Indeks 
Teksty przyjęte
Czwartek, 1 czerwca 2017 r. - BrukselaWersja ostateczna
Wniosek o uchylenie immunitetu poselskiego Béli Kovácsa
 Stawki podatku od wartości dodanej stosowane do książek, gazet i czasopism *
 Łączność internetowa na rzecz wzrostu gospodarczego, konkurencyjności i spójności: europejskie społeczeństwo gigabitowe i 5G
 Ochrona osób dorosłych szczególnej troski
 Wprowadzenie w odniesieniu do Ukrainy tymczasowych autonomicznych środków handlowych ***I
 Jednolity formularz wizowy ***I
 Wieloletnie ramy prac dla Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej na lata 2018–2022 ***
 Wieloletnie ramy dla Agencji Praw Podstawowych UE na lata 2018–2022 (Rezolucja)
 Cyfryzacja europejskiego przemysłu
 Nowy konsensus europejski w sprawie rozwoju – nasz świat, nasza godność, nasza przyszłość
 Odporność jako priorytet strategiczny działań zewnętrznych UE
 Zwalczanie antysemityzmu
 Konferencja wysokiego szczebla ONZ w sprawie wsparcia wdrażania 14. celu zrównoważonego rozwoju (konferencja ONZ nt. oceanów)

Wniosek o uchylenie immunitetu poselskiego Béli Kovácsa
PDF 241kWORD 50k
Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 1 czerwca 2017 r. w sprawie wniosku o uchylenie immunitetu Béli Kovácsa (2016/2266(IMM))
P8_TA(2017)0232A8-0203/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek o uchylenie immunitetu Béli Kovácsa przekazany przez prokuratora generalnego Węgier dr. Pétera Polta dnia 19 września 2016 r. w związku z postępowaniem karnym wszczętym przeciwko niemu przez Centralne Dochodzeniowe Biuro Śledcze Prokuratury i ogłoszonym na posiedzeniu plenarnym w dniu 3 października 2016 r.,

–  po zaproszeniu Béli Kovácsa do złożenia wyjaśnień w dniach 12 stycznia, 30 stycznia i 22 marca 2017 r. zgodnie z art. 9 ust. 6 Regulaminu,

–  uwzględniając art. 8 i 9 Protokołu (nr 7) w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, jak również art. 6 ust. 2 aktu z dnia 20 września 1976 r. dotyczącego wyborów przedstawicieli do Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich,

–  uwzględniając wyroki wydane przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w dniach 12 maja 1964 r., 10 lipca 1986 r., 15 i 21 października 2008 r., 19 marca 2010 r., 6 września 2011 r. oraz 17 stycznia 2013 r.(1),

–  uwzględniając art. 4 ust. 2 węgierskiej ustawy zasadniczej, art. 10 ust. 2 i 12 ust. 1 Aktu LVVII z 2004 r. w sprawie statusu prawnego węgierskich posłów do Parlamentu Europejskiego oraz art. 74 ust. 1 i 3 Aktu XXXVI z 2012 r. w sprawie Zgromadzenia Narodowego,

–  uwzględniając art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 1 oraz art. 9 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A8-0203/2017),

A.  mając na uwadze, że prokurator generalny Węgier wystąpił z wnioskiem o uchylenie immunitetu posła do Parlamentu Europejskiego Béli Kovácsa, aby umożliwić przeprowadzenie dochodzeń w celu ustalenia, czy zostaną mu postawione zarzuty popełnienia oszustw budżetowych, których wynikiem są znaczne straty finansowe, na mocy art. 396 ust. 1 lit. a) węgierskiego kodeksu karnego, oraz wielokrotnego wykorzystania sfałszowanych dokumentów prywatnych na mocy art. 345 kodeksu karnego; mając na uwadze, że zgodnie z tym artykułem osoba posługująca się sfałszowanym lub podrobionym dokumentem prywatnym lub prywatnym dokumentem zawierającym nieprawdziwe treści w celu udowodnienia istnienia, zmiany lub uchylenia prawa lub obowiązku jest winna wykroczenia podlegającego karze pozbawienia wolności do jednego roku;

B.  mając na uwadze, że zgodnie z art. 9 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej posłowie do Parlamentu Europejskiego korzystają na terytorium swojego państwa z immunitetów przyznawanych członkom parlamentu ich państwa;

C.  mając na uwadze, że zgodnie z art. 4 ust. 2 węgierskiej ustawy zasadniczej posłom do parlamentu przysługuje immunitet; mając na uwadze, że zgodnie z art. 10 ust. 2 Aktu LVII z 2004 r. w sprawie statusu węgierskich posłów do Parlamentu Europejskiego posłom tym przysługuje taki sam immunitet jak posłom do parlamentu Węgier oraz że zgodnie z art. 12 ust. 1 decyzja o uchyleniu immunitetu posła do Parlamentu Europejskiego należy do kompetencji Parlamentu Europejskiego; mając na uwadze, że zgodnie z art. 74 ust. 1 Aktu XXXVI z 2012 r. w sprawie Zgromadzenia Narodowego postępowanie karne lub, w razie niezrzeczenia się immunitetu dobrowolnie, jak ma to miejsce w niniejszym przypadku, postępowanie w sprawie o wykroczenie może zostać zastosowane wobec posła jedynie po wydaniu zgody przez Zgromadzenie Narodowe; mając na uwadze, że zgodnie z art. 74 ust. 3 tego aktu do momentu wniesienia aktu oskarżenia wniosek o uchylenie immunitetu składa prokurator generalny;

D.  mając na uwadze, że zgodnie z art. 21 ust. 1 i 2 decyzji Parlamentu Europejskiego 2005/684/WE, Euratom z dnia 28 września 2005 r. w sprawie przyjęcia Statutu posła do Parlamentu Europejskiego(2) posłowie mają prawo do pomocy ze strony osobistych współpracowników, których sami dobierają, a Parlament pokrywa koszty poniesione faktycznie przez posłów w związku z zatrudnieniem takich pracowników;

E.  mając na uwadze, że zgodnie z art. 34 ust. 4 decyzji Prezydium z dnia 19 maja i 9 lipca 2008 r. w sprawie przepisów wykonawczych do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego koszty poniesione z tytułu umów o staż, na warunkach określonych przez Prezydium, mogą również zostać pokryte;

F.  mając na uwadze, że zgodnie z art. 1 ust. 1 decyzji Prezydium z dnia 19 kwietnia 2010 r. w sprawie przepisów dotyczących stażystów posłów posłowie do Parlamentu Europejskiego, z myślą o przyczynieniu się do europejskiego kształcenia i szkolenia zawodowego, a także wspierania lepszego zrozumienia sposobu funkcjonowania tej instytucji, mogą proponować staże w Brukseli i Strasburgu podczas posiedzeń plenarnych lub w trakcie swej działalności poselskiej w kraju, w którym zostali wybrani;

G.  mając na uwadze, że zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2 przepisów dotyczących stażystów szczegółowe uzgodnienia dotyczące stażu są przedmiotem pisemnej umowy o staż zawartej między posłem a stażystą; mając na uwadze, że umowa o staż powinna zawierać klauzulę stwierdzającą wyraźnie, że Parlament Europejski nie jest stroną umowy; mając na uwadze, że zgodnie z art. 5 ust. 4 wydatki związane ze stażami, w tym stypendia i koszty ubezpieczenia, jeżeli opłacił je poseł, pokrywa się z dodatku na pomoc parlamentarną zgodnie z art. 33 ust. 4 przepisów wykonawczych w granicach kwoty tego dodatku;

H.  mając na uwadze, że zgodnie z ostatnim zdaniem art. 1 ust. 1 przepisów dotyczących stażystów stypendium przyznane stażyście nie może stanowić w rzeczywistości ukrytej formy wynagrodzenia; mając na uwadze, że zgodnie z art. 7 ust. 1 przez cały czas trwania stażu za stażystów odpowiada wyłącznie poseł, któremu stażyści ci podlegają;

I.  mając na uwadze, że w przedmiotowej sprawie Parlament nie znalazł dowodów wskazujących na zaistnienie fumus persecutionis, czyli wystarczająco poważnego i precyzyjnego podejrzenia, że wniosek o uchylenie immunitetu wniesiono w związku z postępowaniem wszczętym z zamiarem zaszkodzenia politycznej działalności posła;

J.  mając na uwadze, że decyzja byłego przewodniczącego Parlamentu Europejskiego o nałożeniu na B. Kovácsa sankcji za naruszenie art. 1 lit. a) kodeksu postępowania(3) nie może zostać uznana za równoważną wyrokowi sądowemu stanowiącemu res judicata w sprawach, których dotyczą postępowania karne wszczęte przez Centralne Dochodzeniowe Biuro Śledcze Prokuratury; mając na uwadze, że w konsekwencji nie zachodzi naruszenie zasady ne bis in idem; mając na uwadze, że w konsekwencji sankcja nałożona przez byłego przewodniczącego Parlamentu na mocy kodeksu postępowania nie uniemożliwia wszczęcia lub przeprowadzenia postępowania karnego na Węgrzech w celu ustalenia, czy posłowi zostanie postawiony zarzut;

1.  podejmuje decyzję o uchyleniu immunitetu Béli Kovácsa;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do natychmiastowego przekazania niniejszej decyzji i sprawozdania właściwej komisji właściwemu organowi Węgier i Béli Kovácsowi.

(1) Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 12 maja 1964 r., Wagner/Fohrmann i Krier, 101/63, ECLI:EU:C:1964:28; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 lipca 1986 r., Wybot/Faure i inni, 149/85, ECLI:EU:C:1986:310; wyrok Sądu z dnia 15 października 2008 r., Mote/Parlament, T-345/05, ECLI:EU:T:2008:440; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 21 października 2008 r., Marra/De Gregorio i Clemente, C-200/07 i C-201/07, ECLI:EU:C:2008:579; wyrok Sądu z dnia 19 marca 2010 r., Gollnisch/Parlament, T-42/06, ECLI:EU:T:2010:102; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 6 września 2011 r., Patriciello, C-163/10, ECLI:EU:C:2011:543; wyrok Sądu z dnia 17 stycznia 2013 r., Gollnisch/Parlament, T-346/11 i T-347/11, ECLI:EU:T:2013:23.
(2) Dz.U. L 262 z 7.10.2005, s. 1.
(3) Zob. załącznik I do Regulaminu, Kodeks postępowania posłów do Parlamentu Europejskiego w zakresie interesów finansowych i konfliktu interesów.


Stawki podatku od wartości dodanej stosowane do książek, gazet i czasopism *
PDF 515kWORD 54k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 1 czerwca 2017 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Rady zmieniającej dyrektywę 2006/112/WE w odniesieniu do stawek podatku od wartości dodanej stosowanego do książek, gazet i czasopism (COM(2016)0758 – C8-0529/2016 – 2016/0374(CNS))
P8_TA(2017)0233A8-0189/2017

(Specjalna procedura ustawodawcza – konsultacja)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Radzie (COM(2016)0758),

–  uwzględniając art. 113 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C8-0529/2016),

–  uwzględniając art. 78c Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej oraz opinię Komisji Kultury i Edukacji (A8-0189/2017),

1.  zatwierdza po poprawkach wniosek Komisji;

2.  zwraca się do Komisji o odpowiednią zmianę jej wniosku, zgodnie z art. 293 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

3.  zwraca się do Rady o poinformowanie go, jeśli uzna ona za stosowne odejście od tekstu przyjętego przez Parlament;

4.  zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do wniosku Komisji;

5.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Tekst proponowany przez Komisję   Poprawka
Poprawka 1
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw -1 (nowy)
(-1)   Różnica między spodziewanymi dochodami z VAT a VAT rzeczywiście pobranym (tzw. luka w podatku VAT) w Unii wyniosła w 2013 r. ok. 170 mld EUR, a oszustwa transgraniczne przyczyniają się do ubytku dochodów z tytułu VAT w Unii w wysokości ok. 50 mld EUR rocznie, w związku z czym VAT jest istotną kwestią wymagającą rozwiązania na szczeblu UE.
Poprawka 2
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 1
(1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE7 stanowi, że państwa członkowskie mają prawo stosować obniżone stawki podatku od wartości dodanej (VAT) do publikacji na wszystkich nośnikach fizycznych. Obniżonej stawki podatku VAT nie można jednak stosować do publikacji dostarczanych drogą elektroniczną, które podlegają podstawowej stawce VAT.
(1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE7 stanowi, że państwa członkowskie mają prawo stosować obniżone stawki podatku od wartości dodanej (VAT) do publikacji na wszystkich nośnikach fizycznych. Obniżonej stawki podatku VAT nie można jednak stosować do publikacji dostarczanych drogą elektroniczną, które podlegają podstawowej stawce VAT, co stawia publikacje dostarczane drogą elektroniczną w niekorzystnej sytuacji oraz hamuje rozwój tego rynku. Ta niekorzystna sytuacja może utrudnić rozwój gospodarki cyfrowej w Unii.
____________
_____________

7 Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347 z 11.12.2006, s. 1).
7 Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347 z 11.12.2006, s. 1).
Poprawka 3
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 1 a (nowy)
(1a)  W rezolucji w sprawie przyszłości podatku VAT z dnia 13 października 2011 r.7a Parlament Europejski przypomniał, że jedną z kluczowych cech podatku VAT jest zasada neutralności, a zatem „wszystkie książki, gazety i czasopisma, niezależnie od ich formatu, powinny podlegać takiemu samemu opodatkowaniu”.
_________________
7a Teksty przyjęte, P7_TA(2011)0436.
Poprawka 4
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 2
(2)  Zgodnie z realizowaną przez Komisję strategią jednolitego rynku cyfrowego8 oraz aby nadążyć za postępem technologicznym w gospodarce cyfrowej, należy umożliwić państwom członkowskim dostosowanie stawek VAT na publikacje dostarczane drogą elektroniczną do niższych stawek VAT na publikacje dostarczane na wszystkich nośnikach fizycznych.
(2)  Zgodnie z realizowaną przez Komisję strategią jednolitego rynku cyfrowego8 oraz z określonym w niej celem, aby Europa była konkurencyjna w kontekście globalnym i by była światowym liderem gospodarki cyfrowej, należy umożliwić państwom członkowskim dostosowanie stawek VAT na publikacje dostarczane drogą elektroniczną do niższych stawek VAT na publikacje dostarczane na wszystkich nośnikach fizycznych, a tym samym pobudzić innowacje, zachęcić do tworzenia i produkowania nowych treści oraz inwestowania w nie, a także wesprzeć cyfrowe uczenie się, transfer wiedzy oraz dostęp do kultury w środowisku cyfrowym oraz jej promocję,
____________
_____________
8 COM(2015)0192 final
8 COM(2015)0192 final.
Poprawka 5
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 2 a (nowy)
(2a)  Możliwość zastosowania przez państwa członkowskie obniżonej, nadzwyczajnie obniżonej lub zerowej stawki podatkowej w odniesieniu do publikacji drukowanych i publikacji elektronicznych powinna doprowadzić do transferu korzyści ekonomicznych na konsumentów, a tym samym promocji czytelnictwa, a także na wydawców, których zachęci do inwestycji w nowe treści, a w przypadku gazet i czasopism – zmniejszy zależność od reklamodawców.
Poprawka 6
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 3
(3)  W planie działania w sprawie VAT9 Komisja wskazała, że publikacje dostarczane drogą elektroniczną powinny być objęte takim samym preferencyjnym traktowaniem pod względem stawki VAT jak publikacje dostarczane na wszystkich nośnikach fizycznych. Aby osiągnąć powyższy cel, należy umożliwić wszystkim państwom członkowskim stosowanie obniżonej stawki VAT lub niższych obniżonych stawek VAT, w tym przyznawanie zwolnień z prawem do odliczenia VAT zapłaconego na poprzednim etapie, w odniesieniu do dostaw książek, gazet i czasopism.
(3)  W planie działania w sprawie VAT9 Komisja wskazała, że publikacje dostarczane drogą elektroniczną powinny być objęte takim samym preferencyjnym traktowaniem pod względem stawki VAT jak publikacje dostarczane na wszystkich nośnikach fizycznych. Aby osiągnąć powyższy cel, należy umożliwić wszystkim państwom członkowskim stosowanie obniżonej stawki VAT lub niższych obniżonych stawek VAT, w tym przyznawanie zwolnień z prawem do odliczenia VAT zapłaconego na poprzednim etapie, w odniesieniu do dostaw książek, gazet i czasopism. Ta propozycja jest zgodna z celem przyznania państwom członkowskim większej swobody w ustalaniu własnych stawek VAT w ostatecznym systemie VAT opartym na miejscu przeznaczenia.
_________________
_________________
9 COM(2016)0148 final
9 COM(2016)0148 final.
Poprawka 7
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 3 a (nowy)
(3a)   Zgodnie z planem działania w sprawie VAT celem tej dyrektywy jest stworzenie w państwach członkowskich prostszych, bardziej odpornych na oszustwa i przyjaznych dla biznesu systemów VAT, jak również dotrzymanie kroku rozwojowi dzisiejszej gospodarki cyfrowej i mobilnej.
Poprawka 8
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 5
(5)  Aby uniknąć nadmiernego wykorzystania obniżonych stawek VAT w odniesieniu do treści audiowizualnych, państwa członkowskie powinny mieć możliwość stosowania obniżonej stawki do książek, gazet i czasopism jedynie w przypadku, gdy te publikacje, dostarczane zarówno na wszystkich nośnikach fizycznych, jak i drogą elektroniczną, nie składają się w całości lub w przeważającej mierze z treści muzycznych lub wideo.
(5)  Aby uniknąć nadmiernego wykorzystania obniżonych stawek VAT w odniesieniu do treści audiowizualnych, państwa członkowskie powinny mieć możliwość stosowania obniżonej stawki do książek, gazet i czasopism jedynie w przypadku, gdy te publikacje, dostarczane zarówno na wszystkich nośnikach fizycznych, jak i drogą elektroniczną, nie składają się w całości lub w przeważającej mierze z treści muzycznych lub wideo. Mając na uwadze znaczenie, jakie ma ułatwienie dostępu do książek, gazet i czasopism osobom niewidomym, słabowidzącym i osobom z niepełnosprawnością uniemożliwiającą zapoznawanie się z drukiem w myśl dyrektywy ... Parlamentu Europejskiego i Rady9a, książki, gazety i czasopisma w formie dostosowanej do potrzeb tych osób oraz w elektronicznej wersji audio należy uznawać za materiały, które nie składają się w całości lub w przeważającej mierze z treści muzycznych lub wideo. W związku z tym można by do nich również zastosować obniżone stawki VAT.
__________________
9a Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie niektórych dozwolonych sposobów korzystania z utworów i innych przedmiotów chronionych prawem autorskim i prawami pokrewnymi z korzyścią dla osób niewidomych, osób słabowidzących i osób z niepełnosprawnością uniemożliwiającą zapoznawanie się z drukiem, oraz w sprawie zmiany dyrektywy 2001/29/WE w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (COM(2016)0596 final, 2016/0278 (COD)) (Dz.U. ..., s. ...).
Poprawka 9
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 5 a (nowy)
(5a)   Przyznanie państwom członkowskim swobody stosowania obniżonych lub nadzwyczajnie obniżonych stawek VAT w odniesieniu do e-książek, e-gazet i e-czasopism mogłoby zapewnić wydawcom możliwość nowych marż zysku oraz inwestowania w nowe treści w porównaniu z obecnym modelem zależnym w dużym stopniu od reklam. Na szczeblu unijnym należy też zainicjować bardziej ogólną analizę modelu finansowania treści elektronicznych.
Poprawka 10
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 6 a (nowy)
(6a)  Elastyczność zapewniona państwom członkowskim na mocy obecnego wniosku w żaden sposób nie przesądza o ostatecznym systemie VAT, który ma zostać wprowadzony i w ramach którego każde zwiększenie elastyczności trzeba będzie rozważyć w kontekście skutków dla funkcjonowania jednolitego rynku, zakresu oszustw związanych z VAT, wzrostu kosztów prowadzenia działalności oraz ryzyka nieuczciwej konkurencji.
Poprawka 11
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 6 b (nowy)
(6b)  Niniejsza dyrektywa umożliwia państwom członkowskim wyeliminowanie nierównego traktowania, nie likwiduje jednak potrzeby zapewnienia bardziej skoordynowanego, efektywnego i prostszego systemu obniżonych stawek VAT, przewidującego mniejszą liczbę wyjątków.
Poprawka 12
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 3
Dyrektywa 2006/112/WE
Załącznik III – punkt 6
(6)  dostarczanie książek, również w formie wypożyczeń w bibliotekach, dzienników i czasopism, z wyłączeniem materiałów, które w całości lub w przeważającej mierze służą celom reklamowym, oraz materiałów, które w całości lub w przeważającej mierze składają się z treści muzycznych lub wideo;
(6)  dostarczanie książek, również w formie wypożyczeń w bibliotekach, dzienników i czasopism, z wyłączeniem materiałów, które w całości lub w przeważającej mierze służą celom reklamowym, oraz materiałów, które w całości lub w przeważającej mierze składają się z treści muzycznych lub wideo, łącznie z broszurami, ulotkami i podobnymi materiałami drukowanymi, książeczkami obrazkowymi, książeczkami do rysowania lub kolorowania dla dzieci, nutami drukowanymi lub w postaci rękopisu, mapami, mapami hydrograficznymi lub podobnymi.
Poprawka 13
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 a (nowy)
Artykuł 2a
Monitorowanie
W terminie do dnia ... [trzy lata po wejściu w życie niniejszej dyrektywy] Komisja Europejska sporządza sprawozdanie określające, które państwa członkowskie przyjęły podobne obniżone lub nadzwyczajnie obniżone stawki VAT w odniesieniu do książek, dzienników i czasopism oraz ich elektronicznych odpowiedników, a ponadto ocenia wpływ tych środków na budżet i rozwój sektora kultury.

Łączność internetowa na rzecz wzrostu gospodarczego, konkurencyjności i spójności: europejskie społeczeństwo gigabitowe i 5G
PDF 458kWORD 63k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 1 czerwca 2017 r. w sprawie łączności internetowej na rzecz wzrostu gospodarczego, konkurencyjności i spójności: europejskie społeczeństwo gigabitowe i 5G (2016/2305(INI))
P8_TA(2017)0234A8-0184/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 14 września 2016 r. pt. „Łączność dla konkurencyjnego jednolitego rynku cyfrowego: w kierunku europejskiego społeczeństwa gigabitowego” (COM(2016)0587) oraz towarzyszący mu dokument roboczy służb Komisji (SWD(2016)0300),

–   uwzględniając art. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 14 września 2016 r. zatytułowany „Sieć 5G dla Europy: plan działania” (COM(2016)0588) oraz towarzyszący mu dokument roboczy służb Komisji (SWD(2016)0306),

–  uwzględniając wniosek Komisji z dnia 14 września 2016 r. dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej Europejski kodeks łączności elektronicznej (COM(2016)0590),

–  uwzględniając wniosek Komisji z dnia 14 września 2016 r. dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenia (UE) nr 1316/2013 i (UE) nr 283/2014 w odniesieniu do propagowania łączności internetowej w społecznościach lokalnych (COM(2016)0589),

–  uwzględniając wniosek Komisji z dnia 14 września 2016 r. dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego Organ Europejskich Regulatorów Łączności Elektronicznej (COM(2016)0591),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 6 maja 2015 r. pt. „Strategia jednolitego rynku cyfrowego dla Europy” (COM(2015)0192) oraz towarzyszący mu dokument roboczy służb Komisji (SWD(2015)0100),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 2 lipca 2014 r. pt. „Ku gospodarce opartej na danych” (COM(2014)0442),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 19 kwietnia 2016 r. zatytułowany „Cyfryzacja europejskiego przemysłu. Pełne wykorzystanie możliwości jednolitego rynku cyfrowego” (COM(2016)0180),

–  uwzględniając decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady nr 243/2012/UE z dnia 14 marca 2012 r. w sprawie ustanowienia wieloletniego programu dotyczącego polityki w zakresie widma radiowego(1),

–  uwzględniając załącznik do komunikatu Komisji z dnia 2 października 2013 r. pt. „Sprawność i wydajność regulacyjna (REFIT): Wyniki oraz dalsze kroki” (COM(2013)0685),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 19 kwietnia 2016 r. pt. „Priorytety w normalizacji ICT na jednolitym rynku cyfrowym” (COM(2016)0176),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 19 stycznia 2016 r. w sprawie „W kierunku aktu o jednolitym rynku cyfrowym”(2),

–  uwzględniając wniosek Komisji z dnia 2 lutego 2016 r. dotyczący decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wykorzystywania zakresu częstotliwości 470–790 MHz w Unii (COM(2016)0043),

–  uwzględniając konkluzje Rady Europejskiej z dnia 28 czerwca 2016 r. (EUCO 26/16),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 25 września 2013 r. zatytułowany „Działania na rzecz otwartej edukacji: innowacyjne nauczanie i uczenie się dla wszystkich dzięki nowym technologiom i otwartym zasobom edukacyjnym” COM(2013) 0654.

