Indeks 
Teksty przyjęte
Środa, 10 czerwca 2015 r. - Strasburg
Przyjęcie poprawki dauhańskiej do Protokołu z Kioto ***
 Porozumienie UE-Islandia dotyczące uczestnictwa Islandii w drugim okresie rozliczeniowym Protokołu z Kioto ***
 Przystąpienie Chorwacji do konwencji o pomocy prawnej w sprawach karnych *
 Przystąpienie Chorwacji do konwencji w sprawie zwalczania korupcji funkcjonariuszy WE lub funkcjonariuszy państw członkowskich *
 Stan stosunków UE-Rosja
 Sprawozdanie roczne Komitetu Nadzoru OLAF za 2014 r.
 Sytuacja na Węgrzech
 Sprawozdanie z postępów Turcji w 2014 r.

Przyjęcie poprawki dauhańskiej do Protokołu z Kioto ***
PDF 330kWORD 63k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 10 czerwca 2015 r. w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie przyjęcia w imieniu Unii Europejskiej poprawki dauhańskiej do Protokołu z Kioto do Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu i wspólnej realizacji wynikających z niego zobowiązań (10400/2014 – C8-0029/2015 – 2013/0376(NLE))
P8_TA(2015)0221A8-0167/2015

(Zgoda)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając projekt decyzji Rady (10400/2014),

–  uwzględniając poprawkę do protokołu z Kioto przyjętą na ósmej sesji Konferencji Stron będącej posiedzeniem stron protokołu z Kioto, które odbyło się w Ad-Dausze (Katar) w grudniu 2012 r. (poprawka dauhańska do protokołu z Kioto),

—  uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę na podstawie art. 192 ust. 1 oraz art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (C8-0029/2015),

—  uwzględniając pismo Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii,

—  uwzględniając art. 99 ust. 1 akapit pierwszy i trzeci, art. 99 ust. 2 i art. 108 ust. 7 Regulaminu,

–  uwzględniając zalecenie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A8–0167/2015),

1.  wyraża zgodę na przyjęcie poprawki dauhańskiej do protokołu z Kioto;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Organizacji Narodów Zjednoczonych.


Porozumienie UE-Islandia dotyczące uczestnictwa Islandii w drugim okresie rozliczeniowym Protokołu z Kioto ***
PDF 317kWORD 62k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 10 czerwca 2015 r. w sprawie projektu decyzji Rady dotyczącej zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Porozumienia między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Islandią, z drugiej strony, dotyczącego uczestnictwa Islandii we wspólnej realizacji zobowiązań Unii Europejskiej, jej państw członkowskich i Islandii w drugim okresie rozliczeniowym Protokołu z Kioto do Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (10883/2014 – C8-0088/2015 – 2014/0151(NLE))
P8_TA(2015)0222A8-0166/2015

(Zgoda)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając projekt decyzji Rady (10883/2014),

–  uwzględniając Porozumienie między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Islandią, z drugiej strony, dotyczące uczestnictwa Islandii we wspólnej realizacji zobowiązań Unii Europejskiej, jej państw członkowskich i Islandii w drugim okresie rozliczeniowym protokołu z Kioto do Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (10941/2014);

–  uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę zgodnie z art. 192 ust. 1 oraz art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (C8–0088/2015),

–  uwzględniając pismo Komisji Spraw Zagranicznych,

–  uwzględniając art. 99 ust. 1 akapit pierwszy i trzeci, art. 99 ust. 2 i art. 108 ust. 7 Regulaminu,

–  uwzględniając zalecenie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A8-0166/2015),

1.  wyraża zgodę na zawarcie porozumienia;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Republiki Islandii.


Przystąpienie Chorwacji do konwencji o pomocy prawnej w sprawach karnych *
PDF 313kWORD 61k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 10 czerwca 2015 r. w sprawie zalecenia w sprawie decyzji Rady dotyczącej przystąpienia Chorwacji do konwencji z dnia 29 maja 2000 r. ustanowionej przez Radę zgodnie z art. 34 Traktatu o Unii Europejskiej o pomocy prawnej w sprawach karnych pomiędzy państwami członkowskimi Unii Europejskiej oraz do protokołu do niej z dnia 16 października 2001 r. (COM(2014)0685 – C8-0275/2014 – 2014/0321(NLE))
P8_TA(2015)0223A8-0156/2015

(Konsultacja)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając zalecenie Komisji przedstawione Radzie (COM(2014)0685),

–  uwzględniając art. 3 ust. 4 i 5 aktu przystąpienia Chorwacji, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C8–0275/2014),

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A8-0156/2015),

1.  zatwierdza zalecenie Komisji;

2.  zwraca się do Rady o poinformowanie go w przypadku uznania za stosowne odejścia od tekstu przyjętego przez Parlament;

3.  zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem w przypadku uznania za stosowne wprowadzenia znaczących zmian do tekstu przyjętego przez Parlament;

4.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.


Przystąpienie Chorwacji do konwencji w sprawie zwalczania korupcji funkcjonariuszy WE lub funkcjonariuszy państw członkowskich *
PDF 316kWORD 61k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 10 czerwca 2015 r. w sprawie zalecenia dotyczącego decyzji Rady dotyczącej przystąpienia Chorwacji do konwencji z dnia 26 maja 1997 r. sporządzonej na podstawie art. K.3 ust. 2 lit. c) Traktatu o Unii Europejskiej w sprawie zwalczania korupcji funkcjonariuszy Wspólnot Europejskich lub funkcjonariuszy państw członkowskich Unii Europejskiej (COM(2014)0661 – C8-0274/2014 – 2014/0322(NLE))
P8_TA(2015)0224A8-0157/2015

(Konsultacja)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając zalecenie Komisji przedstawione Radzie (COM(2014)0661),

–  uwzględniając art. 3 ust. 4 i 5 Aktu przystąpienia Chorwacji, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C8-0274/2014),

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A8-0157/2015),

1.  zatwierdza zalecenie Komisji;

2.  zwraca się do Rady o poinformowanie go w przypadku uznania za stosowne odejścia od tekstu przyjętego przez Parlament;

3.  zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem w przypadku uznania za stosowne wprowadzenia znaczących zmian do tekstu przyjętego przez Parlament;

4.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.


Stan stosunków UE-Rosja
PDF 277kWORD 122k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 10 czerwca 2015 r. w sprawie stosunków UE-Rosja (2015/2001(INI))
P8_TA(2015)0225A8-0162/2015

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje rezolucje: z dnia 13 grudnia 2012 r. zawierającą zalecenia Parlamentu Europejskiego dla Rady, Komisji oraz Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych w sprawie negocjacji dotyczących nowej umowy między UE a Rosją(1), z dnia 12 września 2013 r. w sprawie nacisku, jaki Rosja wywiera na kraje Partnerstwa Wschodniego (w kontekście zbliżającego się szczytu Partnerstwa Wschodniego w Wilnie)(2), z dnia 6 lutego 2014 r. w sprawie szczytu UE-Rosja(3) oraz z dnia 18 września 2014 r. w sprawie sytuacji na Ukrainie i stanu stosunków UE-Rosja(4) i z dnia 12 marca 2015 r. w sprawie zabójstwa rosyjskiego przywódcy opozycji Borysa Niemcowa i stanu demokracji w Rosji(5),

–  uwzględniając konkluzje i oświadczenia Rady Europejskiej, Rady do Spraw Zagranicznych i przywódców G7 z ostatnich 18 miesięcy na temat sytuacji na Ukrainie i stosunków z Rosją,

–  uwzględniając porozumienia osiągnięte w Mińsku w dniach 5 i 19 września 2014 r. oraz w dniu 12 lutego 2015 r.(6),

–  uwzględniając deklarację szczytu NATO w Walii z dnia 5 września 2014 r.,

–  uwzględniając rezolucje przyjęte przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych w dniu 27 marca 2014 r.(7) i przez Radę Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych w dniu 17 lutego 2015 r.(8),

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Zagranicznych (A8-0162/2015),

A.  mając na uwadze, że UE od wielu lat stara się zbudować korzystne dla obu stron strategiczne partnerstwo z Rosją, oparte na wspólnych wartościach i zasadach, takich jak demokracja i praworządność, oraz na wspólnych interesach; mając na uwadze, że UE pozostaje otwarta na takie relacje i na prowadzący do nich dialog oraz pragnie powrócić na drogę współpracy z Rosją, jeżeli władze Rosji spełnią swoje międzynarodowe i prawne zobowiązania;

B.  mając na uwadze, że w reakcji na naruszenie przez Rosję integralności terytorialnej Gruzji w 2008 r., trwającą okupację gruzińskich regionów Abchazji i Cchinwali (Osetii Południowej) oraz na niewypełnienie przez Rosję wszystkich zobowiązań zawartych w porozumieniu z 2008 r. o zawieszeniu broni, a także pomimo tego UE opowiedziała się za modelem zacieśnionej współpracy w celu utrzymania stosunków z Rosją i z myślą o obopólnych korzyściach; mając na uwadze, że zamiast podejmować środki ograniczające, podjęto lub rozszerzono wiele inicjatyw służących pogłębieniu współpracy, takich jak wspólne przestrzenie, partnerstwo na rzecz modernizacji, negocjacje dotyczące nowej umowy między UE a Rosją i dialog w sprawie praw człowieka;

C.  mając na uwadze, że Rosja – bezprawnie anektując Krym, co zdecydowanie potępiła UE i co nie zostanie uznane, i rozpoczynając zbrojny konflikt z Ukrainą, w którym uczestniczą bezpośrednio i pośrednio siły wojskowe i służby bezpieczeństwa, oraz umyślnie destabilizując to sąsiednie suwerenne i niepodległe państwo – poważnie pogorszyła stosunki z UE, ponieważ naruszyła podstawowe zasady europejskiego bezpieczeństwa poprzez nieposzanowanie granic i niedotrzymanie zobowiązań międzynarodowych, zwłaszcza zobowiązań na mocy Karty Narodów Zjednoczonych, Aktu Końcowego z Helsinek, memorandum budapeszteńskiego, Paryskiej karty dla nowej Europy z 1990 r. i dwustronnego Traktatu o przyjaźni, współpracy i partnerstwie; mając na uwadze, że sytuacja humanitarna na Krymie i we wschodniej Ukrainie znacznie się pogorszyła i że odnotowano tam kilka tysięcy ofiar śmiertelnych;

D.  mając na uwadze, że Rosja jest bezpośrednio lub pośrednio zaangażowana w wiele zamrożonych konfliktów w swoim sąsiedztwie – w Naddniestrzu, Osetii Południowej, Abchazji i Górskim Karabachu – co stanowi poważną przeszkodę w rozwoju i zapewnieniu stabilności odnośnych państw sąsiedzkich oraz w ich zbliżeniu do Unii Europejskiej;

E.  mając na uwadze, że Federacja Rosyjska wpisała na czarną listę 89 polityków UE, m.in. obecnych i byłych posłów do Parlamentu Europejskiego, i urzędników oraz odmawia im wjazdu do Rosji;

F.  mając na uwadze, że Rosja – wbrew duchowi stosunków dobrosąsiedzkich i naruszając międzynarodowe prawo, zasady i normy – prowadzi umyślnie działania mające na celu destabilizację jej sąsiadów poprzez bezprawne embarga handlowe lub zawieranie traktatów integracyjnych z regionami separatystycznymi, przy czym opiera te działania na doktrynie, zgodnie z którą uważa się za uprawnioną do chronienia obywateli rosyjskich za granicą;

G.  mając na uwadze, że w reakcji na bezprawną aneksję Krymu oraz zapoczątkowaną przez Rosję wojnę hybrydową przeciwko Ukrainie UE przyjęła stopniowo serię środków ograniczających; mając na uwadze, że w reakcji na agresję Rosji wiele innych krajów przyjęło podobne sankcje;

H.  mając na uwadze, że trzeba dążyć do zapewnienia konstruktywnych stosunków między UE a Rosją w perspektywie długoterminowej, w interesie obu stron i z myślą o stawianiu czoła wspólnym wyzwaniom globalnym, jak zmiana klimatu, rozwój technologiczny oraz walka z terroryzmem, ekstremizmem i przestępczością zorganizowaną; mając na uwadze, że współpraca UE z Rosją przynosi pozytywne rezultaty w niektórych dziedzinach, jak wymiar północny czy współpraca transgraniczna; mając na uwadze, że Rosja przyjęła konstruktywne podejście podczas ostatnich negocjacji w sprawie Iranu;

I.  mając na uwadze, że te ograniczające, ukierunkowane środki nie są wymierzone w ludność rosyjską, ale przeciwko pewnym osobom i przedsiębiorstwom powiązanym z przywódcami rosyjskimi, które czerpią bezpośrednie korzyści z obecnego impasu z Ukrainą, w sektorze gospodarki i obrony, jak również dążą do wpłynięcia na zmianę polityki rosyjskiego rządu względem wspólnego sąsiedztwa oraz działań w nim prowadzonych; mając na uwadze, że sankcje związane z destabilizacją sytuacji na wschodzie Ukrainy powinny zostać zniesione po całkowitym wdrożeniu przez Rosję postanowień porozumień mińskich; mając na uwadze, że te sankcje należy wzmocnić, jeśli Rosja wybierze kontynuowanie bezpośredniej lub pośredniej destabilizacji Ukrainy oraz naruszanie jej integralności terytorialnej; mając na uwadze, że sankcje związane z bezprawną aneksją Krymu zostaną utrzymane do momentu oddania półwyspu Ukrainie;

J.  mając na uwadze, że Federacja Rosyjska, jako pełnoprawny członek Rady Europy i Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie oraz sygnatariusz Powszechnej deklaracji praw człowieka, zobowiązała się przestrzegać zasad demokracji i praworządności oraz szanować prawa człowieka; mając na uwadze, że UE zdecydowanie popiera przystąpienie Rosji do różnych międzynarodowych organizacji i forów, jak G8, G20 czy WTO, oraz jej udział w ich pracach; mając na uwadze, że włączenie Rosji do tych organów spowodowało napięcia wynikające z powtarzającego się naruszania zasad przez Rosję, np. nieprzestrzegania standardów i zobowiązań WTO (poprzez wprowadzenie licznych środków dyskryminacyjnych przeciwko poszczególnym państwom członkowskim UE i innym krajom w sąsiedztwie), z niewykonania ponad tysiąca wyroków Europejskiego Trybunału Praw Człowieka oraz z niegwarantowania podstawowych praw człowieka; mając na uwadze, że konsultacje między UE a Rosją dotyczące praw człowieka nie były rozstrzygające ani nie przyniosły konkretnych rezultatów;

K.  mając na uwadze, że praworządność jest jedną z fundamentalnych zasad UE, która zakłada nie tylko poszanowanie demokracji i praw człowieka, ale również zgodność z prawem międzynarodowym, zapewnienie sprawiedliwego egzekwowania i stosowania prawa, jak również niezawisłość i bezstronność wymiaru sprawiedliwości; mając na uwadze, że warunki te nie są spełnione w Rosji, gdzie władze nie zapewniają praworządności i poszanowania praw podstawowych oraz gdzie w ostatnich latach pogorszyła się sytuacja w zakresie praw politycznych, wolności obywatelskich i wolności mediów; mając na uwadze, że ostatnio przyjęto akty prawne zawierające niejednoznaczne przepisy wykorzystywane do dalszego ograniczania działań opozycji i podmiotów społeczeństwa obywatelskiego; mając na uwadze, że niedawne przyjęcie ustawy uznającej tak zwaną „propagandę homoseksualną” za niezgodną z prawem doprowadziło do nasilenia przemocy i mowy nienawiści względem osób homoseksualnych i LGBTI, przy czym władze nie zajmują się tym problemem; mając na uwadze, że w następstwie bezprawnej aneksji Krymu poszanowanie praw człowieka, w tym wolności wypowiedzi, zrzeszania się i zgromadzeń, uległo na półwyspie poważnemu pogorszeniu, a szczególnie odczuwa to społeczność Tatarów krymskich;

