Indeks 
Teksty przyjęte
Czwartek, 26 listopada 2015 r. - Strasburg
Afganistan, w szczególności zabójstwa w prowincji Zabul
 Kambodża
 Wolność słowa w Bangladeszu
 Stan negocjacji dauhańskiej agendy rozwoju w kontekście 10. konferencji ministerialnej WTO
 Przystąpienie Ekwadoru do Umowy o handlu zawartej między UE i jej państwami członkowskimi a Kolumbią i Peru
 Strategia dotycząca dobrostanu zwierząt na lata 2016–2020
 Edukacja dzieci w sytuacjach nadzwyczajnych i w czasie przedłużających się kryzysów
 Uproszczenie polityki spójności na lata 2014-2020 i ukierunkowanie jej na wyniki

Afganistan, w szczególności zabójstwa w prowincji Zabul
PDF 334kWORD 81k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 26 listopada 2015 r. w sprawie Afganistanu, w szczególności zabójstw w prowincji Zabul (2015/2968(RSP))
P8_TA(2015)0412RC-B8-1258/2015

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 grudnia 2011 r. w sprawie sytuacji kobiet w Afganistanie i Pakistanie(1) i rezolucję z dnia 13 czerwca 2013 r. w sprawie negocjacji dotyczących umowy o współpracy na rzecz partnerstwa i rozwoju między UE i Afganistanem(2),

–  uwzględniając lokalną strategię UE na rzecz obrońców praw człowieka w Afganistanie w 2014 r.,

–  uwzględniając rezolucję Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych nr 2210 (2015) oraz mandat Misji Wsparcia ONZ w Afganistanie (UNAMA),

–  uwzględniając konkluzje Rady w sprawie Afganistanu z dnia 20 lipca 2015 r.,

–  uwzględniając konferencję w sprawie wdrażania i wspierania krajowego planu działania (rezolucja RB ONZ nr 1325) w sprawie kobiet, pokoju i bezpieczeństwa z dnia 20 września 2015 r.,

–  uwzględniając śródroczne sprawozdanie UNAMA OHCHR za rok 2015 w sprawie ochrony ludności cywilnej w konflikcie zbrojnym w Afganistanie z sierpnia 2015 r.,

–  uwzględniając konkluzje Rady w sprawie Afganistanu z dnia 26 października 2015 r.,

–  uwzględniając oświadczenie misji ONZ z dnia 11 listopada 2015 r. potępiające „bezsensowne zamordowanie” siedmiu cywilnych zakładników w prowincji Zabul,

–  uwzględniając art. 135 ust. 5 i art. 123 ust. 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze rosnące zaniepokojenie spowodowane prześladowaniami na tle etnicznym i wyznaniowym w Afganistanie w związku z przypadkami uprowadzeń i ataków, do jakich dochodzi od miesięcy i które skierowane są przeciw Hazarom, uznawanym za trzecią co do wielkości grupę etniczną i jedyną, w której dominują szyici;

B.  mając na uwadze, że w październiku 2015 r. uprowadzono siedmiu cywilów, których stracono w dniach 6–8 listopada 2015 r. w dystrykcie Arghandab, w czasie kiedy miało tam dojść do starć zbrojnych między dwiema rywalizującymi ze sobą grupami antyrządowymi;

C.  mając na uwadze, że w większości szyicka społeczność Hazarów należy do mniejszości etnicznych uznanych w nowej konstytucji Afganistanu;

D.  mając na uwadze, że w dniu 21 listopada 2015 r. grupa ok. 30 Hazarów podróżująca południową autostradą została zaatakowana przez uzbrojonych napastników; mając na uwadze, że co najmniej pięciu Hazarów podróżujących autobusem do Kabulu zostało uratowanych przez innych podróżnych, którzy pomogli im zataić ich tożsamość, kiedy bojownicy zatrzymali autobus;

E.  mając na uwadze, że zabójstwa w prowincji Zabul wskazują na szczególne zagrożenia dla Hazarów; mając na uwadze, że w kilku sytuacjach, do których doszło w ostatnich dwóch latach, hazarscy pasażerowie autobusów byli oddzielani od pozostałych pasażerów, uprowadzani, a w niektórych przypadkach zabijani;

F.  mając na uwadze, że zabójstwa te ukazują stałe zagrożenie terrorystyczne dla ludności cywilnej ze strony talibów i ich grup rozłamowych, których część miała deklarować lojalność wobec tzw. Państwa Islamskiego;

G.  mając na uwadze, że od 2002 r. Unia Europejska nieprzerwanie wspiera odbudowę i rozwój Afganistanu i z oddaniem działa na rzecz pokojowego, stabilnego i bezpiecznego Afganistanu;

H.  mając na uwadze, że rozpoczęta w 2007 r. misja EUPOL wspomagająca szkolenie afgańskich sił policyjnych sprzyja tworzeniu systemu karnego/sądowniczego zarządzanego przez Afgańczyków; mając na uwadze, że w grudniu 2014 r. Rada postanowiła przedłużyć tę misję do dnia 31 grudnia 2016 r.;

I.  mając na uwadze, że misja Międzynarodowych Sił Wsparcia Bezpieczeństwa (ISAF) zakończyła się z końcem 2014 r.; mając na uwadze, że w styczniu 2015 r. uruchomiono „misję zdecydowanego wsparcia” w celu dalszego wspierania afgańskich sił bezpieczeństwa i instytucji w postaci szkolenia, doradztwa i pomocy;

J.  mając na uwadze, że zabójstwa cywilów, jak również przetrzymywanie cywilnych zakładników to poważne naruszenie międzynarodowego prawa humanitarnego, którego wszystkie strony konfliktu zbrojnego – w tym wszelkie siły antyrządowe – mają obowiązek przestrzegać;

K.  mając na uwadze, że bezpieczeństwo w Afganistanie pozostaje sprawą bardzo niepokojącą z uwagi na działalność terrorystyczną talibów;

L.  mając na uwadze, że nadal dochodzi do przypadkowych zniszczeń, które skutkują ogromnymi liczbami ofiar wśród niewinnych cywilów, pracowników organizacji humanitarnych czy oddziałów uczestniczących w misjach pokojowych;

M.  mając na uwadze, że niedawny apel przywódcy Al-Kaidy al-Zawahiriego skierowany do bojowników tzw. Państwa Islamskiego o podjęcie walki przeciw koalicji międzynarodowej stanowi kolejne zagrożenie dla sił NATO w Afganistanie i dla bezpieczeństwa kraju;

1.  stanowczo potępia barbarzyńskie zabójstwo i ścięcie siedmiu Hazarów (dwóch kobiet, czterech mężczyzn i dziewczynki) w południowo-wschodniej prowincji Zabul przy granicy z Pakistanem;

2.  potępia ataki talibów, Al-Kaidy, tzw. Państwa Islamskiego i innych grup terrorystycznych na afgańską ludność cywilną, afgańskie narodowe siły obrony i bezpieczeństwa, instytucje demokratyczne i społeczeństwo obywatelskie, które kosztowały życie rekordową liczbę osób; podkreśla, że ochrona społeczności Hazarów, grupy szczególnie narażonej na ataki terrorystyczne ze strony talibów i tzw. Państwa Islamskiego, powinna stać się jednym z priorytetów afgańskiego rządu;

3.  składa kondolencje pogrążonym w żałobie rodzinom, w szczególności rodzinom ofiar okrutnych zabójstw na członkach społeczności Hazarów;

4.  wzywa do wsparcia władz Afganistanu w celu podjęcia szybkich i właściwych działań zapewniających postawienie zabójców niewinnych ofiar cywilnych przed wymiarem sprawiedliwości oraz w celu potwierdzenia, że w kraju panuje praworządność;

5.  wzywa władze Afganistanu, aby dopilnowały, by funkcjonariusze służb bezpieczeństwa uwikłani w przypadki poważnego łamania praw człowieka, w tym funkcjonariusze, którzy dowodzili służbami dopuszczającymi się nadużyć, zostali w sposób rzetelny i bezstronny sprawdzeni i zdyscyplinowani lub skazani, w zależności od zarzucanych im czynów;

6.  uważa, że morderstwa cywilnych zakładników, w tym kobiet i dzieci, muszą być traktowane jak zbrodnie wojenne; podkreśla, że zabójstwa niewinnych cywilów są zakazane przez międzynarodowe prawo humanitarne; podkreśla, że prawa tego muszą przestrzegać wszystkie strony konfliktu, w tym grupy rozłamowe;

7.  wyraża głębokie zaniepokojenie w związku z poważnym zagrożeniem bezpieczeństwa, stałym wzrostem przemocy, aktami terrorystycznymi prowadzącymi do gwałtownego wzrostu liczby ofiar oraz utrzymującym się zagrożeniem dla ludności zmuszanej do życia w atmosferze narastającego strachu i zastraszania;

8.  uważa, że bezpieczeństwo narodowe jest podstawą dla rozwoju społeczno-gospodarczego, politycznej stabilności i przyszłości Afganistanu;

9.  wzywa rząd Afganistanu do zacieśnienia współpracy z rządem Pakistanu; podkreśla, że ściślejsza współpraca w zakresie bezpieczeństwa i zarządzania przyniosłaby obopólne korzyści i przyczyniła się do promowania pokoju i stabilności w regionie;

10.  wzywa państwa członkowskie i Europejską Służbę Działań Zewnętrznych do dalszego pełnego zaangażowania i wspierania rządu Afganistanu w walce z rebeliantami;

11.  potwierdza swoje zobowiązanie do dołożenia wszelkich starań, aby zwalczyć terroryzm i ekstremizm w Afganistanie oraz uważa, że takie wysiłki mają zasadnicze znaczenie dla bezpieczeństwa w regionie i na świecie oraz budowy pluralistycznego, stabilnego, demokratycznego i bardziej dostatniego państwa;

12.  nadal jest zaangażowany we wspieranie afgańskiego rządu w jego wysiłkach na rzecz przeprowadzania kluczowych reform, poprawy administracji i praworządności, lepszego przestrzegania praw człowieka, w tym praw kobiet, zwalczania korupcji, walki z przemysłem narkotykowym, poprawy stabilności finansów publicznych oraz wspierania wzrostu sprzyjającego włączeniu społecznemu; przyjmuje do wiadomości zamiar prezydenta Aszrafa Ghaniego uczynienia z walki z korupcją jednego z priorytetów swoich rządów;

13.  potwierdza swoje wsparcie dla afgańskiego rządu i ludności w tym krytycznym momencie; zwraca uwagę na straty w ludziach poniesione przez afgańskie siły obrony i bezpieczeństwa od zakończenia misji ISAF z końcem 2014 r.; zachęca rząd do kontynuowania starań zmierzających do poprawy operatywności i skuteczności operacyjnej sił obrony i bezpieczeństwa, aby zagwarantować ludności w całym kraju bezpieczeństwo i stabilność;

14.  jest głęboko zaniepokojony pogarszającą się sytuacją praw człowieka i bezpieczeństwa w Afganistanie, a w szczególności wpływem, jaki ta sytuacja może mieć na prawa kobiet, mniejszości etniczne i religijne, obrońców praw człowieka i dziennikarzy;

15.  przypomina o przełomowej ustawie o eliminacji przemocy wobec kobiet z 2009 r. i apeluje do władz, by skierowały większą uwagę i przeznaczyły więcej funduszy na ochronę żyjących w zagrożeniu lub atakowanych obrońców praw człowieka;

16.  wzywa rząd Afganistanu do przyjęcia planu wdrażania krajowego planu działania dla Afganistanu nr 1325, który obejmuje wymóg pełnego włączenia kobiet do wszystkich etapów negocjacji pokojowych;

17.  przypomina o zobowiązaniu się afgańskiego rządu przed wspólnotą międzynarodową do zapewnienia praw i ochrony mniejszości etnicznych, językowych, religijnych i innych;

18.  zdecydowanie potępia niedawne ataki talibów w Kunduzie, których ofiarami padły osoby cywilne i członkowie afgańskich krajowych sił obrony i bezpieczeństwa. popiera niezależne dochodzenie dotyczące ataków na szpital Lekarzy bez Granic w Kunduzie oraz wzywa do respektowania neutralności szpitali i placówek medycznych;

19.  po raz kolejny zwraca uwagę na pilną konieczność, by rząd Afganistanu i wszyscy partnerzy w regionie w sposób bardziej wiarygodny zaangażowali się w dążenia do zakończenia konfliktu i zapewnienie stabilnej sytuacji; powtarza, że proces pokojowy kierowany i prowadzony przez Afgańczyków jest warunkiem wstępnym dla osiągnięcia zrównoważonego i długotrwałego rozwiązania;

20.  z zadowoleniem przyjmuje decyzję dotyczącą zorganizowania w Brukseli w 2016 r. wszechstronnej konferencji ministerialnej w sprawie Afganistanu, co świadczy o zaangażowaniu wspólnoty międzynarodowej w proces stabilizacji i rozwoju tego kraju; spodziewa się, że konferencja pozwoli określić ramy dla rządu Afganistanu i darczyńców do 2020 r., dla których podstawą będą konkretne zobowiązania rządu Afganistanu i wspólnoty międzynarodowej;

21.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wiceprzewodniczącej Komisji/Wysokiej Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa, Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich oraz rządowi i parlamentowi Afganistanu.

(1) Dz.U. C 168E z 14.6.2013, s. 119.
(2) Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0282.


Kambodża
PDF 330kWORD 79k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 26 listopada 2015 r. w sprawie sytuacji politycznej w Kambodży (2015/2969(RSP))
P8_TA(2015)0413RC-B8-1263/2015

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie Kambodży,

–  uwzględniając lokalne oświadczenie UE z dnia 27 października 2015 r. w sprawie sytuacji w Kambodży,

–  uwzględniając oświadczenie rzecznika Sekretarza Generalnego ONZ w sprawie Kambodży z dnia 17 listopada 2015 r.,

–  uwzględniając oświadczenie prasowe wydane w dniu 30 października 2015 r. przez rzecznik Wysokiego Komisarza ONZ ds. Praw Człowieka Ravinę Shamdasani,

–  uwzględniając oświadczenia specjalnej sprawozdawczyni ONZ ds. praw człowieka w Kambodży prof. Rhony Smith z dnia 23 listopada 2015 r. i 24 września 2015 r.;

–  uwzględniając raport specjalnej sprawozdawczyni ONZ ds. praw człowieka w Kambodży z dnia 20 sierpnia 2015 r.,

–  uwzględniając rezolucję Rady Praw Człowieka ONZ z dnia 2 października 2015 r. w sprawie Kambodży,

–  uwzględniając oświadczenie wydane przez rzecznika ESDZ w dniu 15 lipca 2015 r. w sprawie ustawy o stowarzyszeniach i organizacjach pozarządowych w Kambodży,

–  uwzględniając oświadczenie specjalnego sprawozdawcy ONZ ds. prawa do wolności pokojowego zgromadzania się i zrzeszania się z dnia 22 czerwca 2015 r.,

–  uwzględniając uwagi podsumowujące Komisji Praw Człowieka ONZ z dnia 27 kwietnia 2015 r. w sprawie drugiego sprawozdania okresowego Kambodży,

–  uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka z dnia 10 grudnia 1948 r.,

–  uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych z 1966 r.,

–  uwzględniając wytyczne UE w sprawie obrońców praw człowieka z 2008 r.,

–  uwzględniając umowę o współpracy między Wspólnotą Europejską a Królestwem Kambodży z 1997 r.,

–  uwzględniając art. 35 konstytucji Kambodży, który gwarantuje wolność zrzeszania się i swobodę aktywnego uczestnictwa w życiu politycznym, gospodarczym, społecznym i kulturalnym narodu,

