Indeks 
Teksty przyjęte
Środa, 5 października 2016 r. - StrasburgWersja ostateczna
Przystąpienie Peru do konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę *
 Przystąpienie Kazachstanu do konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę *
 Przystąpienie Republiki Korei do konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę *
 Globalne cele oraz zobowiązania UE dotyczące żywienia i bezpieczeństwa żywnościowego na świecie
 Prokuratura Europejska i Eurojust
 Potrzeba europejskiej polityki reindustrializacji w świetle niedawnych spraw Caterpillar i Alstom

Przystąpienie Peru do konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę *
PDF 318kWORD 47 47k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 5 października 2016 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady upoważniającej Republikę Austrii i Rumunię do wyrażenia zgody, w interesie Unii Europejskiej, na przystąpienie Peru do konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę (COM(2016)0367 – C8-0234/2016 – 2016/0168(NLE))
P8_TA(2016)0372A8-0267/2016

(Konsultacja)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek dotyczący decyzji Rady (COM(2016)0367),

–  uwzględniając art. 38 akapit czwarty konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę,

–  uwzględniając art. 81 ust. 3 oraz art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. b) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, na mocy których Rada skonsultowała się z Parlamentem (C8–0234/2016),

–  uwzględniając opinię Trybunału Sprawiedliwości(1) w sprawie wyłącznych kompetencji zewnętrznych Unii Europejskiej w odniesieniu do kwestii wyrażenia zgody na przystąpienie państwa trzeciego do konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę,

–  uwzględniając art. 59 oraz art. 108 ust. 7 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A8-0267/2016),

1.  zatwierdza upoważnienie Republiki Austrii i Rumunii do wyrażenia zgody, w interesie Unii Europejskiej, na przystąpienie Peru do konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich i Peru oraz Stałemu Biuru Haskiej Konferencji Prawa Prywatnego Międzynarodowego.

(1) Opinia Trybunału Sprawiedliwości z dnia 14 października 2014 r., 1/13, ECLI:EU:C:2014:2303.


Przystąpienie Kazachstanu do konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę *
PDF 318kWORD 47 47k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 5 października 2016 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady upoważniającej niektóre państwa członkowskie do wyrażenia zgody, w interesie Unii Europejskiej, na przystąpienie Kazachstanu do konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę (COM(2016)0368 – C8-0232/2016 – 2016/0169(NLE))
P8_TA(2016)0373A8-0268/2016

(Konsultacja)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek dotyczący decyzji Rady (COM(2016)0368),

–  uwzględniając art. 38 akapit czwarty konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę,

–  uwzględniając art. 81 ust. 3 oraz art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. b) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, na mocy których Rada skonsultowała się z Parlamentem (C8-0232/2016),

–  uwzględniając opinię Trybunału Sprawiedliwości(1) w sprawie wyłącznych kompetencji zewnętrznych Unii Europejskiej w odniesieniu do kwestii wyrażenia zgody na przystąpienie państwa trzeciego do konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę,

–  uwzględniając art. 59 oraz art. 108 ust. 7 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A8-0268/2016),

1.  zatwierdza upoważnienie niektórych państw członkowskich do wyrażenia zgody, w interesie Unii Europejskiej, na przystąpienie Kazachstanu do konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich i Kazachstanu oraz Stałemu Biuru Haskiej Konferencji Prawa Prywatnego Międzynarodowego.

(1) Opinia Trybunału Sprawiedliwości z dnia 14 października 2014 r., 1/13, ECLI:EU:C:2014:2303.


Przystąpienie Republiki Korei do konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę *
PDF 318kWORD 47 47k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 5 października 2016 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady upoważniającej niektóre państwa członkowskie do wyrażenia zgody, w interesie Unii Europejskiej, na przystąpienie Republiki Korei do konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę (COM(2016)0372 – C8-0233/2016 – 2016/0173(NLE))
P8_TA(2016)0374A8-0266/2016

(Konsultacja)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek dotyczący decyzji Rady (COM(2016)0372),

–  uwzględniając art. 38 akapit czwarty konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę,

–  uwzględniając art. 81 ust. 3 oraz art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. b) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, na mocy których Rada skonsultowała się z Parlamentem (C8–0233/2016),

–  uwzględniając opinię Trybunału Sprawiedliwości(1) w sprawie wyłącznych kompetencji zewnętrznych Unii Europejskiej w odniesieniu do kwestii wyrażenia zgody na przystąpienie państwa trzeciego do konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę,

–  uwzględniając art. 59 oraz art. 108 ust. 7 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A8-0266/2016),

1.  zatwierdza upoważnienie niektórych państw członkowskich do wyrażenia zgody, w interesie Unii Europejskiej, na przystąpienie Republiki Korei do konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich i Republiki Korei oraz Stałemu Biuru Haskiej Konferencji Prawa Prywatnego Międzynarodowego.

(1) Opinia Trybunału Sprawiedliwości z dnia 14 października 2014 r., 1/13, ECLI:EU:C:2014:2303.


Globalne cele oraz zobowiązania UE dotyczące żywienia i bezpieczeństwa żywnościowego na świecie
PDF 378kWORD 62 62k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 5 października 2016 r. w sprawie kolejnych kroków w kierunku osiągnięcia globalnych celów i zobowiązań UE dotyczących żywienia i bezpieczeństwa żywnościowego na świecie (2016/2705(RSP))
P8_TA(2016)0375B8-1042/2016

Parlament Europejski,

–  uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka z 1948 r., w szczególności jej art. 25, w którym uznaje się prawo do pożywienia za część prawa do odpowiedniego poziomu życia,

–  uwzględniając Międzynarodowy pakt praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych, a zwłaszcza jego art. 11, w którym uznaje się „prawo (…) do odpowiedniego poziomu życia (…), włączając w to odpowiednie wyżywienie”, jak również „podstawowe prawo (…) do wolności od głodu”,

–  uwzględniając przyjęty w 2008 r. Protokół fakultatywny do Międzynarodowego paktu praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych, czyniący z prawa do pożywienia prawo, które można egzekwować na szczeblu międzynarodowym,

–  uwzględniając deklarację rzymską w sprawie światowego bezpieczeństwa żywnościowego przyjętą w 1996 r. na światowym szczycie żywnościowym zwołanym przez Organizację ds. Wyżywienia i Rolnictwa ONZ (FAO),

–  uwzględniając wytyczne dotyczące prawa do pożywienia przyjęte przez FAO w 2004 r., które wskazują państwom, jak realizować zobowiązania dotyczące prawa do pożywienia,

–  uwzględniając badanie FAO zatytułowane „Global food losses and food waste” [Globalne straty żywności i jej marnotrawienie] opublikowane w 2011 r., w którym przedstawione są dokładne informacje na temat ilości corocznie marnotrawionej żywności i strat żywnościowych,

–  uwzględniając drugą międzynarodową konferencję na temat żywienia, która odbyła się w Rzymie w dniach 19–21 listopada 2014 r. oraz sporządzone w jej wyniku dokumenty końcowe, a mianowicie rzymską deklarację dotyczącą żywienia i ramy działania na rzecz bezpieczeństwa żywnościowego i żywienia w przypadku przedłużających się kryzysów,

–  uwzględniając inicjatywę grupy G8 z L’Aquili z 2009 r. na rzecz bezpieczeństwa żywnościowego,

–  uwzględniając ruch na rzecz poprawy stanu wyżywienia (Scaling-Up Nutrition movement, SUN), który dąży do ukierunkowania potencjału i woli podmiotów międzynarodowych w celu wsparcia inicjatyw rządów krajowych i priorytetów służących zaradzeniu problemowi niedożywienia,

–  uwzględniając przyjętą w 2012 r. rezolucję 65.6 Światowego Zgromadzenia Zdrowia (WHA) w sprawie kompleksowego planu realizacji dotyczącego żywienia matek, niemowląt i małych dzieci,

–  uwzględniając inicjatywę Sekretarza Generalnego ONZ „Zero Hunger Challenge” podjętą w ramach Rio +20, wzywającą rządy, społeczeństwo obywatelskie, wspólnoty wyznaniowe, sektor prywatny i instytucje badawcze do zjednoczenia wysiłków na rzecz wyeliminowania głodu i najgorszych form niedożywienia,

–  uwzględniając rezolucję Zgromadzenia Ogólnego ONZ A/RES/70/259 z dnia 1 kwietnia 2016 r. zatytułowaną „Dekada działań w zakresie żywienia (2016–2025)”, która ma na celu wszczęcie nasilonych działań na rzecz wyeliminowania głodu i niedożywienia na świecie oraz zapewnienia powszechnego dostępu do zdrowszych i bardziej zrównoważonych diet dla wszystkich ludzi, niezależnie od tego, kim są i gdzie mieszkają,

–  uwzględniając rezolucję Zgromadzenia Ogólnego ONZ A/RES/70/1 przyjętą dnia 25 września 2015 r., zatytułowaną „Przekształcamy nasz świat: program działań na rzecz zrównoważonego rozwoju do roku 2030”,

–  uwzględniając cele zrównoważonego rozwoju oraz ich połączony i zintegrowany charakter, w szczególności cel 1. (położenie kresu ubóstwu we wszystkich jego przejawach na całym świecie), cel 2. (eliminacja głodu, zapewnienie bezpieczeństwa żywnościowego i lepszego wyżywienia oraz promowanie zrównoważonego rolnictwa) i cel 12. (propagowanie zrównoważonych wzorców konsumpcji i produkcji),

–  uwzględniając Partnerstwo z Pusanu w sprawie skutecznej współpracy na rzecz rozwoju z dnia 1 grudnia 2011 r.(1), w szczególności jego ust. 32, w którym mowa o potrzebie uznania centralnej roli sektora prywatnego dla postępów w zakresie innowacyjności, tworzenia dobrobytu, dochodów i miejsc pracy, mobilizowania zasobów krajowych i dzięki temu przyczyniania się do ograniczenia ubóstwa (1. cel zrównoważonego rozwoju),

–  uwzględniając art. 21 Traktatu o Unii Europejskiej, który stanowi, że działania zewnętrzne Unii muszą przyczyniać się do osiągania celów zrównoważonego rozwoju, przestrzegania praw człowieka i zasady równości płci,

–  uwzględniając art. 208 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, który potwierdza, że przy realizacji strategii politycznych, które mogłyby mieć wpływ na kraje rozwijające się, Unia musi brać pod uwagę cel współpracy na rzecz rozwoju,

–  uwzględniając Konwencję o wsparciu żywnościowym ratyfikowaną przez Unię Europejską w dniu 13 listopada 2013 r.,