L.  mając na uwadze, że czołowy przywódca opozycji Aleksiej Nawalny został oskarżony i skazany na podstawie sfałszowanych dowodów i ciągle jest ofiarą zastraszania i napastowania, co obejmuje też uwięzienie jego brata; mając na uwadze, że Partii Postępu, której jest przywódcą, uniemożliwiono udział w następnych wyborach parlamentarnych; mając na uwadze, że deputowana do ukraińskiej Rady Najwyższej Nadia Sawczenko jest bezprawnie przetrzymywana w Rosji, co jest sprzeczne z prawem międzynarodowym;

M.  mając na uwadze, że według wskaźnika postrzegania korupcji Federacja Rosyjska znajduje się na 136. miejscu ze 175 miejsc, co daje powody do poważnych obaw dotyczących międzynarodowej korupcji i prania pieniędzy w Rosji, które to zjawiska stanowią zagrożenie dla gospodarek europejskich oraz ich integralności;

N.  mając na uwadze, że Rosja aktywnie stosuje wojnę hybrydową, celowo zacierając granice między działaniami militarnymi/paramilitarnymi a aktywnością polityczną;

O.  mając na uwadze, że Federacja Rosyjska znajduje się na 148. miejscu ze 180 miejsc w światowym rankingu wolności prasy z 2014 r.; mając na uwadze, że znacznie zwiększono środki finansowe na kontrolowane przez państwo środki masowego przekazu i upowszechniono ich stosowanie; mając na uwadze, że inicjatywy i działania obrońców praw człowieka, niezależnych organizacji społeczeństwa obywatelskiego, przeciwników politycznych, niezależnych mediów oraz zwykłych obywateli są często ograniczane lub utrudniane; mając na uwadze, że przestrzeń wyrażania niezależnych i pluralistycznych opinii została zawężona i jest nieustannie zagrożona; mając na uwadze, że Europejski Fundusz na rzecz Demokracji zajmuje się sprawą pluralizmu rosyjskich mediów oraz że wraz z partnerami został poproszony o opracowanie nowych inicjatyw medialnych;

P.  mając na uwadze, że nieodpowiedzialne działania rosyjskich myśliwców w pobliżu przestrzeni powietrznej państw członkowskich UE i NATO zagrażają bezpieczeństwu lotów cywilnych i mogą stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa europejskiej przestrzeni powietrznej; mając na uwadze, że Rosja przeprowadza w bezpośrednim sąsiedztwie UE prowokacyjne manewry wojskowe na dużą skalę, zaś groźby dotyczące wojskowych, a nawet nuklearnych ataków Rosji są wygłaszane publicznie; mając na uwadze, że Rosja zawiesiła udział w negocjacjach dotyczących Traktatu o Konwencjonalnych Siłach Zbrojnych w Europie i naruszyła Traktat o Likwidacji Pocisków Średniego i Pośredniego Zasięgu;

Q.  mając na uwadze, że energia, która odgrywa główną i strategiczną rolę w stosunkach UE–Rosja, jest kluczowym instrumentem rosyjskiej polityki zagranicznej; mając na uwadze, że odporność UE na zewnętrzne naciski można osiągnąć poprzez dywersyfikację dostaw energii i zmniejszenie uzależnienia od Rosji; mając na uwadze, że UE musi mówić jednym głosem i wykazywać silną solidarność wewnętrzną, jeśli chodzi o jej bezpieczeństwo energetyczne;

R.  mając na uwadze, że Federacja Rosyjska aktywnie promuje Euroazjatycką Unię Gospodarczą; mając na uwadze, że ten projekt integracji gospodarczej nie powinien być postrzegany jako konkurencyjny wobec Unii Europejskiej;

1.  powtarza, że bezpośrednie i pośrednie zaangażowanie Rosji w konflikt zbrojny na Ukrainie oraz bezprawna aneksja Krymu, a także naruszenie integralności terytorialnej Gruzji, naciski gospodarcze na jej europejskich sąsiadów i ich polityczna destabilizacja stanowią umyślne naruszenie zasad demokratycznych i podstawowych wartości oraz prawa międzynarodowego; w tym kontekście UE nie może rozważać powrotu do normalnych relacji i nie ma ona innego wyboru niż dokonanie krytycznej ponownej oceny jej stosunków z Rosją, która to ocena powinna objąć jak najszybsze przygotowanie planu awaryjnego opartego na miękkiej sile, aby przeciwdziałać agresywnej i prowadzącej do podziałów polityce realizowanej przez Rosję, oraz kompleksowego planu przyszłych stosunków UE z tym krajem i z partnerami z Europy Wschodniej; podkreśla, że konflikt we wschodniej Ukrainie można rozwiązać jedynie politycznie;

2.  podkreśla, że w obecnej sytuacji Rosja, z powodu swoich działań na Krymie i we wschodniej Ukrainie, nie może już być traktowana jako partner strategiczny ani uważana za takiego partnera; wskazuje, że partnerstwa strategiczne muszą opierać się na wzajemnym zaufaniu i poszanowaniu prawa międzynarodowego, którego podstawą są demokracja, suwerenność państwa oraz możliwość wyboru wewnętrznego porządku konstytucyjnego i kierunków polityki zagranicznej, integralność terytorialna państwa, oraz poszanowanie praworządności, praw człowieka i zasad międzynarodowego handlu i dyplomacji;

3.  jest głęboko zaniepokojony tym, że Rosja teraz otwarcie zachowuje się i działa, jakby była rywalem międzynarodowej społeczności demokratycznej i chciała podważać jej oparty na prawie porządek, o czym świadczy zwłaszcza fakt, że kraj ten chce siłą wyznaczać na nowo granice w Europie; jest zaalarmowany nasilającą się atmosferą nienawiści wymierzonej przeciwko działaczom opozycji, obrońcom praw człowieka, mniejszościom i sąsiednim narodom, a także pogorszeniem się sytuacji w zakresie praw człowieka i praworządności w Rosji; potępia tłumienie głosów krytycznych przez stosowanie przemocy, wszczynanie postępowań sądowych, aresztowania i inne środki stosowane przez państwo;

4.  potępia arbitralny środek, jakim jest zakaz wstępu na terytorium Rosji dla polityków i urzędników UE, a także podkreśla, że rosyjscy przywódcy ciągle łamią prawo międzynarodowe, nie stosują się do powszechnych norm i utrudniają działania mające gwarantować przejrzystość; uważa, że akt ten przyniesie skutek przeciwny do zamierzonego oraz zaszkodzi już i tak wątłej komunikacji między Unią Europejską a Rosją; podkreśla, że politycy i urzędnicy UE objęci tym środkiem powinni zostać poinformowani o przyczynach odmowy udzielenia im pozwolenia na wjazd do Rosji, a także powinni mieć prawo odwołania się od takiej decyzji do niezależnego sądu;

5.  jest zdania, że w dłuższej perspektywie konstruktywne i przewidywalne stosunki między UE a Rosją są możliwe i pożądane ze względu na potencjalne korzyści dla obu stron, szczególnie w świetle bieżących stosunków politycznych, handlowych oraz w zakresie transportu i energii, kontaktów międzyludzkich, w tym za pośrednictwem programu Erasmus+ i wspólnych kroków(9), współpracy transgranicznej, zmiany klimatu, środowiska i współpracy sektorowej, mając na uwadze, że wzajemne sankcje szkodzą obu gospodarkom, że należy zająć się wspólnymi wyzwaniami i interesami na arenie międzynarodowej oraz że oparte na podziałach postrzeganie bezpieczeństwa w Europie można przezwyciężyć dzięki wzmożonemu dialogowi; w tym względzie z zadowoleniem przyjmuje pozytywne wyniki współpracy UE i Rosji w różnych dziedzinach, jak walka z terroryzmem, ekstremizmem i przestępczością zorganizowaną, partnerstwo wymiaru północnego, rozmowy z Iranem dotyczące kwestii jądrowych oraz proces pokojowy na Bliskim Wschodzie; wzywa Rosję, aby konstruktywnie przyczyniła się do znalezienia rozwiązania konfliktu w Syrii;

6.  podkreśla, że stosunki UE-Rosja muszą odtąd opierać się na poszanowaniu prawa międzynarodowego i na dialogu, w ramach którego UE będzie gotowa do wznowienia współpracy z władzami w Moskwie w wielu konkretnych dziedzinach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania oraz do zaangażowania się w tę współpracę; podkreśla, że można rozważyć wznowienie współpracy, pod warunkiem że Rosja uszanuje integralność terytorialną i suwerenność Ukrainy, w tym Krymu, w pełni wdroży porozumienia mińskie (które obejmują pełną kontrolę granic sprawowaną przez władze Ukrainy, bezwarunkowe wycofanie rosyjskich oddziałów i broni oraz natychmiastowe zaprzestanie wspierania grup rebeliantów) i zakończy destabilizujące działania wojskowe i w zakresie bezpieczeństwa na granicach państw członkowskich UE; podkreśla, że OBWE okazała się strukturą zdolną wnieść wkład w rozwiązanie kryzysu; podkreśla, że taka ewentualnie wznowiona współpraca nie może być prowadzona kosztem międzynarodowych zasad, europejskich wartości i standardów oraz zobowiązań międzynarodowych; podkreśla, że UE musi wyraźnie określić zarówno swoje oczekiwania względem Rosji, zwłaszcza w odniesieniu do przestrzegania prawa międzynarodowego i zobowiązań umownych oraz do zachowywania się jak przewidywalny partner, jak i działania, jakie podejmie po 31 grudnia 2015 r., jeśli Rosja nie wywiąże się ze swoich zobowiązań (lub wcześniej, jeśli sytuacja w terenie istotnie się zmieni), i formę współpracy, jaką będzie gotowa zaoferować, jeśli Rosja wywiąże się z tych zobowiązań; podkreśla, że taka współpraca powinna opierać się na pełnym poszanowaniu międzynarodowych norm praw człowieka;

7.  wyraża uznanie w związku z solidarnością i jednością wykazaną przez państwa członkowskie w kontekście bezprawnej aneksji Krymu przez Rosję oraz bezpośredniego zaangażowania się Rosji w wojnę na Ukrainie, co umożliwiło przyjęcie, a następnie rozszerzenie środków zaradczych i ich powiązanie z pełnym wdrożeniem porozumień mińskich; apeluje do państw członkowskich o potraktowanie ochrony tej jedności w sposób absolutnie priorytetowy i o powstrzymanie się od dwustronnych kontaktów i porozumień, które mogłyby zaszkodzić tej jedności lub być interpretowane jako działające na jej niekorzyść; powtarza, że jedność działania i solidarność między państwami członkowskimi oraz z państwami kandydującymi ma podstawowe znaczenie dla zapewnienia wiarygodności, legitymacji i skuteczności strategii politycznych UE i jej zdolności do przeciwstawiania się zewnętrznym wyzwaniom i presjom, przy jednoczesnym wspieraniu głębszych, opartych na współpracy stosunków z krajami Partnerstwa Wschodniego;

8.  w tym względzie podkreśla, że pogłębienie integracji unijnej oraz spójności między wewnętrznymi i zewnętrznymi strategiami politycznymi ma kluczowe znaczenie dla bardziej spójnej, skutecznej i udanej polityki zewnętrznej i polityki bezpieczeństwa UE, również względem Rosji; zatem wzywa państwa członkowskie do nieustawania w wysiłkach i do ich zintensyfikowania z myślą o skutecznym wyeliminowaniu wąskich gardeł w zakresie podejmowania decyzji oraz o konsolidacji, wraz z państwami kandydującymi, wspólnych strategii politycznych, zwłaszcza w obszarach handlu, usług i transakcji finansowych, migracji, energii, zarządzania granicami zewnętrznymi, bezpieczeństwa informacji i bezpieczeństwa cybernetycznego;

9.  ponownie wzywa UE i jej państwa członkowskie do pełnego wykorzystywania postanowień i instrumentów przewidzianych w Traktacie z Lizbony w celu umocnienia perspektywicznego i strategicznego charakteru europejskiej wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa; ponadto jest głęboko przekonany, że uczynienie z praw człowieka centralnego elementu każdego aspektu działań zewnętrznych UE warunkuje odgrywanie przez UE roli szanowanego i wiarygodnego podmiotu globalnego;

10.  ponownie wyraża przekonanie, że polityka energetyczna jest istotnym elementem polityki zewnętrznej UE; zdecydowanie popiera zatem szybkie utworzenie silnej europejskiej unii energetycznej, zwłaszcza wzajemnych powiązań pomiędzy krajowymi sieciami energetycznymi, aby znacznie ograniczyć uzależnienie poszczególnych państw członkowskich od zewnętrznych dostawców energii, zwłaszcza od Rosji; jest głęboko przekonany, że kruchość europejskiej solidarności i wyzwania, przed jakimi ona stoi, a także zagrożenia dla poszczególnych państw członkowskich i państw kandydujących wiążące się z wykorzystywaniem energii jako politycznej i dyplomatycznej karty przetargowej można skutecznie zwalczać jedynie poprzez pełne wdrożenie unijnego prawodawstwa w zakresie energii, a zwłaszcza poprzez wdrożenie trzeciego pakietu energetycznego oraz ukończenie wolnego, przejrzystego, zintegrowanego, zsynchronizowanego, energooszczędnego – zakładającego odpowiedni udział odnawialnych źródeł energii – i odpornego europejskiego wewnętrznego rynku energii, który zapewnia zróżnicowane źródła zaopatrzenia i na którym przepisy dotyczące konkurencji stosowane są w sposób jednoznaczny; wzywa UE, by udzielała odpowiedniego wsparcia umawiającym się stronom Wspólnoty Energetycznej, które zobowiązały się do wdrożenia dorobku prawnego UE w zakresie energii, z myślą o poprawie ich możliwości negocjacyjnych wobec zewnętrznych dostawców energii;

11.  podkreśla konieczność i znaczenie zawieszenia współpracy z Rosją w sektorze obrony z uwagi na jej agresywną postawę i wzywa państwa członkowskie oraz państwa kandydujące do powstrzymania się od podejmowania jakichkolwiek decyzji, które mogłyby zagrozić temu jednolitemu stanowisku; jest zatem zdania, że pomimo ich dwustronnego charakteru porozumienia dotyczące współpracy z Rosją w zakresie obrony powinny być uważnie oceniane na szczeblu UE, aby określić odpowiednie i spójne podejście; odnotowuje znaczenie współpracy między UE a NATO w tym względzie;

12.  jest głęboko zaniepokojony coraz większymi ograniczeniami wolności środków przekazu i internetu, zaostrzaniem kontroli mediów internetowych, wykorzystywaniem przymusu do ograniczania bezstronnego reporterstwa oraz degradacją standardów dziennikarstwa w Rosji, a także coraz większym monopolem, jaki na informacje dostępne za granicą dla odbiorców rosyjskojęzycznych mają państwowe środki masowego przekazu; potępia zakaz transmitowania ukraińskich i tatarskich kanałów telewizyjnych na Krymie;

13.  ponownie apeluje o rozwijanie umocnionych zdolności analitycznych i monitorujących względem rosyjskiej propagandy, zwłaszcza w języku rosyjskim, aby móc rozpoznać umyślnie zniekształcone informacje rozpowszechnianie w różnych językach UE oraz szybko i odpowiednio na nie zareagować; zwraca się do Komisji o niezwłoczne przeznaczenie odpowiednich środków na konkretne projekty mające na celu przeciwdziałanie rosyjskiej propagandzie i dezinformacji w UE i za granicą oraz przekazywanie obiektywnych informacji ogółowi społeczeństwa wschodnich krajów partnerskich, a także o opracowanie odpowiednich instrumentów komunikacji strategicznej; w tym względzie z zadowoleniem przyjmuje konkluzje Rady Europejskiej z dnia 20 marca 2015 r. dotyczące planu działania na rzecz przeciwdziałania kampaniom dezinformacyjnym; wzywa Komisję i państwa członkowskie, by opracowały również skoordynowany mechanizm umożliwiający przejrzyste gromadzenie, monitorowanie i przekazywanie przejrzystych danych dotyczących finansowej, politycznej czy technicznej pomocy świadczonej przez Rosję partiom politycznym i innym organizacjom w UE, aby ocenić zaangażowanie Rosji w życie polityczne i debatę publiczną w UE i u jej wschodnich sąsiadów oraz jej wpływ na nie, a także by podjęły odpowiednie środki;

14.  wyraża głębokie zaniepokojenie obserwowaną od niedawna tendencją do poprawiania i ponownego interpretowania przez media kontrolowane przez państwo rosyjskie wydarzeń historycznych dwudziestego wieku, takich jak podpisanie paktu Ribbentrop–Mołotow i tajnych protokołów do niego, oraz do wybiórczego posługiwania się relacjami historycznymi dla celów bieżącej propagandy politycznej;

15.  wyraża głębokie zaniepokojenie tolerowanymi przez rosyjskich przywódców coraz bardziej intensywnymi kontaktami i współpracą między europejskimi populistycznymi, faszystowskimi i skrajnie prawicowymi partiami a siłami nacjonalistycznymi w Rosji; uznaje, że stanowi to zagrożenie dla porządku demokratycznego i praworządności w UE; w związku z tym wzywa instytucje UE oraz państwa członkowskie do podjęcia działań mających na celu przeciwstawienie się zagrożeniu utworzenia takiej „nacjonalistycznej międzynarodówki”;

16.  jest głęboko zaniepokojony wsparciem i finansowaniem udzielanym przez Rosję radykalnym i ekstremistycznym partiom w państwach członkowskich UE; uważa, że niedawne spotkanie radykalnie prawicowych partii w Sankt Petersburgu godzi w pamięć milionów Rosjan, którzy poświęcili życie, by uchronić świat przed nazizmem;

17.  apeluje do UE o zapewnienie wsparcia projektom mającym na celu promowanie i rozwijanie wysokich standardów dziennikarskich, wolności mediów oraz bezstronnych i wiarygodnych informacji w Rosji, a także przeciwdziałanie propagandzie w UE i w krajach Partnerstwa Wschodniego; wzywa Komisję do udostępnienia odpowiednich środków finansowych dla inicjatyw rozwijających rosyjskojęzyczne media stanowiące alternatywę dla rosyjskich mediów kontrolowanych przez państwo, aby zapewnić odbiorcom rosyjskojęzycznym wiarygodne i niezależne źródła informacji;

18.  powtarza, że bezwzględne poszanowanie praworządności jest główną i fundamentalną zasadą UE, a także wzywa do jej ścisłego, szybkiego i bezwarunkowego stosowania w przypadku jakiegokolwiek naruszenia zasad; zwraca się do Komisji, aby z taką samą determinacją stosowała zasadę wolnej i uczciwej konkurencji na jednolitym rynku, również w postępowaniach przeciwko Gazpromowi; jest zdania, że UE i jej państwa członkowskie muszą bardziej nalegać na to, by Rosja konstruktywnie podeszła do swojego członkostwa w WTO i wywiązała się w pełni z kolejnych zobowiązań, w tym przez położenie kresu nieuzasadnionym ograniczeniom handlowym i zapewnienie niedyskryminacyjnego dostępu do swojego rynku;

19.  zwraca się do Rosji, by w pełni współpracowała ze społecznością międzynarodową w ramach dochodzenia dotyczącego katastrofy samolotu MH17, a także potępia wszelkie próby oraz decyzje dotyczące udzielenia amnestii lub odroczenia postawienia zarzutów osobom uznanym za odpowiedzialne; ponownie wzywa Rosję do niezwłocznego zwrócenia wraku oraz wszystkich czarnych skrzynek polskiego samolotu rządowego, który rozbił się w Smoleńsku; zwraca się do wszystkich instytucji UE o przedstawianie tych wniosków podczas wszystkich kontaktów dwustronnych z władzami rosyjskimi;

20.  wzywa rząd Federacji Rosyjskiej do uznania zakresu i powagi problemu przemocy wobec społeczności LGBTI w Rosji i nękania tej grupy oraz do zobowiązania się do podjęcia kroków zmierzających ku położeniu kresu tym nadużyciom i uchyleniu przepisów ustawy nr 135-FZ z dnia 29 czerwca 2013 r. (ustawa o „homoseksualnej propagandzie”) zakazującej rozpowszechniania informacji o związkach LGBT; wzywa ESDZ, Komisję i państwa członkowskie UE, by na spotkaniach z odnośnymi rosyjskimi urzędnikami, również najwyższego szczebla, omawiały kwestię homofobii i przemocy wobec społeczności i aktywistów LGBTI; wzywa ESDZ, Komisję i państwa członkowskie UE — zgodnie z wytycznymi UE przyjętymi w czerwcu 2013 r. — do promowania i ochrony korzystania przez społeczność LGBTI ze wszystkich praw człowieka, do przyczynienia się do zwalczania wszelkich form przemocy skierowanej przeciw tej społeczności przez udzielanie pomocy i udostępnianie środków odwoławczych ofiarom takiej przemocy, wspieranie inicjatyw społeczeństwa obywatelskiego i inicjatyw rządowych w zakresie monitorowania przemocy oraz szkolenie pracowników organów egzekwowania prawa;

21.  biorąc pod uwagę wzbogacenie się społeczeństwa dzięki rozwijaniu prawdziwego i niezależnego społeczeństwa obywatelskiego, wyraża głębokie zaniepokojenie pogarszającą się sytuacją w zakresie praw człowieka, w tym prawa do wolności wypowiedzi, zrzeszania się i zgromadzeń oraz praw osób LGBTI, a także praworządności w Rosji i na Krymie po jego bezprawnej aneksji; zdecydowanie potępia nieustające tłumienie przez rząd nastrojów niezadowolenia poprzez piętnowanie niezależnych organizacji pozarządowych dzięki tak zwanej „ustawie o zagranicznych agentach”, a także potępia stałe i przybierające różne formy represje wobec aktywistów, oponentów politycznych i osób krytykujących reżim; zwraca szczególną uwagę na zabójstwa Anny Politkowskiej, Natalii Estemirowej, Borysa Niemcowa, Siergieja Magnickiego, Aleksandra Litwinienki i innych; domaga się odpowiednich i niezależnych śledztw dotyczących wszystkich zabójstw działaczy politycznych, dziennikarzy i osób zgłaszających przypadki naruszenia, postawienia osób odpowiedzialnych za te czyny przed sądem na znak bezkompromisowej walki z bezkarnością, a także rozważenia ukierunkowanych środków ograniczających, gdyby przeprowadzone dochodzenia nie były zgodne z międzynarodowymi standardami; ponownie apeluje do Rady o wypełnienie zobowiązania do obrony tych zasad oraz o przyjęcie, na wniosek, który niezwłocznie powinna przedłożyć wiceprzewodnicząca / wysoka przedstawiciel, środków ograniczających wobec urzędników zamieszanych w dobrze udokumentowaną sprawę Siergieja Magnickiego; podkreśla, że obowiązek przestrzegania przez Rosję praw człowieka i standardów praworządności wynika bezpośrednio z jej członkostwa w ONZ, Radzie Europy i OBWE;

22.  podkreśla znaczenie zapewniania stałego politycznego i finansowego wsparcia niezależnym działaczom społeczeństwa obywatelskiego, obrońcom praw człowieka, blogerom, niezależnym mediom, znanym naukowcom oraz osobistościom publicznym i organizacjom pozarządowym, aby promować wartości demokratyczne, podstawowe wolności i prawa człowieka w Rosji i na okupowanym Krymie; wzywa Komisję, aby zaplanowała ambitniejsze wsparcie finansowe dla rosyjskiego społeczeństwa obywatelskiego w ramach istniejących instrumentów finansowych przeznaczonych na działania zewnętrzne; zachęca UE do nawiązania współpracy z rosyjskimi urzędnikami i organizacjami społeczeństwa obywatelskiego skłonnymi do opracowania partnerskiej i opartej na współpracy wizji politycznych i dyplomatycznych stosunków z UE; podkreśla potrzebę promowania w miarę możliwości kontaktów międzyludzkich oraz utrzymania, pomimo obecnych stosunków, silnego dialogu i współpracy między studentami i badaczami z UE i Rosji, między społeczeństwem obywatelskim oraz między władzami lokalnymi, aby złagodzić napięcie i zapewnić lepsze wzajemne zrozumienie;

23.  wzywa Komisję, by zaproponowała akt prawny zapewniający pełną przejrzystość finansowania politycznego oraz finansowania partii politycznych w UE zgodnie z zaleceniem Rady Europy, w szczególności w odniesieniu do podmiotów politycznych lub gospodarczych spoza UE;

24.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych, rządowi i parlamentowi Federacji Rosyjskiej oraz rządom i parlamentom krajów Partnerstwa Wschodniego.

(1)1 Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0505.
(2)2 Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0383.
(3)3 Teksty przyjęte, P7_TA(2014)0101.
(4)4 Teksty przyjęte, P8_TA(2014)0025.
(5)5 Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0074.
(6) „Protokół w sprawie wyniku konsultacji trójstronnej grupy kontaktowej” podpisany dnia 5 września 2014 r. oraz „Pakiet działań na rzecz wdrożenia porozumień mińskich” przyjęty dnia 12 lutego 2015 r.
(7) Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ A/RES/68/262 w sprawie integralności terytorialnej Ukrainy.
(8) Rezolucja Rady Bezpieczeństwa ONZ S/RES/2202(2015).
(9) Wspólne kroki na rzecz krótkoterminowych podróży obywateli Rosji i UE w ruchu bezwizowym.


Sprawozdanie roczne Komitetu Nadzoru OLAF za 2014 r.
PDF 252kWORD 87k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 10 czerwca 2015 r. w sprawie rocznego sprawozdania Komitetu Nadzoru OLAF za rok 2014 (2015/2699(RSP))
P8_TA(2015)0226RC-B8-0539/2015

Parlament Europejski,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999(1),

–  uwzględniając swoją decyzję z dnia 29 kwietnia 2015 r. w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2013, sekcja 3 – Komisja i agencje wykonawcze(2),

–  uwzględniając swoją decyzję z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2012, sekcja 3 – Komisja i agencje wykonawcze(3),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 3 lipca 2013 r. w sprawie sprawozdania rocznego za rok 2011 dotyczącego ochrony interesów finansowych Unii Europejskiej – Zwalczanie nadużyć finansowych(4),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 11 marca 2015 r. w sprawie sprawozdania rocznego za rok 2013 dotyczącego ochrony interesów finansowych Unii Europejskiej – zwalczanie nadużyć finansowych(5),

–  uwzględniając roczne sprawozdanie z działalności Komitetu Nadzoru OLAF (zwanego dalej „Komitetem Nadzoru”) za rok 2014,

–  uwzględniając opinię Komitetu Nadzoru nr 4/2014 zatytułowaną „Kontrola czasu trwania dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych”,

–  uwzględniając odpowiedź OLAF-u na opinię Komitetu Nadzoru nr 4/2014,

–  uwzględniając opinię Komitetu Nadzoru nr 5/2014 zatytułowaną „Sprawozdawczość zewnętrzna OLAF-u w zakresie czasu trwania dochodzeń”,

–  uwzględniając odpowiedź OLAF-u na opinię Komitetu Nadzoru nr 5/2014,

–  uwzględniając sprawozdanie Komitetu Nadzoru nr 1/2014 zatytułowane „Zagwarantowanie niezależności OLAF-u w prowadzeniu dochodzeń”,

–  uwzględniając sprawozdanie Komitetu Nadzoru nr 2/2014 zatytułowane „Wykonanie przez OLAF zaleceń Komitetu Nadzoru”,

–  uwzględniając sprawozdanie Komitetu Nadzoru nr 3/2014 zatytułowane „Wszczynanie postępowań w OLAF-ie w 2012 r.”,

–  uwzględniając odpowiedź OLAF-u na sprawozdanie Komitetu Nadzoru nr 3/2014,

–  uwzględniając komunikat Komitetu Nadzoru w sprawie dokonanej przez Komitet Nadzoru analizy projektu priorytetów polityki dochodzeniowej OLAF-u na rok 2015,

–  uwzględniając roczne sprawozdanie z działalności Komitetu Nadzoru za 2013 r.,

–  uwzględniając opinię Komitetu Nadzoru nr 2/2013 zatytułowaną „Ustanowienie wewnętrznej procedury rozpatrywania skarg w OLAF-ie”,

–  uwzględniając opinię Komitetu Nadzoru nr 1/2014 zatytułowaną „Priorytety polityki dochodzeniowej OLAF-u”,

–  uwzględniając opinię Komitetu Nadzoru nr 2/2014 zatytułowaną „Wybór postępowań w OLAF-ie”,

–  uwzględniając uwagi Komitetu Nadzoru w sprawie procedur dochodzeniowych w OLAF-ie,

–  uwzględniając zalecenia Komitetu Nadzoru z 2012 r.,

–  uwzględniając dokument Komitetu Nadzoru zatytułowany „Misja, kompetencje i cele Komitetu Nadzoru Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych – strategia średnioterminowa (2014–2015)”,

–  uwzględniając ustalenia robocze Komitetu Nadzoru z OLAF-em,

–  uwzględniając pytania skierowane do Komisji i Rady dotyczące rocznego sprawozdania Komitetu Nadzoru OLAF za rok 2014 (O-000060/2015 – B8‑0553/2015, O-000061/2015 – B8-0554/2015 i O-000066/2015 – B8‑0555/2015),

–  uwzględniając art. 128 ust. 5 i art. 123 ust. 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że w swoim rocznym sprawozdaniu z działalności za rok 2014 Komitet Nadzoru OLAF stwierdził, że w czasie reorganizacji OLAF-u (1 lutego 2012 r.) jedną decyzją dyrektora generalnego OLAF-u (DG OLAF-u) tego samego dnia wszczęto 423 postępowania; mając na uwadze, że na podstawie analizy Komitet Nadzoru stwierdził, iż (i) w odniesieniu do żadnego z postępowań poddanych analizie przez Komitet Nadzoru OLAF nie przeprowadził właściwej oceny napływających informacji, (ii) w przypadku znacznej większości postępowań nie było żadnej wzmianki o jakimkolwiek działaniu oceniającym oraz (iii) DG OLAF-u wszczął wszystkie wspomniane postępowania bez uprzedniego ustalenia, czy istnieją wystarczające podejrzenia, iż doszło do oszustwa, korupcji lub innej nielegalnej działalności mającej wpływ na interesy finansowe Unii – co stoi w sprzeczności z obowiązującym wówczas wymogiem prawnym warunkującym wszczęcie dochodzenia OLAF-u;

B.  mając na uwadze, że Komitet Nadzoru w komunikacie skierowanym do instytucji UE wskazał, iż pomimo wyraźnego obowiązku określonego w art. 17 ust. 5 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 883/2013 DG OLAF-u nie zgłosił Komitetowi Nadzoru w 2014 r., których zaleceń nie wdrożono;

C.  mając na uwadze, że w pierwszej połowie mandatu Komitet Nadzoru wydał OLAF-owi 50 zaleceń, z których tylko osiem zostało w pełni wdrożonych, sześć zostało wdrożonych częściowo, jedno jest w toku, a 20 nie zostało wdrożonych, oraz mając na uwadze, że w 15 przypadkach Komitet Nadzoru nie był w stanie zweryfikować wdrożenia z powodu braku wystarczających istotnych informacji;