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 26 października 2016 r. zatytułowany „Strategia kosmiczna dla Europy” (COM(2016)0705),

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/35/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie minimalnych wymagań w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa dotyczących narażenia pracowników na zagrożenia spowodowane czynnikami fizycznymi (polami elektromagnetycznymi) (dwudziesta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) i uchylająca dyrektywę 2004/40/WE(3),

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie komunikatu Komisji pt. „Łączność dla konkurencyjnego jednolitego rynku cyfrowego: w kierunku europejskiego społeczeństwa gigabitowego”,

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii, a także opinie Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów, Komisji Transportu i Turystyki, Komisji Rozwoju Regionalnego oraz Komisji Kultury i Edukacji (A8-0184/2017),

A.  mając na uwadze, że sieć 5G będzie kluczowym aspektem w rozwoju społeczeństwa cyfrowego stanowiącym standard dla technologii łączności ruchomej w przyszłości oraz siłą napędową innowacji, dzięki zrewolucjonizowaniu gospodarki i stworzeniu nowych przypadków użycia, wysokiej jakości usług i produktów, nowych źródeł dochodów i modeli biznesowych oraz szans; mając również na uwadze, że szacuje się, iż sieć 5G będzie stymulować konkurencyjność przemysłu i zagwarantuje satysfakcję konsumentów;

B.  mając na uwadze, że wiodąca pozycja Europy w obszarze technologii 5G ma zasadnicze znaczenie dla wzrostu gospodarczego oraz dla zachowania globalnej konkurencyjności, co z kolei wymaga koordynacji i planowania na szczeblu europejskim, oraz mając na uwadze, że pozostanie w tyle oznacza zagrożenie dla miejsc pracy, innowacji i wiedzy;

C.  mając na uwadze, że sieć 5G oraz zastosowania 5G zmienią strukturę modeli biznesowych, zapewniając połączenia o bardzo wysokiej przepustowości, co uwolni innowacje we wszystkich sektorach, w szczególności w sektorze transportu, energii, finansów i zdrowia; mając na uwadze, że w związku z tym Europa nie może pozwolić sobie na pozostawanie w tyle, gdyż sieć 5G będzie stanowić siłę napędową przyszłego wzrostu gospodarczego i innowacji;

D.  mając na uwadze, że struktura sieci 5G będzie się zdecydowanie różnić od struktury sieci poprzednich generacji, co jest konieczne, aby spełnić wymogi związane z prowadzeniem działalności oraz wymagania dotyczące osiągów, jakich oczekuje się od sieci o bardzo dużej przepustowości, w szczególności jeśli chodzi o opóźnienia, zasięg i niezawodność;

E.  mając na uwadze, że architektura sieci 5G będzie prowadzić do zwiększonej konwergencji między sieciami telefonii ruchomej i stacjonarnej; mając zatem na uwadze, że rozbudowa sieci stacjonarnych o bardzo dużej przepustowości przyczyni się do zaspokojenia potrzeby w zakresie łączy dosyłowych gęstej sieci bezprzewodowej 5G jak najbliżej użytkownika końcowego;

F.  mając na uwadze, że przyszłość europejskiego społeczeństwa i europejskiej gospodarki będzie w dużym stopniu zależeć od infrastruktury 5G, której oddziaływanie będzie dalece wykraczać poza istniejące bezprzewodowe sieci dostępu i której celem będzie zapewnienie szybszych i wysokiej jakości usług komunikacji przystępnych cenowo dla wszystkich oraz dostępnych w każdym miejscu i o każdej porze;

G.  mając na uwadze, że cyfryzacja nabiera coraz większego tempa na szczeblu globalnym, co wymaga inwestycji w wysokiej jakości sieci łączności o uniwersalnym zasięgu; mając na uwadze, że w tym względzie istnieje potrzeba terminowego udostępnienia widma radiowego mogącego spełnić te wymogi;

H.  mając na uwadze, że łączność mobilna i bezprzewodowa dla każdego obywatela ma coraz większe znaczenie, jako że innowacyjne usługi i zastosowania są wykorzystywane na bieżąco, oraz mając na uwadze, że należy to uwzględnić w nakierowanej na przyszłość polityce cyfrowej;

I.  mając na uwadze, że wprowadzenie na rynek sieci 5G zostanie przeprowadzone głównie za pośrednictwem inwestycji prywatnych i będzie wymagało stworzenia przez Europejski kodeks łączności elektronicznej środowiska regulacyjnego promującego pewność, konkurencję i inwestycje; mając na uwadze, że będzie to wymagało optymalizacji warunków administracyjnych, na przykład dotyczących wykorzystania nadajników o małej mocy do ścisłej i terminowej harmonizacji widma oraz rozwoju sieci o bardzo dużej przepustowości, zgodnie z aktualną propozycją zawartą w europejskim kodeksie łączności elektronicznej;

J.  mając na uwadze, że inicjatywy publiczne, takie jak inicjatywa Komisji z 2013 r. dotycząca partnerstwa publiczno-prywatnego wspierana przez 700 mln EUR z funduszy publicznych mająca na celu rozwój sieci 5G w Europie do 2020 r., muszą być dopełniane przez konkurencyjny rynek z zachowującymi aktualność regulacjami dotyczącymi dostępu i koordynacją widma, który będzie pobudzać innowacje i konieczne inwestycje prywatne w infrastrukturę;

K.  mając na uwadze, że uruchomienie technologii 5G powinno odbywać się w uzupełnieniu do innych projektów, których celem jest poprawa łączności na terenach najbardziej odizolowanych i obszarach wiejskich Europy, a nie ze szkodą dla tych projektów;

L.  mając na uwadze, że wdrożenie sieci 5G oraz rozwój społeczeństwa gigabitowego wymagają wyraźnego harmonogramu, kierowanego zapotrzebowaniem, zachowującego aktualność i neutralnego pod względem technologii podejścia opartego na ocenie poszczególnych regionów i sektorów, koordynacji państw członkowskich, współpracy ze wszystkimi zainteresowanymi stronami oraz odpowiednich inwestycji w celu spełnienia wszystkich warunków w określonych ramach czasowych i urzeczywistnienia tych możliwości dla wszystkich obywateli UE;

I.Wizja 5G – potrzeba przejścia na nową generację

1.  z zadowoleniem przyjmuje propozycję Komisji, by opracować plan działania dla sieci 5G, którego celem będzie uczynienie UE światowym liderem w zakresie wdrażania standardowych sieci 5G w okresie od 2020 do 2025 r. jako część opracowanej na większą skalę strategii dotyczącej europejskiego społeczeństwa gigabitowego bardziej konkurencyjnego i integracyjnego pod względem technologicznym; uważa, że aby to osiągnąć niezwykle istotna jest odpowiednia koordynacja między państwami członkowskimi, aby podczas wprowadzania na rynek sieci 5G uniknąć opóźnień, jakie miały miejsce podczas wprowadzania sieci 4G i sprawiły, że zasięg tej technologii wynosi obecnie jedynie 86 % i tylko 36 % na obszarach wiejskich;

2.  podkreśla fakt, że według Komisji plan działania dotyczący wprowadzenia technologii 5G w całej UE ma „potencjał utworzenia dwóch milionów miejsc pracy”, co mogłoby potencjalnie wzmocnić gospodarkę europejską i przeciwdziałać wysokiemu wskaźnikowi bezrobocia, w szczególności wśród ludzi młodych;

3.  podkreśla, że PPP 5G stanowi obecnie jedną z najnowocześniejszych na świecie inicjatyw w dziedzinie 5G i nowych zastosowań, które będą związane z tą technologią; uważa, że pozytywnym działaniem jest promowanie synergii w dziedzinie badań i rozwoju oraz rozwoju przemysłu, lecz jest zdania, że ze względu na oddziaływanie społeczne wprowadzenia na rynek technologii 5G należałoby umożliwić dostęp do tego PPP również przedstawicielom konsumentów i organizacji społeczeństwa obywatelskiego;

4.  odkreśla, że ambitny i przyszłościowy harmonogram przydziału widma w Unii ma nadrzędne znaczenie, jeśli Europa ma zajmować wiodącą pozycję jeśli chodzi o rozwój technologii 5G; przyjmuje zatem z zadowoleniem działania zaproponowane przez Komisję w komunikacie pt. „Sieć 5G dla Europy: plan działania” oraz uważa te działania za minimalny wymóg dla pomyślnego uruchomienia sieci 5G w Unii;

5.  podkreśla, że inwestycje prywatne powinny być wspierane przez otoczenie polityczne i regulacyjne ukierunkowane na infrastrukturę, gwarantujące przewidywalność i pewność oraz mające na celu promowanie konkurencji z korzyścią dla użytkowników końcowych i nie powinny być opóźniane przez zbyt ambitne programy publiczne, które mogą utrudniać wprowadzanie sieci 5G na rynek;

6.  podkreśla znaczenie współpracy między środowiskiem akademickim, instytucjami badawczymi, sektorem prywatnym i sektorem publicznym w obszarze badań i rozwoju w odniesieniu do łączności ruchomej w ramach sieci 5G; wskazuje na partnerstwo publiczno-prywatne 5G jako pozytywny przykład w tym względzie i zachęca Komisję do dalszego angażowania wszystkich właściwych sektorów w proces;

7.  uważa, że Europa będzie czerpać korzyści z dalszego przechodzenia na gospodarkę cyfrową jeśli chodzi o większy zasięg, łączność i większe prędkości oraz że wkład gospodarki cyfrowej do całkowitego wzrostu PKB wyniesie 40 % do 2020 r., przy czym szybkość tego wzrostu będzie 13 razy większa od szybkości całkowitego wzrostu PKB;

8.  z zadowoleniem przyjmuje i popiera średnioterminowe cele społeczeństwa gigabitowego, jakimi są: sieć o prędkości co najmniej 100 Mb/s dla wszystkich europejskich konsumentów, z możliwością zwiększenia prędkości do 1 Gb/s, a w perspektywie długoterminowej do 100 Gb/s dla głównych sił napędowych rozwoju społeczno-gospodarczego, takich jak usługodawcy publiczni, przedsiębiorstwa prowadzące intensywną działalność w internecie, najważniejsze węzły transportowe, instytucje finansowe, szpitale, placówki oświaty i placówki badawcze; wzywa do priorytetowego traktowania rozwoju infrastruktury dosyłowej opartej na światłowodach, konkurencji, by pobudzać inwestycje, oraz wysokiej jakości doświadczeń użytkowników końcowych; przypomina, że Unia nie zrealizowała jeszcze celów łączności określonych w agendzie cyfrowej 2020, przy czym pozostające w tyle obszary wiejskie i oddalone budzą szczególne zaniepokojenie;

9.  podkreśla potrzebę zapewnienia, by maksymalna liczba obywateli Unii, w tym obywateli na obszarach oddalonych, mogła korzystać z łączności w ramach społeczeństwa gigabitowego;

10.  zdecydowanie popiera wysiłki na rzecz zapewnienia do 2025 r. dostępu do sieci 5G w przewozach intermodalnych opartych na sieciach transportu publicznego powiązanych z instrumentem „Łącząc Europę” i transeuropejskiej sieci transportowej (TEN-T) i oczekuje, że po tym nastąpi zapewnienie pełnego dostępu w całej UE, zarówno na obszarach miejskich, jak i wiejskich, a także w głównych ośrodkach i atrakcjach turystycznych;

11.  zauważa, że nadal wymagane jest udoskonalanie zasięgu sieci telefonii komórkowej/LTE czwartej generacji, gdyż Unia Europejska pozostaje w tyle za USA, Koreą Południową i Japonią w tym względzie, oraz że plan działania dotyczący sieci 5G powinien stanowić okazję dla wyciągnięcia wniosków z błędów popełnionych podczas wprowadzania na rynek sieci 4G;

12.  zwraca uwagę, że dostęp radiowy 5G będzie musiał działać w bardzo szerokim zakresie częstotliwości, od mniej niż 1 GHz do 100 GHz oraz z łączami dosyłowymi do 300 GHz; zauważa, że częstotliwości między 3 a 6 GHz oraz powyżej 6 GHz mają zapewniać wyjątkową szybkość przesyłu danych i wyjątkowy potencjał na gęsto zaludnionych obszarach; zauważa, że systemy 5G w pasmach wysokich częstotliwości wymagają bardzo gęstej infrastruktury sieciowej opartej na dostępie wykorzystującym nadajniki o małej mocy, co wymagać będzie dokonania wyboru jeśli chodzi o to, które pasma częstotliwości wykorzystać lub czy wykorzystać możliwość współużytkowania pasm częstotliwości;

13.  podkreśla, że same prędkości pobierania danych nie będą wystarczające do zaspokojenia przyszłego zapotrzebowania na łączność w społeczeństwie gigabitowym, co będzie wymagało celu w zakresie infrastruktury jeśli chodzi o sieci o bardzo dużej przepustowości, ponieważ sieci te spełniają najwyższe normy pod względem prędkości wysyłania i pobierania, opóźnień i odporności;

14.  podkreśla, że spójna europejska strategia widma, w tym skoordynowane krajowe plany działania i harmonogramy, jest potrzebna, aby sprostać wyzwaniom związanym z siecią 5G i powinna obejmować takie kwestie jak komunikacja międzyludzka, komunikacja maszyna–maszyna (M2M) oraz komunikacja w ramach internetu rzeczy na różnych szczeblach: szybkość połączenia, mobilność, opóźnienia, powszechność, aktywność nadajnika, niezawodność, dostępność itd. oraz zapewnia płynny okres przejściowy przeznaczony na wdrożenie sieci 5G we wszystkich państwach członkowskich;

15.  zwraca uwagę, że wprowadzanie bezprzewodowych sieci 5G wymaga elastycznego i skutecznego wykorzystania wszystkich dostępnych oddzielnych wycinków widma, w tym pasma 700 MHz, z myślą o bardzo różnych scenariuszach rozbudowy sieci, co będzie wymagało opracowania innowacyjnych modeli przyznawania licencji na wykorzystanie widma oraz wyraźnego nacisku na harmonizację dostępnych pasm widma z zastosowaniem podejścia regionalnego;

16.  potwierdza znaczenie pasm widma objętych licencjami w celu zapewnienia długoterminowych inwestycji w sieci i zagwarantowania lepszej jakości usług dzięki umożliwieniu stabilnego i niezawodnego dostępu do widma, podkreślając jednocześnie potrzebę lepszej ochrony prawnej dla nielicencjonowanych pasm widma i stosowania różnych metod dzielenia pasm widma;

17.  wskazuje, że brak koordynacji stanowi istotne ryzyko dla uruchomienia sieci 5G, gdyż uzyskanie masy krytycznej ma kluczowe znaczenie dla przyciągania inwestycji, a zatem czerpania pełnych korzyści z technologii 5G;

18.  zauważa, że wszystkie podmioty z branży powinny mieć zapewnione przewidywalne równe warunki działania oraz elastyczność w zakresie kształtowania własnych sieci, wyboru własnych modeli inwestycyjnych i kombinacji technologii, która powinna zapewnić pełną funkcjonalność celów uruchomienia 5G, takich jak FTTH, łączności przez kable lub łączności satelitarnej, Wi-Fi, WiGig, G.fast, 2G, Massive MIMO lub wszelkich innych technologii wspomagających szybki rozwój, pod warunkiem że pomogą one podłączyć wszystkich Europejczyków do sieci o bardzo dużej przepustowości; zauważa, że rozbudowa sieci 5G będzie wymagać większej liczby światłowodów w gęstszej sieci bezprzewodowej;

19.  odnotowuje komunikat Komisji pt. „Łączność dla konkurencyjnego jednolitego rynku cyfrowego” i jej Plan działania na rzecz sieci 5G dla Europy, które stanowią dla państw członkowskich interesującą okazję, aby umożliwić swoim innowatorom z sektora kultury i sektora kreatywnego, w szczególności MŚP, dalsze konkurowanie na arenie światowej i zaprezentowanie ich talentów w dziedzinie przedsiębiorczości i innowacyjności;

II.Umożliwienie czerpania korzyści ze społeczeństwa gigabitowego

20.  uważa, że sieć 5G to coś więcej niż rozwój mobilnych usług szerokopasmowych oraz że będzie ona kluczowym czynnikiem rozwoju przyszłego świata cyfrowego jako następna generacja wszechobecnej wysoko wydajnej infrastruktury szerokopasmowej, która będzie wspierać transformację procesów we wszystkich sektorach gospodarki (sektor publiczny, edukacja, dostarczanie zintegrowanych treści medialnych, opieka zdrowotna, badania. energetyka, infrastruktura publiczna, produkcja, transport, przemysł motoryzacyjny, usługi audiowizualne, rzeczywistość wirtualna, gry online itd.), a także zapewni przystępne cenowo, sprawne, elastyczne, interaktywne, niezawodne i wysoce zindywidualizowane usługi, które powinny wpłynąć na poprawę życia każdego obywatela;

21.  zauważa, że europejska fragmentacja procesu wprowadzania na rynek sieci 4G, nadal odzwierciedlona w poważnych różnicach między państwami członkowskimi, co pokazuje indeks gospodarki cyfrowej i społeczeństwa cyfrowego (DESI) z 2015 r., skutkowała brakiem konkurencyjności cyfrowej względem USA, Chin, Japonii, Korei Południowej i gospodarek wschodzących; w tym względzie podkreśla, że podczas gdy Europa dokonuje postępów w zakresie rozwoju cyfrowego, tempo ulega spowolnieniu, co stanowi długoterminowe zagrożenie dla koniecznych inwestycji i atrakcyjności europejskiego otoczenia biznesowego;

22.  przypomina, że ostatecznymi beneficjentami wprowadzenia sieci 5G powinni być użytkownicy końcowi oraz że wszelkie decyzje podejmowane podczas wprowadzania na rynek sieci 5G powinny być zawsze ukierunkowane na ostateczny cel, którym jest zapewnianie przystępnych cenowo, niezawodnych usług o wysokiej jakości;

23.  zauważa, że inwestycje sektora publicznego i prywatnego zapewniają efekt mnożnikowy w całej gospodarce oraz prawdopodobnie przyczynią się bezpośrednio i pośrednio do utworzenia nawet 2,3 mln miejsc pracy w 28 państwach członkowskich po pełnym uruchomieniu sieci 5G;

24.  zauważa, że wdrożenie technologii 5G w Europie powinno przynieść korzyści wykraczające daleko poza branżę łączności ruchomej, a także pozytywne skutki dodatkowe w wymiarze 141,8 mld EUR rocznie do 2025 r.;

25.  podkreśla, że sukces szybkiego wprowadzenia na rynek sieci 5G w całej UE zależy od opracowania nowych modeli biznesowych kierowanych popytem; zwraca uwagę, że istnieją niezliczone inicjatywy przyczyniające się do wyjaśnienia wymogów dla sieci 5G, co utrudnia pionowym sektorom gospodarki zapewnienie wkładu w ten proces; podkreśla w związku z tym, że pionowe sektory gospodarki muszą być aktywnie zaangażowane w proces opracowywania wymogów w wydajny sposób;

26.  podkreśla, że uczciwa konkurencja i równe warunki działania dla uczestników rynku stanowią kluczowe czynniki niezbędne dla rozbudowy społeczeństwa gigabitowego przez uczestników rynku; wyraża przekonanie, że w tym względzie powinna mieć zastosowanie zasada „takie same usługi, takie samo ryzyko, takie same reguły”;

27.  wyraża przekonanie, że Komisja i państwa członkowskie wspólnie ze wszystkimi właściwymi zainteresowanymi stronami powinny uwzględnić środki zachęcające do przygotowywania zaawansowanych prób i środowisk testowych w celu przyspieszenia innowacji w zastosowaniach 5G;

28.  zwraca uwagę, że społeczeństwo gigabitowe powinno rozwiązać problem przepaści cyfrowej i zwiększyć wykorzystanie internetu; zauważa, że konieczne jest dalsze inwestowanie we wprowadzanie na rynek istniejących i przyszłych technologii, w tym technologii satelitarnych, na obszarach wiejskich i oddalonych; podkreśla, że konieczne jest inteligentne połączenie inwestycji publicznych i prywatnych, aby rozwiązać problem przepaści cyfrowej na obszarach wiejskich i oddalonych; podkreśla, że doświadczenia wyniesione z przeszłości powinny zostać wykorzystane do rozwiązania problemu rozbieżności między państwami członkowskimi, regionami oraz obszarami gęsto zaludnionymi i obszarami odległymi, przy wsparciu zrównoważonego rozwoju geograficznego;

29.  zwraca uwagę, że przepaść cyfrową jest bardzo widoczna się nie tylko między miastami a obszarami wiejskimi, lecz również między państwami członkowskimi; podkreśla w tym względzie znaczenie konkurencyjnych ram legislacyjnych i inicjatyw zachęcających do inwestowania w infrastrukturę, zwiększających różnorodność podmiotów i wzmacniających koordynację europejską;

30.  wskazuje, że sieć 5G będzie kluczowym elementem w urzeczywistnianiu wizji „społeczeństwa połączonego z siecią” oraz zwiększy możliwości w zakresie życia, nauki i pracy w Unii Europejskiej, co stanowi warunek wstępny dla czerpania pełnych korzyści z rewolucji cyfrowej przez obywateli i przedsiębiorstwa;

31.  uważa, że ułatwianie rozmieszczania nadajników o małej mocy w ramach sieci 5G zgodnie z rozporządzeniem w sprawie WiFi4EU zapewni wkład w zmniejszenie przepaści cyfrowej i technologicznej oraz zwiększy dostępność usług sieci 5G dla wszystkich obywateli;

32.  podkreśla, że Europa musi dotrzymać kroku rozwiązaniom i możliwościom technologicznym, które są zapewniane przez wydajniejsze technologie ICT, w celu wsparcia rozwoju społeczno-gospodarczego w słabiej rozwiniętych obecnie regionach;

33.  podkreśla, że w celu wykorzystania pełnego potencjału usługowego technologicznego standardu telefonii komórkowej 5G gęsta sieć światłowodów stanowi konieczną infrastrukturę dosyłową;

34.  z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę WiFi4EU na rzecz promowania bezpłatnego i powszechnego dostępu do internetu dla społeczności lokalnych za pośrednictwem programu finansowanego przez UE wdrożonego przez państwa członkowskie; zauważa, że inicjatywa WiFi4EU ma na celu promowanie włączenia cyfrowego w regionach dzięki przyznawaniu funduszy w sposób wyważony pod względem geograficznym oraz zwracając uwagę na jakość doświadczeń użytkowników usług; zauważa, że prędkość łączy internetowych rośnie, a ponieważ rośnie również wykorzystanie wielu urządzeń bezprzewodowych, lokalna sieć bezprzewodowa (WLAN) będzie musiała spełniać wymogi w zakresie połączeń pomiędzy użytkownikami końcowymi; uważa, że konieczne są ramy polityki obejmujące szczególne priorytety w celu likwidacji przeszkód, z którymi rynek samodzielnie nie może sobie poradzić;

35.  wzywa Komisję do zwrócenia szczególnej uwagi na kwestię zasięgu w pomieszczeniach w swoim planie działania dotyczącym sieci 5G, mając na uwadze, że duża liczba zastosowań 5G będzie wykorzystywana w domach i biurach; przypomina o słabym przenikaniu sieci wyższych częstotliwości przez budynki; zaleca przeprowadzenie oceny dodatkowych technologii w celu zapewnienia dobrego zasięgu w pomieszczeniach, takich jak Massive MIMO, wzmacniacze wewnętrzne oraz zastosowania Wi-Fi o dużej prędkości oparte na WiGig;

36.  podkreśla, że rozwój technologii 5G jest kluczowym elementem przekształcania infrastruktury sieci ICT w kierunku globalnych inteligentnych sieci połączeń: inteligentne samochody, inteligentne sieci, inteligentne miasta, inteligentne fabryki, inteligentne rządy itd.; uważa, że ultraszybkie sieci szerokopasmowe oraz inteligentne i wydajne sieci, które umożliwiają natychmiastową łączność między ludźmi, między człowiekiem a maszyną oraz między połączonymi maszynami ponownie zdefiniują pojęcie łączności użytkownika końcowego, która będzie się odbywać z wykorzystaniem paradygmatów sieci, jak sieci rozproszone, sieci hybrydowe, plasterkowanie sieci i technologie softwaryzacji;

37.  podkreśla, że wysoka sprawność energetyczna ukierunkowana na ograniczone zużycie energii przez sieć stanowi krytyczny wymóg dla sieci 5G; podkreśla, że element ten ma kluczowe znaczenie dla ograniczenia kosztów operacyjnych, poprawy dostępności sieci na obszarach wiejskich i oddalonych oraz zapewniania dostępu do sieci w sposób zrównoważony i zasobooszczędny;

38.  podkreśla, że rozbudowa sieci 5G wymaga istotnej modernizacji sieci telefonii stacjonarnej i zagęszczenia sieci telefonii ruchomej zgodnie z celami społeczeństwa gigabitowego, w szczególności w odniesieniu do rozwiązań w zakresie e-zdrowia;

39.  zaznacza, że sektor audiowizualny jest jedną z najważniejszych sił napędowych sukcesu sieci 5G w Europie, ponieważ generuje miejsca pracy i wzrost gospodarczy, oraz że jego rozwój może wywrzeć silny, pozytywny wpływ na łańcuch wartości mediów audiowizualnych, w tym produkcję treści, innowacje, dystrybucję i środowisko użytkownika; apeluje zatem do Komisji i państw członkowskich o wzięcie pod uwagę potrzeb i specyfiki tego sektora, w szczególności związanych z nadawaniem;

40.  zauważa, że po podłączeniu do sieci pojazdy staną się znacznie bezpieczniejsze (ograniczenie liczby wypadków), bardziej ekologiczne (ograniczenie emisji zanieczyszczeń) i przyczynią się do większej przewidywalności wzorców podróży; w związku z tym popiera pomysł wprowadzenia w całej Unii dla wszystkich pojazdów dostępnych na rynku UE celu podłączenia do sieci 5G oraz wyposażenia w pokładowe urządzenia ITS; zdecydowanie popiera cel wdrożenia obsługi 5G w karetkach pogotowia i w innych pojazdach służb ratowniczych (samochodach policyjnych, pojazdach straży pożarnej) połączonych przez sieć z bazą w celu zapewnienia ciągłego i nieprzerwanego zasięgu w trakcie interwencji;

41.  odnotowuje korzyści dla bezpieczeństwa drogowego płynące z pokrycia niezawodnym i nieprzerwanym zasięgiem 5G uzyskane dzięki połączonym i cyfrowym środkom kontroli w pojazdach ciężarowych, takim jak inteligentny tachograf i dokumenty elektroniczne;

42.  uważa, że sieć 5G powinna umożliwić korzystanie z nowych przystępnych cenowo usług wysokiej jakości, połączyć nowe sektory przemysłu, a ostatecznie poprawić doświadczenia klientów z myślą o coraz bardziej zaawansowanych i wymagających użytkownikach usług cyfrowych; podkreśla, że sieć 5G może oferować rozwiązania dla ważnych wyzwań społecznych dzięki zdolności do istotnego ograniczania zużycia energii przez urządzenia mobilne oraz dzięki potencjałowi w zakresie transformacji sektorów takich jak zdrowie i transport;

43.  z zadowoleniem przyjmuje fundusz na rzecz sieci szerokopasmowych oparty na instrumencie „Łącząc Europę”, który jest funduszem na rzecz infrastruktury szerokopasmowej otwartym na uczestnictwo krajowych banków i instytucji prorozwojowych oraz inwestorów prywatnych i będącym kolejnym krokiem prowadzącym do inwestycji w infrastrukturę na obszarach zaniedbanych, mniej zaludnionych, wiejskich i oddalonych;

44.  uważa, że rozwój i doskonalenie umiejętności cyfrowych mają kluczowe znaczenie i powinny odbywać się poprzez znaczne inwestycje w edukację – w tym w szkolenie zawodowe i w dziedzinie przedsiębiorczości oraz doskonalenie zawodowe i przekwalifikowanie – oraz poprzez pełen udział wszystkich właściwych zainteresowanych stron, w tym partnerów społecznych, aby osiągnąć trzy główne cele: utrzymanie i tworzenie miejsc pracy w dziedzinie technologii dzięki szkoleniu wysoko wykwalifikowanej siły roboczej, aby wspierać obywateli w funkcjonowaniu w świecie cyfrowym, udostępniając im niezbędne narzędzia, oraz by położyć kres analfabetyzmowi cyfrowemu, który jest powodem przepaści cyfrowej i wyłączenia;

45.  uważa, że Unia powinna stworzyć i udostępnić programy rozwoju umiejętności 5G w partnerstwie z EIT Digital, z ukierunkowaniem na przedsiębiorstwa typu start-up i MŚP w celu umożliwienia im czerpania korzyści z uruchomienia sieci 5G;

46.  podkreśla, że rozwój sieci 5G będzie sprzyjać szybkim przemianom technologicznym, które umożliwią pełny rozwój inteligentnego przemysłu cyfrowego, internetu rzeczy i zaawansowanych systemów wytwarzania;

47.  podkreśla znaczenie sieci 5G dla zapewnienia Europie wiodącej pozycji w obszarze dostarczania wysokiej klasy infrastruktury badawczej, co mogłoby uczynić z Europy centralny ośrodek doskonałości badań naukowych;

III.Podejście polityczne

48.  z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Komisji na rzecz wzmocnienia planu inwestycyjnego dla Europy w ramach instrumentów finansowania (EFIS, instrument „Łącząc Europę”) przeznaczonych na finansowanie celów strategicznych w zakresie łączności gigabitowej do 2025 r.;

49.  podkreśla, że wszystkie decyzje związane z jednolitym rynkiem treści cyfrowych, w tym przydziałem widma, celami w zakresie łączności i rozbudową sieci 5G, muszą być formułowane w oparciu o przyszłe potrzeby i oczekiwania co do rozwoju rynku w następnych 10–15 latach; podkreśla w tym względzie, że pomyślna rozbudowa sieci 5G będzie mieć kluczowe znaczenie dla konkurencyjności gospodarczej, którą można osiągnąć jedynie dzięki dalekowzrocznemu prawodawstwu europejskiemu i koordynacji polityki;

50.  podkreśla, że polityka dotycząca społeczeństwa gigabitowego i sieci 5G powinna być proporcjonalna, często aktualizowana i zgodna z zasadą innowacyjności, tak aby jednym z elementów oceny skutków była analiza potencjalnych konsekwencji dla innowacji;

51.  wzywa Komisję do zapewnienia, utrzymania i rozwoju długoterminowego finansowania planu działania dotyczącego sieci 5G i modernizacji sieci na odpowiednim poziomie w perspektywie następnych wieloletnich ram finansowych na lata 2020–2027 oraz w szczególności następnych ram dla badań naukowych, rozwoju technologicznego i innowacji; podkreśla znaczenie współpracy między środowiskiem akademickim, instytucjami badawczymi, sektorem prywatnym i sektorem publicznym w obszarze badań i rozwoju w odniesieniu do łączności ruchomej w ramach sieci 5G; wskazuje na partnerstwo publiczno-prywatne 5G jako pozytywny przykład w tym względzie; przypomina, że według Komisji osiągnięcie celów związanych z łącznością będzie wymagało zainwestowania 500 mld EUR w ciągu najbliższej dekady, jednak zauważa również, że istnieje deficyt inwestycji wynoszący 155 mld EUR; uznaje zatem, że należy bezwzględnie i priorytetowo zapewnić dostateczna liczbę inwestycji pobudzanych przez konkurencję prowadzących do rozbudoway infrastruktury cyfrowej, ponieważ rozbudowa ta stanowi podstawowy warunek rozwoju technologii 5G z korzyścią dla obywateli i przedsiębiorstw;

52.  wzywa wszystkie państwa członkowskie do szybkiego wdrożenia przepisów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1148 z dnia 6 lipca 2016 r. w sprawie środków na rzecz wysokiego wspólnego poziomu bezpieczeństwa sieci i systemów informatycznych na terytorium Unii(4), aby zadbać o odpowiedni poziom bezpieczeństwa przy zapewnianiu skuteczności i trwałości tego planu;

53.  uważa, że najlepszą drogą ku społeczeństwu gigabitowemu jest podejście zachowujące aktualność oraz sprzyjające konkurencji i oparte na neutralności technologicznej, wspierane szerokim zakresem modeli inwestycyjnych, takich jak inwestycje publiczno-prywatne i wspólne inwestycje; zauważa, że wspólne inwestycje i inne formy inwestycji opartych na współpracy oraz długoterminowe rozwiązania w zakresie dostępu komercyjnego dla sieci o bardzo dużej przepustowości mogą przyczyniać się do łączenia zasobów, uruchamiania różnych elastycznych ram i obniżenia kosztów wdrażania;

54.  wzywa państwa członkowskie do pełnego wdrożenia planu działania dotyczącego sieci 5G poprzez spójne, sprzyjające włączeniu i terminowe działania w regionach i miastach, aby zachęcać do międzysektorowych innowacji i być dla nich bodźcem oraz promować ramy współpracy gospodarczej w całym sektorze;

55.  apeluje do Komisji i państwa członkowskich, by objęły przewodnią rolę w promowaniu międzysektorowej, wielojęzycznej i transgranicznej interoperacyjności 5G, wspierały sprzyjające prywatności, rzetelne i bezpieczne usługi, gdyż przemysł i ogół społeczeństwa stają się coraz bardziej zależne od infrastruktury cyfrowej pod względem swojej działalności gospodarczej i usług, oraz by wzięły pod uwagę krajową sytuację ekonomiczną i uwarunkowania geograficzne w danym kraju, jako integralną część wspólnej strategii;

56.  wzywa do podwojenia wysiłków w dziedzinie standaryzacji, aby zagwarantować przywództwo Europy w określaniu standardów technologicznych umożliwiających wdrażanie sieci i usług 5G; wyraża przekonanie, że europejskie organy normalizacyjne powinny odgrywać szczególną rolę w tym procesie; zauważa, że każdy sektor powinien opracować własny plan działania na rzecz normalizacji w oparciu o procesy przemysłowe, z silnym dążeniem do osiągnięcia wspólnych standardów, które mają potencjał, by stać się standardami ogólnoświatowymi; wzywa Komisję i państwa członkowskie do tworzenia zachęt dla inwestycji w badania i rozwój oraz do normalizacji na szczeblu europejskim;

57.  podkreśla, że sieć 5G może zrewolucjonizować dostęp do treści i ich rozpowszechnianie oraz istotnie poprawić doświadczenie użytkownika, pozwalając jednocześnie na rozwój nowych form treści kulturalnych i kreatywnych; podkreśla w tym kontekście potrzebę skutecznych środków walki z piractwem oraz kompleksowego podejścia, by lepiej egzekwowane były prawa własności intelektualnej, aby zapewnić konsumentom łatwy dostęp do legalnych treści;

58.  zdecydowanie zachęca do powszechniejszego eksperymentowania z technologiami 5G; popiera rozwój zintegrowanych rozwiązań i badań, a następnie międzysektorowych testów projektów pilotażowych na dużą skalę w odpowiedzi na zapotrzebowanie na usługi w społeczeństwie gigabitowym; wzywa Komisję i państwa członkowskie do zapewnienia wystarczających nielicencjonowanych pasm częstotliwości w celu stymulowania eksperymentów przeprowadzanych przez branżę; wzywa Komisję do rozważenia ustanowienia konkretnego i atrakcyjnego celu jako ram dla eksperymentów z technologiami i produktami 5G w sektorze prywatnym;

59.  podkreśla potrzebę uwzględnienia wytycznych Międzynarodowej Komisji ds. Ochrony przed Promieniowaniem Niejonizującym (ICNIRP) oficjalnie uznanych przez Światową Organizację Zdrowia (WHO) w celu unikania niespójności i fragmentacji oraz zapewnienia spójnych warunków rozbudowy sieci bezprzewodowych na europejskim jednolitym rynku treści cyfrowych;

60.  podkreśla, że rozwój społeczeństwa gigabitowego wymaga jasnych i wspólnych przepisów unijnych, które powinny być zorientowane na przyszłość i prokonkurencyjne w celu pobudzania inwestycji i innowacji oraz zachowania przystępności cenowej i możliwości dokonywania wyboru przez użytkowników końcowych; podkreśla, że konkurencja oparta na infrastrukturze otwiera drogę dla skutecznych przepisów oraz umożliwia zadowalający długoterminowy zwrot z inwestycji; zachęca państwa członkowskie do uproszczenia procedury administracyjnej dotyczącej dostępu do infrastruktury fizycznej;

61.  podkreśla potrzebę ustanowienia przyjaznego dla innowacji otoczenia dla usług cyfrowych, w szczególności w obszarze dużych zbiorów danych i internetu rzeczy w celu zwiększenia możliwości wyboru dla użytkowników, jednocześnie zwiększając zaufanie i promując korzystanie z usług cyfrowych dzięki skutecznym i zoptymalizowanym zasadom skupiającym się na potrzebach użytkowników i właściwościach usług, niezależnie od typu dostawcy;

62.  podkreśla, że krajowe plany działania w dziedzinie sieci szerokopasmowych należy poddać przeglądowi, a w stosownych przypadkach wprowadzić do nich ostrożne zmiany; plany te powinny być ukierunkowane na wszystkie obszary 5G, ponadto muszą one utrzymać podejście polegające na wykorzystaniu wielu technologii, podejście oparte na konkurencji, wspierać pewność regulacyjną i maksymalizować zakres innowacji oraz ich zasięg, w tym w odniesieniu do celu związanego ze zlikwidowaniem przepaści cyfrowej;

63.  wzywa Komisję do oceny krajowych planów działania w dziedzinie sieci szerokopasmowych w celu wskazania luk i sformułowania zaleceń dla poszczególnych krajów dotyczących dalszych działań;

64.  z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Komisji na rzecz ustanowienia partycypacyjnej platformy na rzecz sieci szerokopasmowych, aby zapewnić wysoki stopień zaangażowania podmiotów publicznych i prywatnych, a także władz lokalnych i regionalnych;

65.  podkreśla, że zapewnienie dostępu do internetu i zagwarantowanie łączności internetowej o dużej prędkości, pełnej niezawodności oraz niskim poziomie opóźnień i chwilowych niestabilności ma kluczowe znaczenie dla procesów digitalizacji i łańcucha wartości sektora turystyki, a także dla opracowywania i wdrażania technologii transportowych, takich jak współdziałające inteligentne systemy transportowe (C-ITS), usługi informacji rzecznej (RIS) i europejski system zarządzania ruchem kolejowym (ERTMS);

66.  przypomina, że MŚP odniosłyby ogromne korzyści z konkurencyjnego dostępu do rozwiązań 5G; apeluje do Komisji, by szczegółowo przedstawiła swoje plany działania mające na celu ułatwienie MŚP i przedsiębiorstwom typu start-up uczestnictwa w eksperymentach z technologiami 5G oraz zapewnienie im dostępu do partycypacyjnej platformy na rzecz sieci szerokopasmowych 5G;

67.  popiera inicjatywy na szczeblu UE mające na celu zapewnienie lepszej koordynacji widma między państwami członkowskimi i długich okresów obowiązywania licencji, co zwiększy stabilność i pewność inwestycji; zauważa, że decyzje dotyczące tych kwestii winny być podejmowane w tym samym czasie we wszystkich państwach członkowskich, aby przyjmować wiążące wytyczne w sprawie niektórych warunków przyznawania praw do użytkowania widma radiowego, takich jak terminy dla przydziału widma, dzielenia widma oraz wspólnie organizowanych aukcji, z zamiarem promowania transeuropejskich sieci; zwraca uwagę, że niezwykle ważne jest zachowanie konkurencyjnego charakteru rynków telefonii komórkowej w Unii Europejskiej podczas zmiany generacji na 5G;

68.  wzywa UE do koordynacji wysiłków podejmowanych w ramach Międzynarodowego Związku Telekomunikacyjnego (ITU) z myślą o zapewnieniu spójnej polityki UE; podkreśla, że europejska harmonizacja widma na potrzeby sieci 5G po 2020 r. powinna zostać zakończona przed światową konferencją radiokomunikacyjną (WRC-19) w 2019 r., z należytym zabezpieczeniem istniejących usług, na których polega się obecnie, oraz zgodnie z decyzjami podjętymi podczas WRC-15;

69.  podkreśla, że definicja sieci o bardzo dużej przepustowości ustanowiona w europejskim kodeksie łączności elektronicznej powinna być zgodna z zasadą neutralności technologicznej, pod warunkiem że takie technologie spełniają normy jakości dla usług sieciowych, które będą w przyszłości wymagane na potrzeby zastosowań przemysłowych i konsumenckich;

70.  wzywa Komisję, aby opracowała coroczny przegląd postępów oraz przygotowała zalecenia dotyczące planu działania w zakresie sieci 5G i informowała Parlament Europejski o wynikach;

o
o   o

71.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz państwom członkowskim.

(1) Dz.U. L 81 z 21.3.2012, s. 7.
(2) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0009.
(3) Dz.U. L 179 z 29.6.2013, s. 1.
(4) Dz.U. L 194 z 19.7.2016, s. 1.


Ochrona osób dorosłych szczególnej troski
PDF 362kWORD 55k
Rezolucja
Załącznik
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 1 czerwca 2017 r. zawierające zalecenia dla Komisji dotyczące ochrony osób dorosłych szczególnej troski (2015/2085(INL))
P8_TA(2017)0235A8-0152/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 225 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 67 ust. 4 i art. 81 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności jej art. 3 gwarantujący każdemu obywatelowi prawo do poszanowania jego integralności fizycznej i psychicznej oraz art. 21 dotyczący niedyskryminacji;

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 18 grudnia 2008 r. z zaleceniami dla Komisji w sprawie ochrony prawnej osób pełnoletnich: skutki transgraniczne(1),

–  uwzględniając ocenę europejskiej wartości dodanej z września 2016 r. przygotowaną przez Biuro Analiz Parlamentu Europejskiego (PE 581.388),

–  uwzględniając konwencję haską z dnia 13 stycznia 2000 r. o międzynarodowej ochronie osób pełnoletnich („konwencja haska”),

–  uwzględniając konwencję ONZ z dnia 13 grudnia 2006 r. o prawach osób niepełnosprawnych („konwencja ONZ o prawach osób niepełnosprawnych”),

–  uwzględniając zalecenie Komitetu Ministrów Rady Europy nr R (99) 4 z dnia 23 lutego 1999 r. w sprawie zasad dotyczących ochrony prawnej niepełnosprawnych osób dorosłych („zalecenie Komitetu Ministrów Rady Europy nr R (99) 4 ”),

–  uwzględniając zalecenie Komitetu Ministrów Rady Europy nr CM/Rec(2009)11 z dnia 9 grudnia 2009 r. w sprawie zasad dotyczących stałych pełnomocnictw i testamentu życia w związku z niepełnosprawnością („zalecenie Komitetu Ministrów Rady Europy nr CM/Rec(2009)11”),

–  uwzględniając art. 46 i 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A8-0152/2017),

A.  mając na uwadze zasadnicze znaczenie, jakie ma zbliżenie się Unii do swoich obywateli oraz zajęcie się przez Unię tematami dotyczącymi ich bezpośrednio, przy zapewnieniu wolnego od dyskryminacji i wykluczenia poszanowania praw podstawowych;

B.  mając na uwadze, że ochrona osób dorosłych szczególnej troski korzystających ze swobody przemieszczania się na terenie Unii jest sprawą o charakterze transgranicznym, a co za tym idzie, dotyczy wszystkich państw członkowskich; mając na uwadze, że kwestia ta ukazuje znaczenie roli, jaką Unia i jej Parlament muszą odgrywać w rozwiązywaniu problemów i przezwyciężaniu trudności, z jakimi borykają się obywatele europejscy, korzystając ze swoich praw, w szczególności w kontekście transgranicznym;

C.  mając na uwadze, że ochrona osób dorosłych szczególnej troski jest ściśle związana z poszanowaniem praw człowieka; mając na uwadze, że każdą osobę dorosłą szczególnej troski należy uważać, podobnie jak każdego europejskiego obywatela, za podmiot praw i osobę zdolną do swobodnego, niezależnego i świadomego podejmowania decyzji w granicach jej zdolności, a nie tylko za biernego beneficjenta zabiegów i opieki;

D.  mając na uwadze, że potrzeba zapewnienia szczególnej opieki niektórym dorosłym oraz różne regulacje dotyczące ich ochrony prawnej nie mogą stanowić przeszkód dla korzystania z prawa do swobodnego przepływu osób;

E.  mając na uwadze, że zmiany demograficzne i wydłużenie średniego trwania życia doprowadziły do zwiększenia liczby starszych osób, które nie są w stanie chronić swoich interesów ze względu na choroby związane z wiekiem; mając na uwadze, że istnieją również inne okoliczności, niezależne od wieku, takie jak niepełnosprawność umysłowa i fizyczna, również wrodzone, które mogą wpłynąć na zdolność osoby dorosłej do dbania o swoje interesy;

F.  mając na uwadze wystąpienie problemów związanych z rosnącym przemieszczaniem się ekspatriantów i emerytów pomiędzy państwami członkowskimi, wśród których znajdują się osoby wymagające szczególnej troski lub takie, które mogą jej wymagać w przyszłości;

G.  mając na uwadze istnienie rozbieżności pomiędzy ustawodawstwem poszczególnych państw członkowskich w dziedzinie właściwości miejscowych, prawa właściwego, uznawania i wykonywania środków ochrony osób dorosłych; mając na uwadze, że zróżnicowanie mających zastosowanie przepisów i wielość sądów właściwych mogą zagrażać prawu osób dorosłych szczególnej troski do swobodnego przepływu i przebywania w wybranym przez nie państwie członkowskim, a także właściwej ochronie ich majątku, jeżeli w jego skład wchodzą elementy o charakterze transgranicznym;

H.  mając na uwadze, że istnieją również różnice pomiędzy ustawodawstwami państw członkowskich w dziedzinie środków ochrony, pomimo postępów dokonanych w tej dziedzinie w następstwie zalecenia Komitetu Ministrów Rady Europy nr R (99) 4;

I.  mając na uwadze, że art. 1 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012(2) wyklucza stan cywilny oraz zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych osób fizycznych z zakresu stosowania rozporządzenia;

J.  mając na uwadze, że konwencja haska stanowi zestaw zasad prawa prywatnego międzynarodowego szczególnie odpowiedni w odniesieniu do rozwiązywania problemów transgranicznych dotyczących osób dorosłych szczególnej troski; mając na uwadze, że pomimo iż od przyjęcia tej konwencji upłynęło niemało czasu, dotychczas ratyfikowało ją niewiele państw członkowskich; mając na uwadze, że opóźnienie w ratyfikacji konwencji utrudnia ochronę osób dorosłych szczególnej troski w kontekstach transgranicznych w Unii; mając na uwadze, że wobec tego dla zapewnienia skuteczności konieczne jest działanie na szczeblu unijnym, aby zagwarantować ochronę osób dorosłych szczególnej troski w kontekstach transgranicznych;

K.  mając na uwadze, że osoba dorosła szczególnej troski to osoba, która ukończyła 18 lat i z powodu zaburzenia lub ograniczenia zdolności osobistych tymczasowo lub trwale nie jest w stanie zadbać o swoje interesy (sprawy osobiste lub majątkowe);

L.  mając na uwadze, że należy pamiętać o przepisach konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych; mając na uwadze, że Unia i państwa członkowskie są stronami tej konwencji;

M.  mając na uwadze, że przy opracowaniu strategii politycznych Unia musi zadbać o przestrzeganie zasad pomocniczości i proporcjonalności;

N.  mając na uwadze, że działania Unii w dziedzinie ochrony osób dorosłych szczególnej troski powinny mieć przede wszystkim na celu zagwarantowanie przepływu oraz uznawania i wykonywania przez organy państw członkowskich środków ochrony przyjętych na rzecz osób dorosłych szczególnej troski przez organy innego państwa członkowskiego, w tym rozpowszechniania i uznawania pełnomocnictw na wypadek niezdolności do czynności prawnych, a także zacieśniania współpracy w tym zakresie między państwami członkowskimi;

O.  mając na uwadze, że „środki ochrony” oznaczają w szczególności środki opisane w art. 3 konwencji haskiej;

P.  mając na uwadze, że „pełnomocnictwo na wypadek niezdolności do czynności prawnych” oznacza upoważnienie do reprezentowania udzielone przez osobę dorosłą mającą zdolność do czynności prawnych, na mocy porozumienia lub jednostronnej czynności prawnej, które staje się skuteczne, gdy ta osoba dorosła traci zdolność do dbania o swoje interesy;

Q.  mając na uwadze, że należy ułatwić obywatelom dostęp do bardziej przejrzystych i precyzyjnych informacji na temat ustawodawstwa krajowego dotyczącego niepełnosprawności i ochrony osób dorosłych szczególnej troski, aby mogli oni samodzielnie podejmować świadome decyzje;

R.  mając na uwadze, że uzyskiwanie w odpowiednim czasie dostępu przez różne właściwe organy administracyjne i sądowe do informacji dotyczących sytuacji prawnej osób dorosłych objętych środkiem ochrony lub pełnomocnictwem na wypadek niezdolności do czynności prawnych mogłoby poprawić i wzmocnić ochronę tych osób;

S.  mając na uwadze, że utworzenie w każdym państwie członkowskim ewidencji lub rejestrów katalogujących decyzje administracyjne i sądowe o środkach ochrony na rzecz osoby dorosłej szczególnej troski oraz pełnomocnictwa na wypadek niezdolności do czynności prawnych, w przypadku gdy pełnomocnictwa te są przewidziane w ustawodawstwie krajowym, mogłoby pomóc w ułatwieniu wszystkim właściwym organom administracyjnym i sądowym dostępu w odpowiednim czasie do informacji dotyczących sytuacji prawnej osób dorosłych wymagających szczególnej troski i w zagwarantowaniu większej pewności prawa; mając na uwadze, że należy w odpowiedni sposób zagwarantować poufność tych ewidencji lub rejestrów, zgodnie z prawem Unii i przepisami krajowymi dotyczącymi ochrony życia prywatnego i danych osobowych;

T.  mając na uwadze, że środki ochrony podjęte przez organy jednego państwa członkowskiego powinny być z mocy prawa uznawane w innych państwach członkowskich; mając na uwadze, że niezależnie od powyższego konieczne może okazać się wprowadzenie motywów odmowy uznania lub wykonania środka ochrony; mając na uwadze, że należycie opisane motywy, jakie mogłyby podać właściwe organy danego państwa jako uzasadnienie odmowy uznania i wykonania środka ochrony przyjętego przez organy innego państwa członkowskiego, należy ograniczyć do ochrony porządku publicznego w danym państwie;

U.  mając na uwadze, że można stworzyć skuteczne mechanizmy na rzecz zapewnienia uznawania, rejestrowania i stosowania pełnomocnictw na wypadek niezdolności do czynności prawnych w całej Unii; mając na uwadze, że należy utworzyć jednolity na szczeblu Unii formularz pełnomocnictwa na wypadek niezdolności do czynności prawnych, aby zagwarantować jego skuteczność we wszystkich państwach członkowskich;

V.  mając na uwadze, że należy ustanowić jednolite formularze unijne, żeby ułatwić udzielanie informacji o decyzjach dotyczących ochrony osób dorosłych szczególnej troski, a także przepływ, uznawanie i wykonywanie tych decyzji; mając na uwadze, że pewność prawa wymaga, by każda osoba, której powierzono ochronę osoby dorosłej szczególnej troski lub jej mienia, mogła na wniosek otrzymać w rozsądnym terminie zaświadczenie określające jej funkcję, status i powierzone jej uprawnienia;

W.  mając na uwadze, że orzeczenie wydane w państwie członkowskim, które jest wykonalne w tym państwie członkowskim, powinno być wykonalne w innym państwie członkowskim bez potrzeby stwierdzania jego wykonalności;

X.  mając na uwadze, że należałoby wdrożyć mechanizmy współpracy między państwami członkowskimi w celu promowania i ułatwienia komunikacji, jak również przekazywania i wymiany informacji dotyczących osób dorosłych szczególnej troski między właściwymi organami; mając na uwadze, że wyznaczenie przez każde państwo członkowskie organu centralnego, jak przewiduje konwencja haska, mogłoby przyczynić się we właściwy sposób do osiągnięcia tego celu;

Y.  mając na uwadze, że niektóre środki ochrony przewidziane przez organy jednego z państw członkowskich w odniesieniu do osób dorosłych szczególnej troski, w szczególności umieszczenie osoby dorosłej w placówce znajdującej się w innym państwie członkowskim, mogłyby pociągać za sobą konsekwencje natury logistycznej i finansowej dla innego państwa członkowskiego; mając na uwadze, że w takich przypadkach wskazane byłoby stworzenie mechanizmów współpracy między organami zainteresowanych państw członkowskich, by mogły one korzystać z możliwości podziału kosztów związanych z danym środkiem ochrony;

Z.  mając na uwadze, że istnienie organów centralnych nie powinno powstrzymywać organów administracyjnych i sądowych państw członkowskich przed bezpośrednim komunikowaniem się, jeśli taki sposób komunikacji wydaje się im bardziej skuteczny;

AA.  mając na uwadze, że od przyjęcia rezolucji Parlamentu z dnia 18 grudnia 2008 r. Komisja powinna była mieć wystarczająco dużo czasu, aby zebrać odpowiednią ilość informacji na temat wprowadzenia w życie konwencji haskiej w państwach członkowskich, które ją ratyfikowały, i opracować sprawozdanie, o które wnioskował Parlament we wspomnianej rezolucji;

1.  gratuluje państwom członkowskim, które podpisały i ratyfikowały konwencję haską, oraz zachęca państwa członkowskie, które dotąd jej nie podpisały lub nie ratyfikowały, aby jak najprędzej to uczyniły; apeluje do Komisji o wywarcie presji politycznej na Radzie i państwach członkowskich, w celu zwiększenia liczby ratyfikacji do końca 2017 r.;

2.  zauważa, że wniosek dotyczący rozporządzenia będący przedmiotem zaleceń zawartych w załączniku nie zastąpiłby konwencji haskiej; zawierałby on poparcie dla konwencji i zachęcał państwa członkowskie do jej ratyfikacji i stosowania;

3.  zauważa, że ochrona osób dorosłych szczególnej troski, w tym osób z niepełnosprawnościami, wymaga kompleksowego zbioru konkretnych i ukierunkowanych działań;

4.  zachęca państwa członkowskie, aby upewniły się, czy środki ochrony przewidziane w ich prawie krajowym dają wystarczającą możliwość dostosowania do sytuacji każdej osoby dorosłej szczególnej troski, tak aby właściwe organy krajowe mogły podejmować proporcjonalne indywidualne odpowiednie środki ochrony i aby uniknąć w ten sposób pozbawiania obywateli Unii przysługujących im praw, jeśli nadal są zdolni do korzystania z nich; zauważa, że w większości przypadków osób z niepełnosprawnościami niezdolność do czynności prawnych wynika z niepełnosprawności, a nie z wieku;

5.  przypomina Komisji i państwom członkowskim, że nie wszystkie osoby dorosłe szczególnej troski wymagają jej ze względu na podeszły wiek, i wzywa Komisję oraz państwa członkowskie do podjęcia środków w celu wzmocnienia ochrony prawnej i praw nie tylko starszych osób dorosłych szczególnej troski, ale również osób dorosłych, które są lub stały się osobami szczególnej troski i nie są w stanie bronić swoich interesów z powodu poważnej niepełnosprawności umysłowej lub fizycznej; uważa w związku z tym, że bardzo użyteczne byłoby wprowadzenie procedur wymiany i porównywania dobrych praktyk między państwami członkowskimi w oparciu o rodzaje ochrony;

6.  wzywa państwa członkowskie do promowania samostanowienia osób dorosłych przez wprowadzenie w prawie krajowym przepisów dotyczących pełnomocnictw na wypadek niezdolności do czynności prawnych w oparciu o zasady przedstawione w zaleceniu Komitetu Ministrów Rady Europy nr CM/Rec(2009)11;;

7.  wzywa państwa członkowskie, aby zwróciły szczególną uwagę na potrzeby osób dorosłych szczególnej troski znajdujących się w najbardziej niekorzystnej sytuacji oraz zastosowały środki służące czuwaniu nad tym, by osoby te nie doświadczały niedyskryminacji w związku ze swoją sytuacją; wobec tego wzywa państwa członkowskie, które uznają w swoim ustawodawstwie pełnomocnictwo na wypadek niezdolności do czynności prawnych lub które postanowią je wprowadzić, aby ich system prawny nie przewidywał kosztów lub formalności, które mogłyby stanowić nieuzasadnioną przeszkodę dla osób dorosłych znajdujących się w niekorzystnej sytuacji chcących korzystać z pełnomocnictwa na wypadek niezdolności do czynności prawnej, niezależnie od ich sytuacji finansowej;

8.  zwraca się do Komisji o uruchomienie, kontynuowanie i finansowanie projektów mających na celu zapoznanie obywateli Unii z ustawodawstwem państw członkowskich dotyczącym osób dorosłych szczególnej troski i środków ochrony dotyczących takich osób; wzywa państwa członkowskie do podejmowania odpowiednich środków i działań w celu zapewnienia wszystkim osobom na ich terytorium łatwo dostępnych i wystarczających informacji na temat ich ustawodawstwa krajowego oraz na temat dostępnych usług w dziedzinie ochrony osób dorosłych szczególnej troski;

9.  ubolewa, że Komisja nie podjęła działań w odpowiedzi na apel Parlamentu o przedłożenie we właściwym czasie sprawozdania Parlamentowi i Radzie, w którym streszczono by problematyczne kwestie i najlepsze praktyki przy praktycznym stosowaniu konwencji haskiej, i które powinno zawierać propozycje dotyczące unijnych środków uzupełniających lub doprecyzowujących sposób stosowania konwencji; uważa, że sprawozdanie takie mogłoby również uwzględniać problemy natury praktycznej, jakie napotkała Komisja przy zbieraniu informacji na temat stosowania konwencji haskiej;

10.  wzywa Komisję do przedstawienia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie do dnia 31 marca 2018 r. na podstawie art. 81 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej wniosku dotyczącego rozporządzenia mającego na celu zacieśnienie współpracy między państwami członkowskimi oraz poprawę uznawania z mocy prawa i wykonywania orzeczeń dotyczących ochrony osób dorosłych szczególnej troski i pełnomocnictw na wypadek niezdolności do czynności prawnych, zgodnie ze szczegółowymi zaleceniami przedstawionymi w załączniku;

11.  stwierdza, iż zalecenia te są zgodne z prawami podstawowymi oraz zasadami pomocniczości i proporcjonalności; podkreśla w związku z tym znaczenie uwzględnienia wśród najlepszych praktyk krajowych doświadczeń lokalnych społeczności i administracji terytorialnej;

12.  jest zdania, że postulowany wniosek nie pociąga za sobą skutków finansowych;

13.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji, a także zaleceń przedstawionych w załączniku, Komisji i Radzie oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.