–  uwzględniając Światowy pakt w sprawie żywienia na rzecz wzrostu przyjęty na szczycie pod hasłem „Żywienie na rzecz wzrostu”, który odbył się w Londynie w dniu 8 czerwca 2013 r.,

–  uwzględniając komunikat Komisji Europejskiej z dnia 3 października 2012 r. zatytułowany „Podejście UE do kwestii odporności: wyciąganie wniosków z kryzysu bezpieczeństwa żywnościowego” (COM(2012)0586),

–  uwzględniając komunikat Komisji Europejskiej z dnia 12 marca 2013 r. zatytułowany „Zwiększenie roli żywienia matek i dzieci w pomocy zewnętrznej: ramy polityki UE” (COM(2013)0141) oraz konkluzje Rady z dnia 28 maja 2013 r. w sprawie żywienia i bezpieczeństwa żywnościowego w ramach pomocy zewnętrznej,

–  uwzględniając przyjęty przez Komisję Europejską w 2014 r. „Plan działania na rzecz żywienia – Zmniejszenie o 7 mln do roku 2025, liczby dzieci poniżej piątego roku życia cierpiących na zahamowanie wzrostu”(SWD(2014)0234),

–  uwzględniając pierwsze sprawozdanie z postępów w realizacji planu działania Komisji na rzecz żywienia,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji dla Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 grudnia 2014 r. zatytułowane „Wdrażanie unijnej polityki bezpieczeństwa żywnościowego i żywieniowego: pierwsze sprawozdanie dwuletnie” (COM(2014)0712),

–  uwzględniając wspólną globalną ocenę UE, FAO i Światowego Programu Żywnościowego (WFP) opublikowaną w marcu 2016 r., zatytułowaną „Ogólna analiza sytuacji w zakresie bezpieczeństwa żywieniowego i żywnościowego w punktach krytycznych występowania kryzysu żywnościowego”,

–  uwzględniając dobrowolne wytyczne Komitetu ds. Światowego Bezpieczeństwa Żywnościowego z dnia 11 maja 2012 r. dotyczące odpowiedzialnego zarządzania własnością do gruntów, łowisk i lasów w kontekście krajowego bezpieczeństwa żywnościowego,

–  uwzględniając ramy działania na rzecz bezpieczeństwa żywnościowego i żywienia w przypadku przedłużających się kryzysów(2),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 7 czerwca 2016 r. w sprawie nowego sojuszu na rzecz bezpieczeństwa żywnościowego i żywienia(3),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 27 września 2011 r. w sprawie zasad ramowych Unii Europejskiej dotyczących wsparcia krajów rozwijających się w zakresie wyzwań związanych z bezpieczeństwem żywnościowym(4),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 27 listopada 2014 r. w sprawie niedożywienia i niewłaściwego żywienia dzieci w krajach rozwijających się(5),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 30 kwietnia 2015 r. w sprawie wystawy Expo 2015 w Mediolanie zorganizowanej pod hasłem „Wyżywić planetę, energia do życia”(6),

–  uwzględniając „miejski pakt na rzecz polityki żywnościowej w Mediolanie” z dnia 15 października 2015 r.(7), promowany przez Radę Miasta Mediolan i podpisany przez 113 miast na całym świecie, który został przekazany Sekretarzowi Generalnemu ONZ Ban Ki Moonowi i który odzwierciedla kluczową rolę miast w opracowywaniu strategii politycznych w zakresie żywności,

–  uwzględniając pytanie do Komisji w sprawie kolejnych kroków w kierunku osiągnięcia globalnych celów i zobowiązań UE dotyczących żywienia i bezpieczeństwa żywnościowego na świecie (O-000099/2016 – B8-0717/2016),

–  uwzględniając projekt rezolucji Komisji Rozwoju,

–  uwzględniając art. 128 ust. 5 i art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że 2. cel zrównoważonego rozwoju i powiązane z nim założenia mają na celu eliminację głodu i niedożywienia do 2030 r., zwłaszcza poprzez zapewnienie możliwości drobnym producentom rolnym i zwiększenie ich wydajności, a także doprowadzenie do zrównoważonego i odpornego na zmianę klimatu rolnictwa oraz systemów żywnościowych, zdolnych do zapewnienia żywności populacji światowej, której spodziewana liczebność ma wynieść 8,5 miliarda w 2030 r., przy jednoczesnym zapewnieniu ochrony różnorodności biologicznej, środowiska oraz interesów i dobrobytu drobnych producentów rolnych;

B.  mając na uwadze, że drobni producenci rolni, dzięki swoim inwestycjom i produkcji, stanowią największy podmiot sektora prywatnego w dziedzinie rolnictwa, bezpieczeństwa żywnościowego i żywienia;

C.  mając na uwadze, że prawo człowieka do pożywienia może zostać w pełni zagwarantowane tylko wówczas, gdy ograniczy się radykalnie ubóstwo i nierówne traktowanie, zapewni równość i poprawi odporność na wstrząsy, w szczególności poprzez stworzenie opartych na prawach sieci zabezpieczenia społecznego, a także poprzez zapewnienie pełnego udziału szczególnie wrażliwych grup i zagwarantowanie drobnym producentom rolnym i społecznościom pasterskim dostępu do gruntów i ich kontroli, a także zarządzania zasobami i innymi środkami produkcji;

D.  mając na uwadze, że przemysłowa produkcja rolna doprowadziła do zwiększenia emisji gazów cieplarnianych oraz powierzchni upraw monokulturowych, a tym samym do znacznej utraty różnorodności biologicznej i przyspieszenia erozji gleby, podczas gdy gospodarstwa rodzinne i drobni producenci rolni wykazali, że są w stanie dostarczać różnorodnych produktów i zwiększyć produkcję żywności w sposób zrównoważony przy zastosowaniu praktyk agroekologicznych;

E.  mając na uwadze, że dokonano postępów w zmniejszaniu niedożywienia, lecz nadal są one zbyt powolne i nierównomierne, oraz mając na uwadze, że obecnie 795 mln osób na świecie nie otrzymuje wystarczającej ilości żywności, by prowadzić godne, aktywne życie; mając na uwadze, że jedna osoba na trzy cierpi w takiej czy innej formie z powodu niedożywienia;

F.  mając na uwadze, że w 2012 r. WHA zatwierdziło sześć globalnych celów w zakresie żywienia do roku 2025, a mianowicie ograniczenie o 40 % liczby dzieci poniżej piątego roku życia, u których występuje zahamowanie rozwoju, ograniczenie o 50 % przypadków występowania anemii u kobiet w wieku reprodukcyjnym, zmniejszenie o 30 % liczby dzieci o niskiej masie urodzeniowej, zapobieganie wzrostowi występowania nadwagi u dzieci oraz zwiększenie o co najmniej 50 % odsetka dzieci karmionych wyłącznie piersią w pierwszych sześciu miesiącach życia, a także zadbanie o to, by liczba dzieci wychudzonych nie przekraczała 5 %;

G.  mając na uwadze, że karmienie piersią jest najbardziej naturalnym i najlepszym sposobem karmienia niemowląt i małych dzieci, zwłaszcza w krajach rozwijających się, lecz praktyczna niewiedza lub obiekcje kulturowe wciąż jeszcze skutkują tym, że zbyt mała liczba dzieci karmiona jest piersią;

H.  mając na uwadze, że na szczycie pod hasłem „Żywienie na rzecz wzrostu” w 2013 r. UE zobowiązała się do ograniczenia liczby dzieci cierpiących na zahamowanie wzrostu o co najmniej 7 mln do 2025 r. oraz zobowiązała się do przeznaczenia w latach 2014–2020 3,5 mld EUR na osiągnięcie tego celu;

I.  mając na uwadze, że niewłaściwe żywienie w pierwszym 1000 dni życia dziecka ma niezwykle istotne skutki zdrowotne, społeczne i ekonomiczne, i mając na uwadze, że jedno na sześcioro dzieci na świecie ma niedowagę, 41 mln dzieci poniżej piątego roku życia ma nadwagę lub jest otyła, a niedożywienie jest przyczyną śmierci w blisko 45 % przypadków zgonów dzieci poniżej piątego roku życia, co oznacza niepotrzebną śmierć ok. 3 mln małych dzieci rocznie; mając na uwadze, że chroniczne niedożywienie dotyka blisko 161 mln dzieci na świecie;

J.  mając na uwadze, że kobiety są częściej narażone na niedożywienie, powodujące różne poważne skutki, w tym zmniejszenie ich wydajności i zdolności do utrzymywania rodziny, co powoduje, że zjawisko niedożywienia utrwala się z pokolenia na pokolenie;

K.  mając na uwadze, że oczekuje się, iż do 2030 r. liczebność populacji światowej wzrośnie do 8,5 mld;

L.  mając na uwadze, że skuteczne środki mające na celu zwalczanie zjawiska zawłaszczania ziemi w krajach rozwijających się, w tym poprzez konkretne rozwiązania zapewniające bezpieczeństwo własności ziemi, są kluczowe do osiągnięcia globalnych celów i wywiązania się ze zobowiązań UE dotyczących żywienia i bezpieczeństwa żywnościowego na świecie;

M.  mając na uwadze, że niedożywienie i uboga dieta stanowią zdecydowanie najpoważniejsze czynniki ryzyka odpowiedzialne za tak poważny bilans chorób na świecie;

N.  mając na uwadze, że w celu zwalczania niedożywienia należy opracować zrównoważoną politykę rolną sprzyjającą dywersyfikacji upraw, która będzie dostarczała żywności bogatej w składniki odżywcze i pozwoli na dywersyfikację diet; mając na uwadze, że w tym celu kontrola, własność i dostępność cenowa nasion są kluczowe dla zapewnienia bezpieczeństwa żywnościowego drobnych producentów rolnych i gospodarstw rodzinnych;

O.  mając na uwadze, że poszanowanie prawa do pożywienia zależy między innymi od dostępu do ziemi i innych zasobów produkcyjnych;

P.  mając na uwadze, że inwestycyjne umowy handlowe mogą mieć negatywny wpływ na bezpieczeństwo żywnościowe i niedożywienie, jeżeli dzierżawa lub sprzedaż gruntów uprawnych prywatnym inwestorom pozbawia miejscową ludność dostępu do zasobów produkcji niezbędnych do zapewnienia sobie utrzymania lub jeżeli znaczna część produkowanej żywności jest przeznaczona na eksport i sprzedaż na międzynarodowych rynkach, przez co państwo eksportujące staje się bardziej zależne od wahań cen towarów na rynkach międzynarodowych i bardziej na te wahania narażone;

Q.  mając na uwadze, że produkcja biopaliw spowodowała nową presję na światowy system żywnościowy, co spowodowało rywalizację o ziemię i wodę;