D.  mając na uwadze, że Komitet Nadzoru – w komunikacie w sprawie projektu priorytetów polityki dochodzeniowej OLAF-u na 2015 r. – zauważył, że OLAF nie uwzględnił trzech zaleceń sformułowanych w opinii Komitetu Nadzoru nr 1/2014: (i) DG OLAF-u nie wydał wytycznych w sprawie stosowania zasad selekcji wynikających z rozporządzenia (UE, Euratom) nr 883/2013 (efektywne wykorzystanie zasobów, proporcjonalność/pomocniczość, wartość dodana) i zamiast dokonać przeglądu wskaźników finansowych w celu ich dostosowania do praktyki dotyczącej programów wydatkowania, całkowicie je zlikwidował; (ii) w projekcie priorytetów polityki dochodzeniowej na 2015 r. uwzględniono kilka dokumentów pochodzących od zainteresowanych stron, ale nie przeprowadzono z tymi stronami żadnego dialogu na temat wskaźników finansowych i ewentualnych dalszych działań dotyczących postępowań, w przypadku których wystąpiło wystarczające podejrzenie oszustwa, lecz które zostały oddalone na podstawie priorytetów polityki dochodzeniowej lub kryteriów selekcji; (iii) DG OLAF-u nie przekazał Komitetowi Nadzoru oceny stosowania poprzednich priorytetów polityki dochodzeniowej ani podsumowania informacji zwrotnych otrzymanych od zainteresowanych stron, mimo że wcześniej się do tego zobowiązał;

E.  mając na uwadze, że Komitet Nadzoru wielokrotnie wskazywał, iż z powodu braku dostępu do niezbędnych informacji nie jest w stanie nadzorować niezależności OLAF-u, prowadzenia przez OLAF dochodzeń, stosowania gwarancji proceduralnych i czasu trwania dochodzeń;

F.  mając na uwadze, że Komitet Nadzoru stwierdził, iż głównym problemem dotyczącym skuteczności jego roli nadzorczej nie jest niewystarczające realizowanie ustaleń roboczych, lecz fundamentalna różnica poglądów między Komitetem Nadzoru a DG OLAF-u na temat postrzegania roli Komitetu Nadzoru;

G.  mając na uwadze, że we wspomnianych wyżej rezolucjach w sprawie sprawozdań rocznych za 2011 i 2013 r. dotyczących ochrony interesów finansowych Unii Europejskiej – zwalczania nadużyć finansowych Parlament zaapelował o zwiększenie zdolności Komitetu Nadzoru do wypełniania jego funkcji;

H.  mając na uwadze, że Komitet Nadzoru kilkakrotnie wzywał instytucje UE albo do umocnienia jego uprawnień, zwłaszcza poprzez zapewnienie mu pełnego dostępu do dokumentacji dochodzeń OLAF-u, albo do podjęcia innych działań w celu zapewnienia rozliczalności OLAF-u;

I.  mając na uwadze, że w marcu 2014 r. DG OLAF-u zobowiązał się do zgłaszania Komitetowi Nadzoru raz w roku, ile otrzymano skarg, ile czasu trwało ich rozpatrywanie oraz czy zaklasyfikowano je jako uzasadnione, czy nie; mając jednak na uwadze, że Komitet Nadzoru donosi, iż nie otrzymał żadnej takiej informacji;

J.  mając na uwadze, że rozporządzenie (UE, Euratom) nr 883/2013 wzmocniło rolę Komitetu Nadzoru w zakresie monitorowania czasu trwania dochodzeń OLAF-u; mając jednak na uwadze, że pomimo formalnego przestrzegania przez OLAF zobowiązania do regularnego zgłaszania Komitetowi Nadzoru dochodzeń trwających dłużej niż 12 miesięcy, Komitet Nadzoru stwierdził w opinii nr 4/2014 zatytułowanej „Kontrola czasu trwania dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych”, że informacje mu dostarczone są niewystarczające, aby mógł on właściwie i skutecznie monitorować czas trwania dochodzeń OLAF-u;

K.  mając na uwadze, że w opinii nr 5/2014 zatytułowanej „Sprawozdawczość zewnętrzna OLAF-u na temat czasu trwania dochodzeń” Komitet Nadzoru stwierdził, iż na podstawie zgłaszanych przez OLAF informacji na temat czasu trwania dochodzeń nie można było uzyskać wszechstronnego obrazu jego wyników w zakresie dochodzeń; mając na uwadze, że choć w sprawozdaniu rocznym OLAF stwierdził, iż „dochodzenia są zamykane po upływie krótszego czasu”, to Komitet Nadzoru zauważył, że poprawa wyników dochodzeń OLAF-u wynika z wprowadzenia nowych metod obliczania;

L.  mając na uwadze, że w sprawozdaniu nr 1/2014 zatytułowanym „Zagwarantowanie niezależności OLAF-u” Komitet Nadzoru zaapelował o sprecyzowanie roli OLAF-u we wdrażaniu polityki Komisji w dziedzinie zwalczania oszustw w sektorze papierosowym;

M.  mając na uwadze, że przez dwa lata z rzędu Komitet Nadzoru w rocznym sprawozdaniu z działalności wyrażał obawy dotyczące braku przejrzystości w zakresie udziału OLAF-u w organizowanych przez Komisję posiedzeniach forum wymiany informacji (tzw. Clearing House) oraz dotyczące powiązanych zagrożeń dotyczących niezależności dochodzeń OLAF-u;

N.  mając na uwadze, że Komitet Nadzoru zwrócił uwagę instytucji UE na konieczność wypełnienia wymogów rozporządzenia (UE, Euratom) nr 883/2013 w zakresie niezależnego funkcjonowania sekretariatu Komitetu Nadzoru;

O.  mając na uwadze, że Komitet Nadzoru zidentyfikował cztery podstawowe warunki zapewniające niezależne funkcjonowanie sekretariatu; (i) rekrutacja, ocena i awansowanie kierownika sekretariatu na podstawie decyzji Komitetu Nadzoru; (ii) przekwalifikowanie stanowiska kierownika sekretariatu na menadżera wysokiego szczebla; (iii) rekrutacja, ocena i awansowanie pracowników sekretariatu przez jego kierownika; (iv) subdelegowanie wykonania budżetu sekretariatu jego kierownikowi;

P.  mając na uwadze, że Parlament zapoznał się z odpowiedziami OLAF-u na sprawozdania i opinie Komitetu Nadzoru, które zostały przedstawione Parlamentowi;

1.  zdecydowanie podkreśla, że OLAF jest odpowiedzialny za spełnienie wymogów prawnych dotyczących wszczęcia dochodzenia; przypomina, że spośród 423 postępowań wszczętych tego samego dnia jedynie 8,4% postępowań, które zamknięto, skutkowało wydaniem zaleceń; wzywa Komitet Nadzoru do regularnego monitorowania zgodności z wymogami prawnymi;

2.  odwołuje się do wspomnianej wyżej rezolucji z dnia 29 kwietnia 2015 r. w sprawie udzielenia absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2013 i wzywa OLAF do podania bez zbędnej zwłoki uzasadnienia dla postępowań, w odniesieniu do których nie wdrożył zaleceń Komitetu Nadzoru;

3.  uznaje za godny ubolewania fakt, że Komitet Nadzoru nie był w stanie stwierdzić, czy właściwie zidentyfikowano priorytety polityki dochodzeniowej oraz czy ich realizacja miała pozytywne czy negatywne skutki dla zwalczania oszustw i korupcji;

4.  ubolewa nad faktem, że Komitet Nadzoru nie był w stanie w pełni zrealizować swojego mandatu; odwołuje się do wspomnianych wyżej rezolucji w sprawie sprawozdań rocznych za 2011 i 2013 r. dotyczących ochrony interesów finansowych Unii Europejskiej – zwalczania nadużyć finansowych i zwraca się do Komisji o podjęcie działań w celu poprawy zdolności Komitetu Nadzoru do nadzorowania niezależności OLAF-u, prowadzenia przez niego dochodzeń, stosowania gwarancji proceduralnych i czasu trwania dochodzeń, jednak bez stwarzania zagrożenia dla niezależności OLAF-u;

5.  wzywa Komisję do ułatwienia negocjacji między OLAF-em a Komitetem Nadzoru poprzez sporządzenie planu działania do dnia 31 grudnia 2015 r. w celu zmiany ustaleń roboczych, tak aby stworzyć warunki pracy, w których Komitet Nadzoru będzie mógł wypełnić swój mandat; jest zdania, że zmienione ustalenia robocze powinny objaśnić rolę Komitetu Nadzoru wszystkim zainteresowanym stronom; zauważa, że sekretariat organu nadzorczego podlega kontroli (administracyjnej) organu nadzorowanego;

6.  wzywa DG OLAF-u do wypełnienia zobowiązania do zgłaszania Komitetowi Nadzoru, ile otrzymano skarg, ile czasu trwało ich rozpatrywanie i czy zaklasyfikowano je jako uzasadnione, czy nie;

7.  wzywa OLAF do wypełnienia wymogów prawnych, tak aby Komitet Nadzoru mógł realizować jedną ze swoich kluczowych funkcji, tj. nadzorować czas trwania dochodzeń OLAF-u;

8.  z zadowoleniem przyjmuje jednak fakt, że OLAF i Komitet Nadzoru rozpoczęły współpracę nad poprawą jakości informacji, które OLAF przedstawia Komitetowi Nadzoru, oraz nad wzbogaceniem treści sprawozdań w sprawie dochodzeń trwających ponad 12 miesięcy;

9.  zauważa, że na koniec 2014 r. z ogólnej liczby 134 śledczych 13 (10%) oddelegowano do wydziału ds. tytoniu i towarów podrobionych, a 44 (33%) do wydziałów ds. funduszy rolniczych i strukturalnych, które odpowiadały za 86% zaangażowanych interesów finansowych (1,9 mld EUR); zaleca zatem, by OLAF ponownie rozważył zasady rozdziału swoich zasobów;

10.  wyraża obawy co do przejrzystości udziału OLAF-u w organizowanych przez Komisję posiedzeniach forum wymiany informacji (tzw. Clearing House);

11.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, parlamentom narodowym i Komitetowi Nadzoru OLAF.

(1) Dz.U. L 248 z 18.9.2013, s. 1.
(2) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0118.
(3) Teksty przyjęte, P7_TA(2014)0287.
(4) Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0318.
(5) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0062.


Sytuacja na Węgrzech
PDF 334kWORD 85k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 10 czerwca 2015 r. w sprawie sytuacji na Węgrzech (2015/2700(RSP))
P8_TA(2015)0227RC-B8-0532/2015

Parlament Europejski,

–  uwzględniając preambułę Traktatu o Unii Europejskiej (TUE), w szczególności motyw drugi oraz motywy od czwartego do siódmego,

–  uwzględniając w szczególności art. 2, art. 3 ust. 3 akapit drugi oraz art. 6 i 7 TUE, a także artykuły TUE i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), dotyczące poszanowania, upowszechniania i ochrony praw podstawowych w UE,

–  uwzględniając Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej z dnia 7 grudnia 2000 r. ogłoszoną w dniu 12 grudnia 2007 r. w Strasburgu, która weszła w życie wraz z Traktatem z Lizbony w grudniu 2009 r.,

–  uwzględniając art. 1, 2 i 19 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej,

–  uwzględniając Protokół 13 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności Rady Europy dotyczący zniesienia kary śmierci we wszystkich okolicznościach,

–  uwzględniając Konwencję o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (EKPC), orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, konwencje, zalecenia, rezolucje i sprawozdania Zgromadzenia Parlamentarnego, Komitetu Ministrów, Komisarza Praw Człowieka i Komisji Weneckiej Rady Europy,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 3 lipca 2013 r. w sprawie sytuacji w zakresie praw podstawowych: standardy i praktyki na Węgrzech (zgodnie z rezolucją Parlamentu Europejskiego z dnia 16 lutego 2012 r.)(1),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 27 lutego 2014 r. w sprawie sytuacji w zakresie praw podstawowych w Unii Europejskiej (2012)(2),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 11 marca 2014 r. pt. „Nowe ramy UE na rzecz umocnienia praworządności” (COM(2014)0158),

–  uwzględniając sprawozdanie Komisarza Praw Człowieka Rady Europy z dnia 16 grudnia 2014 r. sporządzone w związku z jego wizytą na Węgrzech w dniach 1–4 lipca 2014 r.,

–  uwzględniając konkluzje z posiedzenia Rady Unii Europejskiej i państw członkowskich w Radzie w sprawie zapewnienia poszanowania praworządności, które odbyło się w dniu 16 grudnia 2014 r.,

–  uwzględniając wysłuchanie poświęcone sytuacji w zakresie praw człowieka na Węgrzech, które obyło się w Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych w dniu 22 stycznia 2015 r.,

–  uwzględniając oświadczenia Rady i Komisji przedstawione podczas debaty plenarnej w Parlamencie Europejskim w dniu 11 lutego 2015 r. w sprawie unijnych ram demokracji, praworządności i praw podstawowych,

–  uwzględniając wymianę poglądów – przeprowadzoną w Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych w dniu 7 maja 2015 r. – dotyczącą decyzji Konferencji Przewodniczących z dnia 30 kwietnia 2015 r. w sprawie ewentualnego wpływu decyzji państwa członkowskiego o przywróceniu kary śmierci na jego prawa i status jako członka Unii Europejskiej,

–  uwzględniając oświadczenia Rady i Komisji przedstawione podczas debaty plenarnej w Parlamencie Europejskim w dniu 19 maja 2015 r. w sprawie sytuacji na Węgrzech,

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 i 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że Unia Europejska opiera się na wartościach poszanowania godności ludzkiej, wolności, demokracji, równości, państwa prawnego i poszanowania praw człowieka, w tym praw osób należących do mniejszości, oraz że wartości te są wspólne państwom członkowskim w społeczeństwie opartym na pluralizmie, niedyskryminacji, tolerancji, sprawiedliwości, solidarności oraz równości kobiet i mężczyzn (art. 2 TUE);

B.  mając na uwadze, że Karta praw podstawowych Unii Europejskiej zakazuje wszelkiej dyskryminacji, w tym ze względu na płeć, rasę, kolor skóry, pochodzenie etniczne lub społeczne, cechy genetyczne, język, religię lub przekonania, wszelkie poglądy, w tym polityczne, przynależność do mniejszości narodowej, majątek, urodzenie, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną;

C.  mając na uwadze, że zniesienie kary śmierci jest warunkiem członkostwa w UE, jako że UE zdecydowanie i zasadniczo sprzeciwia się karze śmierci, a jej zniesienie jest głównym celem polityki UE na rzecz praw człowieka;

D.  mając na uwadze, że prawo do azylu gwarantują postanowienia konwencji genewskiej z dnia 28 lipca 1951 r. i protokołu do niej z dnia 31 stycznia 1967 r. dotyczącego statusu uchodźców, jak również TUE i TFUE;

E.  mając na uwadze, że Karta praw podstawowych Unii Europejskiej i europejska konwencja praw człowieka w pełni włączono do konstytucji węgierskiej; mając na uwadze, że niedawne wydarzenia na Węgrzech budzą jednak obawy co do sytuacji w tym kraju;

F.  mając na uwadze, że w dniu 28 kwietnia 2015 r. premier Węgier Wiktor Orban wydał oświadczenie na temat potrzeby przeprowadzenia debaty publicznej na temat kary śmierci; mając na uwadze, że w dniu 30 kwietnia 2015 r. przewodniczący Parlamentu Europejskiego Martin Schulz wydał komunikat prasowy, w którym poinformował o zapewnieniu ze strony Wiktora Orbana, iż rząd Węgier nie planuje podjąć jakichkolwiek kroków w kierunku przywrócenia kary śmierci oraz że będzie honorował wszystkie traktaty europejskie oraz zapewni przestrzeganie ogółu prawodawstwa unijnego; mając jednak na uwadze, że premier Węgier Viktor Orban powtórzył te wypowiedzi w dniu 1 maja 2015 r. podczas wywiadu w radiu publicznym dodając, że decyzja o przywróceniu kary śmierci powinna należeć wyłącznie do kompetencji państw członkowskich, co oznacza odstępstwo od postanowień Traktatów UE;

G.  mając na uwadze, że w maju 2015 r. rząd Węgier rozpoczął proces konsultacji publicznych w sprawie migracji, a także że w przeszłości przeprowadził już szereg podobnych konsultacji na ten sam temat; mając na uwadze, że konsultacje publiczne mogą być dla rządów ważnym i cennym narzędziem opracowywania polityki, która uzyska poparcie ludności; mając na uwadze, że zadane podczas konsultacji pytania spotkały się z krytyką z uwagi na fakt, że sugerują odpowiedzi i mają charakter retoryczny, wskazując na bezpośrednie powiązanie między zjawiskami migracyjnymi a zagrożeniami dla bezpieczeństwa;

H.  mając na uwadze, że w czasie wymiany poglądów w Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych większość grup politycznych podzielała opinię, że przywrócenie kary śmierci i pytania zadane w trakcie konsultacji publicznych są niedopuszczalne;

I.  mając na uwadze, że w wystąpieniu podczas debaty plenarnej w Parlamencie Europejskim w dniu 19 maja 2015 r. poświęconej sytuacji na Węgrzech przedstawiciel prezydencji Rady Unii Europejskiej oświadczył, że Rada nie omawiała sytuacji na Węgrzech i dlatego nie zajęła oficjalnego stanowiska w tej sprawie;

J.  mając na uwadze, że rozwiązanie sytuacji na Węgrzech powinno mieć na celu nie wyizolowanie danego państwa członkowskiego lub rządu, lecz wypełnienie zbiorowego obowiązku spoczywającego na wszystkich instytucjach UE, a w szczególności na Komisji, jako strażniczce traktatów, w celu zapewnienia stosowania i przestrzegania Traktatów i Karty w całej Unii i w każdym państwie członkowskim;

1.  podkreśla, że kara śmierci jest niezgodna z wartościami poszanowania ludzkiej godności, wolności, demokracji, równości, praworządności i przestrzegania praw człowieka, na których opiera się Unia, oraz że każde państwo członkowskie przywracające karę śmierci działałoby sprzecznie z Traktatami i Kartą praw podstawowych Unii Europejskiej; z całą mocą podkreśla, że zniesienie kary śmierci stanowi ważny krok w rozwoju praw podstawowych w Europie;

2.  przypomina, że poważne naruszenie przez państwo członkowskie wartości wymienionych w art. 2 TUE, spowodowałoby wszczęcie postępowania, o którym mowa w art. 7;

3.  potępia wielokrotnie powtarzane przez premiera Węgier Wiktora Orbana oświadczenia prowokujące debatę nad ewentualnym przywróceniem kary śmierci na Węgrzech, co instytucjonalizuje i podsyca koncepcję stanowiącą rażące naruszenie wartości, na których opiera się Unia; z zadowoleniem odnotowuje zatem zobowiązanie ze strony premiera Węgier Wiktora Orbana do powstrzymania się od przywrócenia kary śmierci na Węgrzech i podkreśla, że premier jako szef rządu ma obowiązek propagować wartości unijne i świecić przykładem;

4.  zwraca uwagę, że państwa członkowskie mają suwerenne prawo do prowadzenia konsultacji krajowych; przypomina jednak, że konsultacje te powinny odzwierciedlać gotowość rządów państw do odpowiedzialnego sprawowania rządów, które ma na celu zapewnienie demokratycznych rozwiązań politycznych oraz poszanowanie dla podstawowych wartości europejskich;

5.  krytycznie odnosi się do konsultacji publicznych w sprawie migracji oraz powiązanej z nimi ogólnokrajowej kampanii billboardowej zainicjowanej przez rząd Węgier, podkreśla również, że treść i język prowadzonych na Węgrzech konsultacji dotyczących imigracji i terroryzmu jest w wysokim stopniu zwodniczy, tendencyjny i niewyważony oraz wprowadza nieobiektywne i bezpośrednie powiązanie pomiędzy zjawiskami migracyjnymi a zagrożeniem bezpieczeństwa; zwraca uwagę, że w kwestionariuszu internetowym należy podać dane osobowe, co oznacza upublicznienie opinii politycznych obywateli będące naruszeniem przepisów o ochronie danych; w związku z tym domaga się anulowania tych konsultacji;

6.  ubolewa nad faktem, że w ww. konsultacjach obarczano winą instytucje UE oraz prowadzoną przez nie politykę, nie uznając jednak odpowiedzialności państw członkowskich w tych obszarach; przypomina również, że państwa członkowskie są w pełni zaangażowane w unijny proces prawodawczy;

7.  zwraca się do wszystkich państw członkowskich o konstruktywne uczestnictwo w toczącej się obecnie dyskusji na temat europejskiego programu w dziedzinie migracji, który w równym stopniu wywiera wpływ na politykę wewnętrzną, politykę zagraniczną i politykę rozwoju, które muszą być realizowane w UE;

8.  uważa, że wszystkie państwa członkowskie muszą w pełni respektować prawo UE w praktyce legislacyjnej i administracyjnej oraz że wszelkie ustawodawstwo, w tym prawo pierwotne każdego kraju będącego członkiem UE lub kandydatem do przystąpienia do Unii, musi odzwierciedlać podstawowe wartości europejskie, w szczególności zasady demokratyczne, praworządność oraz prawa podstawowe, i być z nimi zgodne;

9.  ubolewa nad brakiem reakcji Rady na niedawne wydarzenia na Węgrzech i poddaje krytyce brak zaangażowania państw członkowskich w zapewnienie poszanowania praworządności, o czym mowa w konkluzjach z posiedzenia Rady Unii Europejskiej z dnia 16 grudnia 2014 r.; nalega na Radę Unii Europejskiej i Radę Europejską, aby niezwłocznie przeprowadziły dyskusję i przyjęły konkluzje w sprawie sytuacji na Węgrzech;

10.  zauważa, że ostatnie wydarzenia budzą obawy, jeżeli chodzi o przestrzeganie zasady praworządności, demokracji i praw podstawowych na Węgrzech w przeciągu ubiegłego roku, i łącznie mogą stać się potencjalnym zagrożeniem systemowym praworządności w tym państwie członkowskim;

11.  apeluje do Komisji o rozpoczęcie pierwszego etapu działań przewidzianych w unijnych ramach na rzecz wzmocnienia praworządności, a tym samym o niezwłoczne rozpoczęcie procesu skrupulatnego monitorowania stanu demokracji, praworządności i praw podstawowych na Węgrzech, który pozwoli ocenić potencjalne poważne naruszenia wartości będących fundamentem Unii Europejskiej zgodnie z art. 2 TUE, co obejmuje też łączny wpływ różnych środków pogarszających stan demokracji, praworządności i praw podstawowych, oraz ocenić ryzyko powstania zagrożenia systemowego dla praworządności w tym państwie członkowskim, które mogłoby przekształcić się w realne ryzyko poważnego naruszenia w rozumieniu art. 7 TUE; zwraca się do Komisji o przedstawienie Parlamentowi i Radzie sprawozdania na ten temat do września 2015 r.;

12.  wzywa Komisję do przedstawienia wniosku ustawodawczego w sprawie utworzenia unijnego mechanizmu dotyczącego demokracji, praworządności i praw podstawowych, będącego narzędziem przestrzegania i egzekwowania postanowień Karty i Traktatów podpisanych przez wszystkie państwa członkowskie, który będzie opierał się na wspólnych i obiektywnych wskaźnikach, a także do dokonywania bezstronnej corocznej oceny sytuacji w zakresie praw podstawowych, demokracji i praworządności we wszystkich bez wyjątku państwach członkowskich na równych zasadach, w tym z uwzględnieniem oceny przeprowadzanej przez Agencję Praw Podstawowych Unii Europejskiej, przy uwzględnieniu właściwych wiążących mechanizmów naprawczych, w celu zaradzenia istniejącym brakom i umożliwienia automatycznego i stopniowego reagowania na naruszanie praworządności i praw podstawowych na szczeblu państw członkowskich; poleca Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, aby przyczyniła się do opracowania i rozwinięcia tego wniosku w formie sprawozdania z własnej inicjatywy w kwestiach ustawodawczych, które zostałoby przyjęte pod koniec roku;

13.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Komisji, Radzie, prezydentowi, rządowi i parlamentowi Węgier, rządom i parlamentom państw członkowskich i państw kandydujących, Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej, Radzie Europy oraz Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie.

(1) Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0315.
(2) Teksty przyjęte, P7_TA(2014)0173.


Sprawozdanie z postępów Turcji w 2014 r.
PDF 467kWORD 161k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 10 czerwca 2015 r. w sprawie sprawozdania Komisji z postępów Turcji w 2014 r. (2014/2953(RSP))
P8_TA(2015)0228B8-0455/2015

Parlament Europejski,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji z postępów Turcji w 2014 r. (SWD(2014)0307),

–  uwzględniając komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów z dnia 8 października 2014 r. pt. „Strategia rozszerzenia i najważniejsze wyzwania na lata 2014–15” (COM(2014)0700),

–  uwzględniając swoje poprzednie rezolucje, w szczególności rezolucję z dnia 10 lutego 2010 r. w sprawie sprawozdania z postępów Turcji w 2009 r.(1), rezolucję z dnia 9 marca 2011 r. w sprawie sprawozdania z postępów Turcji w 2010 r.(2), rezolucję z dnia 29 marca 2012 r. w sprawie sprawozdania z postępów Turcji w 2011 r.(3), rezolucję z dnia 18 kwietnia 2013 r. w sprawie sprawozdania z postępów Turcji w 2012 r.(4), rezolucję z dnia 13 czerwca 2013 r. w sprawie sytuacji w Turcji(5), rezolucję z dnia 12 marca 2014 r. w sprawie sprawozdania z postępów Turcji w 2013 r.(6), rezolucję z dnia 13 listopada 2014 r. w sprawie działań Turcji powodujących napięcia w wyłącznej strefie ekonomicznej Cypru(7) oraz rezolucję z dnia 15 stycznia 2015 r. w sprawie wolności słowa w Turcji(8),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 kwietnia 2015 r. w sprawie setnej rocznicy ludobójstwa Ormian(9),

–  uwzględniając ramy negocjacyjne przyjęte dla Turcji w dniu 3 października 2005 r.,

–  uwzględniając decyzję Rady 2008/157/WE z dnia 18 lutego 2008 r. w sprawie zasad, priorytetów i warunków zawartych w partnerstwie dla członkostwa zawartym z Republiką Turcji(10) („partnerstwo dla członkostwa”), jak również wcześniejsze decyzje Rady w sprawie partnerstwa dla członkostwa z 2001, 2003 i 2006 r.,

–  uwzględniając konkluzje Rady z dnia 14 grudnia 2010 r., 5 grudnia 2011 r., 11 grudnia 2012 r., 25 czerwca 2013 r., 24 października 2014 r. oraz 16 grudnia 2014 r.,

–  uwzględniając art. 46 europejskiej konwencji praw człowieka, który stanowi, że umawiające się strony zobowiązują się do przestrzegania ostatecznych wyroków Europejskiego Trybunału Praw Człowieka we wszystkich sprawach, w których są stronami,

–  uwzględniając Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej,

–  uwzględniając sprawozdanie Banku Światowego z dnia 28 marca 2014 r. zatytułowane „Ocena unii celnej między UE a Turcją”,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji w sprawie postępów poczynionych przez Turcję w realizacji wymogów planu działania dotyczącego liberalizacji reżimu wizowego (COM(2014)0646),

–  uwzględniając pracę stałej sprawozdawczyni Komisji Spraw Zagranicznych ds. Turcji Kati Piri,

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że negocjacje akcesyjne z Turcją rozpoczęto w dniu 3 października 2005 r., a także mając na uwadze, że rozpoczęcie tych negocjacji stanowi punkt wyjścia dla długotrwałego i otwartego procesu opartego na sprawiedliwych i rygorystycznych warunkach i na zobowiązaniu do przeprowadzenia reform;

B.  mając na uwadze, że UE opowiada się za dalszym rozszerzeniem, które jest kluczowym elementem polityki na rzecz wspierania pokoju, demokracji, bezpieczeństwa i dobrobytu w Europie; mając na uwadze, że każdy kraj kandydujący będzie oceniany na podstawie własnych osiągnięć i że w związku z tym Komisja nie przewiduje żadnego nowego przystąpienia do UE w ciągu obecnej kadencji;

C.  mając na uwadze, że Turcja zobowiązała się do spełnienia kryteriów kopenhaskich, przeprowadzenia odpowiednich i skutecznych reform, podtrzymywania stosunków dobrosąsiedzkich i stopniowego dostosowania się do UE; mając na uwadze, że należy postrzegać te dążenia jako okazję dla Turcji, by wzmocnić swoje instytucje oraz kontynuować proces demokratyzacji i modernizacji kraju;

D.  mając na uwadze, że w sporządzonym przez Freedom House rankingu wolności prasy i mediów Turcję zaliczono do krajów pozbawionych wolnej prasy i cieszących się jedynie częściową wolnością internetu;

E.  mając na uwadze, że w 2014 r. organizacja Reporterzy bez Granic zaklasyfikowała Turcję jako jeden z krajów, w których dziennikarze byli przedmiotem największej liczby gróźb i ataków fizycznych;

F.  mając na uwadze, że UE powinna pozostać punktem odniesienia dla reform w Turcji;

G.  mając na uwadze, że całkowite spełnienie kryteriów kopenhaskich i zdolność UE do przyjmowania nowych państw – zgodnie z konkluzjami z posiedzenia Rady Europejskiej w grudniu 2006 r. – pozostają podstawą do przystąpienia do UE,

H.  mając na uwadze, że w procesie negocjacyjnym przywiązuje się szczególną wagę do praworządności, a w szczególności do rozdziału władz, zwalczania korupcji i przestępczości zorganizowanej, wolności zgromadzeń i prawa do pokojowego protestu, wolności wypowiedzi i wolności mediów, praw kobiet, wolności wyznania, praw osób należących do mniejszości (narodowych) oraz zwalczania dyskryminacji wobec najbardziej zagrożonych grup, takich jak Romowie, lesbijki, geje, osoby biseksualne, transpłciowe i interseksualne;

I.  mając na uwadze, że w swoim komunikacie zatytułowanym „Strategia rozszerzenia i najważniejsze wyzwania na lata 2014–15” Komisja stwierdziła, że Turcja jest dla UE strategicznym partnerem pod względem gospodarczym i pod względem bezpieczeństwa energetycznego oraz że współpraca z Turcją w kwestiach dotyczących polityki zagranicznej ma zasadnicze znaczenie; mając na uwadze, że w tym samym komunikacie Komisja dała wyraz swoim obawom dotyczącym ochrony praw podstawowych, niezawisłości wymiaru sprawiedliwości, praworządności, prawa do zgromadzeń i wolności wypowiedzi;

J.  mając na uwadze, że już dziewiąty rok z rzędu Turcja nie wypełniła postanowień wynikających z umowy o stowarzyszeniu WE-Turcja i z jego protokołu dodatkowego; mając na uwadze, że niewypełnianie tych postanowień ma wciąż bardzo niekorzystny wpływ na proces negocjacyjny;

K.  mając na uwadze, że w celu poprawy stabilności oraz wspierania stosunków dobrosąsiedzkich Turcja musi zwiększyć wysiłki na rzecz rozwiązania nierozstrzygniętych kwestii dwustronnych, w tym nieuregulowanych zobowiązań prawnych i sporów o granice lądowe i morskie oraz przestrzeń powietrzną z jej bezpośrednimi sąsiadami, zgodnie z postanowieniami karty ONZ i prawem międzynarodowym;

L.  mając na uwadze, że władze tureckie nie zgodziły się na ponowne otwarcie prawosławnego seminarium na wyspie Heybeliada;

Obecny stan stosunków między UE a Turcją

1.  z zadowoleniem przyjmuje sprawozdanie Komisji z postępów Turcji w 2014 r. i podziela pogląd Komisji, że Turcja jest dla UE strategicznym partnerem i że aktywne i wiarygodne negocjacje stanowiłyby najbardziej odpowiednie ramy dla wykorzystania pełnego potencjału stosunków między UE a Turcją; podkreśla, ze proces reform w związku z negocjacjami z UE może stanowić wyjątkową okazję dla Turcji, by wprowadzić solidny i pluralistyczny system demokratyczny obejmujący trwałe instytucje, co przyniesie korzyści wszystkim obywatelom Turcji, a także doprowadzi do zacieśnienia stosunków z UE; zwraca się do Komisji o dokonanie ponownej oceny dotychczasowego sposobu prowadzenia negocjacji oraz możliwości poprawy i pogłębienia stosunków UE-Turcja i wzajemnej współpracy;