ZAŁĄCZNIK DO REZOLUCJI

ZALECENIA DOTYCZĄCE TREŚCI PROPONOWANEGO WNIOSKU

A.   ZASADY I CELE WNIOSKU

1.  Promowanie informacji o orzeczeniach administracyjnych i sądowych dotyczących osób dorosłych szczególnej troski objętych środkami ochrony zgodnie z definicją zawartą w konwencji haskiej z dnia 13 stycznia 2000 r. o międzynarodowej ochronie osób pełnoletnich, oraz ułatwienie przepływu, uznawania i wykonywania tych orzeczeń.

2.  Wdrożenie ewidencji lub rejestrów krajowych katalogujących, z jednej strony, orzeczenia administracyjne i sądowe dotyczące środków ochrony na rzecz osoby dorosłej szczególnej troski oraz, z drugiej strony, pełnomocnictwa na wypadek niezdolności do czynności prawnych, o ile takowe istnieją, w celu zagwarantowania pewności prawa oraz ułatwienia przepływu i szybkiego dostępu dla organów administracji i właściwych sędziów do informacji dotyczących sytuacji prawnej osób objętych środkami ochrony.

3.  Wdrożenie szczegółowych i odpowiednich środków służących promowaniu współpracy między państwami członkowskimi w oparciu o narzędzia zapewnione przez konwencję haską, w szczególności utworzenie organów centralnych, które będą odpowiadać za ułatwienie komunikacji między właściwymi organami państw członkowskich i koordynowanie przekazywania i wymiany informacji na temat orzeczeń administracyjnych i sądowych dotyczących osób dorosłych objętych środkami ochrony.

4.  Zagwarantowanie, że dzielenie się informacjami dotyczącymi statusu ochrony osób dorosłych szczególnej troski między państwami członkowskimi oraz udzielanie dostępu do ewidencji i rejestrów środków ochrony i pełnomocnictw na wypadek niezdolności do czynności prawnych odbywa się w sposób gwarantujący ścisłe przestrzeganie zasady poufności i przepisów dotyczących ochrony danych osobowych zainteresowanych osób dorosłych.

5.  Wdrożenie jednolitych formularzy unijnych służących do ułatwiania przekazywania informacji na temat orzeczeń administracyjnych i sądowych dotyczących osób dorosłych szczególnej troski oraz przepływu, uznawania i wykonywania tych orzeczeń. Komisja może posłużyć się wzorami formularzy zalecanymi przez specjalną komisję dyplomatyczną konferencji haskiej zawartymi w dokumentach posiedzenia z września i października 1999 r. dotyczących ochrony osób dorosłych.

6.  Przyznanie każdej osobie, której powierzono ochronę osoby lub mienia osoby dorosłej szczególnej troski, prawa do uzyskania od właściwych organów w rozsądnym terminie zaświadczenia określającego jej funkcję i powierzone jej uprawnienia, ważnego we wszystkich państwach członkowskich.

7.  Wspieranie automatycznego uznawania w państwach członkowskich środków ochrony podejmowanych przez organy jednego państwa członkowskiego, bez uszczerbku dla wprowadzenia, w drodze wyjątku i zgodnie z art. 3 i 21 Karty praw podstawowych unii Europejskiej, gwarancji prawnych istotnych z punktu widzenia ochrony porządku publicznego w państwach, które mają uznać takie środki ochrony, pozwalających tym państwom uzasadnić nieuznawanie i niewykonywanie takich środków ochrony.

8.  Wspieranie wykonania środków ochrony podejmowanych przez organy jednego państwa członkowskiego w pozostałych państwach członkowskich bez konieczności przedstawiania zaświadczenia wykonalności tych środków.

9.  Wspieranie konsultacji i współpracy między państwami członkowskimi w przypadku, gdy wykonanie orzeczenia rozpatrywanego przez organy jednego państwa członkowskiego mogłoby pociągać za sobą konsekwencje natury logistycznej i finansowej dla innego państwa członkowskiego, tak aby przedmiotowe państwa członkowskie mogły dojść do porozumienia w kwestii podziału kosztów związanych ze środkiem ochrony. Konsultacje i współpraca powinny zawsze odbywać się w interesie osoby dorosłej szczególnej troski objętej ochroną i przy pełnym poszanowaniu jej praw podstawowych. Zainteresowane organy mogłyby przedstawić właściwemu organowi administracyjnemu lub sądowemu środki alternatywne, przy założeniu że ostateczna decyzja pozostawałaby w gestii tego organu.

10.  Wdrożenie jednolitych formularzy pełnomocnictwa na wypadek niezdolności do czynności prawnych, aby ułatwić zainteresowanym osobom, których świadoma zgoda musi zostać sprawdzona przez właściwe ograny i zapewnienie przepływu i uznawania takich formularzy pełnomocnictwa.

B.   DZIAŁANIA PRZEWIDZIANE WE WNIOSKU

1.  Wzywa Komisję do przedstawienia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie do dnia 31 marca 2018 r. na podstawie art. 81 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej wniosku dotyczącego rozporządzenia mającego na celu usprawnienie współpracy między państwami członkowskimi oraz automatycznego uznawania i wykonywania orzeczeń o ochronie osób dorosłych szczególnej troski i pełnomocnictw na wypadek niezdolności do czynności prawnych.

(1) Dz.U. C 45 E z 23.2.2010, s. 71.
(2) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 351 z 20.12.2012, s. 1).


Wprowadzenie w odniesieniu do Ukrainy tymczasowych autonomicznych środków handlowych ***I
PDF 529kWORD 55k
Poprawki przyjete przez Parlament Europejski w dniu 1 czerwca 2017 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wprowadzenia w odniesieniu do Ukrainy tymczasowych autonomicznych środków handlowych uzupełniających koncesje handlowe dostępne na mocy układu o stowarzyszeniu (COM(2016)0631 – C8-0392/2016 – 2016/0308(COD))(1)
P8_TA(2017)0236A8-0193/2017

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Tekst proponowany przez Komisję   Poprawka
Poprawka 1
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 2
(2)  W obliczu reform gospodarczych podjętych przez Ukrainę oraz w celu wsparcia rozwoju ściślejszych stosunków gospodarczych z Unią Europejską należy zwiększyć przepływy handlowe związane z przywozem niektórych produktów rolnych oraz przyznać koncesje w formie autonomicznych środków handlowych w odniesieniu do wybranych produktów przemysłowych zgodnie z celem zakładającym przyspieszenie zakresu znoszenia ceł w stosunkach między Unią Europejską a Ukrainą.
(2)  Z myślą o nasileniu reform gospodarczych i politycznych podjętych przez Ukrainę oraz w celu wsparcia i przyspieszenia rozwoju ściślejszych stosunków gospodarczych z Unią właściwe i konieczne jest zwiększenie przepływów handlowych związanych z przywozem niektórych produktów rolnych oraz przyznanie koncesji w formie autonomicznych środków handlowych w odniesieniu do wybranych produktów przemysłowych zgodnie z celem zakładającym przyspieszenie zakresu znoszenia ceł w stosunkach między Unią a Ukrainą.
Poprawka 2
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 3
(3)  Oprócz kontyngentów taryfowych z preferencyjną stawką celną, określonych w Układzie, a także częściowego lub pełnego zniesienia należności celnych przywozowych na produkty przemysłowe wymienione w załączniku III autonomiczne środki handlowe miałyby formę kontyngentów taryfowych z zerową stawką celną na produkty wymienione w załączniku I i II.
(3)  Po opublikowaniu przez Komisję analizy potencjalnych skutków niniejszego rozporządzenia, która powinna uwzględniać potencjalnych beneficjentów końcowych autonomicznych środków handlowych zawartych w niniejszym rozporządzeniu oraz skupiać się szczególnie na małych i średnich producentach na Ukrainie, należy przyznać autonomiczne środki handlowe na produkty uznane za korzystne w świetle tej analizy. Oprócz kontyngentów taryfowych z preferencyjną stawką celną, określonych w układzie o stowarzyszeniu, a także częściowego lub pełnego zniesienia należności celnych przywozowych na produkty przemysłowe wymienione w załączniku III, te autonomiczne środki handlowe powinny przybrać formę kontyngentów taryfowych z zerową stawką celną na produkty wymienione w załączniku I i II.
Poprawka 3
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 4
(4)  Aby zapobiec wszelkiemu ryzyku nadużyć finansowych, uprawnienie do korzystania z dodatkowych kontyngentów taryfowych z zerową stawką celną powinno być uzależnione do przestrzegania przez Ukrainę odpowiednich reguł pochodzenia produktów i odnośnych procedur z nimi związanych, a także jej zaangażowania w bliską współpracę administracyjną z Unią Europejską, jak przewidziano w Układzie.
(4)  Aby zapobiec wszelkiemu ryzyku nadużyć finansowych, uprawnienie do korzystania z dodatkowych kontyngentów taryfowych z zerową stawką celną dla produktów wymienionych w załącznikach I i II oraz częściowe lub pełne zniesienie ceł przywozowych na produkty przemysłowe wymienione w załączniku III powinno być uzależnione do przestrzegania przez Ukrainę wszystkich odpowiednich warunków uzyskania korzyści w ramach układu o stowarzyszeniu, w tym reguł pochodzenia produktów i odnośnych procedur z nimi związanych, a także jej zaangażowania w bliską współpracę administracyjną z Unią , jak przewidziano w tym układzie.
Poprawka 4
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 9
(9)  W art. 2 układu o stowarzyszeniu przewiduje się, że poszanowanie zasad demokratycznych, praw człowieka i podstawowych wolności oraz poszanowanie zasady praworządności stanowi istotny element tego układu. Należy wprowadzić możliwość czasowego zawieszenia preferencji w przypadku braku poszanowania podstawowych zasad dotyczących praw człowieka, demokracji i praworządności przez Ukrainę.
(9)  W art. 2 i 3 układu o stowarzyszeniu przewiduje się, że poszanowanie zasad demokratycznych, praw człowieka, podstawowych wolności i zasady praworządności, a także walka z korupcją i przestępczością zorganizowaną, jak i dążenie do zrównoważonego rozwoju i skutecznego multilateralizmu to istotne elementy stosunków z Ukrainą uregulowanych na mocy tego układu. Należy wprowadzić możliwość czasowego zawieszenia preferencji w przypadku braku poszanowania przez Ukrainę ogólnych zasad układu o stowarzyszeniu, analogicznie do innych układów o stowarzyszeniu podpisanych przez Unię.
Poprawka 5
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 9 a (nowy)
(9a)  Roczne sprawozdanie Komisji w sprawie wdrożenia pogłębionej i kompleksowej umowy o wolnym handlu powinno zawierać szczegółową ocenę wdrożenia tymczasowych autonomicznych środków handlowych przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.
Poprawka 6
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 1 – wprowadzenie
Uprawnienie do korzystania z kontyngentów taryfowych wprowadzonych art. 1 jest uwarunkowane:
Uprawnienie do korzystania z kontyngentów taryfowych i preferencyjnych stawek celnych na przywóz wprowadzonych art. 1 jest uwarunkowane:
Poprawka 7
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 1 – litera a
a)  przestrzeganiem odpowiednich reguł pochodzenia produktów i odnośnych procedur z nimi związanych, jak przewidziano w układzie o stowarzyszeniu, w szczególności w protokole I dotyczącym definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej oraz w protokole II dotyczącym wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych;
a)  przestrzeganiem odpowiednich reguł pochodzenia produktów i odnośnych procedur z nimi związanych, jak przewidziano w układzie o stowarzyszeniu, w szczególności w protokole I dotyczącym definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej oraz w protokole II dotyczącym wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych; w odniesieniu do produktów wytwarzanych na terytorium lub wywożonych z terytorium, które nie znajduje się pod faktyczną kontrolą rządu Ukrainy – przedłożeniem świadectwa przewozowego EUR.1, o którym mowa w art. 16 ust. 1 lit. a) protokołu I do układu o stowarzyszeniu, wydawanego przez organy celne rządu Ukrainy po przeprowadzeniu kontroli ksiąg rachunkowych eksportera na jego terenie oraz wszelkich innych kontroli uznanych za odpowiednie, zgodnie z art. 17 ust. 5 oraz art. 33 tego protokołu, w tym po dokonaniu oceny, czy istnieją uzasadnione powody, by podejrzewać, że podmioty gospodarcze korzystające z tymczasowych autonomicznych środków handlowych osłabiają walkę z korupcją lub są zaangażowane w nielegalną działalność gospodarczą;
Poprawka 8
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 1 – litera b
b)  powstrzymaniem się przez Ukrainę od wprowadzania nowych ceł lub opłat o skutku równoważnym lub nowych ograniczeń ilościowych lub środków o skutku równoważnym wobec przywozu pochodzącego z Unii lub od podnoszenia obecnych poziomów ceł lub opłat lub od wprowadzania wszelkich innych ograniczeń od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia;
b)  powstrzymaniem się przez Ukrainę od wprowadzania nowych ceł lub opłat o skutku równoważnym lub nowych ograniczeń ilościowych lub środków o skutku równoważnym wobec przywozu pochodzącego z Unii lub od podnoszenia obecnych poziomów ceł lub opłat lub od wprowadzania wszelkich innych ograniczeń, w tym dyskryminacyjnych wewnętrznych środków administracyjnych, od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia;
Poprawka 9
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 1 – litera c
c)  poszanowaniem zasad demokratycznych, praw człowieka i podstawowych wolności oraz poszanowaniem zasady praworządności, przewidzianych w art. 2 układu o stowarzyszeniu.
c)  poszanowaniem zasad demokratycznych, praw człowieka i podstawowych wolności oraz poszanowaniem zasady praworządności, a także stałymi i nieustającymi wysiłkami na rzecz zwalczania korupcji i nielegalnej działalności, o których mowa w art. 2, 3 i 22 układu o stowarzyszeniu.
Poprawka 10
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 1 – litera c a (nowa)
ca)   ciągłym poszanowaniem zobowiązań do współpracy w kwestiach związanych z zatrudnieniem, polityką społeczną i równością szans zgodnie z tytułem IV rozdział 13 (Handel i zrównoważony rozwój) oraz tytułem V rozdział 21 (Współpraca w dziedzinie zatrudnienia, polityki społecznej i równości szans) układu o stowarzyszeniu, a także celami określonymi w art. 420 tego układu.
Poprawka 11
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – ustęp 1
Jeżeli Komisja stwierdzi, że istnieją wystarczające dowody nieprzestrzegania warunków określonych w art. 2, może zawiesić całość lub część preferencyjnych uzgodnień przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 5 ust. 2.
Jeżeli Komisja stwierdzi, że istnieją wystarczające dowody nieprzestrzegania warunków określonych w art. 2 niniejszego rozporządzenia, może zawiesić całość lub część preferencyjnych uzgodnień przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 5 ust. 2.
Poprawka 12
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – ustęp 1 a (nowy)
W przypadku gdy państwo członkowskie wnosi do Komisji o zawieszenie preferencyjnych uzgodnień z powodu niespełnienia warunków określonych w art. 2 lit. b), Komisja w ciągu dwóch miesięcy od takiego wniosku wydaje uzasadnioną opinię na temat zasadności zarzutu niespełnienia warunków. Jeżeli Komisja stwierdzi, że zarzut ten jest uzasadniony, wszczyna procedurę, o której mowa w akapicie pierwszym niniejszego artykułu.
Poprawka 13
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – ustęp 1
1.  W przypadku gdy produkt pochodzący z Ukrainy jest przywożony na warunkach, które powodują lub mogą powodować poważne trudności dla producenta wspólnotowego produktu podobnego lub bezpośrednio konkurującego, Rada stanowiąc kwalifikowaną większością głosów na wniosek Komisji może w dowolnym czasie wprowadzić cła wspólnej taryfy celnej na taki produkt.
1.  W przypadku gdy produkt pochodzący z Ukrainy jest przywożony na warunkach, które powodują lub mogą powodować poważne trudności dla unijnego producenta produktu podobnego lub bezpośrednio konkurującego, można w dowolnym czasie wprowadzić cła wspólnej taryfy celnej na taki produkt.
Poprawka 14
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – ustęp 1 a (nowy)
1a.  Komisja ściśle monitoruje wpływ niniejszego rozporządzenia na unijnych producentów produktów wymienionych w załącznikach I i II, w tym pod względem cen na rynku unijnym oraz przy uwzględnieniu dostępnych istotnych informacji o unijnych producentach, takich jak udział w rynku, produkcja, zapasy, zdolności produkcyjne i wykorzystanie zdolności produkcyjnych.
Poprawka 15
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – ustęp 2
2.  Na wniosek państwa członkowskiego lub z własnej inicjatywy Komisja podejmuje formalną decyzję w celu wszczęcia dochodzenia w rozsądnym czasie. W przypadku gdy Komisja podejmie decyzję o wszczęciu dochodzenia, publikuje w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej zawiadomienie o wszczęciu dochodzenia. Zawiadomienie zawiera streszczenie otrzymanych informacji oraz wskazuje, że wszelkie istotne informacje powinny być przesyłane do Komisji. Określa ono termin, który nie powinien przekraczać czterech miesięcy, licząc od daty publikacji zawiadomienia, w którym zainteresowane strony mogą przekazać na piśmie swoje opinie.
2.  Na wniosek państwa członkowskiego, dowolnej osoby prawnej lub dowolnego stowarzyszenia nieposiadającego osobowości prawnej, działając w imieniu przemysłu unijnego, oznaczającego wszystkich producentów produktu podobnego lub bezpośrednio konkurującego bądź ich znaczącą część, lub z własnej inicjatywy Komisji, jeżeli jest dla niej oczywiste, że istnieją wystarczające dowody prima facie, Komisja podejmuje formalną decyzję w celu wszczęcia dochodzenia w rozsądnym czasie. Na potrzeby niniejszego artykułu „znacząca część” oznacza producentów unijnych, których całkowita produkcja stanowi ponad 50 % łącznej unijnej produkcji produktu podobnego lub bezpośrednio konkurującego, wytworzonej przez tę część przemysłu unijnego, która albo wyraża poparcie, albo sprzeciw wobec złożonego wniosku, oraz co najmniej 25 % łącznej produkcji produktu podobnego lub bezpośrednio konkurującego. W przypadku gdy Komisja podejmie decyzję o wszczęciu dochodzenia, publikuje w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej zawiadomienie o wszczęciu dochodzenia. Zawiadomienie zawiera streszczenie otrzymanych informacji oraz wskazuje, że wszelkie istotne informacje powinny być przesyłane do Komisji. Określa ono termin, który nie powinien przekraczać czterech miesięcy, licząc od daty publikacji zawiadomienia, w którym zainteresowane strony mogą przekazać na piśmie swoje opinie.
Poprawka 16
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – ustęp 6
6.  Komisja podejmuje decyzję w ciągu trzech miesięcy, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 5. Decyzja wchodzi w życie w ciągu miesiąca od dnia jej publikacji.
6.  Komisja podejmuje decyzję w ciągu trzech miesięcy, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 5. Decyzja wchodzi w życie w ciągu miesiąca od dnia jej publikacji. Cła określone we wspólnej taryfie celnej są wprowadzane ponownie na taki okres, jaki jest konieczny, aby przeciwdziałać pogarszaniu się sytuacji gospodarczej i/lub finansowej unijnych producentów, lub dopóki utrzymuje się zagrożenie wystąpienia takiego pogorszenia. Okres ponownego wprowadzenia nie przekracza jednego roku, chyba że zostanie przedłużony w należycie uzasadnionych okolicznościach. Jeżeli z ostatecznych ustaleń wynika, że warunki ustanowione w art. 4 ust. 1 nie są spełnione, Komisja przyjmuje akt wykonawczy kończący dochodzenie oraz postępowanie zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 5 ust. 2.
Poprawka 17
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 5 a (nowy)
Artykuł 5a
Ocena wdrożenia autonomicznych środków handlowych
Roczne sprawozdanie Komisji w sprawie wdrożenia pogłębionej i kompleksowej umowy o wolnym handlu zawiera szczegółową ocenę wdrożenia tymczasowych autonomicznych środków handlowych przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, a także – jeśli będzie to stosowne – ocenę skutków społecznych tych środków na Ukrainie oraz w Unii. Informacje dotyczące wykorzystania kontyngentów taryfowych związanych z rolnictwem są publikowane na stronach internetowych Komisji.
Poprawka 18
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – tabela – wiersz 4

Tekst proponowany przez Komisję

09.6752

2002

Pomidory przetworzone lub zakonserwowane inaczej niż octem lub kwasem octowym

 

5 000

Poprawka

skreśla się

Poprawka 19
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – tabela – wiersz 2

Tekst proponowany przez Komisję

Pszenica zwyczajna, orkisz i meslin, mąka, kasze, mączki i granulki

1001 99 00, 1101 00 15, 1101 00 90, 1102 90 90, 1103 11 90, 1103 20 60

100 000 t/rok

Poprawka

skreśla się

Poprawka 20
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – tabela – wiersz 3

Tekst proponowany przez Komisję

Kukurydza zwyczajna, inna niż przeznaczona do siewu, mąka, kasze, mączki, granulki i ziarna

1005 90 00, 1102 20, 1103 13, 1103 20 40, 1104 23

650 000 t/rok

Poprawka

Kukurydza zwyczajna, inna niż przeznaczona do siewu, mąka, kasze, mączki, granulki i ziarna

1005 90 00, 1102 20, 1103 13, 1103 20 40, 1104 23

650 000 050 kg/rok

Poprawka 21
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik III – tabela – wiersz 3

Tekst proponowany przez Komisję

3102 10 10

Mocznik, nawet w roztworze wodnym, zawierający więcej niż 45 % masy azotu w suchym bezwodnym produkcie (z wyłączeniem tego w granulkach lub podobnych postaciach, lub w opakowaniach o masie brutto nieprzekraczającej 10 kg)

3%

Poprawka

skreśla się

(1) Sprawa została odesłana do komisji właściwej w celu przeprowadzenia negocjacji międzyinstytucjonalnych na podstawie art. 59 ust. 4 akapit czwarty Regulaminu (A8-0193/2017).


Jednolity formularz wizowy ***I
PDF 396kWORD 48k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 1 czerwca 2017 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1683/95 z dnia 29 maja 1995 r. ustanawiające jednolity formularz wizowy (COM(2015)0303 – C8-0164/2015 – 2015/0134(COD))
P8_TA(2017)0237A8-0028/2016

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2015)0303),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 77 ust. 2 lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0164/2015),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 3 maja 2017 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia tego stanowiska, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych oraz opinię przedstawioną przez Komisję Prawną (A8-0028/2016),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przedłożenie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 1 czerwca 2017 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/... zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1683/95 ustanawiające jednolity formularz wizowy

(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) 2017/1370.)


Wieloletnie ramy prac dla Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej na lata 2018–2022 ***
PDF 311kWORD 46k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 1 czerwca 2017 r. w sprawie projektu decyzji Rady ustanawiającej wieloletnie ramy prac Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej na lata 2018–2022 (14423/2016 – C8-0528/2016 – 2016/0204(APP))
P8_TA(2017)0238A8-0177/2017

(Specjalna procedura ustawodawcza – zgoda)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając projekt decyzji Rady (14423/2016),

–  uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę na mocy art. 352 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (C8-0528/2016),

–  uwzględniając art. 99 ust. 1 i 4 Regulaminu,

–  uwzględniając zalecenie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A8-0177/2017),

1.  wyraża zgodę na projekt decyzji Rady;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.


Wieloletnie ramy dla Agencji Praw Podstawowych UE na lata 2018–2022 (Rezolucja)
PDF 320kWORD 50k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 1 czerwca 2017 r. w sprawie wieloletnich ram prac Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej na lata 2018–2022 (2017/2702(RSP))
P8_TA(2017)0239B8-0384/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając projekt decyzji Rady ustanawiającej wieloletnie ramy prac Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej na lata 2018-2022 (14423/2016),

–  uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody, przedstawiony przez Radę na mocy art. 352 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (C8-0528/2016),

–  uwzględniając zalecenie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A8-0177/2017) przedstawione zgodnie z art. 99 ust. 1 i 4 Regulaminu Parlamentu Europejskiego,

–  uwzględniając swoje stanowisko z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie projektu decyzji Rady ustanawiającej wieloletnie ramy prac Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej na lata 2013–2017 (10449/2012 – C7-0169/2012 – 2011/0431(APP))(1),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 13 grudnia 2016 r. w sprawie sytuacji w zakresie praw podstawowych w Unii Europejskiej w 2015 r.(2),

–  uwzględniając oświadczenia Komisji oraz Rady z dnia 31 maja 2017 r. w sprawie wieloletnich ram prac Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej na lata 2018–2022,

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że Unia Europejska zobowiązała się gwarantować prawa zapisane w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej;

B.  mając na uwadze, że projekt decyzji Rady ustanawiającej wieloletnie ramy prac Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej na lata 2018–2022, przedłożony Parlamentowi wraz z wnioskiem o wyrażenie zgody, obejmuje osiem obszarów tematycznych, takich jak: ofiary przestępstw i dostęp do wymiaru sprawiedliwości; równość i dyskryminacja, w szczególności ze względu na płeć, rasę, kolor skóry, pochodzenie etniczne lub społeczne, cechy genetyczne, język, religię lub przekonania, poglądy polityczne lub wszelkie inne poglądy, przynależność do mniejszości narodowej, majątek, urodzenie, niepełnosprawność, wiek, orientację seksualną lub przynależność państwową; społeczeństwo informacyjne, w szczególności poszanowanie życia prywatnego i ochrona danych osobowych; współpraca wymiarów sprawiedliwości, z wyjątkiem spraw karnych; migracja, granice, azyl i integracja uchodźców i migrantów; rasizm, ksenofobia i podobne formy nietolerancji; prawa dziecka oraz integracja i włączenie społeczne Romów ze szczególnym uwzględnieniem antycygańskości;

C.  mając na uwadze, że włączenie zagadnień z obszaru współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych do wieloletnich ram prac stanowiłoby nie tylko odzwierciedlenie potrzeb lokalnych, ale również umożliwiłoby agencji sporządzenie z własnej inicjatywy kompleksowych analiz w dziedzinach mających oczywiste znaczenie dla praw podstawowych, zwłaszcza z uwagi na niedawne i obecne zmiany legislacyjne zachodzące w tej dziedzinie na szczeblu UE;

D.  mając na uwadze, że w następstwie wejścia w życie traktatu z Lizbony współpraca policyjna i współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych stały się częścią prawa unijnego i dlatego na podstawie art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 168/2007 wchodzą w zakres zadań agencji, podobnie jak wszystkie dziedziny podlegające kompetencjom Unii;

E.  mając na uwadze, że nawet jeżeli decyzja Rady ustanawiająca wieloletnie ramy prac nie będzie obejmować współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych, agencja w dalszym ciągu będzie mogła wykonywać swoje zadania w tych obszarach na wniosek Parlamentu, Rady lub Komisji na mocy art. 5 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 168/2007;

F.  mając na uwadze, że ustanowienie wieloletnich ram prac agencji na lata 2018–2022 jest niezbędne, aby zagwarantować ciągłość jej działalności, a także mając na uwadze, że brak nowych wieloletnich ram prac do początku 2018 r. oznaczałby, że agencja może podejmować działania jedynie na konkretny wniosek instytucji, a nie z własnej inicjatywy;

1.  ubolewa nad brakiem porozumienia w Radzie co do uwzględnienia w nowych wieloletnich ramach prac zaproponowanych nowych dziedzin tematycznych, a mianowicie współpracy policyjnej i współpracy wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych;

2.  ponownie zwraca uwagę na znaczenie prac agencji i jej kluczową rolę w promowaniu praw podstawowych w całej UE;

3.  uważa, że jednym z podstawowych aspektów prac agencji jest ciągłe udzielanie wsparcia w zakresie poszanowania praw podstawowych w dziedzinie prawa Unii, co wymaga nieprzerwanej działalności agencji;

4.  z zadowoleniem przyjmuje oświadczenie Komisji oraz Rady i podkreśla potrzebę usprawnienia procedur w zakresie zarządzania agencją i jej funkcjonowania, a także konieczność sprecyzowania, że do kompetencji agencji należą również kwestie, które dawniej wchodziły w zakres trzeciego filaru, a więc współpraca policyjna i współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych;

5.  przyjmuje do wiadomości rozbieżne opinie Komisji i Rady co do interpretacji rozporządzenia ustanawiającego agencję oraz apeluje do obydwu instytucji o jak najszybsze dojście do porozumienia w tej kwestii;

6.  w związku z zewnętrzną oceną agencji w 2017 r. zwraca się do Komisji o przedstawienie wniosku w sprawie wprowadzenia zmian do rozporządzenia (WE) nr 168/2007, gdyż jego zdaniem są one niezbędne, aby usprawnić procedury w zakresie zarządzania agencją i jej funkcjonowania oraz dostosować rozporządzenie do traktatu z Lizbony, zgodnie z art. 31 ust. 2 tegoż rozporządzenia;

7.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji i Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej.

(1) Dz.U. C 434 z 23.12.2015, s. 262.
(2) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0485.


Cyfryzacja europejskiego przemysłu
PDF 412kWORD 68k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 1 czerwca 2017 r. w sprawie cyfryzacji europejskiego przemysłu (2016/2271(INI))
P8_TA(2017)0240A8-0183/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 173 (tytuł XVII) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), który dotyczy polityki przemysłowej UE oraz odnosi się między innymi do konkurencyjności unijnego przemysłu,

–  uwzględniając art. 9, 11 i 16 TFUE,

–   uwzględniając Protokół (nr 1) w sprawie roli parlamentów narodowych w Unii Europejskiej,

–   uwzględniając Protokół (nr 2) w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 19 kwietnia 2016 r. zatytułowany „Cyfryzacja europejskiego przemysłu. Pełne wykorzystanie możliwości jednolitego rynku cyfrowego” (COM(2016)0180),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 19 kwietnia 2016 r. zatytułowany „Europejska inicjatywa dotycząca przetwarzania w chmurze – budowanie w Europie konkurencyjnej gospodarki opartej na danych i wiedzy” (COM(2016)0178),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 19 kwietnia 2016 r. zatytułowany „Priorytety w normalizacji ICT na jednolitym rynku cyfrowym” (COM(2016)0176),

–  uwzględniając dokument roboczy służb Komisji z dnia 19 kwietnia 2016 r. zatytułowany „Technologie kwantowe” (SWD(2016)0107),

–  uwzględniając dokument roboczy służb Komisji z dnia 19 kwietnia 2016 r. zatytułowany „Rozwój internetu rzeczy w Europie” (SWD(2016)0110),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 2 lipca 2014 r. zatytułowany „Ku gospodarce opartej na danych” (COM(2014)0442),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 19 stycznia 2016 r. zatytułowaną „W kierunku aktu o jednolitym rynku cyfrowym”(1),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 9 marca 2011 r. w sprawie polityki przemysłowej w dobie globalizacji(2),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 czerwca 2010 r. w sprawie strategii UE 2020(3),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 czerwca 2010 r. w sprawie wspólnotowej polityki w zakresie innowacji w zmieniającym się świecie(4),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 28 października 2010 r. zatytułowany „Zintegrowana polityka przemysłowa w erze globalizacji. Konkurencyjność i zrównoważony rozwój na pierwszym planie” (COM(2010)0614),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 3 marca 2010 r. zatytułowany „EUROPA 2020. Strategia na rzecz inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu” (COM(2010)2020),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 6 października 2010 r. zatytułowany „Projekt przewodni strategii Europa 2020. Unia innowacji” (COM(2010)0546),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 4 lipca 2007 r. zatytułowany „Przegląd śródokresowy polityki przemysłowej. Wkład w strategię UE na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia” (COM(2007)0374),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 6 maja 2015 r. zatytułowany „Strategia jednolitego rynku cyfrowego dla Europy” (COM(2015)0192) oraz towarzyszący mu dokument roboczy służb Komisji (SWD(2015)0100), a także przedstawione w ich następstwie wnioski ustawodawcze i nieustawodawcze,

–  uwzględniając wniosek z dnia 11 września 2013 r. dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego środki dotyczące europejskiego jednolitego rynku łączności elektronicznej i mające na celu zapewnienie łączności na całym kontynencie, zmieniającego dyrektywy 2002/20/WE, 2002/21/WE i 2002/22/WE oraz rozporządzenia (WE) nr 1211/2009 i (UE) nr 531/2012 (COM(2013)0627),

–  uwzględniając wniosek z dnia 26 marca 2013 r. dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie środków mających na celu zmniejszenie kosztów wdrażania szybkich sieci łączności elektronicznej (COM(2013)0147),

–  uwzględniając wniosek z dnia 7 lutego 2013 r. dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie środków mających na celu zapewnienie wspólnego wysokiego poziomu bezpieczeństwa sieci i informacji w obrębie Unii (COM(2013)0048),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 10 października 2012 r. zatytułowany „Silniejszy przemysł europejski na rzecz wzrostu i ożywienia gospodarczego” (COM(2012)0582),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 22 stycznia 2014 r. zatytułowany „Działania na rzecz odrodzenia przemysłu europejskiego” (COM(2014)0014),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 3 października 2012 r. zatytułowany „Akt o jednolitym rynku II. Razem na rzecz nowego wzrostu gospodarczego” (COM(2012)0573),

–  uwzględniając komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów z dnia 13 kwietnia 2011 r. zatytułowany „Akt o jednolitym rynku. Dwanaście dźwigni na rzecz pobudzenia wzrostu gospodarczego i wzmocnienia zaufania” (COM(2011)0206),

–  uwzględniając komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów z dnia 27 października 2010 r. zatytułowany „W kierunku Aktu o jednolitym rynku. W stronę społecznej gospodarki rynkowej o wysokiej konkurencyjności. 50 propozycji na rzecz wspólnej poprawy rynku pracy, przedsiębiorczości i wymiany” (COM(2010)0608),

–   uwzględniając komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów z dnia 10 stycznia 2017 r. zatytułowany „Budowa europejskiej gospodarki opartej na danych” (COM(2017)0009),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 stycznia 2014 r. w sprawie reindustrializacji Europy z myślą o promowaniu konkurencyjności i trwałego rozwoju(5),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 10 grudnia 2013 r. w sprawie wykorzystania potencjału chmury obliczeniowej w Europie(6),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 12 września 2013 r. w sprawie agendy cyfrowej na rzecz wzrostu, mobilności i zatrudnienia: pora przyspieszyć(7),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 12 czerwca 2012 r. w sprawie ochrony krytycznej infrastruktury teleinformatycznej – „Osiągnięcia i dalsze działania na rzecz globalnego bezpieczeństwa cyberprzestrzeni”(8),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 13 grudnia 2016 r. w sprawie spójnej polityki UE dla sektora kultury i sektora kreatywnego(9),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 5 maja 2010 r. w sprawie nowej agendy cyfrowej dla Europy: 2015.eu(10),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 czerwca 2010 r. w sprawie internetu przedmiotów(11),

–   uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 14 lipca 2016 r. zatytułowaną „Przemysł 4.0 i transformacja cyfrowa: przyszłe działania”,

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii oraz opinie Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych, Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów, Komisji Transportu i Turystyki oraz Komisji Kultury i Edukacji (A8-0183/2017),

A.  mając na uwadze, że należy podejmować energiczne starania obejmujące konkretne strategie polityczne, działania i zachęty na rzecz reindustrializacji UE i jej państw członkowskich w celu połączenia konkurencyjności ze zrównoważonym rozwojem, tworzeniem wysokiej jakości miejsc pracy i włączeniem społecznym; przypominając cel UE zakładający, iż do 2020 r. wkład przemysłu w unijne PKB powinien wynieść 20 %, przy czym należy koniecznie uwzględnić przekształcenia strukturalne sektora przemysłu wynikające ze wstrząsu cyfrowego i pojawienia się nowych modeli biznesowych;

B.  mając na uwadze, że przemysł europejski stanowi podstawę gospodarki i dobrobytu w Europie, oraz że boryka się on z poważnymi wyzwaniami wynikającymi z szybszej globalizacji i tendencji innowacyjnych;

C.  mając na uwadze, że cyfryzacja produkcji przemysłowej pomaga zwiększyć odporność, efektywność energetyczną, zasobooszczędność, innowacje, zrównoważony rozwój i konkurencyjność naszych gospodarek, przekształcając w ten sposób modele biznesowe, sektor wytwórczy, produkty, procesy i tworzenie wartości oraz wywierając zasadniczy wpływ na równowagę między szansami i wyzwaniami stojącymi przed branżami przemysłu europejskiego i pracownikami;

D.  mając na uwadze, że ze względu na dziedzictwo przemysłowe, sieć sektorów przemysłu i łańcuchów wartości, zdolności innowacyjne, strategiczne inwestycje publiczne w badania i rozwój, dostępność inwestycji prywatnych, sprawną administrację, wykwalifikowaną siłę roboczą oraz integrację rozwoju przemysłu z wyzwaniami społecznymi, a także ze względu na ponad 30 inicjatyw krajowych i regionalnych na rzecz cyfryzacji przemysłu Europa ma mocne podstawy, by stać się liderem transformacji cyfrowej; mając na uwadze, że istnieje możliwość wzmocnienia przemysłu UE, jeżeli zdołamy zbudować w pełni zintegrowane łańcuchy wartości dla udoskonalonych cyfrowo produktów przemysłowych i dla pakietów łączących produkty i usługi;

E.  mając na uwadze, że technologia 5G w sposób fundamentalny zmieni nasze gospodarki, przez co cyfryzacja stanie się kluczowym elementem rozwoju przemysłu i usług społecznych;

F.  mając na uwadze, że stworzenie jednolitego rynku cyfrowego pobudzającego wzrost gospodarczy i zatrudnienie z uwzględnieniem wymiaru społecznego jest niezbędnym elementem udanej europejskiej strategii przemysłowej;

G.  mając na uwadze, że dobrze zaprojektowana, neutralna pod względem technicznym strategia cyfryzacji produkcji przemysłowej, w coraz większym stopniu łącząca ponad granicami ludzi i maszyny oraz usługi w całym globalnym łańcuchu wartości stanowi ważny etap w dążeniu do zwiększenia odporności, zrównoważonego rozwoju i konkurencyjności naszej gospodarki i tworzenia nowych miejsc pracy;

H.  mając na uwadze, że cyfryzacja powinna służyć wykorzystaniu potencjału w zakresie coraz efektywniejszego użytkowania zasobów, energii i kapitału, przyczyniając się do powstania bardziej zintegrowanej gospodarki o obiegu zamkniętym, mniejszego zużycia materiałów oraz poprawy symbiozy przemysłowej;

I.  mając na uwadze, że cyfryzacja może pomóc w rozwoju przemysłu turystycznego z korzyścią dla podróżnych i ich mobilności, umożliwiając między innymi łatwy dostęp w czasie rzeczywistym do informacji i szerokiej gamy usług;

J.  mając na uwadze, że wysoko rozwinięte technologie językowe mogą pomóc pokonywać bariery językowe w przemyśle, które stanowią przeszkodę dla rozwoju rynku cyfrowego;

K.  mając na uwadze, że cyfryzacja stwarza w sektorze transportu nowe możliwości dla producentów, operatorów, inwestorów, pracowników i pasażerów, a także jest warunkiem wstępnym utrzymania zarówno konkurencyjności, jak i działalności operacyjnej branży transportu oraz wzrostu jej efektywności i zapewnienia bardziej zrównoważonego charakteru i lepszych wyników usług transportowych;

L.  mając na uwadze, że cyfryzacja może przyczynić się do zwiększenia bezpieczeństwa warunków pracy i bezpieczeństwa produktów oraz do zindywidualizowania i decentralizacji produkcji;

M.  mając na uwadze, że istnieje znaczne zróżnicowanie ze względu na płeć w zakresie zatrudnienia i szkoleń w sektorze ICT, co ma bardzo negatywny wpływ na równość na rynku pracy;

N.  mając na uwadze, że cyfryzacja oraz indywidualizacja i decentralizacja produkcji doprowadzą do zmiany warunków pracy i spowodują cały szereg skutków społecznych; mając na uwadze, że bezpieczne i godne warunki pracy oraz wysokie standardy bezpieczeństwa produktów muszą pozostać sprawą wspólnej troski;

O.  mając na uwadze, że istnieje wiele opracowań wskazujących, iż cyfryzacja produkcji przemysłowej zmieni zapotrzebowanie na rynku pracy oraz zatrudnienie w Europie; mając na uwadze, że może mieć to wpływ na istniejące przepisy regulujące prawa pracownicze i partycypację pracowników; mając na uwadze, że bez wątpienia trzeba stawić czoła tym zmianom, szkoląc pracowników w zakresie nowych umiejętności ICT oraz podnosząc poziom umiejętności cyfrowych w całym społeczeństwie;

Opracowanie zintegrowanej strategii cyfryzacji przemysłu dla UE

1.  z zadowoleniem przyjmuje komunikat Komisji w sprawie cyfryzacji europejskiego przemysłu;

2.  jest stanowczo przekonany, że strategia cyfryzacji przemysłu odgrywa kluczową rolę w radzeniu sobie z najpilniejszymi wyzwaniami gospodarczymi i społecznymi w Europie dzięki:

   a) wzmocnieniu dynamiki gospodarczej, spójności społecznej i terytorialnej oraz odporności na przemiany i wstrząsy technologiczne w drodze modernizacji i wzajemnego łączenia branż przemysłowych i ekonomicznych łańcuchów wartości w Europie, przez zwiększenie inwestycji publicznych i prywatnych w gospodarkę realną oraz zapewnienie możliwości inwestycyjnych w kontekście zrównoważonej modernizacji;
   b) wspieraniu tworzenia miejsc pracy i możliwości repatriacji produkcji, poprawie standardów pracy oraz zwiększaniu atrakcyjności zatrudnienia w sektorze przemysłu, przyczynianiu się do zapewnienia konsumentom większych możliwości i informacji, dążeniu do transformacji uwzględniającej wymiar społeczny oraz do sprzyjającego włączeniu społecznemu rynku pracy chrakteryzującego się bardziej zróżnicowanymi modelami zatrudnienia i rozwiązaniami w zakresie czasu pracy, a także do lepszych warunków i lepszej integracji zatrudnienia i uczenia się przez całe życie;
   c) bardziej efektywnemu wykorzystywaniu zasobów i zmniejszeniu zużycia materiałów w przemyśle wytwórczym w wyniku wzmocnienia europejskiej gospodarki o obiegu zamkniętym, przypominając, że ma to zasadnicze znaczenie dla warunków materialnych europejskiego sektora zaawansowanych technologii, a także objętej cyfryzacją produkcji przemysłowej i jej produktów;
   d) wzmocnieniu spójności Europy przez rzetelną i ambitną europejską politykę inwestycyjną (ze zwróceniem szczególnej uwagi na wprowadzanie nowoczesnej infrastruktury cyfrowej), wykorzystaniu różnych europejskich instrumentów finansowania, w tym EFIS, funduszy regionalnych, programu „Horyzont 2020” i innych, oraz zapewnieniu skoordynowanej, neutralnej pod względem technologicznym europejskiej polityki przemysłowej, której podstawę stanowią uczciwa konkurencja między zróżnicowanymi podmiotami, innowacje i zrównoważona modernizacja, a także innowacje w zakresie modeli technologicznych, społecznych i biznesowych, wzmacniające jednolity rynek cyfrowy oraz integrację i modernizację całego przemysłu europejskiego;
   e) dążeniu do osiągnięcia celów Europy w zakresie polityki w dziedzinie klimatu przez zwiększenie efektywności energetycznej i zasobooszczędności produkcji przemysłowej, a także poprawę obiegu zamkniętego produkcji przemysłowej, zmniejszenie emisji oraz sprawienie, aby zrównoważony rozwój przemysłu szedł w parze z konkurencyjnością;
   f) zwiększeniu innowacyjności pod względem gospodarczym, politycznym i społecznym przez stosowanie zasad otwartości i dostępności danych i informacji publicznych i prywatnych, z zachowaniem w kontaktach między przedsiębiorcami, pracownikami i konsumentami stałej ochrony danych wrażliwych, oraz umożliwienie lepszej integracji wszystkich rodzajów sektorów gospodarki i dziedzin polityki, w tym branży sektora kreatywnego i sektora kultury;
   g) poprawie warunków życia mieszkańców obszarów miejskich i pozamiejskich oraz zwiększaniu ich wiedzy na temat możliwości, jakie daje cyfryzacja, oraz zdolności do wykorzystania tych możliwości;
   h) stymulowaniu innowacyjności pod względem technologicznym i społecznym w badaniach naukowych w UE za pomocą polityki cyfryzacji przemysłu o jasnym ukierunkowaniu i wizji;
   i) poprawie bezpieczeństwa energetycznego i zmniejszeniu zużycia energii w drodze cyfryzacji, uelastycznienia i podniesienia efektywności produkcji przemysłowej, co umożliwi lepsze zarządzanie zapotrzebowaniem na energię;
   j) tworzeniu partnerstw z innymi makroregionami świata w budowaniu innowacyjnych i uczciwych otwartych rynków cyfrowych;
   k) świadomości, że potrzebna jest sprawiedliwsza i skuteczniejsza europejska polityka podatkowa, wyjaśniająca kwestie takie jak podstawa opodatkowania w erze globalnie połączonych rynków cyfrowych i cyfrowej produkcji;
   l) przyciąganiu inwestycji oraz najlepszych badaczy i specjalistów na poziomie światowym i wnoszeniu w ten sposób wkładu we wzrost gospodarczy i europejską konkurencyjność;
   m) wspieraniu nowych modeli biznesowych i innowacyjnych przedsiębiorstw typu start-up, stymulowanych przez cyfryzację i rozwój technologiczny;

3.  podkreśla, jak ważną rolę odgrywa stworzenie konkurencyjnego otoczenia biznesowego, które ułatwia inwestycje prywatne, i sprzyjających ram regulacyjnych, które zapobiegają powstawaniu przeszkód biurokratycznych, rozbudowa nowoczesnej europejskiej infrastruktury cyfrowej oraz unijna struktura koordynacyjna cyfryzacji przemysłu, która ułatwia koordynację inicjatyw i platform w zakresie cyfryzacji przemysłu na szczeblu krajowym, regionalnym i ogólnounijnym; apeluje do Komisji o dopilnowanie, aby wkład przemysłu w unijne PKB osiągnął do 2020 r. poziom 20 %; podkreśla, że aby UE mogła odgrywać rolę przywódczą w dziedzinie przemysłu w skali światowej, cyfryzacja przemysłu powinna być powiązana z szerszą przemysłową strategią polityczną UE; podkreśla, jak ważny jest postęp w cyfryzacji, zwłaszcza w tych państwach członkowskich, regionach i sektorach, które pozostają w tyle, oraz wśród osób dotkniętych zjawiskiem przepaści cyfrowej; w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje propozycje dotyczące okrągłego stołu wysokiego szczebla i europejskiego forum zainteresowanych stron; podkreśla znaczenie współpracy między zainteresowanymi podmiotami i oczekuje, że zaproszenie do odegrania aktywnej roli zostanie skierowane nie tylko do liderów przemysłu i partnerów społecznych, ale również do środowisk akademickich, MŚP, organizacji normalizacyjnych, decydentów, organów administracji publicznej na szczeblu krajowym i lokalnym oraz do społeczeństwa obywatelskiego;

4.  zwraca się do Komisji o kontynuację ważnych prac w zakresie badania tendencji w produkcji i cyfryzacji, a także tendencji w dziedzinach nietechnicznych (takich jak prawo, polityka, administracja, komunikacja itd.), analizowanie powiązanego rozwoju w innych regionach, określenie nowych kluczowych technologii oraz dążenie do utrzymania przez Unię pozycji lidera w tych dziedzinach i włączanie nowych tendencji do jej polityki i działań, przy czym należy mieć na uwadze koncepcje uwzględniania bezpieczeństwa na etapie projektowania oraz ochrony prywatności na etapie projektowania i domyślnej ochrony prywatności, a także o sprawdzenie, czy prace te można by wykonać za pośrednictwem specjalnej sieci prognoz obejmującej krajowe organizacje badawcze i technologiczne;

5.  z zadowoleniem przyjmuje komunikat Komisji zatytułowany „Cyfryzacja europejskiego przemysłu. Pełne wykorzystanie możliwości jednolitego rynku cyfrowego” (COM(2016)0180), niemniej ubolewa, że nie uwzględniono w nim w wystarczającym stopniu wszystkich istniejących wyzwań, gdyż w odniesieniu do sektora transportu komunikat skupia się wyłącznie na pojazdach połączonych z siecią i sterowanych automatycznie; przypomina, że choć pojazdy połączone z siecią i sterowane automatycznie stanowią jedną z najbardziej obiecujących rewolucji cyfrowych w sektorze, potencjał w zakresie cyfryzacji mają wszystkie rodzaje transportu, zarówno w procesach obsługi, jak i administracji, oraz w całym łańcuchu wartości, od producentów aż po pasażerów i transport towarowy, a także w zakresie koordynacji ze wszystkimi nowymi technologiami wykorzystywanymi w sektorze, takimi jak europejskie globalne systemy nawigacji satelitarnej EGNOS i Galileo, gdzie wyników można oczekiwać w niedalekiej przyszłości; zwraca się do Komisji o skupienie się na transformacji cyfrowej wszystkich rodzajów transportu, w tym usług powiązanych z transportem i turystyką;

6.  zauważa, że proces cyfryzacji nie przyniósł jednakowych korzyści w całym sektorze transportu, co doprowadziło do szkodliwego rozdrobnienia rynku wewnętrznego zarówno między różnymi rodzajami transportu, jak i w obrębie jednego rodzaju; podkreśla, że istnieją znaczne i narastające rozbieżności między państwami członkowskimi w obszarze konkurencyjności transportu i cyfryzacji, występujące także między regionami, przedsiębiorstwami i MŚP; uważa, że opracowanie skoordynowanej strategii cyfryzacji przemysłu dla UE mogłoby zaradzić temu rozdrobnieniu i rozbieżnościom i przyciągnąć inwestycje w projekty cyfrowe; podkreśla, że celem nie powinno być stworzenie kolejnego programu politycznego, lecz prawdziwej, odzwierciedlającej tendencje innowacyjne i potencjał rynku strategii, której wdrażanie podlegałoby ciągłej ocenie;

7.  jest zdania, że strategia cyfryzacji przemysłu przyczyni się do rozwiązania niektórych spośród najpilniejszych problemów w sektorze transportu i turystyki; wzywa w związku z tym Komisję do dalszego popierania cyfryzacji w celu:

   a) poprawy ogólnego bezpieczeństwa, jakości i efektywności środowiskowej sektora transportu;
   b) poprawy powszechnego dostępu do transportu, pozbawionego barier, w tym dla osób starszych i osób o ograniczonych możliwościach poruszania się lub niepełnosprawnych, oraz podnoszenia świadomości istnienia alternatywnych rozwiązań w zakresie mobilności, które oferują pasażerom większy wybór, bardziej przyjazne i spersonalizowane produkty oraz więcej informacji, w całej UE i zarówno w miastach, jak i w słabiej rozwiniętych regionach;
   c) obniżenia kosztów transportu, takich jak koszty utrzymania, a także poprawy efektywności wykorzystania istniejącej przepustowości infrastruktury transportowej (np. jazdy w kolumnie pojazdów, współpracujących inteligentnych systemów transportowych (C-ITS), europejskiego systemu zarządzania ruchem kolejowym (ERTMS) i usług informacji rzecznej (RIS));
   d) poprawy konkurencyjności dzięki wspieraniu tworzenia nowych podmiotów, zwłaszcza MŚP i przedsiębiorstw typu start-up, tak aby podważyć dotychczasowe monopole;
   e) ułatwienia odpowiedniego i zharmonizowanego egzekwowania przepisów UE dzięki rozwojowi systemów zarządzania ruchem, inteligentnych systemów transportowych, tachografów cyfrowych, elektronicznych systemów opłat itp., oraz stworzenia ram prawnych dostosowanych do nowych realiów, jakie mogą powstać w wyniku stosowania zaawansowanych technologii;
   f) zmniejszenia obciążeń administracyjnych dla małych i średnich przewoźników i przedsiębiorstw typu start-up, na przykład w sektorze transportu towarowego i logistyki, dzięki uproszczeniu procedur administracyjnych, śledzeniu ruchu i pochodzenia ładunków oraz optymalizacji rozkładów i przepływów ruchu;
   g) dalszej ochrony praw pasażerów, w tym ochrony danych, również w podróżach multimodalnych;
   h) ograniczenia problemów związanych z asymetrią informacji na rynku transportowym;
   i) zwiększenia atrakcyjności i rozwoju branży turystycznej, która pomaga wytworzyć około 10 % europejskiego PKB, oraz branż kreatywnych na obszarach miejskich, wiejskich i oddalonych, na przykład dzięki lepszej integracji usług z zakresu mobilności i turystyki, w tym w mniej znanych kierunkach;

8.  zwraca uwagę, że nieprzerwana i wysokowydajna łączność stanowi warunek wstępny szybkiej, bezpiecznej i niezawodnej łączności między wszystkimi rodzajami transportu i dalszej cyfryzacji sektora transportu; ubolewa z powodu ogromnego rozdrobnienia zasięgu cyfrowego w UE; uważa, że inwestycje w łączność szerokopasmową i sprawiedliwy przydział widma mają kluczowe znaczenie dla cyfryzacji sektora transportu; podkreśla w związku z tym, że potrzebna jest wizja wykraczająca poza poszczególne sektory, obejmująca na przykład elektronikę, telekomunikację, transport i turystykę; wzywa Komisję i państwa członkowskie do wywiązania się z zobowiązania do zapewnienia tego rodzaju łączności na głównych trasach i węzłach transportowych najpóźniej do 2025 r. oraz do rozpoczęcia działań na rzecz pełnego zasięgu w całej UE;

Stworzenie warunków sprzyjających pomyślnej cyfryzacji przemysłu: infrastruktura, inwestycje, innowacyjność i umiejętności

9.  podkreśla, że strategia cyfryzacji przemysłu niesie ze sobą możliwości rozwoju innowacji, efektywności i zrównoważonych technologii poprawiających konkurencyjność i modernizujących bazę przemysłową UE oraz usuwających przeszkody dla rozwoju rynku cyfrowego; podkreśla, że zintegrowana cyfryzacja przemysłu musi przebiegać w warunkach, które wyraźnie jej sprzyjają, od przyszłościowej infrastruktury cyfrowej najwyższej klasy, badań i rozwoju oraz otoczenia przyjaznego dla inwestycji po odpowiednie, aktualne, korzystne dla innowacji ramy regulacyjne, pogłębiony jednolity rynek cyfrowy, wysoki poziom umiejętności i przedsiębiorczości oraz nasilony dialog społeczny;