R.  mając na uwadze, że niezrównoważona produkcja mięsa ma ujemny wpływ na bezpieczeństwo żywnościowe; mając na uwadze, że jedna trzecia światowej produkcji zboża jest wykorzystywana jako pasza dla zwierząt, natomiast rozwój pastwisk i upraw jest główną przyczyną wylesiania, zwłaszcza w Ameryce Południowej(8);

S.  mając na uwadze, że 240 mln osób w 45 krajach o niskim dochodzie i w krajach ogarniętych konfliktami znajduje się w trudnej sytuacji, jeśli chodzi o dostęp do żywności i wody, a 80 mln osób cierpi z powodu kryzysu żywnościowego, w tym w 2016 r. 41,7 mln osób ucierpiało z powodu zjawiska El Niño, które obecnie przybrało najsilniejszą formę obserwowaną od dziesięcioleci;

T.  mając na uwadze, że według UNICEF każdego dnia 2000 dzieci poniżej piątego roku życia umiera z powodu chorób wywołanych skażeniem wody i że połowa łóżek szpitalnych na świecie zajęta jest przez pacjentów cierpiących na choroby spowodowane niską jakością wody pitnej;

U.  mając na uwadze, że w 2050 r. 70 % światowej populacji będzie mieszkało w miastach i kwestia żywności będzie wymagała bardziej niż kiedykolwiek podejścia przewidującego połączone działania na szczeblu światowym i lokalnym;

V.  mając na uwadze, że bezpieczeństwo żywieniowe jest kluczowym warunkiem wstępnym trwałego wzrostu sprzyjającego włączeniu społecznemu, jako że gospodarcze skutki niedożywienia mogą powodować straty wynoszące ok. 10 % PKB rocznie, a także mając na uwadze, że – jak wynika ze światowego raportu żywieniowego FAO za rok 2015 – każdy dolar wydany na interwencje służące poprawie wyżywienia przynosi zysk w wysokości 16 dolarów;

W.  mając na uwadze, że prywatyzacja nasion, poprzez klauzule dotyczące praw własności intelektualnej i GMO, zagraża suwerenności żywnościowej państw;

1.  potwierdza znaczenie prawdziwie skoordynowanych i przyspieszonych działań podmiotów globalnych, krajowych, lokalnych, rządowych, pozarządowych i prywatnych, w tym podmiotów prowadzących badania naukowe i przemysłowe, jak również darczyńców, w celu zaradzenia problemowi niedożywienia, z myślą o pełnej realizacji programu do roku 2030 oraz osiągnięciu 2. celu zrównoważonego rozwoju, jakim jest wyeliminowanie problemu głodu; wzywa wspólnotę międzynarodową, UE i kraje rozwijające się do powstrzymywania się od opracowywania strategii żywieniowych opartych jedynie na spożyciu kalorii i przepisywaniu środków medycznych (takich jak tabletki zawierające substancje odżywcze) i do zajęcia się podstawowymi przyczynami głodu i niedożywienia; w tym kontekście podkreśla powiązania między rolnictwem, dietami i zdrowiem;

2.  stwierdza, że dzieci w krajach rozwijających się, które karmione są piersią przez ich matki, 15 razy rzadziej umierają na zapalenie płuc i 11 razy rzadziej na biegunkę niż dzieci, które nie są karmione piersią;

3.  apeluje do Komisji Europejskiej, Rady, państw członkowskich i społeczności międzynarodowej, a także do rządów krajów rozwijających się o niezwłoczne uruchomienie długoterminowych inwestycji finansowych w celu zapewnienia bezpieczeństwa żywnościowego i żywieniowego oraz zrównoważonego rolnictwa, jak również o poprawę bezpieczeństwa żywnościowego i żywieniowego dzięki lepszemu zarządzaniu i większej odpowiedzialności oraz o prowadzenie systemowych strategii politycznych dotyczących żywności i żywienia, opartych na prawach i uwzględniających z jednej strony aspekt płci, zrównoważone rolnictwo, dostęp do zasobów naturalnych i ich wykorzystanie, publiczne zasoby wodne, warunki sanitarne i higieniczne oraz, z drugiej strony, stworzenie i rozwijanie integracyjnych, opartych na prawach sieci zabezpieczenia społecznego, skierowanych zwłaszcza do szczególnie wrażliwych i marginalizowanych grup;

4.  podkreśla potrzebę rozwiązania problemów systemowych, które są przyczyną niedożywienia we wszystkich formach; z niepokojem zauważa, że propagowane w przeszłości rolnictwo ukierunkowane na eksport było prowadzone kosztem rolnictwa rodzinnego, zajmującego się uprawami roślin spożywczych na użytek lokalny; uważa, że powrót do inwestowania w lokalną produkcję żywności, skoncentrowany w szczególności na drobnych producentach żywności i praktykach agroekologicznych, jest podstawowym warunkiem powodzenia strategiach żywienia; uważa, iż równie niezbędne jest ustanowienie systemów ochrony socjalnej, które zapewnią wszystkim obywatelom ciągły dostęp do żywności bogatej w substancje odżywcze;

5.  zauważa z niepokojem, że jedna trzecia żywności produkowanej na całym świecie – około 1,3 mld ton – jest marnotrawiona; zwraca uwagę, że najwięcej żywności marnotrawionej jest w Ameryce Północnej i Oceanii – prawie 300 kg żywności na osobę trafia tam do śmieci; zwraca uwagę, że ogółem w UE rocznie trafia do śmieci 88 mln ton żywności, podczas gdy na całym świecie głodują 842 miliony ludzi, co stanowi 12 % ludności świata; podkreśla potrzebę dostosowania wszystkich systemów żywnościowych, aby wyeliminować straty lub marnotrawienie żywności;

6.  pilnie wzywa Komisję i państwa członkowskie do zwrócenia uwagi na spójność polityki na rzecz rozwoju w ich działalności oraz do stosownego rozważenia konsekwencji ich strategii politycznych w dziedzinie handlu, rolnictwa, energii itp. dla globalnego bezpieczeństwa żywnościowego;

7.  wyraża ubolewanie w związku procederem masowego wykupu gruntów przez inwestorów zagranicznych, który uderza w lokalnych drobnych producentów rolnych i przyczynia się do braku bezpieczeństwa żywnościowego na szczeblu lokalnym, regionalnym i krajowym, a także jest przyczyną ubóstwa;

8.  wzywa społeczność międzynarodową i UE do współpracy z państwami w celu wsparcia i wyznaczenia uzależnionych od specyfiki sytuacji, wykonalnych i solidnych celów krajowych w zakresie żywienia zgodnych z celami zrównoważonego rozwoju w dążeniu do ograniczenia zjawiska zahamowania wzrostu i niedożywienia; wzywa Komisję i delegatury UE do promowania skoordynowanych krajowych strategii i podejść w dziedzinie żywienia i bezpieczeństwa żywnościowego oraz do zachęcania do poprawy ich monitorowania i rozliczalności przez kraje partnerskie;

9.  wzywa UE i wspólnotę międzynarodową do promowania na całym świecie „prawa do karmienia piersią” i podkreślania znaczenia karmienia piersią w prowadzonych kampaniach na rzecz zdrowia matki i dziecka;

10.  wzywa państwa członkowskie i instytucje UE do poczynienia wszelkich starań na rzecz szerzenia świadomości europejskiego społeczeństwa w zakresie utrzymującego się ogólnoświatowego problemu niedożywienia, który w szczególności dotyka dzieci i kobiety;

11.  podkreśla, że działania na rzecz zwalczania niedożywienia powinny w pierwszej kolejności wspierać lokalną produkcję żywności i zwraca uwagę na znaczenie wspierania drobnych producentów rolnych i kobiet rolników jako producentów żywności; wzywa UE, aby w ramach globalnej strategii żywienia wspierała kraje rozwijające się i małych producentów rolnych w rozwijaniu lokalnych rynków, lokalnych łańcuchów wartości i lokalnych zakładów przetwórstwa żywności, a także w dostępie do nich, w połączeniu z polityką handlową wspierającą takie wysiłki;

12.  zwraca uwagę, że w sytuacji, w której konwencjonalne rolnictwo charakteryzują monouprawy, przejście od zróżnicowanych systemów upraw do uproszczonych systemów ukierunkowanych na zboża doprowadziło do niedoboru mikroskładników odżywczych w diecie mieszkańców w wielu krajach rozwijających się; wzywa UE, by zobowiązała się, zgodnie z zaleceniami specjalnego sprawozdawcy ONZ ds. prawa do pożywienia, do całkowitego przejścia na agroekologię, które pozwoli krajom wyżywić się samodzielnie i poprawić żywienie, jednocześnie umożliwiając zajęcie się wyzwaniami związanymi ze zmianą klimatu i ubóstwem; w szczególności wzywa UE i rządy krajów rozwijających się do wspierania różnorodności genetycznej upraw, np. poprzez tworzenie lokalnych systemów wymiany nasion oraz przepisów dotyczących nasiennictwa zgodnie z przepisami Międzynarodowego traktatu o zasobach genetycznych roślin dla wyżywienia i rolnictwa, a także do inwestowania w szeroką gamę upraw lokalnych, sezonowych, bogatych w składniki odżywcze i zgodnych z wartościami kulturowymi;

13.  podkreśla, że zawłaszczanie gruntów wynikające z nabywania na dużą skalę gruntów w krajach rozwijających się stanowi nowe zagrożenie dla bezpieczeństwa żywnościowego i żywienia; wzywa Komisję do podjęcia konkretnych środków w celu przeciwdziałania zawłaszczaniu ziemi oraz do opracowania planu działania na rzecz zwalczania masowego wykupu gruntów i zapewnienia skutecznego wdrożenia wytycznych FAO w zakresie własności;

14.  wzywa UE do zniesienia, zgodnie z zasadą spójności polityki na rzecz rozwoju, pochodzących ze środków publicznych zachęt do produkcji biopaliw z roślin uprawnych;

15.  podkreśla, że poziom inwestycji w żywienie pozostaje w gruncie rzeczy nieadekwatny do potrzeb, a na interwencje na rzecz żywienia w 2014 r. przeznaczonych zostało zaledwie 0,57 % światowej oficjalnej pomocy rozwojowej, co zaspokoiło tylko 1,4 % łącznych potrzeb;

16.  oczekuje, że Komisja wywiąże się ze swojego zobowiązania do zainwestowania 3,5 mld EUR w celu ograniczenia liczby dzieci cierpiących na zahamowanie wzrostu o co najmniej 7 mln do 2025 r.; zaznacza, że z obiecanych 3,5 mld EUR jedyne 400 mln EUR zostało przeznaczonych na wsparcie interwencji na rzecz żywienia, natomiast pozostałe 3,1 mld EUR przeznaczono na newralgiczne interwencje związane z żywieniem, dotyczące powiązanych kwestii takich jak rolnictwo, bezpieczeństwo żywnościowe, płeć, woda, kwestie sanitarne, higiena i edukacja, które jednak nie zajmują się koniecznie bezpośrednimi przyczynami niedożywienia dzieci;

17.  podkreśla, że zahamowanie wzrostu – mierzone, gdy dziecko jest zbyt niskie jak na swój wiek, i które występuje w przypadkach, gdy ciągłe nieprawidłowe żywienie oraz powracające infekcje w pierwszym 1000 dni życia uniemożliwiają normalny wzrost i rozwój – jest jedną z najpoważniejszych przeszkód w rozwoju człowieka;

18.  apeluje do Komisji i Rady, aby zapewniły przywództwo polityczne UE oraz promowały na arenie światowej i regionalnej dążenie do osiągnięcia uzgodnionych na szczeblu międzynarodowym celów w zakresie żywienia, które są jasno określone i ambitne; domaga się, by delegatury UE i Komisja promowały skoordynowane, prowadzone przez państwa strategie w zakresie żywienia i bezpieczeństwa żywności oraz by, w ramach współpracy z krajami partnerskimi, włączyły światowe cele w zakresie żywienia do wszystkich odpowiednich programów rozwoju i strategii krajowych;

19.  wzywa UE do zapewnienia zrównoważonych systemów produkcji żywności oraz do wprowadzenia odpornych praktyk rolniczych, zwiększających wydajność i produkcję, do zapewnienia zapobiegania zakłóceniom handlu na światowych rynkach rolnych zgodnie z mandatem dauhańskiej rundy rozwojowej oraz do włączenia najbardziej dotkniętych tym problemem krajów do światowego rynku handlu w celu rozwiązania problemu braku bezpieczeństwa żywnościowego;

20.  uważa, że przy przeglądzie ram finansowych UE należy uwzględnić fakt, iż w nadchodzących latach bezpieczeństwo żywności i zaopatrzenia w żywność będzie stanowiło wyzwanie z powodu rosnącej presji na zasoby; zwraca uwagę, że można by to wykorzystać do przeciwdziałania zjawisku niedożywienia zarówno w państwach spoza UE, jak i w państwach członkowskich;

21.  przyznaje, że w ramach zrównoważonej polityki rolnej i systemów zdrowia oprócz problemu zahamowania wzrostu należy zająć się również innymi oznakami niedożywienia, takimi jak wychudzenie (zbyt niska waga w stosunku do wzrostu) oraz niedobór mikroelementów; zaznacza, że występowanie wychudzenia w Azji Południowej jest tak powszechne (występuje u nieco poniżej 15 % społeczeństwa), że osiąga ono niemal poziom wskazujący na poważny problem dla zdrowia publicznego;

22.  podkreśla, że pomoc humanitarna przeznaczona na zaradzenie problemowi wychudzenia powinna zostać uzupełniona strategiami Komisji łączącymi interwencje humanitarne z działaniami na rzecz rozwoju; wzywa Komisję do określenia wkładu programów na rzecz rozwoju w niezwłoczną i skuteczną realizację nowo określonego zobowiązania i celu zapobieżenia wychudzeniu u dzieci poniżej piątego roku życia;

23.  podkreśla, jak ważne jest propagowanie w szkołach i w lokalnych społecznościach programów edukacyjnych poświęconych żywieniu;

24.  apeluje do Komisji o ustanowienie jasnych ram polityki w celu zwiększenia wsparcia dla krajowych sieci zabezpieczenia społecznego, zgodnie ze zobowiązaniami podjętymi na szczeblu krajowym, regionalnym i międzynarodowym, które w wielu krajach okazały się być kluczowym środkiem poprawy odporności i ograniczenia niedożywienia;

25.  podkreśla, że karmienie piersią, które jest najbardziej naturalnym i najlepszym sposobem żywienia noworodków i niemowląt, należy zagwarantować poprzez udzielenie“” kobietom prawdziwego wsparcia, zapewniając dobre zaopatrzenie w żywność, dobre warunki pracy oraz sieci wsparcia społecznego i wsparcia rodzin, a także prawo do płatnego urlopu macierzyńskiego;

26.  zaznacza, że szacuje się, iż wymagane są dodatkowe inwestycje w wysokości 7 mld USD rocznie, aby osiągnąć światowe cele w zakresie zapobiegania zahamowaniu wzrostu, anemii u kobiet oraz propagowania karmienia piersią, jako że takie inwestycje przyczyniłyby się do ocalenia 3,7 mln dzieci, ograniczenia o co najmniej 65 mln liczby dzieci, u których stwierdzono zahamowanie wzrostu, oraz ograniczenia o 265 mln liczby kobiet ciepiących na anemię, w stosunku do 2015 r.;

27.  wzywa Komisję do przejęcia silniejszego przywództwa w dziedzinie bezpieczeństwa żywności i żywienia poprzez przyjęcie na siebie większych zobowiązań w postaci przeznaczenia dodatkowego 1 mld EUR na interwencje na rzecz żywienia, tak by osiągnąć cele WHA i milenijne cele rozwoju dotyczące żywienia, a także poprzez opracowanie jasnej strategii obrazującej sposób, w jaki Komisja zamierza wdrożyć i włączyć te cele do swoich planów i strategii politycznych, a także poprzez przedstawienie jasnego planu działania w zakresie podziału obiecanych środków na okres 2016–2020;

28.  wzywa Komisję i darczyńców na rzecz poprawy stanu wyżywienia (Scaling-Up Nutrition, SUN) do dalszego regularnego składania sprawozdań z postępów poczynionych w ramach zobowiązań „Żywienia na rzecz wzrostu”, z zastosowaniem podejścia metodologicznego w oparciu o wspólny instrument monitorujący wykorzystanie zasobów, jak zostało to uzgodnione na posiedzeniu sieci SUN w Lusace w 2013 r.;

29.  podkreśla, że wszystkie strategie polityczne UE powinny być zgodne z zasadą spójności polityki na rzecz rozwoju; wzywa zatem do tego, aby polityka handlowa i rozwojowa UE były prowadzone z poszanowaniem przestrzeni politycznej oraz przestrzeni polityki gospodarczej krajów rozwijających się, aby umożliwić im ustanowienie niezbędnych strategii politycznych służących promowaniu zrównoważonego rozwoju i godności ich mieszkańców, w tym suwerenności żywnościowej, z poszanowaniem prawa lokalnych producentów żywności do sprawowania kontroli nad gruntami, nasionami i wodą oraz poprzez odrzucenie prywatyzacji zasobów naturalnych;

30.  wzywa do opracowania szczegółowych wskaźników w celu wdrożenia planu działania UE, w tym wskaźników śledzenia wydatków przeznaczonych na żywienie i newralgiczne interwencje związane z żywieniem, poprzez dostosowanie podstawowego kodeksu Komitetu Pomocy Rozwojowej OECD dotyczącego żywienia oraz opracowanie wskaźnika Komitetu Pomocy Rozwojowej dotyczącego interwencji związanych z żywieniem; w tym kontekście podkreśla potrzebę przyjęcia rygorystycznych środków monitorowania i rozliczalności, co pozwoli zapewnić przejrzystość i skuteczne śledzenie postępów;

31.  wzywa Komisję do wspierania drobnych producentów rolnych w podejmowaniu wysiłków mających na celu wypróbowanie i stosowanie bardziej odpornych i wydajnych praktyk rolnych (spełniających kryteria „przyjaznych klimatowi” i agroekologicznych), by przyczynić się do odwrócenia procesu degradacji środowiska oraz do niezawodności i adekwatności warunków życia ludności pracującej w rolnictwie, co jest koniecznym warunkiem poprawy bezpieczeństwa żywnościowego i żywienia;

32.  podkreśla, że prawo do wody idzie w parze z prawem do pożywienia oraz że rezolucja ONZ z 2010 r. nie zaowocowała jeszcze zdecydowanymi działaniami mającymi na celu zapewnienie poszanowania prawa do wody jako prawa człowieka;

33.  podkreśla znaczenie współpracy z rolnikami nad przystępnymi cenowo, dostosowanymi do warunków lokalnych i udoskonalonymi odmianami roślin uprawnych oraz stworzenia odpornego i reagującego na popyt krajowego zaplecza produkcji nasion, które może być samowystarczalne i które, aby przetrwać, nie musi polegać na finansowaniu pochodzącym od darczyńców;

34.  apeluje do UE i jej państw członkowskich o nieudzielanie poparcia uprawom MGO podczas wypełniania zobowiązań dotyczących żywienia i bezpieczeństwa żywnościowego na świecie;

35.  zwraca się do Komisji oraz do innych darczyńców i organów o poprawę gromadzenia segregowanych i pełnych danych dotyczących żywienia, tak by lepiej ukierunkować przyszłe działania;

36.  podkreśla konieczność przyjęcia całościowego podejścia do problemu niedożywienia, co wymaga działań w wielu innych sektorach gospodarczych i społecznych; w związku z powyższym podkreśla znaczenie partnerstw łączących wiele zainteresowanych stron oraz zasadniczą rolę sektora prywatnego w działaniach na rzecz poprawy bezpieczeństwa żywnościowego i zwiększenia skali działań ukierunkowanych na żywienie, zwłaszcza poprzez innowacje i inwestycje w zrównoważone rolnictwo oraz poprawę praktyk społecznych, gospodarczych i środowiskowych w rolnictwie i systemach żywnościowych;

37.  wzywa Komisję, aby nadal pełniła wśród darczyńców funkcję lidera na rzecz zwalczania niedożywienia poprzez wzmożenie wysiłków w celu wypełnienia podjętych zobowiązań oraz by służyła wiedzą i wsparciem w celu zapewnienia, że sprawdzone zostaną postępy poczynione w ramach powziętych w 2013 r. zobowiązań w zakresie żywienia na rzecz wzrostu i że podjęte zostaną dodatkowe zobowiązania służące wypełnieniu luki w finansowaniu żywienia;

38.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich, Unii Afrykańskiej oraz FAO i Światowej Organizacji Zdrowia.

(1) http://www.oecd.org/development/effectiveness/49650173.pdf
(2) FAO (2015), Framework for Action for Food Security and Nutrition in Protracted Crises (FFA) (Ramy działania na rzecz bezpieczeństwa żywnościowego i żywienia w przypadku przedłużających się kryzysów).
(3) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0247.
(4) Dz.U. C 56E z 26.2.2013, s. 75.
(5) Dz.U. C 289 z 9.8.2016, s. 71.
(6) Dz.U. C 346 z 21.9.2016, s. 88.
(7) http://www.foodpolicymilano.org/wp-content/uploads/2015/10/Milan-Urban-Food-Policy-Pact-EN.pdf
(8) Źródła: Sprawozdanie specjalnego sprawozdawcy ds. prawa do pożywienia Oliviera De Schuttera z dnia 24 stycznia 2014 r., http://www.srfood.org/images/stories/pdf/officialreports/20140310_finalreport_en.pdf


Prokuratura Europejska i Eurojust
PDF 328kWORD 51 51k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 5 października 2016 r. w sprawie Prokuratury Europejskiej i Eurojustu (2016/2750(RSP))
P8_TA(2016)0376B8-1054/2016

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek dotyczący rozporządzenia Rady w sprawie ustanowienia Prokuratury Europejskiej (COM(2013)0534),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 12 marca 2014 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady w sprawie ustanowienia Prokuratury Europejskiej(1),

–  uwzględniając dokument roboczy swojej Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych z dnia 14 marca 2014 r. w sprawie Agencji Unii Europejskiej ds. Współpracy Wymiarów Sprawiedliwości w Sprawach Karnych (Eurojust) (PE530.084),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 29 kwietnia 2015 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady w sprawie ustanowienia Prokuratury Europejskiej(2),

–  uwzględniając wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zwalczania nadużyć na szkodę interesów finansowych Unii za pośrednictwem prawa karnego (COM(2012)0363),

–  uwzględniając wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie Agencji Unii Europejskiej ds. Współpracy Wymiarów Sprawiedliwości w Sprawach Karnych (Eurojust) (COM(2013)0535),

–  uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 85, 86, 218, 263, 265, 267, 268 i 340,

–  uwzględniając pytania do Rady i Komisji na temat Prokuratury Europejskiej i Eurojustu (O-000092/2016 – B8-0715/2016 i O-000093/2016 – B8-0716/2016),

–  uwzględniając art. 128 ust. 5 i art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że art. 86 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej stanowi, że w celu zwalczania przestępstw przeciwko interesom finansowym Unii Rada, stanowiąc w drodze rozporządzeń przyjętych zgodnie ze specjalną procedurą ustawodawczą, może ustanowić Prokuraturę Europejską po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego;

B.  mając na uwadze, że według ostatnich sprawozdań i analizy na temat luki w podatku VAT w 28 państwach członkowskich UE (sprawozdanie końcowe za 2016 r. (TAXUD/2015/CC/131)) straty w dochodach z tytułu podatku VAT w całej UE w 2014 r. opiewały na astronomiczną kwotę 159,5 mld EUR;

C.  mając na uwadze, że UE i wszystkie jej państwa członkowskie powinny skutecznie wykrywać i ścigać nadużycia przeciwko interesom finansowym UE, a także podejmować działania zniechęcające do takich nadużyć, chroniąc w ten sposób podatników we wszystkich państwach członkowskich wnoszących składki do budżetu Unii;

D.  mając na uwadze, że Eurojust ułatwiał koordynację i współpracę między krajowymi organami wykrywania i ścigania w sprawach dotyczących szeregu państw członkowskich, a także pomagał budować wzajemne zaufanie i łączyć różnorodne systemy i tradycje prawne UE; mając na uwadze, że Eurojust ułatwiał wykonywanie wniosków o współpracę i stosowanie instrumentów wzajemnego uznawania, umożliwiając w ten sposób skuteczniejsze ściganie przestępstw transgranicznych;

E.  mając na uwadze, że w ostatnim dziesięcioleciu nasiliła się zorganizowana przestępczość transgraniczna, a przestępstwa są popełniane przez niezwykle mobilne i elastyczne grupy działające w wielu państwach członkowskich i w wielu obszarach przestępczości;

F.  mając na uwadze, że w wyroku w sprawie C-105/14 (Taricco i inni) Europejski Trybunał Sprawiedliwości stwierdził, że pojęcie „nadużycia”, określone w art. 1 Konwencji w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich, obejmuje wpływy pochodzące z podatku VAT;

1.  ponownie potwierdza długotrwałe poparcie Parlamentu dla ustanowienia skutecznej i niezależnej Prokuratury Europejskiej w celu ograniczenia obecnego rozproszenia działań krajowych organów ścigania na rzecz ochrony budżetu UE, a tym samym nasilenia walki z nadużyciami finansowymi w Unii Europejskiej;

2.  wzywa Radę do opracowania jednoznacznego i jasnego zestawu uprawnień i postępowań dotyczących Prokuratury Europejskiej w oparciu o proponowaną dyrektywę w sprawie zwalczania nadużyć na szkodę interesów finansowych Unii za pośrednictwem prawa karnego (dyrektywę PIF); wzywa Radę do zwiększenia wysiłków na rzecz znalezienia porozumienia w sprawie dyrektywy PIF, obejmującego kwestię podatku VAT, oraz do wznowienia negocjacji z Parlamentem, tak aby umożliwić ustanowienie Prokuratury Europejskiej; podkreśla, że Prokuratura Europejska powinna mieć nadrzędne uprawnienia w odniesieniu do przestępstw określonych w dyrektywie PIF; głęboko ubolewa, że Rada nie dopuszcza, by Prokuratura Europejska posiadała uprawnienia w sprawach przeciwko ochronie interesów finansowych, w których finansowanie ze środków UE przekracza kwotę 10 000 EUR, lecz nie stanowi co najmniej 50 % kwoty współfinansowania; w związku z tym wzywa Radę, by zrezygnowała z przepisu pozbawiającego Prokuraturę Europejską możliwości wykonywania uprawnień w przypadku wszystkich przestępstw przeciwko ochronie interesów finansowych, w których strata dla unijnego budżetu jest równa lub niższa niż w przypadku innego pokrzywdzonego podmiotu; wzywa Radę do zadbania o to, by organy krajowe niezwłocznie informowały Prokuraturę Europejską o wszelkich sprawach związanych w jakikolwiek sposób z dyrektywą PIF zarówno przed dochodzeniem, jak i w jego trakcie;

3.  wzywa Radę do wznowienia debaty nad art. 17–20 tekstu skonsolidowanego (11350/1/16) wniosku w sprawie Prokuratury Europejskiej, tak aby zapewnić większą przejrzystość i skuteczność jej działań; wzywa Radę, by uściśliła uprawnienia Prokuratury Europejskiej i krajowych prokuratur do prowadzenia dochodzeń w przypadku (a) przestępstw wielokrotnych (jedna zorganizowana grupa popełniająca szereg przestępstw, np. pranie pieniędzy i handel ludźmi) oraz (b) przestępstw mieszanych (więcej niż jedno przestępstwo popełnione w ramach jednego czynu, np. oszustwo związane z podatkiem VAT i pranie pieniędzy); głęboko ubolewa, że w przypadku braku porozumienia między Prokuraturą Europejską a krajowymi prokuraturami w kwestii uprawnień ostateczna decyzja nie zostanie podjęta przez niezależny sąd, taki jak Europejski Trybunał Sprawiedliwości; podkreśla, że skuteczność Prokuratury Europejskiej będzie zależała od uściślenia uprawnień, a jeżeli do tego nie dojdzie, unijni prawodawcy nie będą mogli zagwarantować skuteczności Prokuratury Europejskiej, co oznacza niedotrzymanie warunków określonych praz Parlament Europejski;

4.  jest zdania, że Prokuratura Europejska powinna dysponować wystarczającymi środkami dochodzeniowymi w celu prowadzenia dochodzeń; w związku z tym przypomina, że współustawodawcy uzgodnili kryteria, na mocy których państwa członkowskie występują z wnioskiem o wykonanie czynności dochodzeniowych w oparciu o zasadę wzajemnego uznawania określoną w dyrektywie 2014/41/UE w sprawie europejskiego nakazu dochodzeniowego w sprawach karnych;

5.  uważa, że aby zapewnić skuteczność kontroli sądowej zgodnie z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i z traktatami, wszelkie decyzje operacyjne dotyczące stron trzecich, podejmowane przez Prokuraturę Europejską, powinny podlegać kontroli sądowej przed właściwym sądem krajowym; jest zdania, że należy dopuścić możliwość bezpośredniej kontroli sądowej przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości;

6.  zauważa, że kluczowe znaczenie ma kwestia uniknięcia wszelkich niekorzystnych skutków wynikających z tzw. powiązania krajowego; w związku z tym wzywa Radę, by zadbała o wprowadzenie odpowiednich zabezpieczeń gwarantujących niezależność Prokuratury Europejskiej, takich jak przepis zezwalający na odstępstwo od powiązania krajowego z powodów związanych z właściwym funkcjonowaniem urzędu;

7.  uważa, że należy zagwarantować ochronę praw procesowych osób podejrzanych i oskarżonych; rozporządzenie powinno w szczególności zapewniać dodatkowe prawa do obrony dla podejrzanych przez Prokuraturę Europejską, zwłaszcza prawo do pomocy prawnej, prawo do informacji i dostępu do materiału procesowego oraz prawo do przedstawienia dowodów i do zwrócenia się do Prokuratury Europejskiej o zgromadzenie dowodów w imieniu podejrzanego;

8.  wzywa Komisję, by przedstawiła w ramach analizy kosztów i korzyści skorygowane szacunki dotyczące wpływu struktury kolegialnej na budżet oraz przedłożyła Parlamentowi wyniki kontroli w praktyce, a także przypomina, że przed podjęciem ostatecznej decyzji Parlament weźmie te informacje pod uwagę;

9.  przypomina, że Eurojust odgrywa istotną rolę w poprawie współpracy sądowej i koordynacji między poszczególnymi organami sądowymi państw członkowskich oraz we wspieraniu dochodzeń obejmujących kraje spoza UE, a także wzywa Radę do wyjaśnienia stosunków między Eurojustem a Prokuraturą Europejską, w tym zwłaszcza skutków struktury kolegialnej, oraz relacji między Prokuraturą Europejską a OLAF-em, tak aby rozróżnić rolę poszczególnych organów w ochronie interesów finansowych UE;

10.  jest zdania, że najlepiej byłoby, gdyby Prokuratura Europejska i Eurojust miały siedzibę w tym samym miejscu, aby mogły skutecznie współpracować i prowadzić wymianę informacji;

11.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

(1) Teksty przyjęte, P7_TA(2014)0234.
(2) Dz.U. C 346 z 21.9.2016, s. 27.