2.  podkreśla, że skuteczne i funkcjonujące partnerstwo, którego podstawą jest dialog, zacieśniona współpraca, wzajemne zobowiązania i negocjacje między UE a Turcją– ze względu na ich bliskość geograficzną, powiązania historyczne, znaczną społeczność turecką żyjącą w UE, ścisłe związki gospodarcze i wspólne interesy strategiczne – jest korzystne dla obu stron; wzywa Turcję, by podejmując decyzje dotyczące polityki krajowej, uwzględniała w pierwszej kolejności proces reform; jest zdania, że UE powinna wykorzystać tę okazję, by stać się głównym punktem odniesienia w procesie dalszej demokratyzacji Turcji, promując uniwersalne wartości i europejskie standardy regulacyjne pełniące rolę wskaźników w procesie reform, a także wspierając Turcję w budowaniu trwałych instytucji demokratycznych i skutecznego prawodawstwa w oparciu o poszanowanie podstawowych swobód, praw człowieka i praworządności oraz w reprezentowaniu i bronieniu interesów wszystkich warstw tureckiego społeczeństwa;

3.  wzywa rząd turecki, by przyspieszył tempo negocjacji i jednoznacznie zobowiązał się do przestrzegania demokratycznych zasad i wartości, które są fundamentem UE; popiera Komisję w nowym składzie w jej staraniach mających na celu zwiększanie zaangażowania na rzecz Turcji w oparciu o wspólne interesy i wspólne wyzwania; odnotowuje otwarcie negocjacji w sprawie rozdziału 22 (polityka regionalna) w listopadzie 2013 r.;

4.  z zadowoleniem przyjmuje wybór najbardziej pluralistycznego i reprezentatywnego parlamentu we współczesnej historii Turcji, odzwierciedlającego różnorodność tego kraju; wyraża uznanie dla odporności tureckiej demokracji i demokratycznego ducha obywateli Turcji, czego dowodem jest bardzo wysoka frekwencja wyborcza i imponujący udział wolontariuszy ze społeczeństwa obywatelskiego w dniu wyborów; wzywa wszystkie partie polityczne do pracy na rzecz utworzenia stabilnego i pluralistycznego rządu, którego celem będzie ożywienie procesu demokratyzacji Turcji i dialogu na temat reform z UE;

5.  podkreśla znaczenie większych wysiłków na rzecz kontaktów międzyludzkich dla stworzenia klimatu sprzyjającego współpracy między Turcją a UE; w związku z tym podkreśla, że z myślą o zacieśnieniu stosunków między UE a Turcją należy poczynić konkretne postępy na rzecz liberalizacji reżimu wizowego, w oparciu o spełnienie wymogów określonych w planie działania na rzecz ruchu bezwizowego z Turcją; podkreśla, że w okresie przejściowym UE powinna wprowadzić ułatwienia wizowe dla przedsiębiorców, a także aktywnie wspierać programy wymiany studenckiej i akademickiej oraz możliwości dostępu dla społeczeństwa obywatelskiego; uważa, że większe możliwości dostępu do UE oznaczałyby dalsze wsparcie dla procesu reform w Turcji;

Praworządność i demokracja

6.  odnotowuje, że Turcja kontynuowała wdrażanie reform z poprzednich lat; w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje zmiany w przepisach dotyczących partii politycznych i kampanii wyborczych, które pozwalają teraz na prowadzenie kampanii politycznej w innych językach niż turecki, legalizują współprzewodnictwo w partii i upraszczają zasady zarządzania lokalną organizacją partii politycznych; przypomina, że ważne jest obniżenie 10% progu wyborczego, co dałoby wszystkim grupom społecznym w Turcji możliwość uczestnictwa w życiu politycznym;

7.  podkreśla, że nowa konstytucja, promująca pluralistyczne, integracyjne i tolerancyjne społeczeństwo stanowiłaby wsparcie dla procesu reform oraz trwały fundament dla podstawowych swobód i praworządności; wyraża uznanie dla prac konstytucyjnego komitetu pojednawczego, który doprowadził do konsensusu w sprawie 60 poprawek do konstytucji, zanim został rozwiązany; ponawia swój apel o kontynuowanie procesu reformy konstytucyjnej i podkreśla, że podstawę nowej konstytucji powinien stanowić szeroki konsensus między wszystkimi siłami politycznymi i w całym społeczeństwie; zachęca rząd Turcji do zasięgania opinii Komisji Weneckiej w ramach procesu reformy konstytucyjnej;

8.  z zadowoleniem przyjmuje opracowanie przez turecki rząd nowej strategii, zgodnie z którą wszystkie nowe przepisy są kierowane do ministerstwa ds. UE, co powinno przyczynić się do zwiększenia koordynacyjnej roli ministerstwa i zgodności powstającego prawodawstwa z unijnymi standardami; w związku z tym zaleca – w miarę możliwości – ścisłe konsultacje z Komisją Wenecką i pogłębiony dialog z Komisją Europejską w sprawie przygotowywanego prawodawstwa oraz wdrażania ustanowionych już przepisów, tak aby zapewnić spójność z dorobkiem prawnym UE;

9.  podkreśla znaczenie stosownych konsultacji ze społeczeństwem obywatelskim w procesie legislacyjnym; w związku z tym zaleca, aby w ramach procesu legislacyjnego i procesu kształtowania polityki oraz we wdrażaniu nowego prawodawstwa opracować usystematyzowane mechanizmy konsultacji ze społeczeństwem obywatelskim; wyraża uznanie dla energicznego społeczeństwa obywatelskiego w Turcji; podkreśla, że pilnie potrzebne są konsekwentne reformy w celu zagwarantowania wolności zrzeszania się i wolności słowa, aby umożliwić organizacjom społeczeństwa obywatelskiego swobodne działanie bez ograniczeń oraz poprawić ich dostęp do finansowania;

10.  zdecydowanie wspiera wysiłki rządu tureckiego i wszystkich pozostałych stron, by znaleźć kompleksowe i trwałe zakończenie procesu pokojowego ze społecznością kurdyjską w oparciu o negocjacje z PKK, która znajduje się na unijnej liście organizacji terrorystycznych, a także proces integracji społeczno-ekonomicznej i politycznej tej społeczności; zdecydowanie popiera zapowiadane przez HDP zwołanie kongresu nadzwyczajnego PKK w celu złożenia broni i wspierania metody demokratycznego uprawiania polityki; usilnie zachęca rząd, by w dalszym ciągu priorytetowo traktował i rozszerzał prawa społeczne, kulturowe i polityczne oraz równe traktowanie obywateli kurdyjskiego pochodzenia; z zadowoleniem przyjmuje ustawę służącą wzmocnieniu fundamentów prawnych procesu rozstrzygnięcia konfliktu, przyjętą przez Wielkie Zgromadzenie Narodowe Turcji w dniu 11 czerwca 2014 r., która obejmuje środki mające na celu zwalczenie terroryzmu, wzmocnienie włączenia społecznego, pomoc w powrocie do społeczeństwa osobom, które wystąpiły z PKK i złożyły broń, a także przygotowanie opinii publicznej na powrót byłych bojowników; jest zdania, że pomyślne rozwiązanie kwestii kurdyjskiej ma kluczowe znaczenie i wywarłoby wielce pozytywny wpływ na demokrację, pokój, stabilność i ochronę praw człowieka w Turcji; dlatego też zachęca wszystkie partie polityczne do wspierania tego procesu; wzywa Komisję, by zapewniła wsparcie techniczne oraz przeznaczyła zasoby dostępne w ramach Instrumentu Pomocy Przedakcesyjnej (IPA) m.in. na programy integracji społeczno-gospodarczej i edukacji w południowo-wschodniej Turcji, które mogą wesprzeć proces rozwiązania kwestii kurdyjskiej; zauważa, że negocjacje w sprawie rozdziału 22 (polityka regionalna) mogłyby pomóc Turcji określić skuteczny program spójności dla południowo-wschodniej części kraju;

11.  wyraża ubolewanie w związku z decyzją tureckiego Państwowego Przedsiębiorstwa Robót Hydraulicznych, by kontynuować prace nad zaporą Ilisu, co będzie mieć katastrofalne skutki społeczne, środowiskowe i polityczne; przypomina, że region ten jest zamieszkany głównie przez Kurdów, a budowa zapory będzie miała poważne konsekwencje dla ludności i kultury kurdyjskiej;

12.  wyraża zaniepokojenie, że we wskaźniku postrzegania korupcji w 2014 r. wydanym przez Transparency International dnia 3 grudnia 2014 r. wskazano na poważny wzrost postrzeganej korupcji w Turcji w ciągu ostatniego roku, a Turcja zajmuje obecnie 64. miejsce w rankingu; głęboko ubolewa nad reakcją tureckiego rządu i parlamentu na zarzuty o korupcję z grudnia 2013 r., w tym również pod adresem byłych członków rządu, a także nad brakiem działań w następstwie bardzo poważnych dochodzeń w sprawie korupcji; wyraża zaniepokojenie z powodu prowadzenia dochodzeń karnych wobec dziennikarzy śledczych relacjonujących sprawy o korupcję; domaga się przejrzystego i niezależnego śledztwa w sprawie zarzutów z grudnia 2013 r.; podkreśla, że konieczna jest większa wola polityczna, by stworzyć odpowiednie ramy prawne umożliwiające zwalczanie korupcji, która nie tylko podważa demokratyczne funkcjonowanie instytucji i zaufanie obywateli do demokracji, ale może także zahamować rozwój gospodarczy i zaszkodzić klimatowi sprzyjającemu inwestycjom;

13.  wyraża zaniepokojenie z powodu ostatniej nowelizacji ustawy o Naczelnej Radzie Sędziów i Prokuratorów oraz będących jej wynikiem licznych przeniesień i dymisji sędziów i prokuratorów, a także zatrzymań, przeniesień i dymisji policjantów, które zrodziły poważne i uzasadnione obawy co do niezawisłości, bezstronności i skuteczności wymiaru sprawiedliwości, rozdziału władz i poszanowania praworządności, które to zasady nadal należą do najważniejszych politycznych kryteriów kopenhaskich; jest zaniepokojony częstymi zmianami podstawowych aktów prawnych bez odpowiednich konsultacji z zainteresowanymi stronami; z zadowoleniem przyjmuje uchylenie art. 10 ustawy antyterrorystycznej; jest jednak zaniepokojony faktem, że bardzo ogólne definicje nadmiernie zwiększają zakres stosowania ustawy antyterrorystycznej i pozwalają na wyjątkowo szeroką interpretację; przypomina o konieczności zmiany art. 314 kodeksu karnego, tak aby ścigani mogli być tylko członkowie organizacji terrorystycznych lub zbrojnych bądź osoby przyczyniające się do ich działalności; wzywa do przyjęcia strategii reformy sądownictwa zgodnie z unijnymi standardami, we współpracy z wszystkimi zainteresowanymi stronami; z zadowoleniem przyjmuje wstępny krok w kierunku ograniczenia maksymalnego czasu trwania aresztu tymczasowego z 10 do 5 lat, jednak zdecydowanie podkreśla, że konieczne jest dalsze skrócenie tego okresu, tak aby areszt tymczasowy nie stał się de facto karą; podkreśla znaczenie ustanowienia regionalnych sądów apelacyjnych oraz przyjęcia wszelkich odpowiednich środków w celu zapewnienia sprawiedliwości proceduralnej; zachęca Turcję do kontynuowania reform wymiaru sprawiedliwości, tak aby zapewnić odpowiedni i skuteczny dostęp do niego wszystkim dzieciom;

14.  wyraża głębokie zaniepokojenie ustawą nr 6532 obowiązującą od dnia 26 kwietnia 2014 r., która znacznie rozszerza uprawnienia krajowej agencji wywiadowczej (MIT), ograniczając wolność mediów, wolność słowa i prawo dostępu do informacji istotnych z punktu widzenia interesu publicznego, chroniąc zasadniczo pracowników agencji przed postępowaniami sądowymi i naruszając prawo do prywatności, gdyż agencja uzyskuje możliwość dostępu do danych prywatnych bez uprzedniego postanowienia sądu; uważa, że przepisy te stanowią pogwałcenie obowiązków Turcji wynikających z międzynarodowego prawa humanitarnego oraz własnych ustaw krajowych;

15.  z zadowoleniem przyjmuje podjęcie przez Trybunał Konstytucyjny Turcji szeregu ważnych decyzji dotyczących ochrony praworządności i praw podstawowych, takich jak wolność słowa, co stanowi wyraz stabilności systemu konstytucyjnego; ponadto zauważa, że orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego zwróciły uwagę na nieprawidłowości w przeprowadzonych dochodzeniach i następujących po nich procesach w sprawach Ergenekon i Sledgehammer; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Trybunał Konstytucyjny wciąż przyjmuje skargi indywidualne; wyraża zaniepokojenie zmianami w kodeksie karnym, a zwłaszcza zastosowaniem terminu „uzasadnione podejrzenie”, który otwiera drogę do samowolnych ataków na opozycję; zauważa, że zmiany te zostały zatwierdzone bez konsultacji z Komisją, wbrew temu, co uzgodniono w trakcie negocjacji;

16.  wyraża poważne zaniepokojenie głęboką polaryzacją polityczną w Turcji; przypomina, że u podstaw każdego ustroju demokratycznego powinien leżeć pluralizm; dlatego wzywa do szerzenia dialogu między wszystkimi siłami politycznymi w Turcji; podkreśla, że dialog ten jest niezbędny, jeżeli chodzi o kluczowe, długofalowe procesy reform, nową konstytucję i rozmowy w sprawie rozwiązania kwestii kurdyjskiej; apeluje do partii rządzącej i opozycji, aby dążyły do współpracy i kompromisu, a także aktywnie włączały społeczeństwo obywatelskie w procesy decyzyjne;

Poszanowanie praw człowieka i podstawowych wolności

17.  wyraża zadowolenie z przyjęcia w marcu 2014 r. planu działania w sprawie zapobiegania naruszeniom europejskiej konwencji praw człowieka, które stanowi ważny krok w kierunku dostosowania tureckich przepisów prawnych do orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, oraz oczekuje od rządu, że podejmie dalsze kroki w celu wdrożenia jego zaleceń; podkreśla, że członkostwo Turcji w Radzie Europy zobowiązuje to państwo do utrzymywania wysokich standardów politycznych i prawnych, oraz wzywa Turcję do pełnej współpracy z Radą Europy i Komisją Wenecką w procesie reform; przypomina, że postępy w negocjacjach zależą od poszanowania zasady praworządności i praw podstawowych;

18.  z zaniepokojeniem zauważa, że wciąż toczy się większość śledztw w sprawie wydarzeń, do których doszło w parku Gezi w maju i czerwcu 2013 r., oraz w sprawie zarzutów dotyczących niewspółmiernego użycia siły i nadużyć ze strony policji, a w sprawie ustalenia sprawców poczyniono niewielkie postępy; podkreśla, że po otrzymaniu licznych skarg dotyczących użycia siły przez funkcjonariuszy policji podczas protestów w parku Gezi Rzecznik Praw Obywatelskich sporządził sprawozdanie, w którym stwierdził, że użycie siły było niewspółmierne; wzywa władze tureckie do naprawienia szkód wyrządzonych wszystkim tym ofiarom, które protestowały pokojowo lub które nie były wśród protestujących, a jedynie przypadkowo znalazły się na miejscu zdarzenia; wzywa do przeprowadzenia skutecznych i bezstronnych dochodzeń we wszystkich przypadkach domniemanego złego traktowania przez urzędników państwowych, a także do pociągnięcia sprawców do odpowiedzialności; podkreśla konieczność przyjęcia w związku z tym jasnych przepisów dotyczących użycia siły i roli policji zgodnie z międzynarodowymi standardami; zdecydowanie wzywa do zniesienia ograniczeń dotyczących organizowania pokojowych zgromadzeń i podkreśla, że nie można wykorzystywać innych przepisów – takich jak ustawa antyterrorystyczna – do uniemożliwiania obywatelom korzystania z ich prawa do pokojowego protestu oraz że udział w pokojowych demonstracjach nie powinien być powodem aresztowania; wzywa rząd turecki do zapewnienia odpowiednich, obiektywnych i przejrzystych mechanizmów kontroli i równowagi w odniesieniu do uprawnień organów ścigania; zaleca władzom tureckim, by ustanowiły niezależny i skuteczny mechanizm składania skarg na działania policji; wyraża głębokie zaniepokojenie pakietem ustaw dotyczących bezpieczeństwa wewnętrznego, który stoi w sprzeczności z zasadą kontroli sądowej nad działaniami policji i ma zbyt szeroki zakres;

19.  podkreśla potrzebę rewizji ustawy o tureckiej krajowej instytucji ds. praw człowieka, tak aby był to niezależny organ, który dysponuje odpowiednimi zasobami i ponosi odpowiedzialność publiczną, a w jego skład wchodzą przedstawiciele społeczeństwa obywatelskiego; zwraca uwagę na zalecenia zawarte w sprawozdaniu Rzecznika Praw Obywatelskich, w tym zalecenia dotyczące stopniowego i proporcjonalnego użycia siły przez policję oraz użycia przez nią siły jedynie w ostateczności i pod nadzorem; podkreśla, ze należy wzmocnić prawo do inicjatywy Rzecznika Praw Obywatelskich, możliwości przeprowadzania przez niego kontroli na miejscu oraz gwarancje dotyczące odpowiednich reakcji na jego decyzje;

20.  wyraża uznanie dla Turcji za rozwój romskiego społeczeństwa obywatelskiego; ma nadzieję, że nowe organizacje romskie otrzymają wsparcie i czas potrzebne do tego, by mogły w znaczący sposób uczestniczyć w inicjatywach współpracy mających na celu kształtowanie i wdrażanie środków na szczeblu lokalnym i regionalnym; zaleca rządowi, by połączył istniejące projekty w dziedzinie mieszkalnictwa z aspektami społecznymi i długofalowymi, takimi jak opieka zdrowotna i edukacja; przyjmuje z zadowoleniem ogólne plany działania na rzecz zwalczania dyskryminacji, dzięki którym Romowie mogą uzyskać szerszy dostęp do rynku pracy;

21.  wzywa rząd turecki do jak najszybszego zagwarantowania wolności mediów i zapewnienia odpowiednich ram prawnych gwarantujących pluralizm zgodnie z międzynarodowymi standardami; potępia działania tureckiego rządu zmierzające do wprowadzenia zakazu korzystania z mediów społecznościowych i stron internetowych lub zamykania stron bez decyzji sądu, potępia restrykcyjne podejście rządu do wolności wypowiedzi, a także wywieranie presji na media i dziennikarzy, która często prowadzi do zastraszania, zwalniania lub aresztowania dziennikarzy oraz do powszechnej autocenzury; zwraca uwagę, że przypadki naruszeń wolności słowa nasiliły się po skandalu korupcyjnym z grudnia 2013 r.; uważa, ze konieczne jest ustanowienie ram prawnych umożliwiających pełną przejrzystość struktury własności mediów; przypomina o zaangażowaniu UE na rzecz wolności słowa pod każdą postacią i wzywa delegaturę UE w Turcji do dalszego monitorowania procesów dziennikarzy i obrońców praw człowieka;

22.  potępia niedawne naloty policji i zatrzymanie szeregu dziennikarzy i przedstawicieli mediów w dniu 14 grudnia 2014 r.; przypomina, że wolność i pluralizm prasy jest główną zasadą każdej demokracji, podobnie jak sprawiedliwość proceduralna i niezawisłość sądów; podkreśla zatem, że we wszystkich przypadkach istnieje potrzeba: (i) wyczerpującego i jasnego informowania o zarzutach stawianych oskarżonym, (ii) przyznania oskarżonym pełnego dostępu do obciążających ich dowodów i zapewnienia im pełnego prawa do obrony oraz (iii) dopilnowania, by sprawy były odpowiednio prowadzone, tak aby można było szybko i ponad wszelką wątpliwość ustalić zasadność oskarżeń; wzywa władze tureckie do jak najszybszej rewizji tych spraw i zajęcia się nimi oraz do dostosowania się do międzynarodowych norm sprawiedliwości proceduralnej w tych przypadkach, w odniesieniu do których zostanie podjęta decyzja o kontynuacji postępowania;

23.  stwierdza, że niedawne działania tureckiego rządu skierowane przeciw wolności prasy i pluralizmowi poglądów są niezgodne z podstawowymi prawami UE, a zatem stoją w sprzeczności z duchem procesu negocjacji;

24.  jest zdania, że zgodnie z zobowiązaniem UE do poszanowania praworządności i podstawowych wartości, w Turcji są pilnie potrzebne reformy w dziedzinach wymiaru sprawiedliwości i praw podstawowych oraz sprawiedliwości, wolności i bezpieczeństwa; uważa ponadto, że ustanowienie oficjalnych kryteriów otwarcia dla rozdziału 23 (wymiar sprawiedliwości i prawa podstawowe) i rozdziału 24 (sprawiedliwość, wolność i bezpieczeństwo) jest istotnym krokiem w stronę propagowania prawdziwie skutecznych reform oraz dopilnowania, by proces reform w Turcji był kształtowany w oparciu o unijne wartości i normy; powtarza swój apel do Rady o rozpoczęcie negocjacji dotyczących sądownictwa i praw podstawowych oraz sprawiedliwości, wolności i bezpieczeństwa po spełnieniu przez Turcję ustalonych kryteriów ; wzywa Turcję do jak najściślejszej współpracy w tym celu; wzywa Komisję do wspierania bez zwłoki dalszego dialogu i współpracy z Turcją w dziedzinach, których dotyczą rozdziały 23 i 24, tak aby propagować porozumienie co do niezbędnych reform;

25.  z zadowoleniem przyjmuje decyzję, zgodnie z którą reformy dotyczące praworządności i praw podstawowych oraz spraw wewnętrznych i społeczeństwa obywatelskiego mają otrzymać większe finansowanie w ramach drugiej edycji Instrumentu Pomocy Przedakcesyjnej (IPA II) na lata 2014–2020; zwraca uwagę, że w pomocy przedakcesyjnej kluczową rolę odgrywa wspieranie praworządności, demokracji i podstawowych wolności; zauważa, że zgodnie z konkluzjami Rady z grudnia 2014 r. zostanie zwiększona spójność pomiędzy pomocą finansową a ogólnym postępem we wdrażaniu strategii przedakcesyjnej, w tym w pełnym poszanowaniu praworządności i podstawowych wolności; wzywa ponadto Komisję do ścisłego monitorowania wdrażania IPA II we wszystkich krajach kandydujących oraz do przeznaczenia zasobów dostępnych w ramach Europejskiego Instrumentu na rzecz Wspierania Demokracji i Praw Człowieka (EIDHR) na wspieranie wolności słowa, w tym wolności mediów, pluralizmu mediów, wolności zrzeszania się i zgromadzeń, praw związkowych i wolności myśli;

26.  zauważa, że Turcja przyczyniła się do wejścia w życie w dniu 1 sierpnia 2014 r. Konwencji Rady Europy w sprawie zapobiegania przemocy wobec kobiet i przemocy domowej i zwalczania jej (konwencji stambulskiej); wyraża jednak zaniepokojenie utrzymującą się nasiloną przemocą wobec kobiet i niewdrażaniem zawartych w prawie krajowym środków ochronnych zapobiegających przemocy wobec kobiet; wzywa władze tureckie do zapewnienia wystarczającej liczby placówek oferujących schronienie kobietom i małoletnim będącym ofiarami przemocy; zaleca rządowi propagowanie równouprawnienia płci w dziedzinie politycznej, gospodarczej, społecznej, kulturalnej, obywatelskiej i w innych dziedzinach; wzywa rząd turecki do wspierania, we współpracy ze społeczeństwem obywatelskim i właściwymi stowarzyszeniami przedsiębiorców, przedsiębiorczości kobiet oraz do ograniczenia przeszkód w dostępie kobiet do działalności gospodarczej, a także apeluje w związku z tym do rządu tureckiego o wyznaczenie sobie ambitnego celu dotyczącego dostępu kobiet do rynku pracy; zauważa, że Turcja uplasowała się na 125. miejscu spośród 142 państw w sprawozdaniu Światowego Forum Gospodarczego dotyczącym różnic ze względu na płeć pt. „Global Gender Gap” za 2014 r.; głęboko ubolewa nad uwagami o roli kobiet w tureckim społeczeństwie wygłoszonymi przez niektórych urzędników i przedstawicieli rządu oraz podkreśla znaczenie zwalczania w społeczeństwie krzywdzących kobiety stereotypów i uprzedzeń;

27.  podkreśla znaczenie kontynuowania procesu reformy w dziedzinie wolności myśli, sumienia i wyznania poprzez umożliwienie wspólnotom wyznaniowym uzyskiwania osobowości prawnej, eliminowanie wszelkich ograniczeń w dziedzinie kształcenia, mianowania, legalnego pobytu i sukcesji kleru oraz zapewnienie odpowiedniego wykonywania wszystkich odnośnych orzeczeń Europejskiego Trybunału Praw Człowieka i zaleceń Komisji Weneckiej; podkreśla w związku z tym potrzebę wspierania dialogu ze społecznością alewitów oraz odpowiedniego uznania domów cem jako miejsc kultu, jak też umożliwienia ponownego otwarcia greckiego prawosławnego seminarium na wyspie Halki oraz usunięcia wszelkich przeszkód w jego prawidłowym funkcjonowaniu, a także umożliwienia oficjalnego korzystania z kościelnego tytułu patriarchy ekumenicznego; zwraca się do właściwych władz tureckich o zajęcie się wszystkimi nierozwiązanymi kwestiami dotyczącymi zwrotu ziemi należącej do monastyru Mor Gabriel i innych roszczeń Kościoła Syryjskiego w zakresie gruntów; przypomina, jak ważne jest odpowiednie wdrożenie zaleceń Komisji Weneckiej dotyczących wysp Imroz i Bozca w odniesieniu do ochrony prawa własności i prawa do kształcenia; podkreśla potrzebę pełnego respektowania, w zgodzie z wartościami unijnymi, prawa do odmiennych sposobów życia, zarówno świeckich, jak i opartych na wierze, oraz utrzymywania rozdziału państwa od religii; podkreśla znaczenie ochrony praw mniejszości; wraża ubolewanie w związku z faktem, że po uchyleniu przed dwoma laty poprzedniej ustawy i z powodu zaistnienia próżni prawnej niemuzułmańskie fundacje charytatywne nie mogą wybierać swoich organów zarządzających;

28.  podkreśla potrzebę uznania prawa do odmowy odbycia obowiązkowej służby wojskowej ze względów sumienia;

29.  wzywa Turcję do poczynienia poważnych starań w celu ochrony praw społeczności LGBTI i jest zdania, że utworzenie odrębnego organu zajmującego się zwalczaniem dyskryminacji, mowy nienawiści, rasizmu, ksenofobii, antysemityzmu i nietolerancji wzmocniłoby prawa jednostki w Turcji; apeluje do Turcji o wprowadzenie kompleksowego prawa antydyskryminacyjnego, w tym zakazu dyskryminacji i mowy nienawiści ze względu na pochodzenie etniczne, wyznanie, orientację seksualną, płeć i tożsamość płciową, a także o włączenie zakazu takiej dyskryminacji do nowej konstytucji; wyraża zaniepokojenie częstymi atakami na osoby transpłciowe oraz brakiem ochrony osób LGBTI przed aktami przemocy; mocno ubolewa, że przestępstwa z nienawiści wobec osób LGBTI często uchodzą bezkarnie lub wyroki wobec sprawców są łagodzone ze względu na „bezzasadną prowokację” ze strony ofiar; ponawia apel do rządu tureckiego o nakazanie tureckim siłom zbrojnym zaprzestania uznawania homoseksualizmu i transpłciowości za „chorobę psychoseksualną”;

30.  wyraża ubolewanie z powodu wielu śmiertelnych ofiar katastrof w kopalniach w miastach Soma i Ermenek; z zadowoleniem przyjmuje ratyfikację przez Turcję konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP) dotyczącej bezpieczeństwa i zdrowia w kopalniach i apeluje o jej szybkie wdrożenie; podkreśla znaczenie zajęcia się kwestią bezpieczeństwa i higieny pracy we wszystkich sektorach oraz wzywa władze tureckie do monitorowania w bardziej przejrzysty sposób śmiertelnych wypadków w miejscu pracy; jest zdania, że wolność związkowa, dialog społeczny i zaangażowanie partnerów społecznych to niezbędne warunki rozwoju zamożnego i pluralistycznego społeczeństwa, a także podkreśla znaczenie dalszych postępów w dziedzinie polityki społecznej i zatrudnienia, w oparciu o odpowiednie i terminowe wdrożenie konwencji MOP; odnotowuje niedostatki w ustawodawstwie w dziedzinie praw pracowniczych i praw związkowych; podkreśla, że prawo pracowników sektora prywatnego i urzędników służby cywilnej do organizowania się, do rokowań zbiorowych i strajku będzie musiało zostać dostosowane do dorobku prawnego UE i norm międzynarodowych; wzywa rząd turecki do przygotowania planu działania w celu udoskonalenia ustawodawstwa i dostosowania go do norm MOP; podkreśla znaczenie spełnienia przez Turcję kryteriów otwarcia dotyczących polityki społecznej i zatrudnienia; wzywa Komisję, by udzieliła Turcji odpowiedniego wsparcia technicznego w dziedzinie reformy rynku pracy i promowania norm unijnych;

31.  wzywa Turcję do uregulowania kwestii warunków pracy, np. pracowników pracujących w niepełnym wymiarze godzin, którym obecnie nie zapewnia się odpowiednich warunków pracy, bezpieczeństwa zatrudnienia oraz którzy mają trudności z wstępowaniem do związków zawodowych; zauważa, że przemysł wydobywczy i sektor budownictwa to najniebezpieczniejsze branże w Turcji, i wzywa do przeprowadzenia przejrzystych dochodzeń w sprawach śmiertelnych wypadków w miejscu pracy;

32.  wzywa rząd turecki, by powstrzymał swe plany budowy elektrowni jądrowej w Akkuyu; zauważa, że przewiduje się umiejscowienie elektrowni w regionie, w którym mogą występować silne trzęsienia ziemi, co stwarza poważne zagrożenie nie tylko dla Turcji, ale dla całego regionu śródziemnomorskiego; w związku z tym zwraca się do rządu tureckiego, by dołączył do sygnatariuszy konwencji z Espoo, która zobowiązuje strony do powiadamiania się wzajemnie i do wzajemnych konsultacji w odniesieniu do rozważanych dużych projektów, które mogą mieć znaczący negatywny transgraniczny wpływ na środowisko; zwraca się zatem do rządu tureckiego, by rządy państw sąsiadujących z Turcją, takich jak Grecja i Cypr, zostały włączone we wszelkie dalsze działania związane z projektem Akkuyu lub by się z nimi przynajmniej konsultowano;

Wspólne interesy i wspólne wyzwania

33.  podkreśla istotne korzyści unii celnej UE z Turcją; przypomina, że od wprowadzenia unii celnej w 1996 r. wartość dwustronnego handlu między Turcją a UE wzrosła ponadczterokrotnie, jednocześnie istotnie wzrosły bezpośrednie inwestycje zagraniczne UE w Turcji, a przedsiębiorstwa tureckie i europejskie lepiej się zintegrowały, z korzyścią dla obu stron; podkreśla jednak w tym kontekście, że nasilenie korzystnych skutków unii celnej jest ściśle związane z przestrzeganiem ustalonych w niej zasad i wymogów, dlatego wyraża głębokie zaniepokojenie rosnącymi problemami, na które napotykają przedsiębiorstwa europejskie w handlu z Turcją; zwraca uwagę na niedawną ocenę unii celnej przeprowadzoną przez Bank Światowy, w której podkreślono potrzebę wprowadzenia szeregu reform w celu utrzymania warunków sprzyjających ścisłej współpracy gospodarczej również w przyszłości; wskazuje w szczególności na potrzebę: (i) rozszerzenia zakresu unii celnej o produkty rolne, usługi i zamówienia publiczne, (ii) stworzenia sprzyjających warunków dla stałego wzrostu handlu, w tym ułatwień wizowych dla przedsiębiorców, oraz (iii) intensywnego kontynuowania konsultacji między UE a Turcją dotyczących wpływu, jaki wywierają w Turcji umowy o wolnym handlu podpisane przez UE z państwami trzecimi;

34.  jest zdania, że dialog polityczny Turcji z UE powinien zostać dopełniony regularnym, uporządkowanym dialogiem gospodarczym na wysokim szczeblu na temat kwestii będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, w tym stosunków handlowych z państwami trzecimi; podkreśla w związku z tym interakcję między właściwym funkcjonowaniem państwa prawa a rozwojem gospodarczym; uważa, że istotne znaczenie ma rozwój i wzmocnienie w Turcji ram gospodarczych, instytucjonalnych i prawnych w dziedzinie polityki gospodarczej i pieniężnej, ze szczególnym uwzględnieniem niezależności Banku Centralnego, a także jest zdania, że może to przyczynić się do dostosowania tureckich przepisów do wspólnotowego dorobku prawnego; uważa, że współpraca gospodarcza zostałaby istotnie pogłębiona, gdyby Turcja w wystarczającym stopniu spełniała unijne standardy w dziedzinie zamówień publicznych, konkurencji oraz zatrudnienia i polityki społecznej;

35.  ponownie zapewnia o swoim poparciu dla porozumienia o readmisji z UE, które weszło w życie w dniu 1 października 2014 r.; zachęca Komisję do dalszego monitorowania postępów Turcji w spełnianiu wymogów planu działania dotyczącego liberalizacji reżimu wizowego; przyjmuje z zadowoleniem skuteczne wysiłki poczynione, aby spełnić kryteria wskazane w planie działania dotyczącym liberalizacji reżimu wizowego ; przypomina, że dialog na temat liberalizacji reżimu wizowego to proces oparty na osiągnięciach i że Turcja powinna spełnić wszystkie wymogi przedstawione w planie działania dotyczącym reżimu wizowego, w tym w szczególności te dotyczące pełnego i skutecznego wdrożenia wszystkich postanowień umowy o readmisji; przypomina, że Turcja ma obowiązek pełnego i skutecznego wdrożenia umowy o readmisji i liberalizacji reżimu wizowego wobec wszystkich państw członkowskich, w tym umożliwienia niedyskryminacyjnego bezwizowego dostępu do terytorium Turcji obywatelom wszystkich państw członkowskich UE; apeluje do Turcji o pełne i skuteczne wdrożenie obowiązujących dwustronnych umów o readmisji; przypomina, że Turcja jest jednym z głównych krajów tranzytu nielegalnej migracji do UE, i wzywa do poprawy transgranicznej współpracy w tej dziedzinie między Turcją a sąsiednimi państwami członkowskimi UE; z zadowoleniem przyjmuje wejście w życie ustawy o cudzoziemcach i ochronie międzynarodowej oraz ustanowienie w kwietniu 2014 r. Dyrekcji Generalnej ds. Zarządzania Migracją jako istotne kroki ku dostosowaniu się Turcji do norm UE w dziedzinie ochrony międzynarodowej legalnych i nielegalnych migrantów; zauważa, że należy pogłębić współpracę między Turcją a wszystkimi państwami członkowskimi UE, mającą na celu w szczególności wzmocnienie zarządzania wspólnymi granicami ze wszystkimi państwami członkowskimi UE; podkreśla, że Turcja musi jeszcze bardziej wzmocnić bezpieczeństwo granic, aby zwalczać nielegalną migrację do państw UE;

36.  przypomina o strategicznym znaczeniu Turcji dla bezpieczeństwa energetycznego UE i uznaje Turcję za ważnego partnera w sektorze energetycznym; zwraca uwagę na trzy zatwierdzone pod koniec 2013 r. projekty dotyczące południowego korytarza gazowego, który zwiększy bezpieczeństwo dostaw gazu do Turcji oraz dostęp do UE jako do głównego rynku energetycznego; jest zdania, że w warunkach coraz bardziej konkurencyjnych rynków energii oraz przy uwzględnieniu potrzeby zróżnicowania źródeł energii i szlaków przesyłowych, Turcja, z uwagi na jej ogromny potencjał odnawialnych źródeł energii, mogłaby wnieść ważny wkład w bezpieczeństwo energetyczne UE i realizację jej ambicji dotyczących dywersyfikacji źródeł energii, zgodnie z prawem międzynarodowym; jest zaniepokojony zacieśnianiem współpracy energetycznej między Turcją i Rosją i w związku z tym uważa, że UE powinna przyspieszyć negocjacje dotyczące energii;

37.  przypomina o strategicznej pozycji Turcji jako partnera UE i członka NATO oraz o wynikającym stąd jej kluczowym znaczeniu geopolitycznym i znaczeniu z punktu widzenia opracowania kompleksowej strategii na rzecz bezpieczeństwa i stabilności w jej wschodnim i południowym sąsiedztwie, ze szczególnym uwzględnieniem Syrii i Iraku; wskazuje na fakt, że z powodu bardzo poważnych zmian zachodzących w tym regionie oraz ataków przeprowadzonych na terytorium europejskim kwestią zasadniczą jest pogłębienie dialogu i zacieśnienie współpracy z UE w dziedzinie polityki zagranicznej w ramach dialogu politycznego UE-Turcja; wzywa Turcję do odgrywania aktywnej roli w międzynarodowej koalicji przeciwko ugrupowaniom terrorystycznym, takim jak Państwo Islamskie, oraz do zastosowania w tym celu wszelkich zasobów, jakimi dysponuje; wzywa Turcję do zintensyfikowania działań, aby zapobiec przemieszczaniu się przez jej terytorium tzw. zagranicznych bojowników, pragnących wstąpić w szeregi Państwa Islamskiego lub innych ugrupowań ekstremistycznych, oraz aby zapobiec przewożeniu przez jej terytorium pieniędzy lub sprzętu przeznaczonego dla Państwa Islamskiego lub tych ugrupowań; podkreśla potrzebę kontynuowania i pogłębienia regularnego dialogu UE z Turcją dotyczącego walki z terroryzmem oraz przedsięwzięcia konkretnych środków i podjęcia działań w ramach wspólnych wysiłków w zakresie zwalczania wszelkich przejawów terroryzmu; wzywa Turcję do zapewnienia skutecznej kontroli granic, a także do jednoczesnego dalszego niesienia niezbędnej pomocy w formie instrumentów pomocy humanitarnej wszystkim uchodźcom przybywającym z Syrii oraz do zapewnienia bezpieczeństwa ofiarom syryjskiej wojny domowej; podkreśla znaczenie częstszego dialogu na wysokim szczeblu oraz konsultacji UE i Turcji w sprawie polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, aby dopilnować, by nasze strategie polityczne się dopełniały oraz by Turcja stopniowo dostosowała swoją politykę zagraniczną do polityki prowadzonej przez UE;

38.  jest zdania, że należy we właściwych przypadkach zapraszać ministra spraw zagranicznych Turcji do udziału w posiedzeniach Rady do Spraw Zagranicznych; jest zdania, że potrzebne są ramy dla uporządkowanego dialogu, współpracy i koordynacji w kwestiach z dziedziny polityki zagranicznej oraz polityki bezpieczeństwa i obrony;

39.  ubolewa, że deklaracja casus belli, wydana przez Wielkie Zgromadzenie Narodowe Turcji wobec Grecji, nie została jeszcze wycofana, pomimo pozytywnych osiągnięć w dziedzinie dialogu i współpracy Grecji z Turcją;

40.  pochwala Turcję za stałe udzielanie pomocy uchodźcom z Iraku i Syrii, których liczbę szacuje się na 1,6 mln, oraz za utrzymywanie polityki otwartych granic do celów prowadzenia działań humanitarnych; z zadowoleniem przyjmuje dyrektywę w sprawie tymczasowej ochrony przyjętą w październiku 2014 r., która gwarantuje uchodźcom bezpieczny status prawny i przewiduje możliwość wydawania im dokumentów tożsamości, a także możliwość uczestniczenia przez nich w rynku pracy; wzywa UE do dalszego finansowego wspierania pomocy humanitarnej dla syryjskich i irackich uchodźców w Turcji; zauważa, że obozy dla uchodźców osiągnęły maksymalne zapełnienie, oraz że konieczność znalezienia lokum jest dla uchodźców ogromnym obciążeniem, również finansowym; jest zdania, że UE powinna aktywnie wspierać rząd turecki w określaniu długoterminowych programów pomocowych dla uchodźców oraz w ułatwianiu im dostępu do edukacji, opieki zdrowotnej i (legalnego) zatrudnienia; wzywa Komisję do zwiększenia dostępnych zasobów w ramach IPA II i Instrumentu na rzecz przyczyniania się do Stabilności i Pokoju, aby świadczyć odpowiednią pomoc społecznościom lokalnym, które borykają się z dużym napływem uchodźców; wzywa również państwa członkowskie UE do zapewnienia (tymczasowych) miejsc zakwaterowania dla uchodźców znajdujących się w najgorszej sytuacji, w duchu faktycznego dzielenia się odpowiedzialnością;

41.  wzywa Turcję, by – z pomocą techniczną i finansową ze strony swych partnerów – zapewniła dostęp do edukacji dzieciom syryjskim mieszkającym w Turcji, których liczba wzrasta;

Budowanie stosunków dobrosąsiedzkich

42.  nalega, aby rząd turecki zaprzestał regularnego naruszania greckiej przestrzeni powietrznej i wód terytorialnych oraz przerwał przeloty tureckich samolotów wojskowych nad wyspami greckimi;

43.  wzywa rząd turecki do podpisania i ratyfikacji bez dalszej zwłoki Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza (UNCLOS), która została podpisana i ratyfikowana przez UE i 28 jej państw członkowskich, a także podkreśla, że Republika Cypryjska ma uzasadnione prawo do zawierania dwustronnych umów dotyczących jej wyłącznej strefy ekonomicznej; ponawia apele do Turcji o poszanowanie suwerennych praw wszystkich państw członkowskich, w tym praw dotyczących poszukiwania i eksploatacji zasobów naturalnych, o ile działania te są zgodne z dorobkiem prawnym UE i z prawem międzynarodowym; wzywa Turcję do powstrzymania się od wszelkich działań, które mogłyby zaszkodzić stosunkom dobrosąsiedzkim oraz klimatowi prowadzącemu do pokojowego rozstrzygania sporów dwustronnych;

44.  ubolewa nad faktem, że Turcja odmówiła wypełnienia zobowiązania do pełnego i niedyskryminacyjnego wdrożenia protokołu dodatkowego do umowy o stowarzyszeniu WE z Turcją wobec wszystkich państw członkowskich; przypomina, że odmowa ta ma nadal poważny wpływ na proces negocjacyjny;

45.  ponownie wyraża zdecydowane poparcie dla ponownego zjednoczenia Cypru w oparciu o sprawiedliwe, kompleksowe i wykonalne dla obu społeczności rozwiązanie, pod auspicjami Sekretarza Generalnego ONZ i zgodnie z odnośnymi rezolucjami Rady Bezpieczeństwa ONZ oraz z wartościami i zasadami, na których opiera się UE, na zasadzie federacji złożonej z dwóch społeczności i dwóch stref, posiadającej jedną suwerenność, jedną międzynarodową osobowość prawną i jedno obywatelstwo, charakteryzującej się równością polityczną między oboma społecznościami oraz równymi szansami wszystkich obywateli; z zadowoleniem przyjmuje zapowiedź specjalnego wysłannika ONZ Espena Bartha Eidego, że przywódcy obu społeczności w najbliższym możliwym terminie wznowią negocjacje pod auspicjami Sekretarza Generalnego ONZ, oraz zdecydowanie popiera wysiłki czynione przez specjalnego doradcę ONZ w sprawie Cypru na rzecz stworzenia warunków do wznowienia rozmów; wyraża nadzieję, że skierowane przez niedawno wybranego przywódcę Turków cypryjskich przesłanie o ponownym zjednoczeniu i pojednaniu otworzy nowe możliwości w procesie negocjacji; wzywa Turcję i wszystkie zaangażowane strony do aktywnego wspierania negocjacji w sprawie ponownego zjednoczenia oraz do podjęcia niezbędnych działań w kierunku normalizacji stosunków z Cyprem; apeluje do Turcji, by rozpoczęła wycofywanie swoich sił z Cypru i przekazała ONZ kontrolę nad zamkniętym dystryktem Famagusty, zgodnie z rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 550 (1984); równocześnie wzywa Republikę Cypryjską do otwarcia portu w Famaguście pod nadzorem służb celnych UE, aby wspierać pozytywny klimat sprzyjający skutecznemu zakończeniu trwających negocjacji w sprawie ponownego zjednoczenia i umożliwić Turkom cypryjskim handel z UE w legalny sposób, który będzie możliwy do zaakceptowania przez wszystkich;

46.  ponownie przywołuje odnośne decyzje Europejskiego Trybunału Praw Człowieka i wzywa rząd Turcji, aby niezwłocznie zaprzestał naruszania praw człowieka w odniesieniu do obywateli cypryjskich i aby zaprzestał pozbawiania ich możliwości wykonywania i korzystania z prawa do własności, praw religijnych i innych praw człowieka wywodzących się z ładu konstytucyjnego Republiki Cypryjskiej i wspólnotowego dorobku prawnego, a także podstawowych zasad i wartości UE;

47.  ubolewa z powodu prowadzonej przez Turcję polityki osadniczej i apeluje do Turcji, aby powstrzymała się od dalszego osiedlania obywateli tureckich na okupowanych terenach Cypru, co stanowi naruszenie konwencji genewskiej i zasad prawa międzynarodowego; wzywa Turcję do zakończenia wszelkich działań zmieniających równowagę demograficzną na wyspie i stanowiących tym samym przeszkodę dla przyszłego rozwiązania;

48.  wzywa Turcję, aby zapewniła Komitetowi ds. Osób Zaginionych pełny dostęp do wszystkich odnośnych archiwów i stref militarnych w północnej części Cypru do celów ekshumacji oraz aby udzieliła wszelkich istotnych informacji, które doprowadzą do odkrycia przeniesionych szczątków; apeluje o zwrócenie szczególnej uwagi na pracę wykonaną przez Komitet ds. Osób Zaginionych;

49.  apeluje do Turcji i Armenii, aby przystąpiły do normalizacji wzajemnych stosunków w drodze bezwarunkowej ratyfikacji protokołów w sprawie nawiązania stosunków dyplomatycznych, otwarcia granicy i aktywnej poprawy stosunków, ze szczególnym uwzględnieniem współpracy transgranicznej i integracji gospodarczej; z zadowoleniem przyjmuje prowadzony obecnie dialog między Turcją a Armenią;

o
o   o

50.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, sekretarzowi generalnemu Rady Europy, przewodniczącemu Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, rządom i parlamentom państw członkowskich oraz rządowi i parlamentowi Republiki Turcji.

(1) Dz.U. C 341 E z 16.12.2010, s. 59.
(2) Dz.U. C 199 E z 7.7.2012, s. 98.
(3) Dz.U. C 257 E z 6.9.2013, s. 38.
(4) Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0184.
(5) Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0277.
(6) Teksty przyjęte, P7_TA(2014)0235.
(7) Teksty przyjęte, P8_TA(2014)0052.
(8) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0014.
(9) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0094.
(10) Dz.U. L 51 z 26.2.2008, s. 4.

Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności