, o które uzupełnia się zapas lub ilość paliwa znajdującego się w zbiornikach określona jest w jednostkach objętości wyrażonych w litrach, przedsiębiorstwo przelicza te wartości z jednostek objętości na jednostki masy, stosując wartości gęstości rzeczywistej. W celu określenia gęstości rzeczywistej przedsiębiorstwo wykorzystuje:

a)  pokładowe systemy pomiarowe; lub

b)  gęstość zmierzoną przez dostawcę paliwa w chwili uzupełniania zbiornika i wskazaną na fakturze za paliwo lub na potwierdzeniu dostawy.

Gęstość rzeczywistą wyraża się w kg/litr i ustala dla temperatury, w której dokonano określonego pomiaru. W przypadkach, w których wartości gęstości rzeczywistej nie są dostępne, stosuje się, po zatwierdzeniu przez weryfikatora, współczynnik gęstości standardowej dla odpowiedniego rodzaju paliwa.

2.  Metoda B: monitorowanie zbiornika z olejem bunkrowym na pokładzie

Podstawą tej metody są odczyty mierników paliwa we wszystkich zbiornikach na pokładzie statku. Odczytów dokonuje się codziennie, kiedy statek jest na morzu, i każdorazowo przy pobieraniu i zwracaniu oleju bunkrowego.

Suma odchyleń między poziomem paliwa w zbiorniku między dwoma odczytami daje wynik w postaci paliwa zużytego w danym okresie.

Dany okres to czas między dwoma zawinięciami do portów lub czas spędzony w porcie. Wskazując paliwo wykorzystane w danym okresie, należy wyszczególnić rodzaj tego paliwa oraz zawartość siarki.

Odczyty mierników paliwa prowadzi się przy pomocy właściwych metod, takich jak automatyczne systemy, sondy i przymiary wstęgowe. Metodę sondowania zbiornika i związaną z tym niepewność określa się w planie monitorowania, o którym mowa w art. 6.

Jeżeli ilość paliwa, o które uzupełnia się zapas lub ilość paliwa znajdującego się w zbiornikach określona jest w jednostkach objętości wyrażonych w litrach, przedsiębiorstwo przelicza te wartości z jednostek objętości na jednostki masy, stosując wartości gęstości rzeczywistej. W celu określenia gęstości rzeczywistej przedsiębiorstwo wykorzystuje:

a)  pokładowe systemy pomiarowe; lub

b)  gęstość zmierzoną przez dostawcę paliwa w chwili uzupełniania zbiornika i wskazaną na fakturze za paliwo lub na potwierdzeniu dostawy;

ba)  w razie dostępności – gęstość zmierzoną w ramach analizy badawczej przeprowadzonej w akredytowanym laboratorium badania paliw. [Popr. 87]

Gęstość rzeczywistą wyraża się w kg/litr i ustala dla temperatury, w której dokonano określonego pomiaru. W przypadkach, w których wartości gęstości rzeczywistej nie są dostępne, stosuje się, po zatwierdzeniu przez weryfikatora, współczynnik gęstości standardowej dla odpowiedniego rodzaju paliwa.

3.  Metoda C: przepływomierze na potrzeby zachodzących procesów spalania

Podstawą tej metody są pomiary przepływu paliwa na pokładzie statku. Aby obliczyć zużycie paliwa w danym okresie, łączy się dane ze wszystkich przepływomierzy powiązanych z odpowiednimi źródłami emisji.

Dany okres to czas między dwoma zawinięciami do portów lub czas spędzony w porcie. Rodzaj paliwa wykorzystanego w danym okresie oraz zawartość siarki w tym paliwie należy obowiązkowo monitorować.

Stosowane metody kalibracyjne oraz niepewność związaną z przepływomierzami określa się w planie monitorowania, o którym mowa w art. 6.

Jeżeli ilość paliwa, o które uzupełnia się zapas lub ilość paliwa znajdującego się w zbiornikach określona jest w jednostkach objętości wyrażonych w litrach, przedsiębiorstwo przelicza te wartości z jednostek objętości na jednostki masy, stosując wartości gęstości rzeczywistej. W celu określenia gęstości rzeczywistej przedsiębiorstwo wykorzystuje:

a)  pokładowe systemy pomiarowe; lub

b)  gęstość zmierzoną przez dostawcę paliwa w chwili uzupełniania zbiornika i wskazaną na fakturze za paliwo lub na potwierdzeniu dostawy.

Gęstość rzeczywistą wyraża się w kg/litr i ustala dla temperatury, w której dokonano określonego pomiaru. W przypadkach, w których wartości gęstości rzeczywistej nie są dostępne, stosuje się, po zatwierdzeniu przez weryfikatora, współczynnik gęstości standardowej dla odpowiedniego rodzaju paliwa.

4.  Metoda D: bezpośredni pomiar emisji

Bezpośrednich pomiarów emisji można dokonywać w odniesieniu do rejsów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia oraz emisji mających miejsce w portach podlegających jurysdykcji państwa członkowskiego. Emisje CO2 dotyczą w tym przypadku CO2 emitowanego przez silniki główne, silniki pomocnicze, kotły i generatory gazu obojętnego. Zużycie paliwa przez statki, w przypadku których za podstawę sprawozdawczości przyjęto tę metodę, oblicza się przy pomocy zmierzonego poziomu emisji CO2 oraz współczynnika emisji stosowanego dla odpowiednich paliw.

Metoda opiera się na określeniu przepływu emisji CO2 w kominach spalinowych –stężenie CO2 w gazach spalinowych należy pomnożyć przez współczynnik przepływu gazów spalinowych.

Stosowane metody kalibracyjne oraz niepewność związaną z używanymi przyrządami określa się w planie monitorowania, o którym mowa w art. 6.

4a.  Metoda Da: modelowanie za pomocą informacji o ruchu statków (AIS) i danych dotyczących konkretnych statków

Agencja odpowiedzialna za system modelowania zawiera pisemną umowę z właścicielem danego statku. Na koniec okresu monitorowania obliczone emisje CO2 porównuje się z książką zapisów olejowych statku i kwitami bunkrowymi w celu wykrycia i skorygowania ewentualnych rozbieżności. [Popr. 90]

ZAŁĄCZNIK II

Monitorowanie innych informacji istotnych dla klimatu

A.   Monitorowanie w odniesieniu do jednego rejsu (art. 9)

W celu monitorowania innych informacji istotnych dla klimatu w odniesieniu do jednego rejsu (art. 9) przedsiębiorstwa zobowiązane są przestrzegać następujących zasad:

Datę oraz godzinę wyjścia z portu i przybycia do portu określa się według czasu uniwersalnego (Greenwich Mean Time – GMT). Czas spędzony na morzu oblicza się na podstawie informacji dotyczących wyjścia z portu i przybycia do portu, wykluczając kotwiczenie.