Potrzeba europejskiej polityki reindustrializacji w świetle niedawnych spraw Caterpillar i Alstom
PDF 445kWORD 60 60k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 5 października 2016 r. w sprawie potrzeby europejskiej polityki reindustrializacji w świetle niedawnych spraw Caterpillar i Alstom (2016/2891(RSP))
P8_TA(2016)0377RC-B8-1051/2016

Parlament Europejski,

–  uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 9, 151, 152, art. 153 ust. 1 i 2 oraz art. 173,

–  uwzględniając art. 14, 27 i 30 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej,

–  uwzględniając dyrektywę Rady 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych(1),

–  uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) i Traktat o Unii Europejskiej (TUE), w szczególności art. 5 ust. 3 TUE, i Protokół nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 31 marca 2005 r. „Restrukturyzacje i zatrudnienie. Antycypacja i towarzyszenie restrukturyzacjom na rzecz poprawy zatrudnienia: rola Unii Europejskiej” (COM(2005)0120) oraz opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 14 grudnia 2005 r.,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 23 listopada 2010 r. „Program na rzecz nowych umiejętności i zatrudnienia: europejski wkład w pełne zatrudnienie” (COM(2010)0682),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1309/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (2014–2020) i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 1927/2006(2),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 stycznia 2013 r. zawierającą zalecenia dla Komisji w sprawie informowania pracowników i konsultowania się z nimi, przewidywania restrukturyzacji i zarządzania nimi(3),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 13 grudnia 2013 r. „Unijne ramy jakości na rzecz przewidywania zmian i restrukturyzacji” (COM(2013)0882),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 stycznia 2014 r. w sprawie reindustrializacji Europy z myślą o promowaniu konkurencyjności i trwałego rozwoju(4),

–  uwzględniając dokument roboczy służb Komisji z dnia 18 kwietnia 2012 r. na temat wykorzystania potencjału ekologicznego wzrostu gospodarczego w zakresie zatrudnienia (SWD(2012)0092),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 22 stycznia 2014 r. pt. „Działania na rzecz odrodzenia przemysłu europejskiego” (COM(2014)0014),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 14 października 2015 r. pt. „Handel dla wszystkich – W kierunku bardziej odpowiedzialnej polityki handlowej i inwestycyjnej” (COM(2015)0497),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 10 października 2012 r. „Silniejszy przemysł europejski na rzecz wzrostu i ożywienia gospodarczego” (COM(2012)0582) oraz 20 % cel reindustrializacji,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 grudnia 2015 r. w sprawie rozwoju zrównoważonego europejskiego przemysłu obróbki metali nieszlachetnych(5),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 9 czerwca 2016 r. w sprawie konkurencyjności europejskiej branży zaopatrzenia kolei(6),

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 i 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że w chwili obecnej zachodzi bezwzględna konieczność zachowania spójności pomiędzy różnymi politykami UE w celu określenia rzeczywistej polityki przemysłowej, w szczególności w świetle spraw Caterpillar i Alstom;

B.  mając na uwadze, że w dniu 2 września 2016 r. Caterpillar zapowiedział duży ogólnoświatowy plan restrukturyzacji; mając na uwadze, że jako część tego planu zakład w Gosselies został zmuszony do zakończenia swojej działalności, co doprowadziło do zwolnień 2 500 bezpośrednich pracowników oraz zagrożenia miejsc pracy około 4 000 podwykonawców;

C.  mając na uwadze, że obniżenie kosztów produkcji w latach 2013 i 2015 pozwoliło na to, by produkty zakładu stały się bardziej konkurencyjne niż produkty pochodzące spoza UE; mając na uwadze, że Caterpillar postanowił mimo to zamknąć zakład w celu przeniesienia produkcji do innych zakładów o niższych standardach ochrony socjalnej i ochrony środowiska niż standardy obowiązujące w przemyśle europejskim;

D.  mając na uwadze, że ze względu na znaczenie i europejski wymiar tej sprawy, Komisja podjęła decyzję o utworzeniu grupy zadaniowej z udziałem odpowiednich służb, która ma pełnić funkcję partnera dialogu w procesie zamknięcia Caterpillar;

E.  mając na uwadze, że te dwa zakłady produkcyjne nie są jedynymi, które zostaną objęte restrukturyzacją; oczekuje się kolejnych zwolnień w zakładach Alstom w Hiszpanii i we Włoszech, a także w zakładzie Caterpillar w Irlandii Północnej;

F.  mając na uwadze, że branża kolejowa jest podstawą industrializacji europejskiej i może pochwalić się ponad 175-letnią historią; mając na uwadze, że oczekiwana średnioroczna stopa wzrostu dostępnych rynków branży zaopatrzenia kolei wzrośnie do 2,8 % do 2019 r.; mając na uwadze, że europejska branża zaopatrzenia kolei zatrudnia bezpośrednio 400 000 osób w całej UE, z których wiele pracuje w MŚP; mając na uwadze, że w celu przejścia na transport kolejowy, co jest konieczne dla osiągnięcia celów UE w zakresie klimatu i energii, niezbędna jest silna i innowacyjna europejska branża zaopatrzenia kolei;

G.  mając na uwadze, że przemysł wytwórczy odpowiada za 65 % wydatków na działalność badawczo–rozwojową przedsiębiorstw, w związku z czym wzmocnienie naszej bazy przemysłowej jest niezbędne dla utrzymania doświadczenia i wiedzy specjalistycznej w UE; mając na uwadze, że aby rozwój cyfrowy będący priorytetem planu Junckera mógł się urzeczywistnić, konieczna jest silna baza przemysłowa;

H.  mając na uwadze, że europejski przemysł, taki jak ten świadczony przez Alstom i Caterpillar, charakteryzuje się wysoką wartością dodaną o uznanej wiedzy fachowej; mając na uwadze, że ta centralna i strategiczna dla UE branża stoi obecnie w obliczu silnej ogólnoświatowej konkurencji ze strony państw, które eksportują na rynek europejski produkty o niższych kosztach wytworzenia dzięki prowadzeniu agresywnej i szybko rozwijającej się polityki na wszystkich kontynentach, często przy politycznym i finansowym wsparciu swoich rządów;

I.  mając na uwadze – w kontekście niedawnej sprawy Alstom – że Komisja przeprowadzi 15-letnie badanie prospektywne (2030 r.) na temat rozwoju branży kolejowej w Europie, kompilując różne scenariusze dotyczące celów środowiskowych państw członkowskich UE, połączone z analizą wpływu różnych scenariuszy na miejsca pracy, zawody i umiejętności; mając na uwadze, że Komisja musi szybko podjąć działania w odpowiedzi na zalecenia zawarte w rezolucji Parlamentu w sprawie branży zaopatrzenia kolei w UE w celu zapewnienia pewnych i trwałych miejsc pracy oraz rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu; mając na uwadze, że wszelkie działania następcze powinny być ułatwione poprzez stały dialog z zainteresowanymi stronami oraz obejmować wszystkie rozdziały rezolucji;

J.  mając na uwadze, że Komisja zobowiązała się do opracowania w 2013 r. pełnego raportu w sprawie stosowania ram jakości; przypominając w tym kontekście swój wniosek do Komisji o przedstawienie, po konsultacji ze stosownymi partnerami społecznymi, wniosku dotyczącego aktu prawnego w sprawie informacji i konsultacji z pracownikami, przewidywania restrukturyzacji i zarządzania nią;

K.  mając na uwadze, że przemysł europejski musi zachować swoją konkurencyjność i zdolność do inwestowania w Europie, a także że stawia on czoła wyzwaniom społecznym i związanym z ochroną środowiska, które musi przezwyciężyć, pozostając jednocześnie wzorem dla reszty świata pod względem odpowiedzialności społecznej i środowiskowej;

L.  mając na uwadze, że niektóre przedsiębiorstwa stosują strategie koncentrujące się wyłącznie na krótkoterminowych zwrotach finansowych, które zwykle są szkodliwe dla innowacji, inwestycji w badania i rozwój, zatrudnienia i odnowienia umiejętności;

M.  mając na uwadze, że ambitna polityka w zakresie innowacji, sprzyjająca produkcji innowacyjnych, energooszczędnych produktów wysokiej jakości i promująca zrównoważone procesy, pozwoli UE na niezależność przy rosnącej globalnej konkurencji;

N.  mając na uwadze, że w ostatnich latach handel maszynami budowlanymi w UE doznał poważnych zakłóceń, związanych ze zmniejszeniem inwestycji publicznych i prywatnych, ale także ze względu na wzrost kosztów produkcji wynikających ze wzrostu cen surowców;

O.  mając na uwadze, że sprawiedliwy handel wyrobami przemysłowymi musi respektować podstawowe prawa pracowników i zasady ochrony środowiska; mając na uwadze, że inwestycje w energię ze źródeł odnawialnych i efektywność energetyczną są głównym motorem inwestycji w produkty przemysłowe zdolne do tworzenia pozytywnego sprzężenia zwrotnego; mając na uwadze, że innowacje i inwestycje w działalność badawczo–rozwojową, zatrudnienie oraz odnawianie umiejętności są kluczowe dla trwałego wzrostu;

P.  mając na uwadze, że jak wykazano, innowacje produkcyjne mają pozytywny wpływ na wzrost liczby miejsc pracy na wszystkich etapach cyklu gospodarczego w przemyśle; mając na uwadze, że udział pracowników w działaniach innowacyjnych oraz w określaniu strategii może znacząco zwiększyć sukces gospodarczy;

Q.  mając na uwadze, że najbardziej zaawansowana i zrównoważona część sektora stalowego – która wytwarza produkty technologiczne o wysokiej wartości, przestrzega zasad dotyczących ochrony zdrowia pracowników i okolicznej ludności oraz gwarantuje przestrzeganie rygorystycznych norm środowiskowych – odgrywa istotną rolę w europejskiej strategii przemysłowej;

R.  mając na uwadze utratę specjalistycznej wiedzy branżowej i umiejętności pracowników podkreśla, że Europa musi zachować swój potencjał przemysłowy w celu zaspokojenia swoich potrzeb, bez uzależniania się od producentów z państw trzecich;

1.  wyraża swoją zdecydowaną solidarność z wszystkimi pracownikami firm Caterpillar i Alstom oraz ich rodzinami i popiera ich, podobnie jak zaangażowanych podwykonawców, a także ubolewa nad negatywnymi skutkami, jakie takie likwidacje wywierają na lokalne gospodarki i społeczności; apeluje o podjęcie środków na rzecz wsparcia tych pracowników oraz ich gospodarki lokalnej i wspomagania regionów w przezwyciężaniu tej trudnej sytuacji gospodarczej i społecznej;

2.  jest przekonany, że przemysł europejski powinien być postrzegany jako strategiczny atut na rzecz konkurencyjności i zrównoważonego charakteru UE; podkreśla, że jedynie solidny i odporny sektor oraz przyszłościowa polityka przemysłowa pozwoli UE stawić czoła różnym nadchodzącym wyzwaniom, w tym reindustrializacji UE, przejściu UE do zrównoważonego rozwoju oraz tworzeniu miejsc pracy wysokiej jakości; podkreśla, że Komisja i państwa członkowskie muszą lepiej przewidywać takie sytuacje społeczno–ekonomiczne i zapewnić konkurencyjność naszej sieci przemysłowej;

3.  przypomina, że Europa jest społeczną gospodarką rynkową, której celem jest zapewnienie trwałego wzrostu gospodarczego i rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu; ubolewa nad brakiem prawdziwej polityki przemysłowej UE, która chroniłaby unijnych pracowników; wzywa zatem Komisję do ustanowienia prawdziwej europejskiej długoterminowej strategii przemysłowej, aby zgodnie ze strategią „Europa 2020” osiągnąć cel polegający na tym, by 20 % produktu krajowego brutto pochodziło z przemysłu;

