Indeks 
Teksty przyjęte
Czwartek, 18 grudnia 2014 r. - Strasburg
Prześladowania demokratycznej opozycji w Wenezueli
 Mauretania, w szczególności sprawa Birama Dah Abeida
 Sudan: sprawa dr Amina Mekkiego Medaniego
 Niewyrażenie sprzeciwu wobec aktu delegowanego: składki ex ante wnoszone na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
 Zawarcie układu o stowarzyszeniu z Gruzją
 Układ o stowarzyszeniu z Gruzją ***

Prześladowania demokratycznej opozycji w Wenezueli
PDF 302kWORD 74k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 18 grudnia 2014 r. w sprawie prześladowań demokratycznej opozycji w Wenezueli (2014/2998(RSP))
P8_TA(2014)0106RC-B8-0375/2014

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie sytuacji w Wenezueli, w tym rezolucję z dnia 24 maja 2007 r. w sprawie kanału Radio Caracas TV w Wenezueli(1), rezolucję z dnia 23 października 2008 r. w sprawie przypadków pozbawiania praw politycznych w Wenezueli(2), rezolucję z dnia 7 maja 2009 r. w sprawie Manuela Rosalesa(3), rezolucję z dnia 11 lutego 2010 r. w sprawie Wenezueli(4), rezolucję z dnia 8 lipca 2010 r. w sprawie Wenezueli, w szczególności w sprawie Marii Lourdes Afiuni(5), rezolucję z dnia 24 maja 2012 r. w sprawie możliwego wycofania się Wenezueli z Międzyamerykańskiej Komisji Praw Człowieka(6) oraz rezolucję z dnia 27 lutego 2014 r. w sprawie sytuacji politycznej w Wenezueli(7);

–  uwzględniając oświadczenia prasowe rzecznika wysokiej przedstawiciel UE / wiceprzewodniczącej Komisji Catherine Ashton z dnia 28 marca 2014 r. i z dnia 15 kwietnia 2014 r. w sprawie sytuacji w Wenezueli,

–  uwzględniając opinię grupy roboczej ds. arbitralnych zatrzymań Komisji Praw Człowieka Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych z dnia 26 sierpnia 2014 r.,

–  uwzględniając oświadczenie Wysokiego Komisarza ONZ ds. Praw Człowieka z dnia 20 października 2014 r. w sprawie zatrzymania protestujących i polityków w Wenezueli,

–  uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych, którego stroną jest Wenezuela,

–  uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka z 1948 r.,

–  uwzględniając art. 135 ust. 5 i art. 123 ust. 4 swojego regulaminu,

A.  mając na uwadze, że kryzys gospodarczy, wysoki poziom korupcji, chroniczny brak podstawowych towarów, przemoc i podziały polityczne wywołały pokojowe protesty skierowane przeciwko rządowi prezydenta Nicolása Maduro, które zaczęły się w lutym 2014 r. i wciąż trwają; mając na uwadze, że policja, członkowie gwardii narodowej oraz brutalne i niekontrolowane prorządowe ugrupowania zbrojne w sposób nieproporcjonalny używały wobec protestujących siły i stosowały przemoc; mając na uwadze, że według doniesień organizacji lokalnych i międzynarodowych 1700 protestujących oczekuje na proces, ponad 69 znajduje się w więzieniu, ponad 40 osób zostało zabitych w czasie protestów, a ich mordercy nadal nie ponieśli odpowiedzialności; mając na uwadze, że biuro Wysokiego Komisarza ONZ ds. Praw Człowieka potwierdza, że otrzymało doniesienia o ponad 150 przypadkach złego traktowania podczas zatrzymań, w tym tortur; mając na uwadze, że według niektórych źródeł prześladowanie demokratycznej opozycji przez siły bezpieczeństwa nadal ma miejsce;

B.  mając na uwadze, ze wolność wypowiedzi i prawo do udziału w pokojowych demonstracjach stanowią podwaliny demokracji i są uznane w konstytucji Wenezueli; mając na uwadze, że równość i sprawiedliwość dla wszystkich są niemożliwe, jeśli nie ma poszanowania dla podstawowych wolności i praw wszystkich obywateli; mając na uwadze, że liczne doniesienia potwierdzają, iż media podlegają coraz surowszej cenzurze i zastraszaniu; mając na uwadze, że podczas swojego 70. zgromadzenia ogólnego w Santiago (Chile) Międzyamerykańskie Stowarzyszenie Prasy (IAPA) oświadczyło, że Wenezuela wywiera na niezależne media ogromne naciski, wezwało ten kraj do poszanowania wolności wypowiedzi oraz przestrzegło przez dalszą utratą swobód demokratycznych;

C.  mając na uwadze, że w dniu 18 lutego 2014 r. lider opozycji Leopoldo López został arbitralnie zatrzymany pod zarzutem konspiracji, podżegania do brutalnych demonstracji, podpaleń i niszczenia mienia; mając na uwadze, że od czasu zatrzymania był on poddawany fizycznym i psychicznym torturom oraz przetrzymywany w odosobnieniu; mając na uwadze, że opozycyjni burmistrzowie Daniel Ceballos i Vicencio Scarano oraz policjant Salvatore Lucchese, zostali aresztowani za nieprzerwanie protestów i rewolucji obywatelskiej w swoich miastach, oraz zostali skazani na kilka lat więzienia; mając na uwadze, że kongresmenom z opozycji Juanowi Carlosowi Calderze, Ismaelowi Garcíi i Richardowi Mardo grozi dochodzenie i proces mające na celu zawieszenie ich w obowiązkach i wydalenie z Kongresu;

D.  mając na uwadze, że liderzy studentów, tacy jak Sairam Rivas, przewodnicząca studenckiego ośrodka w szkole prac społecznych na Głównym Uniwersytecie w Wenezueli, Cristian Gil i Manuel Cotiz przez ponad 120 dni byli niesłusznie przetrzymywani w budynkach należących do boliwariańskich służb wywiadowczych i poddawani torturom oraz źle traktowani w związku z protestami, które odbyły się między lutym a majem 2014 r.; oskarżono ich o podżeganie do przestępstw i używanie małoletnich do popełniania przestępstw;

E.  mając na uwadze, że w dniu 20 października 2014 r. Wysoki Komisarz ONZ ds. Praw Człowieka Zeid Ra’ad Al Hussein wyraził zaniepokojenie z powodu zatrzymywania protestujących i wezwał do uwolnienia wszystkich przetrzymywanych za to, że korzystali ze swego prawa do prowadzenia pokojowych protestów; mając na uwadze, że w dniu 8 października 2014 r. grupa robocza ONZ ds. arbitralnych zatrzymań stwierdziła, że zatrzymanie Leopolda Lópeza jest niezgodne z prawem, arbitralne i umotywowane politycznie oraz wezwała do uwolnienia Lópeza oraz wszystkich tych, którzy zostali arbitralnie zatrzymani;

F.  mając na uwadze, że rząd Wenezueli ma szczególny obowiązek przestrzegania przepisów prawa i prawa międzynarodowego, pamiętając że od dnia 16 października 2014 r. jest on tymczasowym członkiem Rady Bezpieczeństwa ONZ;

G.  mając na uwadze, że w uwagach dotyczących Boliwariańskiej Republiki Wenezueli zawartych w swoim ostatnim raporcie Komitet ONZ przeciwko Torturom wyraził wyraźne zaniepokojenie z powodu wszechobecnej bezkarności, tortur i złego traktowania więźniów politycznych, nadmiernego użycia siły, zgody na działania prorządowych ugrupowań zbrojnych i współudziału w tych działaniach, arbitralnych zatrzymań i braku podstawowych gwarancji procesowych; mając na uwadze, że we wspomnianym raporcie wzywa on do natychmiastowego uwolnienia wszystkich arbitralnie zatrzymanych osób, w tym Leopolda Lópeza i Daniela Ceballosa, które zostały aresztowane za wykonywanie prawa swobody wypowiedzi i pokojowych demonstracji, oraz wyraża zaniepokojenie z powodu ataków na dziennikarzy i działaczy na rzecz praw człowieka, egzekucji pozasądowych i kompletnego braku niezależnego sądownictwa;

H.  mając na uwadze, że José Miguel Insulza, sekretarz generalny Organizacji Państw Amerykańskich, wezwał do uwolnienia osób przetrzymywanych za udział w protestach; mając na uwadze, że Międzyamerykańska Komisja Praw Człowieka wyraziła głębokie zaniepokojenie z powodu sytuacji dotyczącej poszanowania wolności zrzeszania się i wolności wypowiedzi w Wenezueli;

I.  mając na uwadze, że decyzja Wenezueli o wypowiedzeniu Amerykańskiej konwencji praw człowieka weszła w życie dnia 10 września 2013 r.; mając na uwadze, że w wyniku tego działania obywatele i mieszkańcy Wenezueli nie mogą wnieść żadnej skargi do Międzyamerykańskiego Trybunału Praw Człowieka;

J.  mając na uwadze, że w marcu 2014 r., María Corina Machado, członkini Zgromadzenia Narodowego, która uzyskała najwięcej głosów w wyborach powszechnych w Wenezueli, została w sposób bezprawny i arbitralny odwołana ze stanowiska, pozbawiona mandatu i wykluczona z Parlamentu przez przewodniczącego Zgromadzenia Narodowego, Diosdada Caballo, który oskarżył ją o zdradę, ponieważ wypowiedziała się na forum Stałej Rady Organizacji Państw Amerykańskich przeciwko masowym i systematycznym naruszeniom praw człowieka w Wenezueli;

K.  mając na uwadze, że ze względu na jej działalność polityczną i parlamentarną, María Corina Machado spotkała się z szeregiem postępowań karnych, politycznym prześladowaniem, groźbami, zastraszaniem, nękaniem, a nawet przemocą fizyczną ze strony popleczników rządu w Izbie Zgromadzenia Narodowego; mając na uwadze, że niedawno została oskarżona o próbę zamachu na prezydenta Maduro, i że grozi jej do 16 lat więzienia;

L.  mając na uwadze, że wymiar sprawiedliwości nie był w stanie funkcjonować jako niezależne ramię rządu; mając na uwadze, że od tego systemu sądownictwa nie można oczekiwać bezstronnego śledztwa i wydawania sprawiedliwych wyroków w sprawie zarzutów dla opozycji;

M.  mając na uwadze, że wyłącznie respektowanie podstawowych praw i wolności, konstruktywny i pełen szacunku dialog prowadzony w duchu tolerancji mogą pomóc temu krajowi wyjść z obecnego poważnego kryzysu i przezwyciężyć przyszłe trudności;