10.  podkreśla potrzebę zwiększenia inwestycji publicznych i prywatnych w szybką łączność, np. z wykorzystaniem technologii 5G, sieci światłowodowych oraz infrastruktury nawigacji i łączności satelitarnej, w celu zapewnienia solidnej infrastrukturalnej podstawy cyfrowej na obszarach miejskich i przemysłowych; zwraca uwagę na znaczenie harmonizacji w obszarze przydzielania widma, mającej na celu zwiększenie zapotrzebowania na łączność i poprawę przewidywalności otoczenia inwestycyjnego sieci; zwraca uwagę na potrzebę uzyskania pozycji lidera w zakresie cyfrowych łańcuchów wartości w przemyśle i kluczowych technologii, takich jak sieci 5G, technologie kwantowe, wysokowydajne technologie obliczeniowe, sztuczna inteligencja, chmura obliczeniowa, analityka dużych zbiorów danych, internet rzeczy, robotyka, automatyzacja (w tym wysoko zautomatyzowane prowadzenie pojazdów) i technologia zdecentralizowanej księgi rachunkowej; w związku z tym popiera dokumenty robocze Komisji towarzyszące jej komunikatowi;

11.  dostrzega możliwości i wyzwania, jakie niesie ze sobą cyfryzacja przemysłu; zauważa pozytywne efekty cyfryzacji przemysłu wynikające z większej elastyczności organizacji pracy, dzięki czemu można zapewnić lepszą równowagę między życiem zawodowym a prywatnym, rozszerzyć możliwości wyboru dzięki telepracy, a mieszkańcom obszarów wiejskich i odizolowanych umożliwić uczestnictwo w rynku pracy (pod warunkiem, że dysponują oni odpowiednią infrastrukturą), co przyczynia się do wzrostu gospodarczego; dostrzega jednocześnie, że wynikająca z cyfryzacji tendencja do zwiększonej elastyczności może zwiększyć ryzyko niestabilnego i niepewnego zatrudnienia; podkreśla, że nowe formy pracy nie mogą być wykorzystywane do obchodzenia obowiązującego prawa pracy i prawa socjalnego w odniesieniu do ochrony praw pracowniczych i praw konsumenta; podkreśla, że tradycyjny przemysł i przedsiębiorstwa w gospodarce platformowej muszą mieć takie same warunki działania;

12.  odnotowuje, że transformacja cyfrowa w sektorach transportu i turystyki, zwłaszcza rozwój gospodarki na żądanie i gospodarki społecznościowej, w znacznym stopniu przyczynia się do zmiany zachowań pasażerów i konsumentów w kwestii mobilności i turystyki, a także stwarza potrzebę dostosowania infrastruktury; zachęca Komisję do oceny skutków cyfryzacji usług transportu, mobilności i usług turystycznych, ze szczególnym naciskiem na zachowanie i wybory użytkowników tych usług, oraz do dalszego uwalniania potencjału tej zmiany społecznej;

13.  odnotowuje, że rosnąca cyfryzacja w obszarze dystrybucji biletów podróżnych oznacza więcej informacji łatwo dostępnych dla konsumentów w internecie, lecz jednocześnie coraz trudniej jest porównywać oferty; uważa, że z tego względu należy poprawić przejrzystość i zabezpieczenia neutralności w dystrybucji, zwłaszcza jeżeli chodzi o dystrybucję internetową, tak aby konsumenci mogli dokonywać świadomych wyborów na podstawie wiarygodnych informacji obejmujących nie tylko cenę, lecz również inne parametry, w tym jakość obsługi i oferty dodatkowe; uważa, że taka przejrzystość przyczyni się zarówno do promowania konkurencji, jak i zapewni wsparcie rozwoju transportu multimodalnego;

14.  uważa, że cyfryzacja powinna zapewnić konsumentom większy wybór, łatwiejsze w obsłudze i spersonalizowane produkty oraz więcej informacji, szczególnie na temat jakości produktów lub usług;

15.  zaznacza, że wpływ barier językowych na przemysł i jego cyfryzację nie został wystarczająco uwzględniony ani oceniony w dokumentach poświęconych rynkowi cyfrowemu; pilnie wzywa Komisję i państwa członkowskie do wspierania rozwoju technologii językowych, które wraz z cyfryzacją przemysłu zmniejszą fragmentację europejskiego rynku;

16.   podkreśla, że szczególne wsparcie „analogowej” wielojęzyczności w Europie jest korzystne zarówno dla cyfryzacji przemysłu europejskiego, jak i dla nauczania wszechstronnych umiejętności cyfrowych; z tego względu podkreśla, że należy poświęcić znacznie więcej uwagi badaniom podstawowym w dziedzinie inteligentnego tłumaczenia statystycznego wspomaganego maszynowo i uczącego się oprogramowania;

17.  podkreśla, że regiony muszą skupić się na swoich mocnych stronach w zakresie produktywności i pobudzać ich rozwój przez inteligentną specjalizację, inteligentne łańcuchy i klastry; jest przekonany, że klastry oraz synergie między MŚP, podmiotami przemysłowymi i społecznymi, sektorem rzemiosła, przedsiębiorstwami typu start-up, podmiotami akademickimi, ośrodkami badawczymi, organizacjami konsumentów, sektorem kreatywnym, instytucjami finansowymi i innymi zainteresowanymi stronami mogą stanowić udane modele sprzyjające rozwojowi produkcji cyfrowej i innowacji; sprzyja badaniom, innowacjom i spójności strukturalnej w UE; podkreśla znaczenie akceleratorów i kapitału wysokiego ryzyka dla wsparcia rozwoju przedsiębiorstw typu start-up; zwraca uwagę, jak istotne jest wykorzystanie cyfryzacji do rozwoju innowacji w dziedzinie modeli biznesowych, takich jak systemy „pay-per-output” i masowa personalizacja;

18.  uważa, że szczególną uwagę należy poświęcić specyficznym problemom, przed którymi stają MŚP w sytuacji, gdy względne korzyści wynikające z działań na rzecz cyfryzacji pod względem efektywności energetycznej i zasobooszczędności oraz wydajności produkcji, byłyby najwyższe; opowiada się za wzmocnieniem stowarzyszeń MŚP i podejmowanych przez nie działań informacyjnych za pośrednictwem programów cyfryzacji, rozwojem ośrodków nauk stosowanych ze szczególnym uwzględnieniem cyfryzacji oraz współfinansowaniem prowadzonych przez MŚP własnych działań badawczo-rozwojowych; uważa, że należy zwrócić uwagę na własność danych i dostęp do danych oraz na opracowanie europejskiego programu cyfrowego przygotowania zawodowego;

19.  z zadowoleniem przyjmuje utworzenie platformy inteligentnej specjalizacji na rzecz modernizacji przemysłu, a w szczególności wniosek Komisji zawarty w planie działania na rzecz cyfryzacji przemysłu, dotyczący utworzenia sieci centrów kompetencji i centrów innowacji cyfrowych w celu nasilenia cyfryzacji przemysłu i innowacji cyfrowych na rzecz MŚP we wszystkich regionach; zauważa, że nie należy pomijać pod tym względem sektora rzemiosła; wzywa Komisję, aby w szczególności dążyła do ustanowienia centrów innowacji cyfrowych oraz centrów kompetencji cyfrowych w regionach europejskich cechujących się niższym poziomem cyfryzacji; wzywa Komisję do zwiększenia środków finansowych przeznaczonych na centra innowacji cyfrowych w różnych instrumentach europejskich (programie „Horyzont 2020”, funduszach strukturalnych itp.), do wsparcia wysiłków i strategii państw członkowskich mających na celu rozwój krajowej sieci centrów innowacji cyfrowych oraz do zastanowienia się nad wypróbowaniem podejścia przewidującego „poletko doświadczalne”, w którym w kontrolowanym otoczeniu obowiązujące przepisy nie będą blokować międzysektorowych eksperymentów; apeluje do państw członkowskich o wzmocnienie współpracy transnarodowej między centrami innowacji cyfrowych; jest zdania, że wyznaczone centra innowacji cyfrowych powinny specjalizować się w innowacjach cyfrowych w przemyśle, pomagających w przezwyciężeniu wyzwań społecznych, przed którymi stoi Europa; uważa w związku z tym, że finansowanie z programu „Horyzont 2020” na rzecz centrów innowacji cyfrowych można by połączyć z finansowaniem z tego programu przeznaczonym na przezwyciężanie wyzwań społecznych; odnotowuje możliwość wprowadzenia voucherów innowacyjnych ICT dla MŚP w zakresie uzyskiwania porad, wymiany najlepszych praktyk oraz wiedzy specjalistycznej oferowanej przez centra innowacji cyfrowych;

20.  zwraca uwagę na istotną rolę miast i samorządów lokalnych w rozwijaniu nowych modeli biznesowych i zapewnianiu infrastruktury cyfrowej i wsparcia dla MŚP oraz innych podmiotów przemysłowych, a także na ogromne możliwości, jakie otwierają przed miastami innowacje cyfrowe w przemyśle, np. dzięki bezodpadowej produkcji lokalnej, ściślejszej integracji produkcji przemysłowej z miejscową i miejską logistyką i transportem oraz w zakresie produkcji i zużycia energii, działalności produkcyjnej i druku 3D; uważa, że miasta również powinny mieć dostęp do centrów innowacji cyfrowych; zwraca się do Komisji o zapoznanie się z lokalnymi, krajowymi i międzynarodowymi najlepszymi praktykami oraz o pobudzanie ich wymiany; z zadowoleniem przyjmuje publikację europejskiego rankingu wsparcia przedsiębiorczości cyfrowej w miastach (European Digital City Index) oraz inicjatywy promowania interoperacyjności danych i systemów między europejskimi miastami; zauważa, że pewną rolę w tym zakresie odgrywa inicjatywa dotycząca inteligentnych miast; podkreśla pozytywne doświadczenia regionalnych forów doradczych;

21.  zwraca uwagę na rolę, jaką zamówienia publiczne i wymogi prawne dotyczące rejestracji przedsiębiorstw oraz sprawozdawczości w zakresie działalności gospodarczej lub ujawniania informacji mogą odegrać w rozwoju nowych technologii cyfrowych w przemyśle; zwraca się do Komisji o rozważenie, w jaki sposób zamówienia publiczne można wykorzystać jako mechanizm pobudzania innowacji; zwraca się do Komisji o uwzględnienie w programie sprawności i wydajności regulacyjnej (REFIT) kontroli zgodności z gospodarką cyfrową, aby zapewnić aktualność regulacji na potrzeby realiów cyfrowych, oraz o ułatwienie wymiany najlepszych praktyk między organami publicznymi w zakresie zastosowania kryteriów innowacji w przetargach publicznych; zaleca szybsze dostosowanie otoczenia prawnego i technologicznego, np. wprowadzenie protokołu IPv6, do potrzeb cyfryzacji przemysłu i upowszechnienia internetu rzeczy;

22.  podkreśla znaczenie, jakie uruchomienie wystarczającego finansowania publicznego i prywatnego ma dla cyfryzacji przemysłu europejskiego, przy lepszym wykorzystaniu Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych (EFIS); uważa, że należy je znacznie podnieść, a inwestycje publiczne w infrastrukturę cyfrową powinny ulec radykalnemu zwiększeniu; podkreśla kluczowe znaczenie finansowania za pośrednictwem platform prywatnych i platform społecznościowych; zwraca się do Komisji o ustanowienie finansowego okrągłego stołu ds. cyfryzacji przemysłu, który będzie analizował te zagadnienia i przedstawiał wnioski dotyczące innowacyjnego finansowania; ubolewa, że zasoby przeznaczone w budżecie UE na politykę cyfrową są zbyt skromne, by wywrzeć realny wpływ; dostrzega konieczność pobudzenia gospodarki europejskiej przez produktywne inwestycje; uważa, że dostępność istniejących europejskich instrumentów finansowych, takich jak europejskie fundusze strukturalne i inwestycyjne i „Horyzont 2020”, powinna zagwarantować osiągnięcie tego celu; jest zdania, że połączenie tych funduszy powinno odbywać się w sposób zgodny z regulacjami dotyczącymi zasobów krajowych i zasad pomocy państwa; dostrzega rolę, jaką odgrywają partnerstwa publiczno-prywatne i wspólne przedsięwzięcia;

23.  apeluje do państw członkowskich, aby w celu wsparcia skutecznej cyfryzacji przemysłu zapewniły zachęty podatkowe dla przedsiębiorstw wdrażających cyfrowe i inteligentne systemy produkcji;

Utrzymanie europejskiego przywództwa w dziedzinie technologii i bezpieczeństwo cyfryzacji przemysłu: fuzje i przejęcia, bezpieczeństwo cybernetyczne, przepływy danych, normalizacja

24.  dostrzega bezwzględną konieczność wzmocnienia badań i rozwoju; apeluje do Komisji o wsparcie zarówno wewnętrznych, jak i zewnętrznych działań badawczo-rozwojowych oraz sprzyjanie sieciom innowacji i współpracy między przedsiębiorstwami typu start-up, podmiotami korporacyjnymi o ugruntowanej pozycji, MŚP, uniwersytetami itd. w ekosystemie cyfrowym; zwraca się do Komisji, by przeanalizowała, w jaki sposób zmaksymalizować transfer na rynek wyników badań prowadzonych w ramach programu „Horyzont 2020” i ich wykorzystanie przez europejskie firmy; zwraca się do Komisji o zwiększenie w ramach programu „Horyzont 2020” wskaźnika projektów badawczych, których efektem są patenty i prawa własności intelektualnej, oraz o złożenie sprawozdania w tej sprawie;

25.  podkreśla, że ważne jest zabezpieczenie wrażliwych europejskich technologii i wiedzy eksperckiej, stanowiących podstawę przyszłej siły przemysłowej i odporności gospodarczej; zwraca uwagę na potencjalne zagrożenia związane ze strategicznymi stymulowanymi przez państwo i politykę przemysłową bezpośrednimi inwestycjami zagranicznymi (BIZ), zwłaszcza przez przedsiębiorstwa państwowe w drodze fuzji i przejęć; podkreśla, że jeśli chodzi o BIZ, niektórzy inwestorzy zewnętrzni wykazują coraz większe zainteresowanie pozyskiwaniem wrażliwych europejskich technologii w drodze fuzji i przejęć; z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Komisji zakładającą analizowanie doświadczeń komitetu ds. inwestycji zagranicznych w Stanach Zjednoczonych (CFIUS); podkreśla, że równy dostęp do rynku dla inwestycji należy wprowadzać przez ustanowienie zasad globalnych;

26.  podkreśla, że rozwój sytuacji w dziedzinie automatyzacji, robotyki, zastosowania sztucznej inteligencji w produkcji, a także głęboka integracja komponentów technicznych różnego pochodzenia rodzą nowe pytania dotyczące odpowiedzialności za produkty i obiekty produkcyjne; wzywa Komisję do jak najszybszego sprecyzowania przepisów dotyczących bezpieczeństwa i odpowiedzialności w odniesieniu do systemów działających autonomicznie, w tym warunków testowania;

27.  dostrzega, że otwartość i łączność mogą mieć również skutki pod względem podatności na ataki cybernetyczne, sabotaż, manipulacje danymi lub szpiegostwo przemysłowe i podkreśla w związku z tym znaczenie wspólnego europejskiego podejścia do bezpieczeństwa cybernetycznego; dostrzega potrzebę podnoszenia wiedzy na temat poprawy bezpieczeństwa cybernetycznego; uznaje odporność cybernetyczną za podstawowy obowiązek liderów biznesu, a także krajowych i europejskich decydentów zajmujących się polityką przemysłową i bezpieczeństwem; uważa, że producenci są odpowiedzialni za zapewnienie standardów ochrony i bezpieczeństwa cybernetycznego jako najważniejszych parametrów projektu we wszystkich innowacjach cyfrowych, zgodnie z najnowszą dostępną technologią i zasadami bezpieczeństwa już w fazie projektowania i bezpieczeństwa zapewnianego domyślnie, lecz pod pewnymi warunkami i po spełnieniu pewnych kryteriów producentów można zwolnić z tej odpowiedzialności; zwraca uwagę, że wymagania w zakresie bezpieczeństwa cybernetycznego dotyczące internetu rzeczy i standardów bezpieczeństwa informatycznego, np. oparte na architekturze referencyjnej RAMI4.0 i ICS, wzmocniłyby europejską odporność cybernetyczną; uważa, że europejskie organy normalizacyjne mają szczególną rolę do odegrania w tym obszarze i że nie powinny być odsuwane na boczny tor; apeluje do Komisji o przeanalizowanie różnych modeli wspierania bezpieczeństwa cybernetycznego w internecie rzeczy; wzywa jednak instytucje publiczne, aby traktowały wymogi bezpieczeństwa cybernetycznego jako obowiązkowe w zamówieniach publicznych dotyczących sprzętu informatycznego i produktów z zakresu internetu rzeczy; uważa, że duże znaczenie mają kontrole bezpieczeństwa cybernetycznego oraz porady oferowane MŚP w związku z ich cyfrowymi produktami przemysłowymi; jest zdania, że wymiana najlepszych praktyk między państwami członkowskimi UE może ułatwić osiągnięcie europejskiej odporności cybernetycznej w tym zakresie;

28.  uważa, że powinny istnieć wspólne kryteria odnoszące się do infrastruktury krytycznej i jej bezpieczeństwa cyfrowego oraz że dyrektywa UE w sprawie bezpieczeństwa sieci i informacji stanowi pierwszy krok w kierunku osiągnięcia wspólnego wysokiego poziomu bezpieczeństwa sieci i systemów informatycznych w Unii; wzywa Komisję, aby nalegała na spójną i terminową transpozycję tej dyrektywy przez państwa członkowskie; podkreśla potrzebę wzmocnienia roli, jaką organy zarządzające, o których mowa w dyrektywie w sprawie bezpieczeństwa sieci i informacji, odgrywają w budowie zaufania do przyszłych technologii; zauważa, że mechanizmy monitorowania zagrożeń cybernetycznych i wykrywania potencjalnych zagrożeń należy uznać za istotne dla bezpieczeństwa sektorów cyfrowych UE, przy czym szczególny nacisk należy położyć na ochronę MŚP i konsumentów;

29.  podkreśla, że specjalną uwagę należy zwrócić na kwestie gromadzenia danych i informacji przemysłowych lub związanych z produkcją oraz dostępu do nich; zwraca uwagę, że w związku z tym szczególny nacisk należy położyć na zasady suwerenności danych, otwartego i znormalizowanego dostępu do danych oraz ich dostępności, na wzmocnienie innowacyjności i produktywności, nowe usługi i modele biznesowe oraz możliwość prowadzenia kontroli bezpieczeństwa, przy jednoczesnym umożliwieniu uczciwej konkurencji; podkreśla, że nowe formy regulacji dotyczących własności danych i dostępu do danych muszą być bardzo starannie przemyślane i mogą zostać wprowadzone dopiero po szerokich konsultacjach z wszystkimi zainteresowanymi stronami; jest zdania, że należy chronić i zabezpieczać innowacyjność oraz prywatność pracowników i konsumentów zgodnie z ogólnym rozporządzeniem o ochronie danych; podkreśla ponadto, że należy propagować obowiązek ujawniania informacji oraz dostęp do informacji ze względu na interes publiczny i cele naukowe; odnotowuje w związku z tym wniosek Komisji dotyczący gospodarki opartej na danych, mający promować wspólny europejski rynek danych; jest zdania, że w trwającej debacie dotyczącej zasad postępowania z danymi konieczne jest podkreślenie dwóch zasadniczych aspektów z myślą o wspieraniu rozwoju rozwiązań technicznych na rzecz wiarygodnej identyfikacji i wymiany danych, tj. z jednej strony standardowych zapisów umownych, a z drugiej strony wprowadzenia kontroli pod kątem wykrywania nieuczciwości w stosunkach umownych B2B;

30.  podkreśla, że europejska inicjatywa dotycząca przetwarzania w chmurze wraz z wnioskiem ustawodawczym w sprawie swobodnego przepływu danych, mające na celu usunięcie nieuzasadnionych ograniczeń związanych z danymi dotyczącymi lokalizacji mogą przyczynić się do dalszego przyspieszenia procesu cyfryzacji przemysłu europejskiego, zwłaszcza MŚP i przedsiębiorstw typu start-up, oraz zapobiec rozdrobnieniu jednolitego rynku UE; wzywa Komisję do monitorowania przyjęcia i spójnego wdrożenia europejskiej inicjatywy dotyczącej przetwarzania w chmurze, aby umożliwić uczciwy, szybki, budzący zaufanie i płynny przepływ danych i ich wykorzystywanie; przypomina Komisji o podjętym w komunikacie zobowiązaniu do przedstawienia wniosku ustawodawczego w sprawie swobodnego przepływu danych w UE w celu wyeliminowania nieuzasadnionych wymogów dotyczących lokalizacji w krajowych przepisach ustawowych lub wykonawczych bądź zapobiegania wprowadzeniu takich wymogów;

31.  wyraża głębokie przekonanie, że zwłaszcza w sektorze transportu otwarte dane, duże zbiory danych i analiza danych pozostają niezbędnymi elementami pozwalającymi osiągnąć najpełniejsze korzyści wynikające z jednolitego rynku cyfrowego i wspierać innowacje; ubolewa, że inicjatywy na rzecz ułatwienia przepływu danych pozostają rozproszone; podkreśla, że konieczna jest większa pewność prawa, zwłaszcza w odniesieniu do kwestii własności i odpowiedzialności, przy czym za punkt wyjścia należy przyjąć poszanowanie prywatności i ochronę danych;

32.  dostrzega potencjał cyfryzacji przemysłu do celów pozyskiwania danych sektorowych, a także do celów zarządzania przez organy publiczne i publiczno-prywatne oraz uczestników rynku;

33.  podkreśla rolę, jaką odgrywa uwzględnianie zasady otwartego charakteru architektury w projektowaniu komponentów cyfrowych;

34.  zdaje sobie sprawę, jak ważna jest ochrona wiedzy fachowej, jeśli chodzi o wymianę i łączenie komponentów cyfrowych w przemyśle, a jednocześnie zachowanie i wykorzystywanie możliwości poszerzania interoperacyjności i łączności pomiędzy użytkownikami końcowymi;

35.  podkreśla, że europejskie przywództwo w cyfryzacji przemysłu wymaga solidnej strategii normalizacyjnej koordynowanej z państwami członkowskimi i Komisją i obejmującej interoperacyjność w sektorze cyfrowym; podkreśla istotną rolę i szczególny charakter europejskich organów normalizacyjnych, z ich integrującym i opartym na konsensusie podejściem, włączającym zainteresowane grupy społeczne, a w szczególności MŚP; wzywa Komisję do propagowania rozwoju standardów otwartych i z zadowoleniem przyjmuje jej zamiar zapewnienia dostępu do patentów koniecznych do spełnienia norm na sprawiedliwych, rozsądnych i niedyskryminujących warunkach (FRAND), a także efektywnego udzielania odpowiednich licencji, oraz uznaje, że ma to zasadnicze znaczenie dla promowania innowacji oraz działalności badawczo-rozwojowej w UE; uważa, że gospodarka o obiegu zamkniętym może stanowić istotny czynnik stymulujący spójną normalizację przepływów komunikacyjnych w przemysłowych łańcuchach wartości; apeluje o przyjęcie poprzez europejskie organizacje normalizacyjne (CEN, CENELEC i ETSI) ogólnounijnego skoordynowanego stanowiska wobec forów i konsorcjów międzynarodowych; uważa, że pożądane jest dążenie do globalnych i powszechnych norm, lecz podkreśla również gotowość do opracowywania norm europejskich, w przypadku gdyby współpraca międzynarodowa na forach normalizacyjnych nie okazała się konstruktywna; uważa, że interoperacyjność jest niezbędna, w szczególności w dziedzinie internetu rzeczy, dla zagwarantowania, że rozwój nowych technologii zwiększy możliwości oferowane konsumentom, którzy nie powinni być uzależnieni od kilku konkretnych dostawców;

36.  podkreśla, że bariery handlowe w dziedzinie cyfryzacji utrudniają międzynarodową działalność europejskiego przemysłu i szkodzą europejskiej konkurencyjności; uważa, że umowy o sprawiedliwym handlu między UE a państwami trzecimi mogą wnosić istotny wkład we wspólne międzynarodowe zasady w dziedzinie ochrony danych, przepływu danych, korzystania z danych i normalizacji;

Wymiar społeczny: umiejętności, edukacja i innowacje społeczne

37.  uważa, że konieczne jest nasilenie działań w zakresie kształcenia, opodatkowania i systemów zabezpieczenia społecznego w celu uwzględnienia skutków przekształceń w naszych europejskich modelach społecznych i gospodarczych; podkreśla, że transformacja cyfrowa przemysłu wywiera wielki wpływ na kwestie społeczne, od zatrudnienia, warunków pracy i praw pracowniczych po edukację i zdobywanie umiejętności, e-zdrowie, ochronę środowiska i zrównoważony rozwój; podkreśla, że należy dążyć do zapewnienia bezpieczeństwa w związku z tą zmianą; wzywa Komisję do przeprowadzenia odpowiedniej oceny i uwzględnienia społecznych skutków cyfryzacji przemysłu oraz, stosownie do sytuacji, do zaproponowania kolejnych środków służących eliminacji przepaści cyfrowej i promowaniu integracyjnego społeczeństwa cyfrowego, przy jednoczesnym wspieraniu konkurencyjności Europy;

38.  przypomina, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej zdefiniował pojęcie „pracownika” na podstawie stosunku pracy cechującego się pewnymi kryteriami takimi jak podporządkowanie, wynagrodzenie i charakter pracy(12); wzywa do zapewnienia pewności prawa odnośnie do tego, co stanowi istotę zatrudnienia na cyfrowym rynku pracy, tak aby zapewnić przestrzeganie prawa pracy i prawa socjalnego; stwierdza, że w oparciu o zasadę pierwszeństwa faktów wszystkich pracowników w gospodarce platformowej można podzielić na pracowników zatrudnionych i osoby samozatrudnione, i niezależnie od rodzaju umowy należy ich odpowiednio sklasyfikować;

39.  podkreśla, że kształcenie, szkolenie i uczenie się przez całe życie stanowią podstawę spójności społecznej w społeczeństwie cyfrowym; podkreśla, że w Europie może powstać przepaść cyfrowa pod tym względem; wzywa do wprowadzenia gwarancji umiejętności, po konsultacji z partnerami społecznymi i przy ich udziale, oraz wzywa państwa członkowskie, by znalazły sposoby zaspokojenia potrzeb obywateli w zakresie ustawicznego szkolenia, przekwalifikowania, podnoszenia kwalifikacji i uczenia się przez całe życie w celu zapewnienia płynnego przejścia do inteligentnej gospodarki; podkreśla znaczenie, jakie ma propagowanie i uznawanie umiejętności cyfrowych, oraz znaczenie nowej tendencji do nabywania umiejętności z różnych dziedzin; uważa, że pracodawcy powinni korzystać z Europejskiego Funduszu Społecznego do celów takich szkoleń oraz w celu promowania – we współpracy z przemysłem i partnerami społecznymi – zestawu narzędzi cyfrowych na potrzeby podnoszenia umiejętności; z zadowoleniem przyjmuje opracowanie materiałów dydaktycznych i programów nauczania dotyczących poszczególnych sektorów; zwraca się do Komisji o przeanalizowanie możliwości ustanowienia systemu certyfikacji programów kształcenia ustawicznego w dziedzinie umiejętności cyfrowych,

40.  podkreśla, że umiejętności cyfrowe muszą zostać włączone do krajowych programów nauczania; zauważa, że w dążeniu do tego celu należy nadal rozwijać przykłady inicjatyw wspieranych przez Agencję Unii Europejskiej ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji (ENISA), takie jak europejski miesiąc bezpieczeństwa cybernetycznego i europejskie wyzwanie dotyczące bezpieczeństwa cybernetycznego; podkreśla znaczenie specjalistycznego kształcenia nauczycieli w zakresie umiejętności cyfrowych oraz konieczność nauczania tych umiejętności wszystkich dzieci; apeluje do państw członkowskich o zapewnienie, aby wszystkie szkoły były wyposażone w sieci Wi-Fi i nowoczesny sprzęt informatyczny; zauważa, że istotną rolę odgrywa również kodowanie; apeluje o wymianę najlepszych praktyk między państwami członkowskimi, aby uczyły się one na podstawie utrwalonych praktyk, np. programu Fit4Coding, inicjatyw akademii cyfrowych, programów e-uczenia się czy szkół programowania, takich jak Webforce3; apeluje do Komisji, aby promowała włączenie badania umiejętności cyfrowych do programów oceny IGCU/Pisa w celu umożliwienia konkurencji i porównań między państwami członkowskimi UE; apeluje do państw członkowskich, aby we współpracy z Komisją określiły interdyscyplinarne programy badań mające na celu integrację szeregu kompetencji, np. IT, z zarządzaniem przedsiębiorstwem lub inżynierią i nauką o danych; podkreśla, że wszystkie państwa członkowskie UE powinny opracować kompleksowe krajowe strategie w zakresie umiejętności cyfrowych, ze wskazaniem celów, tak jak zachęcała je do tego Komisja; wskazuje na ważną rolę, jaką mogą odegrać partnerzy społeczni i inne zainteresowane strony w opracowaniu i wdrażaniu takich strategii; odnotowuje, że dotychczas tylko połowa państw członkowskich UE utworzyła krajowe koalicje na rzecz cyfrowych miejsc pracy; zwraca uwagę, że specjalna linia budżetowa wspierająca działalność koalicji na rzecz umiejętności cyfrowych i zatrudnienia ułatwiłaby upowszechnianie informacji i inne działania;

41.  podkreśla, jak ważne jest inwestowanie w cyfryzację szkoleń zawodowych i sektora rzemiosła; zwraca uwagę, że umiejętności cyfrowe należy także łączyć z umiejętnościami technicznymi oraz promowaniem kształcenia w zakresie nauk ścisłych, technologii, inżynierii i matematyki (STEM), a także promowaniem umiejętności miękkich, takich jak komunikacja, koordynacja zespołowa i myślenie międzysektorowe;

42.  domaga się uwzględniania aspektu płci we wszystkich inicjatywach cyfrowych po to, aby trwająca transformacja cyfrowa stała się również czynnikiem sprzyjającym równouprawnieniu płci; podkreśla potrzebę podjęcia odpowiednich działań w celu eliminacji poważnego zróżnicowania sytuacji kobiet i mężczyzn w sektorze ICT, gdyż ma to podstawowe znaczenie dla długoterminowego wzrostu gospodarczego i dobrobytu Europy;

43.  dostrzega potencjał cyfryzacji, jeśli chodzi o dostępność usług społecznych oraz innych usług publicznych, a także włączenie osób niepełnosprawnych i osób o ograniczonej mobilności do rynku pracy; w związku z tym podkreśla w szczególności znaczenie telepracy;

44.  zwraca uwagę, że – jak dowodzi inicjatywa Europeana – cyfryzacja dzieł europejskich stwarza istotną szansę na poprawę ich dostępności, dystrybucji i promocji, oraz że innowacje cyfrowe mogą stać się czynnikiem, który zrewolucjonizuje sposób wystawiania i udostępniania dóbr kultury; podkreśla, że ważne jest promowanie w szczególności wykorzystania technologii 3D do gromadzenia danych i odtwarzania zniszczonych dóbr kultury i dziedzictwa kulturowego; podkreśla konieczność zapewnienia środków finansowych na cyfryzację, konserwację i udostępnianie online europejskiego dziedzictwa kulturowego;

45.  ubolewa nad faktem, że dostęp osób niepełnosprawnych do obiektów historycznych i kulturalnych jest często utrudniony, oraz zwraca uwagę na możliwości, jakie stwarza solidniejsza cyfrowa platforma kultury, jeśli chodzi o zwiększenie uczestnictwa oraz dostępności wydarzeń kulturalnych oraz obiektów i artefaktów kultury w całej Europie bez względu na lokalizację geograficzną;

46.  zachęca do badań i rozwoju technologii wspomagających, które można by wykorzystać jako nowe produkty przemysłowe służące integracji osób niepełnosprawnych;

47.  opowiada się za wprowadzeniem regularnej wymiany najlepszych praktyk, przeglądem postępów co pół roku oraz opracowaniem zaleceń w zakresie cyfryzacji przemysłu;

o
o   o

48.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz państwom członkowskim.

(1) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0009.
(2) Dz.U. C 199 E z 7.7.2012, s. 131.
(3) Dz.U. C 236 E z 12.8.2011, s. 57.
(4) Dz.U. C 236 E z 12.8.2011, s. 41.
(5) Dz.U. C 482 z 23.12.2016, s. 89.
(6) Dz.U. C 468 z 15.12.2016, s. 19.
(7) Dz.U. C 93 z 9.3.2016, s. 120.
(8) Dz.U. C 332 E z 15.11.2013, s. 22.
(9) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0486.
(10) Dz.U. C 81 E z 15.3.2011, s. 45.
(11) Dz.U. C 236 E z 12.8.2011, s. 24.
(12) Zob. wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-596/12, pkt 17 i wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-232/09, pkt 39.


Nowy konsensus europejski w sprawie rozwoju – nasz świat, nasza godność, nasza przyszłość
PDF 322kWORD 50k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 1 czerwca 2017 r. w sprawie wspólnego oświadczenia Parlamentu, Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich zebranych w Radzie oraz Komisji, dotyczącego nowego konsensusu europejskiego w sprawie rozwoju – nasz świat, nasza godność, nasza przyszłość (2017/2586(RSP))
P8_TA(2017)0241B8-0390/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając porozumienie osiągnięte przez Radę ds. Zagranicznych (Rozwój), Komisję i Parlament w sprawie nowego konsensusu europejskiego dotyczącego rozwoju – nasz świat, nasza godność, nasza przyszłość(1),

–  uwzględniając Konsensus europejski w sprawie rozwoju z grudnia 2005 r.(2),

–  uwzględniając art. 21 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) i art. 208 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

–  uwzględniając program działań na rzecz zrównoważonego rozwoju do roku 2030 pt. „Przekształcamy nasz świat – program działań na rzecz zrównoważonego rozwoju do roku 2030”, przyjęty dnia 25 września 2015 r. w Nowym Jorku na szczycie ONZ w sprawie zrównoważonego rozwoju,

–  uwzględniając globalną strategię na rzecz polityki zagranicznej i bezpieczeństwa Unii Europejskiej, opublikowaną w czerwcu 2016 r.,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 22 listopada 2016 r. pt. „Wniosek dotyczący nowego konsensusu europejskiego w sprawie rozwoju – nasz świat, nasza godność, nasza przyszłość” (COM(2016)0740),

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje, w tym również rezolucję z dnia 22 listopada 2016 r. w sprawie podniesienia skuteczności współpracy na rzecz rozwoju(3) oraz rezolucję z dnia 14 lutego 2017 r. w sprawie przeglądu Konsensusu europejskiego w sprawie rozwoju(4),

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

1.  z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji dotyczący przeglądu Konsensusu europejskiego w sprawie rozwoju z 2005 r. w celu uwzględnienia nowego kontekstu światowego rozwoju po przyjęciu programu działań do roku 2030 i celów zrównoważonego rozwoju, jak również zmian w prawnej i instytucjonalnej strukturze UE od czasu przyjęcia traktatu z Lizbony;

2.  podkreśla znaczenie nowego konsensusu europejskiego w sprawie rozwoju jako kluczowego dokumentu strategicznego przedstawiającego wspólną wizję, wartości i zasady UE i państw członkowskich w odniesieniu do realizacji programu działań do roku 2030 w polityce współpracy na rzecz rozwoju;

3.  z zadowoleniem przyjmuje wyraźne uznanie w ramach nowego konsensusu, że głównym celem polityki rozwojowej UE jest zmniejszanie, a w perspektywie długoterminowej – likwidacja ubóstwa, zgodnie z art. 208 TFUE; ponownie podkreśla, że należy tego dokonać w pełnej zgodności z zasadami skutecznej współpracy na rzecz rozwoju, takimi jak: własne priorytety krajów rozwijających się w zakresie rozwoju, nacisk na wyniki, partnerstwo sprzyjające włączeniu społecznemu, przejrzystość i odpowiedzialność;

4.  podkreśla potrzebę mechanizmów odpowiedzialności, aby monitorować i wdrażać cele zrównoważonego rozwoju oraz cele w zakresie przeznaczania 0,7% DNB na oficjalną pomoc rozwojową; wzywa UE i jej państwa członkowskie do przedłożenia harmonogramu określającego sposób stopniowego osiągnięcia tych celów oraz do corocznego przedkładania Parlamentowi Europejskiemu sprawozdań o postępach;

5.  zatwierdza wspólne oświadczenie Parlamentu Europejskiego, Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich zebranych w Radzie oraz Komisji, dotyczące nowego konsensusu europejskiego w sprawie rozwoju – nasz świat, nasza godność, nasza przyszłość;

6.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych.

(1) Zob. dokument Rady 9459/2017
(2) Dz.U. C 46 z 24.2.2006, s. 1.
(3) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0437.
(4) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0026.


Odporność jako priorytet strategiczny działań zewnętrznych UE
PDF 357kWORD 56k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 1 czerwca 2017 r. w sprawie odporności jako strategicznego priorytetu działań zewnętrznych UE (2017/2594(RSP))
P8_TA(2017)0242B8-0381/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 21 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) oraz art. 208, art. 210 i art. 214 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

–  uwzględniając globalną strategię UE na rzecz polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (EUGS) opublikowaną w czerwcu 2016 r.,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 3 października 2012 r. pt. „Podejście UE do kwestii odporności: wyciąganie wniosków z kryzysu bezpieczeństwa żywnościowego” (COM(2012)0586) oraz dokument roboczy służb Komisji z dnia 19 czerwca 2013 r. pt. „Plan działania na rzecz odporności w krajach narażonych na kryzys na lata 2013–2020” (SWD(2013)0227),

–  uwzględniając konkluzje Rady z dnia 28 maja 2013 r. w sprawie podejścia UE do kwestii odporności,

–  uwzględniając rezolucję Zgromadzenia Ogólnego ONZ 70/1 przyjętą dnia 25 września 2015 r. pt. „Przekształcamy nasz świat: program działań na rzecz zrównoważonego rozwoju do roku 2030”,

–  uwzględniając decyzję konferencji stron 1/CP.21 związaną z wejściem w życie porozumienia paryskiego w sprawie zmian klimatu,

–  uwzględniając ramy z Sendai dotyczące ograniczania ryzyka klęsk żywiołowych w latach 2015–2030, przyjęte na 3. Światowej Konferencji ONZ na temat Ograniczania Ryzyka Klęsk Żywiołowych, która odbyła się w dniach 14–18 marca 2015 r. w Sendai (Japonia),

–  uwzględniając dokument roboczy służb Komisji z dnia 16 czerwca 2016 r. pt. „Plan działania w sprawie ram z Sendai dotyczących ograniczania ryzyka klęsk żywiołowych w latach 2015–2030: podejście oparte na ryzyku klęsk żywiołowych dla wszystkich strategii politycznych UE” (SWD(2016)0205),

–  uwzględniając sprawozdanie sekretarza generalnego ONZ z dnia 23 sierpnia 2016 r. w sprawie wyników Światowego Szczytu Humanitarnego (A/71/353),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 26 kwietnia 2016 r. pt. „Godne życie: przejście od uzależnienia od pomocy do samodzielności – Przymusowe wysiedlenie a rozwój” (COM(2016)0234),

–  uwzględniając swoje poprzednie rezolucje, w szczególności z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie podejścia UE do kwestii odporności i działań zmniejszających ryzyko związane z klęskami żywiołowymi w krajach rozwijających się: wyciąganie wniosków z kryzysu bezpieczeństwa żywnościowego(1), z dnia 16 grudnia 2015 r. w sprawie przygotowań do Światowego Szczytu Humanitarnego: wyzwania i szanse w zakresie pomocy humanitarnej(2) oraz z dnia 14 lutego 2017 r. w sprawie przeglądu Konsensusu europejskiego w sprawie rozwoju(3),

–  uwzględniając skierowane do Komisji pytanie w sprawie odporności jako strategicznego priorytetu działań zewnętrznych UE (O-000033/2017 – B8-0313/2017),

–  uwzględniając projekt rezolucji Komisji Rozwoju,

–  uwzględniając art. 128 ust. 5 i art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że – według Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) – 1,6 mld ludzi mieszka w 56 państwach uznanych za niestabilne(4); mając na uwadze, że sytuacje niestabilne są w znacznej mierze powodowane przez człowieka; mając na uwadze, że sytuacje niestabilne zwiększają podatność ludności na zagrożenia z powodu różnych czynników, w tym takich jak konflikt i brak bezpieczeństwa, brak dostępu do opieki zdrowotnej, przymusowe wysiedlenia, skrajne ubóstwo, brak bezpieczeństwa żywnościowego, wstrząsy gospodarcze, niewłaściwe sprawowanie rządów i słabość instytucji, korupcja i bezkarność oraz klęski żywiołowe nasilone pod wpływem zmiany klimatu; mając na uwadze, że odporność ma szczególne znaczenie w sytuacjach niestabilności, które OECD definiuje w pięciu różnych wymiarach, lecz wzajemnie powiązanych wymiarach: gospodarczym, środowiskowym, politycznym, związanym z bezpieczeństwem i społecznym;

B.  mając na uwadze, że koncepcję odporności stosuje się w politykach UE i innych organizacji międzynarodowych od wielu lat i że jej zakres zastosowania wydaje się rozszerzać; mając na uwadze, że w konkluzjach Rady z 2013 r. w sprawie odporności jest ona rozumiana jako „zdolność indywidualnych osób, gospodarstw domowych, wspólnoty, państwa lub regionu do przygotowania się na przetrwanie napięć i gwałtownych zmian bez naruszania długoterminowych szans na rozwój, zdolność do dostosowania się do nich, a także do szybkiej odbudowy po takich wydarzeniach”;

C.  mają na uwadze, że zgodnie z globalną strategią UE na rzecz polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (EUGS) „odporność państw i społeczeństw na wschód i na południe od UE” jest jednym z pięciu priorytetów działań zewnętrznych UE i że jest to „zdolność państw i społeczeństw do reformowania się, a tym samym przeciwstawiania się wewnętrznym i zewnętrznym kryzysom oraz odbudowa po nich”; mając na uwadze, że zgodnie z EUGS „odporne społeczeństwo, które cechuje stabilna demokracja, zaufanie do instytucji oraz zrównoważony rozwój, leży u podstaw odpornego państwa”;

D.  mając na uwadze, że w EUGS określono również, iż UE przyjmie „wspólne podejście do realizowanych polityk w zakresie pomocy humanitarnej, rozwoju, migracji, handlu, inwestycji, infrastruktury, edukacji, zdrowia i badań” oraz będzie m.in. działać na rzecz dostosowanych do potrzeb polityk mających na celu wsparcie rządów odpowiedzialnych i sprzyjających włączeniu społecznemu, propagowanie praw człowieka, promowanie zakładającego lokalną odpowiedzialność i opartego na prawach podejścia do reformy sektora wymiaru sprawiedliwości, bezpieczeństwa i obrony, pomoc państwom niestabilnym, zwalczanie ubóstwa i nierówności oraz propagowanie zrównoważonego rozwoju, pogłębianie stosunków ze społeczeństwem obywatelskim, propagowanie reformy polityk energetycznej i środowiskowej oraz wspieranie zrównoważonych strategii produkcji żywności i wykorzystania wody;

E.  mając na uwadze, że działania zewnętrzne UE wymagają wielowymiarowego podejścia oraz że podejściu takiemu może sprzyjać zwiększanie – zgodnie z zasadą spójności polityki na rzecz rozwoju – w szczególności pomocy rozwojowej oraz, w stosownych przypadkach, pomocy humanitarnej, z uwzględnieniem polityki dotyczącej środowiska, z wyraźnym naciskiem na ograniczenie podatności na zagrożenia oraz ryzyka związanego z klęskami żywiołowymi, co stanowi zasadniczy sposób zmniejszania potrzeb humanitarnych; mając na uwadze, że polityka zagraniczna UE odgrywa też centralną rolę w promowaniu odporności, w szczególności przez promowanie zrównoważonego rozwoju, praw człowieka i dialogu politycznego, a jednocześnie wspiera systemy wczesnego ostrzegania, jak również prace nad zapobieganiem wstrząsom społecznym i gospodarczym takim jak głód, wzrostowi nierówności, naruszeniom praw człowieka i konfliktom siłowe, a także nad rozwiązywaniem konfliktów, które już się pojawiły;

F.  mając na uwadze, że UE powinna propagować zintegrowane podejście do działań zewnętrznych, jednocześnie zwiększając swój wkład w zrównoważony rozwój oraz uznając mandaty i cele poszczególnych polityk uznane w Traktatach; mając na uwadze, że jest to szczególnie ważne w sytuacjach kryzysu i w przypadku akcji humanitarnych UE, które nie mogą być uważane za narzędzia zarządzania kryzysowego i muszą być prowadzone z pełnym poszanowaniem zasad pomocy humanitarnej, co odzwierciedlono w Konsensusie europejskim w sprawie pomocy humanitarnej, oraz zmierzać do spójnej i skutecznej reakcji humanitarnej o wysokiej jakości; mając na uwadze, że UE powinna nadal propagować poszanowanie praw człowieka i międzynarodowego prawa humanitarnego przez wszystkie strony konfliktu;

G.  mając na uwadze, że działania humanitarne powinny być prowadzone zgodnie ze zbiorem międzynarodowo uznawanych standardów i zasad ujętych w „Kodeksie postępowania obowiązującym w Międzynarodowym Ruchu Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca i organizacjach pozarządowych w programach reagowania w sytuacjach kryzysowych” oraz szeroko włączonych do „Karty praw humanitarnych”;

H.  mając na uwadze, że wspieranie odporności należy rozumieć jako działania długofalowe wpisane w propagowanie zrównoważonego rozwoju, które będzie zrównoważony tylko wtedy, gdy będzie odporny na wstrząsy, napięcia i zmiany; mając na uwadze, że wspieranie odporności – jako część unijnych programów w zakresie polityki zagranicznej i współpracy na rzecz rozwoju – powinno być dostosowane do kontekstu i przyczyniać się do wzmocnienia krajowych strategii w zakresie odporności pozostających w gestii rządów krajów partnerskich, które to rządy odpowiadają również przed swoimi obywatelami;

I.  mając na uwadze, że zrozumienie ryzyka, wzmocnienie zarządzania ryzykiem oraz inwestowanie w systemy wczesnego ostrzegania i reagowania, zapobieganie ryzyku klęsk żywiołowych i ograniczanie go, zgodnie z priorytetami ram z Sendai, są niezwykle istotne dla osiągnięcia odporności, a tym samym dla realizacji celów zrównoważonego rozwoju;

J.  mając na uwadze, że obywatele powinni pozostawać w centrum unijnego podejścia do odporności, w tym – jeżeli tylko jest to możliwe – przez współpracę z właściwymi organami i budowanie zdolności w celu wsparcia tego nacisku na szczeblu krajowym, regionalnym i lokalnym oraz przez uznanie i wspieranie centralnej roli organizacji społeczeństwa obywatelskiego i społeczności lokalnych;

K.  mając na uwadze, że klęski żywiołowe i katastrofy powodowane przez człowieka niosą odmienne skutki dla kobiet, dziewcząt, chłopców i mężczyzn, jako że nierówności związane z płcią nasilają wpływ napięć i wstrząsów oraz utrudniają zrównoważony rozwój;

L.  mając na uwadze, że podczas kryzysów i konfliktów najbardziej cierpią kobiety i dziewczęta; mając na uwadze, że kobiety i dziewczęta są nieproporcjonalnie narażone na ryzyko, jako że podczas katastrof i po ich wystąpieniu w większym stopniu grozi im utrata źródeł utrzymania oraz utrata bezpieczeństwa, a nawet życia; mając na uwadze, że kobiety i dziewczęta narażone są na podwyższone ryzyko z powodu przesiedleń oraz załamania się normalnych struktur ochronnych oraz wsparcia; mając na uwadze, że w sytuacjach kryzysowych prawdopodobieństwo gwałtu, wykorzystywania seksualnego i ryzykownych zachowań prowadzi do znacznie zwiększonego prawdopodobieństwa niechcianych ciąż, zakażeń przenoszonych drogą płciową i powikłań dotyczących zdrowia reprodukcyjnego;

M.  mając na uwadze, że wzmocnienie pozycji kobiet jest kluczowe dla wspierania odporności; mając na uwadze, że aby programy były skuteczne, kompleksowe i zrównoważone, powinny one budować i zwiększać odporność oraz muszą angażować kobiety, a jednocześnie uwzględniać konkretne zdolności i mechanizmy przetrwania;

N.  mając na uwadze, że rodzina stanowi ważną instytucję z punktu widzenia zasadniczych funkcji dotyczących produkcji, konsumpcji, reprodukcji i akumulacji oraz związanych ze społecznym i gospodarczym upodmiotowieniem jednostek i społeczeństw; mając na uwadze, że rodziny i ich członkowie tworzą opiekuńcze systemy wsparcia, a ich działania charakteryzujące się odpornością mogą skutkować podtrzymaniem zwykłego kultywowania optymizmu, zaradności i determinacji pomimo przeciwności losu; mając na uwadze, że te atuty i zasoby umożliwiają jednostkom skuteczne reagowanie na kryzysy i wyzwania;

O.  mając na uwadze, że podejście UE do odporności w działaniach zewnętrznych powinno szczególnie uwzględniać grupy społeczne najbardziej podatne na zagrożenia, w tym osoby najuboższe, mniejszości, ludność przymusowo przesiedloną, kobiety, dzieci, migrantów, osoby żyjące z HIV, osoby LGBTI, osoby niepełnosprawne i osoby starsze;

1.  z zadowoleniem przyjmuje uznanie w EUGS znaczenia propagowania odporności poprzez uczynienie go strategicznym priorytetem działań zewnętrznych UE; z zadowoleniem przyjmuje pozytywny wkład, jaki nasilone działania polityczne, dyplomatyczne i w zakresie bezpieczeństwa mające na celu propagowanie odporności mogą mieć w krajach partnerskich, lecz podkreśla, że odporność nie może zostać zredukowana do tych wymiarów;

2.  ponownie zauważa, że państwa członkowskie UE powinny przestrzegać swoich zobowiązań w zakresie oficjalnej pomocy rozwojowej oraz wzmocnić odporność za pomocą strategii i procesów planowania w zakresie rozwoju i pomocy humanitarnej; w związku z tym podkreśla znaczenie ram OECD dotyczących analizy systemów odporności, które to ramy pomagają w przełożeniu strategii na skuteczniejsze plany dotyczące programów międzysektorowych i wielowymiarowych;

3.  uznaje, że obecne podejście UE do odporności, w tym zobowiązania do zaradzenia głębokim przyczynom kryzysów i podatności na zagrożenia, przedstawione w komunikacie z 2012 r. i w konkluzjach Rady z 2013 r., pozostaje zasadniczo ważne i powinno być nadal stosowane, przy jednoczesnym uwzględnieniu potrzeby włączenia do nowego wspólnego komunikatu doświadczeń zebranych podczas realizacji tej polityki; zastanawia się, w jaki sposób w komunikacie uwzględnione zostaną elementy wynikające z ocen, zważywszy, że szeroko zakrojona ocena planowana jest dopiero na 2018 r.; jest zdania, że plan działania na lata 2013–2020 w zakresie odporności należy wdrożyć w całości;

4.  wskazuje na wielowymiarowy charakter odporności – ludzki, gospodarczy, środowiskowy, polityczny, związany z bezpieczeństwem i społeczny – oraz z zadowoleniem przyjmuje fakt, że koncepcja ta staje się ważną częścią unijnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, współpracy rozwojowej i pomocy humanitarnej; podkreśla, że należy uznawać rozróżnienie mandatów i celów wszystkich polityk, propagując jednocześnie większą ich spójność w dążeniu do zrównoważonego rozwoju; przypomina o znaczeniu zapewnienia zasady spójności polityki na rzecz rozwoju we wszystkich działaniach zewnętrznych UE przez zadbanie, aby polityka UE nie podważała wysiłków krajów rozwijających się zmierzających do osiągnięcia celów zrównoważonego rozwoju;

5.  podkreśla w szczególności specjalne znaczenie pomocy humanitarnej, która musi kierować się wyłącznie potrzebami i musi być realizowana z pełnym poszanowaniem podstawowych zasad humanitarnych: humanitaryzmu, neutralności, bezstronności i niezależności, a także przy zachowaniu przestrzegania praw człowieka zapisanych w konwencji genewskiej i protokołach dodatkowych do niej; podkreśla, że poszanowanie zasad humanitarnych ma podstawowe znaczenie dla zapewnienia dostępu do ludności w potrzebie i dla ochrony podmiotów niosących pomoc humanitarną;

6.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że świadczenie pomocy humanitarnej przez UE i państwa członkowskie nie powinno podlegać ograniczeniom nakładanym przez innych partnerów udzielających pomocy w zakresie niezbędnego leczenia, w tym dostępu do bezpiecznej aborcji dla kobiet i dziewcząt, które padły ofiarą gwałtu w czasie konfliktu zbrojnego, powinno być natomiast zgodne z międzynarodowym prawem humanitarnym;

7.  podkreśla, że budowanie odporności w krajach partnerskich jest procesem długofalowym oraz że powinien on zatem być zintegrowany ze zobowiązaniami finansowymi oraz programami rozwojowymi obejmującymi najsłabsze grupy społeczne; podkreśla, że nowy wspólny komunikat powinien uznawać tę zasadę i wspierać propagowanie odporności jako podstawowego elementu strategii zrównoważonego rozwoju krajów partnerskich, w szczególności w państwach niestabilnych; odnotowuje, że takie strategie powinny być dostosowane do kontekstu i zgodne z przyjętymi na szczeblu międzynarodowym zasadami skutecznego rozwoju obejmującymi: własne priorytety krajów partnerskich w zakresie rozwoju (w tym dostosowanie do krajowych strategii rozwoju), nacisk na wyniki, partnerstwa sprzyjające włączeniu społecznemu, a także przejrzystość i odpowiedzialność; podkreśla w związku z tym znaczenie monitorowania oraz rolę kontrolną Parlamentu Europejskiego, parlamentów narodowych i społeczeństwa obywatelskiego;

8.  apeluje, by Komisja jako główny punkt prowadzonego przez siebie dialogu politycznego z krajami rozwijającymi się zawarła kwestię odporności i jej wielowymiarowego charakteru;

9.  podkreśla ogólne znaczenie wspólnego programowania unijnych działań związanych z odpornością realizowanych w ramach pomocy humanitarnej i rozwojowej UE w celu zapewnienia jak największej komplementarności i mniejszej fragmentaryzacji pomocy, a także w celu dopilnowania, by działania krótkoterminowe stanowiły podstawę dla średnio- i długoterminowych interwencji;

10.  podkreśla znaczenie zapewnienia krajom najsłabiej rozwiniętym i państwom niestabilnym pomocy technicznej, w szczególności w dziedzinie zrównoważonego zarządzania gruntami, ochrony ekosystemu i zaopatrzenia w wodę, ponieważ obszary te są niezbędne do osiągnięcia korzyści zarówno dla środowiska, jak i osób, które od niego zależą;

11.  przypomina, że najprawdopodobniej to osoby ubogie będą nadal odczuwać poważne skutki katastrof, jeśli wziąć pod uwagę dochody i dobrobyt; podkreśla, że podstawowym i nadrzędnym celem współpracy UE na rzecz rozwoju jest zatem likwidacja ubóstwa w kontekście trwałego rozwoju, tak aby zapewnić wszystkim ludziom godność i życie na przyzwoitym poziomie;

12.  podkreśla znaczenie, jakie dla budowania odporności ma zmniejszanie ryzyka związanego z klęskami żywiołowymi; wzywa UE do zapewnienia, by takie budowanie odporności było w nowym wspólnym komunikacie dostosowane do zobowiązań i celów zawartych w ramach z Sendai dotyczących ograniczania ryzyka klęsk żywiołowych, realizowanych za pośrednictwem opracowanego przez Komisję Europejską planu działań dotyczącego ram z Sendai promującego oparte na informacjach podejście do ograniczania ryzyka klęsk żywiołowych dla wszystkich strategii politycznych UE, a także by udostępnić odpowiednie zasoby na realizację tego priorytetu; podkreśla, że zarządzanie ryzykiem jest niezbędnym warunkiem osiągnięcia trwałego rozwoju oraz wzywa do opracowania sprzyjających włączeniu społecznemu lokalnych i krajowych strategii na rzecz zmniejszenia ryzyka klęsk żywiołowych, a także wypracowania podejścia obejmującego całe społeczeństwo i wszystkie zagrożenia w ramach zarządzania ryzykiem związanym z klęskami żywiołowymi, z myślą o zmniejszaniu podatności na zagrożenia i zwiększaniu odporności; domaga się wzmocnienia powiązań między ograniczaniem ryzyka związanego z klęskami żywiołowymi, dostosowaniem się do zmiany klimatu oraz strategiami i inicjatywami na rzecz rozwoju miast;

13.  domaga się, by odporność osobista oraz odporność wspólnot, a także koncentracja działań na najsłabszych grupach – w tym osobach najbiedniejszych w społeczeństwie, mniejszościach, rodzinach, kobietach, dzieciach, migrantach, osobach zarażonych wirusem HIV, osobach LGBTI, a także osobach niepełnosprawnych i starszych – nadal miały kluczowe znaczenie dla promowania odporności w działaniach zewnętrznych UE; podkreśla, że organizacje społeczeństwa obywatelskiego i społeczności lokalne odgrywają centralną rolę w budowaniu odporności; podkreśla również znaczenie zbierania i rozpowszechniania danych zdezagregowanych w celu zrozumienia sytuacji najsłabszych grup i rozwiązania ich problemów;

14.  zauważa, że w ramach efektywnego budowania odporności należy koniecznie uznawać znaczenie rodziny i wsparć jej zdolności do przetrzymywania wstrząsów;

15.  domaga się programowania uwzględniającego aspekt płci, które wspierałoby udział kobiet i rozwiązałoby ich problemy związane z budową ich odporności na klęski żywiołowe i zmianę klimatu, a także gwarantowałoby prawa kobiet, w tym prawa własności i zabezpieczenie tytułów prawnych do gruntów, także w odniesieniu do zasobów wodnych, lasów, mieszkań i innych aktywów;

16.  apeluje o dalsze wysiłki na rzecz zapewnienia kobietom i dziewczętom większego dostępu do opieki zdrowotnej i edukacji w zakresie zdrowia seksualnego, planowania rodziny, opieki prenatalnej i zdrowia oraz praw seksualnych i reprodukcyjnych, w szczególności w celu realizacji w znacznym stopniu nieosiągniętego milenijnego celu rozwoju w zakresie zdrowia matek, w tym zmniejszenia umieralności niemowląt i dzieci oraz unikania porodów wysokiego ryzyka;

17.  podkreśla znaczenie dostępu do usług i opieki zdrowotnej w sytuacjach nadzwyczajnych, w tym do wody, środków sanitarnych i higienicznych, a także długoterminowego planowania w zakresie zdrowia społeczności;

18.  zwraca uwagę na szczególne wyzwanie, jakim dla wielu niestabilnych i dotkniętych konfliktami państw oraz ich sąsiadów są przymusowe i przedłużające się wysiedlenia; podkreśla, że osobom wysiedlonym należy zapewnić bezwarunkową ochronę oraz że budowanie odporności i samodzielności w przypadku dotkniętych kryzysem obywateli i społeczności przyjmujących osoby wysiedlone ma zasadnicze znaczenie, zgodnie z komunikatem Komisji pt. „Godne życie”; przypomina o znaczeniu samodzielności we wspieraniu poszanowania godności i budowaniu odporności;

19.  podkreśla potrzebę rozszerzenia konwencji w sprawie uchodźców i konwencji z Kampali w celu zapewnienia ochrony i pomocy osobom przesiedlony na całym świecie, a także osobom dotkniętym innymi formami przemocy, takimi jak handel ludźmi i przemoc ze względu na płeć, ponieważ mogą one mieć uzasadnione obawy przed prześladowaniem lub mogą być narażone na ryzyko doznania poważnej krzywdy;

20.  uznaje odporność państwa za ważny wymiar odporności i podkreśla, że odporność i stabilność państw zależą bezpośrednio od przestrzegania praw człowieka, siły demokracji, praworządności i dobrych rządów, zaufania do instytucji oraz odpowiedzialności wobec obywateli tego kraju, lecz przede wszystkim od zaangażowania obywateli, zarówno indywidualnego, jak i w ramach stowarzyszeń, w określanie możliwych rozwiązań; wszystkie te cele muszą być wspierane i chronione podczas realizacji globalnej strategii UE; podkreśla znaczenie wspierania podstawowych usług publicznych, takich jak edukacja, zdrowie, woda i kanalizacja, w celu zwiększenia odporności;

21.  podkreśla, że koncepcja odporności w działaniach zewnętrznych UE powinna mieć stale globalny wymiar geograficzny; odnotowuje, że wspieranie odporności powinno być celem propagowania praw człowieka i zrównoważonego rozwoju w krajach partnerskich i nie powinno być ograniczone do obszarów geograficznych, które znajdują się w sytuacji kryzysu bezpieczeństwa, mającego bezpośredni wpływ na UE; podkreśla, że w ramach wspierania odporności należy w każdym wypadku priorytetowo traktować kraje najsłabiej rozwinięte, państwa niestabilne i kraje zagrożone powtarzającymi się i okresowymi kryzysami, a także należy zwracać na nie szczególną uwagę, przy jednoczesnym rozwiązaniu kwestii przyczyn kryzysów, w szczególności przez wspieranie działań w zakresie zapobiegania i gotowości;

22.  podkreśla znaczenie systemów wczesnego ostrzegania oraz zdolności wczesnego reagowania jako mechanizmu propagowania odporności i wzywa UE do zwiększenia wysiłków w tym obszarze, w szczególności przez propagowanie ściślejszej współpracy między różnymi podmiotami w danym miejscu, zwłaszcza w delegaturach UE, oraz przez rozwijanie wspólnych analiz w kontekstach niestabilności, a także przeprowadzanie wymian między regionami narażonymi na występowanie katastrof naturalnych, które to regiony zmagają się z podobnymi zagrożeniami, co pozwoliłoby na lepsze zrozumienie sytuacji i lepiej skoordynowaną odpowiedź w ramach polityk UE i między unijnymi instytucjami a państwami członkowskimi;

23.  wzywa do zapewnienia wystarczających zasobów do propagowania odporności, która jest jednym ze strategicznych priorytetów UE; z zadowoleniem przyjąłby strategiczną refleksję w kontekście następnych wieloletnich ram finansowych na temat tego, w jaki sposób UE może skuteczniej wykorzystać istniejące instrumenty finansowania zewnętrznego i innowacyjne mechanizmy, przy jednoczesnym ciągłym zapewnianiu ich dostosowania do uzgodnionych na szczeblu międzynarodowym zasad skuteczności rozwoju, aby systematycznie uwzględniać odporność w strategiach i programach na rzecz rozwoju i pomocy; podkreśla, że działania można finansować przy pomocy różnych, wzajemnie uzupełniających się instrumentów oraz zaznacza, że zasoby w ramach instrumentów współpracy rozwojowej powinny nadal mieć na celu przede wszystkim ograniczenie ubóstwa;

24.  podkreśla potrzebę wzmocnienia i rozwijania edukacji w kontekście klęsk żywiołowych i kryzysów oraz usprawnienia metod rozpowszechniania, zestawiania i przekazywania informacji oraz wiedzy, które będą pomocne w procesie budowania odporności społeczności i promowania zmian zachowania i kultury gotowości na wypadek klęsk żywiołowych;

25.  zachęca do zwiększonej współpracy między sektorem publicznym a sektorem prywatnym w zakresie odporności; przypomina w tym kontekście znaczenie komunikatu Komisji pt. „Większa rola sektora prywatnego w osiąganiu trwałego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu w krajach rozwijających się”; wzywa Komisję, by w dalszym ciągu zapewniała sektorowi prywatnemu lepsze możliwości angażowania się, tworząc zachęty i odpowiednie środowisko umożliwiające podmiotom z sektora prywatnego angażowanie się w budowę odporności i ograniczanie ryzyka w krajach partnerskich;

26.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa.

(1) Dz.U. C 468 z 15.12.2016, s. 120.
(2) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0459.
(3) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0026.
(4) OECD (2016), States of Fragility 2016: Understanding violence, OECD Publishing, Paryż


Zwalczanie antysemityzmu
PDF 243kWORD 51k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 1 czerwca 2017 r. w sprawie walki z antysemityzmem (2017/2692(RSP))
P8_TA(2017)0243B8-0383/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej (TUE), w szczególności motyw drugi oraz motywy od czwartego do siódmego preambuły, a także art. 2, art. 3 ust. 3 akapit drugi i art.6,

–  uwzględniając art. 17 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając Kartę Praw Podstawowych Unii Europejskiej z dnia 7 grudnia 2000 r.,

–  uwzględniając decyzję ramową Rady 2008/913/WSiSW z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwalczania pewnych form i przejawów rasizmu i ksenofobii za pomocą środków prawnokarnych(1),

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/29/UE z dnia 25 października 2012 r. ustanawiającą normy minimalne w zakresie praw, wsparcia i ochrony ofiar przestępstw oraz zastępującą decyzję ramową Rady 2001/220/WSiSW(2),

–  uwzględniając przyjęcie w 2015 r. Europejskiej agendy bezpieczeństwa,

–  uwzględniając rezolucję Rady Europy nr 2106 (2016) z 20 kwietnia 2016 r. pt. „Odnowienie zobowiązania do walki z antysemityzmem w Europie”,

–  uwzględniając pierwsze coroczne sympozjum Komisji na temat praw podstawowych pt. „Tolerancja i szacunek: zapobieganie antysemickiej i antymuzułmańskiej nienawiści w Europie”, które odbyło się w Brukseli w dniach 1–2 października 2015 r.,

–  uwzględniając powołanie w grudniu 2015 r. koordynatora Komisji ds. zwalczania antysemityzmu,

–  uwzględniając ustanowienie w czerwcu 2016 r. unijnej grupy wysokiego szczebla ds. zwalczania rasizmu, ksenofobii i innych form nietolerancji,

–  uwzględniając kodeks postępowania w dziedzinie zwalczania nielegalnych treści w internecie nawołujących do nienawiści, przyjęty w dniu 31 maja 2016 r. przez Komisję oraz wiodące przedsiębiorstwa z branży IT, a także przez inne platformy i firmy zarządzające mediami społecznościowymi,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 13 grudnia 2016 r. w sprawie sytuacji w zakresie praw podstawowych w Unii Europejskiej w 2015 r.(3),

–  uwzględniając wymierzone w członków społeczności żydowskiej ukierunkowane brutalne ataki terrorystyczne, do których doszło w ostatnich latach w kilku państwach członkowskich,

–  uwzględniając, że głównym obowiązkiem rządów krajowych jest zapewnienie ochrony i bezpieczeństwa wszystkich obywateli, co oznacza, że ich podstawowym obowiązkiem jest monitorowanie przypadków przemocy, w tym przemocy o podłożu antysemickim, zapobieganie jej i ściganie jej sprawców,

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że według raportów Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE) i Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA), a także innych podmiotów, w ostatnich latach w państwach członkowskich UE znacznie wzrosła liczba ataków antysemickich;

B.  mając na uwadze, że zgodnie z doniesieniami wprowadzenie ukierunkowanych środków bezpieczeństwa okazało się pomocne w zapobieganiu brutalnym atakom antysemickim oraz w zmniejszaniu ich liczby;

C.  mając na uwadze, że walka z antysemityzmem jest obowiązkiem całego społeczeństwa;

1.  podkreśla, że mowa nienawiści oraz wszelkie formy przemocy wobec europejskich obywateli żydowskich są sprzeczne z wartościami Unii Europejskiej;

2.  wzywa państwa członkowskie oraz instytucje i agencje Unii Europejskiej do przyjęcia i stosowania roboczej definicji antysemityzmu, którą posługuje się Międzynarodowy Sojusz na rzecz Pamięci o Holokauście (IHRA)(4), w celu wsparcia organów wymiaru sprawiedliwości i organów ścigania w prowadzonych przez nie działaniach mających na celu skuteczniejsze i bardziej efektywne rozpoznawanie ataków antysemickich i ściganie ich sprawców oraz zachęca państwa członkowskie do pójścia za przykładem Zjednoczonego Królestwa i Austrii w tym zakresie;

3.  wzywa państwa członkowskie do podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu aktywnego przyczyniania się do zapewnienia bezpieczeństwa ich obywateli żydowskich oraz żydowskich obiektów kultu, a także placówek edukacji i kultury, w ścisłej współpracy i dialogu ze wspólnotami żydowskimi, organizacjami społeczeństwa obywatelskiego i organizacjami pozarządowymi walczącymi z dyskryminacją;

4.  z zadowoleniem przyjmuje powołanie koordynatora Komisji ds. zwalczania antysemityzmu i wzywa Komisję do zapewnienia mu wszelkich niezbędnych narzędzi i wsparcia, tak aby funkcja ta była możliwie jak najbardziej skuteczna;

5.  wzywa państwa członkowskie od wyznaczenia krajowych koordynatorów ds. zwalczania antysemityzmu;

6.  wzywa posłów do parlamentów krajowych i regionalnych oraz przywódców politycznych do systematycznego i publicznego potępiania antysemickich wypowiedzi oraz do wydawania komunikatów i przesłań alternatywnych, a także do utworzenia ponadpartyjnych grup parlamentarnych ds. zwalczania antysemityzmu, tak aby nadać tej walce znaczenia w szerszym spektrum politycznym;

7.  podkreśla istotną rolę organizacji społeczeństwa obywatelskiego i edukacji w zapobieganiu wszelkim formom nienawiści i nietolerancji i zwalczaniu ich, oraz wzywa do zwiększenia wsparcia finansowego;

8.  wzywa państwa członkowskie od apelowania do mediów o propagowanie poszanowania wszystkich wyznań oraz doceniania różnorodności, w także o zapewnianie dziennikarzom szkoleń dotyczących wszystkich form antysemityzmu, tak aby zaradzić ewentualnej stronniczości;

9.  wzywa te państwa członkowskie, w których jak dotąd motywy związane z rasą, narodowością, pochodzeniem etnicznym, religią lub światopoglądem nie są uznawane za okoliczność obciążającą przestępstwa, do jak najszybszego zaradzenia tej sytuacji oraz do podjęcia działań w celu pełnego i właściwego wdrożenia i wykonania decyzji ramowej Rady w sprawie zwalczania pewnych form i przejawów rasizmu i ksenofobii za pomocą środków prawnokarnych, tak aby sprawcy ataków antysemickich byli ścigani przez organy wszystkich państw członkowskich, zarówno ataki w internecie, jak i poza nim;

10.  podkreśla konieczność zapewnienia organom ścigania ukierunkowanego szkolenia z zakresu zwalczania przestępstw z nienawiści oraz dyskryminacji, a także utworzenia wyspecjalizowanych, zwalczających przestępstwa z nienawiści oddziałów policji tam, gdzie takich oddziałów jeszcze nie ma, oraz wzywa agencje UE i organizacje międzynarodowe do wspierania państw członkowskich w zapewnianiu takich szkoleń;

11.  zachęca do transgranicznej współpracy na wszystkich poziomach ścigania przestępstw z nienawiści, zwłaszcza poważnych przestępstw, takich jak działalność terrorystyczna;

12.  wzywa UE i jej państwa członkowskie do wzmożenia działań mających na celu dopilnowanie wprowadzenia wszechstronnego i skutecznego systemu służącego systematycznemu gromadzeniu wiarygodnych, istotnych i porównywalnych danych o przestępstwach z nienawiści, w podziale na rodzaj motywu, w tym o aktach terroryzmu;

13.  w nawiązaniu do kodeksu postępowania uzgodnionego przez Komisję i wiodące przedsiębiorstwa z branży IT wzywa państwa członkowskie do zaapelowania do pośredników online i platform mediów społecznościowych o szybkie podjęcie działań mających na celu zapobieganie antysemickiej mowie nienawiści online oraz zwalczanie jej;

14.  podkreśla, że szkoły oferują jedyną w swoim rodzaju możliwość przekazania wartości tolerancji i szacunku, ponieważ mają możliwość dotarcia do wszystkich dzieci od najmłodszego wieku;

15.  zachęca państwa członkowskie do propagowania nauczania o Holokauście (Shoah) w szkołach oraz dopilnowania, by nauczyciele byli odpowiednio do tego zadania przeszkoleni, a także by posiadali odpowiednie narzędzia do podjęcia zagadnienia różnorodności w klasie; zachęca państwa członkowskie do rozważenia dokonania przeglądu podręczników szkolnych w celu dopilnowania, by historia Żydów i życie współczesnych Żydów były przedstawiane w sposób wszechstronny i zrównoważony, oraz aby były one wolne od wszelkich form antysemityzmu;

16.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do zwiększenia wsparcia finansowego na ukierunkowane działania i projekty edukacyjne, do budowania i wzmacniania partnerstw ze wspólnotami i instytucjami żydowskimi, a także do zachęcania do kontaktów dzieci i młodzieży różnych wyznań poprzez wspólne aktywności, oraz do uruchomienia i wspierania poświęconych tym zagadnieniom kampanii zwiększających świadomość;

17.  wzywa Komisję do ścisłej współpracy z takimi podmiotami międzynarodowymi, jak UNESCO, OBWE i Rada Europy, a także z innymi partnerami międzynarodowymi w celu zwalczania antysemityzmu na szczeblu międzynarodowym;

18.  wzywa Komisję do wystąpienia o przyznanie jej statusu doradcy w IHRA;

19.  zachęca państwa członkowskie do oficjalnych obchodów Międzynarodowego Dnia Pamięci o Ofiarach Holokaustu w dniu 27 stycznia;

20.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich UE i krajów kandydujących, Radzie Europy, OBWE oraz Organizacji Narodów Zjednoczonych.

(1) Dz.U. L 328 z 6.12.2008, s. 55.
(2) Dz.U. L 315 z 14.11.2012, s. 57.
(3) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0485.
(4) http://ec.europa.eu/newsroom/just/item-detail.cfm?item_id=50144


Konferencja wysokiego szczebla ONZ w sprawie wsparcia wdrażania 14. celu zrównoważonego rozwoju (konferencja ONZ nt. oceanów)
PDF 330kWORD 47k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 1 czerwca 2017 r. w sprawie konferencji wysokiego szczebla ONZ w sprawie wsparcia wdrażania 14. celu zrównoważonego rozwoju (konferencja ONZ nt. oceanów) (2017/2653(RSP))
P8_TA(2017)0244B8-0382/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa(1) oraz jej celów,

–  uwzględniając zbliżającą się konferencję wysokiego szczebla ONZ w sprawie wsparcia wdrażania 14. celu zrównoważonego rozwoju (konferencja ONZ nt. oceanów), która ma się odbyć w siedzibie głównej ONZ w dniach 5–9 czerwca 2017 r.,

–  uwzględniając czwartą konferencję wysokiego szczebla Unii Europejskiej zatytułowaną „Nasz ocean”, która ma się odbyć na Malcie w dniach 5 i 6 października 2017 r.,

–  uwzględniając konferencję ministerialną poświęconą rybołówstwu na Morzu Śródziemnym, która odbyła się na Malcie w dniu 30 marca 2017 r.,

–  uwzględniając wspólny komunikat Komisji i Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów z dnia 10 listopada 2016 r. zatytułowany „Międzynarodowe zarządzanie oceanami – program działań na rzecz przyszłości oceanów” (JOIN(2016)0049),

–  uwzględniając skierowane do Komisji pytanie wymagające odpowiedzi ustnej na temat konferencji wysokiego szczebla ONZ w sprawie wsparcia wdrażania 14. celu zrównoważonego rozwoju (konferencja ONZ nt. oceanów) (O-000031/2017 – B8‑0311/2017),

–  uwzględniając art. 128 ust. 5 i art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że oceany i morza mają kluczowe znaczenie dla naszego życia i dobrobytu oraz dla naszej przyszłości; mając na uwadze, że postępujące obecnie szybkie pogorszenie stanu oceanów – obejmujące ocieplenie i zakwaszenie oceanów, bielenie koralowców, coraz większą presję na zasoby rybne i rosnące ilości odpadów morskich – jest dla nas niepokojącym sygnałem, że przyszedł czas na podjęcie działania w celu zmobilizowania przywództwa niezbędnego do ochrony naszych oceanów;

B.  mając na uwadze, że komisarz K. Vella apeluje o więcej działań i zaangażowania ze strony UE na rzecz ochrony naszych mórz i oceanów;

C.  mając na uwadze, że zagrożenia dla ekosystemów i łowisk, jakie stwarza działalność związana z niebieskim wzrostem, np. górnictwo morskie, poszukiwanie złóż ropy naftowej, energetyka pływów i fal oraz ryzyko, jakie działalność ta pociąga za sobą, są niepewne, mają charakter transgraniczny i wpływają na obszary, na których prowadzi się tradycyjne połowy;

D.  mając na uwadze, że dostęp rybaków zajmujących się tradycyjnym łodziowym rybołówstwem przybrzeżnym do rynków i zasobów jest jednym z priorytetów programu działań ONZ do roku 2030; mając na uwadze, że rybacy powinni mieć prawo głosu na wszystkich etapach procesu decyzyjnego związanego z polityką rybołówstwa;

E.  mając na uwadze, że tradycyjne łodziowe rybołówstwo przybrzeżne odpowiada za ponad 90 % zatrudnienia w rybołówstwie, z czego około połowę stanowią kobiety, i w przybliżeniu za 50 % światowych połowów ryb; mając na uwadze, że zgodnie z niewiążącymi wytycznymi FAO na rzecz ochrony zrównoważonego tradycyjnego łodziowego rybołówstwa przybrzeżnego w kontekście bezpieczeństwa żywnościowego i eliminacji ubóstwa tradycyjne łodziowe rybołówstwo przybrzeżne stanowi cenne źródło białka zwierzęcego dla miliardów ludzi na całym świecie, a często wspiera też lokalną gospodarkę społeczności nadbrzeżnych;

1.  z zadowoleniem przyjmuje podjętą inicjatywę polegającą na zwołaniu konferencji wysokiego szczebla UE w celu skupienia uwagi na konieczności globalnego działania na rzecz ograniczenia niekorzystnego wpływu działalności człowieka na oceany;

2.  zauważa, że mimo zobowiązania do ograniczenia przełowienia na świecie do 2015 r., powziętego podczas światowego szczytu poświęconego zrównoważonemu rozwojowi, który odbył się w 2002 r. w Johannesburgu, nadal przeławianych jest 31,4 % światowych zasobów rybnych; przypomina, że przełowienie stanowi poważne zagrożenie nie tylko dla całych ekosystemów morskich, ale i dla bezpieczeństwa żywnościowego oraz stabilności gospodarczej i społecznej mieszkańców regionów nadbrzeżnych na całym świecie;

3.  jest zaniepokojony poważnym negatywnym wpływem zakwaszenia oceanów na wiele morskich organizmów w wyniku zwiększających się poziomów dwutlenku węgla; podkreśla konieczność opracowania skutecznych środków adaptacyjnych i międzysektorowych środków łagodzących w celu zbudowania odporności na zakwaszenie oceanów i szkodliwy wpływ zmiany klimatu na oceany i ekosystemy przybrzeżne;

4.  podkreśla konieczność wdrażania w ramach zarządzania światowym rybołówstwem podejścia ekosystemowego i ostrożnościowego, jak zapisano w traktatach oraz we wspólnej polityce rybołówstwa, tak aby odbudować i utrzymać eksploatowane zasoby ryb powyżej poziomów umożliwiających uzyskanie maksymalnego podtrzymywalnego połowu;

5.  apeluje, aby wszelkie decyzje dotyczące dotacji w rybołówstwie uwzględniały specyfikę tradycyjnego łodziowego rybołówstwa przybrzeżnego, jego lokalny charakter, a także fundamentalną rolę w zapewnieniu suwerenności żywnościowej oraz ekonomicznego i społecznego przetrwania społeczności nadbrzeżnych;

6.  zachęca poszczególne państwa, aby wywiązywały się ze swoich obowiązków państwa bandery, państwa nadbrzeżnego, państwa portu i państwa zbytu, w szczególności:

   państwo bandery – poprzez pełne wdrożenie międzynarodowych i krajowych środków w zakresie zarządzania, aby zapewnić przestrzeganie zasad przez statki pływające pod jego banderą;
   państwo nadbrzeżne – poprzez zapewnienie zrównoważonych połowów na wodach znajdujących się pod jego jurysdykcją i poprzez kontrolowanie dostępu do tych wód w celu zapobiegania nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowo (NNN);
   państwo portu – poprzez ratyfikowanie i pełne wdrożenie umowy FAO (Organizacja Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa) o środkach stosowanych przez państwo portu;
   państwo zbytu – poprzez podjęcie środków w celu zapewnienia lepszej koordynacji między zwalczaniem połowów NNN a polityką w zakresie handlu i zbytu;

7.  podkreśla znaczenie zachowania co najmniej 10 % obszarów nadbrzeżnych i morskich zgodnie z celem zrównoważonego rozwoju ONZ nr 14.5;

8.  podkreśla znaczenie celu zrównoważonego rozwoju ONZ nr 14.7 pod względem zwiększenia korzyści gospodarczych płynących ze zrównoważonego wykorzystywania zasobów morskich dla małych rozwijających się państw wyspiarskich i krajów najsłabiej rozwiniętych, m.in. poprzez zrównoważone zarządzanie rybołówstwem, akwakulturą i turystyka;

9.  wzywa do wzmocnienia zrównoważonego zarządzania rybołówstwem, m.in. poprzez wdrażanie środków zarządzania opartych na nauce;

10.  apeluje o wzmocnienie współpracy regionalnej między wszystkimi państwami w zakresie zarządzania rybołówstwem na rzecz zrównoważonego i sprawiedliwego eksploatowania gatunków migrujących, zwłaszcza poprzez naukowe oceny stad, monitorowanie, nadzorowanie i kontrolowanie działalności połowowej, do czego wzywano w porozumieniu ONZ o zasobach rybnych z 1995 r. i podczas trzech konferencji przeglądowych w 2006 r., 2010 r. i 2016 r.; uważa, że wszystkie gatunki eksploatowane w celach handlowych należy objąć zakresem działalności regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem (RFMO) o zwiększonych uprawnieniach, aby skutecznie egzekwować decyzje i sankcje dotyczące zarządzania;

11.  wzywa Komisję i Radę do dalszego promowania zasad i celów wspólnej polityki rybołówstwa;

12.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Sekretariatowi UNFCCC z prośbą o rozpowszechnienie jej wśród wszystkich stron spoza UE.

(1) Dz.U. L 354 z 28.12.2013, s. 22.

Zastrzeżenia prawne - Polityka ochrony prywatności