Za pokonaną odległość można przyjąć najbardziej bezpośrednią odległość od portu wyjścia do portu przybycia lub rzeczywistą pokonaną odległość. Przyjmując najbardziej bezpośrednią odległość od portu wyjścia do portu przybycia, aby uniknąć poważnego niedoszacowania pokonanej odległości, należy uwzględnić zachowawczy współczynnik korygujący. W planie monitorowania określonym w art. 6 określa się stosowaną metodę obliczania odległości oraz, w razie konieczności, stosowany współczynnik korygujący. Pokonaną odległość wyraża się w milach morskich.

W celu określenia przewożonego ładunku w przypadku statków pasażerskich, podaje się liczbę pasażerów. Jeśli chodzi o inne kategorie statków, wielkość przewożonego ładunku wyraża się w tonach metrycznych i metrach sześciennych ładunku. [Popr. 91]

Prace transportowe określa się, mnożąc pokonaną odległość przez wielkość przewożonego ładunku. [Popr. 92]

B.  Monitorowanie w okresach rocznych (art. 10)

W celu monitorowania innych informacji istotnych dla klimatu w okresach rocznych przedsiębiorstwa zobowiązane są przestrzegać następujących zasad:

Wartości monitorowane zgodnie z art. 10 określa się, sumując odpowiednie dane dla każdego rejsu.

Średnią efektywność energetyczną monitoruje się przy pomocy co najmniej czterech dwóch wskaźników, zużycia paliwa na pokonaną odległość, zużycia paliwa na prace transportowe, oraz emisji CO2 na pokonaną odległość oraz emisji CO2 na prace transportowe, które oblicza się w następujący sposób:

zużycie paliwa na pokonaną odległość = łączne zużycie paliwa w skali roku / łączna pokonana odległość

zużycie paliwa na prace transportowe = łączne zużycie paliwa w skali roku / prace transportowe ogółem

emisje CO2 na pokonaną odległość = całkowite emisje CO2 w skali roku / łączna pokonana odległość

emisje CO2 na prace transportowe = całkowite emisje CO2 w skali roku / prace transportowe ogółem [Popr. 93]

(1) Dz.U. C 67 z 6.3.2014, s. 170.
(2) Dz.U. C 67 z 6.3.2014, s. 170.
(3)Dz.U. C z …, s. .
(4) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 16 kwietnia 2014 r.
(5)Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2009/406/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie wysiłków podjętych przez państwa członkowskie, zmierzających do zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych w celu realizacji do roku 2020 zobowiązań Wspólnoty dotyczących redukcji emisji gazów cieplarnianych (Dz.U. L 14 z, 5.6.2009, s. 136) oraz dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. zmieniająca dyrektywę 2003/87/WE w celu usprawnienia i rozszerzenia wspólnotowego systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych (Dz.U. L 140 z 5.6.2009, s. 63).
(6)Decyzja Komisji 2012/504/UE z dnia 17 września 2012 r. w sprawie Eurostatu (Dz.U. L 251 z 18.9.2012, s. 49).
(7)Rozporządzenie (WE) nr 765/2008 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 lipca 2008 r. ustanawiające wymagania w zakresie akredytacji i nadzoru rynku odnoszące się do warunków wprowadzania produktów do obrotu i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 339/93 (Dz.U. L 218 z 13.8.2008, s. 30).
(8)Dyrektywa 2009/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie zgodności z wymaganiami dotyczącymi państwa bandery (Dz.U. L 131 z 28.5.2009 s. 132).
(9)Dyrektywa 2009/16/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu (Dz.U. L 131 z 28.5.2009, s. 57).
(10)Rozporządzenie (UE) nr 525/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie mechanizmu monitorowania i sprawozdawczości w zakresie emisji gazów cieplarnianych oraz zgłaszania innych informacji na poziomie krajowym i unijnym, istotnych dla zmiany klimatu i uchylające decyzję nr 280/2004/WE (Dz.U. L 165 z 18.6.2013, s. 13).
(11)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).
(12)Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281 z 23.11.1995, s. 31).
(13)Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1).
(14) Dyrektywa 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylająca dyrektywę Rady 90/313/EWG (Dz.U. L 41 z 14.2.2003, s. 26).
(15)Rozporządzenie (WE) nr 1406/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2002 r. ustanawiające Europejska Agencja Bezpieczeństwa Morskiego (Dz.U. L 208 z 5.8.2002, s. 1).
(16) Data wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
(17) Decyzja Rady 93/389/EWG z dnia 24 czerwca 1993 r. w sprawie mechanizmu monitorującego emisje CO2 oraz emisje innych gazów cieplarnianych we Wspólnocie (Dz.U. L 167 z 9.7.1993, s. 31).
(18)
(19)Numer i rok niniejszego rozporządzenia.
(20)+ Numer niniejszego rozporządzenia.
(21)
(22) Numer niniejszego rozporządzenia.
(23)
(24)
(25)Rozporządzenie Komisji (UE) nr 601/2012 z dnia 21 czerwca 2012 r. w sprawie monitorowania i raportowania w zakresie emisji gazów cieplarnianych zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 181 z 12.7.2012, s. 30).


Inwazyjne gatunki obce ***I
PDF 280kWORD 79k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zapobiegania wprowadzaniu i rozprzestrzenianiu się inwazyjnych gatunków obcych i zarządzania nimi (COM(2013)0620 – C7-0264/2013 – 2013/0307(COD))
P7_TA(2014)0425A7-0088/2014

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2013)0620),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 192 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C7–0264/2013),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając przedstawioną przez austriacki Bundesrat na mocy protokołu nr 2 w sprawie stosowania zasady pomocniczości i zasady proporcjonalności uzasadnioną opinię, w której stwierdzono, że projekt aktu ustawodawczego nie jest zgodny z zasadą pomocniczości,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 22 stycznia 2014 r.(1),

–  po konsultacji z Komitetem Regionów,

–  uwzględniając zobowiązanie do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu przekazane przez przedstawiciela Rady pismem z dnia 19 marca 2014 r. zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 55 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności oraz opinie Komisji Handlu Międzynarodowego i Komisji Rybołówstwa (A7-0088/2014),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzić znaczące zmiany do swojego wniosku lub zastąpić go innym tekstem;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 16 kwietnia 2014 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr .../2014 w sprawie działań zapobiegawczych i zaradczych w odniesieniu do wprowadzania i rozprzestrzeniania inwazyjnych gatunków obcych

P7_TC1-COD(2013)0307


(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) nr 1143/2014.)

(1) Dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym.


Techniczne wykonanie Protokołu z Kioto do Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu ***I
PDF 279kWORD 39k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 525/2013 w odniesieniu do technicznego wykonania Protokołu z Kioto do Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (COM(2013)0769 – C7-0393/2013 – 2013/0377(COD))
P7_TA(2014)0426A7-0171/2014

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2013)0769),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 192 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C7–0393/2013),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 26 lutego 2014 r.(1),

–  po konsultacji z Komitetem Regionów,

–  uwzględniając zobowiązanie do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu przekazane przez przedstawiciela Rady pismem z dnia 19 marca 2014 r. zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art.55 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A7–0171/2014),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzić znaczące zmiany do swojego wniosku lub zastąpić go innym tekstem;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 16 kwietnia 2014 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr .../2014 zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 525/2013 w odniesieniu do technicznego wykonania Protokołu z Kioto do Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu

P7_TC1-COD(2013)0377


(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) nr 662/2014.)

(1) Dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym.


Zwalczanie nadużyć na szkodę interesów finansowych Unii za pośrednictwem prawa karnego ***I
PDF 475kWORD 127k
Rezolucja
Tekst skonsolidowany
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zwalczania nadużyć na szkodę interesów finansowych Unii za pośrednictwem prawa karnego (COM(2012)0363 – C7-0192/2012 – 2012/0193(COD))
P7_TA(2014)0427A7-0251/2014

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2012)0363),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 325 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C7-0192/2012),

–  uwzględniając opinię Komisji Prawnej w sprawie proponowanej podstawy prawnej,

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając uzasadnioną opinię przedstawioną – na mocy protokołu nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności – przez szwedzki Riksdag, w której stwierdzono, że projekt aktu ustawodawczego nie jest zgodny z zasadą pomocniczości,

–  uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego z dnia 15 listopada 2012 r.(1),

–  uwzględniając opinię Komitetu Regionów z dnia 10 października 2012 r.(2),

–  uwzględniając art. 55 i 37 Regulaminu,

–  uwzględniając wspólne posiedzenia Komisji Kontroli Budżetowej oraz Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych zgodnie z art. 51 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, jak również opinię Komisji Prawnej (A7-0251/2014),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzić znaczące zmiany do swojego wniosku lub zastąpić go innym tekstem;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 16 kwietnia maja 2014 r. w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/.../UE w sprawie zwalczania nadużyć na szkodę interesów finansowych Unii za pośrednictwem prawa karnego

P7_TC1-COD(2012)0193


PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 325 ust. 4 83 ust. 2, [Popr. 1]

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Trybunału Obrachunkowego(3),

uwzględniajac opinię Komitetu Regionów(4),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą(5),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Ochrona interesów finansowych Unii dotyczy nie tylko zarządzania środkami budżetowymi, lecz rozciąga się na wszystkie środki negatywnie wpływające na jej aktywa lub aktywa państw członkowskich bądź mogące powodować taki negatywny wpływ, w zakresie w jakim środki te mają wspierać lub stabilizować gospodarkę lub finanse publiczne państw członkowskich, w wymiarze mającym znaczenie dla polityki Unii.

(2)  W celu zagwarantowania skutecznej, proporcjonalnej i zniechęcającej ochrony interesów finansowych Unii ochrona przed najpoważniejszymi rodzajami działań związanych z nadużyciami finansowymi w tej dziedzinie udzielana oraz dla zapewnienia optymalnej ochrony interesów finansowych Unii środki przyjmowane w ramach prawa administracyjnego i cywilnego powinna być w dalszym ciągu uzupełniana ochroną prawnokarną powinny być uzupełniane przepisami prawa karnego w państwach członkowskich, przy czym należy unikać niespójności, zarówno w ramach tych gałęzi prawa, jak i między nimi. [Popr. 2]

(3)  Ochrona interesów finansowych Unii wymaga wspólnego zdefiniowania nadużyć finansowych, obejmującego nadużycia dotyczące zarówno wydatków, jak i dochodów, aktywów i zobowiązań, popełniane na szkodę budżetu UE Unii, w tym działania związane z zaciąganiem i udzielaniem pożyczek. [Popr. 3]

(4)  Nadużycia finansowe dotyczące podatku od wartości dodanej (VAT) uszczuplają wpływy podatkowe państw członkowskich i w konsekwencji stosowanie stawki jednolitej do podstawy VAT państw członkowskich. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej(6) potwierdzono, że istnieje bezpośrednie powiązanie pomiędzy poborem należności z tytułu podatku VAT zgodnie z obowiązującym prawem unijnym, a dostępnością na potrzeby budżetu unijnego odnośnych zasobów własnych, ponieważ jakiekolwiek luki w poborze podatku prowadzą do potencjalnego ograniczenia zasobów własnych. Niniejsza dyrektywa obejmuje więc wpływy z tytułu podatku VAT w państwach członkowskich.

(5)  Uwzględnienie istotnego wpływu na interesy finansowe UE wynikającego z bezprawnego zmniejszenia zasobów własnych opartych na VAT oraz stosowania progów określonych w niniejszej dyrektywie należy interpretować zgodnie z zasadą proporcjonalności, ze względu na szczególny charakter tych zasobów oraz metodologię ich obliczania, jak również ze względu na zróżnicowane traktowanie poszczególnych państw członkowskich.

(6)  Na interesy finansowe Unii negatywnie wpływać mogą sytuacje, w których poszczególni oferenci dostarczają organom zamawiającym lub udzielającym dotacji informacje oparte na danych zdobytych w nienależyty nielegalny sposób bezpośrednio lub pośrednio od takiego organu, w celu obejścia lub nagięcia naruszenia przepisów mających zastosowanie do procedury zamówień publicznych lub udzielania dotacji. Postępowanie to jest bardzo zbliżone do nadużycia finansowego, jednak niekoniecznie musi stanowić nadużycie nosić wszystkie znamiona nadużycia finansowego finansowe w pełnym tego słowa znaczeniu po stronie oferenta, ponieważ złożona oferta może być całkowicie zgodna ze wszystkimi wymogami spełniać wszystkie konieczne kryteria. Zmowa między oferentami narusza unijne reguły konkurencji oraz równoważne przepisy krajowe; reakcją na nią są działania organów ścigania oraz sankcje w całej Unii, dlatego powinna ona pozostać poza zakresem niniejszej dyrektywy. [Popr. 4]

(7)  Unijne przepisy o praniu pieniędzy mają pełne zastosowanie do prania dochodów z przestępstw kryminalnych, o których mowa w niniejszej dyrektywie. W odniesieniach czynionych do tych przepisów należy zagwarantować, że reżim sankcji wprowadzony niniejszą dyrektywą będzie miał zastosowanie do wszystkich przestępstw kryminalnych przeciwko interesom finansowym Unii.

(8)  Korupcja stanowi szczególnie poważne zagrożenie dla interesów finansowych Unii, a w wielu przypadkach może być powiązana także z postępowaniem noszącym cechy nadużycia finansowego. Konieczna jest zatem szczególna kryminalizacja w tym obszarze. Należy zagwarantować objęcie definicją odpowiednich przestępstw, niezależnie od tego, czy dane postępowanie stanowi naruszenie obowiązków służbowych, czy też nie. W odniesieniu do przestępstwa łapownictwa biernego oraz sprzeniewierzenia zachodzi potrzeba włączenia definicji urzędników publicznych obejmującej wszystkich stosownych urzędników, niezależnie od tego, czy zostali mianowani, wybrani, czy też zatrudnieni na podstawie umowy o pracę, którzy sprawują formalny urząd, jak również osoby sprawujące funkcje polegające na świadczeniu usług publicznych na rzecz obywateli, lub świadczeniu ich ogólnie w interesie publicznym, bez sprawowania formalnego urzędu, takich jak wykonawcy zaangażowani w zarządzanie czy też zajmują oficjalne stanowisko w Unii, w państwie członkowskim czy w państwie trzecim. Coraz częściej zarządzaniem funduszami Unii zajmują się osoby prywatne. Aby można było właściwie chronić fundusze Unii przed korupcją i sprzeniewierzeniem, definicja urzędnika publicznego do celów niniejszej dyrektywy powinna objąć także osoby, które wprawdzie nie zajmują oficjalnego stanowiska, ale otrzymują i w podobny sposób sprawują funkcję publiczną w odniesieniu do funduszy Unii, np. wykonawców uczestniczących w zarządzaniu takimi funduszami UE. [Popr. 5]

(9)  Interesom finansowym Unii szkodzić może określony rodzaj postępowania urzędnika publicznego zmierzającego do wykorzystania funduszy lub innych aktywów na inne niż przewidziane dla nich cele, w zamiarze zaszkodzenia interesom finansowym Unii. Dlatego konieczne jest wprowadzenie precyzyjnej i jednoznacznej definicji przestępstw obejmujących takie postępowanie. [Popr. 6]

(9a)  W odniesieniu do przestępstw popełnianych przez osoby fizyczne określonych w niniejszej dyrektywie niezbędne jest ustalenie zamiaru w stosunku do wszystkich elementów tych przestępstw. Popełniane przez osoby fizyczne przestępstwa niewymagające umyślności nie są objęte zakresem stosowania niniejszej dyrektywy. [Popr. 7]

(10)  Niektóre przestępstwa przeciwko interesom finansowym Unii są w praktyce często blisko związane z przepisami objętymi zakresem art. 83 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) oraz unijnego prawodawstwa opartego na tym artykule. Należy zatem zagwarantować spójność z takim prawodawstwem w treści przepisów.

(11)  W zakresie w jakim interesom finansowym Unii może również szkodzić lub zagrażać postępowanie dające się przypisać osobom prawnym, osoby te powinny odpowiadać za przestępstwa kryminalne zdefiniowane w niniejszej dyrektywie, popełnione w ich imieniu.

(12)  W celu zapewnienia równoważnej ochrony interesów finansowych Unii poprzez środki mogące powstrzymywać nadużycia w całej Unii państwa członkowskie powinny ponadto przewidzieć określone minimalne rodzaje i poziomy sankcji za przestępstwa kryminalne zdefiniowane w niniejszej dyrektywie. Wysokość sankcji nie powinna wykraczać poza poziom proporcjonalny do przestępstw, dlatego też należy wprowadzić próg wyrażony kwotowo, poniżej którego kryminalizacja nie jest potrzebna.

(13)  Dyrektywa nie wpływa na odpowiednie i skuteczne stosowanie środków dyscyplinarnych. W indywidualnych przypadkach skazując osobę za jedno z przestępstw zdefiniowanych w niniejszej dyrektywie, można wziąć pod uwagę sankcje, które nie są równoważne z sankcjami karnymi, zgodnie z prawem krajowym; w przypadku innych sankcji należy w pełni przestrzegać zasady ne bis in idem. Niniejsza dyrektywa nie kryminalizuje zachowania, które nie podlega także sankcjom dyscyplinarnym ani innym środkom dotyczącym naruszenia obowiązków służbowych, w przypadku gdy można zastosować takie sankcje lub inne środki wobec danej osoby.

(14)  Sankcje dla osób fizycznych w poważniejszych przypadkach powinny przewidywać dolny i górny wymiar kary pozbawienia wolności. Poważniejsze przypadki należy zdefiniować poprzez odniesienie do wyrażonego kwotowo oszacowania łącznych szkód, spowodowanych przez czyny zabronione na szkodę budżetu Unii lub ewentualnie innego budżetu. Wprowadzenie minimalnego i maksymalnego wymiaru kary pozbawienia wolności jest niezbędne w celu zagwarantowania, że interesy finansowe Unii będą w równoważny sposób chronione w całej Europie. Minimalna kara wynosząca sześć miesięcy gwarantuje możliwość wydania i wykonania europejskiego nakazu aresztowania za przestępstwa wyszczególnione w art. 2 decyzji ramowej w sprawie europejskiego nakazu aresztowania, gwarantując tym samym możliwie największą skuteczność współpracy organów sądowych i organów ścigania. Sankcje będą także służyć jako skuteczny środek odstraszający dla potencjalnych przestępców, skuteczny w całej Europie. Bardziej surowe wymiary kar powinny zostać wprowadzone dla przypadków, w których przestępstwo zostało popełnione w ramach organizacji przestępczej w rozumieniu decyzji ramowej Rady 2008/841/WSiSW(7).

(15)  Biorąc pod uwagę w szczególności mobilność sprawców oraz dochodów uzyskanych z nielegalnej działalności na szkodę interesów finansowych Unii, jak również złożone dochodzenia transgraniczne, jakie się z tym wiążą, wszystkie państwa członkowskie powinny określić swoją jurysdykcję oraz ustanowić przepisy dotyczące terminów przedawnienia niezbędne, by umożliwić im zwalczanie tej działalności.

(16)  W celu zagwarantowania spójności unijnego prawa oraz zabezpieczenia zasady stanowiącej, że nikt nie może być podwójnie karany za ten sam czyn, niezbędne jest wyjaśnienie relacji między karami przewidzianymi w niniejszej dyrektywie a innymi właściwymi środkami wynikającymi z prawa Unii. Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla stosowania szczególnych środków, kar i grzywien administracyjnych ustanowionych w prawie Unii.

(17)  Bez uszczerbku dla pozostałych zobowiązań wynikających z prawa Unii zachodzi potrzeba zadbania o współpracę między państwami członkowskimi a Komisją w celu zagwarantowania skutecznych działań przeciwko przestępstwom kryminalnym zdefiniowanym w niniejszej dyrektywie wpływającym na interesy finansowe Unii, włączając wymianę informacji między państwami członkowskimi, Eurojustem a Komisją. [Popr. 10]

(18)  Konwencję w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich z dnia 26 lipca 1995 r.(8) oraz protokoły do tej konwencji z dnia 27 września 1996 r.(9) i 29 listopada 1996 r.(10) należy uchylić i zastąpić niniejszą dyrektywą.