4.  wzywa państwa członkowskie do zapewnienia należytej ochrony socjalnej, odpowiednich warunków pracy i płac umożliwiających ludziom godne życie, poprzez zapisanie tego w prawie lub w układach zbiorowych, a w przypadku zwolnień pracowników – do zapewnienia skutecznej ochrony przed niezgodnym z prawem zwolnieniem z pracy;

5.  przypomina, że kryzys gospodarczy w Europie wykazał, że branże, które inwestują najwięcej konkretnie w innowacje, badania i rozwój, efektywność energetyczną, gospodarkę o obiegu zamkniętym itp., wykazują się największą odpornością; podkreśla w tym kontekście negatywny wpływ malejących inwestycji publicznych i prywatnych oraz kurczącej się konsumpcji wewnętrznej, które należałoby stymulować, aby mogły stać się bodźcem do wzrostu;

6.  uważa, że zmniejszenie obciążeń administracyjnych nakładanych na przedsiębiorstwa i obniżenie ponoszonych przez nie kosztów przestrzegania przepisów oraz uchylenie zbędnego prawodawstwa przy jednoczesnym dalszym zapewnianiu wysokich standardów ochrony konsumentów, pracowników, zdrowia i środowiska musi stanowić kluczowy element każdej unijnej polityki reindustrializacji;

7.  apeluje, aby polityka przemysłowa UE była oparta na jasno określonych celach i wskaźnikach – w tym na ambitnych celach w zakresie efektywności energetycznej, zasobów i klimatu – oraz na podejściu uwzględniającym cykl życia i gospodarkę o obiegu zamkniętym; podkreśla, że powinna ona obejmować inteligentny zestaw środków po stronie podaży i popytu, mających na celu relokację gospodarki w UE, dzięki czemu będzie ona bardziej odporna i mniej zależna od zasobów; zwraca uwagę, że powinna ona dążyć do inwestowania w kreatywność, umiejętności, innowacje i zrównoważone technologie oraz promować modernizację europejskiej bazy przemysłowej przez świadomą politykę w zakresie łańcucha wartości, która obejmuje podstawowe branże i ich regionalne i lokalne podmioty; uważa, że takie podejście mogłoby przynieść opłacalne korzyści dla europejskiego przemysłu i gospodarki europejskiej jako całości;

8.  przypomina, że wiele lat interwencji wspierających banki i rynki aktywów w UE nie wywarło wpływu na miejsca pracy czy poprawę perspektyw gospodarczych; uważa, że należy przesunąć interwencję publiczną z nadmiernej stymulacji podaży na uzgodnioną politykę mającą na celu stymulowanie popytu, w tym poprzez środki fiskalne i zapewnienie wzrostu płac;

Polityka handlowa – kluczowy element zagwarantowania równych szans

9.  podkreśla, że podczas gdy UE jest w dużej mierze otwarta dla konkurentów z państw trzecich w kilku sektorach gospodarki, państwa trzecie wprowadziły szereg barier, które dyskryminują europejskie przedsiębiorstwa; podkreśla, że w Europie i innych regionach świata trwa szybka i agresywna ekspansja konkurencji z państw trzecich, zwłaszcza z Chin, czemu towarzyszy często zdecydowane wsparcie polityczne i finansowe kraju pochodzenia; podkreśla, że takie praktyki mogą stanowić nieuczciwą konkurencję i zagrażać zatrudnieniu w Europie; podkreśla, że Chiny nie spełniają pięciu ustanowionych przez UE kryteriów określających status gospodarki rynkowej;

10.  zachęca Komisję do ustanowienia takiej polityki handlowej UE, która będzie spójna z unijnymi celami przemysłowymi i będzie uwzględniać potrzebę zabezpieczenia miejsc pracy w przemyśle europejskim, unikając nowych przypadków relokacji i dalszej deindustrializacji; wzywa Komisję, aby zapewniła równe warunki działania podmiotom gospodarczym z Europy i spoza niej, gwarantując tym samym wszystkim uczciwą konkurencję;

11.  przypomina o potrzebie osiągnięcia szybkiego porozumienia na temat zmiany rozporządzeń w sprawie instrumentów ochrony handlu w celu ich znaczącego wzmocnienia poprzez zwiększenie ich reaktywności i skuteczności; zwraca się do Komisji o wzięcie pod uwagę społecznych i ekonomicznych skutków, jakie uznanie statusu gospodarki rynkowej w przypadku państwowych lub innych nierynkowych gospodarek może mieć dla konkurencyjności przemysłu UE;

12.  podkreśla potrzebę zapobieżenia temu, by polityka handlowa UE wspierała praktyki antykonkurencyjne, w tym dumping środowiskowy, a w szczególności dumping tanich produktów niskiej jakości, które zagrażają europejskim standardom i mają wpływ na gałęzie przemysłu związane z UE; wzywa Komisję do zbadania granicznych środków dostosowawczych w celu zagwarantowania równych szans podczas opracowywania polityk na rzecz osiągnięcia celu strategii „Europa 2020” oraz jako sposobu unikania dumpingu środowiskowego, wykorzystywania pracowników i nieuczciwej konkurencji;

13.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do przeprowadzenia badań dotyczących negocjacji handlowych, przy wykorzystaniu podejścia regionalnego i sektorowego, co powinno również poprawić zrozumienie oddziaływania na zatrudnienie i europejskie sektory przemysłu;

14.  zwraca uwagę na nową tendencję polegającą na tym, że przedsiębiorstwa wracają do produkcji i świadczenia usług w Europie, a także na wynikające z tego możliwości w zakresie wzrostu i tworzenia miejsc pracy; apeluje do Komisji, by rozważyła, w jaki sposób UE może stworzyć warunki sprzyjające wykorzystaniu przez przedsiębiorstwa szans, jakie niesie ze sobą ta ponowna relokacja miejsc pracy;

Polityka konkurencji – kluczowy element dla przemysłu UE

15.  zwraca się do Komisji o opracowanie skierowanych na zewnątrz, konkurencyjnych europejskich ram w celu przyciągnięcia i utrzymania inwestorów prywatnych, zachowując silne unijne łańcuchy wartości i tworząc wysokiej jakości miejsca pracy, aby zapewnić konkretne korzyści dla obywateli UE;

16.  zauważa również, że przepisy dotyczące pomocy państwa powinny być lepiej dostosowane w celu zapewnienia innowacji i zrównoważonego charakteru oraz osiągnięcia celów promowania wysokiego poziomu zatrudnienia i kształtowania polityki społecznej zgodnie z art. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

17.  podkreśla, że europejski przemysł stoi w obliczu ogólnoświatowej konkurencji, i w związku z tym stanowczo zachęca Komisję, by niezwłocznie przyjęła światowy rynek jako punkt odniesienia przy określaniu rynków geograficznych w ramach swojej analizy oraz by nie ograniczała swojej analizy wyłącznie do rynków krajowych lub rynku wewnętrznego, co pozwoli europejskim branżom przemysłowym na tworzenie partnerstw badawczo–rozwojowych lub związków strategicznych; wzywa w tym kontekście do umożliwienia restrukturyzacji głównych europejskich producentów w celu ułatwienia powstawania podmiotów o masie krytycznej wystarczającej do stawienia czoła konkurencji międzynarodowej;

Zamówienia publiczne – narzędzie potrzebujące poprawy

18.  wzywa Komisję do lepszego wdrożenia unijnych rozporządzeń w sprawie zamówień publicznych; przypomina, że przepisy unijne pozwalają na odrzucenie ofert, które są wyjątkowo niskie lub w których ponad 50 % wartości jest realizowane poza UE; ;

19.  uważa, że zamówienia publiczne oraz oznakowanie ekologiczne mogą odgrywać rolę we wprowadzaniu na rynek zrównoważonych produktów, usług i innowacji oraz w tworzeniu stabilnej bazy przemysłowej w Europie; apeluje o podejmowanie przez państwa członkowskie i Komisję wspólnych starań na rzecz zapewnienia podejmowania przez instytucje zamawiające decyzji dotyczących zamówień w oparciu o zasadę oferty najkorzystniejszej ekonomicznie;

Lepsze wykorzystanie unijnych funduszy, badań i rozwoju oraz innowacji –sposób na opracowanie nowej polityki przemysłowej

20.  wzywa Komisję, aby wraz z państwami członkowskimi opracowała unijną strategię na rzecz spójnej i kompleksowej polityki przemysłowej mającej na celu reindustrializację Europy i opartej m.in. na digitalizacji (w szczególności na włączeniu inteligentnych technologii i robotyki w przemysłowe łańcuchy wartości), stabilności, efektywności energetycznej i odpowiednich zasobach; w tym celu wzywa do zwiększenia współpracy i zbieżności między państwami członkowskimi w sprawach fiskalnych, społecznych i budżetowych, tak aby ułatwiać powstawanie wspólnych projektów przemysłowych; uważa, że europejskie ramy regulacyjne powinny umożliwiać przemysłowi dostosowanie się do omawianych zmian i podejmowanie działań z wyprzedzeniem, aby przyczyniać się do tworzenia miejsc pracy, do wzrostu i do konwergencji regionalnej;

21.  wzywa Komisję do współpracy z różnymi sektorami przemysłu, w celu zapewnienia jak najlepszego wykorzystania europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych, a w szczególności Funduszu Rozwoju Regionalnego (FRR), w celu wspierania projektów badawczo–rozwojowych na szczeblu regionalnym;

22.  uważa, że fundusze UE oferują ogromne możliwości finansowania trwałych inwestycji w infrastrukturę energetyczną i infrastrukturę transportu publicznego oraz inteligentnego wykorzystania technologii informacyjnych i komunikacyjnych; wzywa do poprawy w zakresie wdrażania różnych kryteriów, w szczególności w odniesieniu do zatrudnienia, kryteriów środowiskowych i społecznych, przy korzystaniu z funduszy UE oraz wszystkich instrumentów finansowych zarządzanych przez EBI;

23.  apeluje o program inteligentnych specjalizacji UE oraz o ustalanie priorytetów działalności w zakresie badań i rozwoju w tych sektorach, w których UE może odgrywać wiodącą rolę; apeluje o konkretne instrumenty umożliwiające UE i państwom członkowskim połączenie wysiłków w zakresie badań i rozwoju i wykorzystanie wyników uzyskanych w lokalnej gospodarce; uważa, że związek między badaniami a przemysłem jest kluczowy dla wzmocnienia konkurencyjności przemysłu UE; w związku z tym wzywa Komisję i państwa członkowskie do aktywnego promowania intensyfikacji współpracy między ośrodkami badawczymi, uczelniami wyższymi i przedsiębiorstwami oraz do zachęcania do intensyfikacji takiej współpracy; wzywa do poprawy środowiska badawczego poprzez zwiększenie budżetu na badania, rozwój i innowacje oraz lepsze powiązanie różnych unijnych i krajowych programów finansowania;

24.  wzywa Komisję i Europejski Bank Inwestycyjny do szczególnego skupienia się na regionach najbardziej dotkniętych deindustrializacją i do przyspieszenia wsparcia dla projektów w tych regionach w trybie pilnym, przy równoczesnym zapewnieniu wsparcia projektów opłacalnych i wysokiej jakości; uważa, że należy dalej badać potencjał w zakresie zwiększania strategicznego i ukierunkowanego kredytowania przez Europejski Bank Inwestycyjny projektów w zakresie innowacji i transformacji przemysłowej, zwłaszcza produkcji i powiązanych usług; wzywa Komisję i państwa członkowskie do zapewnienia przedsiębiorstwom z UE, w szczególności mikroprzedsiębiorstwom i MŚP, lepszego dostępu do źródeł finansowania, przez co mogą zwiększyć się ich zdolności do tworzenia projektów, oraz do zapewnienia im lepszych usług doradczych i wsparcia technicznego;

25.  zwraca się do Komisji, by we współpracy z państwami członkowskimi zbadała sposoby umożliwiające wznowienie działalności gospodarczej przy zapewnieniu, aby przedsiębiorstwa w pełni uznały swą odpowiedzialność za środowisko, przestrzegały prawa środowiskowego i wdrażały wysokie normy środowiskowe; domaga się, aby przedsiębiorstwa oczyściły tereny zamknięte w rozsądnych ramach czasowych i ułatwiły władzom lokalnym ich odzyskanie;

26.  wzywa Komisję do rozważenia ułatwienia wymiany najlepszych praktyk między państwami członkowskimi na temat najlepszych sposobów postępowania z zamykaniem przedsiębiorstw, zachęcając je do przeanalizowania przykładów zawartych w przepisach prawnych, by – w miarę możliwości – zorganizować poszukiwania nabywcy lub sprzedaż terenu w celu utrzymania zakładów produkcyjnych mimo zaprzestania działalności na mocy decyzji pierwotnych właścicieli;

27.  uważa, że należy zapobiegać unikaniu opodatkowania, w tym poprzez przekazywanie dóbr materialnych i niematerialnych lub usług między przedsiębiorstwami po nieodpowiednich cenach (ceny transferowe), oraz że unikanie opodatkowania jest również skutkiem braku koordynacji spraw fiskalnych i handlowych na szczeblu europejskim; wzywa do zwiększenia współpracy i zbieżności między państwami członkowskimi w sprawach fiskalnych, społecznych i budżetowych;

Społecznie odpowiedzialna restrukturyzacja i tworzenie wysokiej jakości miejsc pracy w sektorach zorientowanych na przyszłość

28.  z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę niektórych władz lokalnych –podjętą wraz z partnerami społecznymi, jak w przypadku firmy Alstom – mającą na celu wspieranie projektów eksperymentalnych na rzecz pracowników i przedsiębiorstw podlegających procesowi restrukturyzacji, w celu zabezpieczenia kariery zawodowej w drodze szkoleń i działań podejmowanych na rzecz zachowania zatrudnienia dobrej jakości;

29.  podkreśla zasadniczą potrzebę rozwoju umiejętności technicznych, zwłaszcza w sektorze wytwórczym; podkreśla potrzebę propagowania znaczenia wykwalifikowanych pracowników technicznych; wyraża przekonanie, że aby zmaksymalizować potencjał zatrudnienia netto w zielonej gospodarce, konieczne jest udostępnienie populacji aktywnej zawodowo odpowiednich możliwości nabywania nowych umiejętności potrzebnych w gospodarce o obiegu zamkniętym oraz radzenia sobie z przestawieniem się na bardziej zrównoważone procesy produkcji i produkty; przypomina, że wykwalifikowana siła robocza jest ważna dla rentowności produkcji; podkreśla znaczenie wspierania większego efektu synergii między systemami kształcenia, szkołami wyższymi i rynkiem pracy, w tym kontaktów z miejscem zatrudnienia i współpracy z przedsiębiorstwami w tworzeniu innowacyjnych klastrów;

30.  wzywa wszystkie właściwe organy do zadbania o pełne respektowanie przez wszystkie zaangażowane strony zgodności z krajowymi i europejskimi przepisami dotyczącymi informowania pracowników i przeprowadzania z nimi konsultacji, zwłaszcza w trakcie restrukturyzacji, a także do zagwarantowania ochrony środowiska i bezpieczeństwa w miejscu pracy;

31.  podkreśla, że przedsiębiorstwa muszą wywiązać się ze swoich zobowiązań prawnych na mocy prawa europejskiego i krajowego przez nadanie priorytetowego znaczenia informowaniu pracowników i przeprowadzaniu z nimi konsultacji oraz możliwości przeglądu alternatywnych rozwiązań proponowanych przez partnerów społecznych;

32.  uważa, że wszelkie działania restrukturyzacyjne powinny być w stosownych przypadkach wyjaśnione i uzasadnione zainteresowanym stronom, w tym w zakresie wyboru środków przewidzianych w odniesieniu do celów i ewentualnych rozwiązań alternatywnych; wzywa do podjęcia lokalnego dialogu obejmującego wszystkie zainteresowane strony w celu omówienia najlepszych możliwych rozwiązań w przypadkach restrukturyzacji;

33.  podkreśla znaczenie trwałego dialogu społecznego na wszystkich szczeblach, opartego na wzajemnym zaufaniu i wspólnej odpowiedzialności, będącego jednym z najlepszych instrumentów wypracowywania kompromisowych rozwiązań i wspólnych perspektyw przy przewidywaniu procesów restrukturyzacyjnych, zapobieganiu tym procesom oraz zarządzaniu nimi;

34.  podkreśla, że w przypadku restrukturyzacji niezbędna jest ochrona poszkodowanych pracowników pod względem ich zdrowia i warunków pracy, zabezpieczenia społecznego, przekwalifikowania i reintegracji z rynkiem pracy;

35.  zauważa, że restrukturyzacja oddziałuje znacznie szerzej niż tylko na samo przedsiębiorstwo – wywołuje też nieprzewidziane skutki wśród społeczności i wywiera piętno na gospodarczej i społecznej tkance danego państwa członkowskiego;

36.  wzywa Komisję do przeprowadzenia konsultacji z partnerami społecznymi na temat skuteczności przepisów dotyczących zwolnień grupowych w świetle spraw Caterpillar i Alstom;

37.  ubolewa nad stopniową finansjalizacją gospodarki realnej, skoncentrowaną na krótkoterminowej perspektywie finansowej zamiast utrzymywania innowacyjnego narzędzia przemysłowego, które może zapewnić trwałe, wysokiej jakości miejsca pracy i długoterminowe korzyści dla społeczeństwa; ubolewa, że takie podejście doprowadziło do utraty dużej liczby miejsc pracy w sektorze produkcyjnym; zwraca się do Komisji, by skonsultowała się z partnerami społecznymi w sprawie możliwości zmiany obowiązującego prawodawstwa w zakresie zwolnień grupowych, biorąc pod uwagę te aspekty związane ze sprawami Caterpillar i Alstom, a w szczególności udział w procedurze wszystkich pracowników i podwykonawców, oraz skuteczne środki zapobiegające bezprawnym zwolnieniom grupowym, które nie opierają się na rzeczywistych względach ekonomicznych, włącznie z możliwością nałożenia sankcji, np. zawieszenia dostępu do programów finansowanych przez UE lub zażądania zwrotu przyznanej pomocy publicznej;

38.  zwraca się do służb Komisji o zbadanie, w jaki sposób przeprowadzono procedurę konsultacji z europejską radą zakładową; wzywa Komisję – w świetle tego postępowania – do rozważenia potrzeby zmiany dyrektywy w sprawie europejskiej rady zakładowej;

39.  zauważa, że w dobie globalizacji EFG jest podstawowym unijnym narzędziem wspierania państw członkowskich w ich polityce zawodowego przekwalifikowania pracowników oraz przywracania struktury gospodarczej w regionie w odniesieniu do pracowników, którzy odczuwają negatywne skutki globalizacji i kryzysu gospodarczego; przypomina o znaczeniu zaleceń wydanych przez Parlament w jego rezolucji z 15 września 2016 r. w sprawie działalności, oddziaływania i wartości dodanej Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji w latach 2007–2014(7);

40.  podkreśla jednak, że EFG jest instrumentem, który reaguje tylko wtedy, kiedy doszło już do zwolnień, oraz że niezbędne są większe starania ze strony państw członkowskich i UE, aby stworzyć właściwe otoczenie gospodarcze i prawne w celu pobudzenia konkurencyjności i tworzenia długoterminowych i trwałych miejsc pracy;

41.  wzywa Komisję do informowania Parlamentu o jej strategii na rzecz głównych sektorów przemysłowych w Europie, a mianowicie sektora zaopatrzenia kolei i sektora maszynowego, w celu stworzenia bardziej przyjaznego otoczenia rynkowego, a także o tym, co Komisja zamierza zrobić, aby utrzymać wysokiej jakości zatrudnienie, wiedzę specjalistyczną i inwestycje w Europie;

42.  zauważa, że w przypadkach restrukturyzacji młodsi i starsi pracownicy są znacznie częściej typowani do zwolnienia niż inne grupy wiekowe; podkreśla, że w razie zwolnień pracodawcy muszą przestrzegać przepisów antydyskryminacyjnych, szczególnie w obszarze dyskryminacji ze względu na wiek;

43.  zauważa, że przestawienie się na zieloną gospodarkę ma znaczny potencjał w zakresie tworzenia lokalnych miejsc pracy, które nie mogą zostać przeniesione, oraz w dziedzinach, które nie mogą podlegać offshoringowi; zauważa, że istnieją przekonujące dowody na to, iż w ostatecznym rozrachunku przestawienie się na zieloną gospodarkę wywrze pozytywny wpływ na zatrudnienie, zważywszy że zrównoważona działalność gospodarcza, np. oszczędność energii, wymaga większego nakładu pracy, niż czynności, które zastępuje, i może sprawić, że regiony staną się w większym stopniu samowystarczalne;

o
o   o

44.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Komisji i Radzie.

(1) Dz.U. L 225 z 12.8.1998, s. 16.
(2) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 855.
(3) Dz.U. C 440 z 30.12.2015, s. 23.
(4) Teksty przyjęte, P7_TA(2014)0032.
(5) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0460.
(6) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0280.
(7) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0361.

Zastrzeżenia prawne - Polityka ochrony prywatności