N.  mając na uwadze, że w kwietniu 2014 r. zainicjowane zostały negocjacje pomiędzy rządem i opozycją w sprawie protestów, nazwane „Mesa de Diálogo”, lecz niestety zostały one przerwane miesiąc później bez pomyślnego zakończenia;

O.  mając na uwadze, że Wenezuela jest krajem posiadającym największe w Ameryce Łacińskiej zasoby energetyczne; mając na uwadze, że ludność Wenezueli cierpi z powodu poważnego niedoboru podstawowych towarów, ceny żywności wzrosły dwukrotnie i że rozpoczęło się racjonowanie żywności; mając na uwadze, że ceny ropy nadal znacząco spadają, co pogłębia kryzys gospodarczy i zagraża słabej gospodarce kraju uzależnionej od tego surowca;

P.  mając na uwadze, że niepowodzenie tego państwa w utrzymywaniu porządku publicznego doprowadziło do tego, że Wenezuela stała się jednym z najbardziej ogarniętych przemocą krajów na świecie; mając na uwadze, że według Biura Narodów Zjednoczonych ds. Narkotyków i Przestępczości utrzymujący się kryzys polityczny i gospodarczy w Wenezueli przyczynił się do gwałtownego wzrostu odsetka morderstw i poczucia braku bezpieczeństwa wśród obywateli;

1.  jest głęboko zaniepokojony pogarszającą się sytuacją w Wenezueli i potępia uwięzienie pokojowych demonstrantów, studentów i przywódców opozycji; wzywa do natychmiastowego uwolnienia tych arbitralnie przetrzymywanych w areszcie osób zgodnie z żądaniami szeregu organów ONZ i organizacji międzynarodowych;

2.  zdecydowanie potępia polityczne prześladowanie i represjonowanie demokratycznej opozycji, naruszenia wolności słowa i prawa do demonstracji oraz cenzurę mediów i internetu;

3.  stanowczo potępia stosowanie przemocy wobec protestujących; przekazuje szczere wyrazy współczucia rodzinom ofiar; wzywa władze Wenezueli do zbadania tych zbrodni oraz do pociągnięcia winnych do pełnej odpowiedzialności bez pozostawiania żadnego miejsca na bezkarność;

4.  zachęca wszystkie strony do dążenia do pokojowego dialogu obejmującego wszystkie warstwy społeczeństwa wenezuelskiego w celu określenia punktów zbieżnych i umożliwienia podmiotom politycznym omówienia najpoważniejszych problemów, jakie stoją przed tym krajem; wzywa wszystkie zainteresowane strony do unikania dalszej eskalacji przemocy i przypomina rządowi Wenezueli, że konstruktywny dialog jest niemożliwy dopóty, dopóki przywódcy opozycji będą nadal arbitralnie przetrzymywani w więzieniu;

5.  wzywa władze Wenezueli do natychmiastowego rozbrojenia i rozwiązania niekontrolowanych, uzbrojonych prorządowych stowarzyszeń i ugrupowań oraz do położenia kresu ich bezkarności;

6.  przypomina rządowi Wenezueli o jego obowiązku dopilnowania, by wszystkie procesy spełniały międzynarodowe normy; przypomina, że poszanowanie zasady rozdziału władzy jest podstawą demokracji oraz że władza nie może wykorzystywać systemu sądownictwa do prześladowań politycznych i represjonowania demokratycznej opozycji; wzywa władze Wenezueli do wycofania bezpodstawnych zarzutów i nakazów aresztowania wobec przywódców opozycji i do zapewnienia bezpieczeństwa wszystkim obywatelom w kraju, niezależnie od ich poglądów politycznych lub przynależności politycznej;

7.  wzywa rząd Wenezueli do przestrzegania swej własnej konstytucji i międzynarodowych zobowiązań w odniesieniu do niezależności sądownictwa, prawa do wolności słowa, zrzeszania się i pokojowych zgromadzeń oraz pluralizmu politycznego, ponieważ stanowią one podstawę demokracji, a także do zapewnienia, by obywatele nie byli karani za korzystanie z przysługującego im prawa do pokojowych zgromadzeń i wolności słowa;

8.  wzywa rząd Wenezueli do przestrzegania praw człowieka i do przeprowadzenia skutecznych dochodzeń w sprawie domniemanych przypadków łamania praw człowieka, a także do stworzenia otoczenia, w którym obrońcy praw człowieka i niezależne organizacje pozarządowe będą mogły wykonywać swą zgodną z prawem działalność w zakresie promowania praw człowieka i demokracji;

9.  zwraca się do ESDZ i delegatury UE, a także przedstawicielstw państw członkowskich, do dalszego monitorowania postępowań i procesów sądowych wobec przywódców opozycji;

10.  zwraca się do rządu Wenezueli o podjęcie z Unią Europejską zdecydowanego i otwartego dialogu na temat praw człowieka;

11.  wzywa UE, jej państwa członkowskie, wysoką przedstawiciel / wiceprzewodniczącą Federicę Mogherini do zaapelowania o natychmiastowe uwolnienie demonstrantów, którzy przetrzymywani są arbitralnie w areszcie od czasu rozpoczęcia protestów;

12.  ponawia swój apel o jak najszybsze wysłanie delegacji ad hoc Parlamentu Europejskiego w celu oceny sytuacji w Wenezueli i przeprowadzenia rozmów ze wszystkimi stronami zaangażowanymi w konflikt;

13.  zobowiązuje przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji Europejskiej, Wysokiej Przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, rządowi i Zgromadzeniu Narodowemu Boliwariańskiej Republiki Wenezueli, Europejsko-Latynoamerykańskiemu Zgromadzeniu Parlamentarnemu oraz Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Państw Amerykańskich.

(1) Dz.U. C 102 E z 24.4.2008, s. 484.
(2) Dz.U. C 15 E z 21.1.2010, s. 85.
(3) Dz.U. C 212 E z 5.8.2010, s. 113.
(4) Dz.U. C 341 E z 16.12.2010, s. 69.
(5) Dz.U. C 351 E z 2.12.2011, s. 130.
(6) Dz.U. C 264 E z 13.9.2013, s. 88.
(7) Teksty przyjęte, P7_TA(2014)0176


Mauretania, w szczególności sprawa Birama Dah Abeida
PDF 300kWORD 68k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 18 grudnia 2014 r. w sprawie Mauretanii, zwłaszcza przypadku Birama Dah Abeida (2014/2999(RSP))
P8_TA(2014)0107RC-B8-0382/2014

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie Mauretanii, w tym rezolucję z dnia 14 czerwca 2012 r. w sprawie sytuacji w regionie Sahelu pod względem praw człowieka i bezpieczeństwa(1) i z dnia 22 października 2013 r. w sprawie sytuacji w zakresie praw człowieka w regionie Sahelu(2),

–  uwzględniając konkluzje Rady do Spraw Zagranicznych z dnia 17 marca 2014 r. w sprawie realizacji strategii UE na rzecz bezpieczeństwa i rozwoju w regionie Sahelu,

–  uwzględniając oświadczenie rzecznika wiceprzewodniczącej Komisji/ Wysokiej Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa z dnia 25 czerwca 2014 r. dotyczące wyborów prezydenckich w Islamskiej Republice Mauretańskiej,

–  uwzględniając art. 1 konstytucji mauretańskiej, który „gwarantuje równość wobec prawa wszystkim obywatelom niezależnie od ich pochodzenia, rasy, płci i sytuacji socjalnej”,

–  uwzględniając Afrykańską kartę praw człowieka i ludów (ratyfikowaną przez Mauretanię w 1986 r.), gdzie w art. 5 jednoznacznie zakazano niewolnictwa, a także fakt, że Mauretania przystąpiła do międzynarodowych instrumentów zakazujących współczesnych form niewolnictwa, mianowicie do konwencji w sprawie niewolnictwa z 1926 r. i jej protokołu zmieniającego, a także do uzupełniającej konwencji w sprawie zniesienia niewolnictwa, handlu niewolnikami oraz instytucji i praktyk zbliżonych do niewolnictwa z 1956 r.,

–  uwzględniając umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, podpisaną w Kotonu w dniu 23 czerwca 2000 r. (umowa z Kotonu),

–  uwzględniając uwagi podsumowujące na temat Mauretanii przedstawione w dniu 24 lipca 2014 r. przez Komitet ONZ ds. Likwidacji Dyskryminacji Kobiet,

–  uwzględniając konwencję Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP) nr 105 dotyczącą zniesienia pracy przymusowej,

–  uwzględniając art. 135 ust. 5 i art. 123 ust. 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że Biram Dah Abeid, syn wyzwolonych niewolników, prowadzi kampanię na rzecz zniesienia niewolnictwa; mając na uwadze, że w 2008 r. założył on organizację Inicjatywa na rzecz Odrodzenia Ruchu Abolicjonistycznego (Initiative pour la Résurgence du Mouvement Abolitionniste); mając na uwadze, że organizacja ta chce zwrócić uwagę na problem niewolnictwa i przyczynić się do wszczęcia postępowań sądowych w konkretnych sprawach; mając na uwadze, że w 2013 r. Biram Dah Abeid otrzymał Nagrodę Praw Człowieka ONZ;

B.  mając na uwadze, że w dniu 11 listopada 2014 r. Biram Dah Abeid, czołowy mauretański działacz walczący o zniesienie niewolnictwa i założyciel Inicjatywy na rzecz Odrodzenia Ruchu Abolicjonistycznego, został aresztowany po pokojowym marszu, w czasie którego protestowano przeciwko niewolnictwu; mając na uwadze, że Biramowi Dah Abeidowi postawiono zarzuty nawoływania do demonstracji i udziału w niej, a także przynależności do nielegalnej organizacji, a także mając na uwadze, że według niektórych doniesień grozi mu wyrok śmierci; mając na uwadze, że mauretański kodeks karny nadal przewiduje karę śmierci, wykonywaną nie tylko w przypadku najpoważniejszych zbrodni, na podstawie wyroków wydanych w oparciu o zeznania wymuszone torturami;

C.  mając na uwadze, że zatrzymano i uwięziono również innych działaczy walczących o zniesienie niewolnictwa, w wyniku czego liczba przetrzymywanych działaczy Inicjatywy na rzecz Odrodzenia Ruchu Abolicjonistycznego wzrosła do 17; mając na uwadze, że podczas aresztowań mauretańska żandarmeria rzekomo nadużyła siły, w tym bijąc zatrzymanych pałkami, włócząc ich po ziemi i stosując upokarzające praktyki, m.in. zmuszanie zatrzymanych, by rozebrali się do naga; mając na uwadze doniesienia, jakoby strażnicy więzienni próbowali również siłą zmusić część działaczy do podpisania zeznań;

D.  mając na uwadze, że Biram Dah Abeid zajął drugą pozycję w wyborach prezydenckich, które odbyły się w Mauretanii w 2014 r.; mając na uwadze, że jako osoba powszechnie znana stał się dla władz Mauretanii głównym celem ataków; mając na uwadze, że aresztowanie Birama Dah Abeida i jego towarzyszy to akt represji wobec opozycji politycznej i społeczeństwa obywatelskiego;

E.  mając na uwadze, że chociaż w Mauretanii niewolnictwo oficjalnie zniesiono w 1981 r., a w 2007 r. posiadanie niewolników uznano za przestępstwo, to praktyka ta utrzymuje się w tym kraju; mając na uwadze, że według sprawozdania dotyczącego niewolnictwa na świecie w 2014 r. (Global Slavery Index) w Mauretanii zjawisko to jest najbardziej rozpowszechnione i najwyższy odsetek mieszkańców (nawet 4%) to niewolnicy; mając na uwadze, że według niektórych danych liczba niewolników sięga aż 20% ludności; mając na uwadze, że przyjęta niedawno ustawa w sprawie niewolnictwa nie obejmuje wszystkich form tego zjawiska występujących w Mauretanii, gdyż nie uwzględniono w niej np. wszelkiego rodzaju poddaństwa;

F.  mając na uwadze, że niewolnictwo w Mauretanii jest wyraźnie związane z pochodzeniem rasowym, gdyż niewolnicy w przeważającej większości wywodzą się ze wspólnoty (czarnoskórych) Haratynów, którzy stanowią 40% do 60% mieszkańców tego kraju, a także z innych społeczności, jak stwierdza specjalny sprawozdawca ds. współczesnych form niewolnictwa; mając na uwadze, że Haratynom, nawet niebędącym niewolnikami, często odmawia się dostępu do bardziej prestiżowych miejsc pracy i ważnych funkcji w życiu publicznym;

G.  mając na uwadze, że niewolnictwo jest często dziedziczne i nierzadko uważa się, iż dzieci niewolnic stają się na całe życie własnością rodziny pana; mając na uwadze, że niewolnice powszechnie padają ofiarami przemocy seksualnej; mając na uwadze, że większości niewolników odmawia się formalnego kształcenia i uczy się ich, że ich przeznaczeniem jest należeć do panów, co utrwala zjawisko tzw. niewolnictwa psychologicznego; mając na uwadze, że niewolnice muszą uzyskać zgodę pana na zawarcie małżeństwa; mając na uwadze, że wielu niewolników rodzi się w wyniku gwałtu; mając na uwadze, że nawet wyzwoleni niewolnicy mają niewielkie szanse na znalezienie dobrej pracy;

H.  mając na uwadze, że Mauretania ratyfikowała takie akty prawne, jak Powszechna deklaracja praw człowieka i Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych, a także umowę z Kotonu zawartą między krajami AKP a UE;

1.  zdecydowanie potępia aresztowanie i przetrzymywanie działacza walczącego o zniesienie niewolnictwa Birama Dah Abeida i jego towarzyszy oraz wzywa do ich natychmiastowego uwolnienia; wyraża zaniepokojenie z powodu doniesień o stosowaniu przemocy wobec niektórych działaczy i apeluje do władz Mauretanii, by pociągnęły do odpowiedzialności funkcjonariuszy, którzy dopuścili się nadużyć i brali udział w torturowaniu więźniów;

2.  wzywa rząd Mauretanii, by położył kres przemocy przeciwko cywilom uczestniczącym w pokojowych protestach publicznych i medialnych kampaniach poparcia dla Birama Dah Abeida, by zaprzestał represjonowania społeczeństwa obywatelskiego i opozycji politycznej oraz by umożliwił działaczom walczącym o zniesienie niewolnictwa kontynuowanie ich pokojowych działań bez obawy, że będą nękani lub zastraszani; apeluje do władz Mauretanii, by umożliwiły korzystanie z wolności słowa i zgromadzeń zgodnie z konwencjami międzynarodowymi i mauretańskim prawem krajowym;

3.  zdecydowanie potępia wszelkie formy niewolnictwa, a szczególnie będące przedmiotem doniesień powszechne występowanie niewolnictwa w Mauretanii oraz stosowanie w tym kraju praktyk związanych z niewolnictwem i handel ludźmi; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że mauretański rząd uznał posiadanie niewolników za przestępstwo, fakt istnienia specjalnego sądu ds. niewolnictwa oraz zapowiedziane przez rząd w marcu 2014 r. wprowadzenie planu działań na rzecz zniesienia niewolnictwa;

4.  zauważa z ubolewaniem, że tylko w jednym przypadku dotyczącym niewolnictwa sprawców postawiono przed sądem; wzywa rząd Mauretanii, by położył kres wszelkim formom niewolnictwa oraz wprowadził przepisy zakazujące posiadania niewolników i mające na celu zmianę lub uchylenie dyskryminujących aktów prawnych, w tym dyskryminujących przepisów kodeksu karnego, a także przepisów dotyczących statusu osobowego i obywatelstwa; podkreśla, że należy przeprowadzić dochodzenia w sprawie doniesień o niewolnictwie i podobnych praktykach, a winnych rzeczywiście pociągnąć do odpowiedzialności;

5.  wzywa władze Mauretanii, by na wszystkich szczeblach społecznych prowadziły kampanie uczulające na określone postawy i przekonania dotyczące niewolnictwa; zdecydowanie zachęca władze Mauretanii, by przyczyniły się do zmiany postaw społecznych w odniesieniu do pochodzenia rasowego i niewolnictwa, zwłaszcza jeśli chodzi o wspólnotę Haratynów; podkreśla, że dyskryminację ze względu na pochodzenie etniczne, zwłaszcza w dziedzinie edukacji i zatrudnienia, należy uznać za bezprawną; apeluje również do władz Mauretanii, by całkowicie zlikwidowały kastowy system niewolnictwa, zwłaszcza w przypadku kobiet wykonujących prace domowe;

6.  apeluje o utworzenie powszechnego systemu edukacji formalnej, by obecni i dawni niewolnicy oraz ich dzieci mogli zdobywać wiedzę i uzyskiwać kwalifikacje potrzebne do znalezienia dobrej pracy; zaznacza, że wszyscy obywatele Mauretanii powinni mieć prawo do posiadania ziemi, zwłaszcza jeśli mieszkają na niej i uprawiają ją od pokoleń, a także podkreśla, że Biram Dah Abeid i mauretańska Inicjatywa na rzecz Odrodzenia Ruchu Abolicjonistycznego proponuje wprowadzenie takiego prawa jako podstawowego środka, który umożliwi przerwanie błędnego koła niewolnictwa; w związku z tym zachęca rząd Mauretanii do ratyfikowania konwencji MOP nr 169, w której uznano różne formy użytkowania gruntów przez ludy tubylcze;

7.  podkreśla znaczenie owocnych stosunków między UE a Mauretanią, mających sprzyjać demokracji, stabilności i rozwojowi kraju; zaznacza, że Mauretania to ważny partner w unijnej strategii bezpieczeństwa i rozwoju w regionie Sahelu;

8.  apeluje do wiceprzewodniczącej/ wysokiej przedstawiciel, Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych i państw członkowskich, by zdwoiły starania na rzecz rozwiązania problemu niewolnictwa w Mauretanii, zwłaszcza przez zapewnienie jasnej i realistycznej polityki spraw zagranicznych i praw człowieka, zgodnej ze strategicznymi ramami UE na rzecz praw człowieka i demokracji, oraz przez podkreślanie aspektu praw człowieka jako elementu strategii UE na rzecz Sahelu i dialogu z rządem Mauretanii, w tym w formalnych umowach dwustronnych;

9.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wiceprzewodniczącej Komisji/ Wysokiej Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa, Radzie, Komisji, państwom członkowskim, władzom Mauretanii, Wspólnemu Zgromadzeniu Parlamentarnemu AKP-UE, Radzie Europy, Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie, Radzie Praw Człowieka ONZ, Wspólnocie Gospodarczej Państw Afryki Zachodniej, Lidze Państw Arabskich i Unii Afrykańskiej.

(1) Dz.U. C 322 E z 15.11.2013, s. 94.
(2) Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0431.


Sudan: sprawa dr Amina Mekkiego Medaniego
PDF 211kWORD 68k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 18 grudnia 2014 r. w sprawie Sudanu: przypadek dr Amina Mekkiego Medaniego (2014/3000(RSP))
P8_TA(2014)0108RC-B8-0389/2014

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie Sudanu,

–  uwzględniając sprawozdanie niezależnego eksperta Rady Praw Człowieka ONZ z dnia 18 września 2013 r. w sprawie sytuacji w zakresie praw człowieka w Sudanie,

–  uwzględniając oświadczenie UE z dnia 15 lipca 2014 r. w sprawie uwolnienia więźniów politycznych w Sudanie;

–  uwzględniając konkluzje Rady do Spraw Zagranicznych UE z dnia 11 listopada 2014 r. w sprawie Sudanu,

–  uwzględniając sprawozdanie niezależnego eksperta Rady Praw Człowieka ONZ z dnia 4 września 2014 r. w sprawie sytuacji w zakresie praw człowieka w Sudanie,

–  uwzględniając porozumienia w sprawie dialogu narodowego i procesu konstytucyjnego podpisane w Addis Abebie w dniu 4 września 2014 r.,

–  uwzględniając deklarację „Sudan Call” o „ustanowieniu państwa obywatelstwa i demokracji”,

–  uwzględniając przyjęty w 2013 r. sudański narodowy plan w zakresie praw człowieka oparty na zasadach uniwersalności i równości wszystkich ludzi,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 25 listopada 2014 r. w sprawie UE i globalnych ram rozwoju po roku 2015(1),

–  uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka z 1948 r.,

–  uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych z 1966 r.,

–  uwzględniając Konwencję ONZ w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet z dnia 18 grudnia 1979 r.,

–  uwzględniając zasady johannesburskie dotyczące bezpieczeństwa krajowego, wolności słowa i dostępu do informacji, dok. ONZ nr E/CN.4/1996/39 (1996),

–  uwzględniając sudańskie całościowe porozumienie pokojowe z 2005 r.,

–  uwzględniając Afrykańską kartę praw człowieka i ludów,

–  uwzględniając umowę z Kotonu,

–  uwzględniając art. 135 ust. 5 i art. 123 ust. 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że dnia 6 grudnia 2014 r. sudańskie narodowe służby wywiadu i bezpieczeństwa aresztowały dr Amina Mekkiego Medaniego – znanego działacza na rzecz praw człowieka i byłego przewodniczącego Monitora Praw Człowieka w Sudanie – w jego domu w Chartumie;

B.  mając na uwadze, że istnieją poważne obawy o bezpieczeństwo dr Medaniego, który ma 76 lat i jest schorowany; mając na uwadze, że narodowe służby wywiadu i bezpieczeństwa rzekomo odmówiły mu w chwili aresztowania możliwości zabrania ze sobą leków;

C.  mając na uwadze, że dr Medani symbolizuje stanowcze zobowiązanie do przestrzegania praw człowieka, humanitaryzmu i praworządności, gdyż piastował stanowiska wysokiego szczebla w różnych krajowych i międzynarodowych instytucjach, w tym w sudańskim wymiarze sprawiedliwości i w przejściowym demokratycznym rządzie Sudanu (jako minister ds. pokoju), oraz w ONZ; mając na uwadze, że reprezentował on ofiary przemocy i nieustannie wypowiadał się przeciwko nadużywaniu władzy oraz został wyróżniony przez delegaturę Unii w Sudanie nagrodą „Bohatera Praw Człowieka za 2013 r.” za wysiłki na rzecz propagowania praw człowieka na szczeblu lokalnym i międzynarodowym;

D.  mając na uwadze, że dr Medani został aresztowany krótko po jego powrocie z Addis Abeby, gdzie podpisał w imieniu organizacji społeczeństwa obywatelskiego deklarację „Sudan Call” zobowiązującą do działania na rzecz położenia kresu konfliktom szerzącym się w różnych regionach Sudanu i na rzecz reformy prawa oraz reform instytucjonalnych i gospodarczych; mając na uwadze, że Faruk Abu Issa, lider opozycyjnego Forum Zgody Narodowej, oraz dr Farah Ibrahim Mohamed Alagar zostali aresztowani w podobnych okolicznościach, odpowiednio, w dniach 6 i 7 grudnia 2014 r. w następstwie ich zaangażowania na rzecz „Sudan Call”;

E.  mając na uwadze, że deklaracja, w której sygnatariusze zobowiązują się do położenia kresu działaniom wojennym i konfliktom, została podpisana przez przedstawicieli partii politycznych i opozycji, w tym przez Narodową Partię Umma, Siły Zgody Narodowej i Rewolucyjny Front Sudanu; mając na uwadze, że deklaracja ta jest rozszerzeniem deklaracji paryskiej z 8 sierpnia 2014 r. podpisanej przez Rewolucyjny Front Sudanu i Narodową Partię Umma reprezentowaną przez Sadeka al-Mahdiego;

F.  mając na uwadze, że aresztowanie dr Medaniego jest symptomatyczne dla represyjnej polityki prowadzonej przez sudańskie władze, aby nie dopuścić do pokojowej debaty politycznej, i którą wykorzystują one, by ograniczyć wolność myśli, słowa i zrzeszania się, oraz jest kolejnym przykładem niezgodnego z prawem, arbitralnego zatrzymania przeprowadzonego przez narodowe służby wywiadu i bezpieczeństwa;

G.  mając na uwadze, że nadrzędnym obowiązkiem rządów jest zajmowanie się politycznymi, ekonomicznymi i społecznymi problemami obywateli; mając na uwadze, że konflikt między rządem a obywatelami należy rozstrzygać politycznymi środkami w drodze negocjacji;

H.  mając na uwadze, że Sudan znajduje się w decydującym okresie trwania dialogu politycznego, w ramach którego takie postaci jak dr Medani są niezwykle potrzebne, by wniosły swoją wiedzę ekspercką w proces reform;

1.  zdecydowanie potępia arbitralne aresztowanie i przetrzymywanie dr Medaniego i innych pokojowo nastawionych działaczy, które stanowi bezprawne naruszenie wykonywanej przez nich pokojowej i legalnej działalności politycznej oraz związanej z prawami człowieka; wzywa do ich bezzwłocznego i bezwarunkowego uwolnienia;

2.  pozostaje zaniepokojony dalszym przetrzymywaniem oraz stanem członków partii opozycyjnej, działaczy młodzieżowych, obrońców praw człowieka i dziennikarzy w Sudanie; wzywa rząd Sudanu, by zagwarantował pokojowe korzystanie z wolności słowa, zrzeszania się i zgromadzeń; wzywa władze Sudanu, by położyły kres wszelkim aktom prześladowania i zastraszania obrońców praw człowieka i działaczy politycznych oraz by przestrzegały odnośnych norm i standardów międzynarodowych;

3.  wzywa władze Sudanu do przywrócenia i przestrzegania praw człowieka i podstawowych wolności zgodnie z prawem międzynarodowym, w tym wolności słowa, wolności zgromadzeń, wolności wyznania, praw kobiet i równouprawnienia; podkreśla, że niezależny, bezstronny i dostępny wymiar sprawiedliwości ma istotne znaczenie dla większego poszanowania praworządności i podstawowych praw obywateli;

4.  wzywa rząd Sudanu, by dokonał rewizji ustawy o bezpieczeństwie narodowym umożliwiającej zatrzymywanie podejrzanych nawet na cztery i pół miesiąca bez żadnej formy kontroli sądowej, a ponadto apeluje do rządu Sudanu o zreformowanie systemu prawnego zgodnie z międzynarodowymi normami praw człowieka;

5.  z zadowoleniem przyjmuje podpisanie porozumień w sprawie dialogu narodowego i procesu konstytucyjnego, w których wezwano wszystkie ugrupowania, by zaniechały stosowania przemocy jako środka politycznych przemian oraz by niezwłocznie zaangażowały się w dialog narodowy i negocjacje; podkreśla znaczenie procesu dialogu narodowego, który stanowi doskonałą okazję do osiągnięcia postępów na drodze do pokoju i pojednania narodowego oraz demokratycznych rządów w Sudanie;

6.  pozostaje jednak głęboko zaniepokojony konfliktami toczącymi się w Sudanie, a zwłaszcza w Darfurze, Kordofanie Południowym i prowincji Nilu Błękitnego, towarzyszącymi im przypadkami naruszania prawa humanitarnego i prawa dotyczącego praw człowieka, a także krytyczną sytuacją humanitarną, które to zjawiska wciąż są przyczyną ogromnych cierpień ludzkich i wewnętrznych przesiedleń, a także stanowią zagrożenie dla stabilności regionalnej;

7.  przypomina, że zgodnie z założeniami dialogu narodowego w konstruktywnych rozmowach powinny uczestniczyć partie opozycyjne i przedstawiciele społeczeństwa obywatelskiego, w tym ugrupowania kobiece; podkreśla, że dialog powinien obejmować zainteresowane strony z wszystkich regionów Sudanu i odzwierciedlać jego głębokie zróżnicowanie etniczne, religijne i kulturowe;

8.  zachęca wszystkie strony, by w ramach dialogu narodowego poszukiwały rozwiązania wewnętrznych konfliktów Sudanu oraz takich problemów, jak marginalizacja społeczno-ekonomiczna, nierówny podział zasobów, wykluczenie polityczne i brak dostępu do usług publicznych, w tym także kwestii tożsamości i równości społecznej wszystkich grup; w związku z tym wspiera nowe i sprzyjające włączeniu zasady rządzenia, ostateczny kształt konstytucji oraz plan przeprowadzenia wyborów krajowych;

9.  podkreśla, że dialog narodowy zakończy się powodzeniem tylko wtedy, jeżeli będzie prowadzony w warunkach gwarantujących wolność słowa, mediów, zrzeszania się i zgromadzeń; dlatego wzywa do uwolnienia wszystkich więźniów politycznych i natychmiastowego zaniechania arbitralnych praktyk przetrzymywania; wzywa rząd Sudanu, by zniósł obowiązującą nadal karę śmierci i zamienił wyroki śmierci na odpowiednie inne kary;

10.  wzywa Komisję i ESDZ, by w dalszym ciągu wspierały dialog między Sudanem i Sudanem Południowym oraz krajami sąsiednimi, tak aby w pełni wdrożyć całościowe porozumienie pokojowe z 2005 r. i porozumienia z Addis Abeby z 2012 r. oraz rozwiązać wszelkie nierozstrzygnięte kwestie;

11.  wzywa Komisję i ESDZ, by wspierały dialog narodowy, panel wykonawczy wysokiego szczebla z ramienia Unii Afrykańskiej do spraw Sudanu oraz wspólnego specjalnego przedstawiciela ONZ i Unii Afrykańskiej w Darfurze, a także wyraża uznanie pod adresem prezydenta Mbekiego za jego starania na rzecz promowania prawdziwego dialogu narodowego;

12.  wyraża zaniepokojenie z powodu częstych naruszeń praw kobiet w Sudanie, zwłaszcza w świetle art. 152 kodeksu karnego; apeluje do władz Sudanu o bezzwłoczne podpisanie i ratyfikowanie Konwencji w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet;

13.  wzywa rząd Sudanu, opozycję i ugrupowania zbrojne, by wykorzystały impuls w postaci dialogu narodowego i wykazały się zdolnościami przywódczymi niezbędnymi do wprowadzenia Sudanu na ścieżkę pokoju, dobrobytu i sprawiedliwości; kolejny raz podkreśla, jak ważne jest zwalczanie bezkarności;

14.  wyraża zaniepokojenie z powodu pogarszającej się sytuacji humanitarnej w wielu regionach Sudanu, a w szczególności z powodu utrudniania dostępu międzynarodowym agencjom i organizacjom humanitarnym; ponownie wzywa rząd Sudanu i ugrupowania zbrojne, by zapewniły organizacjom humanitarnym bezpieczny, terminowy i nieograniczony dostęp do wszystkich obszarów, a zwłaszcza obszarów objętych konfliktem, zgodnie z międzynarodowymi zasadami udzielania pomocy humanitarnej;

15.  potępia rządową ustawę o organizacjach pozarządowych, która ogranicza ich zdolność do niesienia Sudanowi tak potrzebnej pomocy humanitarnej i dodatkowo potęguje trudności, z jakimi borykają się organizacje pozarządowe w tym kraju – coraz bardziej niepokojącą tendencję do prześladowania pracowników organizacji humanitarnych i utrudniania im pracy, a także represje wobec społeczeństwa obywatelskiego i tłumienie swobód demokratycznych;

16.  wzywa UE i jej państwa członkowskie, by w dalszym ciągu angażowały się we wspieranie Sudanu i Sudańczyków w ich dążeniach do zreformowanej własnymi siłami demokracji;

17.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządowi Sudanu, Unii Afrykańskiej, Sekretarzowi Generalnemu ONZ, współprzewodniczącym Wspólnego Zgromadzenia Parlamentarnego AKP-UE oraz Parlamentowi Panafrykańskiemu.

(1) Teksty przyjęte, P8_TA(2014)0059.


Niewyrażenie sprzeciwu wobec aktu delegowanego: składki ex ante wnoszone na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
PDF 294kWORD 55k
Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 18 grudnia 2014 r. w sprawie niewyrażania sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego Komisji z dnia 21 października 2014 r. uzupełniającego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (C(2014)07674 – 2014/2923(DEA))
P8_TA(2014)0109B8-0381/2014

Parlament Europejski,

–  uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (C(2014)07674),

–  uwzględniając pismo Komisji z dnia 18 listopada 2014 r., w którym Komisja zwraca się do Parlamentu o oświadczenie, że nie wyrazi on sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego,

–  uwzględniając pismo Komisji Gospodarczej i Monetarnej z dnia 16 grudnia 2014 r. skierowane do przewodniczącego Konferencji Przewodniczących Komisji,

–  uwzględniając art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiającą ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniającą dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/UE oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012(1), w szczególności jego art. 103 ust. 7 i 8 oraz art. 115 ust. 5,

–  uwzględniając zalecenie dotyczące decyzji Komisji Gospodarczej i Monetarnej,

–  uwzględniając porozumienie w Radzie w sprawie rozporządzenia wykonawczego Rady określającego jednolite warunki stosowania rozporządzenia (UE) nr 806/2014 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wkładów ex ante do jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (COM(2014)0710),

–  uwzględniając art. 105 ust. 6 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że art. 130 dyrektywy 2014/59/UE w sprawie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (dyrektywa BRRD) wymaga od państw członkowskich stosowania krajowych środków niezbędnych do zachowania zgodności z tą dyrektywą od 1 stycznia 2015 r.;

B.  mając na uwadze, że dla stosowania tej dyrektywy państwa członkowskie muszą dopilnować, by co najmniej raz w roku pobierano składki od odpowiednich instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych (zwanych dalej „instytucjami”), które uzyskały na ich terytorium zezwolenie na prowadzenie działalności;

C.  mając na uwadze, że te składki należy dostosować do profilu ryzyka danych instytucji zgodnie z kryteriami określonymi w delegowanym akcie Komisji;

D.  mając na uwadze, że art. 103 ust. 7 dyrektywy BRRD przyznaje Komisji uprawnienie do przyjęcia aktów delegowanych w celu sprecyzowania koncepcji dostosowywania składek odpowiednio do profilu ryzyka instytucji, z uwzględnieniem określonych kryteriów wskazanych w tym artykule;

E.  mając na uwadze, że w wykonaniu ww. uprawnienia w dniu 21 października 2014 r. Komisja przyjęła rozporządzenie delegowane uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;

F.  mając na uwadze, że powyższe rozporządzenie delegowane może wejść w życie pod koniec okresu kontroli przez Parlament i Radę jedynie pod warunkiem, że ani Parlament, ani Rada nie zgłoszą sprzeciwu lub jeżeli przed wygaśnięciem tego terminu zarówno Parlament, jak i Rada poinformują Komisję o braku sprzeciwu; mając na uwadze, że okres kontroli został określony zgodnie z art. 115 ust. 5 dyrektywy BRRD na trzy miesiące od dnia zawiadomienia, tj. do dnia 21 stycznia 2015 r., i może być przedłużony o dalsze trzy miesiące;

G.  mając na uwadze, że sprawne i terminowe wdrożenie uregulowań dyrektywy BRRD do 1 stycznia 2015 r. wymaga, by krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji jak najszybciej, a w każdym razie do 1 stycznia 2015 r., rozpoczęły obliczanie i pobieranie składek na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji; mając na uwadze, że to obliczanie i pobieranie ma odbywać się zgodnie z ww. rozporządzeniem delegowanym;

H.  mając na uwadze, że przedmiotowe rozporządzenie delegowane powinno zatem wejść w życie w 2014 r., przed wygaśnięciem okresu kontroli, o którym mowa w motywie F;

I.  mając na uwadze, że porozumienie w Radzie w sprawie rozporządzenia wykonawczego Rady określającego jednolite warunki stosowania rozporządzenia (UE) nr 806/2014 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wkładów ex ante do jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, które osiągnięto po nieformalnym zaangażowaniu Parlamentu, jest zgodne z ww. rozporządzeniem delegowanym;

1.  oświadcza, że nie wyraża sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie i Komisji.

(1) Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 190.


Zawarcie układu o stowarzyszeniu z Gruzją
PDF 336kWORD 113k
Rezolucja nieustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 18 grudnia 2014 r. w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony (09827/2014 – C8-0129/2014 – 2014/0086(NLE)2014/2816(INI))
P8_TA(2014)0110A8-0042/2014

Parlament Europejski,

–  uwzględniając projekt decyzji Rady (09827/2014),

–  uwzględniając Układ o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony (17901/2013) z dnia 27 czerwca 2014 r.,

–  uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę na mocy art. 217 oraz art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a), ust. 7 i ust. 8 akapit drugi Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (C8-0129/2014),

–  uwzględniając porozumienie w sprawie zawieszenia broni z dnia 12 sierpnia 2008 r., w którym rolę mediatora pełniła UE, a które podpisały Gruzja i Federacja Rosyjska, a także porozumienie wykonawcze z dnia 8 września 2008 r.,

–  uwzględniając wspólne oświadczenia przyjęte podczas szczytów Partnerstwa Wschodniego w Pradze dnia 7 maja 2009 r., w Warszawie dnia 30 września 2011 r. oraz w Wilnie dnia 28-29 listopada 2013 r.,

–  uwzględniając porozumienia w sprawie ułatwień wizowych i readmisji między UE a Gruzją, które weszły w życie dnia 1 marca 2011 r.,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 17 listopada 2011 r. zawierającą zalecenia Parlamentu Europejskiego dla Rady, Komisji oraz ESDZ w sprawie negocjacji dotyczących Układu o stowarzyszeniu między UE a Gruzją(1),

–  uwzględniając wspólny dokument roboczy swoich służb dotyczący realizacji europejskiej polityki sąsiedztwa w Gruzji – postępy w 2013 r. oraz zalecenia dotyczące potrzebnych działań (roczne sprawozdanie z postępów) z dnia 27 marca 2014 r.(SWD(2014)0072),

–  uwzględniając swoje stanowisko przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 11 grudnia 2013 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego Europejski Instrument Sąsiedztwa(2),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 17 kwietnia 2014 r. w sprawie nacisków Rosji na kraje Partnerstwa Wschodniego, a w szczególności destabilizacji wschodniej Ukrainy(3),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 12 marca 2014 r. w sprawie oceny i wyznaczenia priorytetów w stosunkach UE z państwami Partnerstwa Wschodniego(4),

–  uwzględniając sprawozdanie Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy z dnia 5 września 2014 r. w sprawie funkcjonowania instytucji demokratycznych w Gruzji,

–  uwzględniając działalność Thomasa Hammarberga, specjalnego doradcy UE ds. reform konstytucyjnych i prawnych oraz praw człowieka w Gruzji, a także jego sprawozdanie i zalecenia z września 2013 r. pt. „Gruzja w okresie transformacji. Sprawozdanie dotyczące problematyki praw człowieka: kontekst, podjęte kroki i wyzwania na przyszłość” oraz sprawozdanie z dnia 10 lipca 2014 r. w sprawie misji monitorującej podjęte działania,

–  uwzględniając swoje stanowisko przyjęte w dniu 16 kwietnia 2014 r. w sprawie projektu decyzji Rady dotyczącej zawarcia Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony, w sprawie umowy ramowej między Unią Europejską a Gruzją dotyczącej ogólnych zasad uczestnictwa Gruzji w programach unijnych(5),

–  uwzględniając program stowarzyszeniowy, który zastąpi plan działania w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa,

–  uwzględniając art. 49 Traktatu o Unii Europejskiej,

–  uwzględniając swoją rezolucję ustawodawczą z dnia 18 grudnia 2014 r. w sprawie projektu decyzji(6),

–  uwzględniając art. 99 ust. 1 akapit drugi Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Zagranicznych oraz opinię Komisji Handlu Międzynarodowego (A8-0042/2014),

A.  mając na uwadze, że w Gruzji panuje powszechna narodowa i ponadpartyjna zgoda co do integracji z Zachodem, w tym z UE i NATO; mając na uwadze, że według niedawno przeprowadzonego badania Narodowego Demokratycznego Instytutu Spraw Międzynarodowych 69% społeczeństwa gruzińskiego popiera podpisanie układu o stowarzyszeniu z Unią Europejską; mając na uwadze, że zgoda ta powinna utorować drogę do zakończenia obecnej polaryzacji krajobrazu politycznego i stworzyć konieczne warunki dla konstruktywnego dialogu między siłami większościowymi i mniejszościowymi;

B.  mając na uwadze, że wybory parlamentarne w 2012 r. i wybory prezydenckie w 2013 r. w Gruzji przeprowadzono sprawnie i zgodnie z europejskimi standardami; mając na uwadze, że po tych wyborach po raz pierwszy w najnowszej historii Gruzji nastąpiło pokojowe i demokratyczne przekazanie władzy, co może być przykładem dla całego regionu;

C.  mając na uwadze, że Europa powinna okazać solidarność z krajami, które odzyskały niepodległość po upadku Związku Radzieckiego, oraz wyrazić swoje poparcie dla ich suwerenności;

D.  mając na uwadze, że Rosja nadal okupuje gruzińskie regiony: Abchazję i Region Cchinwali/Osetię Południową, łamiąc podstawowe normy i zasady prawa międzynarodowego; mając na uwadze, że na terenach znajdujących się pod faktyczną kontrolą sił okupacyjnych, które ponoszą odpowiedzialność za naruszanie praw człowieka na tych obszarach, w tym również prawa do swobodnego przepływu, kontaktów międzyludzkich i kształcenia w języku ojczystym, dochodziło do czystek etnicznych i wymuszonych zmian demograficznych;

E.  mając na uwadze, że od czasu Rewolucji Róż Gruzja poczyniła istotne postępy w dziedzinie reform i zacieśnienia stosunków z UE; mając na uwadze, że dzięki postępom w dziedzinie reform wspierających prawa człowieka i demokrację Gruzja skorzystała z dodatkowych środków finansowych przydzielonych jej w ramach programu na rzecz integracji i współpracy w ramach Partnerstwa Wschodniego; mając na uwadze, że podpisanie układu o stowarzyszeniu stanowi także wyraźną oznakę uznania tych postępów, a także uznania ambicji Gruzji i jej zobowiązania do podążania kursem integracji europejskiej;

F.  mając na uwadze, że dnia 27 czerwca 2014 r. przy okazji posiedzenia Rady Europejskiej w Brukseli nastąpiło podpisanie układów o stowarzyszeniu między Unią Europejską a Gruzją, Republiką Mołdawii i Ukrainą; mając na uwadze, że ratyfikacja układu o stowarzyszeniu z Gruzją przez Parlament Europejski, po ratyfikacji układów z Republiką Mołdawii i Ukrainą, stanowi zwieńczenie całego procesu i jednocześnie otwiera nowy rozdział, jeśli chodzi o chęć i determinację tych państw, aby zbliżyć się do Unii Europejskiej;

G.  mając na uwadze, że w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa Partnerstwo Wschodnie stworzyło ważne ramy polityczne dla pogłębienia stosunków, przyspieszenia stowarzyszenia na poziomie politycznym oraz dalszej integracji gospodarczej między UE a Gruzją, powiązanych silnymi więzami geograficznymi, historycznymi i kulturowymi, poprzez wspieranie reform politycznych i społeczno-gospodarczych oraz ułatwianie zbliżania się do UE;

H.  mając na uwadze, że ramy regionalne, w tym Zgromadzenie Parlamentarne Euronest i unijna synergia czarnomorska, stanowią dodatkowe forum wymiany doświadczeń, informacji i najlepszych praktyk w dziedzinie realizacji programu stowarzyszeniowego;

I.  mając na uwadze, że UE podkreśla prawo Gruzji do przystąpienia do dowolnej organizacji międzynarodowej lub dowolnego sojuszu międzynarodowego z jednoczesnym poszanowaniem prawa międzynarodowego oraz potwierdza silną wiarę w zasadę głoszącą, że żadne państwo trzecie nie ma prawa weta wobec suwerennej decyzji innego państwa w takich sprawach;

J.  mając na uwadze, że Parlament w pełni popiera liberalizację reżimu wizowego wobec Gruzji jako bezpośredni sygnał zacieśnienia stosunków między UE a Gruzją przynoszący konkretne korzyści społeczeństwu;

K.  mając na uwadze, że zawarcie układu nie jest celem samym w sobie, lecz częścią szerszego procesu włączania tego kraju w główny nurt europejski pod względem prawnym, gospodarczym, politycznym i społecznym, a wobec tego wdrożenie tego układu ma kluczowe znaczenie;

L.  mając na uwadze, że układ o stowarzyszeniu UE-Gruzja – zwłaszcza rozdział dotyczący handlu, wynegocjowany w ramach Partnerstwa Wschodniego w latach 2012–2013 – jest m.in. jedną z najambitniejszych umów o wolnym handlu, jakie UE kiedykolwiek wynegocjowała z państwem trzecim;

M.  mając na uwadze, że utworzenie pogłębionej i kompleksowej strefy wolnego handlu (DCFTA) między UE a Gruzją jest jedną z najbardziej znaczących wzajemnych korzyści płynących z tego układu; mając na uwadze bezdyskusyjne znaczenie handlu dla wzrostu, zatrudnienia, dobrobytu i stabilności;

N.  mając na uwadze, że ustanawiając DCFTA z UE, Gruzja – w celu zwiększenia swojego dostępu do rynku UE – będzie musiała podjąć wiążące zobowiązania dotyczące dostosowania przepisów i standardów, tak aby respektować wspólne normy i wartości;

O.  mając na uwadze, że UE skorzysta na łatwiejszych przepływach handlowych i lepszych warunkach inwestycyjnych w Gruzji;

P.  mając na uwadze, ze DCFTA zawiera szereg przepisów mających na celu zreformowanie gruzińskich przepisów handlowych i polityki w zakresie handlu, zgodnie z dorobkiem prawnym UE i na jego podstawie, co doprowadzi do modernizacji gospodarki tego kraju oraz poprawi warunki prowadzenia działalności gospodarczej i uczyni je bardziej przewidywalnymi, również dla małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP);

Q.  mając na uwadze, że przyznając Gruzji preferencje taryfowe w ramach GSP+, UE zapewniła gospodarce gruzińskiej znaczne korzyści;

R.  mając na uwadze, że tymczasowe stosowanie układu o stowarzyszeniu, począwszy od dnia 1 września 2014 r., przyczynia się do szybszej realizacji programu stowarzyszeniowego;

S.  mając na uwadze, że aktywne zaangażowanie Gruzji oraz zobowiązanie do przestrzegania wspólnych wartości i zasad, w tym wolności, równości, demokracji, pluralizmu, praworządności, dobrego zarządzania oraz poszanowania praw człowieka, inspirowane wspólną wizją niepowtarzalnej wartości każdej osoby, są konieczne dla kontynuacji procesu i pomyślnego wdrożenia układu oraz zadbania o to, by miał on trwały wpływ na rozwój tego kraju;

T.  mając na uwadze, że silniejsze związki polityczne i gospodarcze zaowocują zwiększeniem stabilizacji, bezpieczeństwa i dobrobytu na całym kontynencie europejskim; mając na uwadze, że silniejsze związki z UE nie powinny wykluczać ani przerywać tradycyjnych, historycznych, politycznych i gospodarczych związków Gruzji z innymi państwami w regionie, lecz wręcz przeciwnie – powinny stwarzać warunki pozwalające temu państwu na pełne wykorzystanie całego jego potencjału;

U.  mając na uwadze, że Gruzja stanowi istotny element łańcucha dostaw na wspólnym rynku energii, za pomocą którego przesyłane są zasoby energetyczne z regionu Morza Kaspijskiego do UE;

1.  z ogromnym zadowoleniem przyjmuje podpisanie układu o stowarzyszeniu, jako że jest to istotny krok naprzód w stosunkach UE-Gruzja i wypełnienie zobowiązania do podążania drogą stowarzyszenia politycznego i integracji gospodarczej; wyraża zadowolenie z pomocy finansowej przyznanej Gruzji w 2014 r. w myśl zasady „więcej funduszy na więcej reform”; podkreśla, że ostatecznym celem nie jest ratyfikacja układu, lecz jego pełne i jak najszybsze wdrożenie;

2.  z zadowoleniem przyjmuje szybką i jednomyślną ratyfikację układu przez parlament Gruzji i wzywa państwa członkowskie do równie szybkiej ratyfikacji;

3.  zwraca uwagę, że zgodnie z art. 49 TUE Gruzja, podobnie jak każde inne państwo europejskie, ma możliwość integracji z UE i może starać się o przystąpienie do niej pod warunkiem przestrzegania zasad demokracji, poszanowania podstawowych wolności oraz praw człowieka i praw mniejszości, a także zapewnienia praworządności;

4.  podkreśla, że układ obejmuje całe międzynarodowo uznane terytorium Gruzji, powinien przynieść korzyści całemu społeczeństwu oraz że stanowi on ramy dla zrównoważonego rozwoju i demokracji w Gruzji;

5.  wzywa Gruzję do dopilnowania, by reformy były ugruntowane i głęboko zakorzenione w ramach instytucjonalnych w celu zbudowania społeczeństwa opartego o pluralizm, niedyskryminację, tolerancję, sprawiedliwość oraz równość kobiet i mężczyzn;

6.  podkreśla w tym kontekście znaczenie konstruktywnego dialogu ponadpartyjnego dla przyjęcia podstawowych reform i zobowiązań wynikających z układu o stowarzyszeniu w duchu opartego na konsensusie wyboru europejskiego; wzywa gruzińskie siły polityczne, aby unikały podejścia „zwycięzca bierze wszystko”, które charakteryzowało poprzednie rządy, w celu zakończenia długotrwałej polaryzacji społeczeństwa gruzińskiego;

7.  z zadowoleniem przyjmuje program stowarzyszeniowy, który stwarza praktyczne ramy umożliwiające osiągnięcie nadrzędnych celów układu i powinien stanowić ramy przewodnie stosunków UE-Gruzja;

8.  podkreśla, że zarówno Gruzja, jak i UE powinny być zaangażowane w realizację programu stowarzyszeniowego, oraz że określone w nim cele powinny otrzymać odpowiednie wsparcie techniczne i finansowe, tak aby Gruzja miała możliwość kontynuowania reform demokratycznych i gospodarczych; wzywa Komisję i państwa członkowskie, by koordynowały udzielane wsparcie oraz by traktowały priorytety programu stowarzyszeniowego jako wytyczne podczas planowania wsparcia finansowego dla Gruzji;

9.  wzywa strony do określenia potrzeb w dziedzinie szkoleń, aby Gruzja była w stanie wywiązać się ze swoich zobowiązań wynikających z układu i programu stowarzyszeniowego;

10.  potwierdza swoje poparcie dla suwerenności i integralności terytorialnej Gruzji oraz wzywa do dopilnowania, by układ był stosowany, a płynące z niego korzyści były odczuwalne na całym międzynarodowo uznanym terytorium Gruzji; w związku z tym wzywa UE, by w dalszym ciągu aktywnie angażowała się w rozwiązanie konfliktu za pośrednictwem Specjalnego Przedstawiciela UE w Regionie Kaukazu Południowego i ds. Kryzysu w Gruzji, przez współprzewodnictwo w rozmowach genewskich oraz za pośrednictwem Misji Obserwacyjnej Unii Europejskiej (EUMM) w Gruzji; zachęca do podjęcia bardziej zdecydowanych starań na rzecz zmiany restrykcyjnych aspektów ustawy o terytoriach okupowanych w celu osiągnięcia jak największych korzyści z układu o stowarzyszeniu oraz DCFTA;