(19)  Należyte wdrożenie niniejszej dyrektywy przez państwa członkowskie wiąże się z przetwarzaniem danych osobowych przez właściwe organy krajowe, wymianą tych danych między państwami członkowskimi, z jednej strony, i między właściwymi organami Unii z drugiej strony. Przetwarzanie danych osobowych na szczeblu krajowym między właściwymi organami krajowymi powinno być regulowane prawem krajowym, zgodnym z Konwencją Rady Europy o ochronie osób w związku z automatycznym przetwarzaniem danych osobowych z dnia 28 stycznia 1981 r. oraz protokołem dodatkowym do niej (ETS nr 181). Wymiana danych osobowych między państwami członkowskimi powinna odpowiadać wymogom decyzji ramowej Rady 2008/977/WSiSW(11). Jeżeli unijne instytucje, organy, agencje i urzędy przetwarzają dane osobowe, powinny one przestrzegać rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady(12) oraz obowiązujących przepisów dotyczących poufności dochodzeń prowadzonych w ramach wymiaru sprawiedliwości.

(20)  Zamierzony odstraszający efekt stosowania sankcji prawnokarnych wymaga szczególnej ostrożności ze względu na kwestię praw podstawowych. Niniejsza dyrektywa respektuje prawa podstawowe oraz jest zgodna z zasadami uznanymi w szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, a zwłaszcza prawem do wolności i bezpieczeństwa, ochrony danych osobowych, swobody wyboru zawodu oraz prawem do podjęcia pracy, swobodą prowadzenia działalności gospodarczej, prawem własności, prawem do skutecznego środka ochrony prawnej oraz do rzetelnego procesu, zasadą domniemania niewinności oraz prawem do obrony, zasadami legalizmu i proporcjonalności przestępstw i kar kryminalnych, jak również zakazem podwójnego sądzenia i karania w postępowaniu karnym za to samo przestępstwo kryminalne. Niniejsza dyrektywa służy zapewnieniu pełnego poszanowania tych praw oraz zasad i musi być ona odpowiednio wdrażana.

(21)  Niniejsza dyrektywa będzie stosowana bez uszczerbku dla przepisów dotyczących uchylenia immunitetów zawartych w TFUE, Protokole w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, Statucie Trybunału Sprawiedliwości oraz tekstach wprowadzających w życie te akty, lub podobne przepisy zawarte w prawie krajowym.

(22)  Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla przepisów i zasad ogólnych krajowego prawa karnego dotyczących stosowania i wykonywania kar przy uwzględnieniu szczególnych okoliczności każdej indywidualnej sprawy.

(23)  Ponieważ cel niniejszej dyrektywy nie może zostać osiągnięty w sposób wystarczający przez pojedyncze państwa członkowskie, może natomiast, ze względu na rozmiary lub skutki działania, zostać lepiej osiągnięty na poziomie Unii, Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym samym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Tytuł I

Przedmiot i definicja

Artykuł 1

Przedmiot

Niniejsza dyrektywa ustanawia niezbędne środki w dziedzinie zapobiegania nadużyciom finansowym i innym rodzajom nielegalnej działalności wpływającej na interesy finansowe Unii, a także walki z tymi zjawiskami poprzez zdefiniowanie przestępstw i sankcji kryminalnych w celu zapewnienia skutecznej i równoważnej ochrony w państwach członkowskich oraz w instytucjach, organach, urzędach i agencjach Unii, a także zwiększenia wiarygodności instytucji i inicjatyw unijnych. [Popr. 11]

Artykuł 2

Definicja interesu finansowego Unii

Do celów niniejszej dyrektywy „interesy finansowe Unii” oznaczają wszystkie aktywa i zobowiązania zarządzane przez Unię oraz jej instytucje, organy i agencje lub w ich imieniu oraz wszystkie jej operacje finansowe, w tym operacje zaciągania i udzielania pożyczek, jak również, w szczególności, wszystkie dochody i wydatki objęte przez następujące budżety, uzyskane za ich pośrednictwem i lub należne na ich rzecz: [Popr. 12]

a)  budżet Unii;

b)  budżety instytucji, organów urzędów i agencji ustanowionych na mocy w zastosowaniu Traktatów i budżety bezpośrednio lub pośrednio zarządzane i monitorowane przez te podmioty. [Popr. 13]

Tytuł II

Przestępstwa kryminalne w dziedzinie przeciwdziałania nadużyciom wpływającym na interesy finansowe Unii oraz zwalczania tych nadużyć

Artykuł 3

Nadużycia wpływające na interesy finansowe Unii

Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki, tak aby następujące czyny, gdy są popełniane umyślnie, podlegały karze jako przestępstwo kryminalne:

a)  w odniesieniu do wydatków – jakikolwiek czyn lub zaniechanie dotyczące:

(i)  wykorzystywania lub przedstawiania nieprawdziwych, niepoprawnych lub niepełnych oświadczeń lub dokumentów, skutkującego sprzeniewierzeniem lub bezprawnym zatrzymaniem środków z budżetu Unii lub budżetów zarządzanych przez Unię albo w jej imieniu,

(ii)  nieujawnienia informacji z naruszeniem określonych zobowiązań, z tym samym skutkiem, lub

(iii)  niewłaściwego wykorzystania zobowiązań lub wydatków do celów innych niż te, na które zostały przyznane;

b)  w odniesieniu do wydatków – jakikolwiek czyn lub zaniechanie dotyczące:

(i)  wykorzystywania lub przedstawiania nieprawdziwych, niepoprawnych lub niepełnych oświadczeń lub dokumentów, skutkującego bezprawnym zmniejszeniem zasobów budżetu Unii lub budżetów zarządzanych przez Unię albo w jej imieniu,

(ii)  nieujawnienia informacji z naruszeniem określonych zobowiązań, z tym samym skutkiem, lub

(iii)  niewłaściwego wykorzystania korzyści uzyskanej zgodnie z prawem, z tym samym skutkiem.

Artykuł 4

Przestępstwa kryminalne związane z nadużyciami wpływające na interesy finansowe Unii

1.  Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki, tak aby wszelkie przypadki dostarczenia informacji lub braku dostarczenia takich informacji organowi zamawiającemu lub udzielającemu dotacji lub organom uczestniczącym w procedurze zamówienia publicznego lub udzielania dotacji, z którymi wiążą się interesy finansowe Unii, przez kandydatów lub oferentów lub osoby odpowiedzialne za przygotowanie odpowiedzi na ogłoszenia o przetargu lub wnioski o udzielenie dotacji składane przez takich uczestników, jeśli zostały popełnione umyślnie i w celu obejścia lub nagięcia stosowanych kryteriów kwalifikowalności, wykluczenia, wyboru lub udzielenia lub w celu zakłócenia lub zniszczenia naturalnej konkurencji pomiędzy oferentami, podlegały karze jako przestępstwo kryminalne. [Popr. 14]

2.  Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki, tak aby pranie pieniędzy zdefiniowane w art. 1 ust. 2 dyrektywy 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady(13) związane z mieniem pochodzącym lub dochodami pochodzącymi z przestępstw objętych zakresem niniejszej dyrektywy podlegało karze jako przestępstwo kryminalne. [Popr. 15]

3.  Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki, tak aby następujące czyny łapownictwo czynne i bierne, gdy jest popełniane umyślnie, podlegały podlegało karze jako przestępstwo kryminalne:

a)Do celów niniejszej dyrektywy łapownictwem biernym jest działanie urzędnika publicznego, który, bezpośrednio lub przez pośrednika, żąda lub uzyskuje jakiegokolwiek rodzaju korzyści lub obietnicy takich korzyści, dla siebie lub dla osoby trzeciej, lub przyjmuje z wyprzedzeniem takie korzyści lub obietnicę takich korzyści, w zamian za postępowanie w sposób, który szkodzi lub przypuszczalnie zaszkodzi interesom finansowym Unii albo też za opóźnienie lub zaniechanie działania zgodnie ze swoimi obowiązkami lub w ramach wypełniania swoich funkcji z tym samym skutkiem (łapownictwo bierne) , niezależnie od tego, czy uchyla się przy tym od swoich urzędowych obowiązków.

b)Do celów niniejszej dyrektywy łapownictwem czynnym jest działanie każdego kto obiecuje lub udziela, oferuje bezpośrednio lub przez pośrednika, jakiegokolwiek rodzaju korzyści urzędnikowi publicznemu przeznaczone dla niego lub dla osoby trzeciej lub udziela takich korzyści, w zamian za postępowanie w sposób, który szkodzi lub przypuszczalnie zaszkodzi interesom finansowym Unii albo też za opóźnienie lub zaniechanie działania zgodnie ze swoimi obowiązkami lub w ramach wypełniania swoich funkcji z tym samym skutkiem (łapownictwo czynne) , lub za takie czyny w przeszłości. [Popr. 16]

4.  Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki, tak aby umyślny przywłaszczenie, gdy jest popełniane umyślnie, podlegało karze jako przestępstwo kryminalne.

Do celów niniejszej dyrektywy przywłaszczeniem jest czyn popełniony przez urzędnika publicznego polegający na zaciągnięciu zobowiązań na środki finansowe lub wydatkowaniu tych środków, albo przywłaszczeniu lub wykorzystaniu mienia w sposób sprzeczny z celem, na który zostało przeznaczone oraz w celu zaszkodzenia interesom finansowym szkodliwy dla interesów finansowych Unii, podlegał karze jako przestępstwo kryminalne (przywłaszczenie). [Popr. 17]

5.  Do celów niniejszego artykułu „urzędnik publiczny” oznacza:

a)  wszystkie osoby pełniące funkcję w służbie publicznej na rzecz Unii lub w państwach członkowskich albo państwach trzecich, poprzez sprawowanie urzędu legislacyjnego, administracyjnego lub sądowego;urzędnika unijnego lub krajowego, w tym krajowego urzędnika innego państwa członkowskiego i krajowego urzędnika państwa trzeciego.

Termin „urzędnik unijny” oznacza:

(i)  osobę, która jest urzędnikiem lub innym pracownikiem zatrudnionym na umowę w rozumieniu Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej i warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej (regulamin pracowniczy),

(ii)  osobę oddelegowaną do unijnej instytucji, unijnego organu, urzędu lub unijnej agencji przez państwo członkowskie lub organ publiczny lub prywatny, która wykonuje funkcje równoważne funkcjom wykonywanym przez urzędników unijnych lub innych pracowników.

Członkowie organów utworzonych zgodnie z traktatami oraz pracownicy takich organów, urzędów lub agencji traktowani są jak urzędnicy unijni w zakresie, w jakim nie stosuje się do nich regulamin pracowniczy.

Termin „urzędnik krajowy” należy rozumieć zgodnie z definicją „urzędnika” lub „urzędnika publicznego” zawartą w prawie krajowym państwa członkowskiego lub państwa trzeciego, w którym dana osoba sprawuje swoją funkcję.

Jednak w przypadku postępowania, które dotyczy urzędnika państwa członkowskiego lub urzędnika krajowego państwa trzeciego i które wszczęto w innym państwie członkowskim, państwo członkowskie, w którym wszczęto postępowanie, nie jest zobowiązane stosować definicji „urzędnika krajowego”, chyba że jest ona zgodna z jego prawem krajowym;

b)  wszystkie inne osoby nie sprawujące takiego urzędu, ale pełniące funkcję w służbie publicznej na rzecz Unii lub w państwach członkowskich albo państwach trzecich i uczestniczące w zarządzaniu inną osobę, która otrzymała i sprawuje funkcję publiczną obejmującą zarządzanie interesami finansowymi Unii lub w podejmowaniu odnośnych podejmowanie decyzji w sprawie tych interesów w państwach członkowskich lub w państwach trzecich. [Popr. 18]

Tytuł III

Przepisy ogólne dotyczące przestępstw w dziedzinie przeciwdziałania nadużyciom wpływającym na interesy finansowe Unii oraz zwalczania tych nadużyć

Artykuł 5

Podżeganie, pomocnictwo oraz usiłowanie

1.  Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki, tak aby podżeganie do któregokolwiek z przestępstw kryminalnych, o których mowa w tytule II art. 3 i 4, oraz pomocnictwo w nich będzie ich popełnieniu podlegało karze jako przestępstwo kryminalne. [Popr. 19]

2.  Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki, tak aby przestępstwo kryminalne każde z przestępstw kryminalnych, o którym których mowa w art. 3 lub i w art. 4 ust. 4, podlegało karze jako przestępstwo kryminalne. [Popr. 20]

Artykuł 6

Odpowiedzialność osób prawnych

1.  Państwa członkowskie podejmują środki niezbędne do zapewnienia możliwości pociągnięcia osób prawnych do odpowiedzialności za przestępstwa kryminalne, o których mowa w tytule II art. 3, 4 i 5, popełnione na ich korzyść przez osobę działającą indywidualnie albo jako członek organu osoby prawnej i pełniącą funkcję kierowniczą w tej osobie prawnej na podstawie: [Popr. 21]

a)  upoważnienia do reprezentowania osoby prawnej;

b)  upoważnienia do podejmowania decyzji w imieniu osoby prawnej; lub

c)  upoważnienia do sprawowania kontroli w ramach tej osoby prawnej.

2.  Państwa członkowskie podejmują także niezbędne środki umożliwiające pociągnięcie osoby prawnej do odpowiedzialności, gdy brak nadzoru lub kontroli ze strony osoby, o której mowa w ust. 1, umożliwił popełnienie przez osobę podwładną danej osobie prawnej któregokolwiek z przestępstw kryminalnych, o których mowa w tytule II art. 3, 4 i 5, na korzyść tej osoby prawnej. [Popr. 22]

3.  Odpowiedzialność osoby prawnej na podstawie ust. 1 i 2 nie wyklucza możliwości prowadzenia postępowania karnego przeciwko osobom fizycznym będącym sprawcami przestępstw kryminalnych, o których mowa w tytule II art. 3 i 4, lub ponoszącymi odpowiedzialność karną na podstawie art. 5. [Popr. 23]

4.  Do celów niniejszej dyrektywy „osoba prawna” oznacza każdy podmiot posiadający osobowość prawną na mocy prawa właściwego, z wyjątkiem państw i podmiotów prawa publicznego wykonujących władzę publiczną oraz publicznych organizacji międzynarodowych.

Artykuł 7

Kary dla osób fizycznych

1.  W odniesieniu do osób fizycznych państwa członkowskie dopilnowują, by przestępstwa kryminalne, o których mowa w tytule II art. 3, 4 i 5, podlegały skutecznym, proporcjonalnym i odstraszającym sankcjom karnym, w tym grzywnom i karze pozbawienia wolności, zgodnie z art. 8. [Popr. 24]

2.  W przypadku przestępstw mniejszej wagi, które spowodowały szkodę o wartości poniżej 10 0005 000 EUR oraz uzyskania uzyskanie korzyści o wartości poniżej 10 0005 000 EUR, i które nie zostały dokonane w szczególnie obciążających okolicznościach, państwa członkowskie mogą zamiast tego przewidzieć kary inne nałożenie kar innych niż sankcje karne. [Popr. 25]

3.  Ustęp 1 niniejszego artykułu obowiązuje bez uszczerbku dla wykonywania przez właściwe organy uprawnień dyscyplinarnych wobec urzędników publicznych, zgodnie z definicją zawartą w art. 4 ust. 5. [Popr. 26]

4.  Państwa członkowskie dopilnowują, by innego rodzaju sankcje, których nie można uznać za równorzędne z sankcjami karnymi, i które zostały wcześniej nałożone na te same osoby za to same postępowanie, mogły być brane pod uwagę przy skazywaniu osób za przestępstwo kryminalne, o którym mowa w tytule II.

Artykuł 8

Wymiar kary pozbawienia wolności

1.  Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki, tak aby przestępstwa kryminalne, o których mowa w art. 3 i art. 4 ust. 1 i 4, związane z korzyściami lub szkodami o wartości co najmniej 100 000 50 000 EUR podlegały: [Popr. 43]

a)  karze minimalnej w wymiarze co najmniej sześciu miesięcy pozbawienia wolności; [Popr. 27]

b)  karze maksymalnej w wymiarze co najmniej pięciu lat pozbawienia wolności.

Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki, tak aby przestępstwa kryminalne, o których mowa w art. 4 ust. 2 i 3, związane z korzyściami lub szkodami o wartości co najmniej 30 000 EUR podlegały:

a)  karze minimalnej w wymiarze co najmniej sześciu miesięcy pozbawienia wolności; [Popr. 28]

b)  karze maksymalnej w wymiarze co najmniej pięciu lat pozbawienia wolności.

2.  Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki, tak aby przestępstwa kryminalne, o których mowa w tytule II art. 3, 4 i 5, popełnione w ramach organizacji przestępczej w rozumieniu decyzji ramowej 2008/841, podlegały karze pozbawienia wolności, której górny wymiar wynosi co najmniej dziesięć lat pozbawienia wolności. [Popr. 30]

Artykuł 8a

Okoliczności obciążające

Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki, tak aby w przypadkach gdy ustalono, że przestępstwo kryminalne, o którym mowa w art. 3,4 i 5, zostało popełnione w ramach organizacji przestępczej w rozumieniu decyzji ramowej 2008/841/WSiSW, taki fakt był dla celów skazania traktowany jako okoliczność obciążająca. [Popr. 31]

Artykuł 9

Minimalne rodzaje sankcji dla osób prawnych

Każde państwo członkowskie podejmuje niezbędne środki, tak aby osoba prawna ponosząca odpowiedzialność na podstawie art. 6 podlegała skutecznym, proporcjonalnym i odstraszającym sankcjom, obejmującym grzywny karne i grzywny niemające charakteru karnego i mogącym obejmować inne sankcje, takie jak:

a)  pozbawienie prawa do korzystania ze świadczeń publicznych lub pomocy;

aa)  czasowe lub stałe wykluczenie z udziału w unijnych procedurach przetargowych; [Popr. 32]

b)  czasowy lub stały zakaz prowadzenia działalności gospodarczej;

c)  umieszczenie pod nadzorem sądowym;

d)  likwidacja sądowa;

e)  czasowe lub stałe zamknięcie zakładów wykorzystywanych do popełnienia przestępstwa.

Artykuł 9a

Zasada ne bis in idem

Państwa członkowskie w ramach krajowego prawa karnego stosują zasadę „ne bis in idem”, zgodnie z którą wobec osoby, w stosunku do której zakończono postępowanie w jednym państwie członkowskim, nie można w innym państwie członkowskim prowadzić postępowania odnośnie do tych samych okoliczności, pod warunkiem że, jeżeli została nałożona kara, została ona już wykonana, jest w trakcie wykonywania lub nie może już zostać wykonana zgodnie z przepisami państwa wymierzającego karę. [Popr. 33]

Artykuł 10

Zamrożenie i konfiskata

Państwa członkowskie zapewniają zamrażanie i konfiskatę dochodów pochodzących z przestępstw, o których mowa w tytule II, i narzędzi wykorzystywanych do ich popełnienia, zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/42/UE(14).

Artykuł 11

Jurysdykcja

1.  Państwa członkowskie podejmują środki niezbędne do objęcia swoją jurysdykcją przestępstw kryminalnych, o których mowa w tytule II art. 3, 4 i 5, w przypadku gdy:

a)  przestępstwo zostało popełnione w całości lub w części na jego terytorium; lub

b)  sprawca jest obywatelem tego państwa lub rezydentem na jego terytorium; lub

c)  sprawca podlega regulaminowi pracowniczemu lub podlegał temu regulaminowi w momencie popełnienia przestępstwa. [Popr. 34]

2.  W przypadku, o którym mowa w ust. 1 lit. b), państwa członkowskie podejmują środki niezbędne do tego, by ich jurysdykcja nie podlegała warunkowi, zgodnie z którym postępowanie może zostać wszczęte wyłącznie na skutek zgłoszenia przestępstwa przez ofiarę w miejscu jego popełnienia lub zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa przez państwo, w którym zostało ono popełnione.

3.  Państwa członkowskie dopilnowują, by ich jurysdykcja obejmowała sytuacje, w których przestępstwo zostało popełnione za pośrednictwem technologii informacyjno-komunikacyjnych, do których dostęp uzyskano z ich terytorium.

Artykuł 12

Przedawnienie przestępstw na szkodę interesów finansowych Unii

1.  Państwa członkowskie dopilnowują, by termin przedawnienia, w którym możliwe jest wszczęcie dochodzenia w sprawie przestępstw, o których mowa w tytule II i w art. 5, ściganie ich, rozpatrywanie ich w postępowaniu sądowym oraz wydawanie orzeczeń sądowych w ich sprawie, wynosił co najmniej pięć lat od czasu popełnienia przestępstwa.

2.  Państwa członkowskie zapewniają, by bieg terminu przedawnienia był przerywany i biegł na nowo po wykonaniu przez właściwy organ krajowy jakiejkolwiek czynności, w tym w szczególności faktycznego wszczęcia postępowania karnego, do momentu, w którym upłynie co najmniej dziesięć lat od czasu popełnienia przestępstwa.

3.  Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki umożliwiające wyegzekwowanie kary nałożonej w wyniku wydania prawomocnego wyroku skazującego za przestępstwo, o którym mowa w tytule II oraz w art. 5, przez wystarczająco długi okres, nie krótszy niż dziesięć lat od daty prawomocnego skazania.

Artykuł 13

Odzyskiwanie

Dyrektywa obowiązuje bez uszczerbku dla odzyskiwania kwot wypłaconych nienależnie w kontekście popełnienia przestępstw kryminalnych, o których mowa w tytule II art. 3, 4 i 5.

Państwa członkowskie podejmują środki niezbędne do zapewnienia szybkiego odzyskiwania takich kwot oraz ich przekazywania do budżetu Unii, bez uszczerbku dla odpowiednich unijnych przepisów sektorowych dotyczących korekt finansowych i odzyskiwania kwot wydanych nienależnie. Państwa członkowskie systematycznie prowadzą również rejestry kwot odzyskanych i informują właściwe instytucje lub organy unijne o takich kwotach lub – jeśli kwoty te nie zostały odzyskane – o powodach ich nieodzyskania. [Popr. 35]

Artykuł 14

Stosunek do innych obowiązujących aktów prawnych Unii

Stosowanie środków, kar i grzywien administracyjnych ustanowionych w prawie Unii, w szczególności tych w rozumieniu art. 4 i 5 rozporządzenia Rady nr 2988/95(15) lub w ustawie krajowej przyjętej w wykonaniu szczególnego obowiązku wynikającego z prawa Unii pozostaje bez uszczerbku dla niniejszej dyrektywy. Państwa członkowskie dopilnowują, by wszelkie postępowania karne wszczęte na podstawie przepisów krajowych wdrażających niniejszą dyrektywę nie wpływały na odpowiednie i skuteczne stosowanie środków, kar i grzywien administracyjnych, które nie mogą być uznane za równoważne postępowaniu karnemu, ustanowionych w prawie Unii lub krajowych przepisach wdrażających.

Tytuł IV

Przepisy końcowe

Artykuł 15

Współpraca między państwami członkowskimi a Komisją Europejską (Europejskim Urzędem ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych) [Popr. 36]

1.  Bez uszczerbku dla przepisów o współpracy transgranicznej i wzajemnej pomocy prawnej w sprawach karnych państwa członkowskie, Eurojust i Komisja – w ramach swoich kompetencji – współpracują ze sobą w zwalczaniu przestępstw kryminalnych, o których mowa w tytule II art. 3, 4 i 5. W tym celu Komisja, a w stosownych przypadkach Eurojust, udziela właściwym organom krajowym wszelkiego wsparcia technicznego i operacyjnego potrzebnego im do ułatwienia koordynacji ich dochodzeń. [Popr. 37]

2.  Właściwe organy w państwach członkowskich mogą – w ramach swoich kompetencji – wymieniać informacje z Komisją i z Eurojustem, by ułatwić ustalenie faktów oraz zagwarantować skuteczne przeciwdziałanie przestępstwom kryminalnym, o których mowa w tytule II art. 3, 4 i 5. Komisja, Eurojust i właściwe organy krajowe uwzględniają przestrzegają w każdym konkretnym przypadku art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej, Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz mających zastosowanie przepisów unijnych dotyczących ochrony danych osobowych i wymogi zachowania tajemnicy śledztwa i ochrony danych. W tym celu państwa członkowskie podczas przekazywania informacji Komisji i Eurojustowi mogą ustanowić szczególne warunki korzystania z informacji przez Komisję, Eurojust lub inne państwo członkowskie, któremu informacje te mogą zostać przekazane. [Popr. 38]

2a.  Trybunał Obrachunkowy, krajowe instytucje kontrolne (np. podczas kontroli transakcji w ramach zarządzania dzielonego) oraz audytorzy odpowiedzialni za kontrolę budżetów instytucji, organów i agencji, które ustanowiono na podstawie traktatów, lub budżetów, którymi zarządzają i które kontrolują te instytucje, ujawniają OLAF-owi wszelkie przestępstwa kryminalne, o których dowiedzieli się w trakcie wykonywania zadań. [Popr. 39]

2b.  Urzędnicy unijni ujawniają OLAF-owi wszelkie przestępstwa kryminalne, o których dowiedzieli się w trakcie wykonywania zadań. [Popr. 40]

Artykuł 16

Uchylenie prawnokarnych konwencji na rzecz ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich

Konwencja o ochronie interesów finansowych Wspólnot Europejskich z dnia 26 lipca 1995 r., w tym protokoły do tej konwencji z dnia 27 września 1996 r., 29 listopada 1996 r. i 19 czerwca 1997 r. tracą moc ze skutkiem od dnia [data obowiązywania przewidziana w art. 17 ust. 1 akapit drugi].

Artykuł 17

Transpozycja

1.  Państwa członkowskie przyjmują i publikują, najpóźniej do dnia […] r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy. Niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów.

Państwa członkowskie stosują te przepisy od dnia […] r.

Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.

2.  Państwa członkowskie przekazują Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 17a

Sprawozdawczość, statystyki i ocena

1.  Komisja do dnia [24 miesiące po terminie wdrożenia niniejszej dyrektywy], a następnie co roku przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie, w którym ocenia, w jakim zakresie państwa członkowskie podjęły niezbędne środki w celu wykonania przepisów niniejszej dyrektywy, a także ocenia skuteczność niniejszej dyrektywy, jeśli chodzi o osiągnięcie jej celów.

Sprawozdania te odnoszą się do informacji udostępnionych przez państwa członkowskie zgodnie z ust. 2.

2.  Państwa członkowskie systematycznie gromadzą i zachowują wyczerpujące dane statystyczne uzyskane od właściwych organów, tak aby monitorować skuteczność stworzonych przez siebie systemów ochrony interesów finansowych Unii. Zgromadzone dane statystyczne są przesyłane co roku Komisji i obejmują następujące informacje:

a)  liczba wszczętych postępowań karnych, z wyszczególnieniem liczby postępowań zakończonych oddaleniem pozwu, uniewinnieniem i skutecznym osądzeniem, a także liczby postępowań w toku;

b)  kwoty odzysk