–  uwzględniając art. 135 ust. 5 i art. 123 ust. 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że w dniu 13 listopada 2015 r. władze Kambodży wydały nakaz aresztowania Sama Rainsy’ego, lidera głównej partii opozycyjnej – Partii Narodowego Ocalenia Kambodży (CNRP), który przebywa obecnie za granicą, a w dniu 16 listopada 2015 r. Zgromadzenie Narodowe Kambodży wycofało jego mandat, pozbawiając go immunitetu poselskiego, co umożliwi jego aresztowanie po powrocie do kraju w związku z trwającą od siedmiu lat sprawą o zniesławienie;

B.  mając na uwadze, że w dniu 20 listopada 2015 r. Sam Rainsy został wezwany przez sąd na dzień 4 grudnia 2015 r. na przesłuchanie w związku z wiadomością opublikowaną na jego publicznej stronie na Facebooku przez opozycyjnego senatora Hong Sok Houra, który od sierpnia 2015 r. przebywa w areszcie pod zarzutem fałszerstwa i podżegania po tym, jak opublikował na stronie Sama Rainsy’ego na Facebooku film przedstawiający rzekomo fałszywy dokument dotyczący traktatu granicznego z Wietnamem z 1979 r.;

C.  mając na uwadze, że w dniu 26 października 2015 r. grupa prorządowych demonstrantów w Phnom Penh zaatakowała dwóch posłów opozycyjnej partii CNRP Nhaya Chamrouena i Konga Sakpheę i zagroziła bezpieczeństwu prywatnej rezydencji pierwszego wiceprzewodniczącego Zgromadzenia Narodowego; mając na uwadze, że według doniesień policja i inne państwowe siły bezpieczeństwa bezczynnie przyglądały się tym atakom;

D.  mając na uwadze, że w dniu 30 października 2015 r. na posiedzeniu zbojkotowanym przez CNRP wiceprzewodniczący partii opozycyjnej Kem Sokha został usunięty ze stanowiska pierwszego wiceprzewodniczącego Zgromadzenia Narodowego przez rządzącą Kambodżańską Partię Ludową (KPL); mając na uwadze, że przydzielenie CNRP stanowiska wiceprzewodniczącego było jednym z głównych ustępstw, jakie rządząca KPL poczyniła wobec CNRP w lipcu 2014 r., by zakończyć prowadzony przez tę partię od roku bojkot parlamentu po wyborach w 2013 r.;

E.  mając na uwadze, że premier Hun Sen sprawuje władzę od ponad 30 lat, a jego siły bezpieczeństwa bezkarnie dopuszczają się poważnych naruszeń praw człowieka;

F.  mając na uwadze, że 11 działaczy opozycyjnych odbywa karę od siedmiu do dwudziestu lat więzienia za udział w „powstaniu” lub kierowanie nim;

G.  mając na uwadze, że KPL i CNRP zawarły w 2014 r. rozejm polityczny, który wzbudził nadzieje na rozpoczęcie nowego, konstruktywnego etapu rozstrzygania sporów politycznych; mając na uwadze, że mimo tego porozumienia sytuacja polityczna w Kambodży pozostaje napięta;

H.  mając na uwadze, że wolność słowa jest zapisana w art. 41 kambodżańskiej konstytucji, a jej art. 35 przewiduje prawo do udziału w życiu politycznym,

I.  mając na uwadze, że pomimo powszechnej krytyki ze strony społeczeństwa obywatelskiego i społeczności międzynarodowej niedawne ogłoszenie ustawy o stowarzyszeniach i organizacjach pozarządowych dało państwu uprawnienia do arbitralnego zamykania i blokowania powstania organizacji broniących praw człowieka, a jej stosowanie już zniechęca do działań na rzecz obrony praw człowieka w Kambodży i utrudnia działania społeczeństwa obywatelskiego;

J.  mając na uwadze, że specjalny sprawozdawca ONZ ds. wolności pokojowego zgromadzania się i zrzeszania się stwierdził, że społeczeństwo obywatelskie Kambodży zostało wykluczone z procesu opracowywania projektu tej ustawy;

K.  mając na uwadze, że w dniu 13 listopada 2015 r. rząd Kambodży zatwierdził projekt ustawy o związkach zawodowych;

L.  mając na uwadze, że UE jest największym partnerem Kambodży, jeśli chodzi o pomoc rozwojową: na lata 2014–2020 na ten cel przeznaczono środki w wysokości 410 mln EUR; mając na uwadze, że UE popiera szereg inicjatyw w zakresie praw człowieka, realizowanych przez kambodżańskie organizacje pozarządowe i inne organizacje społeczeństwa obywatelskiego; mając na uwadze, że Kambodża jest w znacznym stopniu uzależniona od pomocy rozwojowej;

1.  wyraża głębokie zaniepokojenie z powodu pogarszających się warunków działania opozycyjnych polityków i działaczy, a także obrońców praw człowieka oraz działaczy organizacji społecznych i ekologicznych w Kambodży, a ponadto potępia wszelkie akty przemocy oraz politycznie umotywowane zarzuty i wyroki wobec krytycznie nastawionych polityków opozycji, działaczy i obrońców praw człowieka w Kambodży;

2.  apeluje do władz Kambodży o odwołanie nakazów aresztowania i odstąpienie od zarzutów stawianych przywódcy opozycji Samowi Rainsy’emu i należącym do CNRP posłom do Zgromadzenia Narodowego i senatorom, w tym senatorowi Hong Sok Hourowi, a także działaczom i organizatorom CNRP, by mogli oni swobodnie pracować bez obawy, że będą aresztowani lub prześladowani, a ponadto apeluje o zaprzestanie wykorzystywania sądów do celów politycznych, czyli do prześladowań na podstawie umotywowanych politycznie i sfingowanych zarzutów;

3.  wzywa Zgromadzenie Narodowe do niezwłocznego przywrócenia Samowi Rainsy’emu mandatu posła oraz immunitetu poselskiego;

4.  apeluje do rządu Kambodży, by uznał uprawnioną i pożyteczną rolę, jaką odgrywa społeczeństwo obywatelskie, związki zawodowe i opozycja polityczna, przyczyniając się do ogólnego rozwoju gospodarczego i politycznego Kambodży;

5.  zachęca rząd do pracy nad umacnianiem demokracji i praworządności oraz do poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności, co obejmuje wypełnianie wszystkich przepisów konstytucji dotyczących pluralizmu oraz wolności słowa i zgromadzeń;

6.  przypomina, że bezpieczne otoczenie sprzyjające dialogowi demokratycznemu ma zasadnicze znaczenie dla stabilności politycznej, demokracji i pokojowego społeczeństwa w kraju, i apeluje do rządu o przyjęcie wszelkich środków niezbędnych do zapewnienia bezpieczeństwa wszystkim demokratycznie wybranym przedstawicielom mieszkańców Kambodży, niezależnie od ich przynależności politycznej;

7.  zauważa, że „kultura dialogu” między przywódcami KPL i CNRP przyniosła nadzieję na to, że kambodżańska demokracja wejdzie na dobrą drogę; wzywa rząd Kambodży i opozycję do nawiązania poważnego i konstruktywnego dialogu;

8.  apeluje do rządu o zapewnienie przeprowadzenia dogłębnych i bezstronnych śledztw z udziałem ONZ, prowadzących do postawienia przed sądem wszystkich osób odpowiedzialnych za niedawną brutalną napaść na dwóch posłów do Zgromadzenia Narodowego należących do CNRP, której dopuścili się członkowie sił zbrojnych, a także za nadużywanie siły przez wojsko i policję w czasie tłumienia demonstracji, strajków i niepokojów społecznych;

9.  apeluje do rządu o uchylenie ustawy o stowarzyszeniach i organizacjach pozarządowych, której niedawne ogłoszenie dało państwu uprawnienia do arbitralnego zamykania i blokowania powstania organizacji obrońców praw człowieka, a jej stosowanie już utrudnia działalność obrońców praw w Kambodży;

10.  apeluje do rządu i parlamentu o zapewnienie prawdziwych i poważnych konsultacji ze wszystkimi podmiotami, których dotyczą projekty ustaw, np. ustawy o związkach zawodowych oraz o cyberprzestępczości i telekomunikacji, a także o zapewnienie zgodności tych aktów z obowiązkami Kambodży w dziedzinie praw człowieka oraz z zobowiązaniami wynikającymi dla niej z prawa krajowego i międzynarodowego;

11.  wzywa rząd Kambodży do położenia kresu arbitralnym zatrzymaniom i podejrzanym zaginięciom oraz do zezwolenia wolontariuszom i organizacjom obrońców praw człowieka na swobodne działanie; apeluje do rządu Kambodży o przeprowadzenie poważnego dochodzenia w sprawie zniknięcia Khema Sapatha;

12.  wzywa odpowiednie organy rządowe, by zaprzestały prześladowania obrońców praw człowieka na podstawie innych obowiązujących przepisów, wykorzystywanych do prześladowania ich za pracę na rzecz praw człowieka, a także by niezwłocznie i bezwarunkowo zwolniły wszystkie osoby, które uwięziono na podstawie politycznie umotywowanych i sfingowanych zarzutów;

13.  wzywa państwa członkowskie, wysoką przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, Europejską Służbę Działań Zewnętrznych oraz Komisję, by zgodnie ze strategicznymi ramami UE dotyczącymi praw człowieka i demokracji niezwłocznie przedstawiły powyższe obawy i zalecenia w rozmowach z władzami Kambodży;

14.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wiceprzewodniczącej Komisji/ wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, Radzie, Komisji, sekretariatowi Stowarzyszenia Narodów Azji Południowo-Wschodniej, Radzie Praw Człowieka ONZ, rządowi i Zgromadzeniu Narodowemu Królestwa Kambodży.


Wolność słowa w Bangladeszu
PDF 343kWORD 91k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 26 listopada 2015 r. w sprawie wolności słowa w Bangladeszu (2015/2970(RSP))
P8_TA(2015)0414RC-B8-1257/2015

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie Bangladeszu, w szczególności rezolucję z dnia 21 listopada 2013 r. w sprawie sytuacji w zakresie praw człowieka w Bangladeszu oraz nadchodzących wyborów w tym kraju(1), z dnia 18 września 2014 r. w sprawie łamania praw człowieka w Bangladeszu(2) i z dnia 16 stycznia 2014 r. w sprawie niedawnych wyborów w Bangladeszu(3),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 11 grudnia 2012 r. w sprawie strategii wolności cyfrowej w polityce zagranicznej UE(4) oraz rezolucję z dnia 13 czerwca 2013 r. w sprawie wolności prasy i mediów na świecie(5),

–  uwzględniając Umowę o współpracy między Wspólnotą Europejską a Ludową Republiką Bangladeszu w sprawie partnerstwa i rozwoju z 2001 r.,

–  uwzględniając oświadczenia rzecznika Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych z dni 1 kwietnia 2015 r. i 9 sierpnia 2015 r. w sprawie zamordowania blogerów w Bangladeszu,

–  uwzględniając oświadczenie ekspertów ONZ z dnia 7 sierpnia 2015 r. potępiające zamordowanie blogera Niloya Neela;

–  uwzględniając oświadczenie Wysokiego Komisarza ONZ ds. Praw Człowieka Zeida Ra’ada Al-Husseina z dnia 5 listopada 2015 r., w którym wezwał on Bangladesz do zapewnienia lepszej ochrony autorom, wydawcom i innym osobom zagrożonym przez ekstremistów w tym państwie,

–  uwzględniając oświadczenie delegatury UE w Bangladeszu z dnia 11 lutego 2015 r.,

–  uwzględniając oświadczenie rzecznika Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych z dnia 9 kwietnia 2015 r. w sprawie zbliżającej się egzekucji Muhammada Kamaruzzamana w Bangladeszu,

–  uwzględniając oświadczenie delegatury UE w Bangladeszu z dnia 29 października 2014 r. w sprawie kary śmierci w tym kraju,

–  uwzględniając wstępne wnioski z wizyty w Bangladeszu Specjalnego Sprawozdawcy ONZ ds. Wolności Religii lub Przekonań z dnia 9 września 2015 r.,

–  uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka z 1948 r.,

–  uwzględniając plan działania UE dotyczący praw człowieka i demokracji z dnia 20 lipca 2015 r.,

–  uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych z 1966 r., którego stroną jest Bangladesz, a w szczególności jego art. 19,

–  uwzględniając deklarację ONZ w sprawie obrońców praw człowieka,

–  uwzględniając unijne wytyczne dotyczące wolności słowa w internecie i poza nim z dnia 12 maja 2014 r.,

–  uwzględniając wytyczne UE dotyczące propagowania i ochrony wolności religii lub przekonań z dnia 24 czerwca 2013 r.,

–  uwzględniając unijne wytyczne dotyczące obrońców praw człowieka,

–  uwzględniając art. 135 ust. 5 i art. 123 ust. 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że zgodnie z Powszechną deklaracją praw człowieka wolność słowa, w tym wolność prasy i środków przekazu, jest niezbędnym filarem demokratycznego, pluralistycznego i otwartego społeczeństwa;

B.  mając na uwadze, że propagowanie i ochrona wolności religii lub przekonań jest jednym z priorytetów polityki UE w zakresie praw człowieka, włącznie z pełnym poparciem dla zasady niedyskryminacji i jednakowej ochrony osób o przekonaniach nieteistycznych lub ateistycznych;

C.  mając na uwadze, że Bangladesz poczynił w ostatnich latach znaczne postępy, zwłaszcza jeżeli chodzi o osiągnięcie milenijnych celów rozwoju; mając na uwadze, że UE łączą z Bangladeszem dobre, długotrwałe stosunki, oparte między innymi na umowie o współpracy w sprawie partnerstwa i rozwoju;

D.  mając na uwadze, że konstytucja Bangladeszu przyjęta w 2014 r. chroni podstawowe wolności, w tym wolność słowa;

E.  mając na uwadze, że naruszenia podstawowych wolności i praw człowieka – w tym akty przemocy, podżegania, nawoływania do nienawiści, napastowania, zastraszania i cenzury w stosunku do dziennikarzy i blogerów – nadal są w Bangladeszu rozpowszechnione; mając na uwadze, że Bangladesz znajduje się na 146. miejscu (spośród 180) w światowym rankingu wolności prasy;

F.  mając na uwadze, że narastają napięcia między siłami świeckimi i religijnymi oraz wzmaga się przemoc w stosunku do osób wyrażających sprzeciw; mając na uwadze, że od lat fundamentalistyczne krajowe ugrupowania islamskich ekstremistów – szczególnie Ansarullah Bangla Team – publikują „czarną listę”, na której figurują osoby uznane za krytyków islamu, w tym laureatka Nagrody im. Sacharowa Taslima Nasreen, i wzywają do egzekucji świeckich blogerów i autorów, dokonując brutalnych morderstw w warunkach względnej bezkarności;

G.  mając na uwadze, że w dniu 31 października 2015 r. Faisal Arefin Dipan, prowadzący wydawnictwo Jagriti Prokashoni, został brutalnie zamordowany przy użyciu maczet w swoim biurze w Dhace; mając na uwadze, że tego samego dnia zaatakowano i raniono innego wydawcę i dwóch autorów, zaś inni wciąż otrzymują pogróżki;

H.  mając na uwadze, że w bieżącym roku zamordowano w tym kraju co najmniej pięcioro świeckich blogerów i dziennikarzy (Niladri Chatterjee alias Niloy Neel, Faisal Arefin Dipan, Ananta Bijoy Das, Washiqur Rahman Babu i Abhijit Roy), którzy korzystali ze swojego podstawowego prawa do swobody wypowiedzi w sprawach politycznych, społecznych i religijnych; mając na uwadze, że ugrupowania islamskich ekstremistów przyznały się do szeregu zabójstw;

I.  mając na uwadze, że w 2013 r. został zamordowany uznany bloger Ahmed Rajib Haider, a w 2014 r. – profesor uniwersytecki A.K.M. Shafiul Islam; mając na uwadze, że wielu innych blogerów spotkało się w mediach społecznościowych z groźbami śmierci (na Facebooku opublikowano czarne listy wymierzone w świeckich autorów) lub przeżyło próby zabójstwa, a niektórzy przestali pisać lub uciekli z kraju;

J.  mając na uwadze, że premier Sheikh Hasina potępiła to zabójstwo i zapewniła o zaangażowaniu swojego rządu w walkę z terroryzmem i brutalnym ekstremizmem; mając na uwadze, że zapowiedziała ona „politykę zerowej tolerancji” wobec naruszeń praw człowieka przez organy ścigania oraz wprowadziła ustawę o reformie policji wprowadzającą kodeks postępowania; mając na uwadze, że mimo tych kroków poparła ona aresztowanie przez rząd świeckich blogerów oraz utworzenie grupy wywiadowczej do monitorowania mediów społecznościowych pod kątem potencjalnie bluźnierczych treści;

K.  mając na uwadze, że w sierpniu 2014 r. rząd Bangladeszu wprowadził nową politykę w zakresie środków przekazu, która nadal budzi obawy związane z wolnością słowa; mając na uwadze, że polityka ta obejmuje ograniczenia wolności mediów, jak w przypadku zakazu wypowiedzi, które są „antypaństwowe”, „wyśmiewają ideologię narodową” lub są „niespójne z kulturą Bangladeszu”, a także ograniczeń w przekazywaniu informacji na temat „anarchii, rebelii lub przemocy”; mając na uwadze, że rząd Bangladeszu zintensyfikował działania przeciwko mediom społecznościowym, włącznie z tymczasowym lub całkowitym odcięciem całej sieci internetowej oraz serwisów Facebook, WhatsApp, Viber i Messenger;

L.  mając na uwadze, że w ostatnich miesiącach aresztowano wielu dziennikarzy pod zarzutem naruszenia ustawy o technologiach informacyjno-komunikacyjnych, która uznaje za niezgodne z prawem publikacje o charakterze zniesławiającym i „antypaństwowym”;

M.  mając na uwadze, że od nieuzasadnionego wprowadzenia przepisów w 2014 r. alarmująco nasiliły się przypadki nękania; mając na uwadze, że wobec 13 osób pracujących w sektorze środków przekazu wszczęto postępowanie pod zarzutem obrazy, co przyczyniło się do ogólnej atmosfery strachu i zastraszenia oraz poskutkowało autocenzurą;

N.  mając na uwadze, że w dniu 16 sierpnia 2015 r. Probir Sikdar, dziennikarz i właściciel gazety internetowej Uttaradhikar Ekattor News, został aresztowany za rzekome zniesławienie ministra rządu na Facebooku; mając na uwadze, że w dniu 18 sierpnia 2015 r. Shaukat Mahmud, przewodniczący Federalnego Związku Dziennikarzy Bangladeszu, został aresztowany pod zarzutem podpalenia autobusu w dniu 23 stycznia 2015 r. i oskarżony w trzech sprawach związanych z tym rzekomym atakiem;

O.  mając na uwadze, że w ostatnich latach niektórzy posłowie partii opozycyjnych zaginęli w niejasnych okolicznościach;

P.  mając na uwadze, że Unia Europejska sprzeciwia się stosowaniu kary śmierci bez względu na przypadek i na okoliczności oraz konsekwentnie wzywa do jej powszechnego zniesienia;

Q.  mając na uwadze, że w dniu 21 listopada 2015 r. dokonano egzekucji dwóch wyższych rangą przywódców bangladeskiej opozycji za zbrodnie wojenne popełnione podczas wojny o niepodległość z Pakistanem w 1971 r., po tym jak ich ostateczny apel o ułaskawienie został odrzucony;

R.  mając na uwadze, że w dniu 18 listopada 2015 r. postrzelony został włoski ksiądz i lekarz Piero Arolari, 28 września 2015 r. zamordowany został włoski pracownik organizacji humanitarnej Cesare Tavella, a 3 października 2015 r. japoński pracownik organizacji humanitarnej Hoshi Kunio; mając na uwadze, że bojówki Państwa Islamskiego przyznały się do popełnienia tych zbrodni, podobnie jak do zamachów bombowych w trakcie procesji z okazji święta Aszura przy głównej świątyni szyickiej w Dhace w dniu 24 października 2015 r. , w wyniku których zginął jeden nastolatek, a kilkadziesiąt innych osób zostało rannych;

S.  mając na uwadze, że rząd przedłożył projekt ustawy o darowiznach zagranicznych (działalności społecznej), który będzie regulował działania i finansowanie każdej grupy otrzymującej finansowanie z zagranicy;

1.  potępia nasilające się ataki islamskich ekstremistów na świeckich autorów, blogerów, mniejszości religijne i zagranicznych pracowników organizacji humanitarnych; wyraża ubolewanie w związku z ofiarami śmiertelnymi i składa najszczersze kondolencje ofiarom i ich rodzinom;

2.  wzywa władze Bangladeszu, by w dalszym ciągu potępiały podejmowane nadal okrutne działania przeciwko wolności słowa, a także by ich działania prowadziły do natychmiastowego zaprzestania wszystkich aktów przemocy, napastowania, zastraszania i cenzury wobec dziennikarzy, blogerów i społeczeństwa obywatelskiego;

3.  wyraża najgłębsze zaniepokojenie pogarszającą się sytuacją w zakresie prawa do wolności słowa, a także nasilaniem się fundamentalizmu religijnego, nietolerancji i przemocy ze strony ekstremistów w Bangladeszu; apeluje do władz Bangladeszu, aby zwiększyły wysiłki na rzecz poprawy ochrony aktywistów i dziennikarzy; domaga się, by wszystkie partie polityczne i ich przywódcy jednoznacznie i całkowicie potępili przemoc ze strony ekstremistów i wsparli prawo do wolności słowa;

4.  przypomina właściwym władzom Bangladeszu o ich krajowych i międzynarodowych zobowiązaniach prawnych, w tym obowiązku zapewnienia bezpieczeństwa wszystkim obywatelom bez względu na ich poglądy polityczne bądź religijne, a także zagwarantowania, by w Bangladeszu można było cieszyć się wolnością słowa i prasy bez arbitralnych ograniczeń i cenzury;

5.  apeluje do władz Bangladeszu, by przeprowadziły niezależne dochodzenia i złożyły wyjaśnienia w związku z zaginięciem w ciągu ostatnich kilku lat posłów partii opozycyjnych, zwłaszcza w miesiącach poprzedzających wybory w styczniu 2014 r., a także po ich zakończeniu;

6.  apeluje do władz Bangladeszu o walkę z bezkarnością oraz o dołożenie wszelkich starań, by zidentyfikować wszystkich sprawców i postawić ich przed sądem, wszczynając niezależne, wiarygodne i przejrzyste dochodzenia, a także zapewniając sprawiedliwe procesy sądowe, bez stosowania kary śmierci;

7.  zwraca uwagę na wysiłki podjęte, by aresztować zabójców Avijita Roya, Washiqura Rahmana Babu i Niladriego Chatterjeego; z zadowoleniem przyjmuje postępy w dochodzeniach w sprawie śmierci Włocha Cesarego Tavalli i Japończyka Kunio Hoshiego;

8.  wzywa rząd Bangladeszu do podjęcia niezbędnych działań, by zapobiec dalszym zabójstwom poprzez podjęcie skutecznych środków na rzecz ochrony autorów, wydawców i innych osób, które otrzymują pogróżki, nie tylko zapewniając specjalną ochronę fizyczną osobom, które stanowią potencjalne cele, lecz także poprzez podejmowanie debat publicznych, które zwalczają ekstremistyczne poglądy wszelkiego rodzaju;

9.  apeluje do władz Bangladeszu o przywrócenie pełnej niezależności mediów, wycofanie wszystkich zarzutów wobec wydawców i dziennikarzy, którzy publikują treści krytykujące rząd, umożliwienie natychmiastowego wznowienia pracy wszystkich zamkniętych redakcji, a także o niezwłoczne przywrócenie pełnego i nieograniczonego dostępu do wszystkich rodzajów publikacji, w tym publikacji w formie elektronicznej;

10.  wzywa władze Bangladeszu, by pilnie wypełniły swoje zobowiązania i wdrożyły Plan działania ONZ w sprawie bezpieczeństwa dziennikarzy oraz kwestii bezkarności przyjęty w 2013 r.

11.  domaga się, by władze Bangladeszu zapewniły niezależność i bezstronność systemu sądownictwa, a także by dokonały zmiany ustawy o technologiach informacyjno-komunikacyjnych oraz ustawy o cyberbezpieczeństwie z 2015 r., aby dostosować je do międzynarodowych standardów w zakresie wolności słowa i zrezygnować z uznawania „antypaństwowych” publikacji za niezgodne z prawem;

12.  wyraża poważne zaniepokojenie powtarzającymi się aktami przemocy na tle etnicznym i religijnym, zwłaszcza przemocy na tle płciowym wobec kobiet i osób LGBTI; wzywa rząd Bangladeszu i organizacje religijne, a także ich przywódców, do rozpoczęcia procesu pojednania; apeluje do rządu Bangladeszu o podjęcie starań na rzecz wymierzenia sprawiedliwości sprawcom stosującym tego rodzaju przemoc; domaga się ponadto, by rząd Bangladeszu zapewnił wystarczającą ochronę i gwarancje takim mniejszościom jak szyici, ahmadyjczycy, hinduiści, buddyści i chrześcijanie, ale także Biharczycy;

13.  zwraca uwagę, że ustawa o darowiznach zagranicznych (działalności społecznej) z 2014 r. doprowadziła w pewnych przypadkach do arbitralnych kontroli legalnych organizacji społeczeństwa obywatelskiego ze strony rządu; wzywa władze Bangladeszu do dokonania przeglądu tych przepisów, aby zapobiegać takim sytuacjom;

14.  wzywa władze Bangladeszu, by pilnie wypełniły swoje zobowiązania i wdrożyły Plan działania ONZ w sprawie bezpieczeństwa dziennikarzy oraz kwestii bezkarności przyjęty w 2013 r.

15.  zwraca się do rządu Bangladeszu z prośbą o umożliwienie międzynarodowym organizacjom pozarządowym w kraju wypełniania swoich misji, a także o zapewnienie, by wszystkie grupy działające na rzecz praw człowieka oraz organizacje społeczeństwa obywatelskiego nie musiały funkcjonować w atmosferze strachu i pod groźbą represji;

16.  apeluje do Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych, delegatury UE w Bangladeszu oraz delegatur państw członkowskich o ścisłe monitorowanie praw człowieka i sytuacji politycznej w Bangladeszu, a także o wykorzystanie wszystkich dostępnych instrumentów, w tym Europejskiego Instrumentu na rzecz Wspierania Demokracji i Praw Człowieka;

17.  wzywa UE, by zgodnie z jej strategicznymi ramami dotyczącymi praw człowieka i demokracji niezwłocznie przedstawiła powyższe obawy i zalecenia władzom Bangladeszu;

18.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji/ wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, parlamentom i rządom państw członkowskich, Wysokiemu Komisarzowi ONZ ds. Praw Człowieka, sekretarzowi generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych oraz parlamentowi i rządowi Bangladeszu.

(1) Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0516.
(2) Teksty przyjęte, P8_TA(2014)0024.
(3) Teksty przyjęte, P7_TA(2014)0045.
(4) Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0470.
(5) Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0274.


Stan negocjacji dauhańskiej agendy rozwoju w kontekście 10. konferencji ministerialnej WTO
PDF 349kWORD 93k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 26 listopada 2015 r. w sprawie stanu negocjacji dauhańskiej agendy rozwoju i przygotowań przed 10. konferencją ministerialną WTO (2015/2632(RSP))
P8_TA(2015)0415B8-1230/2015

Parlament Europejski,

–  uwzględniając deklarację ministerialną z Ad-Dauhy złożoną przez Światową Organizację Handlu (WTO) w dniu 14 listopada 2001 r.(1),

–  uwzględniając deklarację ministerialną z Hongkongu złożoną przez WTO w dniu 18 grudnia 2005 r.(2),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 4 kwietnia 2006 r. w sprawie oceny rundy negocjacji z Ad-Dauhy po Konferencji Ministerialnej Światowej Organizacji Handlu (WTO) w Hongkongu(3),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 24 kwietnia 2008 r. pt. „Ku zreformowanej Światowej Organizacji Handlu”(4),

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie dauhańskiej agendy rozwoju, szczególnie rezolucje z dnia 9 października 2008 r.(5), z dnia 16 grudnia 2009 r.(6), z dnia 14 września 2011 r.(7) oraz z dnia 21 listopada 2013 r.(8),

–  uwzględniając wyniki 9. konferencji ministerialnej, która odbyła się na Bali w grudniu 2013 r., w szczególności umowę o ułatwieniach w handlu(9),

–  uwzględniając dokument końcowy z dorocznej sesji Konferencji Parlamentarnej w sprawie WTO przyjęty w drodze konsensusu w dniu 17 lutego 2015 r. w Genewie(10),

–  uwzględniając oświadczenia wygłoszone na posiedzeniu szefów delegacji WTO w dniu 17 czerwca 2015 r.,

–  uwzględniając milenijne cele rozwoju Organizacji Narodów Zjednoczonych(11),

–  uwzględniając 5. światowy przegląd pomocy na rzecz wymiany handlowej, który odbył się w dniach 30 czerwca–2 lipca 2015 r. w Genewie(12),

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że runda dauhańska została zainicjowana w 2001 r. w celu stworzenia nowych możliwości handlowych, wzmocnienia wielostronnych zasad handlu i skorygowania istniejących nierówności w systemie handlu przez skupienie się w negocjacjach na krajach rozwijających się, w szczególności na krajach najsłabiej rozwiniętych; mając na uwadze, że cele te wynikają z przekonania, że system wielostronny oparty na bardziej sprawiedliwych i godziwych zasadach może przyczynić się do uczciwego i wolnego handlu służącego rozwojowi gospodarczemu wszystkich kontynentów i do zlikwidowania ubóstwa;

B.  mając na uwadze, że UE stale opowiada się za wielostronnym zdecydowanym podejściem do handlu opartym na zasadach, uznając, że podejścia uzupełniające, takie jak umowy dwustronne, regionalne czy kilkustronne, mogą także sprzyjać otwarciu handlu i rozwojowi gospodarczemu, szczególnie przez odblokowanie liberalizacji oraz aktualizowanie zasad i warunków w dziedzinach polityki traktowanych z mniejszą uwagą w WTO, a także sprzyjać systemowi wielostronnemu, pod warunkiem że umowy takie są zgodne z zasadami WTO, oparte na wspólnych zasadach i stwarzają warunki dla ewentualnej przyszłej multilateralizacji;

C.  mając na uwadze, że choć WTO i zasady zapisane w umowach objętych WTO odegrały istotną rolę w unikaniu pełnego i szeroko zakrojonego protekcjonizmu w odpowiedzi na najpoważniejszy kryzys finansowy i gospodarczy od lat 30. XX w., to w sprawozdaniu WTO z listopada 2014 r. stwierdzono, że z 1244 środków ograniczających udokumentowanych od początku kryzysu w 2008 r. jedynie 282 zostały zlikwidowane, co oznacza, że konieczne jest nasilenie działań przeciwko tym środkom; mając na uwadze, że brak aktualizacji zasad może prowadzić do nowych i innowacyjnych metod ochrony krajowych rynków i producentów;

D.  mając na uwadze, że rozmaite bariery pozataryfowe, bardziej aniżeli cła – od których w znacznym stopniu odstępuje się w miarę postępu globalizacji – utrudniają otwarty i uczciwy handel wielostronny;

E.  mając na uwadze, że konieczne jest jednak uwzględnienie wrażliwości niektórych sektorów w odniesieniu do otwierania rynku, w szczególności sektora rolnego;

F.  mając na uwadze, że reforma wspólnej polityki rolnej stanowi reakcję Unii Europejskiej w związku z oczekiwaniami dotyczącymi rundy dauhańskiej;

G.  mając na uwadze, że wyniki 9. konferencji ministerialnej z 2013 r. mają znaczenie systemowe dla tej organizacji, zwłaszcza umowa o ułatwieniach w handlu, którą wówczas uzgodniono i która była pierwszym porozumieniem wielostronnym osiągniętym od ustanowienia WTO w 1995 r.; mając na uwadze, że Unia Europejska ratyfikowała umowę o ułatwieniach w handlu w dniu 5 października 2015 r.;

H.  mając na uwadze, że ostatnie dyskusje na temat możliwości przyspieszenia prac nad dauhańską agendą rozwoju wyraźnie pokazały, że potrzebny jest przegląd poziomu ambicji, tak aby realistycznie osiągnąć wyniki we wszystkich filarach negocjacji, oraz że przegląd ten powinien w pełni uwzględnić obecne realne otoczenie handlowe;

I.  mając na uwadze, że 10. konferencja ministerialna WTO, która odbędzie się w Kenii w dniach 15–18 grudnia 2015 r., będzie pierwszą konferencją ministerialną WTO w kraju afrykańskim; mając na uwadze, że UE jest głęboko zaangażowana w dauhańską rundę rozwoju i uznaje, że osiągnięcie porozumienia politycznego w sprawie postępu tej rundy będzie ważne dla zapewnienia, by funkcja negocjacyjna WTO pozostała głównym elementem dalszej liberalizacji handlu w skali światowej;

1.  powtarza swoje pełne zobowiązanie do utrwalania wartości multilateralizmu oraz wzywa do ustanowienia systemu handlowego koncentrującego się na rozwoju i opartego na wolnym i sprawiedliwym handlu służącym dobru ogólnemu;

2.  podkreśla znaczenie pełnego uwzględnienia w negocjacjach specjalnych potrzeb i interesów krajów rozwijających się o niskich dochodach oraz krajów najmniej rozwiniętych; uważa, że niezbędna jest precyzyjna definicja krajów rozwijających się o niskich dochodach i gospodarek wschodzących; ponownie podkreśla konieczność dopilnowania, by zasada specjalnego i zróżnicowanego traktowania stanowiła integralny element negocjacji, odzwierciedlając różne poziomy rozwoju gospodarczego członków WTO, zgodnie z ust. 44 deklaracji ministerialnej z Ad-Dauhy; uważa, że istotne przepisy dotyczące specjalnego i zróżnicowanego traktowania muszą zostać doprecyzowane oraz że powinny podlegać okresowym przeglądom i powinny być tak sformułowane, aby odpowiadać na potrzeby najbardziej potrzebujących krajów rozwijających się i najsłabiej rozwiniętych; pochwala umowę o ułatwieniach w handlu za to, że wdraża zasadę specjalnego i zróżnicowanego traktowania w odniesieniu do etapów realizacji, co mogłoby stanowić pożyteczny przykład przy przeglądzie i ukierunkowywaniu postanowień dotyczących specjalnego i zróżnicowanego traktowania;

3.  popiera reformę strukturalną WTO, która jest konieczna w celu lepszego zagwarantowania otwartego, sprawiedliwego i niedyskryminacyjnego systemu handlowego opartego na wspólnych i stosowanych zasadach, który w większym stopniu uwzględniałby rolę i interesy różnych podmiotów gospodarczych, np. MŚP, mikroprzedsiębiorstw i innowacyjnych przedsiębiorstw typu start-up;

4.  podkreśla znaczenie opierania się na decyzjach uzgodnionych podczas 9. konferencji ministerialnej w celu osiągnięcia istotnych postępów na 10. konferencji ministerialnej w grudniu 2015 r. w Nairobi w celu umożliwienia szybkiego zamknięcia rundy dauhańskiej;

5.  uważa, że liberalizacja handlu jest ważnym narzędziem służącym zapewnianiu zrównoważonego wzrostu gospodarczego i rozwoju, lecz muszą jej towarzyszyć odpowiednie strategie wspomagające, obejmujące środki makro- i mikroekonomiczne, w tym przejrzystość budżetu, polityka budżetowa i sprawiedliwość w opodatkowaniu, uproszczenie czynności administracyjnych, edukacja i szkolenia, reformy instytucjonalne i polityka społeczna, tak aby zmaksymalizować i lepiej dystrybuować korzyści z reform handlowych i skutecznie równoważyć wszelkie negatywne skutki;

6.  zwraca uwagę na piątą konferencję przeglądową pomocy na rzecz handlu, która odbyła się w lipcu 2015 r. w Genewie pod hasłem „Reducing trade costs for inclusive, sustainable growth” (Ograniczanie kosztów handlu na rzecz trwałego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu) i która koncentrowała się w szczególności na wdrożeniu umowy o ułatwieniach w handlu;

7.  apeluje do wszystkich członków WTO o niezwłoczną ratyfikację i szybkie wdrożenie umowy o ułatwieniach w handlu, tak aby mogła ona wejść w życie przed 10. konferencją ministerialną; uważa, że umowa ta przyniesie znaczne korzyści wszystkim członkom WTO, w szczególności krajom rozwijającym się, oraz odpowiednim podmiotom gospodarczym dzięki zwiększeniu przejrzystości i pewności prawnej oraz zmniejszeniu kosztów administracyjnych i skróceniu procedur celnych, co z kolei umożliwi im pełne wykorzystanie szans wynikających z coraz większej liczby regionalnych i globalnych łańcuchów dostaw, a MŚP pozwoli korzystać z większego otwarcia rynków; podkreśla, że nadal powinno się umożliwiać krajom rozwijającym się i najsłabiej rozwiniętym budowanie zdolności i udzielać im pomocy technicznej oraz że należy skupić się na punktach kompleksowej obsługi i uproszczeniu dokumentacji elektronicznej, tak by umożliwić tym państwom zwiększenie ich zdolności produkcyjnych, by mogły one w większym stopniu korzystać z wartości dodanej w globalnych łańcuchach wartości;

8.  zachęca członków WTO do aktywnego wspierania wysiłków WTO zmierzających do ustanowienia skutecznych i wydajnych powiązań roboczych i bliższej współpracy z innymi organizacjami międzynarodowymi, których działania mają znaczenie dla światowych rozmów na temat handlu, w szczególności Międzynarodową Organizacją Pracy, Światową Organizacją Zdrowia, ONZ i jej agencjami i organami takimi jak Konferencja Narodów Zjednoczonych ds. Handlu i Rozwoju, Organizacja Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa, Program Narodów Zjednoczonych ds. Ochrony Środowiska, Program Narodów Zjednoczonych ds. Rozwoju i Ramowa konwencja ONZ w sprawie zmian klimatu, a także z MFW, Bankiem Światowym i OECD, aby zapewnić wzajemne wsparcie i synergię między kwestiami handlowymi i pozahandlowymi; wspiera wysiłki zmierzające do przyjęcia międzynarodowych norm i współpracy prawnej;

9.  wzywa do gruntownego rozważenia, jak można lepiej włączyć problemy pozahandlowe w obszar zasad WTO, tak aby bez blokowania dostępu do rynku umożliwić członkom WTO dążenie do osiągnięcia uzasadnionych celów polityki; podkreśla w związku z tym, że wysiłki zmierzające do przyjęcia międzynarodowych norm winny być silnie wspierane i że należy przyznać krajom rozwijającym się niezbędną pomoc, aby mogły spełnić takie normy;

10.  wyraża przekonanie, że nieuwzględnienie w wystarczającym stopniu dużej różnorodności poziomów rozwoju gospodarczego i specyficznych potrzeb krajów rozwijających się może stanowić przeszkodę w przyjmowaniu – zgodnie z ogłoszonym celem rundy dauhańskiej – skutecznych środków na rzecz tych krajów i szkodzi tym krajom rozwijającym się, które najbardziej potrzebują pomocy; nalega, by najlepiej rozwijające się kraje wzięły na siebie część odpowiedzialności już podczas obecnej rundy i wniosły wkład współmierny do poziomu ich rozwoju oraz konkurencyjności sektorowej; przypomina również znaczenie stosowania efektywnych kryteriów przy różnicowaniu, uwzględniających nie tylko wzrost PNB, ale także wskaźniki takie jak indeks niestabilności gospodarczej (EVI) oraz indeks handlu i rozwoju (TDI);

11.  jest przekonany, że zakończenie długotrwałej rundy dauhańskiej przy wypełnieniu mandatu dotyczącego rozwoju jest bardzo ważne; dlatego nalega na wszystkich członków WTO, by rozważyli wszystkie możliwe opcje, mając na uwadze ten końcowy cel, tak by osiągnąć ambitny, światowy, zrównoważony i realistyczny wynik;

12.  z zadowoleniem przyjmuje dotychczasowe postępy dotyczące inicjatyw kilkustronnych, takich jak umowa w sprawie towarów środowiskowych i umowa o technologii informacyjnej, oraz inicjatyw takich jak porozumienie w sprawie handlu usługami; wyraża przekonanie, że umowy kilkustronne mogą stanowić uzupełnienie podejścia wielostronnego i wzmacniać je, realizując ostateczny cel, jakim jest osiągnięcie masy krytycznej członków i ich multilateralizacja;

13.  nalega, aby UE dalej odgrywała wiodącą rolę w promowaniu wyraźnego postępu w trwających negocjacjach WTO w celu pełnego zakończenia dauhańskiej agendy rozwoju w najbliższej przyszłości oraz w ułatwianiu pełnego udziału krajów najsłabiej rozwiniętych w handlu światowym przez pełnienie funkcji pomostu między poszczególnymi stanowiskami członków WTO;

14.  podkreśla kluczowe znaczenie WTO dla handlu światowego opartego na zasadach oraz w kwestiach wdrażania i egzekwowania wiążących zobowiązań i rozstrzygania sporów handlowych, jak też zwraca uwagę na jedyny w swoim rodzaju wkład WTO w propagowanie większej przejrzystości i wzajemnej oceny, zwłaszcza w drodze mechanizmu przeglądu polityki handlowej;

15.  wzywa Komisję i Radę, aby zapewniły dalszy ścisły udział Parlamentu w pracach nad przygotowaniem 10. konferencji ministerialnej, niezwłoczne przekazywanie mu aktualnych informacji i w razie potrzeby konsultacje z Parlamentem podczas konferencji ministerialnej; wzywa Komisję do dalszego zachęcania pozostałych członków WTO do zwiększania znaczenia parlamentarnego wymiaru WTO;

16.  wzywa członków WTO do zapewnienia legitymacji demokratycznej i przejrzystości przez wzmocnienie parlamentarnego wymiaru WTO; podkreśla w związku z tym potrzebę dopilnowania, by posłowie mieli lepszy dostęp do negocjacji handlowych i byli zaangażowani w tworzenie i wdrażanie decyzji WTO, oraz by polityka handlowa podlegała odpowiedniej kontroli w interesie obywateli;

17.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich oraz dyrektorowi generalnemu WTO.

(1) Konferencja ministerialna WTO w Ad-Dausze, 2001 r.: deklaracja ministerialna WT/MIN(01)/DEC/1 z dnia 20 listopada 2001 r.https://www.wto.org/english/thewto_e/minist_e/min01_e/mindecl_e.htm
(2) Deklaracja ministerialna z Hongkongu WT/MIN(05)/DEC, przyjęta w dniu 18 grudnia 2005 r.https://www.wto.org/english/thewto_e/minist_e/min05_e/final_text_e.htm
(3) Dz.U. C 293 E z 2.12.2006, s. 155.
(4) Dz.U. C 259 E z 29.10.2009, s. 77.
(5) Dz.U. C 9 E z 15.1.2010, s. 31.
(6) Dz.U. C 286 E z 22.10.2010, s. 1.
(7) Dz.U. C 51 E z 22.2.2013, s. 84.
(8) Tekst przyjęty: P7_TA(2013)0511.
(9) Deklaracja ministerialna z Bali (WT/MIN(13)/DEC), przyjęta w dniu 7 grudnia 2013 r.https://www.wto.org/english/thewto_e/minist_e/mc9_e/balideclaration_e.htm
(10) http://www.ipu.org/splz-e/trade15/outcome.pdf
(11) http://www.un.org/millenniumgoals/
(12) https://www.wto.org/english/tratop_e/devel_e/a4t_e/global_review15prog_e/global_review15prog_e.htm


Przystąpienie Ekwadoru do Umowy o handlu zawartej między UE i jej państwami członkowskimi a Kolumbią i Peru
PDF 347kWORD 100k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 26 listopada 2015 r. w sprawie przystąpienia Ekwadoru do umowy o handlu zawartej między UE i jej państwami członkowskimi a Kolumbią i Peru (2015/2656(RSP))
P8_TA(2015)0416B8-1241/2015

Parlament Europejski,

–  uwzględniając zakończenie negocjacji między UE a Ekwadorem w sprawie jego przystąpienia do umowy o handlu zawartej między UE a Kolumbią i Peru w dniu 17 lipca 2014 r.,

–  uwzględniając parafowanie w dniu 12 grudnia 2014 r. protokołu, który umożliwi Ekwadorowi utrzymywanie preferencyjnych stosunków handlowych z UE, podobnie jak jego sąsiedzi: Kolumbia i Peru,

–  uwzględniając sprawozdanie z dnia 17 grudnia 2014 r. na temat wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie traktowania taryfowego towarów pochodzących z Ekwadoru(1),

–  uwzględniając swoją rezolucję ustawodawczą z dnia 11 grudnia 2012 r. w sprawie projektu decyzji Rady o zawarciu Umowy o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi a Kolumbią i Peru(2),

–  uwzględniając sprawozdanie z dnia 11 grudnia 2012 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wprowadzenia w życie dwustronnej klauzuli ochronnej i mechanizmu stabilizacyjnego dotyczącego bananów, zawartych w Umowie o handlu między Unią Europejską a Kolumbią i Peru(3),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 13 czerwca 2012 r. w sprawie umowy o handlu między UE a Kolumbią i Peru(4),

–  uwzględniając swoje rezolucje z dnia 5 maja 2010 r. w sprawie strategii UE dotyczącej stosunków z Ameryką Łacińską(5) oraz z dnia 21 października 2010 r. w sprawie stosunków handlowych Unii Europejskiej z Ameryką Łacińską(6),

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że przystąpienie Ekwadoru do umowy o handlu z Kolumbią i Peru jest kolejnym decydującym krokiem naprzód w sojuszu z ważnymi, podobnie myślącymi i szybko rozwijającymi się krajami w regionie, który w coraz większym stopniu zwraca się ku Azji i Pacyfikowi;

B.  mając na uwadze, że tekst protokołu przystąpienia Ekwadoru do umowy o handlu z Kolumbią i Peru odpowiada ambicjom zarówno UE, jak i Ekwadoru z uwagi na uwzględnienie asymetrycznej relacji w ofercie dostępu do rynku na korzyść Ekwadoru oraz na dostosowanie go do treści umowy, lecz jednocześnie w pełni włączając szczególne dostosowania, o które zabiegał Ekwador;

C.  mając na uwadze, że w ciągu ostatnich ośmiu lat rząd ekwadorski zainwestował 40,8 mld USD w sektor społeczny – dostęp do edukacji, opiekę zdrowotną i zabezpieczenie społeczne – w tym w specjalne programy na rzecz najsłabszych grup, takich jak dzieci, osoby starsze i osoby niepełnosprawne;

1.  z zadowoleniem przyjmuje zakończenie negocjacji prowadzonych z Ekwadorem w sprawie protokołu dotyczącego przystąpienia tego kraju do umowy o handlu między UE a Kolumbią i Peru, uznając znaczenie korzyści, jakie przyniesie to Ekwadorowi w sektorze eksportu do UE, zwłaszcza mając na uwadze fakt, że nie czerpie on już korzyści z unijnego jednostronnego ogólnego systemu preferencji taryfowych; zachęca do szybkiego i pełnego wprowadzenia w życie i wdrożenia umowy, co zapewni najwyższy stopień ochrony obywateli i środowiska; uważa, że umowa pozwoli pobudzić i urozmaicić handel i inwestycje po obu stronach, będzie sprzyjać rozwojowi gospodarczemu i społecznemu, a także przyczyni się do zmniejszenia skali ubóstwa i nierówności;

2.  przypomina, że Parlament Europejski przed udzieleniem zgody na umowę o handlu w dniu 11 grudnia 2012 r. wezwał kraje andyjskie we wspomnianej wyżej rezolucji z dnia 13 czerwca 2012 r., by zapewniły opracowanie przejrzystego i wiążącego harmonogramu działań na rzecz praw człowieka, praw w dziedzinie środowiska i praw pracowniczych, oraz że rządy Kolumbii i Peru przedłożyły plany działania dotyczące zrównoważonego rozwoju przed wydaniem zgody przez Parlament; wzywa wszystkich partnerów do pracy na rzecz skutecznej realizacji przedłożonych planów działania dotyczących praw człowieka, praw w dziedzinie środowiska i praw pracowniczych;

3.  podkreśla znaczenie zadbania przez Ekwador o spójność swojej polityki z zobowiązaniami podjętymi w ramach WTO i umów o handlu oraz o zapewnienie pełnej przejrzystości i szerokich konsultacji z zainteresowanymi stronami przed ich przyjęciem; dlatego wzywa Ekwador do bezzwłocznego zajęcia się pozostałymi stwierdzonymi barierami rynkowymi;

4.  przypomina Komisji i Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych (ESDZ) o roli, jaką muszą odegrać, aby zapewnić skuteczne realizowanie planów działania; przypomina Komisji, że powinna należycie informować Parlament o realizacji tych planów działania i o środkach podjętych w celu ich wdrożenia;

5.  zwraca się do Komisji i ESDZ o przedłożenie Parlamentowi kompleksowego sprawozdania skupionego na środkach przyjmowanych przez Komisję za pośrednictwem programów współpracy, ze szczególnym uwzględnieniem edukacji, szkolenia, współpracy regulacyjnej i tworzenia możliwości społeczno-gospodarczych dla najbardziej potrzebujących grup społecznych, a także wspierania postępów w demokratyzacji, poszanowaniu praw człowieka i praw pracy oraz w ochronie środowiska; w związku z tym wzywa Komisję do pełnego wykorzystania instrumentu finansowania współpracy na rzecz rozwoju oraz europejskiego instrumentu na rzecz wspierania demokracji i praw człowieka na świecie;

6.  wzywa rząd Ekwadoru do zapoznania się z planami działania przedłożonymi przez Kolumbię i Peru oraz do przyjęcia podobnych środków, ponieważ dają one możliwość poprawy ogólnych warunków życia obywateli, w tym w odniesieniu do praw człowieka, praw pracowniczych i praw w dziedzinie środowiska;

7.  podkreśla, że prawa człowieka i demokracja są zasadniczymi elementami ogólnych stosunków między UE a krajami andyjskimi; apeluje zatem do wszystkich partnerów o propagowanie i zagwarantowanie powszechnego i skutecznego respektowania wszystkich praw i swobód zapisanych w prawie międzynarodowym;

8.  podkreśla, że gospodarka Ekwadoru odnotowała dynamiczny wzrost w ostatnich kilku latach, i uznaje, że wzrost gospodarczy sprzyjał włączeniu społecznemu; zwraca uwagę, że w Ekwadorze bezpośrednio ograniczono ubóstwo, zwłaszcza skrajną biedę, i poziom nierówności oraz że powiększyła się tam klasa średnia; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że według najnowszych danych Banku Światowego dotyczących okresu 2006–2014 wskaźnik ubóstwa w Ekwadorze spadł z 37,6% do 22,5% a skrajnej biedy – z 16,9% do 7,7%;

9.  pozytywnie ocenia zainwestowanie przez rząd ekwadorski ponad 40 mld USD w sektor społeczny w ciągu ostatnich ośmiu lat; zachęca Ekwador do kontynuowania pomyślnych i postępowych strategii rozwoju społecznego i zrównoważonego rozwoju;

10.  dostrzega znaczenie inwestycji społecznych dokonanych przez Ekwador w ostatnich latach; ponownie wyraża poparcie dla wszystkich środków legislacyjnych i nielegislacyjnych przyjętych przez rząd i władze lokalne w Ekwadorze w celu zwalczania ubóstwa, nierówności, wszelkich form przemocy, bezkarności, korupcji i przestępczości zorganizowanej, w szczególności handlu narkotykami, a także dla ich działań zmierzających do zagwarantowania skutecznej ochrony praw pracowników oraz najsłabszych osób i grup społecznych, takich jak dzieci, kobiety, mniejszości i ludność rdzenna, w celu osiągnięcia zrównoważonego rozwoju społeczno-gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu; w odniesieniu do praw dzieci wzywa Ekwador do kontynuowania i zwiększenia wysiłków na rzecz edukacji i walki z pracą dzieci;

11.  wzywa Komisję do przeanalizowania problemów w zakresie kompatybilności wynikających z rozbieżnych przepisów dotyczących reguł pochodzenia oraz z zakresu środków sanitarnych i fitosanitarnych związanych z handlem między regionem andyjskim a UE, a także handlem między regionem andyjskim a Mercosurem; wzywa Komisję do zaproponowania, w razie potrzeby, pomocy technicznej w celu uporania się ze zróżnicowanymi wymogami, aby uniknąć niepożądanych zakłóceń w procesach integracji regionalnej w Ameryce Południowej;

12.  zwraca uwagę na cel UE polegający na włączaniu wiążącego rozdziału dotyczącego handlu i zrównoważonego rozwoju do wszystkich umów handlowych zawieranych z partnerami uprzemysłowionymi i nieuprzemysłowionymi; w tym kontekście popiera włączenie do umowy o handlu między UE a Ekwadorem rozdziału dotyczącego zrównoważonego rozwoju odzwierciedlającego wspólne zaangażowanie partnerów w propagowanie poszanowania, przestrzegania i należytego egzekwowania międzynarodowych porozumień o prawach człowieka, konwencji MOP i kluczowych wielostronnych umów w dziedzinie środowiska takich jak Konwencja o międzynarodowym handlu dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem (CITES);

13.  z zadowoleniem przyjmuje niedawne pismo ministerstwa handlu zagranicznego Ekwadoru zawierające ocenę sytuacji dotyczącej płci w Ekwadorze; wzywa do przeprowadzenia szczegółowej oceny wpływu polityki wolnego handlu na kobiety, zwłaszcza na uboższych obszarach; wzywa do bardziej wszechstronnego poszanowania praw kobiet, zwłaszcza jeżeli polityka handlowa i jej skutki oddziałują na te prawa lub są z nimi powiązane;

14.  zauważa, że w rozdziale dotyczącym rozstrzygania sporów w umowie o handlu nie uwzględniono postanowień przewidzianych w rozdziale dotyczącym zrównoważonego rozwoju;

15.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Ekwador dokonał ratyfikacji wszystkich ośmiu najważniejszych konwencji MOP; podkreśla, że ważne jest niezwłoczne ratyfikowanie i skuteczne wdrożenie wszystkich konwencji MOP przez Ekwador i wszystkie państwa członkowskie UE; ubolewa, że Ekwador nie ratyfikował jeszcze konwencji MOP nr 129, i wzywa Komisję do wspierania starań Ekwadoru zmierzających do przyspieszenia procesu skutecznego wdrożenia tej konwencji; wzywa rząd Ekwadoru do zastosowania się do zaleceń komitetu ekspertów MOP dotyczących stosowania konwencji MOP nr 87 i 98 oraz podkreśla, jak ważna jest możliwość przechodzenia przez pracowników do innego związku zawodowego lub zakładania nowych związków zawodowych ze względów niezależności, skuteczności i ideologii; przypomina w szczególności, że MOP zwróciła się do rządu Ekwadoru o podjęcie działań ustawodawczych niezbędnych do przestrzegania postanowień art. 2 konwencji;

16.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że strony potwierdziły zobowiązanie do ochrony i zrównoważonego wykorzystywania różnorodności biologicznej zgodnie z prawnie wiążącą Konwencją o różnorodności biologicznej i innymi odnośnymi umowami międzynarodowymi, do których przystąpiły;

17.  zauważa, że Ekwador jest jednym z 17 państw na świecie, które charakteryzują się ogromną różnorodnością i w których żyje najwięcej gatunków (od 5 do 10% światowej różnorodności biologicznej);

18.  przypomina, że konstytucja Ekwadoru wyraźnie uznaje rozwój sprawiedliwego handlu za jeden z głównych celów polityki handlowej kraju; wzywa Komisję do współpracy z rządem Ekwadoru w celu promowania wspólnych przedsięwzięć w dziedzinie sprawiedliwego handlu;

19.  docenia znaczne wysiłki podjęte przez Ekwador w sprawach środowiskowych, które uznał za ważne również ONZ; jest zaniepokojony faktem, że pomimo tych wysiłków Ekwador i sąsiadujące z nim kraje borykają się z intensywnym wylesianiem, znacznym zanikiem różnorodności biologicznej, a także z zanieczyszczeniem gleby i wody oraz erozją; apeluje do Komisji Europejskiej o promowanie i wspieranie odpowiednich strategii i programów na szczeblu międzynarodowym, regionalnym i lokalnym oraz o propagowanie niezbędnej synergii i odpowiedzialnego zaangażowania wszystkich zainteresowanych podmiotów publicznych i prywatnych;

20.  apeluje o zawarcie przez Ekwador i UE porozumienia o współpracy na rzecz konkretnych programów środowiskowych oraz z zadowoleniem przyjmuje wyrażone już przez ekwadorskie władze zainteresowanie porozumieniem o współpracy z UE na rzecz programów w zakresie wylesiania; popiera pogląd, że wylesianie jest kwestią obejmującą odpowiedzialność całej społeczności międzynarodowej;

21.  przypomina, że w ocenie wpływu na zrównoważony rozwój UE–Wspólnota Andyjska (z 2009 r.) przewidywano wylesianie i zmniejszenie różnorodności biologicznej w wyniku spodziewanego rozwoju rolnictwa i przemysłu drzewnego, a także konflikty społeczne spowodowane rozwojem górnictwa, eksploatacją złóż węglowodorów i pozyskiwaniem drewna na obszarach wiejskich;

22.  wzywa ESDZ i Komisję do poświęcenia szczególnej uwagi kwestiom dotyczącym zrównoważenia środowiskowego przy projektowaniu i realizacji wszystkich finansowanych przez Komisję działań polegających na współpracy, a także wzywa wszystkie strony do propagowania najlepszych praktyk w zakresie społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw zgodnie z wytycznymi ONZ dotyczącymi biznesu i praw człowieka, wytycznymi OECD dotyczącymi społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw i komunikatem Komisji z dnia 25 października 2011 r. pt. „Odnowiona strategia UE na lata 2011–2014 dotycząca społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw” (COM(2011)0681);

23.  zachęca ekwadorskie władze lokalne do wykorzystania stwarzanych przez nowe ramy handlowe możliwości bezpośredniej współpracy z gminami w UE w celu wspierania sprawiedliwego handlu oraz stworzenia nowych sieci sprawiedliwego handlu;

24.  z zadowoleniem przyjmuje i popiera decyzję Rady Praw Człowieka ONZ o ustanowieniu międzyrządowej grupy roboczej ds. korporacji ponadnarodowych i praw człowieka, zgodnie z propozycją Ekwadoru i RPA popartą przez wiele innych krajów; zobowiązuje Komisję do pozytywnego i konstruktywnego zaangażowania się w bieżące negocjacje w Genewie;

25.  wzywa ESDZ i Komisję do wsparcia rządu Ekwadoru w wysiłkach służących opracowaniu i utrzymaniu skutecznych metod zarządzania środowiskiem, zarówno w wymiarze ogólnym, jak i na obszarach wrażliwych, takich jak Amazonia i Wyspy Galapagos, ponieważ dbanie o przyszłość naszej planety jest wspólnym obowiązkiem;

26.  przypomina, że rezerwat Yasuni, będący częścią Amazonii, jest zamieszkały przez kilka plemion tubylczych i występują tam setki endemicznych gatunków drzew oraz dziesiątki zagrożonych gatunków zwierząt; przypomina o jego znaczeniu dla ludzkości i światowego dziedzictwa przyrodniczego, w tym dla przyszłych pokoleń;

27.  ubolewa, że koncepcja wspierania ochrony środowiska poprzez rekompensatę strat w zakresie potencjalnych wpływów z handlu oraz koncepcja współfinansowania utworzenia proponowanego przez rząd Ekwadoru funduszu powierniczego Yasuni Ishpingo Tambococha Tiputini (ITT) pod auspicjami Programu Rozwoju Narodów Zjednoczonych (UNDP), którego celem miało być zrekompensowanie obywatelom Ekwadoru odstąpienia od wydobycia ropy naftowej z pól położonych w Parku Narodowym Yasuni, upadły, ponieważ wyniki gospodarcze okazały się niewystarczające;

28.  uznaje wysiłki podjęte przez Ekwador w celu poczynienia postępów w ochronie ludności tubylczej i nalega, by rząd Ekwadoru unikał negatywnego wpływu swoich polityk, co dotyczy w szczególności strategii górnictwa, na prawa ludności tubylczej;

29.  podkreśla, jak ważna jest ochrona i podtrzymanie społeczności tubylczych i lokalnych, które reprezentują tradycyjny styl życia, a także podkreśla, że społeczności te odgrywają ważną rolę w ochronie i zrównoważonym wykorzystaniu różnorodności biologicznej w krajach andyjskich;

30.  z zadowoleniem przyjmuje ratyfikowanie przez Ekwador konwencji MOP nr 169 w sprawie praw ludności tubylczej i plemiennej, zauważa jednak, że umowa o handlu w ogóle nie odwołuje się do tej konwencji;

31.  wzywa rząd Ekwadoru do dalszego usprawniania istniejących mechanizmów wewnętrznych i dialogu ze społeczeństwem obywatelskim w ramach monitorowania mechanizmu społeczeństwa obywatelskiego, m.in. poprzez intensywną kampanię informacyjną i promocyjną w celu maksymalnego zwiększenia uczestnictwa zainteresowanych grup w mechanizmie społeczeństwa obywatelskiego; przypomina, że umowa o handlu zobowiązuje Ekwador do ustanowienia takich mechanizmów najpóźniej w ciągu roku od wejścia umowy w życie;

32.  wzywa zainteresowane strony do podjęcia działań, aby usprawnić pracę wewnętrznych grup doradczych; jest zdania, że wszystkie wewnętrzne grupy doradcze muszą być w pełni niezależne;

33.  zwraca się do unijnej wewnętrznej grupy doradczej o opracowywanie okresowych sprawozdań, które będą przedkładane Parlamentowi i poddawane jego ocenie;

34.  podkreśla znaczenie wystarczającego uczestnictwa organizacji społeczeństwa obywatelskiego w dorocznym posiedzeniu z udziałem organizacji społeczeństwa obywatelskiego i opinii publicznej, co przewiduje umowa;

35.  z zadowoleniem przyjmuje inicjatywy podjęte przez rząd Ekwadoru, w tym utworzenie Rady Uczestnictwa Obywateli i Kontroli Społecznej (CPCCS) jako środka integracji, w celu aktywizowania społeczeństwa obywatelskiego, promowania przejrzystości i wykorzenienia praktyk korupcyjnych; przypomina o znaczeniu stworzenia skutecznych mechanizmów dialogu tam, gdzie one nie istnieją, w celu zagwarantowania prawa obywateli i podmiotów społecznych do organizowania się, uczestniczenia w procesach decyzyjnych i monitorowania wdrażania indywidualnie lub zbiorowo;

36.  podkreśla znaczenie wspólnego Podkomitetu ds. Handlu i Zrównoważonego Rozwoju, ponieważ jest to jedyny przewidziany w umowie mechanizm, zarówno dla państw, jak i przedsiębiorstw, służący monitorowaniu wykonania zobowiązań w dziedzinie zrównoważonego rozwoju;

37.  zwraca się do Komisji o przedstawianie Parlamentowi wszystkich porządków obrad i protokołów posiedzeń tego podkomitetu;

38.  zauważa wprowadzenie ochrony bilansu płatniczego przez Ekwador; wzywa Ekwador do szybkiego rozwiązania problemów ustalonych podczas konsultacji przez innych członków WTO w ramach Komitetu ds. Bilansu Płatniczego w Genewie;

39.  zauważa, że Ekwador jest obok Kolumbii i Peru jednym z największych światowych producentów bananów; wzywa zatem Komisję do dopilnowania uczciwego przestrzegania wielkości progowych przywozu zgodnie z mechanizmem stabilizacyjnym dla bananów; zwraca się do Komisji, aby regularnie informowała niezwłocznie Parlament, a w każdym razie kiedy tendencje w imporcie bananów mogłyby spowodować osiągnięcie wielkości progowych, i aby przedstawiała szczegóły dotyczące bezpośredniego i pośredniego wpływu importu bananów z tych krajów; wzywa też Komisjędo zawieszania zwolnienia z cła na banany importowane z tych krajów, jeżeli import wzrośnie nieproporcjonalnie, wyrządzając poważne szkody w gospodarce unijnych regionów produkujących banany, np. w postaci utraty miejsc pracy, lub stwarzając zagrożenie wyrządzenia takich szkód;

40.  wzywa strony do dopilnowania, aby wszystkie postanowienia umowy były skutecznie wdrażane od dnia jej wejścia w życie;

41.  wyraża przekonanie, że klauzule ochronne powinny być ustalane równocześnie przez obie strony w celu ochrony produkcji krajowej przed gwałtownym wzrostem importu, który może spowodować poważne szkody;

42.  zwraca się zarówno do DG ds. Handlu, jak i do rządu Ekwadoru o przedstawienie przekonujących odpowiedzi na zgłoszone pytania i obawy, zanim Parlament zagłosuje nad przystąpieniem Ekwadoru do umowy o handlu;

43.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz rządom Ekwadoru, Kolumbii i Peru.

(1) Teksty przyjęte, P8_TA(2014)0087.
(2) Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0481.
(3) Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0480.
(4) Dz.U. C 332 E z 15.11.2013, s. 52.
(5) Dz.U. C 81 E z 15.3.2011, s. 54.
(6) Dz.U. C 70 E z 8.3.2012, s. 79.


Strategia dotycząca dobrostanu zwierząt na lata 2016–2020
PDF 320kWORD 71k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 26 listopada 2015 r. w sprawie nowej strategii w zakresie dobrostanu zwierząt na lata 2016–2020 (2015/2957(RSP))
P8_TA(2015)0417RC-B8-1278/2015

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 13 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

–  uwzględniając art. 43 TFUE dotyczący funkcjonowania wspólnej polityki rolnej i wspólnej polityki rybołówstwa,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 15 lutego 2012 r. w sprawie strategii Unii Europejskiej w zakresie ochrony i dobrostanu zwierząt na lata 2012–2015 (COM(2012)0006),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie strategii Unii Europejskiej w zakresie ochrony i dobrostanu zwierząt na lata 2012–2015(1),

–  uwzględniając art. 128 ust. 5 i art. 123 ust. 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że unijne prawodawstwo w zakresie dobrostanu zwierząt przyczynia się do ustanowienia równych zasad wewnątrz Unii, a tym samym do dobrze funkcjonującego rynku wewnętrznego;

B.  mając na uwadze, że europejscy obywatele przywiązują dużą wagę do dobrostanu zwierząt i pragną podejmować bardziej świadome decyzje jako konsumenci;

C.  mając na uwadze, że przepisy krajowe dotyczące dobrostanu zwierząt nie mogą być sprzeczne z zasadami jednolitego rynku UE;

D.  mając na uwadze wzajemne związki między dobrostanem zwierząt a zdrowiem zwierząt i zdrowiem publicznym;

E.  mając na uwadze, że unijne i krajowe przepisy dotyczące dobrostanu zwierząt – z uwagi na swoją złożoność i rozbieżne interpretacje – powodują brak pewności prawa i mogą stawiać producentów w niektórych państwach członkowskich w bardzo niekorzystnym położeniu wobec konkurencji;

F.  mając na uwadze, że poziom dobrostanu zwierząt w Unii jest jednym z najwyższych na świecie;

G.  mając na uwadze, że należy w dalszym ciągu poprawiać dobrostan zwierząt na podstawie aktualnych ustaleń naukowych oraz z należytym uwzględnieniem wydajności i konkurencyjności sektora hodowli zwierząt gospodarskich; mając na uwadze, że definicja dobrych praktyk hodowlanych miałaby korzystny wpływ na spójność norm dobrostanu zwierząt w całej UE;

H.  mając na uwadze, że wysoki poziom dobrostanu zwierząt jest istotny dla zapewnienia zrównoważonego rozwoju, chociaż wymaga inwestycji i ponoszenia dodatkowych kosztów operacyjnych, które nie są proporcjonalnie rozłożone w łańcuchu dostaw żywności;

1.  wzywa Komisję do bezzwłocznego wdrożenia zaległych punktów strategii Unii Europejskiej w zakresie ochrony i dobrostanu zwierząt na lata 2012–2015;

2.  wzywa Komisję do oceny obecnej strategii oraz do sporządzenia nowej i ambitnej strategii w zakresie ochrony i dobrostanu zwierząt na lata 2016–2020, tak aby wykorzystać elementy poprzedniej strategii oraz zadbać o kontynuację działań pozwalających na zapewnienie wysokich norm dobrostanu zwierząt we wszystkich państwach członkowskich;

3.  wzywa Komisję, by zadbała o uaktualnione, wszechstronne i jasne ramy prawne, które w pełni wdrożą wymogi art. 13 TFUE; powtarza jednak, że w żadnym wypadku nie można obniżać poziomu dobrostanu zwierząt ze względu na uproszczenia administracyjne; podkreśla, że cele te nie wykluczają się wzajemnie;

4.  podkreśla, że art. 13 TFUE ma zastosowanie ogólne i horyzontalne, w związku z czym jego postanowienia są równie ważne, jak postanowienia dotyczące rolnictwa, ochrony środowiska czy konsumentów;

5.  przypomina, że Parlament bierze udział w toczących się negocjacjach i przyjął akty prawne dotyczące kwestii związanych z dobrostanem zwierząt, takich jak zdrowie zwierząt, warunki zootechniczne, produkcja ekologiczna czy kontrole urzędowe;

6.  docenia wysiłki podjęte przez rolników na rzecz poprawy dobrostanu zwierząt w poszczególnych państwach członkowskich;

7.  wzywa Komisję, aby w przypadkach, w których istniejące dowody naukowe jasno wskazują na problemy związane z dobrostanem zwierząt, dostosowywała instrumenty polityki lub wprowadzała nowe w celu rozwiązania tych problemów; zwraca się do Komisji, by uważnie śledziła wdrażanie w państwach członkowskich prawodawstwa UE dotyczącego dobrostanu zwierząt;

8.  wyraża obawę co do skuteczności wdrażania i egzekwowania obecnego prawodawstwa UE w dziedzinie dobrostanu zwierząt, biorąc pod uwagę złożoność i dużą liczbę odnośnych aktów prawnych; podkreśla, że kluczowym celem wszystkich przepisów dotyczących zdrowia i dobrostanu zwierząt powinna być poprawa egzekwowania i zgodności z obowiązującym prawodawstwem;

9.  apeluje jednocześnie do Komisji, aby wykazała się większymi ambicjami, jeżeli chodzi o uwzględnianie norm dobrostanu zwierząt i priorytetowe traktowanie kwestii wzajemności w odniesieniu do stosowania tych norm, traktując to jako kwestię o charakterze niehandlowym w swojej polityce handlowej oraz w negocjacjach międzynarodowych umów handlowych, a także aby promowała dobrostan zwierząt w krajach trzecich poprzez wymóg przyjęcia i ścisłego kontrolowania równoważnych norm dobrostanu w przypadku produktów i zwierząt importowanych;

10.  podkreśla znaczenie finansowania wspólnej polityki rolnej na poziomie, który jest odpowiedni i dostosowany do poziomu naszych ambicji, tak aby zapobiec przenoszeniu produkcji i handlu do krajów i na kontynenty o niższych normach dobrostanu zwierząt;

11.  wzywa Komisję do opracowania, wymiany i rozpowszechniania uzasadnionych naukowo najlepszych praktyk, a także do wspierania innowacji i badań w zakresie rozwoju nowych technik i technologii zapewniających dobrostan zwierząt;

12.  przypomina, że w łańcuchu żywności istnieją nierówności, które stawiają producenta pierwotnego w niekorzystnej sytuacji i ograniczają zakres inwestycji w dobrostan zwierząt na poziomie gospodarstw rolnych;

13.  przypomina, że producenci są obarczeni nadmiernymi wymogami administracyjnymi, a biorąc pod uwagę ciągłe dążenie do uproszczenia czynności administracyjnych, przedmiotowa strategia europejska nie powinna dodatkowo zwiększać tych obciążeń; podkreśla potrzebę zapewnienia stabilności i przewidywalności inwestycji w tym sektorze przy jednoczesnym dbaniu o uczciwą konkurencję na szczeblu międzynarodowym;

14.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz Komisji.

(1) Dz.U. C 349E z 29.11.2013, s. 62.


Edukacja dzieci w sytuacjach nadzwyczajnych i w czasie przedłużających się kryzysów
PDF 358kWORD 111k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 26 listopada 2015 r. w sprawie edukacji dzieci w sytuacjach nadzwyczajnych i w czasie przedłużających się kryzysów (2015/2977(RSP))
P8_TA(2015)0418B8-1240/2015

Parlament Europejski,

–  uwzględniając Konwencję dotyczącą statusu uchodźców z 1951 r.,

–  uwzględniając Konwencję ONZ o prawach dziecka z dnia 20 listopada 1989 r. oraz protokoły fakultatywne do tej konwencji w sprawie angażowania dzieci w konflikty zbrojne z maja 2000 r., w sprawie w sprawie handlu dziećmi, dziecięcej prostytucji i dziecięcej pornografii ze stycznia 2002 r. oraz w sprawie procedury komunikacji z grudnia 2011 r.,

–  uwzględniając zasady i wytyczne ONZ w sprawie dzieci będących członkami sił lub ugrupowań zbrojnych (zasady paryskie) z lutego 2007 r.,

–  uwzględniając komentarz ogólny nr 14 (2013) Komitetu Praw Dziecka ONZ w sprawie prawa dziecka do tego, by stawiać zawsze na pierwszym miejscu jego dobro,

–  uwzględniając plan działania ONZ zatytułowany „Świat przyjazny dzieciom”,

–  uwzględniając art. 208 traktatu lizbońskiego ustanawiający zasadę spójności polityki na rzecz rozwoju, zgodnie z którą przy realizacji polityk, które mogłyby mieć wpływ na kraje rozwijające się, należy brać pod uwagę cele współpracy na rzecz rozwoju,

–  uwzględniając wspólne oświadczenie Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich zebranych w Radzie, Parlamentu Europejskiego oraz Komisji Europejskiej pt. „Konsensus europejski w sprawie pomocy humanitarnej” z dnia 30 stycznia 2008 r.,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 5 lutego 2008 r. zatytułowany „Większy nacisk na kwestię dzieci w działaniach zewnętrznych UE” (COM(2008)0055),

–  uwzględniając wytyczne UE w sprawie udziału dzieci w konfliktach zbrojnych (zaktualizowane w 2008 r.),

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/33/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia norm dotyczących przyjmowania wnioskodawców ubiegających się o ochronę międzynarodową (wersja przekształcona),

–  uwzględniając Pokojową Nagrodę Nobla przyznaną w dniu 10 grudnia 2012 r. Unii Europejskiej i późniejszy odbiór nagrody pieniężnej, którą zobowiązano się przeznaczyć na unijną inicjatywę „Dzieci pokoju”,

–  uwzględniając rezolucję Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 64/290 z dnia 9 lipca 2010 r. w sprawie prawa do nauki w sytuacjach nadzwyczajnych oraz odpowiednie wytyczne, w tym wytyczne UNICEF i UNESCO,

–  uwzględniając ramy działania z Dakaru przyjęte przez Światowe Forum Edukacyjne, które odbyło się w dniach 26–28 kwietnia 2000 r., oraz deklarację milenijną ONZ z dnia 8 września 2000 r.,

–  uwzględniając deklarację z Incheon pt. „Kształcenie 2030” przyjętą przez Światowe Forum Edukacyjne, które odbyło się w dniach 19–22 maja 2015 r.,

–  uwzględniając deklarację z Oslo przyjętą podczas szczytu w sprawie kształcenia na rzecz rozwoju, który odbył się w Oslo w dniach 6–7 lipca 2015 r.,

–  uwzględniając skierowane do Komisji pytanie wymagające odpowiedzi ustnej w sprawie edukacji dzieci w sytuacjach nadzwyczajnych i w czasie przedłużających się kryzysów (O-000147/2015 – B8‑1108/2015),

–  uwzględniając art. 128 ust. 5 i art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że ONZ szacuje, że na obszarach dotkniętych konfliktami żyje miliard dzieci, w tym 250 mln dzieci poniżej piątego roku życia, którym odmawia się przysługującego im podstawowego prawa do nauki; mając na uwadze, że sytuacje nadzwyczajne i przedłużające się kryzysy najdotkliwiej dotykają w przybliżeniu 65 mln dzieci w wieku 3–15 lat, zagrażając ciągłości ich kształcenia, a w krajach dotkniętych kryzysami do szkół nie uczęszcza około 37 mln dzieci w młodszym wieku szkolnym i wieku gimnazjalnym; mając na uwadze, że na całym świecie około połowa dzieci, które nie uczęszczają do szkół, mieszka na obszarach ogarniętych konfliktami; mając na uwadze, że 87% dzieci, które nie uczęszczają do szkoły w krajach arabskich, odczuwa skutki konfliktów, a każdego roku szacunkowo 175 mln dzieci prawdopodobnie doświadczy skutków klęsk żywiołowych; mając na uwadze, że na obszarach objętych konfliktem lub o niestabilnej sytuacji niektóre grupy, takie jak dzieci ubogie, niepełnosprawne dziewczęta i dzieci, tracą już i tak niewielkie szanse na poprawę swojej sytuacji;

B.  mając na uwadze, że niemal 10 mln dzieci jest uchodźcami, a w przybliżeniu 19 mln dzieci na całym świecie padło ofiarą przesiedleń w granicach własnego kraju w wyniku konfliktu;

C.  mając na uwadze, że każdy małoletni to przede wszystkim dziecko, którego prawa należy szanować bez dyskryminacji, niezależnie od pochodzenia etnicznego, narodowości, statusu społecznego i statusu migranta czy rezydenta samego dziecka lub jego rodziców;

D.  mając na uwadze, że edukacja jest podstawowym prawem człowieka i prawem przysługującym każdemu dziecku; mając na uwadze, że edukacja jest niezbędna, aby zapewnić możliwość pełnego korzystania ze wszystkich innych praw społecznych, gospodarczych, kulturalnych i politycznych;

E.  mając na uwadze, że edukacja stanowi podstawę odpowiedzialnego obywatelstwa, może być źródłem transformacji społeczeństwa oraz przyczynia się do równości społecznej, gospodarczej i politycznej oraz równości pod względem płci, a także ma zasadnicze znaczenie dla społecznej, kulturalnej i zawodowej emancypacji dziewcząt i kobiet oraz dla zapobiegania przemocy wobec kobiet i dziewcząt;

F.  mając na uwadze, że edukacja ma istotne znaczenie dla integracji i poprawy warunków życia dzieci niepełnosprawnych lub dzieci o specjalnych potrzebach edukacyjnych;

G.  mając na uwadze, że bezpłatne kształcenie podstawowe dla wszystkich dzieci stanowi prawo podstawowe, do którego poszanowania rządy zobowiązały się w ramach Konwencji ONZ o prawach dziecka z 1989 r.; mając na uwadze, że celem na 2015 r. jest zapewnienie wszystkim chłopcom i dziewczętom możliwości ukończenia pełnego cyklu nauki na poziomie podstawowym; mając na uwadze, że pomimo pewnych postępów poczynionych w krajach rozwijających się droga do realizacji tego celu jest nadal długa;

H.  mając na uwadze, że ramy z Dakaru oraz milenijne cele rozwoju (MCR) zmobilizowały społeczność międzynarodową do działania na rzecz powszechnego dostępu do kształcenia podstawowego, na rzecz równości płci i na rzecz kształcenia wysokiej jakości, jednak żaden z tych celów nie zostanie osiągnięty w terminie wyznaczonym na 2015 r.;

I.  mając na uwadze, że w co najmniej 30 państwach na całym świecie dochodzi do ataków na placówki edukacyjne ze strony państwowych sił bezpieczeństwa i niepaństwowych ugrupowań zbrojnych; mając na uwadze, że ochrona szkół przed atakami i wykorzystywaniem ich do celów wojskowych przez państwowe i niepaństwowe ugrupowania zbrojne stanowi cel wynikający z deklaracji w sprawie bezpiecznych szkół oraz wytycznych dotyczących ochrony szkół i uniwersytetów przed wykorzystaniem do celów wojskowych podczas konfliktów zbrojnych;

J.  mając na uwadze, że dzieci, młodzież i ludzie młodzi są coraz bardziej narażeni na zagrożenia i ponoszą niewspółmiernie duże konsekwencje, zwłaszcza w państwach o niestabilnej sytuacji; mając na uwadze, że dzieci i młodzież, które nie uczęszczają do szkoły, są narażone na wyższe ryzyko wczesnego małżeństwa i wczesnej ciąży, rekrutacji przez siły zbrojne lub zbrojne ugrupowania czy też padnięcia ofiarą handlu ludźmi i pracy przymusowej; mając na uwadze, że w strefach działań wojennych pomoc humanitarna stanowi często jedyny sposób zapewnienia dzieciom możliwości kontynuowania nauki i poprawy ich szans na przyszłość, co z kolei pomaga chronić je przed niewłaściwym traktowaniem i wykorzystywaniem;

K.  mając na uwadze, że zapewnienie wysokiej jakości kształcenia w sytuacjach nadzwyczajnych nie wchodzi w zakres każdej inicjatywy humanitarnej, dotyczy w przeważającej mierze kształcenia na poziomie podstawowym i nadal postrzegane jest jako zadanie wtórne wobec zapewnienia pożywienia, wody, pomocy lekarskiej i schronienia, a także mając na uwadze, że w związku z tym dzieci dotknięte konfliktem lub klęską żywiołową tracą szanse na zdobycie wykształcenia;

L.  mając na uwadze, że pomoc humanitarna na rzecz edukacji jest niewielka, a szczodrzejsza pomoc rozwojowa dociera z opóźnieniem lub nie pojawia się w cale; mając na uwadze, że systemy dystrybucji pomocy są słabo koordynowane i generują wysokie koszty transakcyjne oraz że brakuje partnerów dysponujących odpowiednią zdolnością reagowania w sytuacjach kryzysowych;

M.  mając na uwadze, że jakość programów kształcenia uchodźców jest raczej niska, a stosunek uczniów do nauczycieli wynosi 70:1, przy czym duży odsetek stanowią nauczyciele niewykwalifikowani;

N.  mając na uwadze, że cele zrównoważonego rozwoju (CZR) i powiązane z nimi poziomy docelowe stanowią podstawę nowego, całościowego, ambitnego planu działania na rzecz kształcenia, który ma zostać zrealizowany do 2030 r.;

O.  mając na uwadze, że powszechny dostęp do kształcenia publicznego wysokiej jakości, nie tylko podstawowego, lecz również – mającego tę samą wagę – kształcenia średniego i wyższego, ma kluczowe znaczenie dla przezwyciężenia nierówności i osiągnięcia celów zrównoważonego rozwoju;

P.  mając na uwadze, że w latach 2014–2020 UE zainwestuje 4,7 mld EUR w kształcenie w krajach rozwijających się, co stanowi wzrost o 4,4 mld EUR w stosunku do okresu obejmującego lata 2007–2013;

Q.  mając na uwadze, że w deklaracji z Incheon zauważono z zaniepokojeniem, że konflikty, klęski żywiołowe i inne kryzysy nadal zakłócają kształcenie i rozwój, oraz zobowiązano się do tworzenia „bardziej integracyjnych, zdolnych do reagowania i odpornych systemów kształcenia”, a także podkreślono, że nauczanie powinno „odbywać się w bezpiecznym i wolnym od przemocy środowisku edukacyjnym zapewniającym wsparcie i ochronę”;

R.  mając na uwadze, że dzięki unijnej inicjatywie „Dzieci pokoju” około 1,5 mln dzieci mieszkających na obszarach dotkniętych konfliktami i sytuacjami nadzwyczajnymi w 26 krajach uzyskało dostęp do szkół, w których mogą uczyć się w bezpiecznym środowisku i otrzymać wsparcie psychologiczne;

S.  mając na uwadze, że innowacyjne, integracyjne i całościowe podejście do kształcenia w sytuacjach nadzwyczajnych zostało opracowane przez wielu partnerów UE, w tym Organizację Narodów Zjednoczonych do spraw Pomocy Uchodźcom Palestyńskim na Bliskim Wschodzie (UNRWA), aby zapewnić dzieciom-uchodźcom dotkniętym toczącymi się konfliktami dostęp do wysokiej jakości kształcenia; mając na uwadze, że podejście to łączy krótkoterminowe potrzeby humanitarne i długoterminowe potrzeby rozwojowe dzieci oraz obejmuje opracowanie interaktywnych materiałów do samodzielnej nauki, wsparcie psychologiczno-socjalne, bezpieczne strefy nauki i rekreacji, a także podnoszenie świadomości w kwestiach bezpieczeństwa i ochrony oraz działania mające na celu budowanie zdolności;

T.  mając na uwadze, że aby zapewnić wsparcie edukacyjne dzieciom dotkniętym sytuacjami nadzwyczajnymi, potrzebne jest około 8 mld USD rocznie, a pomimo krajowych wkładów rządów państw, w których panuje sytuacja nadzwyczajna, brakująca kwota na kształcenie w sytuacjach nadzwyczajnych wynosi w skali globalnej 4,8 mld USD;

U.  mając na uwadze, że dla uzupełnienia tego niedoboru potrzebne jest zwiększenie finansowania na cele rozwojowe i humanitarne, a także zwiększenie wydatków publicznych na kształcenie w państwach niestabilnych; mając na uwadze, że odsetek wydatków publicznych, jaki w państwach niestabilnych przeznacza się na kształcenie, zmniejszył się w ostatnich latach i pozostaje daleki od wynoszącego 20% poziomu zalecanego na szczeblu międzynarodowym;

V.  mając na uwadze, że w deklaracji z Oslo zwrócono uwagę, że istotne jest przeanalizowanie struktury światowej pomocy, aby wyeliminować brak komplementarności działań humanitarnych i bardziej długofalowych działań rozwojowych w dziedzinie edukacji, oraz zaproponowano utworzenie w tym celu nowej platformy, a także ustanowienie w perspektywie Światowego Szczytu Humanitarnego, który odbędzie się w 2016 r., specjalnego funduszu lub nowego instrumentu na rzecz kształcenia w sytuacjach nadzwyczajnych;

1.  podkreśla znaczenie powszechnego wysokiej jakości kształcenia publicznego jako katalizatora rozwoju, zwiększającego szanse powodzenia innych interwencji w dziedzinach takich jak zdrowie, warunki sanitarne, zmniejszanie ryzyka związanego z klęskami żywiołowymi, tworzenie miejsc pracy, ograniczanie ubóstwa czy rozwój gospodarczy; zwraca uwagę na rolę kształcenia jako potężnego narzędzia niezbędnego, by dać poczucie normalności, zwiększyć świadomość swoich praw i pomóc dzieciom, młodzieży i ludziom młodym w pokonaniu traumy, ponownej integracji ze społeczeństwem po zakończeniu konfliktów oraz nabyciu umiejętności niezbędnych do odbudowy ich społeczeństw i promowania budowy pokoju i pojednania;

2.  podkreśla, że w dłuższej perspektywie kształcenie wysokiej jakości może stanowić zasadniczy element procesu odbudowy społeczeństw pokonfliktowych, ponieważ może zwiększyć potencjał zarobkowy dzieci, umożliwiać im zapewnienie rodzinie lepszego zdrowia i zwiększyć ich zdolność do wyrwania się z kręgu ubóstwa;

3.  podkreśla, że dziewczęta i inne dzieci w niekorzystnej sytuacji, w tym dzieci niepełnosprawne, w sytuacjach nadzwyczajnych nigdy nie powinny być dyskryminowane pod względem dostępu do kształcenia dobrej jakości;

4.  podkreśla pozytywną rolę kształcenia w rozwoju i dobrym samopoczuciu dzieci, a także znaczenie zapewnienia młodzieży możliwości nieprzerwanego uczenia się przez całe życie; uważa, że ograniczy to również młodzieży sposobności do przystępowania do ugrupowań zbrojnych lub ruchów ekstremistycznych;

5.  uznaje postępy poczynione od czasu przyjęcia MCR, ubolewa jednak nad tym, że wyznaczone cele nie zostaną osiągnięte do 2015 r.; apeluje do UE i jej państw członkowskich o priorytetowe potraktowanie tych celów w polityce wewnętrznej i w ich stosunkach z państwami trzecimi; podkreśla, że te cele – zwłaszcza eliminacja ubóstwa, powszechny dostęp do edukacji oraz równość płci – można będzie osiągnąć jedynie poprzez rozwijanie ogólnodostępnych usług publicznych; z zadowoleniem przyjmuje nowy plan działania na rzecz kształcenia określony w CZR i ponownie podkreśla znaczenie zapewnienia sprawiedliwego dostępu do wysokiej jakości kształcenia grupom osób znajdujących się w szczególnie trudnej sytuacji;

6.  zauważa z zaniepokojeniem, że postęp w rozwoju edukacji jest najwolniejszy lub nie następuje wcale w państwach niestabilnych i ogarniętych konfliktem, i podkreśla znaczenie wzmacniania odporności systemów edukacji w tych krajach oraz zapewnienia ciągłości procesu uczenia się w czasach kryzysu; w związku z tym podkreśla potrzebę większego zaangażowania się ze strony UE, państw członkowskich i wszystkich pozostałych zainteresowanych podmiotów na różnych szczeblach w celu zapewnienia instrumentów umożliwiających rozwój i powszechne kształcenie w takich dotkniętych kryzysem krajach;

7.  podkreśla, że miliony dzieci są zmuszone do życia na uchodźstwie, i zwraca uwagę na pierwszorzędne znaczenie dostępu dzieci będących uchodźcami do kształcenia; wzywa państwa przyjmujące do dopilnowania, by dzieci będące uchodźcami miały pełny dostęp do kształcenia, oraz do wspierania w miarę możliwości ich integracji i włączania do krajowych systemów edukacji; ponadto wzywa organizacje humanitarne i działające na rzecz rozwoju do zwrócenia większej uwagi na kształcenie i szkolenie nauczycieli należących zarówno do społeczności przesiedlonych, jak i przyjmujących, a także międzynarodowych darczyńców do priorytetowego traktowania kształcenia przy reagowaniu na kryzys uchodźczy za pośrednictwem programów mających na celu angażowanie i psychologiczne wspieranie dzieci migrantów oraz propagowanie nauki języka kraju przyjmującego w celu zapewnienia wyższego i odpowiedniejszego poziomu integracji dzieci uchodźców;

8.  podkreśla potrzebę skoncentrowania się na kształceniu średnim i szkoleniach zawodowych oraz na kształceniu podstawowym; podkreśla, że młodzi ludzie w wieku 12–20 lat mają niezwykle ograniczone możliwości w społecznościach uchodźców, a równocześnie są główną grupą wcielaną do wojska i angażowaną na inne sposoby w konflikt zbrojny; podaje przykład Afganistanu, gdzie według Banku Światowego mimo dużej liczby ludności aktywnej zawodowo, tylko ok. 30% osób w wieku powyżej 15 roku życia umie czytać i pisać, a trwająca przez dziesięciolecia wojna doprowadziła do dramatycznego niedoboru wykwalifikowanej siły roboczej;

9.  wzywa państwa członkowskie do stworzenia specjalnych systemów przyjmowania dzieci bez opieki i samotnych matek z dziećmi;

10.  przypomina państwom członkowskim, że opieka nad dziećmi oraz zapobieganie nadużyciom i handlowi polega na ich integracji w szkołach i w programach edukacyjnych, przez wprowadzanie wyraźnie określonych standardów przyjmowania, integracji i wsparcia językowego, zgodnie z dyrektywą 2013/33/UE;

11.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do wspierania uczniów będących przemieszczającymi się uchodźcami, m.in. przez współpracę z różnymi organizacjami międzynarodowymi;

12.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do stworzenia „korytarzy edukacyjnych” w celu przyjmowania na uczelnie studentów pochodzących z krajów objętych konfliktem, a w szczególności z Syrii, Iraku i Erytrei;

13.  wzywa UE i jej organizacje humanitarne do systematycznego uwzględniania kształcenia i ochrony dzieci w całym cyklu działań w sytuacjach nadzwyczajnych oraz do zapewnienia wieloletniego elastycznego finansowania w przypadku przedłużających się kryzysów;

14.  z zadowoleniem przyjmuje ustanowienie funduszu powierniczego Bekou, funduszu powierniczego Madad i nadzwyczajnego funduszu powierniczego dla Afryki, jako efektywnych instrumentów rozwiązywania problemu przepaści między finansowaniem pomocy humanitarnej a finansowaniem rozwoju w złożonych i przedłużających się sytuacjach nadzwyczajnych, w których kwestie polityczne, gospodarcze i humanitarne są wzajemnie powiązane; wzywa UE i państwa członkowskie do potraktowania kształcenia dzieci jako priorytetu podczas przydzielania środków z funduszy powierniczych UE;

15.  odnotowuje niepokojące braki pod względem reagowania w odniesieniu do kształcenia w sytuacjach nadzwyczajnych, zwłaszcza że wczesne podjęcie działań jest nie tylko korzystne dla dzieci dotkniętych takimi sytuacjami, lecz może także poprawić skuteczność szerszej reakcji humanitarnej; ponownie wyraża poparcie dla inicjatywy uczynienia ze szkół bezpiecznych przestrzeni dla dzieci i podkreśla w tym kontekście znaczenie ich ochrony przed atakami; apeluje do UE i państw członkowskich o zobowiązanie się do wpierania zasad ujętych w szczegółowych ramach bezpieczeństwa w szkole oraz do ochrony kształcenia przed atakami i wykorzystaniem do celów wojskowych, zgodnie z deklaracją w sprawie bezpiecznych szkół oraz wytycznymi dotyczącymi ochrony szkół i uniwersytetów przed wykorzystaniem do celów wojskowych podczas konfliktów zbrojnych;

16.  wzywa UE do współpracy z krajami partnerskimi, innymi darczyńcami, sektorem prywatnym i organizacjami społeczeństwa obywatelskiego w celu zwiększenia szans edukacyjnych młodych ludzi w sytuacjach konfliktowych i nadzwyczajnych, mając na uwadze kluczową rolę, jaką młodzi ludzie mogą odegrać w zaprowadzaniu stabilności po zakończeniu konfliktów dzięki potencjalnie nabytym umiejętnościom potrzebnym przy odbudowie infrastruktury, podstawowych usługach, systemach opieki zdrowotnej i kształcenia, jednocześnie ograniczając ryzyko braku pracy wśród młodzieży, co wywołuje niepokoje społeczne lub powrót do błędnego koła przemocy;

17.  pochwala unijną inicjatywę „Dzieci pokoju”, której celem jest finansowanie edukacyjnych projektów humanitarnych w sytuacjach nadzwyczajnych, oraz wzywa Komisję do rozszerzenia zakresu tej inicjatywy; z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę „Niestracone pokolenie” ogłoszoną przez kilku darczyńców oraz podmioty niosące pomoc humanitarną i działające na rzecz rozwoju, w tym UE, w celu zapewnienia dostępu do kształcenia milionom dzieci w Syrii i krajach ościennych;

18.  z żalem zauważa, że pomimo istotnej roli kształcenia w sytuacjach nadzwyczajnych w 2014 r. na dziedzinę tę przeznaczono mniej niż 2% ogółu środków na pomoc humanitarną; wyraża tym samym nadzieję, że w ramach nowego programu zmiany podziału funduszy unijnych zostaną uzupełnione i zwiększone środki finansowe przeznaczone na programy upowszechniania kształcenia wśród dzieci, w tym w krajach trzecich ogarniętych wojnami lub innymi sytuacjami kryzysowymi;

19.  zważywszy na przewlekły charakter współczesnych kryzysów, wzywa wszystkie podmioty niosące pomoc humanitarną, aby zwiększyły swoje zaangażowanie na rzecz kształcenia, uruchamiając klaster edukacyjny na wczesnym etapie sytuacji nadzwyczajnych oraz zapewniając przeznaczenie na ten cel wystarczających środków; zachęca je do zwrócenia szczególnej uwagi na grupy szczególnie wrażliwe, takie jak dziewczęta, osoby niepełnosprawne i ubogie, do uwzględnienia wysiedlonych dzieci i młodych ludzi, którzy znaleźli schronienie w społecznościach przyjmujących, i do należytego uwzględnienia kształcenia średniego, aby nie wykluczać młodocianych z procesu kształcenia;

20.  z zadowoleniem odnotowuje coraz większą uwagę, jaką społeczność międzynarodowa poświęca kwestii kształcenia w sytuacjach nadzwyczajnych, a szczególnie zapowiedź komisarza UE ds. pomocy humanitarnej i zarządzania kryzysowego dotyczącą przeznaczenia do 2019 r. 4% środków z unijnego budżetu na pomoc humanitarną na kształcenie dzieci w sytuacjach nadzwyczajnych;

21.  wzywa państwa członkowskie UE, aby poparły cel Komisji, jakim jest zwiększenie odsetka funduszy na pomoc humanitarną przeznaczanego na kształcenie w sytuacjach nadzwyczajnych do 4% środków przewidzianych na pomoc humanitarną i uznaje go za minimalną inwestycję zapewniającą dostęp do wysokiej jakości kształcenia dzieciom znajdującym się w sytuacjach nadzwyczajnych i na obszarach dotkniętych przedłużającym się kryzysem; wzywa je, aby zwracały większą uwagę i przeznaczały więcej środków na kształcenie w ramach własnych działań humanitarnych, a jednocześnie podkreśla, że nie powinno się to odbywać kosztem innych podstawowych potrzeb; wzywa UE do propagowania wśród odpowiednich krajów najlepszych praktyk w zakresie strategii gotowości i reakcji celem wspierania kształcenia w razie kryzysów i do wspomagania w powiązanym budowaniu zdolności, np. za pośrednictwem programów wsparcia budżetowego;

22.  podkreśla, że nowe technologie informacyjno-komunikacyjne (ICT) odgrywają coraz ważniejszą rolę w sektorze nauczania w sytuacjach kryzysowych i mogą usprawnić działania podmiotów w takich sytuacjach, w tym przez platformy e-uczenia się i e-nauczania;

23.  podkreśla, że wprawdzie zwiększenie finansowania pomocy humanitarnej jest niezbędne, jednak nie wystarczy to do rozwiązania problemu niedoborów finansowych; wzywa UE i innych darczyńców do wyeksponowania kształcenia w ramach współpracy na rzecz rozwoju w państwach niestabilnych w celu zwiększenia odporności krajowych systemów edukacji; wzywa Komisję i państwa członkowskie oraz podmioty niosące pomoc humanitarną do zaangażowania się w poprawę powszechnego kształcenia publicznego, w tym kształcenia średniego i wyższego, jako sposobu koordynowania programów działań w sytuacjach nadzwyczajnych z długoterminowym programowaniem działań w obszarze zrównoważonego rozwoju;

24.  wzywa UE do wspierania zobowiązań rządów państw trzecich do opracowania krajowych ram prawnych na rzecz odporności na klęski i ryzyko, zapobiegania im i zarządzania nimi na podstawie programu międzynarodowych reguł, praw i zasad reagowania na katastrofy oraz do dopilnowania, by resorty rządowe, sektory przemysłowe i organizacje społeczeństwa obywatelskiego miały zdolność do zarządzania ryzykiem w celu zapewnienia powrotu dzieci do szkół;

25.  podkreśla znaczenie sektora prywatnego jako ewentualnego źródła innowacyjnego finansowania kształcenia w celu wypełnienia potencjalnej luki między dostępnym kształceniem i szkoleniem zawodowym a przyszłymi potrzebami na rynku pracy; wzywa do zawierania nowych sojuszy i szukania nowych sposobów partnerstwa z sektorem prywatnym w procesach edukacji, mogących stanowić wiarygodne źródła innowacji i elastyczności technologicznej oraz przybierać różne formy, od zapewniania budynków, przez urządzenia elektroniczne, po programy e-uczenia się oraz transport i zakwaterowanie nauczycieli;

26.  podkreśla, że kształcenie w sytuacjach nadzwyczajnych i w przypadku braku stabilności to konkretny obszar, w którym podmioty niosące pomoc humanitarną i działające na rzecz rozwoju muszą współpracować z myślą o łączeniu pomocy doraźnej, odbudowy i rozwoju (LRRD); wzywa Komisję, aby opracowała mechanizmy umożliwiające skuteczne reagowanie w tym zakresie w ramach działań własnych i działań jej partnerów oraz by zaangażowała się w międzynarodową platformę, dzięki której utworzone zostaną specjalne instrumenty na rzecz kształcenia w sytuacjach nadzwyczajnych, z myślą o Światowym Szczycie Humanitarnym w 2016 r.; popiera koordynację istniejących funduszy oraz ustanowienie globalnego mechanizmu finansowania kształcenia w sytuacjach nadzwyczajnych;

27.  wzywa UE i jej państwa członkowskie do podniesienia kwestii kształcenia dzieci w sytuacjach nadzwyczajnych i w przedłużających się kryzysach na Światowym Szczycie Humanitarnym, aby zapewnić jej odpowiednie uwzględnienie w dokumencie podsumowującym; ponadto wzywa je do propagowania wspólnych norm dla ram nauczania oraz rozpowszechniania najlepszych praktyk w zakresie alternatywnych sposobów nauczania, w tym tworzenia materiałów do samodzielnej nauki i nauczania na odległość; podkreśla, że należy stworzyć mechanizmy, instrumenty i zdolności w celu dostosowania planów kształcenia i budżetów w ramach działań humanitarnych, odbudowy/transformacji i rozwoju;

28.  podkreśla, że z uwagi na to, że wzrasta liczba kryzysów humanitarnych i że liczba osób przesiedlonych jest najwyższa od czasów II wojny światowej, społeczność międzynarodowa powinna uznać kształcenie za centralny element swoich reakcji w zakresie pomocy humanitarnej, gdyż stanowi ono katalizator, który może zwiększyć ogólną skuteczność reagowania, a także przyczynić się do średnio- i długoterminowego rozwoju dotkniętych grup ludności;

29.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji, a także rządom i parlamentom państw członkowskich.


Uproszczenie polityki spójności na lata 2014-2020 i ukierunkowanie jej na wyniki
PDF 323kWORD 72k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 26 listopada 2015 r. w sprawie dążenia do uproszczenia polityki spójności na lata 2014–2020 i ukierunkowania jej na wyniki (2015/2772(RSP))
P8_TA(2015)0419B8-1231/2015

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 174 i 175 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002, a także rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii,

–  uwzględniając szóste sprawozdanie w sprawie spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej (COM(2014)0473),

–  uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego za 2014 r.,

–  uwzględniając pytanie wymagające odpowiedzi ustnej skierowane do Komisji w sprawie dążenia do uproszczenia polityki spójności na lata 2014–2020 i ukierunkowania jej na wyniki (O-000127/2015 – B8‑1103/2015),

–  uwzględniając projekt rezolucji Komisji Rozwoju Regionalnego,

–  uwzględniając art. 128 ust. 5 i art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że Parlament uznaje znaczenie istotnych działań służących uproszczeniu podjętych przez instytucje UE, takich jak plan uproszczenia wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020, mianowanie wiceprzewodniczącego Komisji odpowiedzialnego za lepsze stanowienie prawa, ustanowienie w ramach Komisji grupy wysokiego szczebla niezależnych ekspertów ds. monitorowania uproszczenia dla beneficjentów europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych, przegląd rozporządzenia finansowego oraz rozporządzenie w sprawie wspólnych przepisów;

B.  mając na uwadze, że mimo reformy polityki spójności w okresie programowania 2014–2020, w której zastosowano metody upraszczania, stosowanie europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych, a także zarządzanie nimi, sprawozdawczość w ich zakresie oraz nadzór nad nimi są wciąż problematyczne zarówno dla beneficjentów, jak i instytucji zarządzających, zwłaszcza tych, które dysponują mniejszym potencjałem administracyjnym i finansowym;

C.  mając na uwadze, że obecne nadmierne rygorystyczne wdrażanie, w tym w procesie transponowania przepisów do ustawodawstwa krajowego, powoduje utrudnienia, wydłuża czas nieobecności na rynku oraz generuje pośrednie koszty dla potencjalnych beneficjentów ubiegających się o fundusze z UE, ograniczając tym samym wpływ unijnego finansowania na inwestycje oraz tworząc przeszkody dla beneficjentów, obywateli i przedsiębiorstw w UE, zwłaszcza MŚP;

D.  mając na uwadze, że skomplikowane procedury mogą w istotny sposób obciążać beneficjentów, zwłaszcza MŚP, organizacje pozarządowe i miasta, które potrzebują funduszy UE; mając na uwadze, że z reguły podmioty te nie dysponują zasobami finansowymi ani ludzkimi, ani też specjalistyczną wiedzą, by skutecznie ubiegać się o dotacje z UE i nimi gospodarować; mając na uwadze, że Komisja i państwa członkowskie są zachęcane do kontynuowania wysiłków na rzecz wdrożenia narzędzia oceniania ryzyka ARACHNE oraz uproszczenia jego działania dla instytucji zarządzających i systemów kontroli programów operacyjnych, które powinny zapewniać właściwą równowagę między, z jednej strony, uproszczeniem, a z drugiej strony – wykrywaniem nieprawidłowości, w tym oszustw, i zapobieganiem im;

E.  mając na uwadze, że powielanie audytów i różnic w podejściach i metodach kontrolnych wymaga wdrożenia jednej zasady kontroli oraz silniejszej koncentracji na kontroli wykonania zadań, dzięki której można by lepiej ocenić wydajność i skuteczność działań oraz przedłożyć wnioski w sprawie uproszczenia;

1.  uważa, że Komisja powinna wprowadzić szczegółowe wytyczne dotyczące uproszczenia, aby państwa członkowskie i ich regiony miały świadomość swojej roli polegającej na wyeliminowaniu, lub co najmniej istotnym ograniczeniu, obciążenia administracyjnego oraz nadmiernie rygorystycznego wdrażania na szczeblu krajowym i lokalnym w procedurach udzielania zamówień, wyborze wniosków w sprawie projektów i przy monitorowaniu oraz kontroli, w tym unikaniu częstych zmian przepisów, upraszczaniu języka i normalizacji procedur, a także na koncentracji budżetu UE na wymiernych rezultatach; podkreśla ponadto, że jedną z opcji może być zintegrowany unijny pakiet funduszy regionalnych oferowany za pomocą jednej platformy lub punktu kompleksowej obsługi, dzięki czemu dążono by w ten sposób do wprowadzenia w miarę możliwości wspólnych procesów i procedur;

2.  apeluje do Komisji o opracowanie dla państw członkowskich i ich regionów planu usprawnienia i uproszczenia działań związanych z kontrolą, monitoringiem i sprawozdawczością, w tym w odniesieniu do beneficjentów, aby wyeliminować obecne utrudnienia;

3.  apeluje do Komisji oraz państw członkowskich o uwzględnienie docelowej daty 31 grudnia 2015 r., zgodnie z art. 122 ust. 3 rozporządzenia w sprawie wspólnych przepisów, jako daty przejścia na e-spójność, które stanowi warunek wstępny istotnego ograniczenia czasu od złożenia wniosku do przyznania dotacji;

4.  zwraca się do Komisji o ustanowienie i wprowadzenie, we współpracy z państwami członkowskimi i zgodnie z zasadą proporcjonalności, łagodnego podejścia do wymogów w zakresie danych i informacji stosowanych wobec beneficjentów w procesie składania wniosków, a także sprawozdawczości dotyczącej finansowania przez UE w ramach zarządzania dzielonego, oraz o zachęcanie do wymiany dobrych praktyk;

5.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do promowania upraszczania przepisów dotyczących instrumentów finansowych w ramach europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych w celu ich lepszego dostosowania do potrzeb beneficjentów i w rezultacie zwiększenia ich wykorzystania;

6.  apeluje do Komisji i państw członkowskich o częste stosowanie podejścia obejmującego różne fundusze, biorąc pod uwagę potrzeby beneficjentów;

7.  zachęca Komisję do nawiązania usystematyzowanego i stałego dialogu z Parlamentem, Komitetem Regionów oraz innymi zainteresowanymi stronami dotyczącego wszystkich aspektów procesu upraszczania;

8.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz państwom członkowskim i ich regionom.

Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności