Indeks 
Teksty przyjęte
Czwartek, 7 lipca 2016 r. - StrasburgWersja ostateczna
Sytuacja osób cierpiących na albinizm w Afryce, zwłaszcza w Malawi
 Bahrajn
 Mjanma/ Birma, w szczególności sytuacja Rohindżów
 71.sesja Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych
 Wdrażanie Konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych
 Sprzeciw wobec aktu wykonawczego: dopuszczone oświadczenia zdrowotne dotyczące żywności

Sytuacja osób cierpiących na albinizm w Afryce, zwłaszcza w Malawi
PDF 339kWORD 86k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 7 lipca 2016 r. w sprawie sytuacji osób z albinizmem w Afryce, w szczególności w Malawi (2016/2807(RSP))
P8_TA(2016)0314RC-B8-0897/2016

Parlament Europejski,

–  uwzględniając rezolucję z dnia 4 września 2008 r. w sprawie zabójstw albinosów w Tanzanii(1),

–  uwzględniając raport z dnia 18 stycznia 2016 r. sporządzony przez Niezależnego Eksperta ONZ ds. korzystania z praw człowieka przez ludzi z albinizmem,

–  uwzględniając komunikat prasowy UE z dnia 13 czerwca 2015 r. w sprawie Międzynarodowego Dnia Świadomości Albinizmu,

–  uwzględniając rezolucję 69/170 Zgromadzenia Ogólnego ONZ z dnia 18 grudnia 2014 r. w sprawie Międzynarodowego Dnia Świadomości Albinizmu,

–  uwzględniając rezolucję 362 Afrykańskiej Komisji Praw Człowieka i Ludów z dnia 5 listopada 2013 r. w sprawie zapobiegania atakom na osoby z albinizmem i dyskryminacji wobec tych osób,

–  uwzględniając rezolucję 23/13 Rady Praw Człowieka ONZ z dnia 13 czerwca 2013 r. w sprawie ataków na osoby z albinizmem i dyskryminacji wobec tych osób,

–  uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka z dnia 10 grudnia 1948 r.,

–  uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych,

–  uwzględniając Konwencję ONZ o prawach dziecka,

–  uwzględniając Konwencję ONZ o prawach osób niepełnosprawnych,

–  uwzględniając Międzynarodową konwencję w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji rasowej,

–  uwzględniając Deklarację ONZ z dnia 18 grudnia 1992 r. w sprawie praw osób należących do mniejszości narodowych, etnicznych, religijnych lub językowych,

–  uwzględniając Afrykańską kartę praw człowieka i ludów,

–  uwzględniając umowę o partnerstwie z Kotonu,

–  uwzględniając art. 135 ust. 5 i art. 123 ust. 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że albinizm jest wrodzonym zaburzeniem, na które cierpi na świecie mniej więcej jedna osoba na 20 tysięcy; mając na uwadze, że liczba ta jest znacznie wyższa w państwach Afryki Subsaharyjskiej, przy czym najwięcej osób z albinizmem żyje w Tanzanii, Malawi i Burundi;

B.  mając na uwadze, że osoby z albinizmem są przedmiotem najbardziej skrajnych form prześladowania i łamania praw człowieka, od powszechnej dyskryminacji społecznej, obelg i zamknięcia dostępu do usług publicznych aż po zabójstwa, porwania, gwałty i okaleczenia; mając na uwadze, że obserwatorzy praw człowieka donieśli, że w samym 2015 r. w 25 państwach Afryki doszło do 448 napadów na osoby z albinizmem; mając na uwadze, że jest bardzo prawdopodobne, iż liczby te są zaniżone, ponieważ władze nie monitorują systematycznie takich przestępstw ani ich nie dokumentują, lub też ze względu na brak zdolności i zasobów umożliwiających przeprowadzanie gruntownych dochodzeń w takich sprawach;

C.  mając na uwadze, że źródłem największego zagrożenia dla osób z albinizmem w Afryce są szeroko rozpowszechnione zabobony i mylne wierzenia na temat zaburzenia, na które cierpią te osoby, w tym mit o magicznej mocy, jaką mają posiadać osoby z albinizmem, co powoduje, że są one regularnie mordowane przez gangi przestępców i handlarzy dla części ich ciała, które według wierzeń mają przynosić szczęście, zdrowie i bogactwo; mając na uwadze, że w niektórych państwach groby osób z albinizmem są otwierane, aby kraść z nich części ciała i kości;

D.  mając na uwadze, że w Malawi, gdzie, jak się szacuje, żyje około 10 000 osób z albinizmem, policja od listopada 2014 r. doniosła o 69 napadach, w tym 18 morderstwach; mając na uwadze, że w kwietniu 2016 r. zamordowano cztery osoby, w tym dwuletnie dziecko, co spowodowało, że władze ogłosiły osoby z albinizmem „zagrożonym gatunkiem”;

E.  mając na uwadze, że prezydent Malawi Peter Mutharika publicznie potępił ostatnią falę napadów;

F.  mając na uwadze, że według doniesień oprócz Malawi napady na osoby z albinizmem mają też miejsce w kilku innych państwach Afryki Wschodniej, mianowicie w Tanzanii, Burundi, Kenii i Mozambiku;

G.  mając na uwadze, że kobiet i dzieci z albinizmem są szczególnie narażone na wykluczenie społeczne; mając na uwadze, że kobiety z albinizmem są często przedmiotem przemocy seksualnej ze względu na rozpowszechnione przekonanie, że stosunek z taką kobietą może wyleczyć z HIV/AIDS oraz mając na uwadze, że kobiety, które rodzą dzieci z albinizmem są odrzucane i dyskryminowane w pracy; mając na uwadze, że dzieci stanowią duży odsetek ofiar rytualnych napadów i grozi im, że zostaną porzucone; mając na uwadze, że strach przed napadami powoduje, że dzieci w wielu szkolnym nie mogą korzystać z przysługującego im prawa do edukacji;

H.  mając na uwadze, że rząd Tanzanii podjął poważne i konkretne działania zwalczające wiary w czary w państwie, w tym przez zawieszanie zezwoleń dla tradycyjnych uzdrowicieli oraz liczne aresztowania znachorów; mając na uwadze, że w 2008 r. prezydent Tanzanii mianował pierwszego parlamentarzystę z albinizmem, a w grudniu 2015 r. pierwszego wiceministra z albinizmem;

I.  mając na uwadze, że pomimo coraz większego międzynarodowego eksponowania tego problemu i przyjęcia nowego ustawodawstwa w państwach, które się z nim borykają, nadal odbywa się bardzo niewiele spraw sądowych i zapada bardzo mało wyroków skazujących, a w wielu państwach Afryki zbrodnie i tortury są nadal popełniane z całkowitą bezkarnością;

J.  mając na uwadze, że w dniu 1 marca 2016 r. w południowej części Malawi rozwścieczony tłum zlinczował i podpalił siedmiu domniemanych „łowców albinosów”; mając na uwadze, że generalny inspektor policji Malawi rozkazał swoim policjantom strzelać, by zabić kogokolwiek, kogo złapią na próbie uprowadzenia osoby z albinizmem;

K.  mając na uwadze, że dyskryminacja, prześladowanie i stygmatyzacja osób z albinizmem zmusiła setki osób do ucieczki i szukania tymczasowego schronienia; mając na uwadze, że pogorszyło to niepewność sytuacji i brak bezpieczeństwa osób z albinizmem, ograniczając ich dostęp do podstawowych usług, takich jak opieka zdrowotna i edukacja, możliwości pracy i udział w życiu społecznym;

L.  mając na uwadze, że taka dyskryminacja może powodować urazy psychiczne na całe życie i problemy psychologiczno-społeczne oraz że jest przyczyną ogromnych obaw i lęku wśród społeczności albinosów; mając na uwadze, że osoby z albinizmem mają zazwyczaj większe trudności z dostępem do odpowiedniej opieki zdrowotnej, w tym do leków stosowanych w profilaktyce nowotworu skóry;

M.  mając na uwadze, że w marcu 2015 r. ONZ mianowało swojego pierwszego niezależnego eksperta ds. praw człowieka osób z albinizmem i oficjalnie ustanowiło 13 czerwca Międzynarodowym Dniem Świadomości Albinizmu;

N.  mając na uwadze, że w czerwcu 2016 r. ONZ sponsorowało pierwsze w historii regionalne forum działań w sprawie albinizmu w Afryce, na którym sporządzono plan działania przewidujący konkretne, proste i skuteczne środki zwalczania naruszeń praw człowieka, którego ofiarami są osoby z albinizmem;

O.  mając na uwadze, że UE przeprowadziła kampanie publiczne, aby szerzyć świadomość albinizmu, i wspierała udział organizacji społeczeństwa obywatelskiego oraz działania budujące zdolność władz lokalnych do walki z zabójstwami osób z albinizmem;

1.  przypomina, że osoby z albinizmem mają prawo żyć tak samo jak wszyscy inni, bez strachu, jak stanowi art. 2 i 3 Powszechnej deklaracji praw człowieka z 1948 r.;

2.  wyraża głębokie zaniepokojenie utrzymującą się i rozpowszechnioną dyskryminacją i prześladowaniami wobec osób z albinizmem w Afryce, w szczególności po ostatniej eskalacji przemocy w Malawi; zdecydowanie potępia zabójstwa, porwania, okaleczanie i inne nieludzkie i poniżające traktowanie, na jakie narażone są osoby z albinizmem oraz składa kondolencje i wyraża swoją solidarność z rodzinami ofiar; potępia również wszelki spekulacyjny handel częściami ciała osób z albinizmem;

3.  ubolewa nad milczeniem i biernością wokół tych wydarzeń; przypomina, że nadrzędną odpowiedzialnością państwa jest ochrona swoich obywateli, w tym grup szczególnie narażonych, oraz wzywa rząd Malawi i władze wszystkich dotkniętych tym procederem krajów do przedsięwzięcia wszelkich koniecznych środków mających na celu wyeliminowanie wszelkich form przemocy i dyskryminacji wobec osób z albinizmem oraz ochronę godności, praw człowieka i dobra tych osób oraz członków ich rodzin;

4.  wzywa władze Malawi do położenia kresu bezkarności i pilnego zwrócenia się o międzynarodowe wsparcie, aby przeprowadzać bezstronne i skuteczne śledztwa w związku ze wszystkimi zgłoszonymi atakami na osoby z albinizmem oraz pociągać sprawców do odpowiedzialności;

5.  z zadowoleniem przyjmuje oświadczenie prezydenta Muthariki, w którym potępia on ataki i wzywa służby bezpieczeństwa do zapewnienia maksimum ochrony osobom z albinizmem; przestrzega jednak przed wszelką eskalacją i przypomina, że podburzanie do nienawiści i przemocy nie może być odpowiedzią na obecną dyskryminację osób z albinizmem; potępia w szczególności wszelkie próby wzięcia przez obywateli sprawiedliwości w swoje ręce;

6.  wzywa rząd Malawi, by skuteczniej reagował na medyczne, psychologiczne i społeczne potrzeby osób z albinizmem, gwarantując im równy dostęp do służby zdrowia i edukacji, jako część polityki integracyjnej;

7.  z zadowoleniem przyjmuje krajowy plan reagowania przedstawiony przez Malawi w marcu 2015 r., którego celem jest zwiększenie świadomości, poprawa wewnętrznego bezpieczeństwa oraz skuteczniejsze monitorowanie praw człowieka, lepszy wymiar sprawiedliwości i lepsze stanowienie prawa oraz wzmocnienie pozycji osób z albinizmem; wzywa rząd Malawi, by wdrożył pięciopunktowy plan działania i wzywa do przeznaczenia na ten cel większego nakładu środków;

8.  z zadowoleniem przyjmuje starania rządu Tanzanii na rzecz zwalczania dyskryminacji wobec osób z albinizmem oraz decyzję o zakazaniu znachorstwa, aby położyć kres zabójstwom osób z albinizmem, przyznając jednocześnie, że zbyt niewiele spraw skończyło się postawieniem sprawców przed wymiarem sprawiedliwości; wzywa w związku z tym rząd Malawi, aby zmienił obowiązujące prawa tak, aby odzwierciedlały one ciężki charakter zbrodni, których ofiarami padają osoby z albinizmem;

9.  uważa, że należy dołożyć większych starań jeśli chodzi o zwalczanie pierwotnych przyczyn takiej dyskryminacji i przemocy dzięki kampaniom podnoszenia świadomości publicznej; zwraca uwagę na kluczową rolę władz lokalnych i organizacji społeczeństwa obywatelskiego w promowaniu praw osób z albinizmem, informowaniu i edukowaniu ludności oraz obalaniu mitów i uprzedzeń wokół albinizmu;

10.  jest zaniepokojony szczególnymi wyzwaniami, przed którymi stoją kobiety i dzieci z albinizmem, co powoduje, że są one bardziej narażone na ubóstwo, brak bezpieczeństwa i izolację; domaga się, by wszystkie ofiary miały dostęp do odpowiedniej opieki medycznej i psychologicznej oraz by wprowadzono odpowiednią politykę ułatwiająca reintegrację społeczną tych osób ;

11.  wzywa władze krajów, których dotyczy ten problem, by we współpracy z ich międzynarodowymi i regionalnymi partnerami zobowiązały się do przedsięwzięcia wszelkich koniecznych środków, aby zapobiegać nielegalnemu handlowi częściami ciała osób z albinizmem i zlikwidować go, ponownie zbadać sprawy domniemanych kradzieży z grobów, prześledzić i określić źródła popytu na części ciała osób z albinizmem oraz postawić „łowców albinosów” przed wymiarem sprawiedliwości;

12.  uważa, że pracownicy prokuratury, organów ściągania i policji powinni otrzymywać specjalne szkolenia, aby zdobyć wiedzę potrzebną do rozwiązywania spraw, w których ofiarami są osoby z albinizmem;

13.  zwraca uwagę, że ogólny brak zrozumienia oraz brak wiedzy medycznej na temat albinizmu pogarsza sytuację zdrowotną osób z albinizmem; zwraca uwagę na potrzebę zagwarantowania tym osobom dostępu do służby zdrowia, w szczególności na obszarach wiejskich i oddalonych; uważa, że personel medyczny powinien otrzymać szkolenia uczulające na sytuację osób z albinizmem;

14.  wzywa do lepszego przeszkolenia nauczycieli i pracowników administracji szkół na temat albinizmu oraz apeluje do władz Malawi, by ułatwiły dostęp do edukacji osobom z albinizmem i umożliwiły im korzystanie z niej;

15.  z zadowoleniem przyjmuje utworzenie w 2015 r. przez Radę Praw Człowieka ONZ stanowiska niezależnego eksperta ds. korzystania z praw człowieka przez ludzi z albinizmem, oraz jego uruchomienie na pierwszym w historii regionalnym forum działania na rzecz osób z albinizmem w Afryce, które odbyło się w Dar El Salaam w dniach 17–19 czerwca 2016 r.;

16.  wzywa UE i państwa członkowskie do dalszej współpracy z krajami, których dotyczy ten problem, aby skutecznie wspierać ich starania na rzecz opracowania polityki koncentrującej się na szczególnych potrzebach i prawach albinosów w oparciu o niedyskryminację i włączenie społeczne, dzięki udzieleniu wsparcia finansowego i technicznego;

17.  zachęca wszystkie kraje, których dotyczy ten problem, do wymiany najlepszych praktyk z zakresu ochrony i promowania praw człowieka osób z albinizmem;

18.  wzywa UE do ścisłego monitorowania sytuacji praw człowieka osób z albinizmem w Afryce, w szczególności dzięki regularnym sprawozdaniom i działaniom następczym prowadzonym przez delegacje unijne, oraz do dalszego promowania znacznych ulepszeń w zakresie ochrony tych osób i ich integracji w społeczeństwie;

19.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, rządom i parlamentom Malawi i Tanzanii, Unii Afrykańskiej oraz Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych.

(1) Dz.U. C 295 E z 4.12.2009, s. 94.


Bahrajn
PDF 249kWORD 87k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 7 lipca 2016 r. w sprawie Bahrajnu (2016/2808(RSP))
P8_TA(2016)0315RC-B8-0900/2016

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie Bahrajnu, zwłaszcza rezolucję z dnia 9 lipca 2015 r. w sprawie Bahrajnu, w szczególności sprawy Nabila Radżaba(1), oraz rezolucję z dnia 4 lutego 2016 r. w sprawie Bahrajnu: sprawa Mohammeda Ramadana(2),

–  uwzględniając oświadczenie wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa z dnia 5 lipca 2016 r. w sprawie ostatnich wydarzeń w Bahrajnie,

–  uwzględniając wytyczne UE w sprawie kary śmierci, tortur, wolności słowa i obrońców praw człowieka,

–  uwzględniając oświadczenie rzecznika wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa Federiki Mogherini z dnia 31 maja 2016 r. w sprawie skazania Alego Salmana, sekretarza generalnego Al-Wefaq w Bahrajnie,

–  uwzględniając oświadczenie Specjalnego Sprawozdawcy ONZ ds. Promocji i Ochrony Prawa do Wolności Opinii i Wypowiedzi Davida Kaye’a z dnia 1 czerwca 2016 r. w sprawie skazania przywódcy opozycji szejka Alego Salmana, oświadczenie rzecznika sekretarza generalnego ONZ z dnia 16 czerwca 2016 r. w sprawie Bahrajnu oraz oświadczenie Wysokiego Komisarza NZ ds. Praw Człowieka z dnia 21 czerwca 2016 r. w sprawie Bahrajnu,

–  uwzględniając strategiczne ramy UE i plan działania dotyczący praw człowieka, które mają na celu umieścić w centrum zainteresowania wszystkich strategii politycznych UE ochronę praw człowieka i nadzór nad nimi,

–  uwzględniając konstytucję Bahrajnu, przyjętą w lutym 2002 r., a zwłaszcza jej rozdział 3, art. 364 kodeksu karnego Bahrajnu oraz ustawę o obywatelstwie Bahrajnu z 1963 r.,

–  uwzględniając przyjęte w listopadzie 2011 r. sprawozdanie Niezależnej Komisji Dochodzeniowej w sprawie Bahrajnu,

–  uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych z 1966 r., Konwencję ONZ w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania, Konwencję o prawach dziecka, a także Arabską kartę praw człowieka, których Bahrajn jest stroną,

–  uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka ONZ z 1948 r., zwłaszcza jej art. 15,

–  uwzględniając art. 135 ust. 5 i art. 123 ust. 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że Bahrajn jest kluczowym partnerem Unii Europejskiej w Zatoce Perskiej, w tym w dziedzinie stosunków politycznych i gospodarczych, energii i bezpieczeństwa; mając na uwadze, że w naszym wspólnym interesie jest dalsze pogłębianie partnerstwa w celu lepszego reagowania na przyszłe wyzwania;

B.  mając na uwadze, że w ostatnim miesiącu rząd Bahrajnu nasilił kampanię represji i prześladowania obrońców praw człowieka i opozycji politycznej; mając na uwadze, że wolność słowa i wolność zgromadzeń to nieodzowne filary demokratycznego i pluralistycznego społeczeństwa; mając na uwadze, że konstytucja Bahrajnu przyjęta w 2002 r. chroni podstawowe wolności, w tym wolność słowa i zgromadzeń;

C.  mając na uwadze, że dnia 13 czerwca 2016 r. policja powtórnie aresztowała znanego obrońcę praw człowieka Nabila Radżaba pod zarzutem „rozpowszechniania nieprawdziwych pogłosek w czasie wojny” oraz „szkalowania władz publicznych” w związku z postami, które zamieścił na Twitterze w 2015 r., za co łącznie grozi kara pozbawienia wolności do lat 13; mając na uwadze, że w latach 2012–2014 Nabil Radżab odbył już wyrok dwóch lat pozbawienia wolności w związku z korzystaniem przez niego z prawa do wolności słowa i zgromadzeń, a także mając na uwadze, że Grupa Robocza ONZ ds. Arbitralnych Zatrzymań orzekła w 2013 r., że jego zatrzymanie było bezpodstawne;

D.  mając na uwadze, że po spędzeniu 15 dni w odosobnieniu stan zdrowia Nabila Radżaba pogorszył się z powodu złych warunków panujących w więzieniu, dlatego dnia 27 czerwca 2016 r. został on przewieziony do szpitala; mając na uwadze, że dnia 29 czerwca 2016 r. został ponownie przewieziony do więzienia mimo utrzymujących się problemów ze zdrowiem;

E.  mając na uwadze, że rząd Bahrajnu zmusił Zainab Al-Chawadżę do opuszczenia kraju groźbami o ponownym aresztowaniu i bezterminowym przetrzymywaniu oraz zakazał podróżowania grupie działaczy na rzecz praw człowieka, udających się na sesję Rady Praw Człowieka ONZ do Genewy;

F.  mając na uwadze, że Mohammed Ramadan oraz Husain Ali Moosa są wciąż zagrożeni nieuchronnie zbliżającą się egzekucją;

G.  mając na uwadze, że władze Bahrajnu w dalszym ciągu stosują metodę pozbawiania obywatelstwa jako środek represji politycznej, czego kulminacją była niedawna denaturalizacja duchownego ajatollaha szejka Isy Kasima; mając na uwadze, że władze Bahrajnu pozbawiły obywatelstwa ponad 300 osób, w tym obrońców praw człowieka, polityków, dziennikarzy oraz wyższych duchownych, wskutek czego większość z nich stała się bezpaństwowcami, co stoi w sprzeczności z art. 15 Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka;

H.  mając na uwadze, że w dniu 14 czerwca 2016 r. władze Bahrajnu zawiesiły działalność największej w królestwie grupy politycznej, Narodowego Stowarzyszenia Islamskiego Al-Wefaq, zamroziły jego aktywa i przejęły jego siedzibę, a w lipcu 2016 r. złożyły wniosek sądowy o rozwiązanie tego stowarzyszenia politycznego w przyspieszonym trybie;

I.  mając na uwadze, że szejk Ali Salman, przywódca grupy opozycyjnej Al-Wefaq, przebywa w więzieniu od lipca 2015 r. bez rzetelnego procesu, a jego wyrok wydłużono po apelacji w maju 2016 r. z czterech do dziewięciu lat; mając na uwadze, że brak ochrony praw oskarżonego stanowi jawne naruszenie konstytucji Bahrajnu i prawa międzynarodowego; mając na uwadze, że we wrześniu 2015 r. Grupa Robocza ONZ ds. Arbitralnych Zatrzymań uznała, że jego zatrzymanie było bezpodstawne;

1.  wyraża poważne zaniepokojenie obecną kampanią represji wobec obrońców praw człowieka, opozycji politycznej i społeczeństwa obywatelskiego, a także ograniczaniem podstawowych praw demokratycznych, zwłaszcza wolności słowa, zrzeszania się i zgromadzeń, pluralizmu politycznego i praworządności w Bahrajnie; wzywa władze państwowe oraz siły i służby bezpieczeństwa do położenia kresu wszelkim aktom przemocy, nękania i zastraszania, w tym również na szczeblu sądownictwa, oraz cenzury wobec obrońców praw człowieka, oponentów politycznych, pokojowo nastawionych demonstrantów i przedstawicieli społeczeństwa obywatelskiego;

2.  szanuje suwerenność, niepodległość i integralność terytorialną Bahrajnu oraz zachęca do prowadzenia stałego dialogu między rządem Bahrajnu, Unią Europejską i państwami członkowskimi UE;

3.  domaga się natychmiastowego i bezwarunkowego uwolnienia Nabila Radżaba oraz innych obrońców praw człowieka więzionych pod zarzutami dotyczącymi ich praw do wolności słowa, zgromadzeń i zrzeszania się, a także oczyszczenia ich z wszelkich zarzutów; wzywa władze do zagwarantowania fizycznej i psychicznej nietykalności Nabila Radżaba, a także zapewnienia mu niezbędnej opieki medycznej;

4.  potępia nałożenie zakazu podróżowania na delegację działaczy na rzecz praw człowieka, udających się na 32. sesję Rady Praw Człowieka ONZ w Genewie, i wzywa rząd do zniesienia tego zakazu; podkreśla, że niedopuszczalne jest, aby przedstawicielom społeczeństwa obywatelskiego oraz mediów uniemożliwiano udział w pracach organów międzynarodowych, i nalega, aby władze Bahrajnu przestrzegały podstawowych praw człowieka i praw politycznych przedstawicieli społeczeństwa obywatelskiego w tym kraju;

5.  przypomina rządowi Bahrajnu, że jest on odpowiedzialny za zapewnienie bezpieczeństwa wszystkim obywatelom niezależnie od ich poglądów i przynależności politycznej lub wyznania; uważa, że trwałą stabilizację i bezpieczeństwo w kraju można zapewnić jedynie poprzez tworzenie prawdziwie pluralistycznego społeczeństwa szanującego różnorodność, a w związku z tym domaga się uwolnienia szejka Alego Salmana oraz innych działaczy obecnie bezpodstawnie przetrzymywanych w więzieniach w Bahrajnie;

6.  uważa, że należy umożliwić swobodne wyrażanie uzasadnionego i pokojowego sprzeciwu; jest zaniepokojony tłumieniem przez rząd Bahrajnu legalnej opozycji politycznej, w tym przedłużeniem wyroku szejka Alego Salmana, zawieszenie działalności Narodowego Stowarzyszenia Islamskiego Al-Wefaq oraz zamrożeniem jego aktywów; wzywa do rozszerzenia podstawowych swobód dla wszystkich obywateli Bahrajnu; domaga się natychmiastowego zaprzestania tłumienia różnych opinii politycznych w tym kraju, a także zaniechania represji wobec głównych przedstawicieli głoszących je środowisk, bez względu na ich przynależność polityczną lub religijną;

7.  wyraża szczególne zaniepokojenie nadużywaniem przepisów antyterrorystycznych w Bahrajnie, a zwłaszcza pozbawianiem obywatelstwa jako środka presji i kary politycznej; zdecydowanie domaga się, by władze Bahrajnu wycofały decyzję o pozbawieniu obywatelstwa ajatollaha szejka Isy Kasima, zmieniły ustawę o obywatelstwie i przywróciły obywatelstwo tym osobom, którym zostało ono niesłusznie odebrane, aby zapewnić zgodność z międzynarodowymi standardami i międzynarodowym prawem w tym zakresie;

8.  domaga się, by władze Bahrajnu zapewniły pełne wdrożenie konstytucji z 2002 r. oraz przestrzegały zagwarantowanych w niej praw człowieka i podstawowych wolności, a także międzynarodowych standardów w zakresie praw człowieka oraz instrumentów międzynarodowych ratyfikowanych przez ten kraj; apeluje przede wszystkim o skuteczne wdrożenie zaleceń wydanych przez Niezależną Komisję Dochodzeniową w sprawie Bahrajnu, a także zaleceń wydanych w ramach powszechnego okresowego przeglądu praw człowieka i krajowej instytucji praw człowieka, aby umożliwić poprawę sytuacji w zakresie praw człowieka;

9.  przypomina władzom Bahrajnu, że art. 15 Konwencji w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania zakazuje wykorzystywania jakichkolwiek zeznań złożonych w wyniku stosowania tortur jako dowodu w postępowaniach sądowych; wzywa władze Bahrajnu, aby ratyfikowały Protokół fakultatywny do Konwencji w sprawie zakazu stosowania tortur;

10.  z zadowoleniem przyjmuje udział Bahrajnu w międzynarodowej koalicji przeciwko Daisz;

11.  wyraża zaniepokojenie przywróceniem kary śmierci w tym kraju i wzywa do ponownego wprowadzenia moratorium na jej wykonywanie;

12.  z zadowoleniem przyjmuje środki na rzecz ochrony pracowników przewidziane w bahrajńskim prawie pracy z 2012 r. i uważa, że mogą one służyć za przykład dla innych krajów w ramach Rady Współpracy Państw Zatoki;

13.  wyraża uznanie dla Bahrajnu za ogólne przestrzeganie prawa obywateli i zagranicznych rezydentów do praktykowania ich religii; apeluje do władz bahrajńskich o wypełnianie przepisów konstytucji, zgodnie z którymi nie wolno dopuszczać się dyskryminacji w odniesieniu do praw i obowiązków obywateli ze względu na wyznanie, a także o zaniechanie wszelkich form dyskryminacji wobec szyitów;

14.  zauważa obecne wysiłki rządu Bahrajnu na rzecz zreformowania kodeksu karnego i procedur prawnych oraz zachęca do kontynuowania tego procesu; wzywa rząd Bahrajnu do przestrzegania międzynarodowych norm dotyczących prawa do rzetelnego procesu sądowego; podkreśla znaczenie wsparcia udzielanego Bahrajnowi, w szczególności w odniesieniu do jego systemu sądowego, w celu zapewnienia zgodności z międzynarodowymi standardami w dziedzinie praw człowieka; domaga się pogłębienia dialogu na temat praw człowieka między UE a Bahrajnem;

15.  wzywa wiceprzewodniczącą Komisji/ wysoką przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, Europejską Służbę Działań Zewnętrznych oraz państwa członkowskie do nieustępliwego sygnalizowania obaw w związku z atakami wymierzonymi w wolność słowa, zrzeszania się i pokojowych zgromadzeń w Bahrajnie i innych krajach Rady Współpracy Państw Zatoki zarówno na szczeblu dwustronnym, jak i korzystając z wielostronnych platform, takich jak przyszłe spotkanie ministerialne UE–RWPZ w dniach 18–19 lipca 2016 r.;

16.  potępia porozumienia w sprawie handlu bronią i technologiami wykorzystywanymi do łamania praw człowieka; apeluje o wprowadzenie zakazu eksportu gazu łzawiącego i sprzętu do tłumienia zamieszek do momentu zakończenia dochodzeń w sprawie ich niewłaściwego użycia oraz wykrycia sprawców i postawienia ich przed sądem;

17.  zdecydowanie zachęca do utworzenia grupy roboczej ds. praw człowieka UE–Bahrajn, zauważa jednak, że dialog dotyczący praw człowieka między UE a Bahrajnem nie zastąpi kompleksowego dialogu między rządem, opozycją i społeczeństwem obywatelskim w samym Bahrajnie;

18.  zachęca rząd Bahrajnu, aby współpracował ze specjalnymi sprawozdawcami ONZ (w szczególności do spraw tortur, do spraw wolności zgromadzeń, do spraw niezawisłości sędziów i prawników oraz do spraw obrońców praw człowieka) i wystosował do nich stałe zaproszenie;

19.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji/ wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, rządom i parlamentom państw członkowskich, rządowi i parlamentowi Królestwa Bahrajnu oraz członkom Rady Współpracy Państw Zatoki.

(1) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0279.
(2) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0044.


Mjanma/ Birma, w szczególności sytuacja Rohindżów
PDF 343kWORD 93k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 7 lipca 2016 r. w sprawie Mjanmy/Birmy, ze szczególnym uwzględnieniem sytuacji Rohindżów (2016/2809(RSP))
P8_TA(2016)0316RC-B8-0910/2016

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie Mjanmy/Birmy i Rohindżów, w szczególności rezolucje z dnia 20 kwietnia 2012 r.(1), z dnia 13 września 2012 r.(2), z dnia 22 listopada 2012 r.(3), z dnia 13 czerwca 2013 r.(4) i z dnia 21 maja 2015 r.(5), a także rezolucję z dnia 23 maja 2013 r. w sprawie przywrócenia dostępu Mjanmy/Birmy do ogólnych preferencji taryfowych(6),

–  uwzględniając raport Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Praw Człowieka z dnia 20 czerwca 2016 r. pt. „Situation of human rights of Rohingya Muslims and other minorities in Myanmar” [Sytuacja w zakresie praw człowieka muzułmańskiej mniejszości Rohindża oraz innych mniejszości w Mjanmie/Birmie],

–  uwzględniając rezolucje Rady Praw Człowieka ONZ z dnia 24 marca 2016 r. w sprawie sytuacji w zakresie praw człowieka w Mjanmie/Birmie i z dnia 3 lipca 2015 r. w sprawie sytuacji w zakresie praw człowieka muzułmanów z mniejszości Rohindża oraz innych mniejszości w Mjanmie/Birmie,

–  uwzględniając wspólny komunikat Komisji i Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa z dnia 1 czerwca 2016 r. pt. „Elementy strategii UE wobec Mjanmy/Birmy: szczególne partnerstwo na rzecz demokracji, pokoju i dobrobytu” (JOIN(2016)0024),

–  uwzględniając konkluzje Rady z dnia 20 czerwca 2016 r. w sprawie strategii UE wobec Mjanmy/Birmy,

–  uwzględniając Wytyczne UE w sprawie obrońców praw człowieka,

–  uwzględniając Wytyczne UE w sprawie praw człowieka dotyczące wolności wypowiedzi w internecie i poza nim,

–  uwzględniając wspólny komunikat Komisji i Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa z dnia 18 maja 2015 r. pt. „UE i ASEAN: partnerstwo o strategicznym celu” (JOIN(2015)0022),

–  uwzględniając opublikowaną w kwietniu 2016 r. ocenę wpływu na zrównoważony rozwój popierającą umowę o ochronie inwestycji między Unią Europejską a Republiką Związku Mjanmy,

–  uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka z dnia 10 grudnia 1948 r.,

–  uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych z 1966 r.,

–  uwzględniając Międzynarodowy pakt praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych z 1966 r.,

–  uwzględniając Konwencję ONZ dotyczącą statusu uchodźców z 1951 r. oraz protokół do tej konwencji z 1967 r.,

–  uwzględniając przyjętą w Mjanmie/Birmie w 2012 r. ustawę o prawie do pokojowych zgromadzeń i pokojowych demonstracji oraz zmiany do tej ustawy z 2014 r., jak również nową ustawę o prawie do pokojowych zgromadzeń i pokojowych demonstracji z dnia 31 maja 2016 r.,

–  uwzględniając sprawozdanie wspierających prawa człowieka parlamentarzystów Stowarzyszenia Narodów Azji Południowo-Wschodniej (ASEAN) z kwietnia 2015 r. pt. „The Rohingya Crisis and the Risk of Atrocities in Myanmar: An ASEAN Challenge and Call to Action” [Kryzys związany z Rohindżami a zagrożenie aktami okrucieństwa w Mjanmie/Birmie: wyzwanie dla ASEAN i apel o podjęcie działań],

–  uwzględniając art. 135 ust. 5 i art. 123 ust. 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że Mjanma/Birma podjęła znaczące działania na rzecz zreformowania swojego systemu gospodarczego i politycznego, oraz mając na uwadze, że od 2011 r. zapoczątkowano w tym kraju szeroko zakrojone reformy;

B.  mając na uwadze, że w dniu 9 listopada 2015 r. Narodowa Liga na rzecz Demokracji (NLD) pod przewodnictwem laureatki Pokojowej Nagrody Nobla i Nagrody im. Sacharowa Aung San Suu Kyi odniosła przytłaczające zwycięstwo w wyborach, a także mając na uwadze, że Htin Kyaw został pierwszym od 50 lat cywilnym prezydentem; mając na uwadze, że mimo popularności Aung San Suu Kyi uniemożliwiono objęcie prezydentury na mocy konstytucji napisanej przez armię w 2008 r., jednak obecnie kieruje ona de facto państwem jako doradca stanu;

C.  mając na uwadze, że Rohindżowie to etniczno-religijna mniejszość muzułmańska, która od dziesięcioleci zmaga się z brutalnym uciskiem, systematycznym prześladowaniem, segregacją, wykluczeniem, dyskryminacją i innymi poważnymi naruszeniami praw człowieka;

D.  mając na uwadze, że Rohindżowie stanowią największą grupę muzułmanów w Mjanmie/Birmie, a większość z nich żyje w stanie Arakan;

E.  mając na uwadze, że ok. milion Rohindżów jest jedną z najbardziej prześladowanych mniejszości na świecie i że od czasu wprowadzenia w życie w 1982 r. ustawy dotyczącej birmańskiego obywatelstwa są oficjalnie bezpaństwowcami; mając na uwadze, że władze Mjanmy/Birmy i państwa ościenne nie chcą Rohindżów, mimo że na terytorium niektórych z tych państw przebywają duże grupy uchodźców z tej mniejszości; mając na uwadze, że trwające starcia w stanie Arakan powodują dalsze cierpienie ludzi i podważają zaufanie do procesu pokojowego;

F.  mając na uwadze, że w swoim raporcie z dnia 20 czerwca 2016 r. wysoki komisarz ONZ ds. praw człowieka Zeid Ra’ad Al Hussein opisał ciągłe poważne naruszenia praw Rohindżów, w tym arbitralne pozbawienie obywatelstwa, co czyni ich bezpaństwowcami, poważne ograniczenia swobody poruszania się, zagrożenia dla życia i bezpieczeństwa, odmawianie im prawa do opieki zdrowotnej i edukacji, pracę przymusową, przemoc seksualną oraz ograniczenia ich praw politycznych, „co może być równoznaczne ze zbrodniami przeciwko ludzkości”; mając na uwadze, że komisarz Al Hussein wskazał, iż Rohindżowie są wykluczeni z wykonywania wielu zawodów i muszą dopełniać szczególnie wielu formalności w celu uzyskania dostępu do szpitali, czego skutkiem są opóźnienia oraz śmierć noworodków i ich matek w czasie porodów;

G.  mając na uwadze, że według wspierających prawa człowieka parlamentarzystów ASEAN ok. 120 000 Rohindżów przebywa w ponad 80 obozach dla osób wewnętrznie przesiedlonych w stanie Arakan, gdzie mają ograniczony dostęp do pomocy humanitarnej, a ponad 100 000 uciekło w ostatnich latach drogą lądową lub morską do innych krajów, często padając przy tym ofiarą handlarzy ludźmi; mając na uwadze, że co roku wiele tysięcy osób ryzykuje życie, próbując uciec drogą lądową lub morską i wiele z nich traci przy tym życie;

H.  mając na uwadze, że nowy rząd zastał sytuację, w której obowiązujące ustawy i polityka służą kwestionowaniu praw podstawowych mniejszości, a bezkarność za poważne łamanie praw Rohindżów doprowadziła do nasilenia przemocy wobec tej grupy;

I.  mając na uwadze, że Aung San Suu Kyi ogłosiła na spotkaniu ze specjalną sprawozdawczynią ONZ ds. sytuacji praw człowieka w Mjanmie/Birmie Yanghee Lee, że rząd nie będzie używał wyrazu „Rohindża” (kontynuacja polityki dyktatury wojskowej), ponieważ jest on uznawany – podobnie jak wyraz „Bengalczyk” – za budzący niechęć, i że zamiast tego proponuje się nowy termin „społeczność muzułmańska w stanie Arakan”; mając na uwadze, że Partia Narodowa Arakanu (PNA), reprezentująca bezkompromisowy odłam buddystów w tym stanie, odrzuciła ten nowy termin, oskarżając rząd o pośrednie zaakceptowanie faktu, że Rohindżowie są ludnością tubylczą Arakanu, którą PNA odrzuca, a także mając na uwadze, że w minionych dniach tysiące osób wyszły na ulice w proteście przeciwko rządowi; mając na uwadze, że Aung San Suu Kyi objęła stanowiska doradcy stanu, ministra spraw zagranicznych i ministra w Kancelarii Prezydenta w rządzie cywilnym;

J.  mając na uwadze, że w Mjanmie/Birmie następują przemiany polityczne, ale w praktyce kraj ten jest nadal bastionem armii, a część tek ministerialnych, stanowisk sędziów i mandatów parlamentarnych jest zarezerwowanych dla osób mianowanych przez armię; mając na uwadze, że poziom korupcji władz jest nadal uznawany za bardzo wysoki;

K.  mając na uwadze, że prawo Mjanmy/Birmy nadal stwarza poważne problemy, gdyż wiele podstawowych przepisów, w tym kodeks karny, ustawa o pokojowych zgromadzeniach i pokojowych procesjach, ustawa o telekomunikacji, prawo medialne oraz cztery akty o ochronie rasy i religii, narusza międzynarodowe konwencje praw człowieka;

L.  mając na uwadze, że podczas niedawnej fali przemocy wobec społeczności muzułmańskiej w Mjanmie/Birmie w ciągu niecałego tygodnia spalono dwa meczety;

M.  mając na uwadze, że ludność Rohindża (zarówno w stanie Arakan, jak i poza nim) jest celem gwałtownej, agresywnej i dyskryminującej propagandy oraz działań podejmowanych przez niektóre radykalne grupy buddyjskie w Mjanmie/Birmie;

N.  mając na uwadze, że w ostatnich latach zwolniono wielu więźniów politycznych, lecz liczni obrońcy praw człowieka, dziennikarze, krytycy rządu i wojska oraz inne osoby zostali aresztowani na podstawie szerokich, niejasno sformułowanych przepisów, gdy w pokojowy sposób korzystali z przysługujących im praw demokratycznych;

O.  mając na uwadze, że oprócz przygotowań do krajowej konferencji pokojowej („Konferencji XXI w. w Panglong”) Mjanma/Birma podjęła wyraźne starania, by dokonać postępów w procesie pokojowym; mając na uwadze, że zasadniczą sprawą jest utrzymanie krajowego zawieszenia broni oraz objęcie nim wszystkich etnicznych ugrupowań zbrojnych, aby zapewnić pokój, dobrobyt i jedność kraju;

1.  z zadowoleniem przyjmuje wiarygodne, przeprowadzone w duchu rywalizacji wybory, które odbyły się w listopadzie 2015 r., i pozytywnie odnosi się do pokojowego przekazania władzy w kraju pierwszemu od 1962 r. cywilnemu prezydentowi;

2.  z zadowoleniem przyjmuje konkluzje Rady z dnia 20 czerwca 2016 r. w sprawie strategii UE wobec Mjanmy/Birmy; podkreśla, że zacieśnienie stosunków z Mjanmą/Birmą leży w strategicznym interesie UE; uważa, że nowy rząd ma historyczną szansę, by umocnić demokrację i zapewnić pokój, pojednanie narodowe i dobrobyt;

3.  z zadowoleniem przyjmuje decyzję rządu Mjanmy/Birmy, by sprawie zaprowadzenia pokoju i pojednaniu narodowemu nadać najwyższy znaczenie; podkreśla, że walki muszą zostać natychmiast wstrzymane, a spory trzeba rozwiązywać na drodze negocjacji;

4.  jest świadomy, że reformy wymagają czasu, ale podkreśla, że powaga nieustających prześladowań niektórych mniejszości – co zostało udokumentowane w niedawnym raporcie Wysokiego Komisarza ONZ ds. Praw Człowieka pt. „Situation of human rights of Rohingya Muslims and other minorities in Myanmar” [Sytuacja w zakresie praw człowieka muzułmańskiej ludności Rohindża i innych mniejszości w Mjanmie/Birmie] – zmusza do natychmiastowych działań, oraz wzywa rząd do podjęcia działań według zaleceń raportu, w tym zniesienia dyskryminacyjnych „lokalnych przepisów” w stanie Arakan, wycofania restrykcyjnych środków w przypadku konieczności nagłej interwencji medycznej oraz zniesienia ograniczeń swobody przemieszczania się;

5.  apeluje, aby rząd i odpowiednie władze wszystkich państw w regionie w pełni przestrzegały zasady non-refoulment i by udzielały uchodźcom należącym do Rohindża ochrony, zgodnie z międzynarodowymi zobowiązaniami tych państw i międzynarodowymi standardami praw człowieka;

6.  ponownie wyraża najgłębsze zaniepokojenie dramatyczną sytuacją uchodźców-Rohindżów w południowo-wschodniej Azji oraz apeluje o regionalną i międzynarodową mobilizację, aby udzielić im pilnej pomocy w ich wyjątkowo trudnym położeniu; składa kondolencje rodzinom ofiar handlu ludźmi, przemocy i braku ochrony ze strony oficjalnych władz w krajach docelowych;

7.  podkreśla, że UE z zadowoleniem odnotowała starania rządu Mjanmy/Birmy, by rozpocząć prace służące sprostaniu wyzwaniom, przed jakimi stoi stan Arakan, w tym sytuacji ludności Rohindża;

8.  utrzymuje, że władze powinny w trybie pilnym zapewnić organizacjom humanitarnym, ONZ, międzynarodowym organizacjom zajmującym się prawami człowieka, dziennikarzom i innym obserwatorom międzynarodowym swobodny i nieograniczony dostęp do stanu Arakan;

9.  wzywa rząd Mjanmy/Birmy, by jednoznacznie potępił wszelkie podżeganie do nienawiści na tle rasowym lub religijnym, natychmiast podjął konkretne działania w celu położenia kresu takiej nienawiści oraz by wprowadził specjalne środki i strategie w celu zapobieżenia bezpośredniej i pośredniej dyskryminacji Rohindżów w przyszłości;

10.  zgadza się z wezwaniem Rady Europejskiej do tworzenia sprawnych instytucji demokratycznych, w tym niezależnego i bezstronnego sądownictwa i silnego społeczeństwa obywatelskiego, oraz do promowania dobrych rządów w celu przekształcenia Mjanmy/Birmy w państwo demokratyczne w pełni przestrzegające zasad praworządności i praw podstawowych;

11.  wzywa wybrany rząd, by rozwijał otwartą demokrację, w której przestrzegane są prawa człowieka, a wszystkim obywatelom gwarantuje się wolność słowa, zgromadzeń i przemieszczania się, bez jakichkolwiek form dyskryminacji;

12.  apeluje, aby rząd Mjanmy/Birmy natychmiast wprowadził w życie zalecenia zawarte w rezolucji w sprawie sytuacji w zakresie praw człowieka w Mjanmie/Birmie, przyjętej na 31. sesji Rady Praw Człowieka ONZ (UNHRC);

13.  wzywa rząd Mjanmy/Birmy, by chronił ludność Rohindża przed wszelkimi formami dyskryminacji i położył kres bezkarności za akty przemocy wobec tej grupy; przypomina wydane dnia 18 maja 2015 r., długo oczekiwane oświadczenie rzecznika partii Aung San Suu Kyi – (NLD) – zgodnie z którym rząd Mjanmy/Birmy powinien przyznać mniejszości Rohindża obywatelstwo; wzywa laureatkę Nagrody im. Sacharowa Aung San Suu Kyi, by wykorzystała swoje ważne stanowiska w rządzie Mjanmy/Birmy do poprawy sytuacji mniejszości Rohindża;

14.  wzywa rząd Mjanmy/Birmy, by zreformował ustawę o obywatelstwie z 1982 r. i przywrócił mniejszości Rohindża obywatelstwo; apeluje, aby rząd Mjanmy/Birmy i władze stanu Arakan natychmiast rozpoczęły rejestrację wszystkich dzieci w momencie narodzin; zwraca się do rządu Mjanmy/Birmy o uchylenie wszystkich dyskryminacyjnych przepisów;

15.  wzywa UE, aby nadal wspierała UNHRC w jego staraniach, by pomóc uchodźcom należącym do Rohindża w regionie Azji Południowej i Południowo-Wschodniej;

16.  wzywa UE i jej państwa członkowskie, by popierały globalny plan działań UNHRC na lata 2014–2024 na rzecz eliminacji bezpaństwowości;

17.  apeluje, aby rząd Mjanmy/Birmy natychmiast zwolnił wszystkich więźniów politycznych i osoby aresztowane pod zarzutami, które naruszają międzynarodowe prawo i standardy praw człowieka;

18.  wzywa wiceprzewodniczącą Komisji/ wysoką przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, by w kontaktach z Mjanmą/Birmą i innymi państwami członkowskimi ASEAN poruszyła sprawę położenia Rohindżów na jak najwyższym szczeblu politycznym;

19.  apeluje o ostrożność przy zawieraniu planowanej umowy o ochronie inwestycji między Unią Europejską a Mjanmą/Birmą, ponieważ mogłaby ona zagrozić przyszłemu zrównoważonemu społecznie rozwojowi tego kraju, dopóki nie są tam nadal stosowane niemal żadne przepisy dotyczące społecznej i środowiskowej odpowiedzialności i zobowiązań przedsiębiorstw, praw pracowniczych, własności gruntów i środków na rzecz przeciwdziałania korupcji, a ponadto wzywa obie strony do uwzględnienia tych obaw;

20.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji/ wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, rządom i parlamentom państw członkowskich, rządowi i parlamentowi Mjanmy/Birmy, sekretarzowi generalnemu Stowarzyszenia Narodów Azji Południowo-Wschodniej, Międzyrządowej Komisji ASEAN ds. Praw Człowieka, specjalnej sprawozdawczyni ONZ ds. sytuacji w zakresie praw człowieka w Mjanmie/Birmie, Wysokiemu Komisarzowi ONZ ds. Uchodźców, Radzie Praw Człowieka ONZ oraz rządom i parlamentom innych państw w regionie.

(1) Dz.U. C 258 E z 7.9.2013, s. 79.
(2) Dz.U. C 353 E z 3.12.2013, s. 145.
(3) Dz.U. C 419 z 16.12.2015, s. 189.
(4) Dz.U. C 65 z 19.2.2016, s. 157.
(5) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0211.
(6) Dz.U. C 55 z 12.2.2016, s. 112.


71.sesja Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych
PDF 376kWORD 144k
Zalecenie Parlamentu Europejskiego dla Rady z dnia 7 lipca 2016 r. w sprawie 71. sesji Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych (2016/2020(INI))
P8_TA(2016)0317A8-0146/2016

Parlament Europejski,

–  uwzględniając projekt zalecenia dla Rady w sprawie 71. sesji Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych sporządzony przez Andreya Kovatcheva w imieniu grupy PPE (B8-1374/2015),

–  uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej (TUE), w szczególności jego art. 21, 34 i 36,

–  uwzględniając 70. sesję Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych,

–  uwzględniając konkluzje Rady z dnia 22 czerwca 2015 r. w sprawie priorytetów UE na 70. sesję Zgromadzenia Ogólnego ONZ,

–  uwzględniając Kartę Narodów Zjednoczonych,

–  uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka i konwencje ONZ w sprawie praw człowieka, a także protokoły fakultatywne do nich,

–  uwzględniając rezolucję Zgromadzenia Ogólnego ONZ w sprawie udziału Unii Europejskiej w pracach Organizacji Narodów Zjednoczonych(1), w której przyznano UE prawo do interweniowania na forum Zgromadzenia Ogólnego, do przedstawiania ustnych wniosków i poprawek, poddawanych pod głosowanie na wniosek jednego z państw członkowskich, oraz do korzystania z prawa do odpowiedzi,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 25 listopada 2010 r. w sprawie dziesiątej rocznicy przyjęcia rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1325 z 2000 r. na temat kobiet, pokoju i bezpieczeństwa(2),

–  uwzględniając swoje zalecenie dla Rady z dnia 18 kwietnia 2013 r. w sprawie zasady ONZ dotyczącej obowiązku ochrony(3),

–  uwzględniając swoje zalecenie dla Rady z dnia 2 kwietnia 2014 r. w sprawie 69. sesji Zgromadzenia Ogólnego Organizacji Narodów Zjednoczonych(4),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 24 listopada 2015 r. w sprawie roli UE w ONZ – w jaki sposób lepiej osiągać cele polityki zagranicznej UE(5),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 21 stycznia 2016 r. w sprawie priorytetów UE na sesje Rady Praw Człowieka ONZ w 2016 r.(6) oraz z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie zbrodni agresji(7),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 4 lutego 2016 r. w sprawie systematycznego masowego mordowania mniejszości religijnych przez tzw. „ISIS/ Daisz”(8),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 8 marca 2016 r. w sprawie sytuacji uchodźczyń i kobiet ubiegających się o azyl w UE(9),

–  uwzględniając porozumienie paryskie z dnia 12 grudnia 2015 r.,

–  uwzględniając dokument z dnia 13 czerwca 2012 r. pt. „Plan działania na rzecz zwiększenia w ramach WPBiO unijnego wsparcia działań ONZ zapewniających utrzymanie pokoju”(10) i z 23 marca 2015 r. zatytułowany „Strengthening the UN-EU Strategic Partnership on Peacekeeping and Crisis Management: Priorities 2015–2018”(11) („Wzmacnianie strategicznego partnerstwa w zakresie utrzymywania pokoju i zarządzania kryzysowego: priorytety na lata 2015–2018”),

–  uwzględniając wytyczne z Oslo z listopada 2007 r. na temat wykorzystania aktywów obrony wojskowej i cywilnej przy udzielaniu pomocy w przypadku kataklizmów,

–  uwzględniając rezolucję Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1325(2000) oraz niedawną rezolucję Rady Bezpieczeństwa nr 2242(2015) w sprawie kobiet, pokoju i bezpieczeństwa,

–  uwzględniając sprawozdanie oceniające ONZ z dnia 15 maja 2015 r. w sprawie egzekwowania prawa i pomocy w działaniach naprawczych w związku z wykorzystywaniem seksualnym i nadużyciami seksualnymi popełnionymi przez pracowników ONZ i personel operacji pokojowych,

–  uwzględniając pierwsze sprawozdanie ONZ w sprawie oporności na antybiotyki opracowane przez WHO w kwietniu 2014 r., w którym oporność na środki przeciwdrobnoustrojowe została uznana za „poważne zagrożenie” dla zdrowia publicznego na świecie,

–  uwzględniając niedawne doniesienia dotyczące działalności zlokalizowanej w Panamie firmy prawniczej Mossack Fonseca oraz powiązane inicjatywy na rzecz zacieśnienia współpracy międzynarodowej w celu zwalczania uchylania się od płacenia podatków,

–  uwzględniając art. 134 ust. 3 oraz art. 113 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Zagranicznych oraz opinię Komisji Rozwoju (A8-0146/2016),

A.  mając na uwadze, że zaangażowanie UE na rzecz skutecznego multilateralizmu i dobrych rządów w skali globalnej, w których centralne miejsce zajmuje ONZ, stanowi integralną część polityki zewnętrznej UE i ma swoje podstawy w przekonaniu, że wielostronny system oparty na uniwersalnych zasadach i wartościach, których należy przestrzegać i bronić, jest najlepszym sposobem na to, aby sprostać globalnym kryzysom, wyzwaniom i zagrożeniom;

B.  mając na uwadze, że UE powinna odgrywać aktywną rolę w budowaniu takiej Organizacji Narodów Zjednoczonych, która zdoła efektywnie włączać się w rozwiązywanie światowych problemów, w budowę pokoju i bezpieczeństwa, rozwój, prawa człowieka, demokrację oraz rządy prawa oparte na międzynarodowym porządku;

C.  mając na uwadze, że państwa członkowskie UE powinny dokładać starań, aby skoordynować swoje działania w ramach organów i jednostek systemu Narodów Zjednoczonych zgodnie z mandatem, o którym mowa w art. 34 ust. 1 TUE;

D.  mając na uwadze, że globalne i regionalne bezpieczeństwo ulega gwałtownemu osłabieniu, ma coraz bardziej złożony charakter i zacierają się granice między bezpieczeństwem wewnętrznym a zewnętrznym; mając na uwadze, że UE odgrywa kluczową rolę w zapewnieniu bezpieczeństwa i stabilności na świecie;

E.  mając na uwadze, że w wyniku zmiany światowej konfiguracji sił i jej rozprzestrzeniania się konieczne jest głębokie przereformowanie narzędzi skutecznej wielostronności w ramach ONZ; mając na uwadze, że narzędzia te muszą w większym stopniu angażować wszystkie zainteresowane strony, zarówno państwowe, jak i niepaństwowe, w tym w procesach zapobiegania konfliktom i zarządzania kryzysowego;

F.  mając na uwadze, że UE i państwa członkowskie zapewniają wspólnie jako pojedynczy podmiot największy wkład finansowy w system ONZ, pokrywając około jednej trzeciej budżetu zwykłego ONZ, prawie dwie piąte budżetu na utrzymywanie pokoju oraz około jednej piątej całego wkładu w fundusze i programy ONZ;

G.  mając na uwadze, że UE działa na rzecz zrównoważenia środowiskowego, zwłaszcza poprzez przeciwdziałanie zmianom klimatu przez wspieranie międzynarodowych środków i działań na rzecz utrzymania i poprawy jakości środowiska i zrównoważonego zarządzania zasobami naturalnymi;

H.  mając na uwadze, że UE należy do najbardziej zaangażowanych obrońców i propagatorów praw człowieka, podstawowych wolności, wartości kulturowych i różnorodności, demokracji i zasad państwa prawa;

I.  mając na uwadze, że bezpieczeństwo UE staje się coraz bardziej niestabilne i zmienne ze względu na szereg długotrwałych lub nowo pojawiających się wyzwań, co obejmuje gwałtowne konflikty, terroryzm, przestępczość zorganizowaną, bezprecedensowe fale migracji i zmianę klimatu, którymi nie można zająć się na poziomie krajowym i które wymagają reakcji regionalnej oraz globalnej;

J.  mając na uwadze, że nowe wyzwania, w tym wojna hybrydowa i informacyjna, zagrożenia cybernetyczne, inżynieria biologiczna, autonomiczne śmiercionośne systemy, nanotechnologia, miniaturyzacja broni i rozprzestrzenianie się technologii podwójnego zastosowania wymagają opracowania wielostronnych porozumień, do czego najodpowiedniejsze są ramy ONZ;

K.  mając na uwadze, że ostatnie postępy w dziedzinie rozprzestrzeniania broni masowego rażenia i jej nośników sprawiają, że kontrola zbrojeń i rozbrojenie są coraz trudniejsze i powodują spadek globalnego bezpieczeństwa i stabilności; mając na uwadze, że ONZ stanowi odpowiednie ramy do wspierania wysiłków zmierzających do stworzenia nowej generacji środków kontroli zbrojeń i rozbrojenia wraz z partnerami o podobnych poglądach;

1.  występuje do Rady z następującymi zaleceniami:

Pokój i bezpieczeństwo

Walka z terroryzmem

Nierozprzestrzenianie broni i rozbrojenie

Migracja

Prawa człowieka, demokracja i rządy prawa

Rozwój

Zmiana klimatu

UE a reforma systemu ONZ

   a) czynnego opowiadania się za tym, by wszystkie strony bezpośrednio lub pośrednio uczestniczące w konfliktach zbrojnych oraz skupiające je organizacje w pełni przestrzegały międzynarodowych zobowiązań i norm prawa międzynarodowego oraz popierały pokojowe i dyplomatyczne rozwiązania wszelkich konfliktów; domagania się, aby powyższe obejmowało również zobowiązanie do przyznawania osobom będącym w potrzebie dostępu do pomocy humanitarnej;
   b) dalszego wspierania wielostronnych prób znalezienia trwałych i pokojowych rozwiązań politycznych w odniesieniu do trwających konfliktów na Bliskim Wschodzie i w Afryce Północnej; dalszego wspierania prac specjalnego wysłannika sekretarza generalnego ONZ do Syrii, specjalnego przedstawiciela i szefa misji ONZ ds. wspierania Libii, specjalnego wysłannika sekretarza generalnego ONZ do Jemenu, specjalnego koordynatora Narodów Zjednoczonych ds. procesu pokojowego na Bliskim Wschodzie oraz specjalnego wysłannika sekretarza generalnego ONZ do Sahary Zachodniej; wezwania społeczności międzynarodowej do dalszego udzielania pomocy humanitarnej, finansowej i politycznej w celu znalezienia rozwiązania dla sytuacji humanitarnej oraz podjęcia działań na rzecz natychmiastowego zaprzestania przemocy; potępienia działań jednostronnych i nieskoordynowanych na wszystkich obszarach objętych kryzysem;
   c) wspierania rozmów wewnętrznych między Syryjczykami, zgodnie z rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 2254(2015); wspierania prac grup zadaniowych utworzonych przez Międzynarodową Grupę Wsparcia Syrii, które nadzorują niesienie niezbędnej pomocy humanitarnej tysiącom Syryjczyków w oblężonych i innych trudno dostępnych obszarach, jak również zaprzestania działań wojennych zgodnie z rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 2268(2016); stanowczego potępienia powszechnego łamania praw człowieka i naruszania międzynarodowego prawa humanitarnego w Syrii oraz wspierania działań organizacji społeczeństwa obywatelskiego w zakresie gromadzenia dowodów na popełnione zbrodnie wojenne, zbrodnie przeciwko ludzkości oraz inne naruszenia praw człowieka; podkreślania potrzeby znalezienia politycznego rozwiązania konfliktu i zapewnienia udziału kobiet w rozmowach pokojowych; nakłonienia państw będących członkami ONZ do udostępnienia wszelkich niezbędnych i dostępnych środków finansowych i zasobów ludzkich w celu wsparcia lokalnych społeczności oraz uchodźców;
   d) upewnienia się, że Zgromadzenie Ogólne ONZ, we współpracy z UE i ze Stanami Zjednoczonymi, dostarcza wszelkich instrumentów pozwalających zapewnić, że koncepcja dwóch państw w granicach z 1967 r. z Jerozolimą jako stolicą obu państw – państwa Izrael z bezpiecznymi i uznawanymi granicami oraz sąsiadującej z nim niepodległej, demokratycznej i zdolnej do samostanowienia Palestyny – współistniejących obok siebie w pokoju i poczuciu bezpieczeństwa, jest zrównoważona i skuteczna; działania zgodnie z konkluzjami Rady w sprawie procesu pokojowego na Bliskim Wschodzie, przyjętymi dnia 18 stycznia 2016 r., w których ciągłą rozbudowę osiedli postrzega się jako stałą przeszkodę w osiągnięciu pokoju;
   e) podkreślania, że w Jemenie potrzebne są skoordynowane działania humanitarne pod przywództwem ONZ; wezwania wszystkich stron do umożliwienia dostaw pilnie potrzebnej żywności, leków, paliwa i innej niezbędnej pomocy za pośrednictwem ONZ i międzynarodowych kanałów humanitarnych, aby zaspokoić pilne potrzeby ludności cywilnej cierpiącej z powodu kryzysu, zgodnie z zasadami bezstronności, neutralności i niezależności; apelowania o przerwę w walkach ze względów humanitarnych, aby umożliwić dostarczenie Jemeńczykom ratującej życie, pilnie potrzebnej pomocy; wzywania do przeprowadzenia bezstronnego i niezależnego dochodzenia w sprawie wszystkich domniemanych naruszeń międzynarodowego prawa praw człowieka i międzynarodowego prawa humanitarnego, w tym niedawnych ataków na humanitarną infrastrukturę i personel; wezwania wszystkich stron do poszanowania praw człowieka i swobód wszystkich obywateli Jemenu oraz podkreślania znaczenia, jakie ma poprawa bezpieczeństwa wszystkich osób uczestniczących w misjach pokojowych i humanitarnych w tym kraju, w tym pracowników organizacji pomocowych, lekarzy i dziennikarzy; promowania polityki zbliżenia między Arabią Saudyjską a Iranem w celu rozładowania napięć w regionie i utorowania drogi do rozwiązania konfliktów w Jemenie i w innych rejonach;
   f) dalszego apelowania o pełne poszanowanie międzynarodowo uznanych granic i integralności terytorialnej krajów Europy Wschodniej i Kaukazu Południowego, w tym Gruzji, Mołdawii i Ukrainy, w świetle naruszeń prawa międzynarodowego w tych obszarach oraz na rzecz ich wolnej i suwerennej decyzji o dążeniu do integracji z Unią Europejską; wyrażenia poparcia oraz ożywienia wysiłków dyplomatycznych na rzecz pokojowego rozwiązania tych trwających i zamrożonych konfliktów; apelowania do społeczności międzynarodowej o pełne wdrożenie polityki nieuznawania nielegalnej aneksji Krymu; aktywnego zwiększenia nacisku na Rosję, jako stałego członka Rady Bezpieczeństwa ONZ, w celu rozwiązania konfliktu na Ukrainie;
   g) wezwania społeczności międzynarodowej i organizacji regionalnych do większego wspierania wysiłków w zakresie zarządzania kryzysem bezpieczeństwa na kontynencie afrykańskim, w szczególności w Somalii, Sudanie, Sudanie Południowym, Republice Środkowoafrykańskiej, Mali, Nigerii, Burundi i ogólnie w regionie Wielkich Jezior; zachęcenia państw członkowskich ONZ do zwiększenia wsparcia dla coraz ważniejszej roli i zwiększających się zdolności Unii Afrykańskiej w mediacjach i zarządzaniu kryzysowym oraz dążenia do zapewnienia komplementarności z wysiłkami Biura Wsparcia ds. Budowania Pokoju ONZ; wspierania wysiłków podejmowanych przez UA, Wspólnotę Wschodnioafrykańską i ONZ na rzecz zapobieżenia dalszej eskalacji kryzysu w Burundi oraz działania na rzecz promowania pilnego, powszechnego i prawdziwego dialogu wewnętrznego w Burundi między rządem a opozycją; wspierania niezależnego międzynarodowego śledztwa, które zbadałoby wszystkie domniemane przypadki łamania praw człowieka, a także pomogłoby pociągnąć do odpowiedzialności winnych i postawić ich przed wymiarem sprawiedliwości;
   h) wspierania trwających szeroko zakrojonych wysiłków na rzecz wzmocnienia operacji pokojowych ONZ i zdolności tej organizacji do rozwiązywania konfliktów; przeanalizowania nowych możliwości i zachęcania do wzmocnionej współpracy między UE a ONZ w kontekście ukształtowania na nowo ich wizji strategicznych na temat bezpieczeństwa, z jednej strony poprzez nową globalną strategię UE w dziedzinie polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, a z drugiej strony poprzez dokonanie przez ONZ przeglądu własnych operacji pokojowych, systemu budowania pokoju oraz programu w sprawie kobiet, pokoju i bezpieczeństwa (rezolucja Rady Bezpieczeństwa ONZ 1325 (2000)), a także synergii pomiędzy nimi; zapewnienia, aby w procesie przeglądu systemu budowania pokoju ONZ wspierano zasadę obowiązku ochrony oraz rolę kobiet w budowaniu pokoju;
   i) wspierania przyjmowania i wdrażania niedawno przyjętej rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 2242 (2015), która stawia kobiety w centrum wszelkich działań mających na celu sprostanie globalnym wyzwaniom, oraz wezwania do podjęcia dodatkowych wysiłków na rzecz włączania programu w sprawie kobiet, pokoju i bezpieczeństwa do wszystkich aspektów utrzymywania pokoju; podkreślania znaczenia równego, pełnego i aktywnego uczestnictwa kobiet w zapobieganiu konfliktom i rozwiązywaniu ich oraz w negocjacjach pokojowych i procesie budowania pokoju; zapewnienia kobietom będącym ofiarami gwałtów wojennych wszelkiej niezbędnej i bezpiecznej pomocy medycznej;
   j) promowania kultury zapobiegania w ramach systemu ONZ w celu poprawy jego zdolności do szybszego reagowania na pojawiające się sytuacje kryzysowe oraz potencjalne zagrożenia dla pokoju i bezpieczeństwa, zwłaszcza poprzez bardziej skuteczne mechanizmy dyplomacji prewencyjnej, budowanie zaufania i działania mediacyjne; podejmowania starań w dążeniu do poprawy systemów wczesnego ostrzegania i wczesnej komunikacji oraz dalszego rozwoju procedur w zakresie konsultacji w sytuacjach kryzysowych między ONZ, UE i innymi organizacjami regionalnymi i podregionalnymi, które odgrywają coraz ważniejszą rolę w międzynarodowym pokoju i bezpieczeństwie, w celu lepszego koordynowania ich reagowania kryzysowego, unikając niepotrzebnego powielania działań; współpracy z ONZ przy rozszerzaniu roli i zwiększaniu zdolności organizacji regionalnych i podregionalnych w zakresie utrzymywania pokoju, zapobiegania konfliktom, wojskowego i cywilnego zarządzania kryzysowego oraz rozwiązywania konfliktów;
   k) zwiększenia wsparcia przez państwa członkowskie na rzecz prowadzonych przez ONZ operacji utrzymywania i budowania pokoju obejmujących element dotyczący praw człowieka i jasne strategie wyjścia, w szczególności poprzez zapewnianie personelu i sprzętu, a także wzmocnienia roli UE ułatwiającej rozwiązywanie problemów w tym obszarze; dalszego rozwoju procedur stosowania wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony UE w ramach wspierania operacji ONZ, w tym poprzez rozmieszczenie grup bojowych UE lub poprzez inicjatywy w zakresie budowania zdolności i reform sektora bezpieczeństwa, zwracając jednocześnie dostateczną uwagę na takie kwestie, jak prawa człowieka, zrównoważony rozwój oraz przyczyny tkwiące u źródeł masowej migracji;
   l) promowania szerokiej definicji koncepcji bezpieczeństwa ludzkiego, poprzez zbliżenie jej do kwestii równości płci i praw człowieka, oraz zasady obowiązku ochrony (R2P), a także dalszych starań na rzecz doprowadzenia do operacyjności zasady obowiązku ochrony; wsparcia ONZ w dalszym odgrywaniu kluczowej roli w pomaganiu państwom we wdrażaniu obowiązku ochrony w celu przestrzegania państwa prawa i międzynarodowego prawa humanitarnego; promowania kodeksu postępowania dotyczącego działań Rady Bezpieczeństwa wymierzonych przeciwko ludobójstwu, zbrodniom przeciwko ludzkości lub zbrodniom wojennym, zobowiązującego państwa członkowskie ONZ do wspierania działań Rady Bezpieczeństwa mających na celu zapobieganie lub położenie kresu tego rodzaju przestępstwom, a także do niegłosowania przeciwko odnośnej rezolucji Rady Bezpieczeństwa;
   m) ponownego jednoznacznego potępienia terroryzmu oraz pełnego wsparcia działań ukierunkowanych na pokonanie i wyeliminowanie organizacji terrorystycznych, w szczególności tzw. „ISIS/ Daisz” stanowiącej wyraźne zagrożenie dla bezpieczeństwa regionalnego i międzynarodowego, przypominając jednocześnie, że działania te powinny zawsze w pełni respektować międzynarodowe prawa człowieka; wsparcia promowania wszystkich aspektów rezolucji Rady Bezpieczeństwa nr 2178 (2014) dotyczącej zwalczania zagrożeń powodowanych przez zagranicznych bojowników terrorystycznych oraz madryckich zasad przewodnich w sprawie zahamowania napływu zagranicznych bojowników terrorystycznych;
   n) wzmożenia wysiłków w zakresie ukrócenia rekrutacji i zwalczania propagandy terrorystycznej za pośrednictwem platform mediów społecznościowych, ale także sieci zradykalizowanych głosicieli nienawiści; wspierania polityk przeciwdziałania radykalizacji postaw i deradykalizacji zgodnie z planem działań ONZ w kwestii zapobiegania brutalnemu ekstremizmowi;
   o) dalszej współpracy z ONZ w przeciwdziałaniu finansowaniu terroryzmu, co obejmuje wykorzystanie istniejących mechanizmów w celu identyfikowania terrorystów i organizacji terrorystycznych oraz wzmocnienia mechanizmów zamrażania aktywów na całym świecie, przy jednoczesnym zachowaniu międzynarodowych standardów uczciwego procesu i praworządności;
   p) udzielania wsparcia na rzecz Specjalnego Wydziału ds. Walki z Terroryzmem ONZ w celu zapewnienia koordynacji i spójności w zakresie wdrażania globalnej strategii zwalczania terroryzmu ONZ, z wykorzystaniem zasobów i wiedzy fachowej 25 podmiotów systemu ONZ oraz Interpolu, przy jednoczesnym uwzględnieniu faktu, że walka z terroryzmem nie może być wykorzystywana jako pretekst do poskramiania krajowych przeciwników politycznych lub naruszania praw ludności;
   q) promowania skoordynowanych wysiłków międzynarodowych na rzecz zwalczania rosnącego zagrożenia stwarzanego przez improwizowane urządzenia wybuchowe (IED), w szczególności poprzez rozwijanie zrozumienia związku między zwalczaniem IED a walką z terroryzmem, przy wykorzystaniu zasobów i wiedzy fachowej podmiotów systemu ONZ i Interpolu, tak aby wzmocnić egzekwowanie prawa i współpracę wojskową;
   r) przypomnienia w tym kontekście o potrzebie odpowiedniego połączenia bezpieczeństwa, egzekwowania prawa, praw człowieka, instrumentów społeczno-gospodarczych, które oferują lepsze możliwości reagowania na zmieniający się charakter terroryzmu i brutalnego ekstremizmu w postaci, jaką przejawia Daisz, Al-Kaida, Al-Szabab, Boko Haram i in.;
   s) wspierania zwiększonego wkładu UE w inicjatywy ONZ w zakresie budowania zdolności, dotyczące zwalczania zagranicznych bojowników terrorystycznych i brutalnego ekstremizmu;
   t) wspierania wysiłków UE w celu uniemożliwiania pomiotom niepaństwowym i grupom terrorystycznym opracowywania, produkowania, zakupu lub transferu broni masowego rażenia i środków jej przenoszenia, a także zapewniania wkładu w kompleksowy przegląd rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ 1540 (2004) w 2016 r.; domagania się pełnej zgodności z Układem o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej (NPT), konwencją o zakazie broni chemicznej oraz konwencją o zakazie broni biologicznej i toksycznej, a także zakończenia procesu ratyfikacji Traktatu o całkowitym zakazie prób jądrowych; zachęcenia wszystkich państw członkowskich ONZ do podpisania i ratyfikowania Konwencji o zakazie użycia, składowania, produkcji i transferu min przeciwpiechotnych oraz o ich zniszczeniu; przyjęcia z zadowoleniem powołania otwartej grupy roboczej (OEWP) jako organu pomocniczego Zgromadzenia Ogólnego ONZ, w celu poczynienia dalszych postępów w wielostronnych negocjacjach w sprawie rozbrojenia jądrowego, oraz aktywnego uczestnictwa wszystkich państw członkowskich UE w pracach tej grupy; wezwania członków ONZ do aktywnych działań na rzecz powszechnego rozbrojenia przy należytym uwzględnieniu zarówno wymiaru bezpieczeństwa, jak i aspektów humanitarnych broni jądrowej;
   u) wezwania państw członkowskich do poparcia na 71. sesji rezolucji Zgromadzenia Ogólnego ONZ zatytułowanej „Skutki wykorzystywania uzbrojenia i amunicji zawierających zubożony uran” oraz opracowania wspólnego stanowiska UE, które lepiej odzwierciedli wielokrotne apele Parlamentu o globalne moratorium ostrożnościowe oraz rozwój globalnego porozumienia w sprawie potencjalnego ryzyka dla zdrowia osób cywilnych, kompleksowego obciążenia zarządzaniem pokonfliktowymi odpadami promieniotwórczych i kosztów finansowych wynikających ze stosowania takiej broni; uwzględnienia projektów dotyczących oceny i neutralizacji zubożonego uranu w unijnych instrumentach finansowania działań rozminowywania;
   v) promowania pełnego wdrożenia Traktatu o handlu bronią oraz zachęcania wszystkich państw członkowskich ONZ do podpisania tego traktatu lub przystąpienia doń;
   w) podjęcia działań na rzecz skuteczniejszych operacji przeciwko przenikaniu broni oraz nielegalnemu obrotowi bronią i amunicją, w tym bronią strzelecką i lekką, w szczególności poprzez opracowanie systemu śledzenia broni;
   x) wspierania działań politycznych na szczeblu globalnym w sprawie wykorzystywania uzbrojonych dronów, mając na celu zapewnienie ich wykorzystania wyłącznie w granicach dozwolonych na mocy międzynarodowych praw człowieka i prawa humanitarnego; wspierania zakazu opracowywania, produkcji i stosowania w pełni autonomicznej broni, która umożliwia przeprowadzanie ataków bez interwencji człowieka; dopilnowania, aby prawa człowieka były częścią wszystkich dialogów z państwami trzecimi na temat zwalczania terroryzmu;
   y) dalszego wspierania bieżących wysiłków ONZ na rzecz opracowania norm odpowiedzialnego i bezpiecznego zachowania w cyberprzestrzeni, w tym wielostronnych ram przed atakami cybernetycznymi, aby zapewnić stosowanie istniejącego prawa międzynarodowego oraz prawa dotyczącego praw człowieka;
   z) promowania większego wsparcia na rzecz prac Biura UNHCR w zakresie wdrażania jego międzynarodowego mandatu do ochrony uchodźców, zwracając szczególną uwagę na bardziej narażone grupy, takie jak kobiety i dzieci; podkreślenia dużego niedopasowania poziomu płynności do potrzeb budżetowych Biura UNHCR i otrzymywanych środków pieniężnych oraz domagania się większej globalnej solidarności; wzywania do zwiększenia finansowania ze zwykłego budżetu ONZ zasadniczych funkcji UNHCR w celu zagwarantowania jego funkcjonowania;
   aa) przypomnienia, że wymagana jest zwiększona spójność i koordynacja między zewnętrznymi i wewnętrznymi wymiarami polityki migracyjnej oraz programami w zakresie rozwoju i stosunków zewnętrznych;
   ab) domagania się podjęcia zwiększonych wysiłków w celu zapobiegania nielegalnej migracji oraz zwalczania przemytu ludzi i handlu nimi, w szczególności poprzez walkę z siatkami przestępczymi dzięki terminowej i skutecznej wymianie odpowiednich informacji wywiadowczych, przy jednoczesnym poszanowaniu międzynarodowych przepisów z zakresu praw człowieka; poprawy metod identyfikacji i ochrony ofiar oraz wzmocnienia współpracy z państwami trzecimi w celu śledzenia, konfiskaty i odzyskiwania zysków z działalności przestępczej w tym sektorze; podkreślania – na szczeblu ONZ – znaczenia ratyfikacji i pełnego wdrożenia Konwencji Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej oraz uzupełniającego ją protokołu przeciwko przemytowi migrantów drogą lądową, morską i powietrzną oraz protokołu o zapobieganiu, zwalczaniu oraz karaniu za handel ludźmi, w szczególności kobietami i dziećmi; wspierania prac specjalnego sprawozdawcy ONZ ds. praw człowieka migrantów;
   ac) poparcia posiedzenia plenarnego wysokiego szczebla Zgromadzenia Ogólnego ONZ w sprawie rozwiązania problemu znacznego napływu uchodźców i migrantów, zaplanowanego na 19 września 2016 r., i zaapelowania, by posiedzenie to skoncentrowało się na podstawowych przyczynach migracji, zwracając należytą uwagę na zwalczanie ubóstwa i korzystanie z praw człowieka oraz stabilności;
   ad) ponownego stwierdzenia w jasny i stanowczy sposób, że wszystkie prawa człowieka uzgodnione na mocy konwencji ONZ są powszechne, niepodzielne, współzależne i wzajemnie powiązane oraz że należy egzekwować poszanowanie tych praw; zwrócenia uwagi na naruszenia i łamanie praw człowieka na całym świecie; wezwania do obrony wolności opinii i wypowiedzi; podkreślenia znaczenia wolnej prasy w zdrowym społeczeństwie, a także roli wszystkich obywateli w tym aspekcie, oraz obrony wolności zrzeszania się i zgromadzeń;
   ae) dalszego popierania wolności religii lub przekonań; wezwania do podjęcia zwiększonych wysiłków na rzecz ochrony praw mniejszości religijnych i innych; wezwania do większej ochrony mniejszości religijnych przed prześladowaniem i przemocą; wezwania do uchylenia praw penalizujących bluźnierstwo lub apostazję, które stanowią pretekst dla prześladowania mniejszości religijnych i osób niewierzących; wspierania prac Specjalnego Sprawozdawcy ONZ ds. Wolności Religii lub Przekonań; intensyfikacji prac na rzecz uznania przez ONZ ludobójstwa popełnionego przez tzw. ISIS/ Daisz na mniejszościach oraz przekazania do MTK przypadków podejrzeń o zbrodnie przeciwko ludzkości, zbrodnie wojenne i ludobójstwo;
   af) dalszego aktywnego propagowania równości i niedyskryminacji; wezwania ONZ do aktywnego wspierania inicjatyw dotyczących uwzględniania problematyki płci w działaniach i programach ONZ oraz dalszego wspierania prac Jednostki Narodów Zjednoczonych ds. Równości Płci i Uwłasnowolnienia Kobiet (UN Women); wsparcia środków wzmacniania przywództwa oraz uczestnictwa kobiet na wszystkich szczeblach procesu decyzyjnego; zwalczania przemocy wobec osób i ich dyskryminacji ze względu na ich orientację seksualną, tożsamość płciową lub ekspresję płciową; wezwania do uchylenia prawodawstwa państw członkowskich ONZ, które narusza prawa lesbijek, gejów, osób biseksualnych, transpłciowych i interseksualnych (LGBTI); przyjęcia z zadowoleniem pierwszego w historii posiedzenia Rady Bezpieczeństwa ONZ w sprawie praw osób LGBTI, które odbędzie się w 2015 r.; wezwania państw członkowskich ONZ do wdrożenia zaleceń specjalnego sprawozdawcy ONZ ds. współczesnych form rasizmu, dyskryminacji rasowej, ksenofobii i pokrewnych przejawów nietolerancji;
   ag) promowania praw dzieci, zwłaszcza poprzez zapewnienie dzieciom dostępu do wody, urządzeń sanitarnych, opieki zdrowotnej i kształcenia, również w strefach konfliktu i w obozach dla uchodźców, oraz eliminowania pracy dzieci, torturowania dzieci, handlu dziećmi, małżeństw dzieci i seksualnego ich wykorzystywania; wspierania i wzmacniania międzynarodowych wysiłków na forum ONZ, aby położyć kres wykorzystywaniu dzieci w konfliktach zbrojnych, a także aby skuteczniej zająć się kwestią wpływu konfliktów i sytuacji pokonfliktowych na kobiety i dziewczęta; poparcia opartego na poszanowaniu praw człowieka podejścia do niepełnosprawności w sytuacjach ryzyka i w sytuacjach nadzwyczajnych, zgodnie z Konwencją ONZ o prawach osób niepełnosprawnych;
   ah) wezwania wszystkich państw, w tym państw członkowskich UE, do szybkiego ratyfikowania protokołu fakultatywnego do Międzynarodowego paktu praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych ustanawiającego mechanizmy dochodzeniowe i mechanizmy składania skarg;
   ai) przyczynienia się do pomyślnego wyniku prac międzyrządowej grupy roboczej ds. korporacji transnarodowych i innych przedsiębiorstw biznesowych w odniesieniu do praw człowieka; wspierania szerszego wdrażania wytycznych ONZ w sprawie biznesu i praw człowieka wśród państw będących członkami ONZ; zachęcania państw będących członkami ONZ do opracowania i wdrożenia krajowych planów działania; wsparcia projektu z zakresu rozliczalności i środków odwoławczych Wysokiego Komisarza NZ ds. Praw Człowieka, mającego na celu stworzenie skuteczniejszego systemu krajowych prawnych środków odwoławczych, zwłaszcza w przypadkach rażących naruszeń praw człowieka w sektorze biznesu; wezwania państw członkowskich ONZ do poruszania kwestii praw człowieka na posiedzeniach międzynarodowych i krajowych organizacji sportowych;
   aj) dalszego opowiadania się za zerową tolerancją dla kary śmierci oraz prowadzenia prac ukierunkowanych na powszechne jej zniesienie w celu doprowadzenia do przyjęcia następnej rezolucji Zgromadzenia Ogólnego ONZ w sprawie moratorium na wykonywanie kary śmierci; potępienia rosnącej liczby przypadków orzekania kar śmierci za przestępstwa związane z narkotykami oraz wezwania do niestosowania kary śmierci za tego typu przestępstwa;
   ak) przypomnienia o obowiązku uwzględniania przez Zgromadzenie Ogólne podczas wyborów członków Rady Praw Człowieka (UNHRC) kwestii poszanowania przez kandydatów promowania i ochrony praw człowieka, praworządności i demokracji; wezwania do ustanowienia jasnych kryteriów skuteczności przestrzegania praw człowieka na potrzeby ubiegania się o członkostwo w UNHCR oraz – w kontekście dziesiątej rocznicy powołania UNHRC – wezwania do dokonania oceny metod pracy i wpływu wywieranego przez UNHRC;
   al) ugruntowania prac Międzynarodowego Trybunału Karnego (MTK), którego rolą jest położenie kresu bezkarności sprawców najpoważniejszych zbrodni będących przedmiotem zainteresowania wspólnoty międzynarodowej oraz zagwarantowanie sprawiedliwości ofiarom zbrodni wojennych, zbrodni przeciwko ludzkości i ludobójstwa; zapewnienia politycznego, dyplomatycznego, finansowego i logistycznego wsparcia bieżącego funkcjonowania MTK; wezwania wszystkich państw członkowskich ONZ do współpracy z Trybunałem poprzez ratyfikację statutu rzymskiego oraz zachęcenia do ratyfikacji poprawek z Kampali; wspierania ścisłej współpracy ONZ, jej organów i agencji z Trybunałem oraz rozwijania jego stosunków z Radą Bezpieczeństwa; wezwania Rady Bezpieczeństwa ONZ do skierowania sprawy sytuacji w Koreańskiej Republice Ludowo–Demokratycznej do MTK;
   am) uwzględnienia opinii publicznej i włączenia się w kompleksową debatę ze wszystkimi członkami Zgromadzenia Ogólnego ONZ na temat znaczenia poszanowania konstytucyjnych ograniczeń kadencji prezydenckich na całym świecie;
   an) wezwania ONZ do zajęcia się kwestią braków prawnych w pojęciu „uchodźca klimatyczny”, w tym jego ewentualną definicją międzynarodową;
   ao) podjęcia działań ukierunkowanych na osiągnięcie celów zrównoważonego rozwoju określonych w programie działań na rzecz zrównoważonego rozwoju do roku 2030; podjęcia starań na rzecz lepszego życia przyszłych pokoleń oraz zachęcania państw do przyjęcia odpowiedzialności i ustanowienia ram krajowych na rzecz osiągnięcia 17 celów oraz wspierania państw w tym zakresie; wspierania państw członkowskich ONZ w realizacji ich zobowiązań dotyczących wydatków na pomoc rozwojową oraz apelowania o przyjęcie solidnych ram obejmujących zestaw wskaźników i korzystanie z danych statystycznych w celu monitorowania postępów i zagwarantowania odpowiedzialności wszystkich podmiotów; domagania się, by Forum Polityczne Wysokiego Szczebla ds. Zrównoważonego Rozwoju (HLPF) stało się głównym organem decyzyjnym odpowiedzialnym za zapewnienie działań następczych i ocenę realizacji celów zrównoważonego rozwoju oraz by przedstawiono wspólne stanowisko w sprawie realizacji programu działań na rzecz zrównoważonego rozwoju do roku 2030 przed posiedzeniem Forum HLPF w 2016 r.;
   (ap) zadbania o to, by nie zaprzepaścić dorobku pekińskiej platformy działania w zakresie dostępu do edukacji i opieki zdrowotnej jako podstawowego prawa człowieka; zwiększenia dostępu do usług w zakresie zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego, gdyż przyczyniają się one do ograniczenia umieralności noworodków i matek; wspierania planowania rodziny, opieki zdrowotnej nad matkami, lepszego dostępu do środków antykoncepcyjnych i dostępu do pełnego wachlarza usług zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego jako ważnych elementów umożliwiających ratowanie kobietom życia oraz pomaganie im w powrocie do normalnego życia, jeżeli padły ofiarą gwałtu; umieszczenia tych polityk w centrum współpracy na rzecz rozwoju z państwami trzecimi;
   aq) nalegania na konieczność wzmocnienia spójności polityki na rzecz rozwoju w strukturach roboczych ONZ, aby skutecznie zintegrować wszystkie wymiary zrównoważonego rozwoju; podkreślania znaczenia powszechnego, opartego na zasadach, otwartego, przejrzystego, niedyskryminacyjnego, sprzyjającego włączeniu społecznemu i sprawiedliwego wielostronnego systemu handlu oraz potrzeby doprowadzenia do zakończenia dauhańskiej rundy rozwojowej na forum WTO; wzięcia pod uwagę, że rozwój nie jest możliwy bez pokoju, a pokój bez rozwoju, podkreślając znaczenie celu zrównoważonego rozwoju nr 16 dotyczącego pokoju, sprawiedliwości i sprawowania rządów, który powinien być jednym z priorytetów w ramach finansowania współpracy rozwojowej; wezwania ONZ do systematycznego włączania budowania zdolności i dobrych rządów do długofalowych strategii rozwoju;
   ar) wyrażenia zadowolenia z przyjęcia przez Zgromadzenie Ogólne ONZ przełomowej rezolucji nr 68/304 z dnia 9 września 2014 r., w której uznano suwerenne prawo każdego państwa do restrukturyzacji długu państwowego, którego to prawa nie może udaremnić ani zakłócić żaden środek przyjęty przez inne państwo, choć odnotowano też z niepokojem, że międzynarodowy system finansowy nie ma solidnych ram prawnych dla uporządkowanej i przewidywalnej restrukturyzacji długu państwowego, a także dzięki której uruchomiono proces przyjęcia wielostronnych ram prawnych dla procesów restrukturyzacji długu państwowego; wezwania całego systemu ONZ do pełnego wspierania tego procesu; wezwania UE i jej państw członkowskich do aktywnego udziału w tym procesie;
   as) wypracowania dużo skuteczniejszego i bardziej strategicznego podejścia do agencji ONZ, zwłaszcza w odniesieniu do programowania zewnętrznych instrumentów finansowych, w celu zadbania o większą widoczność pomocy UE świadczonej na miejscu;
   at) aktywnego dążenia do poprawy zarządzania politycznego w obszarze zrównoważonego rozwoju poprzez wzmocnienie Programu Narodów Zjednoczonych ds. Ochrony Środowiska (UNEP), a także podjęcia tematu powołania Międzynarodowego Trybunału ds. Przestępstw Przeciwko Środowisku Naturalnemu z myślą o lepszym egzekwowaniu przepisów w dziedzinie ochrony środowiska na świecie;
   au) wezwania do prac nad wzmocnieniem międzynarodowej współpracy podatkowej, wspierających utworzenie międzynarodowego organu podatkowego w systemie ONZ; zwalczania uchylania się od płacenia podatków i prania pieniędzy dzięki światowej automatycznej wymianie informacji na temat podatków oraz tworzeniu wspólnych globalnych czarnych list rajów podatkowych;
   av) wprowadzenia globalnego planu walki z opornością na środki przeciwdrobnoustrojowe, aby zapobiegać dalszemu rozprzestrzenianiu się opornych super bakterii;
   aw) zapewnienia, aby UE nadal przodowała w przeciwdziałaniu zmianie klimatu i współpracowała z ONZ w tym zakresie; zapewnienia szybkiego wdrożenia decyzji podjętych podczas konferencji ONZ w sprawie zmiany klimatu w 2015 r. w Paryżu;
   ax) wspierania kompleksowej reformy Rady Bezpieczeństwa ONZ w oparciu o szeroki konsensus w celu lepszego odzwierciedlenia nowej globalnej rzeczywistości oraz zadbania o to, by Rada była zdolna do skutecznego radzenia sobie z zagrożeniami dla międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa; dążenia do osiągnięcia długoterminowego celu, jakim jest przyznanie UE miejsca w zreformowanej Radzie Bezpieczeństwa ONZ; zaapelowania do członków Rady Bezpieczeństwa o niestosowanie przysługującego im prawa weta w przypadku gdy popełniane są zbrodnie przeciwko ludzkości;
   ay) motywowania do ożywienia prac Zgromadzenia Ogólnego oraz lepszej koordynacji i spójności działań wszystkich instytucji ONZ, co powinno zwiększyć wydajność, skuteczność, legitymację, przejrzystość, rozliczalność, zdolności i reprezentatywność systemu; wspierania zwiększonej przejrzystości i opierania się na niej w procesie wyboru kolejnego Sekretarza Generalnego ONZ, z zapewnieniem prezentacji kandydatów Zgromadzeniu Ogólnemu; w toku identyfikowania i wyznaczania najlepszych kandydatów – propagowania sprawiedliwych i równych szans w oparciu o równowagę płci i równowagę geograficzną oraz poparcia dla zatrudnienia kobiety na stanowisku nowego sekretarza generalnego w przypadku podobnych, wyjątkowo wysokich kwalifikacji kandydatów;
   az) dopilnowania, w świetle sprawozdania ONZ z 2015 r. i niedawnych zarzutów dotyczących przypadków wykorzystywania seksualnego dzieci przez oddziały francuskie i siły ONZ w Republice Środkowoafrykańskiej, by ONZ, państwa członkowskie UE oraz unijne organy WPBiO prowadziły dochodzenia, ścigały i skazywały – bezzwłocznie oraz z największą determinacją – wszystkich pracowników ONZ oraz organów krajowych i unijnych, którzy dopuścili się przemocy seksualnej;
   ba) zwrócenia się do Europejskiego Trybunału Obrachunkowego o zacieśnienie współpracy z odpowiednimi organami nadzoru z Sekretariatu Organizacji Narodów Zjednoczonych – w szczególności Biurem Nadzoru Wewnętrznego (OIOS), Komitetem doradczym ds. niezależnej kontroli (IAAC) i kolegium biegłych rewidentów (BoA) – mając na celu zwiększenie przejrzystości i wzajemnego zrozumienia w zakresie finansowania i funkcjonowania;
   bb) ustanowienia skutecznego systemu ochrony demaskatorów w ONZ;
   bc) w świetle niedawnych przypadków konfliktu interesów specjalnego przedstawiciela ONZ ds. Libii – opracowania wiążącego kodeksu postępowania, zobowiązującego osoby piastujące urzędy do zachowania bezstronności, jak określono w wytycznych ONZ dotyczących skutecznej mediacji;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszego zalecenia Radzie, wiceprzewodniczącej Komisji/ wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, specjalnemu przedstawicielowi UE ds. praw człowieka, Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych i Komisji, a do wiadomości – Zgromadzeniu Ogólnemu Narodów Zjednoczonych oraz Sekretarzowi Generalnemu Narodów Zjednoczonych.

(1) A/RES/65/276 z dnia 3 maja 2011 r.
(2) Dz.U. C 99 E z 3.4.2012, s. 56.
(3) Dz.U. C 45 z 5.2.2016, s. 89.
(4) Teksty przyjęte, P7_TA(2014)0259.
(5) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0403.
(6) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0020.
(7) Teksty przyjęte, P8_TA(2014)0013.
(8) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0051.
(9) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0073.
(10) EEAS 01024/12, dokument Rady nr 11216/12.
(11) EEAS 458/15, dokument Rady nr 7632/15.


Wdrażanie Konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych
PDF 739kWORD 279k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 7 lipca 2016 r. w sprawie wdrażania Konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych ze szczególnym uwzględnieniem uwag podsumowujących Komitetu do spraw Praw Osób Niepełnosprawnych ONZ (2015/2258(INI))
P8_TA(2016)0318A8-0203/2016

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 2, 9, 10, 19, 168 i art. 216 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) oraz art. 2 i 21 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE),

–  uwzględniając art. 3, 15, 21, 23 i 26 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej,

–  uwzględniając Konwencję ONZ o prawach osób niepełnosprawnych i jej wejście w życie w UE w dniu 21 stycznia 2011 r. zgodnie z decyzją Rady 2010/48/WE z dnia 26 listopada 2009 r. w sprawie zawarcia przez Wspólnotę Europejską Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych(1),

–  uwzględniając przyjęte przez Komitet do spraw Praw Osób Niepełnosprawnych ONZ uwagi podsumowujące z dnia 2 października 2015 r. dotyczące wstępnego sprawozdania Unii Europejskiej(2),

–  uwzględniając listę pytań wstępnych w odniesieniu do wstępnego sprawozdania Unii Europejskiej, przyjętą w dniu 15 maja 2015 r. przez Komitet do spraw Praw Osób Niepełnosprawnych ONZ(3),

–  uwzględniając kodeks postępowania pomiędzy Radą, państwami członkowskimi i Komisją zawierający wewnętrzne ustalenia dotyczące wdrażania przez Unię Europejską i reprezentowania Unii w odniesieniu do Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych,

–  uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka, Konwencję o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, Międzynarodowy pakt praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych oraz Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych,

–  uwzględniając Konwencję ONZ o prawach dziecka,

–  uwzględniając wytyczne ONZ w sprawie opieki zastępczej dla dzieci(4),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006(5),

–  uwzględniając dyrektywę Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającą ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy(6),

–  uwzględniając wyroki Trybunału Sprawiedliwości w połączonych sprawach C-335/11 i C-337/11 HK Danmark oraz w sprawach C-363/12 Z i C-356/12 Glatzel,

–  uwzględniając wspólny komunikat Komisji i Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa z dnia 28 kwietnia 2015 r., skierowany do Parlamentu Europejskiego i Rady i zatytułowany „Plan działania dotyczący praw człowieka i demokracji na lata 2015–2019: »Prawa człowieka jako centralny element działań UE«” (JOIN(2015)0016),

–  uwzględniając wniosek Komisji z dnia 2 grudnia 2015 r. dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich w odniesieniu do wymogów dostępności produktów i usług (COM(2015)0615),

–  uwzględniając dokument roboczy służb Komisji z dnia 19 czerwca 2015 r. zatytułowany „Odpowiedź Unii Europejskiej na listę pytań wstępnych w odniesieniu do wstępnego sprawozdania Unii Europejskiej z wdrażania Konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych” (SWD(2015)0127),

–  uwzględniając dokument roboczy służb Komisji z dnia 5 czerwca 2014 r. zatytułowany „Sprawozdanie z wdrażania Konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych przez Unię Europejską” (SWD(2014)0182),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 25 października 2011 r. zatytułowany „Inicjatywa na rzecz przedsiębiorczości społecznej: Budowanie ekosystemu sprzyjającego przedsiębiorstwom społecznym w centrum społecznej gospodarki i społecznych innowacji” (COM(2011)0682),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 15 listopada 2010 r. zatytułowany „Europejska strategia w sprawie niepełnosprawności 2010–2020: Odnowione zobowiązanie do budowania Europy bez barier” (COM(2010)0636),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 25 lutego 2016 r. w sprawie europejskiego semestru na rzecz koordynacji polityki gospodarczej: zatrudnienie i aspekty społeczne w rocznej analizie wzrostu gospodarczego na 2016 r.(7),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 10 września 2015 r. w sprawie utworzenia konkurencyjnego rynku pracy w Unii XXI w.: dostosowanie umiejętności i kwalifikacji do zapotrzebowania i perspektyw na rynku pracy jako sposób na wyjście z kryzysu(8),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 10 września 2015 r. w sprawie przedsiębiorczości społecznej i innowacji społecznych w zwalczaniu bezrobocia(9),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 8 września 2015 r. w sprawie sytuacji w zakresie praw podstawowych w Unii Europejskiej (2013–2014)(10),

–  uwzględniając swoje stanowisko przyjęte w pierwszym czytaniu z dnia 8 lipca 2015 r. na temat wniosku dotyczącego decyzji Rady w sprawie wytycznych dla polityki zatrudnienia państw członkowskich(11),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie listy pytań wstępnych przyjętej przez Komitet do spraw Praw Osób Niepełnosprawnych ONZ w odniesieniu do wstępnego sprawozdania Unii Europejskiej(12),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 4 lipca 2013 r. zatytułowaną „Wpływ kryzysu na dostęp słabszych grup społecznych do usług opieki”(13),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 25 października 2011 r. w sprawie mobilności i integracji osób niepełnosprawnych oraz europejskiej strategii na rzecz osób niepełnosprawnych 2010–2020(14),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie aktywnej integracji osób wykluczonych z rynku pracy(15),

–  uwzględniając analizę Biura Analiz Parlamentu Europejskiego zatytułowaną „EU Implementation of the UN Convention on the Rights of Persons with Disabilities (CRPD)” („Wdrażanie przez UE Konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych”),

–  uwzględniając program działań na rzecz zrównoważonego rozwoju do roku 2030,

–  uwzględniając sprawozdanie roczne Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich za 2014 r.,

–  uwzględniając decyzję Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich zamykającą dochodzenie z własnej inicjatywy OI/8/2014/AN wobec Komisji,

–  uwzględniając przygotowywane sprawozdanie roczne Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej za rok 2015,

–  uwzględniając badanie Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej z grudnia 2015 r. zatytułowane „Przemoc wobec dzieci niepełnosprawnych: prawodawstwo, polityki i programy w UE”,

–  uwzględniając statystyki Eurostatu za 2014 r. dotyczące niepełnosprawności w odniesieniu do dostępu do rynku pracy, dostępu do edukacji i szkoleń oraz ubóstwa i nierówności dochodowych,

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych oraz opinie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, Komisji Petycji, Komisji Spraw Zagranicznych, Komisji Rozwoju, Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności, Komisji Transportu i Turystyki, Komisji Rozwoju Regionalnego, Komisji Kultury i Edukacji, Komisji Prawnej oraz Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia (A8-0203/2016),

A.  mając na uwadze, że wszystkie osoby niepełnosprawne jako pełnoprawni obywatele mają równe prawa i przysługuje im niezbywalne prawo do godności, równego traktowania, samodzielnego życia, niezależności, wsparcia ze strony systemów finansowanych publicznie i pełnego uczestnictwa w życiu społecznym;

B.  mając na uwadze, że liczbę osób niepełnosprawnych w Unii Europejskiej szacuje się na 80 mln, w tym około 46 mln kobiet i dziewcząt, co stanowi około 16 % łącznej liczby kobiet i dziewcząt mieszkających w UE i oznacza, że w Unii Europejskiej niepełnosprawność częściej występuje wśród kobiet niż wśród mężczyzn; mając na uwadze, że kobiety niepełnosprawne są często ofiarami dyskryminacji z wielu przyczyn jednocześnie i napotykają poważne przeszkody w korzystaniu z podstawowych praw i swobód, np. z prawa dostępu do edukacji i zatrudnienia, co może prowadzić do izolacji społecznej i urazów psychicznych; mając na uwadze, że niepełnosprawność nieproporcjonalnie częściej wpływa na kobiety również jako opiekunki niepełnosprawnych członków rodziny;

C.  mając na uwadze, że TFUE wymaga, aby przy określaniu i realizacji swej polityki i działań Unia zwalczała dyskryminację ze względu na niepełnosprawność (art. 10), oraz daje jej prawo do przyjmowania prawodawstwa, aby zwalczać taką dyskryminację (art. 19);

D.  mając na uwadze, że art. 21 i 26 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej wyraźnie zakazuje dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność i zapewnia osobom niepełnosprawnym jednakowe prawo do udziału w życiu społeczności;

E.  mając na uwadze, że Konwencja o prawach osób niepełnosprawnych jest pierwszą umową międzynarodową dotyczącą praw człowieka ratyfikowaną przez UE, którą podpisało również wszystkie 28 państw członkowskich UE, a ratyfikowało 27 państw członkowskich; mając na uwadze, że państwa członkowskie, które jeszcze tego nie uczyniły, powinny sfinalizować reformy służące ratyfikacji Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych;

F.  mając na uwadze, że po raz pierwszy organ ONZ monitorował wypełnianie międzynarodowych zobowiązań Unii Europejskiej w dziedzinie praw człowieka; mając na uwadze, że opublikowane w 2015 r. uwagi podsumowujące Komitetu ONZ do spraw Praw Osób Niepełnosprawnych dotyczące wdrażania konwencji w UE to zdecydowany przekaz na temat zaangażowania UE na rzecz równości i poszanowania praw człowieka oraz że zawierają one zestaw wytycznych dotyczących środków ustawodawczych i z dziedziny kształtowania polityki należących do właściwości UE;

G.  mając na uwadze, że w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości podkreśla się fakt, iż Konwencja o prawach osób niepełnosprawnych jest wiążąca dla UE i jej państw członkowskich w odniesieniu do wdrażania prawa UE, gdyż stanowi ona „integralną część porządku prawnego Unii Europejskiej” mającą „pierwszeństwo przed aktami wtórnego prawa Unii”(16);

H.  mając na uwadze, że zasady Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych dotyczą spraw wykraczających daleko poza dyskryminację oraz wskazując drogę do pełnego korzystania z praw człowieka przez wszystkie osoby niepełnosprawne i ich rodziny, co będzie możliwe w społeczeństwie integracyjnym;

I.  mając na uwadze, że osoby niepełnosprawne stanowią zróżnicowaną grupę oraz że kobiety, dzieci, osoby starsze oraz osoby potrzebujące złożonego wsparcia napotykają dodatkowe trudności i dyskryminację z wielu przyczyn jednocześnie;

J.  mając na uwadze, że niepełnosprawność może być spowodowana stopniowym i czasem niewidocznym pogorszeniem się stanu zdrowia danej osoby, jak w przypadku osób cierpiących na choroby neurodegeneracyjne lub choroby rzadkie, co może negatywnie wpływać na niezależność życiową danej osoby;

K.  mając na uwadze, że według szacunków 80 % światowej liczby osób niepełnosprawnych żyje w krajach rozwijających się; mając na uwadze, że UE popiera propagowanie praw osób niepełnosprawnych na szczeblu międzynarodowym oraz jest największym na świecie darczyńcą, jeśli chodzi o oficjalną pomoc rozwojową;

L.  mając na uwadze, że dzieci niepełnosprawne siedemnastokrotnie częściej trafiają do placówek opiekuńczo-wychowawczych niż ich pełnosprawni rówieśnicy, a w placówkach tych są znacznie bardziej niż w domu narażone na przemoc, zaniedbania i nadużycia(17);

M.  mając na uwadze, że niepełnosprawne dzieci mają prawo żyć w (swojej) rodzinie lub w środowisku rodzinnym, zgodnie z zasadą dobra dziecka; mając na uwadze, że członkowie rodziny często muszą ograniczyć lub przerwać pracę zawodową, by opiekować się niepełnosprawnymi członkami rodziny;

N.  mając na uwadze, że w Konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych podkreślono potrzebę włączenia kwestii równouprawnienia płci do wszelkich działań oraz wspierania pełnego korzystania z praw człowieka i podstawowych wolności;

O.  mając na uwadze, że równe traktowanie oraz pozytywne działania i strategie dotyczące kobiet niepełnosprawnych oraz matek niepełnosprawnych dzieci to podstawowe prawo człowieka, a zarazem obowiązek etyczny;

P.  mając na uwadze, że niepełnosprawne kobiety i dziewczęta są narażone w codziennym życiu na dyskryminację na wielu płaszczyznach; mając na uwadze, że dyskryminacja ta może przybrać różne formy: fizyczną, emocjonalną, seksualną i ekonomiczną, oraz że obejmuje ona przemoc ze strony partnera w związku, ze strony opiekunów, przemoc seksualną i przemoc instytucjonalną;

Q.  mając na uwadze, że kobiety niepełnosprawne są bardziej narażone na przemoc domową i napaści na tle seksualnym, które według znanych doniesień utrzymują się dłużej i mają bardziej intensywny przebieg aniżeli w przypadku kobiet pełnosprawnych(18);

R.  mając na uwadze, że niepełnosprawne kobiety, zwłaszcza migrantki, są bardziej narażone na ubóstwo i wykluczenie społeczne z powodu dyskryminacji z wielu przyczyn jednocześnie;

S.  mając na uwadze, że niepełnosprawność jest przyczyną oraz może być skutkiem ubóstwa, przy czym około 30 % osób bezdomnych cierpi na niepełnosprawność, a ich problemy mogą pozostać niedostrzeżone(19); mając na uwadze, że ochrona społeczna zapewniana głównie przez państwo odgrywa istotną rolę w zapobieganiu ubóstwu wśród osób niepełnosprawnych, a także mając na uwadze, że według danych z 2012 r. aż 68,5 % osób niepełnosprawnych żyłoby w ubóstwie, gdyby nie otrzymywało pomocy społecznej ze strony państwa(20);

T.  mając na uwadze, że należy egzekwować obowiązujące prawo UE i stosować instrumenty polityki, by w jak największym zakresie wdrożyć Konwencję o prawach osób niepełnosprawnych;

U.  mając na uwadze, że niektóre państwa członkowskie, które ratyfikowały Konwencję o prawach osób niepełnosprawnych, muszą jeszcze ustanowić lub wyznaczyć organy wdrażania i monitorowania Konwencji zgodnie z art. 33; mając na uwadze, że pracę już ustanowionych organów, w szczególności monitorowanie wymagane na mocy art. 33 ust. 2, hamuje brak zasobów finansowych i kadrowych, a także brak solidnej podstawy prawnej ich wyznaczenia;

V.  mając na uwadze, że dla osób niepełnosprawnych największe znaczenie ma udział w rynku pracy i dostęp do niego, nadal problematyczny, gdyż obejmujący 58,5 % osób niepełnosprawnych, podczas gdy ten sam wskaźnik wynosi 80,5 % wśród osób bez niepełnosprawności, co uniemożliwia wielu osobom niepełnosprawnym niezależne i aktywne życie;

W.  mając na uwadze, że wskaźnik zatrudnienia kobiet bez niepełnosprawności wynosi 65 %, a kobiet niepełnosprawnych – tylko 44 %; mając na uwadze, że kobiety niepełnosprawne są często dyskryminowane w stosunku do niepełnosprawnych mężczyzn, jeśli chodzi o dostęp do zatrudnienia i edukacji; mając na uwadze, że stopa bezrobocia wśród osób niepełnosprawnych utrzymuje się na niedopuszczalnie wysokim poziomie; mając na uwadze, że niepełnosprawne kobiety i dziewczęta napotykają większe trudności przy wchodzeniu na rynek pracy; mając na uwadze, że należy eliminować bariery dla mobilności oraz przezwyciężać większą zależność od członków rodziny i opiekunów, aby zachęcić kobiety niepełnosprawne do aktywniejszego udziału w edukacji, na rynku pracy oraz w życiu społecznym i gospodarczym wspólnoty;

X.  mając na uwadze, że płatna praca ma kluczowe znaczenie dla umożliwienia osobom niepełnosprawnym samodzielnego życia i zaspokajania potrzeb rodziny i gospodarstwa domowego; mając na uwadze, że kobiety i dziewczęta niepełnosprawne są często niedostatecznie wynagradzane; mając na uwadze, że ta podatna na zagrożenia grupa jest bardziej narażona na ubóstwo i wykluczenie społeczne;

Y.  mając na uwadze, że UE jako strona Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych ma obowiązek zapewnić ścisłe zaangażowanie oraz aktywny udział osób niepełnosprawnych i ich organizacji przedstawicielskich w przygotowywaniu i wdrażaniu prawodawstwa i polityki służącej wykonaniu postanowień Konwencji, a także we wszystkich procesach decyzyjnych odnoszących się do kwestii dotyczących osób niepełnosprawnych;

Z.  mając na uwadze, że środki oszczędnościowe zastosowane przez państwa członkowskie przyniosły cięcia w usługach socjalnych, we wsparciu dla rodzin i w usługach świadczonych na poziomie społeczności lokalnych oraz wywarły nieproporcjonalnie niekorzystny wpływ na warunki życia osób niepełnosprawnych, zwłaszcza dzieci niepełnosprawnych i ich rodzin;

AA.  mając na uwadze, że Komisja wycofała wniosek dotyczący dyrektywy w sprawie urlopów macierzyńskich;

AB.  mając na uwadze, że dyrektywa 2011/24/UE w sprawie stosowania praw pacjentów w transgranicznej opiece zdrowotnej nie zakazuje wprost dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność;

AC.  mając na uwadze, że zmiany demograficzne i społeczne powodują wzrost zapotrzebowania na pracowników domowych i opiekunów, w szczególności pracowników domowych i opiekunów należących do rodziny; mając na uwadze, że opiekę nad osobami niepełnosprawnymi i niesamodzielnymi zazwyczaj zapewniają kobiety należące do rodziny, co często prowadzi do wykluczenia z rynku pracy;

AD.  mając na uwadze, że Komitet do sprawi Praw Osób Niepełnosprawnych w uwagach podsumowujących na temat wstępnego sprawozdania Unii Europejskiej zaleca Unii Europejskiej, by uwzględniała perspektywę osób niepełnosprawnych w polityce i programach na rzecz równouprawnienia płci, a problematykę równouprawnienia płci w strategiach dotyczących niepełnosprawności, a także by rozwijała działania pozytywne, utworzyła mechanizm monitorowania i finansowała gromadzenie danych i badania naukowe nad niepełnosprawnymi kobietami i dziewczętami; mając na uwadze, że komitet zaleca ponadto, by Unia Europejska zapewniła skuteczną ochronę przed przemocą, nadużyciami i wykorzystywaniem, by polityka godzenia życia zawodowego i prywatnego uwzględniała potrzeby niepełnosprawnych dzieci i dorosłych oraz ich opiekunów, a także by przyjęto środki służące zmniejszaniu wysokiej stopy bezrobocia wśród osób niepełnosprawnych, z których większość stanowią kobiety;

AE.  mając na uwadze, że w przyjętej przez Komisję w dniu 13 grudnia 2011 r. odpowiedzi na rezolucję Parlamentu Europejskiego z dnia 27 września 2011 r. w sprawie Europy jako najpopularniejszego kierunku turystycznego na świecie – nowe ramy polityczne dla europejskiego sektora turystycznego(21) Komisja przyznała, że istnieje konieczność zapewnienia działającego bez zarzutu łańcucha uniwersalnych usług (transport, zakwaterowanie, wyżywienie i atrakcje), i w tym celu rozpoczęła działania mające podnosić świadomość, poprawiać kompetencje w sektorze turystycznym, a w ostatecznym rozrachunku podnosić jakość obiektów turystycznych dla osób o szczególnych potrzebach lub osób niepełnosprawnych;

AF.  mając na uwadze, że potrzeby osób niepełnosprawnych, odmiennie funkcjonujących i o ograniczonej możliwości poruszania się w dziedzinie transportu, mobilności i turystyki oferują perspektywy innowacyjności dla przedsiębiorstw świadczących usługi transportowe i z zakresu mobilności oraz mogą przynosić korzyści wszystkim: osobom ze wszystkimi rodzajami niepełnosprawności (w tym m.in. osobom o ograniczonej możliwości poruszania się, niewidomym, niesłyszącym i niedosłyszącym, osobom autystycznym, z niepełnosprawnością intelektualną i psychospołeczną), a także pozostałym użytkownikom tych usług, dzięki zastosowaniu zasad uniwersalnego projektowania;

Zasady i obowiązki ogólne

1.  przypomina, że pełne włączenie społeczne osób niepełnosprawnych to nie tylko prawo i zasłużona korzyść dla tych osób, ale również atut dla całego społeczeństwa, które może dzięki temu korzystać z wartości i różnorodnych umiejętności wnoszonych przez te osoby;

2.  podkreśla, że wszystkie osoby niepełnosprawne mają prawo do życia w społeczeństwie i korzystania z takich samych szans jak pozostali obywatele, by możliwa była ich pełna integracja i udział w życiu społeczeństwa;

3.  podkreśla fakt, że integracja społeczna osób niepełnosprawnych, niezależnie od statusu społeczno-gospodarczego, politycznego i kulturalnego danego kraju, jest nie tylko sprawą rozwoju, ale również praw człowieka;

4.  zwraca uwagę na fakt, że niepełnosprawność staje się coraz bardziej powszechna w miarę starzenia się społeczeństwa;

5.  uważa, że UE powinna przodować w dziedzinie poszanowania i wspierania praw człowieka; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że po raz pierwszy organ traktatowy ONZ ocenił stan poszanowania międzynarodowych zobowiązań w dziedzinie praw człowieka przez UE; jest zdania, że opublikowane w 2015 r. uwagi podsumowujące Komitetu ONZ do spraw Praw Osób Niepełnosprawnych dotyczące wdrażania konwencji przez UE to ważny znak świadczący o zaangażowaniu UE w równość i poszanowanie praw człowieka, a także wskazówka dla działań ustawodawczych i politycznych we wszystkich dziedzinach należących do kompetencji UE;

6.  popiera wnioski i zalecenia Komitetu do spraw Praw Osób Niepełnosprawnych i podkreśla, że instytucje UE i państwa członkowskie muszą uwzględniać w polityce oraz programach i strategiach na rzecz równouprawnienia płci perspektywę niepełnosprawnych kobiet i dziewczynek, a w polityce dotyczącej niepełnosprawności ujmować perspektywę płci; apeluje ponadto o stworzenie mechanizmów regularnych przeglądów osiąganych postępów;

7.  wzywa Parlament, Radę i Komisję do pełnego wdrożenia zaleceń Komitetu Narodów Zjednoczonych do spraw Praw Osób Niepełnosprawnych oraz do zapewnienia przestrzegania konwencji we wszystkich przyszłych aktach prawnych;

8.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do przyznania niezbędnych zasobów na wykonanie ich zobowiązań wynikających z konwencji o prawach osób niepełnosprawnych oraz protokołu fakultatywnego do niej;

9.  wyraża głębokie ubolewanie z powodu nieprowadzenia przez UE wystarczających formalnych konsultacji z organizacjami reprezentującymi osoby niepełnosprawne w procesie przygotowań do przeglądu przez Komitet ONZ do spraw Praw Osób Niepełnosprawnych w 2015 r. oraz w sporządzaniu sprawozdania z postępów; wzywa organizacje osób niepełnosprawnych, by aktywnie uczestniczyły w posiedzeniach Komitetu ONZ do spraw Praw Osób Niepełnosprawnych jako strona niezależna, w tym przez udział w oficjalnych delegacjach UE ds. organizowanych w przyszłości przeglądów;

10.  wzywa Komisję do przygotowania skonsolidowanego wniosku w sprawie zorganizowanego dialogu między UE a organizacjami reprezentującymi osoby niepełnosprawne, przewidującego dostateczne finansowanie, które zagwarantuje pełne uczestnictwo osób niepełnosprawnych i ich organizacji przedstawicielskich na równych zasadach;

11.  podkreśla znaczenie systematycznych i ścisłych konsultacji między organizacjami reprezentującymi osoby niepełnosprawne, decydentami, przedstawicielami biznesu i innymi zainteresowanymi stronami w odniesieniu do wszelkich nowych inicjatyw, wdrażania, monitorowania i oceny polityki i działań w dziedzinie edukacji, szkoleń, kultury, sportu i młodzieży;

12.  apeluje o umocnienie istniejących organów ds. równości, by wspierały one włączanie Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych do głównego nurtu polityki, jej propagowanie i monitorowanie jej wdrażania; przypomina UE i państwom członkowskim o wymogu podjęcia konstruktywnego dialogu ze społeczeństwem obywatelskim, a w szczególności z organizacjami reprezentującymi osoby niepełnosprawne;

13.  apeluje do UE o ratyfikowanie Protokołu fakultatywnego do Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych;

14.  apeluje o przeprowadzenie kompleksowego i przekrojowego przeglądu i oceny dotychczasowych i przyszłych unijnych przepisów i programów finansowania, obejmującej przyszłe okresy programowania, z myślą o osiągnięciu pełnej zgodności z Konwencją o prawach osób niepełnosprawnych dzięki konstruktywnemu zaangażowaniu organizacji reprezentujących osoby niepełnosprawne oraz członków ram UE w zakresie Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych (zwanych dalej „ramami UE”), w tym przez uwzględnienie niepełnosprawności we wszystkich dziedzinach prawodawstwa i wszystkich strategiach; wzywa Komisję i państwa członkowskie do podjęcia wszelkich środków niezbędnych do włączenia kwestii niepełnosprawności w główny nurt całego prawodawstwa oraz wszystkich dziedzin polityki i wszystkich strategii;

15.  apeluje o włączenie praw osób niepełnosprawnych do ogólnego programu społeczno-gospodarczego UE, w szczególności do strategii „Europa 2020” i europejskiego semestru; zaleca przyjęcie paktu na rzecz osób niepełnosprawnych w celu zagwarantowania, że prawa osób niepełnosprawnych zostaną uwzględnione we wszystkich inicjatywach UE;

16.  wzywa Komisję, by w kontekście europejskiego semestru przy okazji oceny sytuacji społecznej w państwach członkowskich (sprawozdania poszczególnych państw i zalecenia dla nich) skupiła się również na monitorowaniu sytuacji osób niepełnosprawnych, gdyż jest to element wspólnego zobowiązania UE do budowania Europy bez barier;

17.  uważa, że instytucje UE, w szczególności Parlament, Rada i Komisja, powinny działać na rzecz zapewnienia sprawdzania wszystkich obowiązujących i przyszłych przepisów pod kątem poszanowania praw człowieka i ich pełnej zgodności z Konwencją o prawach osób niepełnosprawnych;

18.  zwraca się do Komisji o przedstawienie wykazu przepisów w celu zaproponowania aktualizacji deklaracji kompetencji w świetle uwag podsumowujących, która ma być okresowo powtarzana przy oficjalnym udziale organizacji reprezentujących osoby niepełnosprawne i Parlamentu;

19.  w związku z tym wzywa Komisję do rozważenia potrzeby stworzenia unijnych ram prawnych gwarantujących osobom niepełnosprawnym skuteczne egzekwowanie ich praw oraz wspieranie niezależności osobistej, dostępności, dostępu do zatrudnienia, włączenia społecznego i niezależności życiowej, a także wyeliminowanie wszelkich form dyskryminacji;

20.  podziela obawy Komitetu ONZ do spraw Praw Osób Niepełnosprawnych dotyczące braku jasnej strategii Unii Europejskiej na rzecz wdrażania Konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych;

21.  wzywa instytucje, aby w polityce integracji podejmowały modelowe działania;

22.  wzywa Komisję, by wykorzystała przegląd europejskiej strategii w sprawie niepełnosprawności do opracowania całościowej, obejmującej perspektywę płci unijnej strategii dotyczącej Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, zawierającej zobowiązania do podejmowania działań zewnętrznych z określeniem jednoznacznych ram czasowych, a także szczegółowych i precyzyjnych poziomów referencyjnych i wskaźników;

23.  wyraża ubolewanie z powodu dyskryminacji i wykluczenia, których nadal obecnie doświadczają osoby niepełnosprawne; wzywa Komisję do zapewnienia jak największej synergii między unijną strategią niepełnosprawności na lata 2010–2020 a postanowieniami Konwencji ONZ w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet i Konwencji ONZ o prawach dziecka, aby zapewnić możliwość rzeczywistego korzystania z uznanych praw i ich skutecznego wykonywania, w tym przez harmonizację i wdrożenie ram prawnych oraz prowadzenie działań kulturalnych i politycznych;

24.  wzywa Komisję, by wyjaśniła szeroką definicję niepełnosprawności na szczeblu UE;

25.  wzywa Komisję, by przeprowadziła przegląd przewodnika dotyczącego uwzględniania kwestii społecznych w zamówieniach publicznych w celu położenia nacisku na zobowiązania społeczne, a także podkreślenia szans i korzyści związanych z inwestowaniem w wysokiej jakości usługi wsparcia dla osób niepełnosprawnych;

26.  wzywa Komisję do przeprowadzenia przeglądu wytycznych w sprawie oceny skutków oraz do zmodyfikowania tych wytycznych w celu ujęcia w nich obszerniejszej listy zagadnień, służącej lepszej ocenie zgodności z konwencją;

Poszczególne prawa

27.  wzywa państwa członkowskie i Komisję, by z myślą o zapobieganiu wiktymizacji podjęły działania mające na celu zwalczanie wszelkich form dyskryminacji, w tym dyskryminacji z wielu przyczyn jednocześnie, dyskryminacji przez powiązanie i dyskryminacji krzyżowej ze względu na niepełnosprawność, ze szczególnym uwzględnieniem kobiet i dzieci niepełnosprawnych, osób starszych i osób potrzebujących złożonego wsparcia, w tym osób niepełnosprawnych intelektualnie i psychospołecznie, oraz osób, których niepełnosprawność zmienia się w czasie;

28.  wyraża ubolewanie, że Rada nadal nie przyjęła wniosku z 2008 r. dotyczącego dyrektywy w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania osób bez względu na wyznanie lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną; ponawia apel do Rady o jak najszybsze przyjęcie tego wniosku;

29.  wzywa instytucje UE i państwa członkowskie, by włączyły prawa niepełnosprawnych kobiet i dzieci do głównego nurtu polityki, w tym do kolejnego programu działań na rzecz praw dziecka, oraz by zapewniły zasięganie opinii dziewcząt i chłopców oraz reprezentujących ich organizacji we wszystkich dotyczących ich sprawach, przy zapewnieniu odpowiedniego wsparcia uwzględniającego niepełnosprawność i wiek;

30.  podkreśla, że w celu ochrony praw dzieci niepełnosprawnych należy zapewnić odpowiednie wsparcie rodzinom, doskonaląc i rozwijając instrumenty prawne dostępne w UE, na przykład instrument przewidujący przedłużenie urlopu rodzicielskiego dla rodziców dzieci niepełnosprawnych;

31.  wzywa Komisję do zapewnienia wszystkim osobom niepełnosprawnym możliwości korzystania z prawa do swobodnego przemieszczania się, jakie przysługuje wszystkim obywatelom UE, przez włączenie do obecnego i przyszłego prawodawstwa gwarancji równych szans, praw podstawowych, równego dostępu do usług i rynku pracy, a także tych samych praw i obowiązków w dostępie do zabezpieczenia społecznego, jakie mają obywatele państwa członkowskiego, w którym osoby te są ubezpieczone, zgodnie z zasadą równego traktowania i niedyskryminacji; ponadto w odniesieniu do równości w zatrudnieniu wzywa państwa członkowskie do pełnego przestrzegania przepisów przekształconej dyrektywy UE w dziedzinie równości płci (2006/54/WE);

32.  podkreśla potrzebę wspierania niepełnosprawnych migrantek (dziewcząt i kobiet) w celu rozwijania umiejętności, które pozwolą im zdobyć odpowiednie zatrudnienie;

33.  podkreśla, że z punktu widzenia osiągnięcia samodzielnego i niezależnego życia przez osoby niepełnosprawne, zwłaszcza kobiety, pomoc (osobista lub publiczna) to środek wspierający te osoby i ich rodziny, umożliwiający im dostęp do miejsc pracy, placówek edukacji i szkolenia zawodowego, a także środek wsparcia w czasie ciąży i macierzyństwa;

34.  przypomina o pilnej potrzebie zajęcia się problemem przemocy wobec niepełnosprawnych kobiet i dziewcząt w otoczeniu prywatnym i instytucjonalnym oraz zwraca się do państw członkowskich o zapewnienie usług wsparcia dostępnych kobietom i dziewczętom dotkniętych wszelkimi rodzajami niepełnosprawności; radzi, by UE przystąpiła do Konwencji Rady Europy w sprawie zapobiegania i zwalczania przemocy w stosunku do kobiet i przemocy domowej (konwencja stambulska), co będzie kolejnym krokiem na drodze zwalczania przemocy wobec niepełnosprawnych kobiet i dziewcząt;

35.  przypomina o znaczeniu prawa podstawowego, jakim jest udział osób niepełnosprawnych w toczących się na wszystkich szczeblach procesach politycznych i decyzyjnych dotyczących niepełnosprawności, co podkreślono w Konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych; podkreśla, że niepełnosprawnym kobietom i dziewczętom, w tym należącym go marginalizowanych i podatnych na zagrożenia grup społecznych, borykającym się z dyskryminacją z wielu przyczyn jednocześnie, trzeba dać możliwość udziału w procesach podejmowania decyzji, aby zapewnić wyrażanie, wspieranie i ochronę ich interesów i praw oraz prezentować naprawdę oddolne spojrzenie na problematykę płci; wzywa państwa członkowskie do zapewnienia odpowiednio dostosowanych usług i obiektów umożliwiających tym osobom aktywne zaangażowanie i uczestnictwo, a także do inwestowania w technologie wspierające i adaptacyjne oraz we włączenie cyfrowe;

36.  apeluje do instytucji UE o podjęcie skutecznych środków w celu poprawy warunków życia kobiet niepełnosprawnych, zgodnie z zaleceniami Komitetu ONZ do spraw Praw Osób Niepełnosprawnych dotyczącymi przeglądu wdrażania przez UE Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych;

37.  wyraża zaniepokojenie, że wychowywanie dzieci niepełnosprawnych jest zadaniem spadającym przede wszystkim na kobiety;

38.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do dalszego podnoszenia wiedzy o Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych oraz do zwalczania uprzedzeń i wspierania lepszego zrozumienia wszystkich osób niepełnosprawnych, by decyzje podejmowano w oparciu o ich rzeczywiste potrzeby;

39.  popiera inicjatywy służące uświadamianiu społeczeństwu trudności, jakie napotykają osoby niepełnosprawne, oraz zwiększaniu świadomości osób niepełnosprawnych co do ich potencjału i wkładu, jaki mogą wnieść, między innymi dzięki specjalnym programom edukacyjnym w szkołach; podkreśla, że znaczenie Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych polega głównie na zapoczątkowaniu zmian w postawach kulturowych przez uznanie, że to nie niepełnosprawność upośledza ludzi, lecz bariery w środowisku społecznym i gospodarczym;

40.  zwraca się do odpowiednich organów w państwach członkowskich o przygotowanie strategii podnoszenia świadomości o prawach przysługujących osobom niepełnosprawnym, o zapewnienie personelowi sektora transportu i turystyki szkoleń uwrażliwiających na niepełnosprawność i konieczność równego traktowania osób niepełnosprawnych oraz o zachęcanie do współpracy i wymiany dobrych praktyk między organizacjami europejskimi zajmującymi się niepełnosprawnością a publicznymi i prywatnymi podmiotami zajmującymi się transportem; apeluje, aby materiały szkoleniowe były także dostępne w przystępnych formatach;

41.  podkreśla, że zwłaszcza w sektorze transportu lotniczego należy dbać o należyte kwalifikacje pracowników linii lotniczych, aby potrafili oni zapewnić odpowiednie warunki podróży osobom niepełnosprawnym; uważa, że szczególny nacisk należy kłaść na umiejętność odpowiedniego obchodzenia się z wózkami inwalidzkimi, aby nie dochodziło do ich uszkodzenia;

42.  z zadowoleniem przyjmuje wniosek dotyczący europejskiego aktu w sprawie dostępności(22) oraz zobowiązuje się do jego szybkiego przyjęcia w celu zapewnienia dostępności towarów i usług, w tym budynków, w których świadczone są usługi, wraz ze skutecznymi i dostępnymi krajowymi mechanizmami egzekwowania i rozpatrywania skarg; przypomina, że niezbędne jest całościowe podejście do kwestii dostępności i wprowadzenie środków gwarantujących wszystkim osobom niepełnosprawnym niezależnie od rodzaju niepełnosprawności prawo dostępu określone w art. 9 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych;

43.  podkreśla konieczność przyjęcia europejskiego aktu w sprawie dostępności, co ma kluczowe znaczenie dla rozwiązania wszystkich problemów osób o ograniczonej możliwości poruszania się w dostępie do transportu i turystyki oraz w zakresie mobilności i zapewni, że usługi pasażerskiego transportu lotniczego, autobusowego, kolejowego i wodnego będą w pełni dostępne dla osób niepełnosprawnych, zwłaszcza jeśli chodzi o punkty przesiadkowe i zapewnienie wszędzie dostępu bez stopni do metra i kolei, strony internetowe, usługi oparte na urządzeniach mobilnych, inteligentne systemy biletowe i informacje podawane w czasie rzeczywistym, samoobsługowe terminale, automaty do sprzedaży biletów i urządzenia do odprawy samoobsługowej wykorzystywane w usługach transportu pasażerskiego;

44.  stwierdza, że małe i średnie przedsiębiorstwa odniosą korzyści z przestrzegania standardowych wymogów UE zamiast dostosowywania się do rozbieżnych przepisów krajowych; ubolewa jednak, że produkty i usługi turystyczne o charakterze transgranicznym nie zostały ujęte we wniosku dotyczącym europejskiego aktu w sprawie dostępności; podkreśla, że na szczeblu UE nie podjęto dalszych działań, jeśli chodzi o obiekty i usługi turystyczne, aby stopniowo zharmonizować system klasyfikacji obiektów noclegowych z uwzględnieniem kryterium dostępności;

45.  apeluje do Komisji i państw członkowskich o większe wsparcie dla działań badawczo-rozwojowych, zwłaszcza jeśli chodzi o dostępność nowych i innowacyjnych technologii dla osób niepełnosprawnych;

46.  wzywa Komisję, by przygotowując w przyszłości akty prawne w odpowiednich dziedzinach, na przykład w przypadku agendy cyfrowej, uwzględniała fakt, że dostępność jest równie istotna w środowisku fizycznym, jak i w odniesieniu do technologii informacyjnych i komunikacyjnych;

47.  zachęca państwa członkowskie, by stosując zasadę dostępności zapewniały wykorzystywanie zasad uniwersalnego projektowania w dotychczasowych i przyszłych przedsięwzięciach budowlanych, miejscach pracy i – w szczególności – budynkach publicznych, np. budynkach szkół finansowanych z funduszy publicznych;

48.  wzywa państwa członkowskie i Komisję do współpracy z Parlamentem w celu przyjęcia jednoznacznej i skutecznej dyrektywy w sprawie dostępności stron internetowych instytucji sektora publicznego, o szerokim zakresie i z solidnym mechanizmem egzekwowania zgodnie z proponowanym europejskim aktem w sprawie dostępności, by zagwarantować 80 mln osób niepełnosprawnych i 150 mln osób starszych mieszkających w UE równy dostęp do stron internetowych i usług publicznych online;

49.  wzywa Komisję, by wraz z państwami członkowskimi zapewniła pełną dostępność i niezawodność ogólnounijnego numeru alarmowego 112 z wykorzystaniem najnowszych technologii na szczeblu krajowym i w roamingu, zwłaszcza dla osób niesłyszących i niedosłyszących, co pozwoli uniknąć niepotrzebnych ofiar śmiertelnych i urazów; podkreśla potrzebę przyjęcia środków wykonawczych na szczeblu krajowym, zapewniających m.in. kompatybilność działań państw członkowskich, w tym dostępnych krajowych punktów alarmowych;

50.  wzywa Komisję i państwa członkowskie, by zagwarantowały, że elektroniczne i mobilne usługi, aplikacje i urządzenia zdrowotne, w tym numer alarmowy 112, który musi być łatwy w użyciu wszędzie w Europie, a także zaawansowany system lokalizacji urządzeń przenośnych (AML) będą w pełni dostępne dla pacjentów z niepełnosprawnością i dla ich opiekunów, oraz by nadal wykorzystywały potencjał telemedycyny, aby poprawić dostęp i opiekę w tym kontekście;

51.  podkreśla potrzebę zwiększenia wsparcia oraz szczególnych świadczeń dla osób niepełnosprawnych w kontekście pomocy humanitarnej, zwłaszcza jeśli chodzi o dzieci, oraz wzywa Komisję do przedstawienia planu inwestycji i finansowania na potrzeby wsparcia osób niepełnosprawnych w sytuacji kryzysowej, w tym do dostarczenia danych zdezagregowanych według kryterium płci i wieku;

52.  podkreśla, że trwające konflikty oraz klęski żywiołowe również przyczyniają się do wzrostu liczby osób niepełnosprawnych;

53.  popiera zalecenia ekspertów ds. Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, by w UE zwiększyć dostępność i bardziej sprzyjać włączeniu w celu przyjęcia opartego na poszanowaniu praw człowieka podejścia do niepełnosprawności w sytuacjach zagrożenia i w sytuacjach nadzwyczajnych, w tym przez wdrożenie ram z Sendai dotyczących ograniczania ryzyka klęsk żywiołowych w latach 2015–2030; zdecydowanie apeluje, by do unijnej polityki migracyjnej i polityki ds. uchodźców włączono kwestię praw człowieka przynależnych osobom niepełnosprawnym, które doświadczają podwójnej dyskryminacji; podkreśla, że te środki powinny dostarczyć właściwej odpowiedzi na szczególne potrzeby osób niepełnosprawnych oraz uwzględniać konieczność wprowadzenia środków rozsądnych przystosowań opartych na potrzebach; zachęca do dalszego uwzględniania potrzeb osób niepełnosprawnych w pomocy humanitarnej świadczonej przez państwa członkowskie oraz przez samą UE;

54.  wzywa UE do odgrywania pierwszoplanowej roli w propagowaniu praw osób niepełnosprawnych przy wdrażaniu ram z Sendai, a także przy realizacji programu działań na rzecz zrównoważonego rozwoju do roku 2030 wspólnie z krajami partnerskimi, organizacjami regionalnymi oraz na szczeblu światowym;

55.  wzywa Komisję do przyjęcia planu wdrażania zgodnie z konkluzjami Rady z lutego 2015 r. w sprawie zarządzania katastrofami uwzględniającego niepełnosprawność oraz z ramami z Sendai;

56.  przypomina o znaczeniu konkluzji Rady w sprawie włączenia zarządzania katastrofami uwzględniającego niepełnosprawność do wszystkich stosownych działań Unijnego Mechanizmu Ochrony Ludności i we wszystkich państwach członkowskich; apeluje o podnoszenie wiedzy i informowanie osób niepełnosprawnych oraz podmiotów działających w sytuacjach wyjątkowych i w dziedzinie ochrony ludności na temat inicjatyw z zakresu zmniejszania ryzyka związanego z klęskami żywiołowymi, a także o udzielanie osobom niepełnosprawnym wsparcia psychologicznego na etapie odbudowy po klęsce żywiołowej;

57.  podkreśla znaczenie zapewnienia osobom niepełnosprawnym specjalnego wsparcia w sytuacjach pokryzysowych;

58.  przyznaje, że najsłabsi członkowie społeczeństwa są jeszcze bardziej marginalizowani, jeżeli dotyka ich niepełnosprawność, i podkreśla, że instytucje UE i państwa członkowskie powinny zdwoić starania o pełne zapewnienie praw i usług wszystkim osobom niepełnosprawnym, w tym bezpaństwowcom, osobom bezdomnym, uchodźcom i osobom ubiegającym się o azyl, a także osobom należącym do mniejszości; podkreśla potrzebę włączenia kwestii niepełnosprawności do unijnej polityki migracyjnej i polityki wobec uchodźców;

59.  zwraca się do Komisji i Rady, aby zgodnie z art. 11 Konwencji, przygotowując wnioski dotyczące rozwiązania problemu uchodźców, finansowania lub innych środków wsparcia, przewidziały szczególną opiekę nad osobami niepełnosprawnymi;

60.  podkreśla, że UE powinna podjąć odpowiednie środki, aby zapewnić wszystkim osobom niepełnosprawnym pozbawionym zdolności prawnej możliwość korzystania ze wszystkich praw zapisanych w traktatach i prawie UE, w tym z dostępu do wymiaru sprawiedliwości, do towarów i usług oraz do bankowości, zatrudnienia i opieki zdrowotnej, a także prawo do głosowania i prawa konsumentów;

61.  stwierdza, że Konwencja o prawach osób niepełnosprawnych okazała się pozytywnym i kluczowym narzędziem wspierania reform prawa, wymagającym od państw członkowskich ponownego przeanalizowania, jak postrzegane są osoby niepełnosprawne; wyraża jednak ubolewanie, że osoby niepełnosprawne nadal zmagają się z trudnymi wyzwaniami w strategicznych obszarach, takich jak wymiar sprawiedliwości w sprawach karnych i udział w życiu politycznym; za priorytet uznaje pełny i całkowity dostęp wszystkich osób niepełnosprawnych do systemu politycznego; uważa, że ten dostęp nie może się ograniczać do czysto fizycznego dostępu do urn, ale powinien obejmować szereg inicjatyw, które przybliżą proces demokratyczny wszystkim obywatelom; jest zdania, że powinno to obejmować materiały wyborcze w języku migowym, pisane alfabetem Braille’a oraz informacje łatwe do czytania, pełne udzielanie niezbędnej pomocy osobom niepełnosprawnym podczas procedury głosowania, propagowanie w miarę możliwości głosowania korespondencyjnego lub za pośrednictwem pełnomocnika, a także usunięcie przeszkód dla niepełnosprawnych obywateli chcących kandydować w wyborach oraz zajęcie się kwestią obowiązujących przepisów dotyczących zdolności prawnej i ich ewentualnego wpływu na możliwość pełnego udziału osób niepełnosprawnych w procesie demokratycznym; wzywa Komisję i państwa członkowskie do zapewnienia prawidłowego i pełnego wdrożenia przepisów art. 3 ust. 2 dyrektywy 2012/29/UE ustanawiającej normy minimalne w zakresie praw, wsparcia i ochrony ofiar przestępstw oraz dyrektywy 2010/64/UE w sprawie prawa do tłumaczenia ustnego i tłumaczenia pisemnego w postępowaniu karnym i dyrektywy 2012/13/UE w sprawie prawa do informacji w postępowaniu karnym, a w szczególności dyrektywy 2013/48/UE w sprawie prawa dostępu do adwokata w postępowaniu karnym i w postępowaniu dotyczącym europejskiego nakazu aresztowania oraz w sprawie prawa do poinformowania osoby trzeciej o pozbawieniu wolności i prawa do porozumiewania się z osobami trzecimi i organami konsularnymi w czasie pozbawienia wolności, zwłaszcza w przypadku osób niepełnosprawnych;

62.  wyraża głębokie ubolewanie, że wiele państw nadal odmawia zdolności prawnej podczas procesu sądowego osobom niepełnosprawnym intelektualnie lub ogranicza tę zdolność; wzywa państwa członkowskie do pozytywnego zajęcia się kwestią zdolności prawnej przez sprzyjanie raczej integracji przy zapewnieniu wsparcia niż automatycznemu wykluczeniu;

63.  wyraża zaniepokojenie z powodu trudności, jakie osoby niepełnosprawne nadal napotykają w dostępie do wymiaru sprawiedliwości; przypomina, że prawo dostępu do wymiaru sprawiedliwości należy do głównych praw podstawowych i stanowi zasadniczy element praworządności; wzywa państwa członkowskie do podjęcia działań w celu zapewnienia pełnej dostępności procedury i jej dostosowania do potrzeb takich osób; uważa, że Komisja powinna rozważyć ujęcie specjalnych programów szkoleniowych dotyczących konwencji w programie UE w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości na lata 2014-2020; sugeruje, że sądy UE powinny stosować swoje wewnętrzne zasady i wytyczne w taki sposób, aby ułatwiać osobom niepełnosprawnym dostęp do wymiaru sprawiedliwości, i że wymiar sprawiedliwości powinien również uwzględniać ogólne zalecenia Komitetu ONZ do spraw Praw Osób Niepełnosprawnych;

64.  zauważa, że konwencja haska o międzynarodowej ochronie osób pełnoletnich może na wiele sposobów faktycznie pomóc we wdrażaniu i wspieraniu międzynarodowych zobowiązań stron Konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych; ubolewa w związku z tym, że Komisja nie podjęła działań następczych w odniesieniu do rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 18 grudnia 2008 r. zawierającej zalecenia dla Komisji w sprawie w sprawie skutków transgranicznych ochrony prawnej osób pełnoletnich(23);

65.  zwraca uwagę, że dzieci niepełnosprawne są bardziej narażone na przemoc, zastraszanie i niegodziwe traktowanie w celach seksualnych w szkole, w domu lub w instytucjach; wzywa UE i państwa członkowskie do podejmowania skuteczniejszych działań i do zwalczania przemocy wobec dzieci niepełnosprawnych za pomocą konkretnych środków i dostępnych usług wsparcia;

66.  wzywa Komisję, by przyjęła skuteczne środki zapobiegające przemocy wobec dzieci niepełnosprawnych, ukierunkowane na rodziny, społeczności, osoby pracujące z dziećmi i instytucje; zauważa, że szkoły odgrywają kluczową rolę we wspieraniu włączenia społecznego, i podkreśla potrzebę stosowania właściwych mechanizmów włączenia społecznego w szkołach powszechnych, zapewniających również odpowiednie przygotowanie i przeszkolenie pracowników oświaty i nauczycieli, aby umieli rozpoznać przemoc wobec dzieci niepełnosprawnych i reagować na nią;

67.  ponadto wzywa państwa członkowskie do zagwarantowania w prawie zakazu przymusowego leczenia i umieszczania w zakładach, zgodnie z najnowszymi międzynarodowymi normami;

68.  apeluje, by przestrzeganie zasady swobodnego przepływu osób niepełnosprawnych w UE zagwarantować przez usunięcie wszelkich istniejących jeszcze barier utrudniających korzystanie z tej swobody;

69.  podkreśla, że osobom niepełnosprawnym należy zapewnić swobodę przemieszczania się przysługującą obywatelom europejskim, dlatego państwa członkowskie muszą zapewnić wzajemne uznawanie statusu i praw socjalnych tych osób (art. 18 Konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych);

70.  ubolewa, że Rada nie zaakceptowała włączenia dokumentów dotyczących niepełnosprawności do zakresu rozporządzenia w sprawie promowania swobodnego przepływu obywateli i przedsiębiorstw poprzez uproszczenie przyjmowania określonych dokumentów urzędowych w Unii Europejskiej;

71.  z zadowoleniem przyjmuje projekt pilotażowy w sprawie Europejskiej Karty Osób Niepełnosprawnych; wyraża ubolewanie z powodu ograniczonego udziału państw członkowskich w projekcie Europejskiej Karty Osób Niepełnosprawnych, który za pomocą praktycznych rozwiązań ułatwia niepełnosprawnym obywatelom mobilność i wzajemne uznawanie ich praw w państwach członkowskich;

72.  podkreśla, że w celu zapewnienia pełnego poszanowania praw osób niepełnosprawnych należy zagwarantować im prawo do wyboru sposobu życia i jak najlepszego wykorzystania ich potencjału, na przykład przez częstsze wykorzystanie takich rozwiązań jak instytucja opiekuna;

73.  zdecydowanie potępia katastrofalne warunki pobytu osób niepełnosprawnych w niektórych państwach członkowskich i wzywa państwa członkowskie, by dołożyły wszelkich starań w celu przestrzegania europejskiej konwencji praw człowieka i jej art. 3 dotyczącego zakazu nieludzkiego i poniżającego traktowania;

74.  wzywa Komisję i Radę, by dokładniej przyjrzały się potrzebom osób niepełnosprawnych oraz by konsekwentnie uwzględniały te potrzeby, prowadząc przeglądy regulacji UE, na przykład dotyczących praw pasażerów w różnych środkach transportu (rozporządzenia (WE) nr 1107/2006 i (WE) nr 261/2004 dotyczące transportu lotniczego, rozporządzenie (WE) nr 1371/2007 dotyczące transportu kolejowego, rozporządzenie (UE) nr 1177/2010 dotyczące transportu wodnego i rozporządzenie (UE) nr 181/2011 dotyczące transportu autobusowego i autokarowego), oraz podczas tworzenia prawodawstwa, na przykład dotyczącego praw pasażerów w czasie podróży multimodalnych; podkreśla, że w 2010 r. UE w europejskiej strategii w sprawie niepełnosprawności 2010–2020 zaangażowała się na rzecz wolnej od barier Europy;

75.  wzywa UE, by dokładniej monitorowała wdrażanie prawodawstwa dotyczącego praw pasażerów i by zharmonizowała działania krajowych organów egzekwowania prawa, oraz wzywa państwa członkowskie do podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do wdrożenia prawodawstwa UE mającego poprawić dostępność transportu na szczeblu lokalnym, regionalnym i krajowym w zakresie transportu i turystyki (co obejmuje autobusy i taksówki, miejski transport publiczny, kolej, transport powietrzny i wodny, a także stacje, lotniska i porty) oraz do likwidacji przeszkód stojących na drodze wolnej od barier Europy, przez zwiększenie kompetencji odpowiednich organów egzekwowania prawa zgodnie z przepisami dotyczącymi praw pasażerów, aby zapewnić skuteczne i równe prawa wszystkim niepełnosprawnym pasażerom w całej UE, w tym w kwestii dostępności i normalizacji, harmonizacji, wymogów technicznych i zachęt dla przedsiębiorstw;

76.  wzywa Komisję do wyjaśnienia zakresu odpowiedzialności poszczególnych podmiotów uczestniczących w świadczeniu pomocy osobom o ograniczonej możliwości poruszania się, zwłaszcza jeśli chodzi o przesiadanie się z jednego środka transportu do innego, oraz do przedstawienia Parlamentowi informacji o udziale stowarzyszeń osób niepełnosprawnych i ich roli we wdrażaniu przepisów dotyczących praw pasażerów;

77.  podkreśla, że wolny od barier dostęp do usług transportu, pojazdów, infrastruktury i węzłów komunikacyjnych łączących różne rodzaje transportu, przede wszystkim na obszarach wiejskich, ma kluczowe znaczenie dla powstania systemów mobilności wolnych od dyskryminujących ograniczeń; w związku z tym podkreśla, że osoby niepełnosprawne muszą mieć dostęp do produktów i usług oraz że należy dołożyć dalszych starań o zapewnienie dostępności zarówno usług transportowych i turystycznych, jak i pojazdów i infrastruktury; przypomina, że mechanizm „Łącząc Europę” daje możliwość finansowania działań w środowisku miejskim i działań na rzecz poprawy dostępności dla osób z różnego rodzaju niepełnosprawnością, a ze środków tych można pokryć do 10 % kosztów dostosowania;

78.  wzywa Komisję, by w sprawozdaniu rocznym z wykorzystania funduszy przeznaczonych na TEN-T podawała informacje o postępach w działaniach i kwocie pomocy przyznanej na dostosowanie infrastruktury do potrzeb osób niepełnosprawnych ze środków mechanizmu „Łącząc Europę” i z innych funduszy UE; zwraca się również do Komisji o podjęcie działań mających wspierać większe zaangażowanie w przedsięwzięcia służące dostosowaniu infrastruktury do potrzeb osób niepełnosprawnych, w tym przez organizowanie kampanii informacyjnych i popularyzacyjnych dla potencjalnych inwestorów;

79.  zauważa w związku z tym znaczenie finansowania działań w środowisku miejskim, gdzie przesiadki między różnymi środkami transportu są częstsze i gdzie osoby z różnymi rodzajami dysfunkcji ruchowej napotykają największe trudności;

80.  podkreśla, że stale dostępne formaty powinny znaleźć poczesne miejsce w planach działań na rzecz rynku mobilności cyfrowej i powinny ułatwiać dostęp wszystkim osobom ze wszystkimi rodzajami niepełnosprawności dzięki użyciu języków, formatów i technologii dostosowanych do różnych rodzajów niepełnosprawności, w tym języka migowego, pisma Braille’a, wspomagających i alternatywnych systemów komunikacji oraz innych dostępnych środków, trybów i formatów komunikacji wybranych przez daną osobę, w tym informacji łatwych do czytania lub piktogramów, podpisów i zindywidualizowanych wiadomości tekstowych w systemach informacji dla podróżnych, rezerwacji i wystawiania biletów, umożliwiających posługiwanie się nie tylko jednym kanałem zmysłowym; wzywa Komisję, aby ustanowiła w do obiektów i usług transportowych wprowadziła odpowiedni mechanizm monitorowania i kontroli zapewniający dostęp do oferty urządzeń wspomagających i ułatwiających dostęp osobom niepełnosprawnym w publicznych środkach transportu we wszystkich państwach członkowskich;

81.  podkreśla, że osobom niepełnosprawnym należy umożliwić uzyskanie informacji na temat usług multimodalnych i transgranicznych „od drzwi do drzwi”, by mogły one wybrać najbardziej efektywne, najtańsze lub najszybsze połączenia, oraz że należy umożliwić tym osobom elektroniczną rezerwację i elektroniczne opłacenie takiej usługi;

82.  apeluje o udostępnianie informacji o połączeniach w czasie rzeczywistym, by osoby niepełnosprawne mogły przed rozpoczęciem podróży uzyskać informacje o ewentualnych zakłóceniach oraz o połączeniach alternatywnych;

83.  podkreśla, że osoby niepełnosprawne muszą mieć dostęp do informacji i komunikacji w przystępnych formatach i technologiach dostosowanych do różnych rodzajów niepełnosprawności, co obejmuje język migowy, pismo Braille’a, wspomagające i alternatywne systemy komunikacji i inne wybrane przez te osoby dostępne środki, tryby i formaty komunikacji, w tym w formaty informacji łatwych do czytania i formaty z podpisami; wzywa w związku z tym Komisję do podjęcia środków koniecznych do wyegzekwowania wdrożenia przepisów UE dotyczących dostępu do informacji i komunikacji; wzywa Radę do bezzwłocznego przyjęcia decyzji o zawarciu Traktatu z Marrakeszu o ułatwieniu dostępu do opublikowanych utworów osobom niewidomym, niedowidzącym i cierpiącym na inne zaburzenia odczytu druku; wzywa Radę i państwa członkowskie do wdrożenia spójnych i skutecznych środków zgodnie z postanowieniami tego traktatu;

84.  przypomina, że samodzielność, integracja i dostęp do włączającego systemu kształcenia i szkoleń, życia obywatelskiego i kulturalnego, rozrywki i sportu to prawa zagwarantowane w art. 19, 24 i 30 Konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych; przypomina, że prawa te są chronione na mocy przepisów UE, szczególnie art. 21 Karty praw podstawowych, który zakazuje dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność, i w świetle zasady pełnego i skutecznego uczestnictwa, w tym demokratycznego udziału i integracji osób niepełnosprawnych w społeczeństwie (art. 3 Konwencji); zwraca się zatem do Komisji i państw członkowskich o udoskonalenie środków mających zapewniać osobom niepełnosprawnym skuteczny i równy dostęp nie tylko do kluczowych obszarów takich jak sprzyjająca włączeniu i cechująca się wysoką jakością oświata, kultura i sport, lecz również do zajęć dodatkowych takich jak teatr, języki czy sztuki plastyczne; zwraca się do Komisji, by włączyła wskaźniki dotyczące niepełnosprawności do strategii „Europa 2020”, dążąc do osiągnięcia celów w zakresie edukacji i szkoleń;

85.  przypomina projekt uwagi ogólnej Komitetu Narodów Zjednoczonych do spraw Praw Osób Niepełnosprawnych w sprawie art. 24 („Prawo do kształcenia umożliwiającego integrację”), który określa zakres normatywny, obowiązki państw, związek z innymi postanowieniami konwencji i wdrażania przepisów na szczeblu krajowym;

86.  przypomina, że programy skierowane do ludzi młodych powinny zwracać szczególną uwagę na niepełnosprawnych ludzi młodych;

87.  zauważa, że do strategii dotyczących młodzieży po 2018 r. należy włączyć potrzeby niepełnosprawnych młodych osób;

88.  przypomina, że osoby niepełnosprawne są często wykluczone lub nie mają faktycznego dostępu do usług edukacyjnych i szkoleniowych, podczas gdy dostosowane do ich potrzeb i uwzględniające stopień niepełnosprawności procesy edukacyjne są konieczne, by pomóc im w pełni wykorzystać ich potencjał społeczny, gospodarczy i edukacyjny; podkreśla, że należy podjąć środki niezbędne do zapewnienia wszystkim uczniom niepełnosprawnym racjonalnych usprawnień potrzebnych do korzystania z prawa do sprzyjającej włączeniu społecznemu edukacji na wysokim poziomie; zachęca państwa członkowskie i właściwe zdecentralizowane organy regionalne i lokalne, by doskonaliły programy szkoleniowe i możliwości stałego rozwoju zawodowego dla wszystkich zainteresowanych stron uczestniczących w uczeniu pozaformalnym i nieformalnym, oraz by poprawiły ich dostęp do infrastruktury informacyjno-komunikacyjnej, by wesprzeć ich w pracy z niepełnosprawnymi uczniami i zwalczać uprzedzenia wobec osób niepełnosprawnych, w szczególności osób z niepełnosprawnością psychospołeczną i intelektualną;

89.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do przyjęcia skutecznych środków zwalczania segregacji i odrzucania niepełnosprawnych uczniów w szkołach i ośrodkach nauczania oraz do zapewnienia im dostępu do racjonalnych usprawnień i wsparcia, jakich potrzebują, by ułatwić uczniowi pełne wykorzystanie jego potencjału; podkreśla, że równe szanse można osiągnąć tylko wtedy, gdy prawo do sprzyjającej włączeniu społecznemu edukacji i szkoleń zapewnione jest na wszystkich poziomach i we wszystkich typach edukacji i szkoleń, w tym w uczeniu się przez całe życie, a zatem jeżeli zagwarantowane jest uznawanie kwalifikacji osób niepełnosprawnych, zwłaszcza kwalifikacji zdobytych we wspierających środowiskach edukacyjnych, gdzie osoby niepełnosprawne mogą w szczególności nabywać kompetencje i umiejętności pozwalające im na przezwyciężenie niepełnosprawności; odnotowuje techniczne i finansowe niedostatki w programach nauczania specjalnego, zwłaszcza w państwach członkowskich dotkniętych kryzysem, i wzywa Komisję, by oceniła możliwości poprawy tej sytuacji;

90.  odnotowuje postępy osiągnięte w kwestii przepisów regulujących programy wymiany studentów, w szczególności program Erasmus+, przez włączenie dodatkowego wsparcia finansowego dla mobilności niepełnosprawnych studentów i pracowników, i podkreśla konieczność dalszego stanowienia specjalnych przepisów obejmujących wszystkie aspekty tego programu; przyznaje, że w praktyce niepełnosprawni studenci nadal napotykają liczne przeszkody (w stosunku innych osób, w komunikacji, architekturze budynków, dostępie do informacji itd.); wzywa Komisję i państwa członkowskie do większego zaangażowania na rzecz udziału osób niepełnosprawnych w programach wymiany UE oraz do poprawy widoczności i przejrzystości informacji o możliwościach w zakresie mobilności; wzywa ponadto Komisję do wspierania wymiany najlepszych praktyk w odniesieniu do dostępu do programów wymiany dla niepełnosprawnych studentów i nauczycieli;

91.  apeluje, aby systemy oświaty nie tworzyły warunków, które szufladkują uczniów, np. przez dzielenie uczniów na grupy czy klasyfikowanie ich według umiejętności, ponieważ wpływa to negatywnie na uczniów niepełnosprawnych, w szczególności tych mających trudności w nauce;

92.  wzywa Komisję, by w ocenie dyrektywy w sprawie transgranicznej opieki zdrowotnej uwzględniła komponent dotyczący niepełnosprawności, oraz apeluje do państw członkowskich, by przyspieszyły wdrażanie tej dyrektywy z perspektywy potrzeb osób niepełnosprawnych oraz ich prawa do znajomości przepisów dyrektywy i instrumentów oraz do bezpośredniego korzystania z tych przepisów i instrumentów na równi z innymi osobami, przy czym należy zaznaczyć, że znajomość tych przepisów jest niewielka nawet wśród ogółu ludności;

93.  podkreśla ścisły związek między niepełnosprawnością, która dotyka około 15 % mieszkańców UE, a złym stanem zdrowia oraz trudnościami i utrzymującymi się przeszkodami w dostępie, prowadzącymi do tego, że osoby niepełnosprawne nie mogą skorzystać lub korzystają w niedostatecznym stopniu z opieki zdrowotnej, w tym kiedy niepełnosprawność wynika z niepożądanego działania leku; zauważa, że brak dostępu do wysokiej jakości usług zdrowotnych ma negatywny wpływ na zdolność osób niepełnosprawnych do samodzielnego życia, integracji i funkcjonowania na równych warunkach z pozostałymi obywatelami;

94.  z niepokojem zauważa, że osoby niepełnosprawne znacznie częściej donoszą o nieadekwatnej opiece lub o odmowie przyznania opieki oraz o przypadkach przymusowego leczenia lub złego traktowania, wskazując na brak przeszkolenia pracowników służby zdrowia w zakresie potrzeb opieki zdrowotnej dla osób niepełnosprawnych; wzywa państwa członkowskie do inwestowania w szkolenie pracowników zajmujących się leczeniem osób niepełnosprawnych i świadczeniem im pomocy;

95.  podkreśla, że należy zagwarantować osobom niepełnosprawnym możliwość wyrażenia świadomej zgody na wszelkie zabiegi medyczne, które takiej zgody wymagają, i zastosować wszelkie środki niezbędne do zapewnienia tym osobom dostępu do informacji i ich zrozumienia; zaznacza, że zgoda musi być wyrażona osobiście, z wyprzedzeniem i z pełną znajomością faktów, z zastosowaniem wszelkich niezbędnych mechanizmów zapewniających przestrzeganie tych zasad, a podobne odpowiednie środki należy przyjąć również w stosunku do osób z niepełnosprawnością psychospołeczną;

96.  wzywa Komisję, aby włączyła podejścia uwzględniające niepełnosprawność do instrumentów i polityki zdrowotnej, aby przyczynić się do lepszych wyników leczenia osób niepełnosprawnych w państwach członkowskich, dzięki lepszej dostępności fizycznej, środowiskowej i sensorycznej oraz jakości i przystępności cenowej, a także aby w trakcie opracowywania tych instrumentów i polityki prowadziła pogłębione konsultacje z osobami niepełnosprawnymi;

97.  ponownie podkreśla, że prawa reprodukcyjne należą do podstawowych swobód gwarantowanych na mocy Wiedeńskiej deklaracji i programu działania z 1993 r. oraz Konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych oraz że obejmują one: prawo do równości i niedyskryminacji, prawo do zawarcia małżeństwa i założenia rodziny; prawo do pełnej opieki w zakresie zdrowia reprodukcyjnego, w tym do planowania rodziny i usług w zakresie zdrowia matek, edukacji i informacji; prawo do wyrażenia świadomej zgody na wszelkie zabiegi, w tym na sterylizację i aborcję; oraz prawo do wolności od niegodziwego traktowania w celach seksualnych i wykorzystywania seksualnego;

98.  wzywa państwa członkowskie do przyjęcia środków mających zapewniać, że całość opieki zdrowotnej i wszystkie usługi świadczone na rzecz niepełnosprawnych kobiet, w tym wszelka opieka i usługi w zakresie zdrowia reprodukcyjnego i zdrowia psychicznego, są dostępne i oparte na swobodnej i świadomej zgodzie danej osoby;

99.  wzywa państwa członkowskie do przyjęcia wytycznych w celu zapewnienia, że wszelka edukacja, informacje i opieka zdrowotna i usługi w zakresie zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego są dostępne dla kobiet i dziewcząt niepełnosprawnych w formatach przystępnych i dostosowanych do wieku, w tym w języku migowym, alfabecie Braille’a, komunikacji dotykowej, dużym druku i innych alternatywnych trybach, środkach i formatach komunikacji;

100.  ponownie zaznacza, że należy zająć się potrzebą zapewnienia niepełnosprawnym kobietom i mężczyznom specjalistycznego wsparcia, w tym opieki nad dziećmi, aby wraz z rodzinami mogli w pełni korzystać z macierzyństwa i ojcostwa;

101.  podkreśla, że systemy ubezpieczeń zdrowotnych nie mogą dyskryminować osób niepełnosprawnych;

102.  wzywa Komisję, by opracowała ogólnounijne wytyczne dla krajowych punktów kontaktowych w sprawie udostępniania informacji o służbie zdrowia w innych państwach członkowskich wszystkim pacjentom, pamiętając o szczególnej roli organizacji pacjentów;

103.  zachęca Komisję do wspierania państw członkowskich i członków europejskich sieci referencyjnych w rozszerzaniu sieci zasobów i wiedzy specjalistycznej na rodzaje niepełnosprawności, niekoniecznie rzadkich, które wymagają również wysoce wyspecjalizowanej opieki zdrowotnej świadczonej przez multidyscyplinarny personel medyczny, oraz koncentracji zasobów i wiedzy z wykorzystaniem tych sieci;

104.  podkreśla, że należy rozszerzyć dostęp osób niepełnosprawnych do usług i produktów zdrowotnych; zauważa, że bariery ekonomiczne i kalkulacja kosztów i strat utrudniają rozwój dostępności i jej wdrażanie; uważa, że większy udział osób niepełnosprawnych na etapie przygotowywania produktów i usług zdrowotnych zagwarantuje ich lepsze bezpieczeństwo i dostępność;

105.  podkreśla, że osoby niepełnosprawne fizycznie również zmagają się z problemami na rynku mobilności cyfrowej, i wzywa do ułatwienia dostępu wszystkim osobom ze wszystkimi rodzajami niepełnosprawności w dostępnych językach, formatach i technologiach dostosowanych do różnych rodzajów niepełnosprawności, co obejmuje język migowy, alfabet Braille’a, wspomagające i alternatywne systemy komunikacji, w tym łatwe do czytania informacje, podpisy i zindywidualizowane wiadomości tekstowych, zwłaszcza jeśli chodzi o informacje na temat zdrowia, i umożliwia wykorzystanie nie tylko jednego kanału zmysłowego;

106.  zachęca Komisję do podejmowania nieustających wysiłków na rzecz zwiększenia profilaktyki i promocji zdrowia w celu wyeliminowania poważnych nierówności w zakresie zdrowia i dostępu, które dotykają osoby niepełnosprawne najbardziej podatne na zagrożenia;

107.  wzywa Komisję i państwa członkowskie, by dążyły do uznania chorób charakteryzujących się zaburzeniami pamięci za niepełnosprawność;

108.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do należytego uznania kluczowej roli opiekunów rodzinnych i zapewnienia również im odpowiedniego dostępu do opieki zdrowotnej w świetle wpływu, jaki opieka nad osobami niepełnosprawnymi ma na ich własne zdrowie fizyczne i psychiczne oraz dobre samopoczucie;

109.  wzywa państwa członkowskie i Komisję do zapewnienia przenośności praw i usług związanych z zatrudnieniem, w tym racjonalnych usprawnień w kontekście dyrektywy w sprawie równego traktowania w obszarze zatrudnienia i pracy, a także do zapewnienia ich zgodności ze swobodą przemieszczania się w odniesieniu do osób niepełnosprawnych, podkreśloną w Traktatach; apeluje do państw członkowskich o wprowadzenie zachęt dla pracodawców oraz aktywnej polityki rynku pracy, by wesprzeć zatrudnienie osób niepełnosprawnych; dostrzega potencjał gospodarki społecznej oraz powstającej gospodarki cyfrowej w zakresie zatrudnienia osób niepełnosprawnych;

110.  wyraża zaniepokojenie wysoką stopą bezrobocia wśród osób niepełnosprawnych, zwłaszcza kobiet, w porównaniu z innymi grupami mieszkańców Unii Europejskiej; wzywa państwa członkowskie do wspierania i zagwarantowania politycznych ram udziału kobiet niepełnosprawnych w rynku pracy, w tym kobiet z ukrytymi niepełnosprawnościami, chorobami przewlekłymi i trudnościami w uczeniu się;

111.  wyraża zaniepokojenie, że w dyrektywie w sprawie równego traktowania w obszarze zatrudnienia i pracy nie stwierdzono wyraźnie, iż odmowa zapewnienia racjonalnego usprawnienia dla osób niepełnosprawnych stanowi formę dyskryminacji; zwraca się do Komisji o przedstawienie sytuacji, jeśli chodzi o rodzaje otrzymanych skarg, oraz o rozważenie konieczności przeprowadzenia przeglądu dyrektywy;

112.  podkreśla korzyści płynące z wychodzenia poza zatrudnianie w chronionych zakładach pracy i z wprowadzania warunków zatrudnienia włączających osoby niepełnosprawne w otwarty rynek pracy; podkreśla znaczenie wymiany dobrych praktyk między organami publicznymi, organizacjami reprezentującymi osoby niepełnosprawne, podmiotami świadczącymi usługi wsparcia, doświadczonymi pracodawcami i innymi odpowiednimi podmiotami;

113.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do dalszego wspierania zatrudnienia osób niepełnosprawnych przez przedsiębiorstwa społeczne i oparte na zasadach solidarności, a tym samym do pomocy osobom niepełnosprawnym w wejściu na rynek pracy; w związku z tym wzywa Komisję do dalszego wspierania nowo powstałego rynku inwestycji społecznych za pomocą narzędzi opracowanych w ramach Inicjatywy na rzecz przedsiębiorczości społecznej oraz do złożenia Parlamentowi sprawozdania z rezultatów przeglądu śródokresowego;

114.  przypomina, że zapobieganie zwalnianiu osób niepełnosprawnych wymaga dania im możliwości wykonywania pracy zgodnie ze szczególnymi przepisami; zaleca ponadto przeprowadzanie odpowiednich kontroli i nawiązanie współpracy z urzędami pracy oraz przedsiębiorstwami w celu wyeliminowania zjawiska marginalizacji osób niepełnosprawnych w miejscu pracy i pełnego wykorzystania ich potencjału;

115.  wzywa państwa członkowskie do przyjęcia ram jakości staży, a także do wspierania i rozwijania możliwości przyuczania do zawodu i szkolenia osób niepełnosprawnych przy jednoczesnym zapewnieniu racjonalnych usprawnień i dostępności, aby zapewnić ochronę socjalną osób niepełnosprawnych i ułatwić im integrację na rynku pracy;

116.  wzywa państwa członkowskie do przyjęcia w trybie pilnym środków mających odwrócić negatywny wpływ środków oszczędnościowych na ochronę socjalną osób niepełnosprawnych, oraz do zapobiegania takim skutkom;

117.  wzywa państwa członkowskie do wdrożenia skutecznych mechanizmów zapobiegania ubóstwu, szczególnej podatności na zagrożenia i wykluczeniu społecznemu wśród osób niepełnosprawnych i ich rodzin i łagodzenia tych zjawisk, ze szczególnym uwzględnieniem niepełnosprawnych dzieci i osób starszych, w kontekście europejskiego filaru praw socjalnych;

118.  wzywa państwa członkowskie do powstrzymania się od cięć w obszarze świadczeń z tytułu niepełnosprawności, usług środowiskowych, usług zdrowotnych, szkoleń i programów edukacyjnych, gdyż cięcia takie osłabią oddziaływanie Konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych i spowodują dalszy wzrost poziomu ubóstwa i wykluczenia społecznego;

119.  wzywa Komisję i państwa członkowskie, by w ramach przeciwdziałania wykluczeniu społecznemu osób niepełnosprawnych i członków ich rodzin wspierały środki przeciwdziałania ubóstwu, dotykającemu wiele rodzin osób podatnych na zagrożenia, z wykorzystaniem jednoznacznych wskaźników, na podstawie których planowana będzie niezbędna opieka;

120.  podkreśla, że art. 7 i art. 96 ust. 7 rozporządzenia w sprawie wspólnych przepisów (UE) nr 1303/2013 zobowiązuje państwa członkowskie i Komisję do zagwarantowania, że równe szanse, niedyskryminacja i włączenie społeczne osób niepełnosprawnych są uwzględniane i propagowane przy wdrażaniu europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych w ogólności, a w szczególności programów operacyjnych; apeluje o zintegrowane podejście mające na celu zaspokojenie szczególnych potrzeb osób niepełnosprawnych; w związku z tym wzywa Komisję, by ściśle monitorowała stosowanie ogólnych uwarunkowań ex ante w zakresie niepełnosprawności i przeciwdziałania dyskryminacji; podkreśla, że ich ocena powinna dotyczyć adekwatności planowanych środków mających na celu promowanie równych szans kobiet i mężczyzn oraz integracji osób niepełnosprawnych, szczególnie jeżeli chodzi o dostępność finansowania;

121.  zachęca decydentów na szczeblu lokalnym, regionalnym, krajowym oraz na poziomie UE do zapewniania skutecznego nadzoru nad przestrzeganiem przepisów zmierzających do niedyskryminacji, a także do zapewniania dostępności i wykorzystania europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych w celu wspierania równego dostępu osób niepełnosprawnych do wszystkich usług, w tym internetu, oraz równych i wystarczających warunków mieszkaniowych w społecznościach lokalnych na wszystkich obszarach (np. obszary wiejskie i słabo zaludnione oraz obszary miejskie), jak również w celu wspierania instytucji odpowiedzialnych za opiekę nad tymi osobami; zauważa jednak, że polityka społeczna i jej finansowanie pozostają przede wszystkim w gestii państw członkowskich;

122.  wzywa Komisję, by ściśle monitorowała przestrzeganie zasady niedyskryminacji i powiązanych przepisów przy korzystaniu z europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych; podkreśla, że podmioty odpowiedzialne za wspieranie włączenia społecznego i niedyskryminacji, w tym organizacje reprezentujące osoby niepełnosprawne, muszą być zaangażowane w partnerstwo w fazie programowania i wdrażania programów operacyjnych, aby zapewnić faktyczne uwzględnianie interesów i problemów osób niepełnosprawnych; apeluje o wykorzystywanie europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych w taki sposób, by przestrzegać minimalnych norm dotyczących mieszkalnictwa, mobilności i dostępności dla osób niepełnosprawnych, i zauważa, że jest to ważnym i trudnym zadaniem, zwłaszcza dla organów lokalnych i regionalnych;

123.  apeluje do państw członkowskich o lepsze wykorzystywanie funduszy strukturalnych, zwłaszcza Europejskiego Funduszu Społecznego i programu Kreatywna Europa, z udziałem jak największej liczby krajowych, regionalnych i lokalnych organizacji reprezentujących osoby niepełnosprawne; podkreśla ponadto, że osobom niepełnosprawnym należy zapewnić pełną dostępność rynku pracy, edukacji i szkoleń, programu Erasmus+, gwarancji dla młodzieży i inicjatywy EURES;

124.  wzywa państwa członkowskie do propagowania zasady, w myśl której instytucje zamawiające w ramach europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych miałyby możliwość wykluczenia oferentów niespełniających warunków dostępności dla osób niepełnosprawnych;

125.  z zadowoleniem przyjmuje warunki wstępne dotyczące włączenia społecznego oraz przyznanie priorytetu inwestycyjnego „przejściu z usług instytucjonalnych do usług na poziomie społeczności lokalnych” w rozporządzeniu w sprawie wspólnych przepisów; wzywa państwa członkowskie do wykorzystania tych funduszy na deinstytucjonalizację oraz jako narzędzi do wdrażania konwencji o prawach osób niepełnosprawnych;

126.  wyraża zaniepokojenie, że europejskie fundusze strukturalne i inwestycyjne są niewłaściwie wykorzystywane do wspierania instytucjonalizacji, oraz wzywa państwa członkowskie i Komisję do dokładniejszego monitorowania zgodnie z Konwencją o prawach osób niepełnosprawnych oraz w porozumieniu z organizacjami reprezentującymi osoby niepełnosprawne; uważa, że zasady przejrzystości powinny być stosowane w całym postępowaniu, od przyznania funduszy do ich rzeczywistego wykorzystania;

127.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do podjęcia koniecznych działań, w tym przez wykorzystanie funduszy EFSI oraz innych odpowiednich funduszy UE, by rozwijać usługi wsparcia w obrębie społeczności lokalnych dla niepełnosprawnych dziewcząt i chłopców oraz ich rodzin, w tym dla osób potrzebujących wysokiego poziomu wsparcia, wspierać deinstytucjonalizację i przeciwdziałać nowej instytucjonalizacji oraz wspierać społeczeństwa sprzyjające włączeniu i dostęp niepełnosprawnych dziewcząt i chłopców do edukacji integracyjnej;

128.  uważa, że instytucje UE powinny rozważyć otwarcie przyszłych i istniejących kanałów finansowania dla organizacji aktywnie reprezentujących osoby niepełnosprawne;

129.  wzywa Komisję do kontynuowania prac nad włączeniem osób niepełnosprawnych za pomocą wsparcia finansowego dla szeregu projektów i organizacji oddolnych;

130.  zwraca się do instytucji UE i państw członkowskich o aktywne zaangażowanie osób niepełnosprawnych w procesy decyzyjne, także poprzez ich organizacje przedstawicielskie, zgodnie z art. 4 ust. 3 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych; zaleca ponadto, by brać pod uwagę opinie wyrażone przez osoby niepełnosprawne, uwzględniając je w tych procesach;

131.  potwierdza znaczenie dostępności wyjątków i ograniczeń praw autorskich i pokrewnych w celu zaspokojenia potrzeb osób niepełnosprawnych; odnotowuje zawarcie Traktatu z Marrakeszu mającego na celu ułatwienie dostępu do utworów opublikowanych w druku osobom niewidomym i słabowidzącym oraz ponownie wyraża przekonanie, że UE ma właściwości, by przystąpić do tego traktatu bez uzależniania ratyfikacji od przeglądu ram prawnych UE lub od terminu wydania wyroku przez Trybunał Sprawiedliwości; w związku z tym podkreśla też, że Parlament, Komisja i państwa członkowskie powinny współpracować na rzecz zapewnienia szybkiej ratyfikacji Traktatu z Marrakeszu;

132.  podkreśla, że wszelkie zmiany prawodawstwa w dziedzinie praw autorskich i pokrewnych powinny zapewniać osobom niepełnosprawnym dostęp do utworów i usług chronionych prawem autorskim i prawami pokrewnymi we wszelkich formatach; przypomina, że Komisja ma przedstawić wnioski ustawodawcze dotyczące wyjątków i ograniczeń praw autorskich i pokrewnych w celu zapewnienia osobom niepełnosprawnym dostępu do utworów i usług chronionych tymi prawami;

133.  podkreśla rolę systemów cyfrowych dla osób niepełnosprawnych jako narzędzia ułatwiającego im udział we wszystkich dziedzinach życia społecznego i zaleca dalsze badanie możliwości wykorzystania technologii otoczenia wspomagającego nauczanie; uznaje, że nieproporcjonalna liczba osób niepełnosprawnych nie korzysta obecnie z internetu, pozostaje na marginesie rozwoju cyfrowego i w związku z tym nie ma dostępu do informacji, możliwości, nauki nowych umiejętności i do istotnych usług; apeluje zatem do prawodawców na szczeblu krajowym i unijnym, by uwzględniali postanowienia o dostępności przy wdrażaniu przepisów dotyczących jednolitego rynku cyfrowego, włączali kwestie dostępności do treści cyfrowych do wszystkich odpowiednich dziedzin polityki, inicjowali programy szkoleniowe dla liderów cyfryzacji w obrębie społeczności, by zachęcić większą liczbę osób niepełnosprawnych do korzystania z internetu, oraz podejmowania działania niezbędne do zwalczania cyberprzestępczości i cyberprzemocy; zwraca się do Komisji i do państw członkowskich o zapewnienie, by prawa własności intelektualnej nie były dla osób niepełnosprawnych nadmierną ani dyskryminującą przeszkodą w dostępie do dóbr kultury, oraz o wprowadzenie obowiązkowego wyjątku od prawa autorskiego, dotyczącego przypadków niekomercyjnego wykorzystania na potrzeby osób niepełnosprawnych, jeżeli przypadki te są bezpośrednio związane z niepełnosprawnością i mają charakter niekomercyjny, w zakresie, w jakim wymaga tego dana niepełnosprawność; zwraca się o przyjęcie we wszystkich dziedzinach polityki UE przekrojowego podejścia do praw człowieka przysługujących osobom niepełnosprawnym;

134.  przypomina, że sport to niezwykle wartościowe narzędzie włączenia społecznego, ponieważ daje możliwości kontaktu z innymi osobami i nabywania umiejętności społecznych; zwraca się do Komisji i państw członkowskich, by zgodnie z postanowieniami art. 30 Konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych uruchomiły specjalne programy mające poprawiać dostęp osób niepełnosprawnych do zajęć i imprez sportowych; zauważa, że prawo do pełnego dostępu do działań kulturalnych czy rekreacyjnych to prawo fundamentalne, dlatego wzywa Komisję do poprawy dostępności do tego rodzaju imprez, obiektów, towarów i usług, również w dziedzinie audiowizualnej; z zadowoleniem przyjmuje inicjatywy mające na celu opracowanie odpowiednich podpisów lub audiodeskrypcji utworów, zwłaszcza audiowizualnych, aby udostępnić je osobom niepełnosprawnym;

135.  jest zdania, że narzędzia cyfrowe dla osób niepełnosprawnych powinny być tak opracowane, aby umożliwić integrację niepełnosprawnych sportowców, jak również sprzyjać platformom umożliwiającym pracę na odległość i współdzielenie stanowisk pracy; uważa ponadto, że jakość nauczania i infrastruktura sportowa w szkołach powinny być dostosowane do potrzeb dzieci niepełnosprawnych oraz że w każdym państwie członkowskim należy wprowadzić krajowe i regionalne strategiczne ramy polityki dotyczące uczenia się przez całe życie, zawierające konkretne środki służące rozwojowi umiejętności osób niepełnosprawnych;

136.  przypomina, że podprogram MEDIA programu Kreatywna Europa powinien zwracać szczególną uwagę na projekty obejmujące kwestię niepełnosprawności oraz że należy w tym zakresie podkreślić edukacyjną moc filmów i festiwali;

137.  podkreśla znaczenie dostępności w umożliwieniu osobom niepełnosprawnym pełnego korzystania z europejskiej oferty turystycznej;

138.  podkreśla, że usługi turystyczne muszą uwzględniać specjalne potrzeby osób niepełnosprawnych, takie jak łatwy dostęp do informacji i komunikacji oraz do udogodnień takich jak pokoje, łazienki, toalety i inne pomieszczenia;

139.  podkreśla, że zasada „turystyka dla wszystkich” powinna być punktem odniesienia dla wszelkich działań związanych z turystyką, na szczeblu krajowym, regionalnym, lokalnym czy europejskim; stwierdza, że dostawcy usług turystycznych powinni brać pod uwagę potrzeby osób niepełnosprawnych, podejmując działania w zakresie przystosowania obiektów i szkolenia personelu;

Szczególne obowiązki

140.  wzywa do opracowania wskaźników opartych na prawach człowieka i apeluje do państw członkowskich, by przedstawiły ilościowe i jakościowe porównywane dane zdezagregowane według różnych czynników, w tym według płci, wieku, zatrudnienia i niepełnosprawności, dotyczące wszystkich działań prowadzonych w UE; wzywa Komisję do finansowania odpowiednich badań oraz gromadzenia danych, np. na temat dostępności turystyki i opieki zdrowotnej, przemocy i nadużyć wobec osób ze wszystkimi rodzajami niepełnosprawności oraz wykorzystywania tych osób w społeczności i w instytucjach;

141.  wzywa Komisję do harmonizacji gromadzenia danych dotyczących niepełnosprawności za pomocą unijnych sondaży społecznych zgodnie z art. 31 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych w celu dokładnego informowania o zmianach w tym obszarze i identyfikowania tych zmian; podkreśla, że podczas gromadzenia danych należy wykorzystywać metodologie włączające wszystkie osoby niepełnosprawne, również osoby z poważniejszą niepełnosprawnością oraz te przebywające w ośrodkach opieki; przypomina, że wszystkie zgromadzone dane powinny zostać poddane analizie pod kątem zgodności z prawami człowieka i inicjatywami w zakresie ochrony danych, w tym – choć nie wyłącznie – zgodności z przepisami europejskiej konwencji praw człowieka, Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz dyrektywy o prywatności i łączności elektronicznej; podkreśla, że wspomniane sondaże powinny mieć charakter jak najbardziej szczegółowy i ukierunkowany, a po ich zakończeniu należy przeprowadzić stosowne analizy i warsztaty gwarantujące podjęcie odpowiednich i skutecznych działań;

142.  wzywa Komisję do systematycznego uwzględniania praw osób niepełnosprawnych wszędzie w unijnej polityce i programach współpracy międzynarodowej;

143.  podkreśla, jak istotne jest osiągnięcie wszystkich celów zrównoważonego rozwoju związanych z niepełnosprawnością, w szczególności celu 4 dotyczącego zapewnienia wszystkim równego dostępu do dobrej jakości kształcenia, jak również potrzebę zwiększenia liczby szkół posiadających dostęp do infrastruktury i materiałów dostosowanych do potrzeb uczniów niepełnosprawnych, inwestowania w rozwój kwalifikacji zawodowych nauczycieli na potrzeby edukacji włączającej oraz uczestnictwa dzieci w życiu szkoły i społeczności;

144.  podkreśla zobowiązanie, by nie pozostawiać nikogo na marginesie, a także odniesienia do niepełnosprawności w celach zrównoważonego rozwoju, konkretnie w sekcjach dotyczących edukacji, wzrostu i zatrudnienia, nierówności i dostępności osiedli ludzkich, a także jeśli chodzi o gromadzenie danych i monitorowanie celów zrównoważonego rozwoju, i zaleca, aby UE przejęła inicjatywę w zakresie wdrażania celów zrównoważonego rozwoju uwzględniających perspektywę niepełnosprawności; podkreśla również odniesienia do ram z Sendai dotyczących ograniczania ryzyka klęsk żywiołowych;

145.  zaleca, aby UE przejęła inicjatywę w zakresie wdrażania programu działań na rzecz zrównoważonego rozwoju do roku 2030 z uwzględnieniem osób niepełnosprawnych, a także opracowała plan prac i zaplanowała jego przegląd śródokresowy, aby zagwarantować mechanizm monitoringu i oceny, a także zapewnić rozliczalność UE;

146.  zachęca Komisję do opracowania planu wdrożenia celów zrównoważonego rozwoju oraz inicjatyw z zakresu zmniejszania ryzyka związanego z klęskami żywiołowymi zgodnie z Konwencją ONZ o prawach osób niepełnosprawnych; podkreśla, że taki plan powinien wnieść istotny wkład w zdefiniowanie wskaźników w dziedzinie niepełnosprawności i integracji społeczno-gospodarczej; podkreśla, że ubóstwo, ochrona socjalna, opieka zdrowotna, przemoc wobec kobiet, zdrowie i prawa seksualne i reprodukcyjne, dostęp do wody, infrastruktury sanitarnej i energii, odporność na klęski żywiołowe i rejestracja urodzeń to zagadnienia, które zasługują na szczególną uwagę w definiowaniu wskaźników dotyczących celów zrównoważonego rozwoju;

147.  podkreśla, że wszystkie unijne strategie polityczne i programy, zarówno wewnętrzne, jak i zewnętrzne, muszą być zgodne z Konwencją ONZ o prawach osób niepełnosprawnych, a także wprowadzać środki specjalne gwarantujące uwzględnianie praw osób niepełnosprawnych we wszystkich dziedzinach, w tym w polityce i programach odnoszących się do kwestii humanitarnych i rozwoju; wzywa w związku z tym UE do przyjęcia zharmonizowanej polityki rozwoju z włączeniem niepełnosprawności oraz do ustanowienia systematycznego i zinstytucjonalizowanego podejścia do uwzględniania praw osób niepełnosprawnych wszędzie w unijnej polityce i programach współpracy międzynarodowej;

148.  zaleca, by delegacje i agencje UE wykazywały dostateczne zrozumienie dla strategii w sprawie niepełnosprawności UE, a zatem by w swoich pracach uwzględniały potrzebę integracji i dostępności; sugeruje utworzenie w Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych punktu kontaktowego ds. Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych; domaga się, by wszystkie szkolenia dotyczące praw człowieka prowadzone w ramach misji wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony (WPBiO) w trybie pilnym uzupełniono o perspektywę niepełnosprawności;

149.  Ponadto wzywa UE do:

   opracowania większej liczby projektów rozwojowych skupiających się szczególnie na osobach niepełnosprawnych;
   stworzenia mechanizmu budowania zdolności i wymiany dobrych praktyk między poszczególnymi instytucjami UE oraz między UE a jej państwami członkowskimi, dotyczącymi pomocy humanitarnej obejmującej osoby niepełnosprawne i dostępnej dla tych osób;
   wprowadzenia punktów kontaktowych ds. zagadnień związanych z niepełnosprawnością w delegaturach UE posiadających stanowisko wyszkolonego operatora mogącego współdziałać z osobami niepełnosprawnymi dzięki oferowaniu stosownych kompetencji i fachowej wiedzy;
   zajęcia się kwestią niepełnosprawności w dialogach z krajami partnerskimi oraz wspierania współpracy strategicznej z organizacjami pozarządowymi krajów partnerskich zajmującymi się kwestią niepełnosprawności;
   dokonania przeglądu wieloletnich ram finansowych i Europejskiego Funduszu Rozwoju w kontekście Konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych;
   uwzględnienia odniesienia do głównych kwestii związanych z niepełnosprawnością we wszystkich strategiach politycznych UE w ewentualnym nowym konsensusie europejskim w sprawie rozwoju;
   rozważenia przeznaczenia funduszy przewidzianych na wszystkie strategie i programy współpracy międzynarodowej UE na programy narodowe poświęcone osobom niepełnosprawnym;
   zapewnienia dzieciom, które mogą być zagrożone, niezwłocznej, odpowiedniej i kompleksowej opieki z uwagi na znaczenie wczesnej interwencji w takich przypadkach;

150.  z zadowoleniem przyjmuje nowy cel 12 w planie działania UE dotyczącym praw człowieka i demokracji na lata 2015–2019; wzywa Komisję, aby zagwarantowała, że kwestia wdrażania Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych będzie systematycznie poruszana w dialogu dotyczącym praw człowieka z krajami trzecimi; wzywa specjalnego przedstawiciela UE ds. praw człowieka, aby ukierunkowywał i monitorował postępy w tej dziedzinie, ze szczególnym uwzględnieniem dążeń do standaryzacji w dziedzinie dostępności;

151.  popiera skuteczne włączenie osób z niepełnosprawnością do społeczeństwa, w szczególności do społeczności lokalnych, oraz finansowanie usług dla osób mieszkających samodzielnie dzięki programom w ramach instrumentów finansowania działań zewnętrznych; apeluje o bardziej ukierunkowane wykorzystanie funduszy strukturalnych UE; wzywa do przeprowadzenia śródokresowej oceny zewnętrznych instrumentów finansowych, aby ocenić ich skuteczność w zakresie integracji osób niepełnosprawnych w ich społecznościach, usuwania barier oraz wspierania dostępności; domaga się ponadto, by w programach UE zaprzestano dokonywania wszelkich wydatków, które wspierają instytucjonalizację i utrwalają segregację osób niepełnosprawnych; apeluje o wzmocnienie i monitorowanie wydatków w konsultacji z organizacjami osób niepełnosprawnych;

152.  sugeruje, by wszystkie osoby zatrudnione przez UE do zarządzania jej granicami zewnętrznymi oraz w ośrodkach przyjmowania osób ubiegających się o azyl przeszły specjalne szkolenie dotyczące potrzeb osób niepełnosprawnych, by zapewnić zaspokojenie tych potrzeb;

153.  z zadowoleniem przyjmuje wycofanie się Komisji z udziału w niezależnych ramach monitorowania (ramach UE); zobowiązuje się do znalezienia najbardziej odpowiedniej struktury ram UE, aby zapewnić ich pełną zgodność z Konwencją o prawach osób niepełnosprawnych oraz z zasadami paryskimi, i wzywa do wdrożenia Konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych przez Unię Europejską oraz do przeglądu i zmiany kodeksu postępowania pomiędzy Radą, państwami członkowskimi i Komisją zawierającego wewnętrzne ustalenia dotyczące wdrażania przez Unię Europejską i reprezentowania Unii w odniesieniu do Konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych, a także o włączenie w te prace Parlamentu Europejskiego;

154.  podkreśla potrzebę poprawy współpracy politycznej w tych ramach, z uwzględnieniem zasobów finansowych i ludzkich, aby zapewnić możliwość wypełnienia zobowiązań i wdrożenia zaleceń określonych w Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych;

155.  przywiązuje najwyższą wagę do art. 33 Konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych („Wdrażanie i monitorowanie na szczeblu krajowym”) oraz do 76. i 77. punktu uwag podsumowujących komitetu ONZ, dlatego też z zadowoleniem przyjmuje zgodę komitetu ONZ na udział Parlamentu Europejskiego w ramach UE;

156.  wzywa organy budżetowe do przydzielenia odpowiednich zasobów, aby umożliwić ramom UE pełnienie przewidzianych funkcji w sposób niezależny;

157.  przypomina, że Komisja Petycji zapewnia czynną ochronę obywateli europejskich (osób fizycznych lub prawnych) zgodnie z art. 227 TFUE, umożliwiając im składanie skarg dotyczących naruszenia ich praw przez instytucje europejskie, krajowe i lokalne, w tym przez instytucje powstałe w związku ze stosowaniem polityki europejskiej mającej na celu stosowanie Konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych, zgodnie z załączoną do traktatu Deklaracją dotyczącą rozgraniczenia kompetencji;

158.  zwraca uwagę, że Komisję Petycji uznaje się za instrument instytucjonalny UE (wraz z Rzecznikiem Praw Obywatelskich, mianowanym, by bronić obywateli w razie niewłaściwego administrowania), mogący pełnić funkcję ochronną w ramach UE, zgodnie z zasadami funkcjonowania krajowych instytucji mających chronić i wspierać prawa człowieka („zasady paryskie”), przyjętymi przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w rezolucji nr 48/134 z 1993 r.;

159.  zaznacza, że w celu wykonywania roli ochronnej Komisja Petycji oddaje do dyspozycji niezależnego nadzoru swoje uprawnienia do prowadzenia wstępnych postępowań wyjaśniających w sprawie naruszenia prawa UE wdrażającego Konwencję ONZ o prawach osób niepełnosprawnych, przekazywania petycji innym komisjom parlamentarnym w celu przeprowadzenia dochodzenia lub podjęcia innych odpowiednich działań, a także odbywania wizyt w terenie w celu zebrania informacji i nawiązania kontaktu z organami krajowymi;

160.  przypomina, że co roku Komisja Petycji otrzymuje od osób niepełnosprawnych znaczną liczbę petycji ukazujących realia życia milionów osób w całej Europie, które codziennie napotykają trudności, jeśli chodzi o dostęp do pracy i zatrudnienia, edukacji i transportu lub udział w życiu politycznym, publicznym i kulturalnym; podkreśla znaczenie art. 29 Konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych, dotyczącego udziału i niedyskryminacji osób niepełnosprawnych w życiu politycznym i publicznym;

161.  przypomina, że często petycje, na które zwrócono największą uwagę, były popierane przez organizacje społeczeństwa obywatelskiego reprezentujące osoby niepełnosprawne, dlatego należy wspierać i propagować rolę ochronną oraz skuteczność petycji wskazujących na łamanie praw tych osób; docenia rolę odgrywaną przez te organizacje we wspieraniu włączenia społecznego i poprawie jakości życia osób niepełnosprawnych;

162.  odnotowuje petycje opisujące przypadki nadużyć w niektórych państwach członkowskich, jeśli chodzi o zapewnienie osobom niepełnosprawnym środków utrzymania, dotyczące nie tylko niewypłacania dodatków gwarantowanych prawem, ale również takich przypadków jak ten przedstawiony w petycji 1062/2014, w której władzom zarzuca się wydanie arbitralnych decyzji administracyjnych w celu zmniejszenia przyznanych uprzednio świadczeń, na podstawie wątpliwej oceny medycznej stwierdzającej znacznie mniejszy stopień niepełnosprawności; zwraca się do zainteresowanych organów krajowych, regionalnych i lokalnych, by wykazywały większą wrażliwość, jeśli chodzi o wpływ takich działań na życie danych osób i ich rodzin, oraz zwraca się do Komisji, aby dokładnie monitorowała poszczególne wdrażane w państwach członkowskich strategie polityczne i powiązane z nimi środki dotyczące niepełnosprawności;

163.  zauważa, że niektóre państwa członkowskie, które ratyfikowały Konwencję ONZ o prawach osób niepełnosprawnych, muszą jeszcze utworzyć lub wyznaczyć organy do wdrożenia i monitorowania konwencji, zgodnie z art. 33; odnotowuje fakt, że pracę już powstałych organów, w szczególności mechanizmów monitorowania utworzonych na mocy art. 33 ust. 2, hamuje brak zasobów finansowych i kadrowych, a także brak solidnej podstawy prawnej do ich wyznaczenia;

164.  apeluje do państw członkowskich, by przydzieliły mechanizmom monitorowania utworzonym na mocy art. 33 ust. 2 wystarczające i stałe zasoby finansowe i kadrowe, pozwalające tym mechanizmom na wypełnianie ich zadań; uważa, że powinny one również gwarantować niezależność mechanizmów monitorowania przez zapewnienie, że w ich składzie i działaniach uwzględnione zostaną zasady paryskie dotyczące funkcjonowania krajowych instytucji ds. praw człowieka, zgodnie z art. 33 ust. 2, co można by wesprzeć, tworząc formalną podstawę prawną jasno określającą rolę i zakres działania mechanizmów; wzywa państwa członkowskie, które jeszcze nie wyznaczyły organów przewidzianych w art. 33, by uczyniły to jak najszybciej i przydzieliły im zasoby i uprawnienia umożliwiające skuteczne wdrażanie i monitorowanie obowiązków wynikających z konwencji;

165.  podkreśla, że sieć ds. Konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych wymaga wzmocnienia w celu odpowiedniego skoordynowania wdrażania Konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych zarówno w wymiarze wewnętrznym, jak i na szczeblu międzyinstytucjonalnym, przy jednoczesnym czynnym zaangażowaniu osób niepełnosprawnych i przy zapewnieniu ścisłych konsultacji z nimi za pośrednictwem organizacji przedstawicielskich w ramach wszystkich działań i posiedzeń sieci;

166.  apeluje do wszystkich instytucji, agencji i organów UE o ustanowienie punktów kontaktowych oraz podkreśla potrzebę wprowadzenia horyzontalnego międzyinstytucjonalnego mechanizmu koordynacji w dyrekcjach generalnych i instytucjach UE; apeluje o to, by warunki tej współpracy zostały określone w strategii dotyczącej wdrażania Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych;

167.  wzywa do wzmocnienia koordynacji międzyinstytucjonalnej między mechanizmami wdrażania poszczególnych instytucji UE;

Wypełnianie postanowień konwencji przez instytucje Unii Europejskiej (jako administrację publiczną)

168.  uważa za istotny fakt, że Komisja Petycji organizuje ukierunkowane wydarzenia poświęcone petycjom dotyczącym niepełnosprawności, i podkreśla ważną rolę dialogu z licznymi zainteresowanymi stronami i ich wkładu, w tym rolę innych właściwych komisji Parlamentu Europejskiego, członków ram UE ds. Konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych, organizacji społeczeństwa obywatelskiego reprezentujących osoby niepełnosprawne oraz przedstawicieli środowiska naukowego;

169.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że wysłuchanie publiczne pt. „Ochrona praw osób niepełnosprawnych z perspektywy otrzymanych petycji” zorganizowane przez Komisję Petycji w dniu 15 października 2015 r. spełniało wysokie standardy dostępności, i zaleca, by wszystkie przyszłe posiedzenia komisji Parlamentu były dostępne dla osób niepełnosprawnych;

170.  z zadowoleniem przyjmuje wykorzystanie alfabetu Braille’a w komunikacji ze składającymi petycje i zachęca wszystkie instytucje UE do używania w komunikacji z obywatelami języka migowego, formatów ułatwiających odczytanie informacji oraz alfabetu Braille’a, aby kontynuować i zintensyfikować działania na rzecz włączenia obywateli w prace instytucji i w integrację europejską;

171.  zwraca się do państw członkowskich i instytucji UE o zapewnienie, by informacje o możliwości udziału w procesach konsultacji były wyraźne i szeroko rozpowszechnione w postaci komunikatów dostępnych dla osób niepełnosprawnych i sformułowanych przy użyciu alfabetu Braille’a czy w formacie ułatwiającym odczytanie informacji;

172.  wzywa państwa członkowskie i instytucje UE do zapewnienia jasnego i szerokiego informowania o możliwościach udziału w procesach konsultacji, z wykorzystaniem dostępnych środków komunikacji, aby możliwe było przekazywanie informacji w innych formach, takich jak alfabet Braille’a i formaty ułatwiające odczytanie informacji, oraz aby wysłuchania publiczne oraz otwarte posiedzenia, na których omawiane są proponowane regulacje i strategie polityczne, były w pełni dostępne dla osób niepełnosprawnych, w tym dla osób z niepełnosprawnością intelektualną i osób mających trudności w uczeniu się;

173.  podkreśla potrzebę wspomagania rzeczywistego udziału i wolności wypowiedzi osób niepełnosprawnych podczas wydarzeń publicznych i spotkań organizowanych przez instytucje lub w ich pomieszczeniach, przez zapewnienie napisów dla niesłyszących i tłumaczeń na język migowy oraz wydawanie dokumentów w alfabecie Braille’a i w formatach ułatwiających czytanie;

174.  wzywa Radę Najwyższą Szkół Europejskich, w tym Komisję, do zapewnienia dobrej jakościowo edukacji włączającej w Szkołach Europejskich zgodnie z wymaganiami Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych w zakresie multidyscyplinarnej oceny, integracji dzieci niepełnosprawnych oraz zapewnienia racjonalnych usprawnień, przy zagwarantowaniu integrującego udziału niepełnosprawnych rodziców;

175.  zwraca się do instytucji, aby wspierały i promowały pracę europejskiej agencji na rzecz edukacji dostosowanej i włączającej;

176.  wzywa UE do przeprowadzenia przeglądu zasad wspólnego systemu ubezpieczenia chorobowego, systemu emerytalnego i środków zabezpieczenia społecznego i opieki społecznej związanych z niepełnosprawnością, by zapewnić niedyskryminowanie osób niepełnosprawnych i równe szanse dla nich, m.in. przez uznanie potrzeb zdrowotnych związanych z niepełnosprawnością za odrębne od potrzeb wynikających z chorób, oraz by wspierać niezależne życie i pracę dzięki zwrotowi dodatkowych kosztów urządzeń lub usług potrzebnych do pracy (m.in. drukarek brajlowskich, aparatów słuchowych, usług tłumaczy na język migowy, usług opracowywania napisów dla niesłyszących itp.);

177.  wzywa instytucje, agencje i organy, by w ramach otwartego procesu uwzględniającego niepełnosprawność zapewniły pełne i skuteczne wdrożenie wszystkich istniejących regulaminów pracowniczych zgodnie z Konwencją o prawach osób niepełnosprawnych oraz opracowanie przepisów wewnętrznych i postanowień z zachowaniem pełnej zgodności z Konwencją o prawach osób niepełnosprawnych w celu uwzględnienia uwag podsumowujących;

178.  wzywa do zapewnienia odpowiednich, opartych na potrzebach i zgodnych z zasadami konwencji racjonalnych usprawnień dla osób niepełnosprawnych – lub osób mających niepełnosprawnych członków rodziny wymagających opieki – które pracują w służbach instytucji europejskich, ze szczególnym uwzględnieniem potrzeb osób niepełnosprawnych;

179.  apeluje do instytucji, aby przyjęły kompleksowe zasady naboru, zatrzymywania i awansu pracowników, z uwzględnieniem tymczasowych działań pozytywnych, w celu aktywnego i znacznego zwiększania liczby niepełnosprawnych urzędników, pracowników i stażystów, w tym osób z niepełnosprawnością psychospołeczną i intelektualną, zgodnie z art. 5 dyrektywy 2000/78/WE;

180.  zaleca, aby w porozumieniu z organizacjami reprezentującymi osoby niepełnosprawne opracowano kompleksowe moduły szkoleniowe dla pracowników z zakresu Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, z ukierunkowaniem na personel pierwszego kontaktu, kierownictwo i personel zajmujący się zamówieniami publicznymi;

181.  apeluje do instytucji UE, aby zapewniły dostępność swoich treści internetowych oraz aplikacji, w tym treści zamieszczanych w intranecie oraz wszystkich dokumentów i materiałów audiowizualnych, przy jednoczesnym zapewnieniu fizycznej dostępności ich siedzib;

182.  wzywa Komisję do ścisłej współpracy z innymi instytucjami, organami i agencjami UE, a także z państwami członkowskimi w celu koordynacji skutecznych i systematycznych działań wynikających z uwag podsumowujących, w miarę możliwości na podstawie strategii wdrażania konwencji;

183.  wzywa UE i jej państwa członkowskie, aby przy podejmowaniu działań wdrażających odnoszące się do nich uwagi podsumowujące zapewniły konsultacje z osobami niepełnosprawnymi oraz ich ustrukturyzowane i systematyczne uczestnictwo;

184.  w odniesieniu do art. 35 Konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych, który zobowiązuje państwa członkowskie będące sygnatariuszami konwencji do przedstawienia sprawozdania wstępnego, a następnie kolejnych sprawozdań na temat wdrażania konwencji, uważa, że sprawozdania te powinny być przedkładane co cztery lata i opracowywane z udziałem organizacji osób niepełnosprawnych;

o
o   o

185.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz Komisji.

(1) Dz.U. L 23 z 27.1.2010, s. 35.
(2) CRPD/C/EU/CO/1.
(3) CRPD/C/EU/Q/1.
(4) A/RES/64/142.
(5) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 320.
(6) Dz.U. L 303 z 2.12.2000, s. 16.
(7) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0059.
(8) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0321.
(9) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0320.
(10) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0286.
(11) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0261.
(12) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0208.
(13) Dz.U. C 75 z 26.2.2016, s. 130.
(14) Dz.U. C 131 E z 8.5.2013, s. 9.
(15) Dz.U. C 212 E z 5.8.2010, s. 23.
(16) CURIA, sprawy połączone C-335/11 i C-337/11 HK Danmark, 11 kwietnia 2013 r., pkt 29–30; CURIA, sprawa C-363/12 Z, 18 marca 2014 r., pkt 73; CURIA, sprawa C-356/12 Glatzel, 22 maja 2014 r., pkt 68.
(17) Raport Agencji Praw Podstawowych zatytułowany „Violence against children with disabilities: legislation, policies and programmes in the EU” („Przemoc wobec dzieci niepełnosprawnych: prawodawstwo, polityki i programy w UE”), http://fra.europa.eu/sites/default/files/fra_uploads/fra-2015-violence-against-children-with-disabilities_en.pdf
(18) Raport Agencji Praw Podstawowych zatytułowany „Violence against women: an EU-wide survey. Main results” („Przemoc wobec kobiet. Badanie na poziomie Unii Europejskiej. Najważniejsze wyniki”), http://fra.europa.eu/sites/default/files/fra-2014-vaw-survey-main-results-apr14_en.pdf
(19) Van Straaten i in. (2015), „Self-reported care needs of Dutch homeless people with and without a suspected intellectual disability: a 1.5-year follow-up study” („Zapotrzebowanie na opiekę wśród żyjących w Holandii osób bezdomnych z podejrzeniem oraz bez podejrzenia niepełnosprawności intelektualnej – z ich perspektywy: półtoraroczne badanie kontrolne”), w: „Health Soc Care Community” z 1 października 2015 r., Epub 1 października 2015 r.
(20) Dane EU-SILC z 2012 r.
(21) Dz.U. C 56 E z 26.2.2013, s. 41.
(22) COM(2015)0615.
(23) Dz.U. C 45 E z 23.2.2010, s. 71.


Sprzeciw wobec aktu wykonawczego: dopuszczone oświadczenia zdrowotne dotyczące żywności
PDF 335kWORD 76k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 7 lipca 2016 r. w sprawie projektu rozporządzenia Komisji zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 432/2012 ustanawiające wykaz dopuszczonych oświadczeń zdrowotnych dotyczących żywności, innych niż oświadczenia odnoszące się do zmniejszenia ryzyka choroby oraz rozwoju i zdrowia dzieci (D44599/02 – 2016/2708(RPS))
P8_TA(2016)0319B8-0842/2016

Parlament Europejski,

–  uwzględniając projekt rozporządzenia Komisji (D44599/02),

–  uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności(1), w szczególności jego art. 13 ust. 3,

–  uwzględniając opinię wydaną dnia 12 kwietnia 2016 r. przez komitet, o którym mowa w art. 25 ust. 1 wyżej wspomnianego rozporządzenia,

–  uwzględniając art. 5a ust. 3 lit. b) decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji(2),

–  uwzględniając projekt rezolucji Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności,

–  uwzględniając art. 106 ust. 2 i 3 oraz art. 106 ust. 4 lit. c) Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 zobowiązuje Komisję do ustalenia do dnia 19 stycznia 2009 r. konkretnych profili składników odżywczych, którym musi odpowiadać żywność lub pewne kategorie żywności, aby mogły być one opatrzone oświadczeniem żywieniowym lub zdrowotnym, oraz warunki stosowania oświadczeń żywieniowych lub zdrowotnych w stosunku do żywności lub kategorii żywności w odniesieniu do profili składników odżywczych;

B.  mając na uwadze, że zgodnie z art. 2 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 „oświadczenie zdrowotne” oznacza każde oświadczenie, które stwierdza, sugeruje lub daje do zrozumienia, że istnieje związek pomiędzy kategorią żywności, daną żywnością lub jednym z jej składników a zdrowiem;

C.  mając na uwadze, że istnieją uzasadnione obawy, iż oświadczenia, zgodnie z którymi kofeina pomaga zwiększyć uwagę i poprawia koncentrację, nie wskazują na związek między spożyciem kofeiny a „zdrowiem”;

D.  mając na uwadze, że Komisja nadal nie określiła tych profili składników odżywczych;

E.  mając na uwadze, że puszka napoju energetycznego o pojemności 250 ml może zawierać do 27 g cukru i 80 mg kofeiny;

F.  mając na uwadze, że Światowa Organizacja Zdrowia zaleca, by dzienne zapotrzebowanie na energię dorosłych i dzieci pochodzące z cukrów prostych nie przekraczało 10 % i że dalsze ograniczenie tego spożycia do poniżej 5 % (ok. 25 g) dziennie przyniosłoby dodatkowe korzyści dla zdrowia(3);

G.  mając na uwadze, że EFSA ustaliła, iż wysokie spożycie cukrów zawartych w słodzonych cukrem napojach może przyczyniać się do przybierania na wadze;

H.  mając na uwadze, że proponowane oświadczenia zdrowotne mogą sprzyjać konsumpcji napojów energetycznych, w związku z czym można się spodziewać, że dzienne spożycie cukru i kofeiny przekroczy zalecaną maksymalną dawkę dzienną;

I.  mając na uwadze, że art. 3 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 zakazuje wykorzystywania oświadczeń zdrowotnych, które zachęcają do nadmiernego spożycia danej żywności;

J.  mając na uwadze, że zgodnie z projektem rozporządzenia Komisji oświadczenia, zgodnie z którymi kofeina pomaga zwiększyć uwagę i poprawia koncentrację, nie powinny być wykorzystywane w przypadku żywności skierowanej do dzieci i młodzieży;

K.  mając na uwadze, że młodzież stanowi największą grupę konsumentów napojów energetycznych;

L.  mając na uwadze, że 68 % młodzieży i 18 % dzieci pije regularnie napoje energetyczne;

M.  mając na uwadze, że opracowany przez sektor napojów energetycznych dobrowolny Kodeks praktyk dotyczących wprowadzania do obrotu i etykietowania napojów energetycznych zobowiązuje jedynie, by nie wprowadzać na rynek napojów dla dzieci w wieku poniżej 12 lat(4);

N.  mając na uwadze, że w praktyce trudno jest kontrolować, czy napoje energetyczne opatrzone proponowanymi oświadczeniami nie są sprzedawane dzieciom bez względu na to, czy są skierowane do dzieci czy młodzieży, w związku z czym załączone do tych oświadczeń warunki użytkowania stają się nieefektywne; mając na uwadze, że w każdym razie nic nie stoi na przeszkodzie wprowadzaniu do obrotu takich napojów dla młodzieży;

O.  mając na uwadze, że zgodnie z art. 3 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 oświadczenia żywieniowe i zdrowotne nie mogą być niejednoznaczne lub wprowadzające w błąd;

P.  mając na uwadze, że warunek lub ograniczenie, że proponowane oświadczenia nie mogą być wykorzystywane w przypadku żywności skierowanej do dzieci i młodzieży, uczyniłby je niejednoznacznymi, jeżeli chodzi o potencjalny niepożądany wpływ takiej żywności na zdrowie ludzkie;

Q.  mając na uwadze, że w przeszłości (co Sąd potwierdził w przypadku dekstrozy) Komisja odmówiła zatwierdzania oświadczeń zdrowotnych, które kierowały do konsumentów sprzeczny i niejednoznaczny przekaz, choć miały zostać zatwierdzone z zastrzeżeniem spełnienia szczególnych warunków użytkowania i/lub towarzyszyły im dodatkowe nadruki lub ostrzeżenia(5);

R.  mając na uwadze, że w opinii naukowej Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności dotyczącej bezpieczeństwa kofeiny stwierdzono, że brak jest dostatecznych informacji, na podstawie których można określić bezpieczny poziom spożycia kofeiny przez dzieci, ale że spożycie na poziomie 3 mg na kg wagi ciała dziennie prawdopodobnie nie stanowi zagrożenia dla dzieci i młodzieży(6);

S.  mając na uwadze, że jak określono w art. 3 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 „oświadczenia żywieniowe i zdrowotne nie mogą [...] zachęcać do nadmiernego spożycia danej żywności lub stanowić przyzwolenie dla niego”;

T.  mając na uwadze, że 25 % nastoletnich konsumentów napojów energetycznych wypija trzy lub więcej puszek na raz oraz że proponowane oświadczenia mogą zachęcać do konsumpcji jeszcze większych ilości takich napojów;

U.  mając na uwadze, że proponowana etykieta ostrzegawcza (warunki użytkowania) nie zawiera żadnego ostrzeżenia dotyczącego maksymalnej konsumpcji na raz, ale odnosi się jedynie do maksymalnego dziennego spożycia;

V.  mając na uwadze, że napoje energetyczne łączy się z takimi dolegliwościami u konsumujących je regularnie dzieci i młodzieży jak bóle głowy, zaburzenia snu i zachowania;

1.  sprzeciwia się przyjęciu projektu rozporządzenia Komisji;

2.  uważa, że projekt rozporządzenia Komisji jest niezgodny z celem i treścią rozporządzenia (WE) nr 1924/2006;

3.  wzywa Komisję do wycofania projektu rozporządzenia;

4.  wzywa państwa członkowskie, by rozważyły wprowadzenie przepisów dotyczących wprowadzania do obrotu napojów o wysokiej zawartości kofeiny lub żywności z dodatkiem kofeiny dla dzieci i młodzieży;

5.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.

(1) Dz.U. L 404 z 30.12.2006, s. 9.
(2) Dz.U. L 184 z 17.7.1999, s. 23.
(3) http://apps.who.int/iris/bitstream/10665/149782/1/9789241549028_eng.pdf?ua=1
(4) http://www.energydrinkseurope.org/wp-content/uploads/2015/01/FINAL_EDE-Code-of-Practice_clean_250914.pdf
(5)Zob. wyrok Sądu z dnia 16 marca 2016 r., Dextro Energy przeciwko Komisji, T-100/15, ECLI:EU:T:2016:150, pkt 74.
(6) http://www.efsa.europa.eu/sites/default/files/consultation/150115.pdf

Zastrzeżenia prawne - Polityka ochrony prywatności