11.  wzywa Rosję, aby w pełni szanowała suwerenność i integralność terytorialną Gruzji oraz nienaruszalność jej międzynarodowo uznanych granic, a także zaprzestała uznawania odrębności Abchazji i Regionu Cchinwali/Osetii Południowej, zaprzestała okupacji tych terytoriów oraz odwzajemniła zobowiązanie Gruzji do niestosowania siły; w związku z tym potępia zawarcie układu o sojuszu i partnerstwie strategicznym między okupowanym terytorium Abchazji a Rosją; uważa to za krok Rosji w kierunku pełnej aneksji Abchazji; wyraża ponadto zaniepokojenie możliwością zawarcia podobnego „układu” również z okupowanym terytorium Regionu Cchinwali (Osetia Południowa); w związku z tym wzywa Federację Rosyjską do odwołania tego „układu” i wypełnienia obowiązków, jakie spoczywają na niej na mocy porozumienia o zawieszeniu broni z dnia 12 sierpnia 2008 r.;

12.  z zadowoleniem przyjmuje ostatnie reformy władz gruzińskich, które mają na celu zwiększenie stabilności, niezależności i skuteczności instytucji odpowiedzialnych za gwarantowanie demokracji (zwłaszcza instytucji wymiaru sprawiedliwości), praworządności i dobrego zarządzania oraz znaczenie konsolidacji systemu ochrony praw człowieka i podstawowych wolności; ponownie podkreśla znaczenie zapewnienia rozdziału wszystkich trzech rodzajów władzy; apeluje o skuteczne wykorzystanie mechanizmów kontroli i równowagi łącznie z mechanizmami nadzoru;

13.  odnotowuje starania władz gruzińskich w obszarze reform demokratycznych, w tym przeprowadzenie reformy sądownictwa, a także konieczność rzetelnego i pełnego zbadania wszelkich domniemanych naruszeń praw człowieka; powtarza, że reforma sektora wymiaru sprawiedliwości w Gruzji jest nadal priorytetem zarówno dla Gruzji, jak i dla Unii Europejskiej; uznaje podstawową zasadę równości wobec prawa oraz gwarancję praw procesowych; podkreśla potrzebę stworzenia rejestru wykonania postępowań i wyroków skazujących, który umożliwiłby ocenę postępów; wzywa do ujednolicenia orzecznictwa w celu zapewnienia przewidywalności systemu sądowego i zaufania opinii publicznej; przypomina, że nadal należy skutecznie realizować strategię reform sektora wymiaru sprawiedliwości;

14.  podkreśla, że wszelkie postępowania sądowe muszą być przejrzyste, proporcjonalne i wolne od motywacji politycznej, a także zgodne z zasadami rzetelnego dochodzenia i procesu sądowego oraz prowadzone z pełnym poszanowaniem zasad sprawiedliwego procesu, zgodnie z postanowieniami europejskiej konwencji praw człowieka; jest nadal zaniepokojony brakiem odpowiedzialności prokuratury i niejasnymi kryteriami powoływania prokuratorów i śledczych; przypomina, że przy obsadzaniu takich stanowisk konieczne jest kierowanie się kryteriami prawości i profesjonalizmu;

15.  zwraca uwagę na konieczność podejmowania przez władze gruzińskie działań na rzecz pojednania narodowego; jest zaniepokojony, że liczni urzędnicy, którzy pełnili obowiązki za kadencji poprzedniego rządu, i niektórzy członkowie obecnej opozycji zostali oskarżeni o przestępstwa i osadzeni w więzieniu lub areszcie tymczasowym; wyraża również zaniepokojenie z powodu ewentualnego wykorzystywania systemu sądowego do walki z przeciwnikami politycznymi, co osłabia europejskie dążenia Gruzji i umniejsza wysiłki władz gruzińskich w dziedzinie reform demokratycznych; przypomina, że istnienie wartościowej opozycji politycznej ma ogromne znaczenie dla stworzenia zrównoważonego i dojrzałego systemu politycznego, do którego dąży Gruzja;

16.  przyznaje, że oskarżenia dotyczące przypadków tzw. „wybiórczej sprawiedliwości” wywarły negatywny wpływ; wzywa władze gruzińskie, by unikały instrumentalnego wykorzystywania sądownictwa jako narzędzia odwetu politycznego; wzywa wszystkie siły polityczne w Gruzji do jak najlepszego zadbania o to, by uniknąć oskarżeń w przyszłości, oraz prowadzenia jednocześnie poważnej walki w celu likwidacji korupcji i praktyki nadużywania funkcji publicznej;

17.  z zadowoleniem przyjmuje „Sprawozdanie w sprawie monitorowania procesów w Gruzji” opublikowane przez Biuro Instytucji Demokratycznych i Praw Człowieka (OBWE/BIDPC) w dniu 9 grudnia 2014 r. i wzywa rząd gruziński do podjęcia poważnych starań w celu usunięcia niedociągnięć zidentyfikowanych w tym sprawozdaniu;

18.  z zadowoleniem przyjmuje działalność specjalnego doradcy UE Thomasa Hammarberga oraz jego sprawozdanie pt. „Gruzja w okresie transformacji”, a także sprawozdanie z dnia 10 lipca 2014 r. w sprawie misji monitorującej podjęte działania; wzywa gruzińskie władze do pełnego wdrożenia zaleceń zawartych w obu tych sprawozdaniach;

19.  podkreśla, że misja obserwacji wyborów OBWE/BIDPC uznała wybory prezydenckie w październiku 2013 r. za w dużej mierze pozytywne i najlepsze w historii Gruzji od czasu odzyskania niepodległości, dzięki obiecującym krokom podjętym podczas wyborów parlamentarnych w 2012 r.; w tym względzie zwraca uwagę na udział delegacji obserwacji wyborów Parlamentu;

20.  zachęca Unię Europejską do stworzenia synergii między różnymi możliwościami wsparcia oferowanymi przez Europejski Fundusz na rzecz Demokracji, Europejski Instrument na Rzecz Wspierania Demokracji i Praw Człowieka, Instrument na Rzecz Stabilności oraz Instrument na rzecz Społeczeństwa Obywatelskiego w celu usprawnienia procesu demokratycznego w Gruzji;

21.  wzywa władze gruzińskie, by kontynuowały walkę z przestępczością zorganizowaną, korupcją, nadużyciami finansowymi i praniem pieniędzy na wszystkich szczeblach i we wszystkich dziedzinach życia, a także by utworzyły w pełni funkcjonujące, niezależne sądownictwo z właściwą obsadą personalną, między innymi z myślą o zwiększeniu publicznego zaufania do wymiaru sprawiedliwości oraz obronie legalnego obrotu gospodarczego; podkreśla ponadto znaczenie odpolitycznienia administracji publicznej w celu zwiększenia jej efektywności i uwolnienia jej od wpływów politycznych;

22.  docenia determinację i osiągnięcia Gruzji w budowie wolnego społeczeństwa opartego na zasadach rządów prawa, demokracji i pluralizmu społecznego; zwraca uwagę na silne poparcie społeczeństwa gruzińskiego dla tego procesu; podkreśla znaczenie przepisów antydyskryminacyjnych dla zapewnienia równych praw i ochrony wszystkich mniejszości, zwłaszcza mniejszości etnicznych, religijnych i LGBT; z zadowoleniem odnotowuje przyjęcie ustawy antydyskryminacyjnej przez gruziński parlament i wzywa do jej pełnego przestrzegania i wdrożenia zgodnie z literą i duchem prawodawstwa UE oraz Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej; zauważa, że jest to istotny krok w procesie liberalizacji reżimu wizowego; zachęca władze gruzińskie do przeprowadzenia kampanii informacyjnych na ten temat;

23.  dostrzega działania, jakie podjęła Gruzja w celu zwalczania islamofobii i homofobii zgodnie z jej międzynarodowymi zobowiązaniami; podkreśla jednak potrzebę skutecznego wymierzenia sprawiedliwości sprawcom brutalnych aktów islamofobii i homofobii;

24.  z zadowoleniem przyjmuje działania podjęte przez władze Gruzji przy wdrażaniu porozumień w sprawie ułatwień wizowych i readmisji; z zadowoleniem przyjmuje także znaczne postępy w dialogu na temat wiz; popiera wprowadzenie w odpowiednim czasie ruchu bezwizowego dla Gruzji po spełnieniu wszystkich warunków, będącego konkretnym pozytywnym osiągnięciem przynoszącym korzyści obywatelom Gruzji;

25.  wzywa rząd gruziński, by stworzył warunki korzystne dla wolnych mediów, które wspierałyby swobodę wypowiedzi i pluralizm mediów, oraz by umożliwił mediom niezależne i obiektywne przekazywanie informacji, bez nacisków politycznych i ekonomicznych; w tym kontekście apeluje o pełne wdrożenie ustawy o przejrzystości struktury własności mediów;

26.  zachęca rząd do czynienia dalszych postępów w dziedzinie praworządności i dostępu do wymiaru sprawiedliwości poprzez przyjęcie nowego kodeksu sprawiedliwości dla nieletnich zgodnie z normami międzynarodowymi, aby promować dostęp wszystkich dzieci do wymiaru sprawiedliwości; podkreśla potrzebę pilnych reform systemu zabezpieczenia społecznego w celu zmniejszenia narastających nierówności społecznych, które dotykają zwłaszcza dzieci, czego odzwierciedleniem jest coraz wyższy odsetek dzieci żyjących poniżej krajowej granicy ubóstwa (27% w 2013 r. w porównaniu z 25% w 2011 r.) oraz odsetek dzieci żyjących w skrajnym ubóstwie (6% w porównaniu z 3,9% ogółu ludności) i utrzymujących się za mniej niż 1,25 USD dziennie;

27.  z zadowoleniem odnotowuje przyjęcie nowego kodeksu pracy i podkreśla konieczność jego wdrożenia oraz dalszego podnoszenia standardów pracy i pogłębienia dialogu społecznego, tak aby przestrzegać praw pracowniczych i norm pracy ustanowionych przez Międzynarodową Organizację Pracy;

28.  wyraża uznanie dla determinacji Gruzji w dalszym zacieśnianiu więzów gospodarczych z UE poprzez podejmowanie głębokich i trudnych reform gospodarczych;

29.  gratuluje Gruzji tego, że zdołała oprzeć się presji z zewnątrz, m.in. ze strony Rosji, i skierować swój eksport na nowe rynki, a także zachęca Gruzję do podążania tą drogą również w przyszłości; potępia politykę presji gospodarczej prowadzoną przez Rosję w stosunku do Gruzji przed podpisaniem DCFTA w czerwcu 2014 r. oraz po jej podpisaniu;

30.  zdecydowanie uważa, że DCFTA wywrze długofalowy korzystny wpływ na gospodarkę Gruzji, a tym samym przyczyni się do poprawy jakości życia jej obywateli;

31.  z zadowoleniem odnotowuje ratyfikację układu przez parlament Gruzji w dniu 18 lipca 2014 r., czego efektem jest tymczasowe stosowanie DCFTA od dnia 1 września 2014 r.;

32.  wzywa parlamenty państw członkowskich do jak najszybszego ratyfikowania układu o stowarzyszeniu, w tym również DCFTA, tak aby wszystkie postanowienia gospodarcze i handlowe układu mogły bez zwłoki w pełni wejść w życie;

33.  podkreśla fakt, że powodzenie DCFTA będzie zależało od gruntownego wdrożenia przez obie strony zobowiązań określonych w układzie; w związku z tym wzywa UE, aby zapewniła Gruzji wszelką niezbędną pomoc, w tym również w celu obniżenia krótkoterminowych kosztów ponoszonych przez Gruzję; zwraca się do państw członkowskich o dzielenie się z Gruzją swoją wiedzą fachową w dziedzinie reform gospodarczych i zbliżania gospodarczego;

34.  uważa, że kontrola parlamentarna jest podstawowym warunkiem demokratycznego wsparcia polityki UE; wzywa w związku z tym Komisję, aby ułatwiła regularne, szczegółowe i terminowe monitorowanie wdrażania DCFTA przez Parlament Europejski;

35.  wzywa Komisję do ścisłego monitorowania wdrażania DCFTA w celu zapobieżenia dumpingowi socjalnemu i ekologicznemu, zwłaszcza w okresie przejściowym w niektórych sektorach;

36.  wzywa Komisję do szerszego świadczenia pomocy i oferowania wiedzy fachowej organizacjom społeczeństwa obywatelskiego w Gruzji, aby umożliwić im wewnętrzne monitorowanie reform i wywiązywania się przez rząd z podjętych reform i zobowiązań – zwłaszcza w ramach układu i programu stowarzyszeniowego – oraz rozliczanie go z ich realizacji;

37.  wzywa rząd gruziński do współpracy z organizacjami społeczeństwa obywatelskiego i organizacjami pozarządowymi za pomocą spójnego dialogu;

38.  z zadowoleniem przyjmuje czynny udział Gruzji w operacjach zarządzania kryzysowego w ramach wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony UE oraz wzywa Europejską Służbę Działań Zewnętrznych (ESDZ) do zaproszenia Gruzji do udziału w odpowiednich ćwiczeniach i szkoleniach;

39.  podkreśla kluczową rolę Specjalnego Przedstawiciela UE w Regionie Kaukazu Południowego i ds. Kryzysu w Gruzji oraz EUMM dla zapewnienia bezpieczeństwa i stabilności na obszarach sąsiadujących z regionami Abchazji i Osetii Południowej i wzywa do przedłużenia mandatu tej misji na okres po 2016 r.; ponadto wzywa UE do zagwarantowania tej misji odpowiedniego budżetu umożliwiającego jej wykonywanie mandatu;

40.  w związku z tym ubolewa nad brakiem istotnych postępów w rozmowach genewskich pomimo wysiłków podejmowanych przez władze gruzińskie w celu konstruktywnej współpracy z myślą o rozwiązaniu wszystkich problemów w zakresie bezpieczeństwa i problemów humanitarnych na obszarach objętych konfliktem; apeluje, by UE odgrywała skuteczniejszą rolę w tym procesie; potępia proces budowania płotu granicznego (tzw. borderyzacji) wzdłuż granicy administracyjnej Abchazji i Regionu Cchinwali/Osetii Południowej, który doprowadził do rozszerzenia okupowanych terytoriów na niekorzyść Gruzji, ma tragiczne skutki humanitarne dla lokalnej ludności oraz utrudnia budowanie zaufania;

41.  wspiera pozytywne działania rządu gruzińskiego mające na celu poprawę stosunków z Rosją; wzywa Rosję będącą ważnym podmiotem w tym regionie do konstruktywnego zaangażowania się w znalezienie pokojowego rozwiązania powyższych konfliktów, a zwłaszcza w rozmowy genewskie, których uczestnicy mają za zadanie monitorowanie wykonania porozumienia w sprawie zawieszenia broni z dnia 12 sierpnia 2008 r. między Rosją a Gruzją; jest zdania, że obie strony muszą w pełni przestrzegać wszystkich postanowień porozumienia w sprawie zawieszenia broni, w tym zwłaszcza zobowiązania Rosji do wycofania wszystkich jej sił wojskowych i zagwarantowania EUMM pełnego i nieograniczonego dostępu do separatystycznych terytoriów Abchazji i Regionu Cchinwali/Osetii Południowej; podkreśla konieczność bezpiecznego i godnego powrotu uchodźców i osób wewnętrznie przesiedlonych (IDP) do miejsc ich stałego zamieszkania;

42.  podkreśla znaczenie pogłębienia kontaktów międzyludzkich na wszystkich szczeblach na obszarach objętych konfliktem w celu stworzenia niezbędnych warunków sprzyjających stałemu dialogowi oraz dalszego wspierania budowania zaufania z myślą o intensyfikacji procesu pokojowego i pojednaniu stron;

43.  ponownie wyraża przekonanie, że proces stowarzyszeniowy nie stanowi zagrożenia dla interesów politycznych i gospodarczych Rosji, i ubolewa nad tym, że przywódcy rosyjscy w ten sposób go traktują; zauważa, że każde państwo ma pełne prawo do podejmowania własnych decyzji politycznych, jednak celem zaangażowania UE w stosunki z partnerami wschodnimi jest upowszechnianie dobrobytu i umacnianie stabilności politycznej i społecznej, na czym skorzystają wszystkie kraje w regionie;

44.  zaznacza, że wejście w życie układu o stowarzyszeniu między UE a Gruzją, możliwe włączenie Armenii do unii celnej oraz fakt, że Azerbejdżan pozostaje poza głównymi blokami gospodarczymi, w tym WTO, mogłoby zakłócić tradycyjne stosunki gospodarcze w regionie; całkowicie popiera stopniowe różnicowanie w ramach Partnerstwa Wschodniego w celu dostosowania się do różnych poziomów ambicji i zdolności partnerów, uważa jednak, że dla UE zasadnicze znaczenie ma podejście regionalne, umożliwiające jej skuteczne przyczynienie się do zapewnienia stabilności i rozwoju gospodarczego Zakaukazia; wzywa zatem Komisję, by wspierała kraje tego regionu w rozwiązywaniu ewentualnych problemów, które mogą wyniknąć z takiej sytuacji, oraz by pomogła Gruzji w podjęciu nowych wysiłków na rzecz wspierania nowych form współpracy na Zakaukaziu;

45.  zwraca uwagę na kluczową rolę Gruzji, jeśli chodzi o rozwój korytarza południowego i przebieg rurociągów ropy i gazu, która może mieć strategiczne znaczenie dla europejskiego bezpieczeństwa energetycznego; wzywa w związku z tym do pełnego przestrzegania norm środowiskowych UE przy budowie infrastruktury energetycznej; ponadto podkreśla znaczenie dywersyfikacji źródeł energii, co dotyczy w szczególności odnawialnych źródeł energii, oraz zgodności z unijnymi strategiami i celami w zakresie zmiany klimatu;

46.  wzywa Komisję, by wspierała i ściśle monitorowała władze gruzińskie w realizacji ich programu inwestycji w budowę, odnowę i odbudowę elektrowni wodnych, nakłaniając je do pełnego przestrzegania standardów i norm UE, zwłaszcza w zakresie oceny oddziaływania większych elektrowni na środowisko;

47.  podkreśla, że współpraca Parlamentu Europejskiego z parlamentem gruzińskim ma istotne znaczenie, ponieważ pozwala na monitorowanie wdrażania układu i programu stowarzyszeniowego; jest zdania, że wejście w życie układu o stowarzyszeniu oraz stworzenie nowych instytucjonalnych ram współpracy, obejmujących Radę Stowarzyszenia, wymaga analogicznego zacieśnienia współpracy na szczeblu parlamentarnym; w związku z tym uważa, że należy powołać parlamentarny komitet stowarzyszenia UE-Gruzja, biorąc pod uwagę różny zakres stosunków z Armenią i Azerbejdżanem;

48.  wzywa Gruzję do przedstawienia społeczeństwu gruzińskiemu, w tym ludności na terytoriach Abchazji i Osetii Południowej, kompleksowych informacji dotyczących Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony, we współpracy ze Specjalnym Przedstawicielem UE w Regionie Kaukazu Południowego i ds. Kryzysu w Gruzji oraz EUMM;

49.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich oraz rządowi i parlamentowi Gruzji.

(1) Dz.U. C 153 E z 31.5.2013, s. 137.
(2) Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0567.
(3) Teksty przyjęte, P7_TA(2014)0457.
(4) Teksty przyjęte, P7_TA(2014)0229.
(5) Teksty przyjęte, P7_TA(2014)0404.
(6) Teksty przyjęte, P8_TA(2014)0111.


Układ o stowarzyszeniu z Gruzją ***
PDF 283kWORD 49k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 18 grudnia 2014 r. w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony (09827/2014 – C8-0129/2014 – 2014/0086(NLE))
P8_TA(2014)0111A8-0041/2014

(Zgoda)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając projekt decyzji Rady (09827/2014),

–  uwzględniając projekt Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Gruzją, z drugiej strony (17901/2013),

–  uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę na mocy art. 217, art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a), art. 218 ust. 7 i art. 218 ust. 8 akapit drugi Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (C8-0129/2014),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 17 listopada 2011 r. zawierającą zalecenia Parlamentu Europejskiego dla Rady, Komisji oraz Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych w sprawie negocjacji dotyczących układu o stowarzyszeniu między UE a Gruzją(1),

–  uwzględniając swoją rezolucję nieustawodawczą z dnia 18 grudnia 2014 r.(2) w sprawie projektu decyzji,

–  uwzględniając art. 99 ust. 1 akapity pierwszy i trzeci oraz art. 99 ust. 2 i art. 108 ust. 7 Regulaminu,

–  uwzględniając zalecenie Komisji Spraw Zagranicznych oraz opinię Komisji Handlu Międzynarodowego (A8-0041/2014),

1.  wyraża zgodę na zawarcie umowy;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich oraz rządowi i parlamentowi Gruzji.

(1) Dz.U. C 153 E z 31.5.2013, s. 137.
(2) Teksty przyjęte, P8_TA(2014)0110.

Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności