Indeks 
Teksty przyjęte
Czwartek, 15 czerwca 2017 r. - StrasburgWersja ostateczna
Wniosek o uchylenie immunitetu Marine Le Pen
 Sprawa Afgana Mukhtarliego i sytuacja środków przekazu w Azerbejdżanie
 Pakistan, w szczególności sytuacja obrońców praw człowieka i stosowanie kary śmierci
 Sytuacja w zakresie praw człowieka w Indonezji
 Wdrażanie Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych
 Europejski program na rzecz gospodarki dzielenia się
 Platformy internetowe i jednolity rynek cyfrowy
 Sytuacja humanitarna w Jemenie
 Statut i finansowanie europejskich partii politycznych i europejskich fundacji politycznych

Wniosek o uchylenie immunitetu Marine Le Pen
PDF 240kWORD 50k
Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 15 czerwca 2017 r. w sprawie wniosku o uchylenie immunitetu Marine Le Pen (2017/2021(IMM))
P8_TA(2017)0266A8-0223/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek o uchylenie immunitetu Marine Le Pen przekazany w dniu 9 grudnia 2016 r. przez prokuratora generalnego przy Sądzie Apelacyjnym w Aix-en-Provence Pascala Guinota i ogłoszony na posiedzeniu plenarnym w dniu 19 stycznia 2017 r.,

–  po zaproszeniu Marine Le Pen do złożenia wyjaśnień w dniach 29 maja i 12 czerwca 2017 r. zgodnie z art. 9 ust. 6 Regulaminu,

–  uwzględniając art. 8 i 9 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 2 Aktu z dnia 20 września 1976 r. dotyczącego wyboru członków Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich,

–  uwzględniając wyroki wydane przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w dniach 12 maja 1964 r., 10 lipca 1986 r., 15 i 21 października 2008 r., 19 marca 2010 r., 6 września 2011 r. oraz 17 stycznia 2013 r.(1),

–  uwzględniając art. 23 akapit pierwszy, art. 29 akapit pierwszy, art. 30, art. 31 akapit pierwszy ustawy z dnia 29 lipca 1881 r., art. 93-2 i 93-3 ustawy z dnia 29 lipca 1982 r.,

–  uwzględniając art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 1 oraz art. 9 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A8-0223/2017),

A.  mając na uwadze, że prokurator przy sądzie apelacyjnym w Aix-en-Provence skierował wniosek o uchylenie immunitetu posłanki do Parlamentu Europejskiego Marine Le Pen w związku z postępowaniem w sprawie zarzutu popełnienia przestępstwa;

B.  mając na uwadze, że zgodnie z art. 8 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej wobec członków Parlamentu Europejskiego nie można prowadzić dochodzenia, postępowania sądowego, ani też ich zatrzymywać z powodu ich opinii lub stanowiska zajętego przez nich w głosowaniu w czasie wykonywania przez nich obowiązków służbowych,

C.  mając na uwadze, że zgodnie z art. 9 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej w trakcie sesji Parlamentu Europejskiego posłowie do Parlamentu Europejskiego korzystają na terytorium swojego państwa z immunitetów przyznawanych członkom parlamentu ich państwa;

D.  mając na uwadze, że zgodnie z art. 26 akapit drugi francuskiej konstytucji członek parlamentu nie może być aresztowany ani poddany pozbawieniu lub ograniczeniu wolności w sprawach dotyczących zbrodni lub występku bez zgody prezydium izby, do której należy, oraz że zgoda taka nie jest wymagana w przypadku schwytania na gorącym uczynku lub skazania prawomocnym wyrokiem;

E.  mając na uwadze, że Marine Le Pen została oskarżona o publiczne zniesławienie obywatela sprawującego funkcję publiczną, co stanowi przestępstwo przewidziane w prawie francuskim, a mianowicie w art. 23 akapit pierwszy, art. 29 akapit pierwszy, art. 30, art. 31 akapit pierwszy ustawy z dnia 29 lipca 1881 r., art. 93-2 i 93-3 ustawy z dnia 29 lipca 1982 r.;

F.  mając na uwadze, że w dniu 28 lipca 2015 r. Christian Estrosi złożył u dziekana sędziów śledczych w Nicei zawiadomienie o przestępstwie połączone z powództwem adhezyjnym przeciwko Marine Le Pen pod zarzutem publicznego zniesławienia obywatela sprawującego kadencyjną funkcję publiczną; Christian Estrosi stwierdził, że w dniu 3 maja 2015 r. w programie Le Grand Rendez-Vous, który wyemitowano jednocześnie w iTÉLÉ oraz Europe 1, Marine Le Pen wygłosiła twierdzenia lub insynuacje, które naruszają jego cześć i dobre imię:

„Proszę posłuchać. Wiem, że Christian Estrosi finansował UOIF (Unia Islamskich Organizacji Francji), że został skazany w trybie administracyjnym za wynajęcie lokalu na meczet UOIF za tak niski czynsz, że nawet sąd administracyjny go ukarał. W istocie pokazuje to, w jaki sposób ci merowie nielegalnie finansują meczety, naruszając ustawę z 1905 r. Jeżeli kogoś złapie się na gorącym uczynku dogadzania swojej klienteli ze wspólnoty wyznaniowej, to oczywiście ktoś taki musi bardzo głośno krzyczeć i szokować, ale ja nie przywiązuję wagi do słów, ale do czynów...”; w odpowiedzi na pytanie prowadzącego wywiad „Zatem p. Estrosi jest sprzymierzeńcem dżihadystów?” Marine Le Pen miała stwierdzić: „Pomoc, udostępnianie środków i wsparcie. Pomaganie islamskiemu fundamentalizmowi w osiedlaniu się, upowszechnianiu i rekrutacji sprawia, że – istotnie – z moralnego punktu widzenia ponosi się zań pewną współodpowiedzialność”;

G.  mając na uwadze, że Marine Le Pen dwukrotnie zaproszono do udzielenia wyjaśnień zgodnie z art. 9 ust. 6 Regulaminu; mając jednak na uwadze, że nie skorzystała z możliwości przedstawienia swoich uwag właściwej komisji;

H.  mając na uwadze, że zarzucany czyn nie ma bezpośredniego lub oczywistego związku z wykonywaniem przez Marine Le Pen mandatu posłanki do Parlamentu Europejskiego, a jej wypowiedź nie dotyczy opinii lub stanowiska zajętego przezeń w głosowaniu w czasie wykonywania obowiązków posłanki do Parlamentu Europejskiego do celów art. 8 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej;

I.  mając na uwadze, że przy uwzględnieniu art. 8 Protokołu (nr 7) w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej zarzuty wyraźnie nie mają związku z przysługującym Marine Le Pen mandatem posłanki do Parlamentu Europejskiego, lecz odnoszą się do działań o charakterze wyłącznie krajowym lub regionalnym, oraz mając na uwadze, że dlatego nie stosuje się art. 8;

J.  mając na uwadze, że uchylić można tylko immunitet objęty art. 9 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej;

K.  mając na uwadze, że przy uwzględnieniu art. 9 Protokołu (nr 7) w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej nie ma podstaw, by podejrzewać, że wniosek o uchylenie immunitetu złożono z myślą o utrudnieniu parlamentarnej działalności Marine Le Pen lub z zamiarem zaszkodzenia jej politycznej działalności (fumus persecutionis);

1.  postanawia uchylić immunitet Marine Le Pen;

2.  zobowiązuje przewodniczącego do niezwłocznego przekazania niniejszej decyzji wraz ze sprawozdaniem właściwej komisji właściwemu organowi Republiki Francuskiej oraz Marine Le Pen.

(1) Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 12 maja 1964 r., Wagner/Fohrmann i Krier, 101/63, ECLI:EU:C:1964:28; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 lipca 1986 r., Wybot/Faure i inni, 149/85, ECLI:EU:C:1986:310; wyrok Sądu z dnia 15 października 2008 r., Mote/Parlament, T-345/05, ECLI:EU:T:2008:440; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 21 października 2008 r., Marra/De Gregorio i Clemente, C-200/07 i C-201/07, ECLI:EU:C:2008:579; wyrok Sądu z dnia 19 marca 2010 r., Gollnisch/Parlament, T-42/06, ECLI:EU:T:2010:102; wyrok Sądu z dnia 6 września 2011 r., Patriciello, C-163/10, ECLI: EU:C:2011:543; wyrok Sądu z dnia 17 stycznia 2013 r., Gollnisch/Parlament, T-346/11 i T-347/11, ECLI:EU:T:2013:23.


Sprawa Afgana Mukhtarliego i sytuacja środków przekazu w Azerbejdżanie
PDF 340kWORD 52k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 15 czerwca 2017 r. w sprawie azerbejdżańskiego dziennikarza Afgana Mukhtarlego (2017/2722(RSP))
P8_TA(2017)0267RC-B8-0414/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie Azerbejdżanu, w szczególności dotyczące sytuacji praw człowieka i praworządności,

–  uwzględniając ugruntowane stosunki między UE a Azerbejdżanem, które nawiązano w 1999 r. w formie umowy o partnerstwie i współpracy, utworzenia Partnerstwa Wschodniego (EaP) oraz uczestnictwa Azerbejdżanu w Zgromadzeniu Parlamentarnym Euronest,

–  uwzględniając decyzję przyjętą w dniu 30 września 2016 r. przez Zgromadzenie Narodowe (Mili Madżylis) Republiki Azerbejdżanu, uchylającą poprzednią decyzję z dnia 14 września 2015 r. o rezygnacji z członkostwa i uczestnictwa w Zgromadzeniu Parlamentarnym Euronest, a tym samym stanowiącą o pozostaniu i uczestnictwie w Zgromadzeniu,

–  uwzględniając przyjęty w dniu 14 listopada 2016 r. mandat upoważniający Komisję Europejską i wiceprzewodniczącą / wysoką przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa do negocjacji, w imieniu UE i jej państw członkowskich, w sprawie kompleksowej umowy z Republiką Azerbejdżanu, a także uwzględniając rozpoczęcie negocjacji w sprawie tej umowy w dniu 7 lutego 2017 r.,

–  uwzględniając wizytę prezydenta Azerbejdżanu Ilhama Alijewa w Brukseli w dniu 6 lutego 2017 r.,

–  uwzględniając niedawną wizytę delegacji Komisji Spraw Zagranicznych w Azerbejdżanie w dniu 22 maja 2017 r.,

–  uwzględniając Międzynarodową konwencję o ochronie wszystkich osób przed wymuszonym zaginięciem,

–  uwzględniając sprawozdanie Freedom House w sprawie wolności na świecie w 2017 r., w którym uznano, że w Azerbejdżanie prasa „nie jest wolna”, a w przypadku internetu „wolność jest częściowa”,

–  uwzględniając oświadczenie wiceprzewodniczącej / wysokiej przedstawiciel z dnia 7 marca 2017 r. w sprawie skazania Mehmana Hüseynova w Azerbejdżanie,

–  uwzględniając układ o stowarzyszeniu / pogłębioną i kompleksową umowę o wolnym handlu (AA/DCFTA) między UE a Gruzją, które weszły w życie w dniu 1 lipca 2016 r.,

–  uwzględniając wcześniejsze oświadczenia komisarza praw człowieka Rady Europy Nilsa Muiznieksa w sprawie prześladowania dziennikarzy, działaczy społeczeństwa obywatelskiego / obrońców praw człowieka oraz opozycjonistów w Azerbejdżanie,

–  uwzględniając oświadczenie dyrektora Biura Instytucji Demokratycznych i Praw Człowieka (ODIHR) przy OBWE Michaela Georga Linka z dnia 8 czerwca 2017 r. w sprawie doniesień o uprowadzeniu azerbejdżańskiego dziennikarza i obrońcy praw człowieka Afgana Mukhtarlego i brutalnym traktowaniu go w areszcie,

–  uwzględniając oświadczenie rzecznika wiceprzewodniczącej / wysokiej przedstawiciel w sprawie „nielegalnego przetrzymywania obywateli Azerbejdżanu mieszkających w Gruzji”,

–  uwzględniając art. 135 ust. 5 i art. 123 ust. 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że Afgan Mukhtarli, azerbejdżański dziennikarz śledczy przebywający na emigracji, który w 2015 r. przeniósł się do Tbilisi, zaginął tam w dniu 29 maja 2017 r. i odnalazł się po kilku godzinach w Baku;

B.  mając na uwadze, że według jego prawnika Afgan Mukhtarli został pojmany przez niezidentyfikowanych mężczyzn, według doniesień ubranych w mundury gruzińskiej policji kryminalnej, wepchnięty do samochodu, pobity i odwieziony do granicy z Azerbejdżanem, gdzie miano przy nim ukryć kwotę 10 000 EUR;

C.  mając na uwadze, że obecnie Afgana Mukhtarlego czeka proces o nielegalne przekroczenie granicy, przemyt i napaść na funkcjonariuszy policji; mając na uwadze, że zarzuty te są zagrożone karą wieloletniego pozbawienia wolności oraz że w dniu 31 maja 2017 r. sąd zastosował wobec Afgana Mukhtarlego trzymiesięczny areszt tymczasowy;

D.  mając na uwadze, że Afgan Mukhtarli pracował dla szeregu niezależnych redakcji, w tym Radia Wolna Europa / Radia Wolność, i jest znany z krytycznych materiałów dziennikarskich na temat władz azerbejdżańskich; mając na uwadze, że udał się on na emigrację do Gruzji, aby uniknąć odwetu za swą działalność ze strony władz Azerbejdżanu;

E.  mając na uwadze, że Gruzja jest stroną europejskiej konwencji praw człowieka, a zatem odpowiada za zagwarantowanie bezpieczeństwa obywatelom Azerbejdżanu mieszkającym na jej terytorium i zapobieganie jakimkolwiek przymusowym powrotom do tego kraju; mając na uwadze, że obywatele Azerbejdżanu coraz częściej spotykają się jednak z odmową przedłużenia pozwolenia na pobyt w Gruzji;

F.  mając na uwadze, że prezydent Gruzji Giorgi Margwelaszwili oświadczył, że uprowadzenie Afgana Mukhtarlego stanowi „poważne wyzwanie dla [gruzińskiej] państwowości i suwerenności”;

G.  mając na uwadze, że Ministerstwo Spraw Wewnętrznych Gruzji wszczęło dochodzenia w sprawie Afgana Mukhtarlego na podstawie art. 143 kodeksu karnego (bezprawne pozbawienie wolności) oraz nawiązało w tej sprawie kontakt z odpowiednimi organami w Azerbejdżanie;

H.  mając na uwadze, że ogólna sytuacja w zakresie praw człowieka w Azerbejdżanie w ostatnich kilku latach pozostaje przedmiotem poważnego niepokoju ze względu na stałe zastraszanie i represje, stosowanie prześladowań, doniesienia o stosowaniu tortur, zakazy podróży oraz ograniczanie swobody przemieszczania się przywódców organizacji pozarządowych, obrońców praw człowieka, opozycjonistów, dziennikarzy i innych przedstawicieli społeczeństwa obywatelskiego;

I.  mając na uwadze, że w dniu 17 maja 2017 r. sąd apelacyjny w Baku nakazał Leyli i Arifowi Yunusom, którym udzielono azylu politycznego w Holandii, powrót do Azerbejdżanu w celu stawienia się na ponownych rozprawach sądowych;

J.  mając na uwadze, że w dniu 12 maja 2017 r., na wniosek Ministerstwa Transportu, Komunikacji i Zaawansowanych Technologii sąd okręgowy w Sabail podtrzymał decyzję o blokadzie pięciu redakcji internetowych: azerbejdżańskiej rozgłośni Radia Wolna Europa / Radia Wolność (RFE/RL), Azadliq.info, Meydan TV oraz kanałów telewizji satelitarnej Turan TV i Azerbaycan Saati;

K.  mając na uwadze, że wznowienie stosunków między Zgromadzeniem Narodowym Republiki Azerbejdżanu a Parlamentem Europejskim oraz ponowione członkostwo i uczestnictwo w Zgromadzeniu Parlamentarnym Euronest i jego działaniach okazały się wartościowe;

L.  mając na uwadze, że w dniu 7 lutego 2017 r. UE i Azerbejdżan podjęły negocjacje w sprawie nowej umowy, która będzie zgodna z zasadami potwierdzonymi w przeglądzie europejskiej polityki sąsiedztwa z 2015 r. i stworzy nową podstawę dialogu politycznego i współpracy politycznej między UE a Azerbejdżanem;

1.  zdecydowanie potępia uprowadzenie Afgana Mukhtarlego w Tbilisi i jego arbitralne zatrzymanie w Baku; uznaje to za poważne naruszenie praw człowieka i potępia to rażące złamanie prawa;

2.  apeluje do władz gruzińskich o zapewnienie szybkiego, dokładnego, przejrzystego i skutecznego śledztwa w sprawie wymuszonego zaginięcia Afgana Mukhtarlego w Gruzji i bezprawnego przekazania go do Azerbejdżanu, a także o pociągnięcie sprawców do odpowiedzialności;

3.  uważa za niezwykle ważne, by władze Gruzji dołożyły wszelkich starań w celu wyjaśnienia ponad wszelką wątpliwość wszelkich podejrzeń o udział gruzińskich funkcjonariuszy państwowych w wymuszonych zaginięciach;

4.  przypomina, że na władzach Gruzji spoczywa odpowiedzialność za zapewnienie ochrony wszystkim obywatelom państw trzecich mieszkającym w Gruzji lub ubiegającym się o azyl polityczny, którym w kraju pochodzenia grożą poważne konsekwencje sądowe jako obrońcom praw człowieka lub działaczom politycznym; w związku z tym przypomina art. 3 europejskiej konwencji praw człowieka, której Gruzja jest stroną;

5.  stanowczo potępia postawienie Afganowi Mukhtarlemu fikcyjnych zarzutów i ponownie zaznacza, że jest on sądzony za pracę w charakterze niezależnego dziennikarza;

6.  wzywa władze Azerbejdżanu do niezwłocznego i bezwarunkowego uwolnienia Afgana Mukhtarlego i wszystkich osób więzionych za korzystanie z praw podstawowych, w tym z wolności słowa, oraz do wycofania wszystkich postawionych im zarzutów; apeluje do władz Gruzji, by w sprawie Afgana Mukhtarlego podjęły wobec władz Azerbejdżanu wszelkie działania niezbędne, by umożliwić powrót dziennikarza do rodziny;

7.  wyraża głębokie zaniepokojenie faktem, że sprawa Afgana Mukhtarlego to kolejny przykład prześladowania i ścigania przez władze Azerbejdżanu krytycznie do nich nastawionych osób przebywających na emigracji, a także ich rodzin pozostałych w kraju; przypomina o wcześniejszych wnioskach o wydanie międzynarodowego nakazu aresztowania przebywających na emigracji obywateli Azerbejdżanu krytycznie nastawionych do władz;

8.  wzywa do natychmiastowego, całościowego, przejrzystego, wiarygodnego i bezstronnego śledztwa w sprawie śmierci azerbejdżańskiego blogera i działacza Mehmana Galandarova w dniu 28 kwietnia 2017 r., przetrzymywanego wówczas przez władze Azerbejdżanu w areszcie;

9.  wzywa do natychmiastowego i bezwarunkowego uwolnienia wszystkich więźniów politycznych, w tym dziennikarzy, obrońców praw człowieka i innych działaczy społeczeństwa obywatelskiego – Afgana Mukhtarlego, Ilkina Rustamzadeha, Rashada Ramazanova, Seymura Haziego, Giyasa Ibrahimova, Mehmana Hüseynova, Bayrama Mammadova, Ilqara Mammadova, Araza Guliyeva, Tofiqa Hasanlego, Ilgiza Qahramanova, Afgana Sadygova i innych, w tym, lecz nie wyłącznie, osób wymienionych w odpowiednich wyrokach Europejskiego Trybunału Praw Człowieka – a także wzywa do oczyszczenia ich ze wszystkich zarzutów oraz do przywrócenia im pełni praw politycznych i obywatelskich, co dotyczy również uwięzionych wcześniej, a następnie zwolnionych więźniów politycznych, np. Intiqama Aliyeva, Khadiji Ismayilovej i in.;

10.  wzywa władze Azerbejdżanu, by zaprzestały prześladowania Leyli i Arifa Yunusów, oraz zwraca uwagę Interpolu na tę sprawę jako umotywowaną politycznie;

11.  ponownie kieruje do władz Azerbejdżanu pilny apel o zaprzestanie praktyki wybiórczych procesów karnych oraz więzienia dziennikarzy, obrońców praw człowieka i innych osób krytycznie nastawionych do rządu, a także o zapewnienie wszystkim zatrzymanym, w tym dziennikarzom oraz działaczom politycznym i działaczom społeczeństwa obywatelskiego, pełni praw procesowych i norm uczciwego postępowania sądowego;

12.  wzywa władze Azerbejdżanu, aby zapewniły niezależnym organizacjom i działaczom społeczeństwa obywatelskiego możliwość działania bez zbędnych przeszkód i strachu przed prześladowaniem, w tym przez uchylenie przepisów poważnie ograniczających funkcjonowanie społeczeństwa obywatelskiego, przez odblokowanie rachunków bankowych organizacji pozarządowych i ich przywódców oraz przez umożliwienie dostępu do środków finansowych z zagranicy;

13.  wzywa rząd Azerbejdżanu, by zastosował się w pełni do wyroków Europejskiego Trybunału Praw Człowieka i podjął współpracę z Komisją Wenecką przy Radzie Europy i komisarzem ONZ ds. praw człowieka oraz wdrożył stosowne zalecenia i przestrzegał specjalnych procedur ONZ, których przedmiotem są obrońcy praw człowieka, prawo do zrzeszania się i pokojowych zgromadzeń oraz wolność słowa, a także arbitralne zatrzymania, co powinno prowadzić do zmiany przepisów i pełnego dostosowania dotychczasowych praktyk do wniosków ekspertów;

14.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w roku 2015 i 2016 w Azerbejdżanie uwolniono kilku wybitnych obrońców praw człowieka, dziennikarzy i działaczy;

15.  podkreśla znaczenie dobrego klimatu politycznego w stosunkach rządu z siłami opozycji i społeczeństwem obywatelskim jako całością;

16.  podkreśla znaczenie nowej umowy o partnerstwie między Unią Europejską a Azerbejdżanem; podkreśla, że centralnym elementem nowej umowy muszą być reformy demokratyczne, praworządność, dobre sprawowanie władzy oraz poszanowanie praw człowieka i podstawowych wolności; przypomina, że będzie uważnie śledził sytuację przez cały czas trwania negocjacji w sprawie nowej umowy, zanim podejmie decyzję o udzieleniu zgody na jej zawarcie;

17.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych, Radzie Europejskiej, Komisji, prezydentom, rządom i parlamentom Azerbejdżanu i Gruzji, Radzie Europy, OBWE i Radzie Praw Człowieka ONZ.


Pakistan, w szczególności sytuacja obrońców praw człowieka i stosowanie kary śmierci
PDF 336kWORD 52k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 15 czerwca 2017 r. w sprawie Pakistanu, w szczególności sytuacji obrońców praw człowieka i stosowania kary śmierci (2017/2723(RSP))
P8_TA(2017)0268RC-B8-0419/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie Pakistanu,

–  uwzględniając konkluzje Rady z dnia 18 lipca 2016 r. w sprawie Pakistanu,

–  uwzględniając pięcioletni plan zaangażowania UE–Pakistan,

–  uwzględniając opracowany przez rząd Pakistanu plan działania dotyczący praw człowieka,

–  uwzględniając wieloletni program indykatywny UE-Pakistan na lata 2014-2020,

–  uwzględniając zalecenia zawarte w sprawozdaniach unijnych misji obserwacji wyborów w Pakistanie,

–  uwzględniając oświadczenia wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa oraz jej rzecznika w sprawie Pakistanu,

–  uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka z 1948 r., w szczególności jej art. 18,

–  uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych, którego Pakistan jest sygnatariuszem,

–  uwzględniając Konwencję o prawach dziecka,

–  uwzględniając konstytucję Pakistanu,

–  uwzględniając unijne wytyczne dotyczące promowania i ochrony wolności religii lub przekonań, wytyczne dotyczące obrońców praw człowieka oraz wytyczne w sprawie stosowania kary śmierci, a także strategiczne ramy dotyczące praw człowieka i demokracji z 2012 r.

–  uwzględniając art. 135 ust. 5 i art. 123 ust. 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że do 2015 r. w Pakistanie obowiązywało moratorium na wykonywanie kary śmierci, które zostało jednak zniesione w następstwie masakry w prowadzonej przez armię szkole publicznej w Peszawarze w grudniu 2014 r.; mając na uwadze, że moratorium zniesiono początkowo jedynie w odniesieniu do działalności terrorystycznej, jednak później rozszerzono odnośną decyzję na wszystkie przestępstwa podlegające karze śmierci;

B.  mając na uwadze, że Pakistan jest jednym z krajów o największej liczbie osób oczekujących na wykonanie kary śmierci na świecie; mając na uwadze, że zgłaszano przypadki, w których egzekucji dokonywano pomimo faktu, że mechanizmy odwoławcze były wciąż w toku;

C.  mając na uwadze, że pakistańskie przepisy dotyczące „bluźnierstwa” (sekcja 295-C kodeksu karnego) przewidują obowiązkową karę śmierci; mając na uwadze, że obecnie setki osób oczekują na proces, a wiele osób oczekuje na wykonanie kary śmierci pod zarzutem „bluźnierstwa”; mając na uwadze, że przepisy zawierają niejasne definicje, które mogą być przedmiotem nadużyć w celu zwalczania dysydentów politycznych lub uciszania głosów uzasadnionej krytyki pod adresem instytucji państwowych i innych organów;

D.  mając na uwadze, że w marcu 2017 r. premier wprowadził zakaz wszelkich „bluźnierczych” materiałów w internecie, a władze pakistańskie zwróciły się do właścicieli mediów społecznościowych o pomoc w identyfikacji podejrzanych o „bluźnierstwo” Pakistańczyków; mając na uwadze, że w dniu 14 kwietnia 2017 r. Mashal Khan, student Uniwersytetu Abdula Wali Khana, został zlinczowany przez tłum studentów po tym, jak został oskarżony o publikowanie „bluźnierczych” materiałów w internecie; mając na uwadze, że w dniu 10 czerwca 2017 r. pakistański trybunał ds. walki z terroryzmem skazał Taimoora Razę na karę śmierci za rzekome dopuszczenie się „bluźnierstwa” na Facebooku; mając na uwadze, że aktywistę Babę Jana oraz 12 innych demonstrantów skazano na karę dożywotniego pozbawienia wolności, co jest najsurowszą w historii karą wydaną za udział w demonstracji;

E.  mając na uwadze, że Zgromadzenie Narodowe Pakistanu przyjęło w dniu 18 kwietnia 2017 r. rezolucję potępiającą lincz Mashala Khana przez agresywny tłum za rzekome „bluźnierstwo”; mając na uwadze, że Senat przeprowadził debatę na temat reform w celu powstrzymania nadużyć;

F.  mając na uwadze, że dopuszczono orzekanie przez sądy wojskowe przez okres dwóch lat, w czasie których sądownictwo cywilne miało zostać wzmocnione; mając na uwadze, że poczyniono niewielkie postępy w rozwoju wymiaru sprawiedliwości, a w dniu 22 marca 2017 r. podjęto kontrowersyjną decyzję o przywróceniu orzekania przez sądy wojskowe na okres kolejnych dwóch lat;

G.  mając na uwadze, że w Pakistanie odnotowano liczne przypadki zastraszania, atakowania, więzienia, torturowania, prześladowania i mordowania obrońców praw człowieka, dysydentów politycznych i członków mniejszości lub grup religijnych, np. ahmadyjczyków; mając na uwadze, że z informacji zebranych przez grupę roboczą ONZ ds. przymusowych lub wymuszonych zaginięć oraz organizacje pozarządowe wynika, że wymuszonych zaginięć dopuszczają się organy bezpieczeństwa i organy ścigania, w tym policja i agencje wywiadu; mając na uwadze, że ani jeden sprawca nie został skutecznie postawiony przed wymiarem sprawiedliwości;

H.  mając na uwadze, że w kwietniu 2017 r. sąd wojskowy uznał obywatela Indii Kulbhushana Jadhava za winnego i skazał go na karę śmierci; mając na uwadze, że sprawa ta jest obecnie przedmiotem postępowania przed Międzynarodowym Trybunałem Sprawiedliwości ze względu na to, że odmówiono mu prawa do kontaktu ze służbami konsularnymi; mając na uwadze, że w dniu 4 maja 2017 r. w ataku tłumu na posterunek policji w Beludżystanie zamordowano 10-letniego chłopca, a pięć innych osób odniosło rany, co według wielu opinii było motywowane zarzutami „bluźnierstwa”; mając na uwadze, że w dniu 30 maja 2017 r. rzekomy gwałt na nastolatce (zwanej w lokalnych mediach „Shumailą”) przez jednego z członków rodziny w Rajanpur spowodował, że ofiara została skazana na śmierć przez sąd plemienny; mając na uwadze, że sprawy te nie są jednorazowymi wydarzeniami;

I.  mając na uwadze, że sprawa Aasiyi Noreen, znanej jako Asia Bibi, nadal stanowi kwestię budzącą ogromny niepokój w kontekście sytuacji praw człowieka w Pakistanie; mając na uwadze, że w 2010 r. Asia Bibi, pakistańska chrześcijanka, została przez sąd pakistański uznana winną bluźnierstwa i skazana na śmierć przez powieszenie; mając na uwadze, że jeżeli wyrok ten zostanie wykonany, Asia Bibi będzie pierwszą kobietą, na której dokonano egzekucji w majestacie prawa w Pakistanie za bluźnierstwo; mając na uwadze, że wystosowano wiele petycji międzynarodowych apelujących o uwolnienie Asi Bibi z uwagi na to, że była prześladowana ze względów religijnych; mając na uwadze, że minister ds. mniejszości, chrześcijanin Shahbaz Bhatti oraz muzułmański polityk Salmaan Taseer zostali zamordowani przez członków samozwańczej straży obywatelskiej za wystąpienie w obronie Asi Bibi oraz przeciwko przepisom dotyczącym bluźnierstwa; mając na uwadze, że pomimo tymczasowego zawieszenia wykonania wyroku śmierci na Asi Bibi pozostaje ona w więzieniu po dziś dzień, a jej rodzina pozostaje w ukryciu;

J.  mając na uwadze, że organizacje pozarządowe są nieustannie zwalczane; mając na uwadze, że pod pretekstem wdrożenia krajowego planu walki z terroryzmem liczne organizacje pozarządowe były zastraszane i prześladowane, a biura niektórych z nich zostały zamknięte;

K.  mając na uwadze, że 12 milionów kobiet nie posiada krajowych dokumentów tożsamości, w związku z czym nie może się zarejestrować na listach wyborców; mając na uwadze, że kilka unijnych misji obserwacji wyborów wydało zalecenia mające na celu poprawę procesu wyborczego w kontekście przyszłych wyborów, które zaplanowano na 2018 r.;

L.  mając na uwadze, że Pakistan przystąpił do systemu GSP+ w dniu 1 stycznia 2014 r.; mając na uwadze, że system ten powinien stanowić silną zachętę do przestrzegania podstawowych praw człowieka i praw pracowniczych oraz zasad ochrony środowiska i dobrych rządów;

M.  mając na uwadze, że UE jest nadal w pełni zdecydowana kontynuować dialog i współpracę z Pakistanem w ramach pięcioletniego planu zaangażowania oraz jego następcy;

1.  przypomina, że UE zdecydowanie sprzeciwia się stosowaniu kary śmierci we wszystkich przypadkach i bez wyjątków; wzywa do powszechnego zniesienia kary śmierci; wyraża głębokie zaniepokojenie decyzją Pakistanu o zniesieniu moratorium na wykonywanie kary śmierci oraz alarmującą liczbą wciąż wykonywanych egzekucji; wzywa Pakistan do przywrócenia moratorium na wykonywanie kary śmierci z myślą o długoterminowym celu pełnego jej zniesienia;

2.  jest głęboko zaniepokojony doniesieniami o stosowaniu kary śmierci w Pakistanie w następstwie pełnych uchybień procesów sądowych, egzekucjami nieletnich i osób z zaburzeniami umysłowymi oraz zarzutami torturowania; wzywa rząd do dostosowania krajowych przepisów dotyczących kary śmierci do prawa międzynarodowego i międzynarodowych norm, w tym do wstrzymania egzekucji za przestępstwa inne niż umyślne zabójstwo, wprowadzenia zakazu wykonywania egzekucji na nieletnich przestępcach oraz osobach z zaburzeniami umysłowymi, a także moratorium na wykonywanie egzekucji w trakcie postępowań odwoławczych;

3.  ubolewa nad powrotem w Pakistanie do braku poszanowania praw człowieka i praworządności, a w szczególności nad zwiększeniem liczby egzekucji pozasądowych oraz zastraszaniem dziennikarzy, obrońców praw człowieka, członków organizacji pozarządowych i osób krytykujących rząd, a także nad stosowaniem przemocy wobec nich; przypomina, że rząd Pakistanu zobowiązał się do zagwarantowania poszanowania praw podstawowych; z zadowoleniem przyjmuje przyjęcie przez Pakistan planu działania dotyczącego praw człowieka i apeluje, aby przełożyło się to na wymierne postępy; w związku z tym ostrzega, że UE będzie niezwykle zaniepokojona, jeżeli działacze będą w dalszym ciągu stawać się ofiarami takich praktyk i nie dojdzie do postępów w tym zakresie;

4.  wyraża zaniepokojenie szerokim zakresem swobody działania przyznanej siłom bezpieczeństwa i wzywa rząd Pakistanu do zapewnienia lepszego nadzoru nad ich działaniami; wzywa właściwe władze, by niezwłocznie przeprowadziły bezstronne dochodzenie w sprawie śmierci w areszcie i zabójstw dokonywanych przez siły bezpieczeństwa oraz doniesień o torturach, a także by ścigały sprawców pozasądowych egzekucji i tortur;

5.  ubolewa nad wykorzystywaniem w Pakistanie sądów wojskowych, które organizują tajne przesłuchania i posiadają cywilną jurysdykcję; domaga się, aby pakistańskie władze przyznały dostęp międzynarodowym obserwatorom oraz organizacjom praw człowieka w celu monitorowania wykorzystywania sądów wojskowych; apeluje również o natychmiastowe przeniesienie tych spraw do niezawisłych sądów cywilnych przy zachowaniu przejrzystości, zgodnie z międzynarodowymi normami w zakresie postępowań sądowych; podkreśla, że obywatelom państw trzecich postawionym przed sądem należy przyznać dostęp do służb konsularnych i ochrony konsularnej;

6.  wyraża głębokie zaniepokojenie, że w Pakistanie wciąż stosuje się przepisy o „bluźnierstwie”, i uważa, że prowadzi to do eskalacji nietolerancji religijnej; zauważa, że zgodnie z ustaleniami Sądu Najwyższego Pakistanu osoby oskarżone o „bluźnierstwo” „cierpią w sposób niewspółmierny i nieodwracalny” z uwagi na brak odpowiednich zabezpieczeń przeciwko niewłaściwemu wykorzystywaniu lub nadużywaniu takich przepisów; w związku z tym wzywa rząd Pakistanu do uchylenia sekcji 295-A, 295-B i 295-C kodeksu karnego oraz do wdrożenia skutecznych zabezpieczeń proceduralnych i instytucjonalnych w celu zapobiegania nadużyciom w stawianiu zarzutów o „bluźnierstwo”; ponadto wzywa rząd, aby zajął bardziej zdecydowane stanowisko, potępiając samozwańcze ataki na rzekomych „bluźnierców”, oraz aby sam nie stosował „bluźnierczej” retoryki;

7.  wzywa rząd Pakistanu do podjęcia pilnych działań zmierzających do ochrony życia i praw dziennikarzy oraz blogerów; wyraża zaniepokojenie w związku z wnioskiem złożonym przez władze Pakistanu do Twittera i Facebooka o ujawnienie informacji na temat ich użytkowników w celu zidentyfikowania osób podejrzanych o „bluźnierstwo”; wzywa rząd i parlament Pakistanu do zmiany ustawy o zapobieganiu przestępczości elektronicznej z 2016 r. oraz do likwidacji zbyt ogólnych przepisów pozwalających na monitorowanie i zachowywanie danych oraz na zamykanie stron internetowych na podstawie nieprecyzyjnych kryteriów; wzywa również do złagodzenia wszystkich wyroków śmierci wydanych po postawieniu zarzutów o „bluźnierstwo” lub „sprzeciw polityczny”, w tym wyroku na Taimoora Razę; w tym kontekście wzywa prezydenta Pakistanu do skorzystania z przysługującego mu prawa łaski;

8.  odnotowuje postępy poczynione w realizacji pięcioletniego planu zaangażowania UE-Pakistan, jednak wyraża nadzieję, że nowy plan strategicznego zaangażowania, który ma zostać ukończony w 2017 r., będzie ambitny i przyczyni się do umocnienia stosunków między UE a Pakistanem;

9.  wzywa rząd Pakistanu do jak najszybszego znalezienia jak najbardziej pozytywnego rozwiązania dla toczącej się sprawy Asi Bibi; zaleca podjęcie działań w celu zapewnienia Asi Bibi i jej rodzinie bezpieczeństwa, mając na względzie doświadczenia z przeszłości, jeżeli chodzi o traktowanie osób oskarżanych o bluźnierstwo przez członków samozwańczej straży obywatelskiej i podmioty pozasądowe;

10.  przypomina, że przyznanie statusu GSP+ ma charakter warunkowy, a skuteczne wdrożenie międzynarodowych konwencji jest podstawowym wymogiem w ramach tego systemu; wzywa rząd Pakistanu do poczynienia znacznych wysiłków w celu wdrożenia 27 podstawowych konwencji oraz do wykazania postępów w tym zakresie;

11.  wzywa Komisję i ESDZ do poruszenia tych kwestii w rozmowach z władzami Pakistanu w trakcie regularnego dialogu na temat praw człowieka;

12.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji Europejskiej / wysokiej przedstawiciel Unii ds. zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, Specjalnemu Przedstawicielowi UE ds. Praw Człowieka, rządom i parlamentom państw członkowskich oraz rządowi i parlamentowi Pakistanu.


Sytuacja w zakresie praw człowieka w Indonezji
PDF 334kWORD 52k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 15 czerwca 2017 r. w sprawie sytuacji w zakresie praw człowieka w Indonezji (2017/2724(RSP))
P8_TA(2017)0269RC-B8-0424/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie Indonezji, w szczególności rezolucję z dnia 19 stycznia 2017 r.(1),

–  uwzględniając umowę o partnerstwie i współpracy między UE a Indonezją (UPiW), która weszła w życie w dniu 1 maja 2014 r., oraz wspólny komunikat prasowy z dnia 29 listopada 2016 r. wydany w następstwie pierwszego posiedzenia wspólnego komitetu UE–Indonezja w ramach UPiW,

–  uwzględniając lokalne oświadczenie UE z dnia 9 maja 2017 r. w sprawie wolności religii lub przekonań oraz wolności wypowiedzi,

–  uwzględniając sprawozdanie Biura Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Praw Człowieka z dnia 17 lutego 2017 r. w sprawie Indonezji, a także trzeci cykl powszechnego okresowego przeglądu praw człowieka i streszczenie uwag zainteresowanych stron w sprawie Indonezji z dnia 20 lutego 2017 r.,

–  uwzględniając oświadczenie rzecznika Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) z dnia 27 lipca 2016 r. w sprawie planowanych egzekucji w Indonezji,

–  uwzględniając 6. dialog dotyczący praw człowieka między Unią Europejską a Indonezją z dnia 28 czerwca 2016 r.,

–  uwzględniając deklarację z Bangkoku z dnia 14 października 2016 r. w sprawie wspierania globalnego partnerstwa między ASEAN a UE na rzecz wspólnych celów strategicznych,

–  uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka z dnia 10 grudnia 1948 r.,

–  uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych (MPPOiP), ratyfikowany przez Indonezję w 2006 r.,

–  uwzględniając Konwencję w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania z 1987 r.,

–  uwzględniając art. 135 ust. 5 i art. 123 ust. 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że Indonezja jest czwartym pod względem liczby ludności państwem świata, trzecią pod względem wielkości demokracją, krajem posiadającym najliczniejszą większość muzułmańską i zamieszkanym przez zróżnicowane społeczeństwo liczące 255 milionów obywateli o różnych korzeniach etnicznych, reprezentujących różne języki i kultury;

B.  mając na uwadze, że Indonezja jest ważnym partnerem UE; mając na uwadze bliskie stosunki między UE a Indonezją, która jest członkiem grupy G-20; mając na uwadze, że UE i Indonezja wyznają te same wartości, jeżeli chodzi o prawa człowieka, sprawowanie rządów i demokrację;

C.  mając na uwadze, że w 2016 r. odnotowano bezprecedensową liczbę aktów przemocy, dyskryminacji, napastliwych ataków słownych i pełnych jadu oświadczeń skierowanych przeciwko osobom LGBTI w Indonezji; mając na uwadze, że według doniesień takie ataki są podsycane, bezpośrednio lub pośrednio, przez urzędników państwowych, instytucje państwowe i ekstremistów; mając ponadto na uwadze, że w 2017 r. ataki te stały się bardziej napastliwe;

D.  mając na uwadze, że w specjalnej autonomicznej prowincji Aceh, w której obowiązuje prawo szariatu, stosunki seksualne między osobami tej samej płci odbywane za obopólną zgodą i pozamałżeńskie stosunki seksualne są uznawane za przestępstwo i podlegają karze do 100 batów i 100 miesięcy pozbawienia wolności; mając na uwadze, że w maju 2017 r. dwóch młodych mężczyzn uznano za winnych stosunków seksualnych między osobami tej samej płci i skazano na karę 85 batów trzciną; mając na uwadze, że prawo do tego, aby nie być torturowanym, stanowi podstawowe i niezbywalne prawo;

E.  mając na uwadze, że w pozostałej części Indonezji homoseksualizm nie jest nielegalny; mając na uwadze, że w ostatnich latach społeczność LGBTI stała się jednak obiektem ataków;

F.  mając na uwadze, że dnia 21 maja 2017 r. w wyniku nalotu policji na klub nocny dla gejów w Dżakarcie aresztowano 141 mężczyzn za „naruszenie przepisów dotyczących pornografii”;

G.  mając na uwadze, że od stycznia 2016 r. Trybunał Konstytucyjny Indonezji rozpatruje petycję mającą na celu kryminalizację stosunków homoseksualnych i seksu pozamałżeńskiego;

H.  mając na uwadze, że nasila się nietolerancja wobec mniejszości religijnych w Indonezji, możliwa z powodu dyskryminujących przepisów ustawowych i wykonawczych, w tym ustawy o bluźnierstwie, która oficjalnie uznaje jedynie sześć religii; mając na uwadze, że od czerwca 2017 r. na mocy ustawy o bluźnierstwie skazano i uwięziono wiele osób;

I.  mając na uwadze, że w styczniu 2017 r. Krajowa Komisja Praw Człowieka (Komisi Nasional Hak Asaki Manusia) stwierdziła, iż w niektórych prowincjach, takich jak Jawa Zachodnia, występuje zdecydowanie większa nietolerancja religijna niż w innych, oraz że urzędnicy rządowi szczebla regionalnego często są odpowiedzialni za tolerowanie nadużyć lub bezpośrednio za popełnianie nadużyć;

J.  mając na uwadze, że istnieją poważne obawy co do zastraszania dziennikarzy i przemocy wobec nich; mając na uwadze, że dziennikarze powinni mieć dostęp do całego kraju;

K.  mając na uwadze, że według organizacji Human Rights Watch w latach 2010–2015 49 % dziewcząt w wieku do 14 lat padło ofiarą okaleczania żeńskich narządów płciowych;

L.  mając na uwadze, że w lipcu 2016 r. władze wykonały egzekucje na czterech skazanych za handel narkotykami oraz zapowiedziały, że 10 innych więźniów oczekujących na wykonanie wyroku śmierci zostanie straconych w 2017 r.;

1.  docenia bliskie stosunki między UE i Indonezją oraz ponownie przypomina o znaczeniu silnych i długotrwałych więzi politycznych, gospodarczych i kulturalnych między obiema stronami; podkreśla znaczenie dialogu na temat praw człowieka między UE a Indonezją, umożliwiającego otwartą wymianę poglądów na temat praw człowieka i demokracji, które stanowią również podstawę UPiW;

2.  wzywa do zacieśnienia stosunków parlamentarnych między UE a Indonezją, w ramach których można konstruktywnie omawiać różne kwestie będące przedmiotem wspólnego zainteresowania, w tym prawa człowieka; zwraca się do parlamentu Indonezji o wzmocnienie takich stosunków międzyparlamentarnych;

3.  z zadowoleniem przyjmuje aktywne zaangażowanie Indonezji na szczeblu regionalnym i wielostronnym; podkreśla, że Indonezja była niedawno badana w ramach powszechnego okresowego przeglądu praw człowieka podczas posiedzenia Rady Praw Człowieka ONZ w maju 2017 r.; podkreśla, że podobnie jak w poprzednich cyklach Indonezja poddała się temu przeglądowi na zasadzie dobrowolności;

4.  Calls on the authorities of the special autonomous province of Aceh to prevent further persecution of homosexuals and to decriminalise homosexuality by amending its Islamic Criminal Code; zdecydowanie potępia chłostę dwóch homoseksualnych mężczyzn w wieku 20 i 23 lat w Aceh w dniu 22 maja 2017 r.; zauważa, że po raz pierwszy władze tej prowincji wymierzyły karę chłosty za praktyki homoseksualne; stanowczo potępia fakt, że zgodnie z obowiązującym w Aceh islamskim kodeksem karnym, którego podstawą jest prawo szariatu, homoseksualizm jest nielegalny; podkreśla, że ukaranie ww. mężczyzn jest okrutnym, nieludzkim i poniżającym traktowaniem, które na mocy prawa międzynarodowego może zostać zakwalifikowane jako torturowanie; ponadto wzywa władze do natychmiastowego położenia kresu publicznemu wykonywaniu chłosty;

5.  wyraża zaniepokojenie z powodu rosnącej nietolerancji wobec indonezyjskiej społeczności LGBTI również poza specjalną autonomiczną prowincją Aceh; zdecydowanie potępia aresztowanie 141 mężczyzn w czasie nalotu policji na klub nocny dla gejów w Dżakarcie w dniu 21 maja 2017 r., choć na mocy indonezyjskiego kodeksu karnego homoseksualizm nie jest przestępstwem; apeluje do władz i urzędników rządowych o powstrzymanie się od publicznych oświadczeń, które dyskryminują osoby LGBTI lub inne mniejszości w kraju; podkreśla, że obowiązkiem policji jest egzekwowanie prawa oraz ochrona mniejszości w szczególnie trudnej sytuacji, a nie ich prześladowanie;

6.  odrzuca opinię Indonezyjskiego Stowarzyszenia Psychiatrycznego, zgodnie z którą homoseksualizm i transpłciowość są chorobami psychicznymi; wzywa władze do zaprzestania przymusowego przetrzymywania osób LGBTI, a także do położenia kresu wszelkim formom „terapii” mającym je „wyleczyć” z homoseksualizmu, biseksualności lub transseksualizmu oraz do rygorystycznego egzekwowania zakazu;

7.  z zadowoleniem przyjmuje oświadczenie prezydenta J. Widodo z dnia 19 października 2016 r. potępiające dyskryminację osób LGBTI; wzywa prezydenta J. Widodo, by wykorzystał swoje kluczowe stanowisko do publicznego potępienia nietolerancji oraz przestępstw wobec osób LGBTI, mniejszości, kobiet i organizacji lub zgromadzeń w Indonezji;

8.  wzywa do przeglądu ustawy o bluźnierstwie, ponieważ zagraża ona mniejszościom religijnym; popiera zalecenia ONZ dotyczące uchylenia artykułów 156 i 156 lit. a) kodeksu karnego, ustawy o zapobieganiu nadużyciom i zniesławianiu religii, ustawy o transakcjach i danych elektronicznych, opłat za porzucenie oraz zaniechania ścigania osób pod zarzutem bluźnierstwa;

9.  jest zaniepokojony rosnącą nietolerancją wobec mniejszości etnicznych, religijnych i seksualnych w Indonezji; wzywa władze tego kraju do kontynuowania oraz wzmocnienia wysiłków na rzecz zwiększenia tolerancji religijnej i różnorodności społecznej; stanowczo potępia wszelkie akty przemocy wobec mniejszości, ich prześladowanie i zastraszanie; domaga się pociągnięcia do odpowiedzialności winnych popełnienia tych naruszeń;

10.  wyraża zaniepokojenie z powodu poważnych naruszeń wolności mediów; wzywa rząd Indonezji, by nakłonił agencje państwowe do przyjęcia polityki zerowej tolerancji dla przemocy fizycznej wobec dziennikarzy i by zapewnił mediom zagranicznym otwarty dostęp do kraju;

11.  wzywa władze Indonezji do uchylenia wszystkich przepisów prawnych, które bezzasadnie ograniczają podstawowe wolności i prawa człowieka; wzywa władze Indonezji do przeglądu wszystkich przepisów krajowych oraz do zapewnienia ich zgodności z międzynarodowymi zobowiązaniami kraju, zwłaszcza w zakresie wolności wypowiedzi, myśli, sumienia i wyznania, równości wobec prawa, wolności od dyskryminacji oraz prawa do wypowiedzi i zgromadzeń publicznych;

12.  jest zaniepokojony doniesieniami o utrzymującej się przemocy wobec kobiet i stosowaniu takich szkodliwych dla nich praktyk jak okaleczanie żeńskich narządów płciowych; wzywa władze Indonezji do egzekwowania przepisów dotyczących walki z przemocą wobec kobiet, karania wszelkich form przemocy seksualnej oraz przyjmowania przepisów służących zlikwidowaniu nierówności płci i wzmocnieniu pozycji kobiet;

13.  z zadowoleniem przyjmuje zawieszenie egzekucji osób skazanych na karę śmierci za handel narkotykami do czasu zakończenia rewizji ich sprawy; wzywa rząd Indonezji do dalszego wstrzymywania wszystkich tego rodzaju egzekucji i do ponownego rozpatrywania odnośnych spraw zgodnie z normami międzynarodowymi; apeluje o natychmiastowe przywrócenie moratorium na stosowanie kary śmierci z myślą o jej zniesieniu;

14.  wzywa rząd Indonezji do wywiązania się ze wszystkich zobowiązań oraz do poszanowania, ochrony i stania na straży praw i wolności zapisanych w MPPOiP;

15.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, rządom i parlamentom państw członkowskich, rządowi i parlamentowi Indonezji, sekretarzowi generalnemu Stowarzyszenia Narodów Azji Południowo-Wschodniej (ASEAN), Międzyrządowej Komisji ds. Praw Człowieka ASEAN oraz Radzie Praw Człowieka ONZ.

(1) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0002.


Wdrażanie Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych
PDF 467kWORD 66k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 15 czerwca 2017 r. w sprawie wdrażania Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych (2016/2064(INI))
P8_TA(2017)0270A8-0200/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 165 i 166 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności jej art. 14,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/1017 z dnia 25 czerwca 2015 r. w sprawie Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych, Europejskiego Centrum Doradztwa Inwestycyjnego i Europejskiego Portalu Projektów Inwestycyjnych oraz zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1291/2013 i (UE) nr 1316/2013 — Europejski Fundusz na rzecz Inwestycji Strategicznych(1) (rozporządzenie w sprawie EFIS),

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji z dnia 31 maja 2016 r. dla Parlamentu Europejskiego, Rady i Trybunału Obrachunkowego w sprawie zarządzania funduszem gwarancyjnym Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych w 2015 r. (COM(2016)0353),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 1 czerwca 2016 r. do Parlamentu Europejskiego, Rady Europejskiej, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów zatytułowany „Europa znów inwestuje – Wnioski z realizacji planu inwestycyjnego dla Europy” (COM(2016)0359),

–  uwzględniając sprawozdanie roczne Europejskiego Banku Inwestycyjnego dla Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie działań Grupy EBI w zakresie finansowania i inwestycji w ramach EFIS w 2015 r.(2),

–  uwzględniając dokument roboczy służb Komisji „Ocena” (SWD(2016)0297) do oceny funkcjonowania Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych (EFIS) opracowaną przez Europejski Bank Inwestycyjny(3), doraźny audyt dotyczący stosowania rozporządzenia (UE) 2015/1017 przeprowadzony przez Ernst i Young(4) oraz opinię Europejskiego Trybunału Obrachunkowego(5),

–  uwzględniając wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenia (UE) nr 1316/2013 oraz (UE) 2015/1017 w odniesieniu do przedłużenia okresu obowiązywania Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych oraz wprowadzenia usprawnień technicznych dla tego Funduszu oraz do Europejskiego Centrum Doradztwa Inwestycyjnego (COM(2016)0597),

–   uwzględniając porozumienie paryskie przyjęte na dwudziestej pierwszej sesji Konferencji Stron (COP 21) Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (UNFCCC), która miała miejsce w Paryżu (Francja) w grudniu 2015 r.,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(6),

–  uwzględniając opinię Komitetu Regionów(7),

–  uwzględniając wspólne posiedzenia Komisji Budżetowej i Komisji Gospodarczej i Monetarnej zgodnie z art. 55 Regulaminu,

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu, a także art. 1 ust. 1 lit. e) decyzji Konferencji Przewodniczących z dnia 12 grudnia 2002 r. w sprawie procedury udzielania zgody na sporządzenie sprawozdań z własnej inicjatywy i załącznik 3 do tej decyzji,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej oraz Komisji Gospodarczej i Monetarnej, a także opinie Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii, Komisji Transportu i Turystyki, Komisji Handlu Międzynarodowego, Komisji Kontroli Budżetowej, Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych, Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów, Komisji Rozwoju Regionalnego oraz Komisji Kultury i Edukacji (A8-0200/2017),

1.  zwraca uwagę na dużą lukę inwestycyjną w Europie, której wielkość Komisja szacuje na co najmniej 200–300 mld EUR rocznie; w tym kontekście podkreśla w szczególności zapotrzebowanie w Europie na finansowanie obarczone dużym ryzykiem, szczególnie w takich dziedzinach jak finansowanie MŚP, działalność badawczo-rozwojowa, ICT i infrastruktura transportowa, komunikacyjna i energetyczna, które są niezbędne do utrzymania rozwoju gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu; jest zaniepokojony faktem, że najnowsze dane dotyczące rachunków narodowych nie wskazują na żaden przypływ inwestycji od czasu uruchomienia Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych (EFIS), co prowadzi do obaw, że jeśli sytuacja nie ulegnie zmianie, będzie utrzymywał się ograniczony wzrost gospodarczy i wysokie stopy bezrobocia, zwłaszcza wśród osób młodych i nowego pokolenia; podkreśla, że zamknięcie tej luki inwestycyjnej przez stworzenie środowiska sprzyjającego inwestycjom w niektórych obszarach strategicznych jest kluczowym czynnikiem ożywienia wzrostu gospodarczego, przeciwdziałania bezrobociu, promowania rozwoju silnego, zrównoważonego i konkurencyjnego przemysłu i osiągnięcia długoterminowych celów polityki UE;

2.  podkreśla rolę, jaką odgrywa EFIS w pomocy w rozwiązywaniu problemów i usuwaniu przeszkód związanych z finansowaniem, a także w przeprowadzaniu inwestycji strategicznych, transformacyjnych i produkcyjnych, które wnoszą wysoką wartość dodaną do gospodarki, środowiska i społeczeństwa, w reformowaniu i modernizowaniu gospodarek państw członkowskich, generowaniu wzrostu gospodarczego i tworzenia miejsc pracy w przypadku których nie występuje finansowanie rynkowe mimo wykonalności ekonomicznej, a także we wspieraniu inwestycji prywatnych we wszystkich regionach UE;

3.  przypomina o roli Parlamentu przewidzianej w rozporządzeniu, zwłaszcza w odniesieniu do monitorowania wdrażania EFIS; przyznaje jednak, że jest za wcześnie na opracowanie całościowej, opartej na dowodach oceny końcowej funkcjonowania EFIS i jego skutków dla gospodarki UE, ale jest zdania, że wstępna ocena, oparta na wyczerpujących danych dotyczących wybranych i odrzuconych projektów oraz odnośnych decyzji, ma kluczowe znaczenie dla wskazania obszarów, w których można wprowadzić usprawnienia w ramach EFIS 2.0 i w późniejszym okresie; wzywa Komisję, by przedstawiła kompleksową ocenę, gdy tylko informacje te staną się dostępne;

Dodatkowość

4.  przypomina, że celem EFIS jest zapewnienie dodatkowości przez ułatwienie wyeliminowania niedoskonałości rynku lub sytuacji, w których poziom inwestycji jest niższy od optymalnego, oraz przez wspieranie działań, których nie można przeprowadzić lub nie można przeprowadzić w takim samym zakresie w ramach istniejących instrumentów finansowych Unii lub w ramach źródeł prywatnych bez zaangażowania środków EFIS; zauważa jednak, że istnieje potrzeba dokładniejszego wyjaśnienia koncepcji dodatkowości;

5.  przypomina, że uznaje się, iż projekty wspierane przez EFIS zapewniają dodatkowość, jeżeli mając na celu generowanie zatrudnienia, trwałego wzrostu gospodarczego oraz spójności ekonomicznej, terytorialnej i społecznej, zgodnie z ogólnymi celami określonymi w art. 9 rozporządzenia w sprawie EFIS, obarczone są ryzykiem odpowiadającym działaniom specjalnym EBI w rozumieniu art. 16 Statutu Europejskiego Banku Inwestycyjnego i wytycznych polityki ryzyka kredytowego EBI; przypomina, że projekty wspierane przez EFIS muszą co do zasady charakteryzować się wyższym profilem ryzyka niż projekty wspierane dzięki zwykłym działaniom EBI; podkreśla, że projekty EBI obarczone ryzykiem niższym od minimalnego ryzyka przewidzianego dla specjalnych działań EBI mogą także uzyskać wsparcie z EFIS, ale tylko w przypadku, gdy dla zapewnienia dodatkowości wymagane jest zastosowanie gwarancji UE;

6.  zwraca uwagę, że wszystkie projekty zatwierdzone w ramach EFIS są określane jako „działania specjalne”, podczas gdy w niezależnej ocenie stwierdzono, iż niektóre z nich można było sfinansować bez wykorzystania gwarancji UE;

7.  wzywa Komisję, by we współpracy z EBI i organami struktury zarządzania EFIS sporządziła spis wszystkich działań finansowych EBI wspieranych przez UE, które są objęte kryteriami dodatkowości, oraz by przedstawiła jasne i wyczerpujące uzasadnienia dowodów wskazujących, że projekty nie mogły zostać zrealizowane w inny sposób;

8.  zwraca uwagę, że może zaistnieć sprzeczność między jakościowymi a ilościowymi celami EFIS w tym sensie, że aby osiągnąć cel dla przyciągniętych inwestycji prywatnych, EBI może finansować projekty obarczone mniejszym ryzykiem, będące już przedmiotem zainteresowania inwestorów; stanowczo apeluje do EBI i organów struktury zarządzania EFIS o wprowadzanie rzeczywistej dodatkowości w rozumieniu art. 5 rozporządzenia w sprawie EFIS oraz o zapewnienie, aby w pełni usunięto niedoskonałości rynku i rozwiązano nieoptymalne sytuacje;

9.  apeluje do EBI o zapewnienie przejrzystości w zarządzaniu funduszami oraz w odniesieniu do wkładów publicznych, prywatnych lub pochodzących od stron trzecich, a także o przedstawienie konkretnych danych, m.in. dotyczących konkretnych projektów oraz inwestorów zagranicznych, jak również zwraca uwagę na wymogi sprawozdawcze wobec Parlamentu przewidziane w rozporządzeniu w sprawie EFIS; przypomina, że wszystkie państwa trzecie potencjalnie mogące w przyszłości wnosić wkład do EFIS muszą spełniać wszystkie unijne przepisy w dziedzinie zamówień publicznych, prawa pracy i przepisów dotyczących ochrony środowiska, oraz oczekuje, że decyzje dotyczące finansowania projektów EFIS będą w pełni zgodne z kryteriami społecznymi i środowiskowymi mającymi zastosowanie do projektów EBI;

Tabela wskaźników i wybór projektów

10.  zwraca uwagę, że zgodnie z rozporządzeniem przed wybraniem projektu, który ma uzyskać wsparcie z EFIS, należy poddać go analizie due diligence i procesowi decyzyjnemu w ramach struktur zarządzania zarówno EBI, jak i EFIS; zauważa, że promotorzy projektów oczekują szybkiego otrzymywania informacji zwrotnych i zwiększenia przejrzystości w odniesieniu do zarówno kryteriów wyboru, jak i wielkości oraz rodzaju/transzy ewentualnego wsparcia z EFIS; wzywa do zapewnienia większej przejrzystości, aby bardziej zachęcić promotorów projektów do ubiegania się o wsparcie z EFIS, w tym poprzez udostępnienie tabeli wskaźników wnioskodawcom ubiegającym się o finansowanie z EFIS; apeluje o zwiększenie przejrzystości procesu decyzyjnego w odniesieniu do kryteriów wyboru i wsparcia finansowego oraz o jego przyspieszenie, przy dalszym zapewnieniu solidnej analizy due diligence w celu ochrony zasobów UE; podkreśla, że w celu uproszczenia procesu oceny, w szczególności w odniesieniu do platform inwestycyjnych, należy zachęcać do wspólnej analizy due-diligence ze strony EBI i krajowych banków prorozwojowych lub delegowania przez EBI przedstawicieli do tych banków;

11.  uważa, że kryteria oceny projektów i kwalifikujących się podmiotów powinny zostać doprecyzowane; wnioskuje o przekazanie przez organy zarządzające EFIS dalszych informacji na temat przeprowadzonych ocen wszystkich projektów odpowiednio zatwierdzonych w ramach EFIS, zwłaszcza w odniesieniu do ich dodatkowości, ich wkładu w trwały wzrost gospodarczy oraz ich zdolności w zakresie tworzenia miejsc pracy, zgodnie ze wskazaniem w rozporządzeniu; w odniesieniu do kwalifikujących się podmiotów, wzywa do wprowadzenia ścisłych zasad ładu korporacyjnego dla tego typu podmiotów, tak aby stały się one akceptowalnymi partnerami dla EFI, z poszanowaniem unijnych zasad i standardów Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP);

12.  przypomina, że tabela wskaźników stanowi narzędzie stosowane przez komitet inwestycyjny do określenia priorytetów odnoszących się do wykorzystania gwarancji UE na działania charakteryzujące się wyższą punktacją i wartością dodaną i że musi być wykorzystywana do tego celu przez komitet inwestycyjny; zamierza ocenić, czy tabela i zawarte w niej wskaźniki są odpowiednio kontrolowane, stosowane i wykorzystane; wnioskuje o właściwe stosowanie kryteriów wyboru projektów i zwiększenie przejrzystości tego procesu; przypomina, że zgodnie z załącznikiem do obecnego rozporządzenia przy klasyfikowaniu projektów komitet inwestycyjny musi w jednakowy sposób traktować każdy filar tabeli wskaźników niezależnie od tego, czy dany filar jest oceniany w formie punktacji liczbowej, czy też obejmuje wskaźniki jakościowe i ilościowe, które nie mają charakteru punktacji; ubolewa, że w obecnych tabelach wskaźników filar 3, dotyczący technicznych aspektów projektów, ma takie samo znaczenie jak filary 1 i 2, które odnoszą się do istotniejszych pożądanych wyników; krytykuje fakt, że sam EBI przyznaje, iż eksperci komitetu inwestycyjnego wykorzystują czwarty filar tylko w celach informacyjnych, a nie w do celów podejmowania decyzji; domaga się, aby tabele wskaźników, z wyjątkiem szczególnie chronionych informacji handlowych, były podawane do publicznej wiadomości po podjęciu ostatecznej decyzji w sprawie projektu;

13.  przyjmuje do wiadomości, że przygotowanie nowych innowacyjnych projektów może trwać kilka lat oraz że EBI działa pod presją osiągnięcia celu w wysokości 315 mld EUR, dlatego nie miał wyboru i musiał niezwłocznie uruchomić działania w ramach EFIS; jest jednak zaniepokojony faktem, że dotychczas EBI podczas wdrażania EFIS opierał się głównie na własnym wykazie projektów obejmującym projekty obarczone niewielkim ryzykiem, ograniczając w ten sposób własne działania w zakresie finansowania konwencjonalnego; obawia się, że EFIS nie zapewnia uzupełniającego finansowania innowacyjnych projektów obarczonych dużym ryzykiem; podkreśla, że nawet gdy projekt kwalifikuje się do uznania za działanie specjalne, niekoniecznie oznacza to, że jest on ryzykowny; jednak zaliczenie projektu do działań specjalnych może także wynikać z faktu, że jego finansowanie zostało zorganizowane w sztucznie ryzykowny sposób, co sugeruje, że także projekty o bardzo małym ryzyku mogą z łatwością zostać zaliczone do projektów obarczonych dużym ryzykiem; podkreśla, że nie należy obniżać kryteriów dla projektów wyłącznie po to, by osiągnąć polityczny cel 315 mld EUR przeznaczonych na uruchomione inwestycje;

14.  wnioskuje, aby EBI podał dane szacunkowe dotyczące swojej potencjalnej rocznej zdolności udzielania pożyczek w wymiarze średnioterminowym, z uwzględnieniem EFIS i potencjalnych zmian w przepisach, oraz kontynuował udzielanie pożyczek na poziomie 70–75 mld EUR rocznie, wykorzystując w tym celu zyski, zwroty z programów itp., oraz by stosował EFIS jako narzędzie uzupełniające; zwraca uwagę, że oznaczałoby to zwiększenie zakresu działalności EBI do poziomu wynoszącego łącznie co najmniej 90 mld EUR zamiast 75 mld EUR;

15.  uważa za istotne omówienie problemu, czy efekt dźwigni finansowej na poziomie 15 jest właściwy do tego, by umożliwić EFIS wspieranie wysokiej jakości projektów obarczonych większym ryzykiem i wzywa Komisję do sporządzenia oceny w tym zakresie; przypomina, że ten efekt dźwigni finansowej na poziomie 15 jest oparty na portfelu i odzwierciedla doświadczenie EBI w zakresie finansowania z myślą o usunięciu niedoskonałości rynku; zachęca do rozważenia celów publicznych, które powinny zostać osiągnięte przez EFIS w uzupełnieniu do wymogu dotyczącego zakresu działalności; sugeruje, aby uwzględnione zostały również cele Unii przyjęte na paryskiej konferencji klimatycznej (COP 21); zachęca EBI do upublicznienia dotychczas osiągniętego efektu dźwigni i leżącej u jego podstaw procedury obliczeń;

16.  podkreśla, że projekty na małą skalę często napotykają trudności w dostępie do potrzebnego im finansowania; zauważa z niepokojem, że podmioty realizujące małe projekty wstrzymują się od składania wniosków o finansowanie przez EFIS ze względu na wielkość tych projektów lub uznaje się takie projekty za niekwalifikujące się z tego względu; wskazuje na znaczące skutki, jakie mały projekt mógłby mimo to wywierać w skali kraju lub regionu; podkreśla konieczność wzmocnienia pomocy technicznej zapewnianej przez Europejskie Centrum Doradztwa Inwestycyjnego (ECDI), które jest narzędziem przeznaczonym do doradzania i towarzyszenia promotorom projektów prowadzonych na małą skalę w opracowywaniu i łączeniu tych projektów za pośrednictwem platform inwestycyjnych lub umów ramowych; apeluje do rady kierowniczej o zwrócenie uwagi na tę kwestię i przedstawienie propozycji mających na celu poprawę tej sytuacji;

Zróżnicowanie sektorowe

17.  podkreśla, że EFIS jest instrumentem kierowanym popytem, któremu powinny jednak przyświecać cele polityczne ustanowione w rozporządzeniu i określone przez radę kierowniczą; wzywa do zintensyfikowania działań informacyjnych i dostarczania informacji sektorom, które nie mogły do tej pory w pełni skorzystać z EFIS pomimo istniejącego w nich niezaspokojonego zapotrzebowania na inwestycje; zauważa w tym względzie, że w celu zwiększenia popytu na inwestycje należy podjąć więcej działań w skali makroekonomicznej na szczeblu UE;

18.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że wszystkie sektory określone w rozporządzeniu w sprawie EFIS zostały objęte finansowaniem w ramach EFIS; wskazuje jednak, że niektóre sektory nie są reprezentowane w dostatecznym stopniu, zwłaszcza sektor infrastruktury socjalnej, sektor zdrowia i edukacji, dla których przeznaczono tylko 4 % finansowania zatwierdzonego w ramach EFIS; zwraca uwagę, że może to wynikać z różnych powodów, takich jak np. z brak doświadczenia i know-how ze strony niektórych sektorów w stosowaniu sposobów uzyskiwania dostępu do EFIS lub też z faktu, iż w chwili uruchomienia EFIS oferowały one już lepsze możliwości inwestycyjne pod względem gotowych do realizacji projektów mogących stanowić zabezpieczenie kredytu; w tym kontekście zachęca EBI do dyskusji na temat sposobu poprawy zróżnicowania sektorowego w powiązaniu z celami określonymi w rozporządzeniu, a także kwestii ewentualnego rozszerzenia wsparcia z EFIS na inne sektory;

19.  przypomina, że porozumienie klimatyczne przyjęte przez UE podczas COP 21 wymaga znacznej zmiany w kierunku zrównoważonych inwestycji, które EFIS powinien w pełni wspierać; podkreśla, że inwestycje w ramach EFIS powinny być spójne z tym zobowiązaniem; podkreśla potrzebę lepszego informowania na temat zmiany klimatu;

20.  podkreśla potrzebę zwiększenia odsetka środków przeznaczonych na projekty długoterminowe, takie jak sieci telekomunikacyjne, lub na projekty obarczone względnie dużym ryzykiem, charakteryzującym nowe i najbardziej zaawansowane, dopiero powstające technologie; zwraca uwagę, że inwestycje w infrastrukturę szerokopasmową i 5G, w bezpieczeństwo cybernetyczne, w cyfryzację gospodarki tradycyjnej, w mikroelektronikę, w obliczenia o wysokiej wydajności (HPC) mogą jeszcze bardziej zmniejszyć przepaść cyfrową;

21.  ubolewa nad brakiem limitów koncentracji na początkowym etapie uruchamiania; przypomina, że sektor transportu wniósł największy wkład w fundusz EFIS – 2,2 mld EUR z 8 mld EUR, co stanowi ponad 25 % łącznego funduszu gwarancyjnego; zauważa z zaniepokojeniem, że sektor transportu otrzymał jedynie około 13 % wszystkich inwestycji uruchomionych i udostępnionych dotychczas w ramach obszaru infrastruktury i innowacji EFIS, co znacznie odbiega od wynoszącego 30 % limitu określonego dla każdego poszczególnego sektora; wzywa komitet inwestycyjny do zwrócenia szczególnej uwagi na projekty dotyczące sektora transportu, ponieważ są one nadal w niewielkim stopniu obecne w portfelu inwestycyjnym, a transport odgrywa ważną rolę we wzroście gospodarczym i bezpieczeństwie obywateli;

Ład administracyjno-regulacyjny

22.  zauważa, że struktury zarządzania EFIS zostały w pełni wdrożone w ramach EBI; uważa, że w celu podniesienia skuteczności i odpowiedzialności EFIS należy omówić warianty całkowitego wydzielenia struktury zarządzania EFIS ze struktury zarządzania EBI;

23.  przypomina, że dyrektor zarządzający jest odpowiedzialny za bieżące zarządzanie EFIS, przygotowanie i prowadzenie posiedzeń komitetu inwestycyjnego oraz reprezentację zewnętrzną; przypomina, że dyrektorowi zarządzającemu pomaga w tych czynnościach zastępca dyrektora zarządzającego; wyraża ubolewanie, że w praktyce odpowiednie role, zwłaszcza rola zastępcy dyrektora zarządzającego, nie zostały jasno określone; zachęca EBI do rozważenia bardziej przejrzystego określenia zadań dyrektora zarządzającego i jego zastępcy w celu zapewnienia przejrzystości i rozliczalności; uważa za istotne, aby dyrektor zarządzający, wspierany przez zastępcę, nadal ustalał porządek obrad na posiedzeniach komitetu inwestycyjnego; proponuje ponadto, że dyrektor zarządzający powinien opracować procedury eliminowania potencjalnych konfliktów interesów w komitecie inwestycyjnym, składać sprawozdania radzie kierowniczej i proponować sankcje za naruszenie przepisów, a także środki ich realizacji; uważa, że władza dyrektora zarządzającego i zastępcy dyrektora zarządzającego w zakresie wykonywania tych zadań mogłaby zostać wzmocniona przez przyznanie im większej niezależności od EBI; z tego powodu zachęca EBI do zbadania możliwości zwiększenia niezależności dyrektora zarządzającego i zastępcy dyrektora zarządzającego;

24.  przypomina, że eksperci komitetu inwestycyjnego są odpowiedzialni za wybór projektów EFIS, udzielanie gwarancji UE oraz zatwierdzanie działań z platformami inwestycyjnymi i krajowymi bankami lub instytucjami prorozwojowymi; przypomina ponadto, że są oni niezależni; wyraża w związku z tym zaniepokojenie udokumentowanymi przypadkami konfliktu interesów ze strony członków komitetu inwestycyjnego, których należy za wszelką cenę unikać w przyszłości;

25.  uważa, że procedura wyboru projektów nie jest wystarczająco przejrzysta; podkreśla, że EBI powinien dokonać usprawnień w odniesieniu do procesu ujawniania informacji o projektach zatwierdzonych w ramach EFIS, z podaniem właściwego uzasadnienia dotyczącego dodatkowości i tabeli wskaźników, a także wkładu projektów w osiąganie celów EFIS ze szczególnym podkreśleniem oczekiwanego wpływu działań EFIS na luki inwestycyjne w Unii;

26.  zachęca EBI do rozważenia możliwości zacieśnienia współpracy między komitetem inwestycyjnym a radą kierowniczą za pośrednictwem dyrektora zarządzającego; uważa za istotne, aby dyrektor zarządzający uczestniczył w posiedzeniach rady kierowniczej, co umożliwiło by mu informowanie rady o przyszłych działaniach;

27.  proponuje omówienie środków mających na celu zwiększenie przejrzystości struktur zarządzania EFIS na potrzeby Parlamentu i wprowadzenie do rady kierowniczej kolejnego pełnoprawnego członka wyznaczonego przez Parlament; wzywa organy zarządzające EFIS do aktywnej wymiany informacji z Parlamentem;

Krajowe banki prorozwojowe

28.  przypomina, że ze względu na wiedzę fachową, jaką dysponują, krajowe banki prorozwojowe są zasadniczym czynnikiem decydującym o sukcesie EFIS, ponieważ funkcjonują blisko lokalnych rynków i dobrze je znają; stwierdza, że dotychczas nie wykorzystano w odpowiednim zakresie efektu synergii; zauważa, że istnieje ryzyko wyparcia lokalnych instytucji przez EBI i zachęca EBI do zwiększania możliwości w zakresie przyciągania partnerów na szczeblu krajowym i niższym niż krajowy; wzywa EBI do wspierania wzmacniania istniejących struktur bankowości publicznej, tak aby aktywnie ułatwiać wymianę dobrych praktyk i znajomości rynku między tymi instytucjami; uważa w związku z tym, że krajowe banki prorozwojowe powinny mieć na celu zawieranie umów o współpracy z Europejskim Funduszem Inwestycyjnym (EFI); przyznaje, że EFIS i EBI coraz chętniej realizują transze podporządkowane z krajowymi bankami prorozwojowymi, i wzywa je do kontynuowania tych działań; zachęca Komisję i EBI do omówienia kwestii ewentualnej użyteczności uwzględnienia wiedzy fachowej, jaką dysponują krajowe banki prorozwojowe, przez radę kierowniczą;

Platformy inwestycyjne

29.  przypomina, że należy umożliwić zróżnicowane inwestycje ukierunkowane geograficznie lub tematycznie przez wspieranie finansowania i łączenia projektów i funduszy z różnych źródeł; z zaniepokojeniem zauważa, że pierwszą platformę inwestycyjną utworzono dopiero w trzecim kwartale 2016 r. oraz że to opóźnienie utrudnia zarówno możliwość finansowania z EFIS mniejszych projektów, jak i rozwój projektów transgranicznych; podkreśla potrzebę uproszczenia zasad tworzenia platform inwestycyjnych; zwraca się do EBI i Europejskiego Centrum Doradztwa Inwestycyjnego (ECDI) o promowanie korzystania z platform inwestycyjnych jako sposobu na uzyskanie zróżnicowania inwestycji pod względem geograficznym i tematycznym;

30.  wzywa organy zarządzające EFIS do poświęcenia większej uwagi platformom inwestycyjnym, mając na względzie możliwość uzyskania dzięki nim jak największych korzyści z przezwyciężenia barier inwestycyjnych, zwłaszcza w państwach członkowskich, w których rynki finansowe są słabiej rozwinięte; zachęca EBI do przekazywania zainteresowanym podmiotom, w tym organom krajowym, regionalnym i lokalnym, pełniejszych informacji na temat tych platform oraz warunków i kryteriów ich tworzenia; uznaje rolę władz lokalnych i regionalnych we wskazywaniu projektów strategicznych i zachęcaniu do uczestnictwa w nich;

31.  proponuje dyskusję poświęconą dodatkowym środkom promowania platform inwestycyjnych, takim jak priorytetowe zatwierdzanie projektów przedstawionych za pośrednictwem platformy, łączenie mniejszych projektów i umów grupowych oraz ustanawianie mechanizmów finansowania grup umów; uważa, że należy w szczególności promować platformy transnarodowe, ponieważ wiele projektów energetycznych i cyfrowych ma wymiar transnarodowy;

Instrumenty finansowe

32.  przypomina, że EBI opracował nowe instrumenty finansowe do celów EFIS, aby udostępnić zindywidualizowane produkty na potrzeby finansowania obarczonego dużym ryzykiem; wzywa EBI do dalszego zwiększania wartości dodanej przez koncentrowanie się na bardziej ryzykownych produktach finansowych, takich jak finansowanie podporządkowane i instrumenty rynku kapitałowego; wyraża obawy w związku z krytycznymi uwagami promotorów projektów, którzy twierdzą, że zapewnione instrumenty finansowania nie odpowiadają potrzebom ich projektów (projekty obarczone dużym ryzykiem często wymagają wkładu finansowego na początku w celu uruchomienia inwestycji, a nie przekazywania co roku mniejszych kwot), oraz w związku z faktem, że inwestorzy podkreślają, iż nie są obecnie w stanie uczestniczyć w finansowaniu przez EFIS ze względu na brak odpowiednich niepublicznych instrumentów kapitałowych; zachęca EBI do zbadania tej kwestii we współpracy z promotorami projektów i inwestorami; ponadto zachęca EBI do zbadania, jak rozwój obligacji ekologicznych może zmaksymalizować potencjał EFIS w finansowaniu projektów wywierających pozytywny wpływ na środowisko lub klimat;

Zróżnicowanie geograficzne

33.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że do końca 2016 r. wszystkie 28 państw otrzymało wsparcie z EFIS; odnotowuje jednak z zaniepokojeniem, że do dnia 30 czerwca 2016 r. 15 państw UE otrzymało 91 % wsparcia z EFIS, podczas gdy 13 państw UE otrzymało jedynie 9 % wsparcia z EFIS; wyraża ubolewanie, że ze wsparcia z EFIS skorzystała głównie ograniczona liczba państw, w których luki inwestycyjne są już mniejsze niż średnia unijna; zauważa, że w krajach korzystających często występuje nierówny rozkład geograficzny projektów finansowanych z EFIS; uważa, iż istnieje ryzyko koncentracji terytorialnej i podkreśla potrzebę zwrócenia większej uwagi na regiony słabiej rozwinięte w 28 państwach członkowskich; wzywa EBI do zapewnienia dalszej pomocy technicznej państwom i regionom, które w mniejszym stopniu skorzystały z wsparcia z EFIS;

34.  przyjmuje do wiadomości, że istnieje powiązanie pomiędzy PKB a liczbą zatwierdzonych projektów; przyznaje, że większe państwa członkowskie są w stanie korzystać z bardziej rozwiniętych rynków kapitałowych i z tego względu mają większe szanse na skorzystanie z instrumentu podlegającego zasadom rynkowym, jakim jest EFIS; podkreśla, że mniejsze wsparcie z EFIS w 13 państwach UE można przypisać innym czynnikom, takim jak mała skala projektów, peryferyjne położenie geograficzne danego regionu i konkurencja ze strony europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych; zauważa jednak z niepokojem, że określone państwa odnoszą nieproporcjonalnie duże korzyści, i podkreśla potrzebę dalszego zróżnicowania rozmieszczenia geograficznego, zwłaszcza w kluczowych sektorach, takich jak modernizacja i poprawa wydajności i stabilności gospodarek ukierunkowana przede wszystkim na rozwój technologiczny; zwraca się do Komisji o dalsze badanie i określenie przyczyn obecnego rozmieszczenia geograficznego;

Europejskie Centrum Doradztwa Inwestycyjnego

35.  przywiązuje najwyższą wagę do działalności ECDI; uważa, że jego misja przewidująca działanie jako jeden punkt dostępu do kompleksowej pomocy doradczej i technicznej na wszystkich etapach cyklu projektowego w znacznym stopniu odpowiada na wzrastające zapotrzebowanie organów władzy i promotorów projektów na pomoc i wsparcie techniczne;

36.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że ECDI działa od września 2015 r., przeszedłszy etap szybkiego wdrażania; uznaje, że ze względu na ograniczony okres funkcjonowania i niedobory kadrowe na początkowym etapie nie wszystkie usługi świadczone przez ECDI zostały w pełni rozwinięte, a działalność skupiła się przede wszystkim na zapewnieniu wsparcia w tworzeniu i opracowywaniu projektów, doradztwie w zakresie polityki i analizie projektów; podkreśla potrzebę zatrudnienia przez ECDI ekspertów z różnych dziedzin kompetencji, tak aby zapewnić lepiej ukierunkowane doradztwo, działania komunikacyjne i wsparcie dla sektorów, które nie wykorzystują w pełni możliwości związanych z EFIS;

37.  jest przekonany, że ECDI może odegrać nadrzędną rolę w wyeliminowaniu wielu niedociągnięć we wdrażaniu EFIS; wyraża głębokie przekonanie, że osiągnięcie tego celu wymaga przyjęcia bardziej aktywnej postawy w zapewnianiu pomocy w takich dziedzinach, jak ustanawianie platform inwestycyjnych, także ze względu na ich znaczenie w finansowaniu mniejszych projektów; podkreśla ponadto rolę ECDI w zapewnianiu doradztwa łączącego inne unijne źródła finansowania z EFIS;

38.  podobnie uważa, że ECDI może aktywnie przyczynić się do zróżnicowania geograficznego i sektorowego nie tylko przez świadczenie usług w odniesieniu do wszystkich regionów i większej liczby sektorów, ale także przez wspieranie EBI w podejmowaniu działań; uważa, że ECDI może odegrać istotną rolę w dążeniu do osiągnięcia celu spójności ekonomicznej, terytorialnej i społecznej;

39.  przypomina, że rozporządzenie w sprawie EFIS uprawnia ECDI do wykorzystywania wiedzy lokalnej w celu ułatwienia wsparcia z EFIS w całej Unii; uważa, że konieczne są znaczne ulepszenia w tej dziedzinie, w szczególności ściślejsza współpraca z odpowiednimi instytucjami krajowymi; przywiązuje wielką wagę do świadczenia usług na szczeblu lokalnym, także w celu uwzględnienia szczególnych sytuacji i lokalnych potrzeb, zwłaszcza w państwach, które nie dysponują doświadczonymi krajowymi instytucjami prorozwojowymi lub krajowymi bankami prorozwojowymi; uważa, że uwzględnienie tego aspektu wymaga wzmocnienia powiązań z innymi lokalnymi dostawcami usług;

40.  oczekuje zakończenia przez ECDI procesów rekrutacji i osiągnięcia pełnej liczby pracowników bez dalszego opóźnienia; wyraża jednak wątpliwości, czy przewidywana liczebność personelu ECDI będzie wystarczająca do świadczenia wymaganych usług doradztwa oraz podołania zarówno coraz większemu obciążeniu pracą, jak i rozszerzonym uprawnieniom;

41.  podkreśla, że ECDI musi wzmocnić charakter świadczonych usług, poprawić komunikację oraz podnieść świadomość i wiedzę na temat swojej działalności wśród zainteresowanych podmiotów; uważa, że do osiągnięcia tego celu należy wykorzystać wszystkie odpowiednie kanały komunikacji, w tym na szczeblu krajowym i lokalnym;

Europejski portal projektów inwestycyjnych (EPPI)

42.  wyraża ubolewanie, że Europejski portal projektów inwestycyjnych (EPPI) został uruchomiony przez Komisję dopiero w dniu 1 czerwca 2016 r., niemal rok po przyjęciu rozporządzenia w sprawie EFIS; zwraca uwagę, że portal funkcjonuje, obecnie podając informacje o 139 projektach, ale uważa, że ta sytuacja jest wciąż bardzo daleka od oczekiwań wobec portalu w czasie przyjęcia rozporządzenia w sprawie EFIS;

43.  uważa, że EPPI stanowi dla promotorów projektów łatwą w obsłudze platformę, która ma na celu zwiększenie widoczności ich projektów inwestycyjnych w przejrzysty sposób; uważa jednak, że kluczem do sukcesu portalu jest znaczące zwiększenie jego widoczności, aby był on powszechnie uznawany za użyteczne, niezawodne i skuteczne narzędzie przez zarówno inwestorów, jak i promotorów projektów; wzywa Komisję do aktywnej realizacji tych założeń przez wydatne działania w sferze komunikacji;

44.  zwraca uwagę, że koszty związane z ustanowieniem i rozwojem EPPI, zarządzaniem nim, wspieraniem i utrzymywaniem go oraz odnośnym hostingiem są obecnie pokrywane z budżetu UE w ramach rocznego przydziału środków w wysokości 20 mln EUR przewidzianych dla ECDI; przypomina jednak, że opłaty nakładane na prywatnych promotorów projektów, którzy rejestrują swoje projekty na portalu, stanowią dochody EPPI przeznaczone na określony cel i w przyszłości będą głównym źródłem jego finansowania;

Gwarancja

45.  przypomina, że Unia zapewnia EBI nieodwołalną i bezwarunkową gwarancję obejmującą działania w zakresie finansowania i inwestycji w ramach EFIS; jest przekonany, że gwarancja UE umożliwia EBI podejmowanie większego ryzyka w obszarze infrastruktury i innowacji oraz pozwala na zwiększenie i przyspieszenie finansowania MŚP, spółek o średniej kapitalizacji w ramach programu na rzecz konkurencyjności przedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw, a także funduszy unijnych dla innowatorów wspieranych w ramach obszaru MŚP; jest zdania, że próg w wysokości 25 mln EUR, który wydaje się być wykorzystywany przez EBI do zwykłych operacji kredytowych, nie powinien mieć zastosowania do EFIS, w celu zwiększenia finansowania mniejszych projektów oraz ułatwiania dostępu MŚP i innym potencjalnym beneficjentom;

46.  podkreśla, że ze względu na bardzo intensywne wykorzystywanie środków, które odzwierciedla wysoki popyt na rynku, przyznano dodatkowo 500 mln EUR dla obszaru MŚP z portfela dłużnego obszaru infrastruktury i innowacji zgodnie z obowiązującymi ramami prawnymi; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że ze względu na elastyczność rozporządzenia w sprawie EFIS przyznano dodatkowe finansowanie z korzyścią dla MŚP i spółek o średniej kapitalizacji; zamierza ściśle monitorować udzielanie gwarancji w tych dwóch obszarach; zauważa ponadto, że od dnia 30 czerwca 2016 r. operacje zatwierdzone w obszarze infrastruktury i innowacji wyniosły jedynie 9 % łącznej wartości docelowej;

47.  przypomina, że fundusz gwarancyjny UE jest finansowany przede wszystkim z budżetu UE; bierze pod uwagę wszystkie odpowiednie oceny sugerujące, że obecny wskaźnik rezerw funduszu gwarancyjnego w wysokości 50 % wydaje się ostrożny i rozważny pod względem pokrycia potencjalnych strat oraz że budżet Unii byłby chroniony już po skorygowaniu docelowego wskaźnika do 35 %; zamierza zbadać, czy wnioski o obniżenie docelowego wskaźnika będą miały wpływ na jakość i rodzaj wybranych projektów; podkreśla, że dotychczas nie było przypadków uruchomienia gwarancji z powodu powstania zaległości w związku z działaniami EBI lub EFI;

Przyszłe finansowanie, możliwości funduszu

48.  zwraca uwagę, że Komisja złożyła wniosek dotyczący rozszerzenia EFIS pod względem zarówno czasu trwania, jak i możliwości finansowych, co będzie miało wpływ na budżet UE; wyraża zamiar przedstawienia alternatywnych propozycji finansowania;

49.  przypomina, że zachęcano państwa członkowskie do wniesienia wkładu do EFIS w celu zwiększenia jego możliwości, co pozwoliłoby na wspieranie inwestycji obarczonych większym ryzykiem; wyraża ubolewanie, że pomimo uznania takich inwestycji za działanie jednorazowe w rozumieniu art. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1466/97 z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie wzmocnienia nadzoru pozycji budżetowych oraz nadzoru i koordynacji polityk gospodarczych(8) i art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1467/97 z dnia 7 lipca 1997 r. w sprawie przyspieszenia i wyjaśnienia procedury nadmiernego deficytu(9), państwa członkowskie nie podjęły tej inicjatywy; zwraca się do EBI i Komisji o informację, czy te instytucje podjęły w międzyczasie działania mające na celu przekonanie państw członkowskich do wniesienia wkładu do EFIS oraz czy zdołałyby przyciągnąć innych inwestorów; zachęca Komisję i EBI do wzmożenia działań w tym kierunku;

Komplementarność z innymi unijnymi źródłami finansowania

50.  zwraca uwagę, że wiedza Komisji i EBI o nakładaniu się EFIS i instrumentów finansowych budżetu UE oraz konkurencji między nimi doprowadziła do przyjęcia wytycznych zalecających łączenie finansowania w ramach EFIS i europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych; podkreśla, że w żadnym wypadku łączenie tych dwóch źródeł finansowania nie powinno odbywać się ze szkodą dla wysokości i ukierunkowania finansowania w postaci dotacji z europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych; wskazuje jednak na utrzymujące się różnice w kryteriach kwalifikowalności, przepisach, ramach czasowych sprawozdawczości i stosowaniu przepisów dotyczących pomocy państwa, które utrudniają korzystanie z łączonego finansowania; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Komisja zaczęła zajmować się tymi problemami we wniosku dotyczącym zmiany rozporządzenia finansowego, i ma nadzieję, że niezwłocznie wprowadzi się taką zmianę w celu ułatwienia łącznego korzystania z funduszy przy jednoczesnym ograniczeniu konkurencji między instrumentami i ich nakładania się; uważa, że konieczne są dalsze działania oraz że drugi i trzeci filar planu inwestycji mają kluczowe znaczenie dla osiągnięcia tego celu;

51.  sugeruje, że Komisja powinna przedstawiać w swoich regularnych sprawozdaniach wykaz projektów, które korzystają z łączenia dotacji w ramach instrumentu „Łącząc Europę” z EFIS;

52.  zauważa, że oparte na partnerstwie publiczno-prywatnym (PPP) projekty w dziedzinie infrastruktury transportu powinny zazwyczaj opierać się na zasadzie „użytkownik płaci” w celu odciążenia budżetów publicznych i podatników w związku z budową i utrzymaniem infrastruktury; zauważa, że istotne jest koordynowanie różnych typów finansowania UE w celu dopilnowania, by cele unijnej polityki transportowej zostały osiągnięte w całej UE, i że nie należy promować funduszy typu PPP kosztem funduszy strukturalnych;

Podatki

53.  wyraża głębokie zaniepokojenie faktem, że w niektórych przypadkach EBI za pośrednictwem EFIS wywierał nacisk na wspieranie projektów, które zostały opracowane przy udziale przedsiębiorstw w rajach podatkowych; apeluje do EBI i EFI o powstrzymanie się od wykorzystywania struktur ukierunkowanych na unikanie opodatkowania oraz od angażowania się w ich działalność, co dotyczy w szczególności systemów agresywnego planowania podatkowego, a także od wykorzystywania praktyk niezgodnych z unijnymi zasadami dobrego zarządzania w zakresie podatków określonymi w odpowiednich przepisach UE, w tym w zaleceniach i komunikatach Komisji, i angażowania się w takie praktyki; domaga się, by żaden projekt ani promotor projektu nie mógł być zależny od osoby fizycznej lub prawnej prowadzącej działalność w państwie figurującym na przyszłej wspólnej unijnej liście jurysdykcji podatkowych niechętnych współpracy;

Komunikacja i widoczność

54.  zauważa, że wielu promotorów projektów nie wie o istnieniu EFIS lub nie ma wystarczająco jasnego obrazu tego, co EFIS może im zaoferować, a także jakie są szczegółowe kryteria kwalifikowalności oraz jakie konkretne kroki należy podjąć, składając wniosek o finansowanie; podkreśla, że należy podjąć dalsze działania, w tym zapewnić ukierunkowane, udzielane w języku urzędowym UE, wsparcie techniczne w państwach członkowskich, które w mniejszym stopniu skorzystały z wsparcia z EFIS, w celu podniesienia świadomości na temat tego, czym jest EFIS, konkretnych produktów i usług, jakie ma do zaoferowania, oraz roli platform inwestycyjnych i krajowych banków prorozwojowych;

55.  apeluje, aby wszystkie materiały informacyjne i inne materiały związane z procedurą finansowania, tłumaczyć na wszystkie języki państw członkowskich, tak aby ułatwić pozyskiwanie informacji i dostęp na szczeblu lokalnym;

56.  wyraża zaniepokojenie w związku z faktem, że bezpośrednie wsparcie udzielane pośrednikom finansowym, którzy ponoszą następnie odpowiedzialność za alokację środków finansowych UE, może prowadzić do sytuacji, w których końcowy beneficjent nie będzie wiedział, że korzysta z finansowania z EFIS, i apeluje o znalezienie rozwiązań mających na celu zwiększenie widoczności EFIS; w związku z tym wzywa EBI do uwzględnienia w umowach dotyczących EFIS specjalnej klauzuli wyjaśniającej promotorowi projektu, że otrzymane środki finansowe zostały udzielone z budżetu EFIS/UE;

Rozszerzenie

57.  uznaje, że sam EFIS – i to w ograniczonej skali – prawdopodobnie nie zdoła zlikwidować luki inwestycyjnej w Europie, niemniej jednak stanowi centralny filar planu inwestycji UE i sygnalizuje jej determinację w dążeniu do rozwiązania tej kwestii; wzywa do wnoszenia dalszych wniosków dotyczących sposobów stałego podnoszenia poziomu inwestycji w Europie;

o
o   o

58.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu oraz parlamentom i rządom państw członkowskich.

(1) Dz.U. L 169 z 1.7.2015, s. 1.
(2) http://www.eib.org/attachments/strategies/efsi_2015_report_ep_council_en.pdf
(3) http://www.eib.org/attachments/ev/ev_evaluation_efsi_en.pdf, wrzesień 2016 r.
(4) Sprawozdanie z dnia 14 listopada 2016 r., https://ec.europa.eu/commission/sites/beta-political/files/ey-report-on-efsi_en.pdf'
(5) Dz.U. C 465 z 13.12.2016, s. 1.
(6) Dz.U. C 268 z 14.8.2015, s. 27.
(7) Dz.U. C 195 z 12.6.2015, s. 41.
(8) Dz.U. L 209 z 2.8.1997, s. 1.
(9) Dz.U. C 209 z 2.8.1997, s. 6.


Europejski program na rzecz gospodarki dzielenia się
PDF 541kWORD 66k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 15 czerwca 2017 r. w sprawie europejskiego programu na rzecz gospodarki dzielenia się (2017/2003(INI))
P8_TA(2017)0271A8-0195/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 19 stycznia 2016 r. w sprawie aktu o jednolitym rynku cyfrowym(1),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 26 maja 2016 r. w sprawie strategii jednolitego rynku(2),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 24 listopada 2016 r. w sprawie nowych możliwości dla małych przedsiębiorstw transportowych, w tym modeli biznesowych opartych na współpracy(3),

–  uwzględniając posiedzenie grupy roboczej wysokiego szczebla ds. konkurencyjności i wzrostu, które odbyło się dnia 12 września 2016 r., i dokument konsultacyjny prezydencji poświęcony przedmiotowemu zagadnieniu(4),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 2 czerwca 2016 r. pt. „Europejski program na rzecz gospodarki dzielenia się” (COM(2016)0356),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 25 maja 2016 r. pt. „Platformy internetowe i jednolity rynek cyfrowy. Szanse i wyzwania dla Europy” (COM(2016)0288),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 28 października 2015 r. pt. „Usprawnianie jednolitego rynku: więcej możliwości dla obywateli i przedsiębiorstw” (COM(2015)0550),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 6 maja 2015 r. pt. „Strategia jednolitego rynku cyfrowego dla Europy” (COM(2015)0192),

–  uwzględniając szczyt Rady ds. konkurencyjności z dnia 29 września 2016 r. oraz jego wyniki,

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/123/WE z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącą usług na rynku wewnętrznym(5) („dyrektywa usługowa”),

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/31/WE z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego(6) („dyrektywa o handlu elektronicznym”),

–  having regard to Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/29/WE z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącą nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 2006/2004 („dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”)(7).

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/136/WE z dnia 25 listopada 2009 r. zmieniającą dyrektywę 2002/22/WE w sprawie usługi powszechnej i praw użytkowników związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej, dyrektywę 2002/58/WE dotyczącą przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów(8),

–  uwzględniając dokument roboczy Komisji z dnia 25 maja 2016 r. w sprawie wytycznych dotyczących wdrażania dyrektywy 2005/29/WE o nieuczciwych praktykach handlowych (SWD(2016)0163),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE („ogólne rozporządzenie o ochronie danych”)(9),

–  uwzględniając opinię Komitetu Regionów z dnia 7 grudnia 2016 r. pt. „Gospodarka dzielenia się i platformy internetowe: wspólny punkt widzenia miast i regionów”(10),

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 15 grudnia 2016 r. w sprawie gospodarki dzielenia się(11),

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów oraz opinie Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych, Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii oraz Komisji Transportu i Turystyki (A8-0195/2017),

A.  mając na uwadze, że w ostatnich latach nastąpił szybki rozwój gospodarki dzielenia się, jeśli chodzi o użytkowników, transakcje i dochody, co doprowadziło do zmiany sposobu dostarczania produktów i usług oraz stało się wyzwaniem dla modeli gospodarczych o ugruntowanej pozycji w wielu sektorach;

B.  mając na uwadze, że gospodarka dzielenia się jest społecznie korzystna dla obywateli UE;

C.  mając na uwadze, że małe i średnie przedsiębiorstwa (MŚP) są podstawowym motorem napędowym europejskiej gospodarki oraz że stanowią – na podstawie danych z 2014 r. – 99,8% wszystkich przedsiębiorstw sektora niefinansowego i zapewniają dwie trzecie wszystkich miejsc pracy;

D.  mając na uwadze, że jedynie 1,7% przedsiębiorstw w UE w pełni wykorzystuje zaawansowane technologie cyfrowe, a 41% wcale z nich nie korzysta; mając na uwadze, że jeśli UE ma utrzymać i poprawić swoją konkurencyjność, kluczowe znaczenie ma cyfryzacja wszystkich sektorów;

E.  mając na uwadze, że z badania przeprowadzonego niedawno przez Komisję wynika, iż 17% europejskich konsumentów korzysta z usług świadczonych w ramach gospodarki dzielenia się, a 52% wie o tym, że tego rodzaju usługi są oferowane(12);

F.  mając na uwadze, że nie istnieją oficjalne dane statystyczne dotyczące wielkości zatrudnienia w ramach gospodarki dzielenia się;

G.  mając na uwadze, że gospodarka dzielenia się oferuje możliwości dostępu do rynku pracy dla ludzi młodych, migrantów, pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu i seniorów;

H.  mając na uwadze, że modele gospodarki dzielenia się mogą pomóc w zwiększaniu udziału kobiet w rynku pracy i gospodarce poprzez tworzenie elastycznych form przedsiębiorczości i zatrudnienia;

I.  mając na uwadze, że choć niedawny komunikat Komisji pt. „Europejski program na rzecz gospodarki dzielenia się” stanowi dobry punkt wyjścia dla skutecznego wsparcia i uregulowania tego sektora, istnieje potrzeba uwzględnienia kwestii równości płci i odpowiedniego stosowania przepisów dotyczących przeciwdziałania dyskryminacji w kontekście dalszej analizy i zaleceń w tej dziedzinie;

J.  mając na uwadze, że promowanie sprawiedliwości społecznej i ochrony socjalnej w rozumieniu art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej i art. 9 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej to także cel rynku wewnętrznego UE;

Uwagi ogólne

1.  z zadowoleniem przyjmuje komunikat w sprawie europejskiego programu na rzecz gospodarki dzielenia się i podkreśla, że powinien on stanowić pierwszy krok na drodze ku lepiej wyważonej, szerzej zakrojonej i ambitniejszej strategii UE na rzecz gospodarki dzielenia się;

2.  uważa, że rozwijana w odpowiedzialny sposób gospodarka dzielenia się stwarza wiele możliwości dla obywateli i konsumentów, którzy korzystają z większej konkurencji, usług dostosowanych do potrzeb, większego wyboru i niższych cen; podkreśla, że wzrost w tym sektorze jest napędzany przez konsumentów i umożliwia im odgrywanie aktywniejszej roli;

3.  podkreśla potrzebę umożliwienia rozwoju przedsiębiorstwom poprzez usuwanie przeszkód oraz unikanie dublowania i fragmentacji, które to zjawiska hamują rozwój transgraniczny;

4.  zachęca państwa członkowskie do zadbania o jasność prawa oraz apeluje o niepostrzeganie gospodarki dzielenia się jako zagrożenia dla gospodarki tradycyjnej; podkreśla znaczenie uregulowania gospodarki dzielenia się w taki sposób, aby ułatwiać i stwarzać możliwości, a nie ograniczać;

5.  zgadza się z poglądem, że gospodarka dzielenia się stwarza nowe i interesujące możliwości w zakresie przedsiębiorczości, generuje miejsca pracy i wzrost oraz często odgrywa istotną rolę nie tylko w poprawie efektywności systemu gospodarczego, lecz również czyni go bardziej zrównoważonym pod względem społecznym i środowiskowym oraz umożliwia lepszą alokację zasobów i aktywów, które w przeciwnym razie byłyby słabo wykorzystywane, a tym samym przyczynia się do przejścia na gospodarkę o obiegu zamkniętym;

6.  jednocześnie uznaje, że gospodarka dzielenia się może wywierać przemożny wpływ na od dawna utrwalone modele biznesowe w wielu strategicznych sektorach, takich jak transport, zakwaterowanie, gastronomia, usługi, sprzedaż detaliczna i finanse; rozumie wyzwania wynikające z istnienia różnych norm prawnych dla podobnych podmiotów gospodarczych; uważa, że gospodarka dzielenia sią wzmacnia pozycję konsumentów, stwarza nowe możliwości zatrudnienia oraz może ułatwiać przestrzeganie przepisów prawa podatkowego, niemniej jednak podkreśla, jak ważne jest, aby zadbać o wysoki poziom ochrony konsumentów oraz przestrzeganie praw pracowników i przepisów prawa podatkowego; uznaje, że gospodarka dzielenia się wpływa na środowiska zarówno miejskie, jak i wiejskie;

7.  zwraca uwagę na brak jasności wśród przedsiębiorców, konsumentów i władz co do stosowania w niektórych dziedzinach obowiązujących uregulowań, a tym samym na potrzebę zajęcia się problemem szarych stref regulacyjnych, a także wyraża zaniepokojenie z powodu zagrożenia fragmentacją jednolitego rynku; zdaje sobie sprawę, że w przypadku nieodpowiedniego zarządzania zmiany te mogą skutkować niepewnością prawa w odniesieniu do obowiązujących przepisów i ograniczeniami w korzystaniu z praw indywidualnych i z praw w dziedzinie ochrony konsumentów; uważa, że regulacje muszą spełniać swoje zadanie w epoce cyfrowej oraz jest głęboko zaniepokojony negatywnym wpływem niepewności prawa i złożoności przepisów na europejskie przedsiębiorstwa typu start-up i organizacje non profit zaangażowane w gospodarkę dzielenia się;

8.  uważa, że zadbanie o dynamiczne, jasne i w stosownych przypadkach zharmonizowane otoczenie prawne oraz zapewnienie równych warunków działania to zasadniczy warunek wstępny mający znaczenie dla rozkwitu gospodarki dzielenia się w UE;

Gospodarka dzielenia się w UE

9.  podkreśla potrzebę postrzegania gospodarki dzielenia się nie tylko jako zbioru nowych modeli biznesowych w celu oferowania towarów i usług, lecz również jako nowej formy integracji gospodarki i społeczeństwa, w ramach której podstawą oferowanych usług jest różnorodność relacji umożliwiających łączenie stosunków gospodarczych ze społecznymi oraz tworzących nowe formy społeczności i nowe modele działalności gospodarczej;

10.  zwraca uwagę, że gospodarka dzielenia się w Europie ma szereg specyficznych cech, co odzwierciedla również strukturę europejskiego biznesu złożoną w głównej mierze z MŚP i mikroprzedsiębiorstw; podkreśla potrzebę zadbania o otoczenie biznesowe sprzyjające rozwojowi platform współpracy i uzyskiwaniu przez nie wysokiego stopnia konkurencyjności na rynku globalnym;

11.  zauważa, że przedsiębiorcy europejscy wykazują dużą skłonność do tworzenia platform współpracy dla celów społecznych, a także odnotowuje rosnące zainteresowanie gospodarką dzielenia się opartą na modelach przedsiębiorczości spółdzielczej;

12.  podkreśla, jak ważne jest zapobieganie wszelkim formom dyskryminacji, aby zapewnić skuteczny i równy dostęp do usług społecznościowych;

13.  uważa, że usługi oferowane w ramach gospodarki dzielenia się, które są publicznie reklamowane i oferowane z nastawieniem na zysk, podlegają dyrektywie Rady 2004/113/WE z dnia 13 grudnia 2004 r. wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do towarów i usług(13) oraz dostarczania towarów i usług, w związku z czym powinny być zgodne z zasadą równego traktowania kobiet i mężczyzn;

Ramy prawne UE – partnerzy społecznościowi, konsumenci i platformy współpracy

14.  zauważa, że choć niektóre sektory gospodarki dzielenia się są objęte regulacjami, w tym również na szczeblu lokalnym i krajowym, to jednak inne sektory mogą znajdować się w szarej strefie regulacyjnej, gdyż nie zawsze jest całkowicie jasne, które przepisy UE mają zastosowanie, a to z kolei prowadzi do istotnych różnic między państwami członkowskimi z powodu przepisów krajowych, regionalnych i lokalnych oraz orzecznictwa, a także skutkuje fragmentacją jednolitego rynku;

15.  z zadowoleniem przyjmuje plany Komisji dotyczące zajęcia się obecnym rozdrobnieniem, lecz ubolewa, że w swoim komunikacie nie wyjaśniła ona wystarczająco precyzyjnie możliwości stosowania obowiązującego prawodawstwa UE w odniesieniu do różnych modeli gospodarki dzielenia się; podkreśla potrzebę wzmocnienia środków podejmowanych przez państwa członkowskie z myślą o egzekwowaniu obowiązujących przepisów oraz wzywa Komisję do podjęcia działań w celu ustanowienia ram egzekwowania przepisów, które to ramy stanowiłyby wsparcie dla państw członkowskich w czynionych przez nie staraniach, zwłaszcza w odniesieniu do dyrektywy usługowej i dorobku prawnego w zakresie prawa konsumenckiego; wzywa Komisję do wykorzystania w tym celu wszelkich dostępnych narzędzi, łącznie z postępowaniem w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, ilekroć stwierdzone zostanie niewłaściwe lub niewystarczające wdrożenie przepisów;

16.  podkreśla, że zgodnie z traktatami i prawem wtórnym wymogi dostępu do rynku dla platform współpracy i usługodawców społecznościowych muszą być niezbędne, uzasadnione i proporcjonalne, a także proste i jasne; podkreśla, że w ramach tej oceny należy brać pod uwagę, czy usługi świadczą fachowcy czy osoby prywatne, dzięki czemu partnerzy zaangażowani w świadczenie usług społecznościowych będą podlegać lżejszym wymogom prawnym, a jednocześnie zapewnione zostaną wysokie standardy jakości i wysoki poziom ochrony konsumentów oraz uwzględnione różnice sektorowe;

17.  uznaje potrzebę rozwoju przedsiębiorstw o ugruntowanej pozycji, nowych operatorów oraz usług związanych z platformami cyfrowymi i gospodarką dzielenia się w warunkach sprzyjających zdrowej konkurencji i prowadzeniu działalności gospodarczej oraz w atmosferze przejrzystości w odniesieniu do zmian ustawodawczych; zgadza się, że dokonując oceny wymogów dostępu do rynku w kontekście dyrektywy usługowej, państwa członkowskie powinny uwzględniać specyficzne cechy przedsiębiorstw działających w ramach gospodarki dzielenia się;

18.  wzywa Komisję do współpracy z państwami członkowskimi w celu opracowania dalszych wytycznych dotyczących określenia skutecznych kryteriów rozróżniania między partnerami społecznościowymi a fachowcami, co ma kluczowe znaczenie dla sprawiedliwego rozwoju gospodarki dzielenia się; zwraca uwagę, że wytyczne te powinny gwarantować jasność i pewność prawa oraz uwzględniać m.in. różnice w przepisach obowiązujących w państwach członkowskich i ich rzeczywistość gospodarczą, na którą składają się takie elementy jak poziom dochodów, charakterystyczne cechy sektorów, sytuacja mikroprzedsiębiorstw i małych przedsiębiorstw oraz zarobkowy cel prowadzonej działalności; jest zdania, że dobrym rozwiązaniem byłoby ustanowienie zbioru ogólnych zasad i kryteriów na szczeblu UE oraz zbioru odpowiednich wartości progowych na szczeblu krajowym, a także wzywa Komisję do przeprowadzenia w tym celu odpowiedniej analizy;

19.  zwraca uwagę, że choć ustanowienie wartości progowych może prowadzić do odpowiedniego rozgraniczenia między partnerami społecznościowymi a przedsiębiorstwami, to jednocześnie może doprowadzić do nierówności między mikroprzedsiębiorstwami i małymi przedsiębiorstwami z jednej strony a partnerami społecznościowymi z drugiej strony; uważa, że należy zalecić równe warunki działania między porównywalnymi kategoriami usługodawców; apeluje o wyeliminowanie zbędnych obciążeń regulacyjnych i o zniesienie nieuzasadnionych wymogów dostępu do rynku dla wszystkich podmiotów gospodarczych, zwłaszcza dla mikroprzedsiębiorstw i małych przedsiębiorstw, gdyż hamuje to również innowacje;

20.  z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Komisji dotyczącą zapewnienia adekwatności prawa konsumenckiego oraz zapobiegania nadużywaniu gospodarki dzielenia się w celu obchodzenia przepisów; uważa, że konsumenci powinni cieszyć się wysokim poziomem skutecznej ochrony bez względu na to, czy usługodawcami są partnerzy społecznościowi czy profesjonaliści, a w szczególności podkreśla wagę ochrony konsumentów w przypadku transakcji zawieranych między partnerami społecznościowymi, choć przyznaje, że pewna forma ochrony możliwa jest na zasadzie samoregulacji;

21.  apeluje o podejmowanie działań gwarantujących pełne stosowanie przepisów w zakresie ochrony konsumentów i stałą zgodność z nimi w przypadku podmiotów okazjonalnie świadczących usługi w stopniu równym lub porównywalnym z profesjonalnymi usługodawcami;

22.  zauważa, że konsumenci powinni mieć dostęp do informacji o tym, czy na oceny innych użytkowników usługi nie wpływa usługodawca, na przykład w formie płatnej reklamy;

23.  zwraca uwagę na potrzebę większej jasności w kwestii zabezpieczeń dla konsumentów w przypadku sporów oraz apeluje, aby w ramach platform współpracy zadbać o skuteczne procedury dochodzenia roszczeń i rozstrzygania sporów, co ułatwi konsumentom korzystanie z przysługujących im praw;

24.  podkreśla, że modele biznesowe w ramach gospodarki dzielenia się opierają się w dużej mierze na reputacji oraz że przejrzystość ma tu zasadnicze znaczenie; uważa, że w wielu przypadkach modele biznesowe w ramach gospodarki dzielenia się wzmacniają pozycję konsumentów i umożliwiają im odgrywanie aktywnej roli dzięki wsparciu technologicznemu; podkreśla, że w gospodarce dzielenia się przepisy dotyczące ochrony konsumentów potrzebne są zwłaszcza tam, gdzie występują podmioty dominujące rynek, asymetria informacji lub brak wyboru czy konkurencji; podkreśla znaczenie zagwarantowania konsumentom odpowiednich informacji o systemie prawnym obowiązującym w przypadku każdej transakcji oraz o powiązanych prawach i obowiązkach prawnych;

25.  wzywa Komisję do dokładniejszego i jak najszybszego wyjaśnienia systemu odpowiedzialności w ramach platform współpracy, aby sprzyjać odpowiedzialnym formom postępowania oraz promować przejrzystość i pewność prawa, a tym samym zwiększać zaufanie użytkowników; w szczególności dostrzega brak pewności co do tego, czy usługa podstawowa jest świadczona w ramach danej platformy czy też platforma oferuje jedynie usługę społeczeństwa informacyjnego w rozumieniu dyrektywy o handlu elektronicznym; wobec tego wzywa Komisję do przedstawienia dodatkowych wytycznych dotyczących tych aspektów oraz do rozważenia, czy potrzebne są dalsze działania, aby poprawić skuteczność ram regulacyjnych; jednocześnie zachęca operatorów platform współpracy do dobrowolnego podejmowania w tym celu odpowiednich środków;

26.  wzywa Komisję do dalszej kontroli prawodawstwa UE w celu ograniczenia niepewności i zagwarantowania większej pewności prawa w odniesieniu do przepisów mających zastosowanie do modeli biznesowych opartych na współpracy, a ponadto wzywa ją do oceny, czy nowe lub zmienione zasady spełniają swoje zadanie, zwłaszcza w odniesieniu do aktywnych pośredników i udzielanych przez nich informacji, wymogów dotyczących przejrzystości, niewykonania zobowiązań i odpowiedzialności;

27.  uważa, że wszelkie nowe ramy regulacyjne powinny zwiększać zdolność platform w zakresie samoregulacji i stosowania mechanizmów wzajemnej oceny, gdyż obydwa te rozwiązania okazały się skuteczne i uwzględniają zadowolenie konsumentów z usług społecznościowych; jest przekonany, że same platformy współpracy mogą odgrywać aktywną rolę w tworzeniu takiego nowego otoczenia regulacyjnego poprzez korygowanie asymetrycznych informacji, zwłaszcza za pośrednictwem mechanizmów ochrony reputacji w otoczeniu cyfrowym, mających na celu budowanie zaufania użytkowników; jednocześnie zauważa, że zdolność platform współpracy do samoregulacji nie zastępuje potrzeby stosowania obowiązujących przepisów takich jak dyrektywa usługowa, dyrektywa o handlu elektronicznym, unijne prawo konsumenckie i ewentualnie inne odnośne przepisy;

28.  uważa wobec tego, że cyfrowe mechanizmy budowania zaufania stanowią istotny element gospodarki dzielenia się; z zadowoleniem przyjmuje wszelkie wysiłki i inicjatywy podejmowane przez operatorów platform współpracy w celu zapobiegania zakłóceniom, wzmacniania zaufania do mechanizmów sporządzania ratingów i ocen oraz w celu poprawiania ich przejrzystości, określania wiarygodnych kryteriów reputacji, wprowadzania gwarancji lub ubezpieczeń, weryfikowania tożsamości partnerów społecznościowych i konsumentów oraz opracowywania bezpiecznych i przejrzystych systemów płatności; uważa, że owe nowe możliwości technologiczne, takie jak dwustronne mechanizmy oceny, niezależna kontrola ratingów i dobrowolne przyjmowanie systemów certyfikacji, to dobre przykłady działań służących zapobieganiu nadużyciom, manipulacjom, oszustwom i fałszywym informacjom zwrotnym; zachęca operatorów platform współpracy do wzorowania się na najlepszych praktykach oraz do informowania o obowiązkach prawnych użytkowników takich platform;

29.  zwraca uwagę, że niezwykle ważne jest wyjaśnianie sposobów funkcjonowania systemów automatycznego podejmowania decyzji w oparciu o algorytmy, aby zagwarantować sprawiedliwość i przejrzystość tych algorytmów; zwraca się do Komisji o zbadanie tej kwestii również pod kątem unijnego prawa w zakresie konkurencji; wzywa Komisję do współpracy z państwami członkowskimi, sektorem prywatnym i odpowiednimi organami regulacyjnymi w celu ustalenia skutecznych kryteriów ustanawiania zasad odpowiedzialności za algorytmy dla platform współpracy funkcjonujących w oparciu o informacje;

30.  podkreśla potrzebę oceny wykorzystywania danych, jeżeli może ono mieć różne skutki w odniesieniu do różnych grup społecznych, aby zapobiegać dyskryminacji i weryfikować potencjalne szkody dla prywatności będące wynikiem korzystania z dużych zbiorów danych; przypomina, że UE opracowała już kompleksowe ramy ochrony danych w ogólnym rozporządzeniu o ochronie danych i wobec tego apeluje do operatorów platform współpracy o niezaniedbywanie kwestii ochrony danych oraz o udostępnianie usługodawcom i użytkownikom przejrzystych informacji o zgromadzonych danych osobowych i sposobie ich przetwarzania;

31.  zauważa, że wiele przepisów dorobku prawnego UE ma już zastosowanie do gospodarki dzielenia się; wzywa Komisję do oceny potrzeby dalszego rozwijania unijnych ram prawnych w celu zapobieżenia dalszej fragmentacji jednolitego rynku w zgodzie z zasadami lepszego stanowienia prawa i doświadczeniami państw członkowskich; uważa, że w miarę potrzeby ramy te należy zharmonizować oraz że powinny one być elastyczne i neutralne pod względem technologicznym, a także nie powinny ulegać dezaktualizacji oraz powinny stanowić połączenie ogólnych zasad i konkretnych przepisów w uzupełnieniu ewentualnie niezbędnych regulacji sektorowych;

32.  podkreśla znaczenie spójnego ustawodawstwa, aby zagwarantować sprawne funkcjonowanie rynku wewnętrznego dla wszystkich podmiotów, a także wzywa Komisję do ochrony obecnych zasad i przepisów dotyczących praw pracowników i konsumentów, zanim wprowadzone zostanie nowe ustawodawstwo, które mogłoby doprowadzić do fragmentacji rynku wewnętrznego;

Konkurencja a przestrzeganie przepisów prawa podatkowego

33.  wyraża zadowolenie, że pojawienie się gospodarki dzielenia się doprowadziło do nasilenia konkurencji i zmusiło istniejące podmioty do skoncentrowania się na rzeczywistych potrzebach konsumentów; zachęca Komisję do wspierania równych warunków konkurencji między platformami współpracy w przypadku porównywalnych usług, a także między takimi platformami a przedsiębiorstwami tradycyjnymi; podkreśla znaczenie identyfikowania i usuwania przeszkód dla powstawania i dalszego rozwoju przedsiębiorstw opartych na współpracy, a zwłaszcza przedsiębiorstw typu start-up; w tym kontekście podkreśla potrzebę swobodnego przepływu danych, a także konieczność zagwarantowania możliwości przenoszenia danych oraz ich interoperacyjności, co ułatwia przenoszenie się z jednej platformy do innej i zapobiega uzależnieniu od jednego dostawcy, a ponadto zwraca uwagę, że są to kluczowe elementy otwartej i uczciwej konkurencji służące wzmacnianiu pozycji użytkowników platform współpracy, przy czym jednocześnie uwzględnia się uzasadnione interesy wszystkich podmiotów rynkowych oraz chroni informacje o użytkownikach i dane osobowe;

34.  wyraża zadowolenie z powodu lepszej identyfikowalności transakcji gospodarczych dzięki platformom online z myślą o zagwarantowaniu przestrzegania i egzekwowania przepisów prawa podatkowego, ale jest zaniepokojony dotychczasowymi trudnościami w niektórych sektorach; podkreśla, że gospodarka dzielenia się nigdy nie powinna być sposobem na unikanie zobowiązań podatkowych; ponadto podkreśla pilną potrzebę współpracy między właściwymi organami a platformami współpracy w dziedzinie przestrzegania przepisów prawa podatkowego i poboru podatków; zauważa, że niektóre państwa członkowskie zajęły się tymi kwestiami, a także odnotowuje udaną współpracę publiczno-prywatną w tym zakresie; apeluje do Komisji o ułatwienie wymiany sprawdzonych praktyk między państwami członkowskimi przy współudziale właściwych organów i zainteresowanych stron oraz o przedstawienie skutecznych i innowacyjnych rozwiązań służących poprawie przestrzegania i egzekwowania przepisów prawa podatkowego, również z myślą o wyeliminowaniu ryzyka transgranicznych oszustw podatkowych; w związku z tym zwraca się do operatorów platform współpracy o przyjęcie aktywnej postawy; zachęca państwa członkowskie do współpracy z myślą o sprecyzowaniu zestawu informacji, jakie różne podmioty gospodarcze działające w obrębie gospodarki dzielenia się muszą przekazywać organom podatkowym w ramach podatkowych obowiązków informacyjnych, zgodnie z przepisami krajowymi;

35.  zgadza się, że przedsiębiorstwa świadczące porównywalne usługi, czy to w ramach gospodarki tradycyjnej czy też gospodarki dzielenia się, powinny mieć funkcjonalnie podobne obowiązki podatkowe, a także uważa, iż podatki należy płacić tam, gdzie generowane są zyski i gdzie nie chodzi jedynie o wypracowanie udziału w kosztach, przy czym należy przestrzegać zasady pomocniczości oraz krajowych i lokalnych przepisów podatkowych;

Wpływ na rynek pracy i prawa pracownicze

36.  podkreśla, że rewolucja cyfrowa ma przemożny wpływ na rynek pracy oraz że nowe tendencje w gospodarce dzielenia się są częścią aktualnego trendu dającego się zaobserwować w kontekście cyfryzacji społeczeństwa;

37.  jednocześnie zauważa, że gospodarka dzielenia się otwiera nowe możliwości oraz wprowadza nowe i elastyczne sposoby znajdowania zatrudnienia dla wszystkich użytkowników, zwłaszcza dla osób samozatrudnionych, bezrobotnych i oddalonych obecnie od rynku pracy, a także osób, które bez tych możliwości nie byłyby w stanie odnaleźć się na rynku pracy, a przez to może ona służyć jako klucz do integracji na rynku pracy, szczególnie w przypadku ludzi młodych i grup zmarginalizowanych; zwraca jednak uwagę, że w pewnych okolicznościach zmiany te mogą również prowadzić do sytuacji niegwarantujących pewności zatrudnienia; wyraźnie wskazuje na niezbędną elastyczność rynku pracy z jednej strony oraz na konieczność ekonomicznego i społecznego zabezpieczenia pracowników z drugiej strony w zgodzie ze zwyczajami i tradycjami państw członkowskich;

38.  wzywa Komisję do zbadania, w jakim stopniu przepisy obowiązujące na szczeblu Unii mają zastosowanie do cyfrowego rynku pracy, oraz do zapewnienia ich odpowiedniego wdrożenia i egzekwowania; apeluje do państw członkowskich, aby we współpracy z partnerami społecznymi i innymi właściwymi podmiotami dokonały oceny – w sposób proaktywny oparty na logice przewidywania – konieczności modernizacji obowiązujących przepisów, łącznie z systemami zabezpieczenia społecznego, tak aby być na bieżąco ze zmianami technologicznymi, a jednocześnie zapewnić ochronę pracowników; apeluje do Komisji i państw członkowskich o skoordynowanie systemów zabezpieczenia społecznego w celu zapewnienia możliwości przenoszenia świadczeń i sumowania okresów zgodnie z przepisami unijnymi i krajowymi; zachęca partnerów społecznych do aktualizowania układów zbiorowych w stosownych przypadkach, aby zachować obowiązujące standardy ochrony w cyfrowym świecie pracy;

39.  zwraca uwagę na kluczowe znaczenie ochrony praw pracowniczych w sektorze usług społecznościowych, przede wszystkim prawa pracowników do organizowania się, negocjowania układów zbiorowych i podejmowania działań zbiorowych w zgodzie z przepisami i praktykami krajowymi; przypomina, że w oparciu o zasadę pierwszeństwa faktów wszystkich pracowników w gospodarce dzielenia się można podzielić na pracowników zatrudnionych lub samozatrudnionych i należy ich odpowiednio sklasyfikować; wzywa państwa członkowskie i Komisję do zadbania – w zakresie przysługujących im odpowiednio kompetencji – o uczciwe warunki pracy oraz odpowiednią ochronę prawną i socjalną dla wszystkich pracowników w gospodarce dzielenia się bez względu na ich status;

40.  wzywa Komisję do opublikowania wytycznych w zakresie zastosowania prawa Unii do poszczególnych rodzajów modeli biznesowych wykorzystujących platformy, aby wyeliminować w stosownych przypadkach luki regulacyjne w obszarze zatrudnienia i zabezpieczenia społecznego; uważa, że duży potencjał gospodarki platform w zakresie przejrzystości umożliwia skuteczną identyfikowalność, co jest zgodne z celem dotyczącym egzekwowania obowiązujących przepisów; apeluje do państw członkowskich o prowadzenie wystarczających inspekcji pracy w odniesieniu do platform internetowych i o nakładanie kar w przypadku naruszenia przepisów, zwłaszcza w związku z warunkami pracy i zatrudnienia, a także specjalnymi wymogami dotyczącymi kwalifikacji; wzywa Komisję i państwa członkowskie do zwrócenia szczególnej uwagi na pracę nierejestrowaną i fikcyjne samozatrudnienie w tym sektorze oraz do umieszczenia gospodarki platform w programie europejskiej platformy zwalczania pracy nierejestrowanej; zwraca się do państw członkowskich o uruchomienie wystarczających środków na przeprowadzanie inspekcji;

41.  podkreśla, jak ważne jest zadbanie o prawa podstawowe oraz odpowiednią ochronę socjalną coraz większej liczby pracowników samozatrudnionych, którzy odgrywają kluczową rolę w gospodarce dzielenia się, w tym o prawo do negocjowania układów zbiorowych i podejmowania działań zbiorowych, również w odniesieniu do kwestii wynagrodzenia;

42.  zachęca państwa członkowskie do uznania, że gospodarka dzielenia się przyniesie również zakłócenia, a zatem wzywa do przygotowania środków amortyzujących dla niektórych sektorów oraz do wspierania szkoleń i zwolnień monitorowanych;

43.  podkreśla, jak ważne jest, aby pracownicy platform współpracy mogli czerpać korzyści z możliwości przenoszenia ratingów i ocen, które decydują o ich wartości na rynku cyfrowym, a także wskazuje na znaczenie łatwego przekazywania i gromadzenia ratingów i ocen w ramach różnych platform przy jednoczesnym poszanowaniu zasad dotyczących ochrony danych i prywatności wszystkich zaangażowanych stron; zwraca uwagę na możliwość stosowania nieuczciwych i arbitralnych praktyk w odniesieniu do ocen internetowych, co może mieć wpływ na warunki pracy i wynagrodzenie pracowników platform współpracy oraz ich zdolność do otrzymania zatrudnienia; uważa, że mechanizmy sporządzania ratingów i ocen należy opracowywać w sposób gwarantujący przejrzystość oraz że pracowników należy informować o ogólnych kryteriach stosowanych podczas opracowywania takich mechanizmów i przeprowadzać z nimi konsultacje w tej sprawie na odpowiednim szczeblu i zgodnie z prawem państw członkowskich;

44.  podkreśla znaczenie aktualnych umiejętności w zmieniającym się krajobrazie zatrudnienia, a także znaczenie, jakie ma zapewnienie wszystkim pracownikom możliwości posiadania odpowiednich umiejętności wymaganych w gospodarce cyfrowej i społeczeństwie cyfrowym; zachęca Komisję, państwa członkowskie i podmioty działające w ramach gospodarki dzielenia się do udostępniania szkoleń w ramach uczenia się przez całe życie i rozwoju umiejętności cyfrowych; uważa, że potrzebne są publiczne i prywatne inwestycje oraz możliwości finansowania z myślą o uczeniu i szkoleniu się przez całe życie, w szczególności dla mikroprzedsiębiorstw i małych przedsiębiorstw;

45.  podkreśla, jak ważne są telepraca i inteligentna organizacja pracy w gospodarce dzielenia się, i w związku z tym wskazuje na konieczność traktowania takiego modelu pracy na równi z modelem tradycyjnym;

46.  wzywa Komisję do zbadania, w jakim stopniu dyrektywa w sprawie pracy tymczasowej (2008/104/WE(14)) ma zastosowanie do konkretnych platform internetowych; uważa, że struktura wielu pośredniczących platform internetowych przypomina agencje pracy tymczasowej (trójstronny stosunek umowny między pracownikiem tymczasowym a pracownikiem platformy, między agencją pracy tymczasowej a platformą internetową oraz między przedsiębiorstwem użytkownika a klientem);

47.  wzywa krajowe publiczne służby zatrudnienia i sieć EURES do lepszego przekazywania informacji na temat możliwości oferowanych przez gospodarkę dzielenia się;

48.  wzywa Komisję, państwa członkowskie i partnerów społecznych do udostępniania pracownikom platform odpowiednich informacji dotyczących warunków pracy i zatrudnienia oraz praw pracowniczych, a także ich stosunku pracy zarówno w odniesieniu do platform, jak i użytkowników; uważa, że platformy powinny odgrywać aktywną rolę w udostępnianiu użytkownikom i pracownikom informacji na temat obowiązujących przepisów z myślą o przestrzeganiu wymogów prawnych;

49.  zwraca uwagę na brak danych dotyczących zmian w sferze zatrudnienia, spowodowanych przez gospodarkę dzielenia się; wzywa państwa członkowskie i Komisję do gromadzenia – również we współpracy z partnerami społecznymi – wiarygodniejszych i obszerniejszych danych na ten temat oraz zachęca państwa członkowskie do zlecenia już istniejącym właściwym organom krajowym zadania polegającego na monitorowaniu i ocenianiu trendów pojawiających się na społecznościowym rynku pracy; podkreśla w tym kontekście znaczenie wymiany informacji i najlepszych praktyk między państwami członkowskimi; podkreśla znaczenie monitorowania rynku pracy i warunków pracy w gospodarce dzielenia się, aby zwalczać bezprawne praktyki;

Lokalny wymiar gospodarki dzielenia się

50.  zauważa, że coraz więcej lokalnych organów i samorządów uczestniczy już aktywnie w regulowaniu i promowaniu gospodarki dzielenia się, koncentrując się przy tym na praktykach społecznościowych zarówno jako przedmiocie ich strategii politycznych, jak i na podstawowej zasadzie nowych form zarządzania opartego na współpracy oraz demokracji uczestniczącej;

51.  uważa, że organy krajowe, regionalne i lokalne mają dostatecznie duże pole manewru w kwestii przyjmowania środków dostosowanych do sytuacji, aby reakcją na jasno określone cele zgodne z interesem publicznym były proporcjonalne środki w pełni zgodne z prawodawstwem UE; w związku z tym wzywa Komisję do wspierania państw członkowskich w kształtowaniu polityki i przyjmowaniu przepisów spójnych z prawem UE;

52.  zauważa, że pionierami są miasta, ponieważ warunki miejskie, takie jak gęstość zaludnienia i fizyczna bliskość, sprzyjają upowszechnianiu się praktyk społecznościowych, które obejmują swoim zasięgiem nie tylko inteligentne miasta, ale również miasta dzielenia się, a także ułatwiają przechodzenie na infrastrukturę bardziej przyjazną dla obywateli; wyraża również przekonanie, że gospodarka dzielenia się może być prawdziwą szansą dla wewnętrznych obszarów peryferyjnych, obszarów wiejskich i obszarów znajdujących się w niekorzystnym położeniu, a także może prowadzić do powstawania nowych i integracyjnych form rozwoju, wywierać pozytywny wpływ społeczno-gospodarczy oraz pomagać społecznościom zmarginalizowanym dzięki pośrednim korzyściom dla branży turystycznej;

Promowanie gospodarki dzielenia się

53.  odnotowuje znaczenie odpowiednich kompetencji, umiejętności i szkoleń, aby jak największej liczbie osób umożliwić odgrywanie aktywnej roli w gospodarce dzielenia się oraz wykorzystanie własnego potencjału;

54.  podkreśla, że technologie informacyjne i komunikacyjne umożliwiają szybkie i skuteczne rozwijanie innowacyjnych pomysłów w ramach gospodarki dzielenia się, a jednocześnie łączą uczestników i wzmacniają ich pozycję, zarówno użytkowników, jak i usługodawców, ułatwiając im dostęp do rynku i udział w nim, a także ułatwiając dostęp do obszarów oddalonych i wiejskich;

55.  wzywa Komisję do aktywniejszego zachęcania do współpracy publiczno-prywatnej, w szczególności w odniesieniu do systemów identyfikacji elektronicznej, aby podnosić zaufanie konsumentów i usługodawców do transakcji online w oparciu o unijne ramy wzajemnego uznawania systemów identyfikacji elektronicznej, a także do zajęcia się innymi istniejącymi barierami dla rozwoju gospodarki dzielenia się, takimi jak przeszkody w udostępnianiu transgranicznych systemów ubezpieczeń;

56.  zwraca uwagę, że wprowadzenie sieci 5G zasadniczo zmieni logikę naszych gospodarek, sprawiając, iż usługi staną się bardziej zróżnicowane i łatwiej dostępne; podkreśla zatem, jak ważne jest utworzenie konkurencyjnego rynku dla innowacyjnych przedsiębiorstw, których powodzenie będzie ostatecznie decydujące dla siły naszych gospodarek;

57.  zwraca uwagę, że gospodarka dzielenia się ma coraz większe znaczenie w sektorze energetycznym, gdyż umożliwia konsumentom, producentom, osobom fizycznym i społecznościom skuteczne angażowanie się w szereg zdecentralizowanych etapów cyklu energii ze źródeł odnawialnych, włącznie z produkcją i konsumpcją własną, magazynowaniem i dystrybucją zgodnie z celami Unii w zakresie klimatu i energii;

58.  zaznacza, że gospodarka dzielenia się rozkwita szczególnie w społecznościach o silnie zakorzenionych modelach dzielenia się wiedzą i edukacją i tym samym jest tam czynnikiem katalizującym i umacniającym kulturę otwartych innowacji; podkreśla znaczenie spójnych strategii politycznych oraz instalowania sieci szerokopasmowych i ultraszerokopasmowych jako warunku wstępnego umożliwiającego pełne wykorzystanie potencjału gospodarki dzielenia się oraz czerpanie korzyści z modelu opartego na dzieleniu się; w związku z tym przypomina o konieczności umożliwienia wszystkim obywatelom UE dostępu do odpowiednich sieci, w szczególności na obszarach słabiej zaludnionych, odległych lub wiejskich, gdzie wystarczająca łączność nie jest jeszcze dostępna;

59.  podkreśla, że gospodarka dzielenia się potrzebuje wsparcia, aby móc się rozwijać i ekspandować, oraz że powinna pozostać otwarta na badania naukowe, innowacje i nowe technologie w celu przyciągnięcia inwestycji; wzywa Komisję i państwa członkowskie do zadbania o to, aby przepisy i strategie polityczne UE nie ulegały dezaktualizacji, zwłaszcza w odniesieniu do kwestii otwarcia niewyłącznych przestrzeni o charakterze doświadczalnym, sprzyjających łączności cyfrowej i kulturze informatycznej, jak i kwestii wspierania europejskich przedsiębiorców i przedsiębiorstw typu start-up, a także czwartej rewolucji przemysłowej, ośrodków, klastrów i inkubatorów innowacyjności przy jednoczesnej dbałości o efekty synergii wynikającej z ich współistnienia z tradycyjnymi modelami prowadzenia działalności gospodarczej;

60.  podkreśla złożony charakter sektora transportu w obrębie gospodarki dzielenia się i poza nią; zauważa, że sektor ten podlega ścisłej regulacji; zwraca uwagę na znaczny potencjał gospodarki dzielenia się w zakresie podnoszenia wydajności systemu transportowego oraz poprawy jego zrównoważonego charakteru (w tym również poprzez płynne nabywanie biletów w celu skorzystania z różnych środków transportu podczas jednej podróży przez użytkowników korzystających z aplikacji związanych z gospodarką dzielenia się) i bezpieczeństwa, a także uczynienia obszarów odległych bardziej dostępnymi i ograniczenia niepożądanych efektów zewnętrznych będących wynikiem zatorów komunikacyjnych;

61.  apeluje do właściwych władz o promowanie korzystnego współistnienia wspólnych usług transportowych z systemem transportu konwencjonalnego; zachęca Komisję do uwzględnienia gospodarki dzielenia się w pracy nad nowymi technologiami w transporcie (pojazdy zintegrowane z siecią, pojazdy autonomiczne, zintegrowana sprzedaż biletów elektronicznych i inteligentne systemy transportowe) ze względu na silne interakcje między nimi i wynikające z nich naturalne efekty synergii;

62.  podkreśla potrzebę zagwarantowania pewności prawa dla platform i ich użytkowników, aby umożliwić rozwój gospodarki dzielenia się w sektorze transportu w UE; zauważa, że w sektorze mobilności istotne jest wyraźne rozróżnienie między (i) wspólnym korzystaniem z samochodu i dzieleniem się kosztami w kontekście konkretnej podróży zaplanowanej przez kierowcę w jego własnym celu oraz (ii) regulowanymi usługami przewozu osób;

63.  przypomina, że według szacunków Komisji świadczenie usług zakwaterowania przez osoby prywatne dla innych osób prywatnych to największy sektor gospodarki dzielenia się pod względem wymiany handlowej, natomiast świadczenie usług transportu na tej samej zasadzie to największy sektor pod względem przychodów z platform;

64.  podkreśla, że w branży turystycznej udostępnianie domów to znakomite wykorzystanie zasobów i niewykorzystanej przestrzeni, w szczególności na obszarach, które zazwyczaj nie czerpią korzyści z turystyki;

65.  potępia w związku z tym przepisy narzucane przez niektóre organy publiczne w celu ograniczenia świadczenia usług zakwaterowania dla turystów w ramach gospodarki dzielenia się;

66.  zwraca uwagę, że europejskie platformy współpracy mają trudności z uzyskaniem dostępu do kapitału wysokiego ryzyka i z realizacją strategii rozwoju działalności oraz że mały rozmiar i fragmentacja rynków krajowych, jak i dotkliwy brak inwestycji transgranicznych dodatkowo pogłębiają te problemy; wzywa Komisję i państwa członkowskie do pełnego wykorzystania istniejących instrumentów finansowych w celu inwestowania w modele biznesowe oparte na współpracy oraz do wspierania inicjatyw służących ułatwianiu dostępu do finansowania, zwłaszcza przedsiębiorstwom typu start-up oraz małym i średnim przedsiębiorstwom;

67.  podkreśla, że systemy finansowania oparte na współpracy, np. finansowanie społecznościowe, stanowią ważne uzupełnienie tradycyjnych kanałów finansowania w ramach efektywnego ekosystemu finansowego;

68.  zauważa, że usługi świadczone przez MŚP w sektorze gospodarki dzielenia się nie zawsze są w wystarczającym stopniu dostosowane do potrzeb osób niepełnosprawnych i seniorów; apeluje o narzędzia i programy mające na celu wspieranie tych podmiotów w uwzględnianiu potrzeb osób niepełnosprawnych;

69.  wzywa Komisję do ułatwiania i promowania dostępu do odpowiednich linii finansowania dla europejskich przedsiębiorców działających w sektorze gospodarki dzielenia się, również w ramach programu UE w zakresie badań naukowych i innowacji „Horyzont 2020”;

70.  zauważa szybki rozwój i dynamiczne rozpowszechnianie się innowacyjnych technologii i narzędzi cyfrowych, takich jak łańcuch bloków i technologie zdecentralizowanej księgi rachunkowej, również w sektorze finansowym; podkreśla, że wykorzystywanie tych zdecentralizowanych technologii może umożliwiać skuteczne transakcje i połączenia społecznościowe w gospodarce dzielenia się, prowadząc do powstawania niezależnych rynków lub sieci i zastąpienia w przyszłości roli pośredników, jaką przypisuje się dziś platformom współpracy;

o
o   o

71.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji.

(1) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0009.
(2) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0237.
(3) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0455.
(4) http://data.consilium.europa.eu/doc/document/ST-11834-2016-INIT/en/pdf
(5) Dz.U. L 376 z 27.12.2006, s. 36.
(6) Dz.U. L 178 z 17.7.2000, s. 1.
(7) Dz.U. L 149 z 11.6.2005, s. 22.
(8) Dz.U. L 337 z 18.12.2009, s. 11.
(9) Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 1.
(10) ECON-VI/016.
(11) Dz.U. C 75 z 10.03.2017, s. 33.
(12) Badanie Eurobarometr Flash 438 (marzec 2016 r.) dotyczące wykorzystywania platform współpracy.
(13) Dz.U. L 373 z 21.12.2004, s. 37.
(14) Dz.U. L 327 z 5.12.2008, s. 9.


Platformy internetowe i jednolity rynek cyfrowy
PDF 386kWORD 67k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 15 czerwca 2017 r. w sprawie platform internetowych i jednolitego rynku cyfrowego (2016/2276(INI))
P8_TA(2017)0272A8-0204/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 25 maja 2016 r. pt. „Platformy internetowe i jednolity rynek cyfrowy. Szanse i wyzwania dla Europy” (COM(2016)0288) oraz towarzyszący mu dokument roboczy służb Komisji (SWD(2016)0172),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 2 czerwca 2016 r. pt. „Europejski program na rzecz gospodarki dzielenia się” (COM(2016)0356) oraz towarzyszący mu dokument roboczy służb Komisji (SWD(2016)0184),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 19 kwietnia 2016 r. pt. „Plan działania UE na rzecz administracji elektronicznej na lata 2016–2020. Przyspieszenie transformacji cyfrowej w administracji” (COM(2016)0179) oraz towarzyszące mu dokumenty robocze służb Komisji (SWD(2016)0108 i SWD(2016)0109),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 19 kwietnia 2016 r. pt. „Cyfryzacja europejskiego przemysłu. Pełne wykorzystanie możliwości jednolitego rynku cyfrowego” (COM(2016)0180) oraz towarzyszący mu dokument roboczy służb Komisji SWD(2016)0110),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 6 maja 2015 r. pt. „Strategia jednolitego rynku cyfrowego dla Europy” (COM(2015)0192) oraz towarzyszący mu dokument roboczy służb Komisji (SWD(2015)0100),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 19 kwietnia 2016 r. pt. „Europejska inicjatywa dotycząca przetwarzania w chmurze – budowanie w Europie konkurencyjnej gospodarki opartej na danych i wiedzy” (COM(2016)0178) oraz towarzyszący mu dokument roboczy służb Komisji (SWD(2016)0106),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 10 stycznia 2017 r. pt. „Budowa europejskiej gospodarki opartej na danych” (COM(2017)0009) oraz towarzyszący mu dokument roboczy służb Komisji (SWD(2017)0002),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 lutego 2017 r. w sprawie europejskiej inicjatywy dotyczącej przetwarzania w chmurze(1),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 19 stycznia 2016 r. zatytułowaną „W kierunku aktu o jednolitym rynku cyfrowym”(2),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 19 stycznia 2017 r. w sprawie europejskiego filaru praw socjalnych(3),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2120 z dnia 25 listopada 2015 r. ustanawiające środki dotyczące dostępu do otwartego internetu oraz zmieniające dyrektywę 2002/22/WE w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników, a także rozporządzenie (UE) nr 531/2012 w sprawie roamingu w publicznych sieciach łączności ruchomej wewnątrz Unii(4),

–  uwzględniając wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 531/2012 w odniesieniu do przepisów w zakresie hurtowych rynków usług roamingu (COM(2016)0399),

–  uwzględniając wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej Europejski kodeks łączności elektronicznej (COM(2016)0590),

–  uwzględniając wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie praw autorskich na jednolitym rynku cyfrowym (COM(2016)0593),

–  uwzględniając dyrektywę 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywę o handlu elektronicznym)(5),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych)(6),

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1148 z dnia 6 lipca 2016 r. w sprawie środków na rzecz wysokiego wspólnego poziomu bezpieczeństwa sieci i systemów informatycznych na terytorium Unii(7) (dyrektywę w sprawie bezpieczeństwa sieci i informacji),

–  uwzględniając wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2010/13/UE w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych ze względu na zmianę sytuacji na rynku (COM(2016)0287) (dyrektywa w sprawie audiowizualnych usług medialnych),

–  uwzględniając wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów (COM(2016)0283),

–  uwzględniając wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie niektórych aspektów umów o dostarczanie treści cyfrowych (COM(2015)0634),

–  uwzględniając dokument roboczy służb Komisji z dnia 25 maja 2016 r. zatytułowany „Wytyczne do wdrażania/stosowania dyrektywy 2005/29/WE w sprawie nieuczciwych praktyk handlowych” (SWD(2016)0163),

–  uwzględniając przewodnik dla sektora technologii informacyjno-komunikacyjnych w sprawie realizacji Wytycznych ONZ dotyczących biznesu i praw człowieka, opublikowany przez Komisję w czerwcu 2013 r.,

–  uwzględniając dokument roboczy służb Komisji z dnia 15 września 2016 r. pt. „Wstępne sprawozdanie na temat badania w sektorze handlu elektronicznego” (SWD(2016)0312),

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie komunikatu Komisji dla Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów pt. „Platformy internetowe i jednolity rynek cyfrowy. Szanse i wyzwania dla Europy”(8),

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając wspólne posiedzenia Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii oraz Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów zgodnie z art. 55 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii oraz Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów, jak również opinię Komisji Prawnej (A8-0204/2017),

A.  mając na uwadze, że racją bytu jednolitego rynku cyfrowego jest uniknięcie niespójności między przepisami krajowymi i zniesienie barier technicznych, prawnych i podatkowych, aby umożliwić przedsiębiorstwom, obywatelom i konsumentom pełne korzystanie z narzędzi i usług cyfrowych;

B.  mając na uwadze, że cyfryzacja i nowe technologie nieustannie zmieniają formy komunikacji, dostęp do informacji i zachowania obywateli, konsumentów i przedsiębiorców, a także mając na uwadze, że czwarta rewolucja przemysłowa doprowadzi do cyfryzacji wszystkich aspektów gospodarki i społeczeństwa;

C.  mając na uwadze, że zmieniający się sposób korzystania z internetu i urządzeń mobilnych stwarza nowe możliwości biznesowe dla przedsiębiorstw, niezależnie od ich wielkości, oraz generuje nowe i alternatywne modele biznesowe, wykorzystując nowe technologie i dostęp do globalnego rynku, ale również stwarza nowe wyzwania;

D.  mając na uwadze, że dynamiczny rozwój platform internetowych i zmieniający się sposób korzystania z nich w ramach szerokiego zakresu działalności, w tym działalności handlowej oraz udostępniania towarów i usług, skutkowały zmianą metod interakcji między użytkownikami i przedsiębiorstwami a dostawcami treści, handlowcami i innymi osobami, które oferują towary i usługi;

E.  mając na uwadze, że dyrektywa o handlu elektronicznym zwalnia pośredników z odpowiedzialności za treść tylko wówczas, gdy nie mają wiedzy ani kontroli w odniesieniu do przesyłanych lub udostępnianych treści, ale kiedy pośrednicy posiadają rzeczywistą wiedzę o naruszeniu lub nielegalnej działalności lub informacji, dyrektywa wymaga szybkiego działania w celu usunięcia lub zablokowania dostępu do nielegalnych informacji lub działalności po uzyskaniu takiej wiedzy;

F.  mając na uwadze, że wiele platform internetowych i usług społeczeństwa informacyjnego oferuje łatwiejszy dostęp do towarów, usług i treści cyfrowych oraz rozszerza swoją działalność w odniesieniu do konsumentów i innych podmiotów;

G.  mając na uwadze, że Komisja przeprowadza szereg ocen przepisów w zakresie ochrony konsumentów oraz praktyk B2B stosowanych przez platformy internetowe w stosunkach z ich użytkownikami biznesowymi;

H.  mając na uwadze, że kreatywność i innowacyjność są czynnikami pobudzającymi gospodarkę cyfrową, a zatem niezbędne jest zapewnienie wysokiego poziomu ochrony praw własności intelektualnej;

Ogólne wprowadzenie

1.  z zadowoleniem przyjmuje komunikat pt. „Platformy internetowe i jednolity rynek cyfrowy. Szanse i wyzwania dla Europy”;

2.  z zadowoleniem przyjmuje różne inicjatywy już proponowane w ramach Strategii jednolitego rynku cyfrowego dla Europy; podkreśla znaczenie koordynacji i spójności między tymi inicjatywami; uważa, że osiągnięcie jednolitego rynku cyfrowego ma zasadnicze znaczenie dla wspierania konkurencyjności UE, tworzenia wysokiej jakości miejsc pracy i miejsc pracy wymagających wysokich kwalifikacji oraz dla wspierania rozwoju gospodarki cyfrowej w Europie;

3.  zauważa, że platformy cyfrowe przynoszą korzyści dla obecnej gospodarki cyfrowej i społeczeństwa, oferując większy wybór konsumentom oraz tworząc i kształtując nowe rynki; wskazuje jednak, że platformy internetowe wiążą się z nowymi wyzwaniami politycznymi i regulacyjnymi;

4.  przypomina, że wiele aspektów polityki UE ma zastosowanie do platform internetowych, lecz zauważa, że w pewnych przypadkach przepisy nie są odpowiednio egzekwowane lub są różnie interpretowane przez poszczególne państwa członkowskie; podkreśla znaczenie właściwego wdrożenia i egzekwowania prawa UE, zanim rozważy się, czy istnieje potrzeba uzupełnienia obecnych ram prawnych w celu zaradzenia tej sytuacji;

5.  z zadowoleniem przyjmuje trwające prace podejmowane w celu zaktualizowania i uzupełnienia istniejących ram prawnych, tak aby odpowiadały one wymogom ery cyfrowej; uważa, że skuteczne i atrakcyjne otoczenie regulacyjne ma kluczowe znaczenie dla rozwoju przedsiębiorstw internetowych i cyfrowych w Europie;

Definicja platform

6.  uznaje, że bardzo trudno będzie osiągnąć jednolitą, odpowiednią pod względem prawnym i ukierunkowaną na przyszłość definicję platform internetowych na szczeblu UE, ze względu na takie czynniki, jak duża różnorodność typów istniejących platform online i obszarów ich działalności, a także szybko zmieniające się środowisko świata cyfrowego; wyraża przekonanie, że w każdym przypadku unijna definicja ani uniwersalne podejście nie pomoże UE w osiągnięciu sukcesu w ramach gospodarki platform;

7.  jednocześnie dostrzega, jak ważne jest unikanie rozdrobnienia unijnego rynku wewnętrznego, które może pojawić się wyniku przez mnożenie przepisów i definicji regionalnych lub krajowych, i jak ważna jest potrzeba zapewnienia pewności i równych szans zarówno przedsiębiorcom, jak i konsumentom;

8.  w związku z tym uważa, że należy odróżnić platformy internetowe i zdefiniować je w odpowiednich przepisach sektorowych na szczeblu UE stosownie do ich specyfiki, klasyfikacji i zasad oraz w następstwie podejścia problemowego;

9.  z zadowoleniem przyjmuje trwające prace Komisji dotyczące platform internetowych, w tym konsultacje z zainteresowanymi stronami oraz przeprowadzanie ocen skutków; uważa, że tego rodzaju podejście oparte na dowodach ma kluczowe znaczenie dla tworzenia wszechstronnej wiedzy w tej dziedzinie; wzywa Komisję do zaproponowania, w razie potrzeby, środków o charakterze regulacyjnym lub innym w oparciu o pogłębione analizy;

10.  zauważa, że platformy między przedsiębiorstwami a konsumentami i między konsumentami obsługują bardzo zróżnicowaną działalność, taką jak handel elektroniczny, media, wyszukiwarki internetowe, komunikacja, systemy płatnicze, świadczenie pracy, systemy operacyjne, transport, reklama, rozpowszechnianie treści kulturowych, gospodarka dzielenia się i sieci społecznościowe; zauważa następnie, że chociaż pewne wspólne cechy pozwalają na identyfikację tych podmiotów, to platformy internetowe mogą przybierać wiele form i do ich określenia można zastosować wiele różnych podejść;

11.  zauważa, platformy między przedsiębiorstwami a konsumentami i między konsumentami charakteryzują się w większym lub mniejszym stopniu pewnymi wspólnymi cechami, takie jak na przykład, lecz nie wyłącznie: działanie na wielostronnych rynkach; umożliwianie stronom należącym do dwóch lub więcej odrębnych grup użytkowników nawiązywanie bezpośredniego kontaktu drogą elektroniczną; łączenie różnych rodzajów użytkowników; oferowanie usług internetowych dostosowanych do preferencji użytkownika i opartych na danych dostarczonych przez użytkowników; klasyfikację lub odniesienia do treści, np. za pomocą algorytmów, towarów lub usług oferowanych lub udostępnianych w internecie przez strony trzecie; łączenie kilku stron z myślą o sprzedaży towarów, świadczeniu usług, wymianie treści, informacji, towarów lub usług lub wspólnym korzystaniu z nich;

12.  zwraca uwagę na zasadnicze znaczenie wyjaśnienia metod podejmowania decyzji bazujących na algorytmach oraz promowania przejrzystości korzystania z tych algorytmów; zwraca się zatem do Komisji i państw członkowskich o zbadanie potencjalnych błędów i stronniczości w korzystaniu z algorytmów, tak aby zapobiec wszelkiego rodzaju dyskryminacji i nieuczciwym praktykom bądź naruszaniu prywatności;

13.  uważa jednak, że należy dokonać wyraźnego rozróżnienia między platformami B2C i B2B w świetle powstawania platform internetowych B2B, które są kluczowe dla rozwoju internetu przemysłowego, takich jak usługi w chmurze lub platformy wymiany danych umożliwiające komunikację między produktami w ramach internetu rzeczy; wzywa Komisję do zajęcia się kwestią przeszkód na jednolitym rynku, które utrudniają wzrost gospodarczy tych platform;

Ułatwianie trwałego wzrostu europejskich platform internetowych

14.  zauważa, że platformy internetowe wykorzystują internet jako środek do interakcji oraz odgrywają rolę pośrednika łączącego strony, zapewniając tym samym korzyści dla użytkowników, konsumentów i przedsiębiorstw poprzez ułatwianie dostępu do globalnego rynku; zauważa, że platformy internetowe mogą przyczyniać się do dostosowywania podaży i popytu na towary i usługi, opierając się na nastrojach społeczności, współdzielonym dostępie, reputacji i zaufaniu;

15.  zauważa, że platformy internetowe i aplikacje, w dużym stopniu opracowane przez europejskich programistów, korzystają z ogromnej i wciąż rosnącej liczby połączonych urządzeń mobilnych, komputerów stacjonarnych i laptopów oraz innych urządzeń informatycznych i w coraz większym stopniu są dostępne na tych urządzeniach;

16.  podkreśla, że priorytetem musi być zapewnienie dostatecznych inwestycji w rozwój sieci szerokopasmowych o dużej przepustowości oraz w inną infrastrukturę cyfrową, aby osiągnąć cele społeczeństwa gigabitowego w zakresie łączności, ponieważ takie wdrażanie ma kluczowe znaczenie dla umożliwienia obywatelom i przedsiębiorstwom czerpania korzyści z rozwoju technologii 5G oraz, ogólnie, aby zapewniania połączenia między państwami członkowskimi;

17.  podkreśla, że coraz powszechniejsze użytkowanie inteligentnych urządzeń, w tym smartfonów i tabletów zapewnia i ułatwia coraz większy dostęp do nowych usług, w tym platform internetowych, a zatem zwiększa rolę odgrywaną przez platformy w gospodarce i społeczeństwie, zwłaszcza wśród osób młodych, ale także w coraz większym stopniu we wszystkich grupach wiekowych; zauważa, że cyfryzacja nadal będzie wzrastać wraz z szybkim tempem rozwoju internetu rzeczy, który ma połączyć 25 mld obiektów do roku 2020;

18.  uważa, że dostęp do platform internetowych dzięki technologii wysokiej jakości jest ważne dla wszystkich obywateli i przedsiębiorstw, a nie tylko tych, którzy są już aktywni w internecie; podkreśla znaczenie zapobiegania powstawaniu luk, które mogą wynikać z braku umiejętności cyfrowych lub nierównego dostępu do technologii; podkreśla, że wymagane jest zaangażowane podejście do rozwoju umiejętności cyfrowych na szczeblu krajowym i europejskim;

19.  zwraca uwagę na szybko rozwijające się rynki platform internetowych, które oferują nowy rynek zbytu dla produktów i usług; uznaje globalny i transgraniczny charakter tych rynków; wskazuje, że globalne rynki platform internetowych oferują konsumentom szeroki wybór i skuteczną konkurencję cenową; zauważa, że świadczenie usług roamingu po cenach krajowych wspiera wymiar transgraniczny platform internetowych poprzez korzystanie z usług online po bardziej przystępnych cenach;

20.  zauważa rosnącą rolę platform internetowych w wymianie i zapewnianiu dostępu do wiadomości i innych informacji cennych dla obywateli oraz dla funkcjonowania demokracji; uważa, że platformy internetowe mogą również działać jako narzędzia e-rządzenia;

21.  wzywa Komisję do dalszego promowania wzrostu europejskich platform internetowych oraz zwiększenia ich zdolności do wzrostu i konkurowania na globalnej arenie; wzywa Komisję do utrzymania przyjaznej dla innowacji polityki wobec platform internetowych w celu ułatwienia wchodzenia nowych podmiotów na rynek; ubolewa nad małym udziałem UE w kapitalizacji rynkowej platform internetowych; podkreśla znaczenie usuwania przeszkód, które utrudniają bezproblemowe transgraniczne działanie platform internetowych oraz zakłócają funkcjonowanie europejskiego jednolitego rynku cyfrowego; podkreśla znaczenie niedyskryminacji oraz konieczność ułatwienia przełączania między platformami oferującymi kompatybilne usługi;

22.  podkreśla, że niezbędne elementy obejmują otwarte środowisko, jednolite zasady, dostępność wystarczającej łączności, interoperacyjność istniejących aplikacji i dostępność otwartych standardów;

23.  dostrzega znaczne korzyści, które platformy internetowe oferują MŚP oraz przedsiębiorstwom typu start-up; zauważa, że platformy internetowe są często najłatwiejszym i najodpowiedniejszym pierwszym krokiem dla małych firm, które chcą rozpocząć działalność online i korzystać z kanałów dystrybucji internetowej; zauważa, że platformy internetowe pozwalają MŚP i przedsiębiorstwom typu start-up uzyskać dostęp do rynków globalnych bez konieczności nadmiernych inwestycji w budowę kosztownej infrastruktury cyfrowej; podkreśla znaczenie przejrzystości i sprawiedliwego dostępu do platform, a także przypomina, że coraz wyraźniejsza dominacja niektórych platform internetowych nie powinna ograniczać swobody przedsiębiorczości;

24.  wzywa Komisję do nadania priorytetu działaniom, które umożliwią powstanie i rozwój europejskich przedsiębiorstw typu start-up oraz europejskich platform internetowych; podkreśla, że ułatwianie finansowania i inwestycji w przedsiębiorstwa typu start-up, z wykorzystaniem wszelkich dostępnych instrumentów finansowych, ma kluczowe znaczenie dla rozwoju platform internetowych pochodzących z Europy, w szczególności poprzez dostęp do kapitału wysokiego ryzyka i różnych kanałów, takich jak bankowość lub fundusze publiczne, albo poprzez alternatywne źródła finansowania, takie jak finansowanie społecznościowe i inwestycje społecznościowe;

25.  zauważa, że niektóre platformy internetowe umożliwiają gospodarkę dzielenia się i przyczyniają się do jej wzrostu w Europie; z zadowoleniem przyjmuje komunikat Komisji dotyczący gospodarki dzielenia się i podkreśla, że powinien on stanowić pierwszy krok w kierunku szerszej europejskiej strategii w tym zakresie wspierającej rozwój nowych modeli biznesowych; podkreśla, że te nowe modele biznesowe tworzą miejsca pracy, promują przedsiębiorczość i oferują nowe usługi, umożliwiają obywatelom i konsumentom większy wybór i lepsze ceny, a także generują elastyczność i nowe możliwości, ale mogą również prowadzić do wyzwań i zagrożeń dla pracowników;

26.  zwraca uwagę, że państwa członkowskie w ciągu ostatnich dziesięcioleci wprowadziły ulepszenia w dziedzinie standardów pracy i standardów socjalnych oraz systemów ochrony socjalnej, i podkreśla, że rozwój wymiaru społecznego musi być zapewniony również w dobie cyfrowej; zwraca uwagę, że coraz większa digitalizacja wpływa na rynki pracy, na przedefiniowanie miejsca pracy oraz stosunków umownych między pracownikami i przedsiębiorstwami; zauważa, jak duże znaczenie ma zapewnienie poszanowania praw pracowniczych i socjalnych, a także należyte egzekwowanie obowiązujących przepisów w celu dalszego wspierania systemów zabezpieczenia społecznego i jakości zatrudnienia; apeluje także do państw członkowskich, aby we współpracy z partnerami społecznymi i innymi właściwymi podmiotami dokonały oceny konieczności modernizacji obowiązujących przepisów, łącznie z systemami zabezpieczenia społecznego, tak aby być na bieżąco ze zmianami technologicznymi, a jednocześnie zapewnić ochronę pracowników, zagwarantować godne warunki pracy i ogólne korzyści dla społeczeństwa jako całości;

27.  wzywa państwa członkowskie i Komisję do zapewnienia odpowiedniego zabezpieczenia społecznego pracownikom samozatrudnionym, którzy odgrywają zasadniczą rolę na cyfrowym rynku pracy; wzywa państwa członkowskie do opracowania w razie konieczności nowych mechanizmów ochrony w celu zapewnienia odpowiedniego zabezpieczenia pracowników tych platform, a także niedyskryminacji i równouprawnienia płci oraz do wymiany najlepszych praktyk na szczeblu europejskim;

28.  zauważa, że internetowe platformy opieki zdrowotnej mogą wspierać innowacyjne działania przez tworzenie i przekazywanie odpowiedniej wiedzy od zaangażowanych konsumentów opieki zdrowotnej w kierunku innowacji w dziedzinie opieki zdrowotnej; podkreśla, że nowe platformy innowacyjne będą wspólnie projektować i współtworzyć innowacyjne produkty opieki zdrowotnej następnej generacji, tak aby dokładnie pasowały do aktualnych niespełnionych oczekiwań;

Wyjaśnienie odpowiedzialności pośredników

29.  zauważa, że unijny system ograniczonej odpowiedzialności pośredników stanowi jedną z głównych obaw podnoszonych przez pewne zainteresowane strony podczas trwającej debaty na temat platform internetowych; zauważa, że konsultacje w sprawie otoczenia regulacyjnego dla platform pokazują względne poparcie dla obecnych ram prawnych zawartych w dyrektywie o handlu elektronicznym, ale również konieczność wyeliminowania pewnych niedociągnięć w jej egzekwowaniu; w związku z tym uważa, że należy doprecyzować system odpowiedzialności, ponieważ jest to kluczowy filar unijnej gospodarki cyfrowej; uważa, że potrzebne są wytyczne ze strony Komisji na temat wdrażania ram odpowiedzialności pośredników w celu umożliwienia platformom internetowym wywiązywanie się z ich obowiązków i odpowiedzialności, zwiększenia pewności prawa i zwiększenia zaufania użytkowników; wzywa Komisję do opracowania dalszych kroków w tym kierunku, i przypomina, że platformy nieodgrywające roli neutralnej zgodnie z definicją w dyrektywie o handlu elektronicznym nie mogą domagać się zwolnienia z odpowiedzialności;

30.  podkreśla, że pomimo iż konsumuje się obecnie więcej treści o charakterze kreatywnym niż kiedykolwiek w przeszłości, chociażby w kontekście serwisów takich jak platformy pozwalające na przesyłanie treści przez użytkowników oraz serwisy agregacji treści, ten wzrost konsumpcji nie wiąże się z porównywalnym wzrostem przychodów sektora kreatywnego; podkreśla, że za jedną z głównych przyczyn tego zjawiska uchodzi „przeniesienie wartości”, które pojawiło się z powodu braku jasności co do statusu tych usług internetowych w przepisach prawa autorskiego i prawa handlu elektronicznego; podkreśla, że powstał nieuczciwy rynek, co jest zagrożeniem dla rozwoju jednolitego rynku treści cyfrowych oraz jego głównych elementów, mianowicie sektora kultury i sektora kreatywnego;

31.  z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie Komisji do publikowania wytycznych dotyczących odpowiedzialności pośrednika, ponieważ istnieje pewien brak jasności co do obowiązujących przepisów i ich stosowania w niektórych państwach członkowskich; uważa, że wytyczne wzmocnią zaufanie użytkowników do usług online; nalega, aby Komisja przyspieszyła prace i przedstawiła swoje propozycje; wzywa Komisję do zwrócenia uwagi na różnice regulacyjne między światem wirtualnym i rzeczywistym oraz do stworzenia równych szans dla porównywalnych usług online i offline, tam gdzie jest to konieczne i możliwe, z uwzględnieniem specyfiki każdej dziedziny, zmian w społeczeństwie, potrzeby większej przejrzystości i pewności prawnej, a także konieczności niehamowania innowacji;

32.  uważa, że platformy cyfrowe są sposobem na zapewnienie szerszego dostępu do dzieł kultury i pracy twórczej oraz oferują sektorowi kultury i sektorowi kreatywnemu ogromne możliwości rozwijania nowych modeli biznesowych; podkreśla, że należy rozważyć, w jaki sposób można zapewnić większą pewność prawa i większe poszanowanie praw dla podmiotów prawa autorskiego w związku z funkcjonowaniem tego procesu; podkreśla znaczenie przejrzystości oraz zapewnienia uczciwych, równych warunków działania; uważa w związku z tym, że ochrona posiadaczy praw w ramach prawa autorskiego i prawa własności intelektualnej jest konieczna, aby zapewnić uznawanie wartości oraz stymulowanie innowacji, kreatywności, inwestycji i tworzenia treści;

33.  wzywa platformy online do wzmocnienia środków zwalczania nielegalnych i szkodliwych treści w internecie; z zadowoleniem przyjmuje trwające prace nad dyrektywą w sprawie audiowizualnych usług medialnych oraz zamiar Komisji, by zaproponować środki dotyczące platform udostępniania treści wideo w celu ochrony nieletnich i usuwania treści związanych z mową nienawiści; zauważa jednak brak odniesień do treści związanych z nawoływaniem do terroryzmu; apeluje o zwrócenie szczególnej uwagi na unikanie nękania i przemocy wobec osób znajdujących się w najtrudniejszym położeniu;

34.  uważa, że przepisy w sprawie odpowiedzialności dotyczące platform internetowych powinny umożliwiać rozwiązywanie problemów związanych z nielegalnymi treściami i towarami w skuteczny sposób – na przykład przez stosowanie zasad należytej staranności – przy jednoczesnym zachowaniu zrównoważonego podejścia sprzyjającego innowacjom; wzywa Komisję do określenia i doprecyzowania procedur zgłaszania i usuwania materiałów oraz do dostarczenia wskazówek dotyczących dobrowolnych środków mających na celu zajęcie się takimi treściami;

35.  podkreśla znaczenie działań przeciwko rozpowszechnianiu fałszywych wiadomości; wzywa platformy online, aby zapewniły użytkownikom narzędzia służące potępianiu fałszywych wiadomości w taki sposób, by inni użytkownicy mogli być poinformowani, że prawdziwość treści została zakwestionowana; podkreśla jednocześnie, że swobodna wymiana opinii jest podstawą demokracji oraz że prawo do prywatności ma również zastosowanie w dziedzinie mediów społecznościowych; podkreśla znaczenie wolności prasy w odniesieniu do zapewnienia obywatelom wiarygodnych informacji;

36.  wzywa Komisję do dogłębnego przeanalizowania obecnej sytuacji i ram prawnych odnoszących się do fałszywych wiadomości i zweryfikowania możliwości interwencji ustawodawczej w celu ograniczenia upowszechniania i rozprzestrzeniania fałszywych treści;

37.  podkreśla, że platformy internetowe muszą zwalczać nielegalne towary i treści i nieuczciwe praktyki (np. odsprzedawanie biletów na imprezy rozrywkowe po wygórowanych cenach), poprzez środki regulacyjne uzupełnione skutecznymi środkami samoregulacyjnymi (np. poprzez jasne warunki użytkowania oraz odpowiednie mechanizmy w celu zidentyfikowania recydywy lub przez utworzenie wyspecjalizowanych zespołów moderatorów i śledzenie pochodzenia produktów niebezpiecznych) lub środki hybrydowe;

38.  z zadowoleniem przyjmuje kodeks postępowania w zakresie zwalczania nielegalnego nawoływania do nienawiści w przemyśle, uzgodniony w 2016 r. i wspierany przez Komisję, oraz zwraca się do Komisji o opracowanie adekwatnych i odpowiednich środków służących platformom internetowym do identyfikowania i usuwania nielegalnych towarów i treści;

39.  uważa, że zgodność z ogólnym rozporządzeniem o ochronie danych oraz dyrektywą w sprawie bezpieczeństwa sieci i systemów informacyjnych ma zasadnicze znacznie w odniesieniu do własności danych; zauważa, że użytkownicy są często zachęcani do wymiany swoich danych osobowych z platformami internetowymi; podkreśla, że należy informować użytkowników o dokładnym charakterze gromadzonych danych i sposobów ich wykorzystania; podkreśla, że konieczne jest, aby użytkownicy mieli kontrolę nad gromadzeniem i wykorzystywaniem ich danych osobowych; podkreśla, że powinna istnieć możliwość nieudostępniania danych osobowych; zauważa, że „prawo do bycia zapomnianym” ma zastosowanie również do platform internetowych; wzywa platformy internetowe, aby zapewniały anonimowość w sytuacji, gdy dane osobowe są przetwarzane przez strony trzecie;

40.  zachęca Komisję, by szybko zakończyła przegląd dotyczący potrzeby ustanowienia formalnych procedur zgłaszania i podejmowania działań jako perspektywicznej metody na zharmonizowane wzmocnienie systemu odpowiedzialności w całej UE;

41.  zachęca Komisję do jak najszybszego przedstawienia praktycznych wytycznych do prowadzenia nadzoru rynku produktów sprzedawanych w internecie;

Zapewnienie równych warunków działania

42.  wzywa Komisję do zapewnienia równych warunków działania między usługodawcami platform internetowych oraz innych usług, z którymi konkurują, w tym B2B i C2C; podkreśla, że pewność regulacyjna ma zasadnicze znaczenie w tworzeniu prosperującej gospodarki cyfrowej; zauważa, że presja konkurencyjna jest różna w różnych sektorach i w zależności od podmiotów w obrębie sektorów; przypomina w związku z tym, że uniwersalne podejście rzadko jest odpowiednie; jest zdania, że wszelkie dostosowane do potrzeb rozwiązania lub środki regulacyjne muszą uwzględniać specyfikę platform w celu zapewnienia uczciwej konkurencji na równych zasadach;

43.  zwraca uwagę na fakt, iż wielkość platform internetowych jest zróżnicowana, od przedsiębiorstw wielonarodowych po mikroprzedsiębiorstwa; podkreśla znaczenie uczciwej i skutecznej konkurencji między platformami internetowymi w celu promowania możliwości wyboru dla konsumentów oraz uniknięcia powstawania monopoli lub pozycji dominujących, które zakłócają działanie rynków poprzez nadużywanie siły rynkowej; podkreśla, że ułatwianie przełączania się między platformami internetowymi lub usługami online stanowi zasadniczy czynnik w zapobieganiu niedoskonałościom rynku i unikaniu powstawania sytuacji uzależnienia;

44.  zauważa, że platformy internetowe zmieniają wysoce uregulowany tradycyjny model biznesowy; podkreśla, że ewentualne reformy istniejących ram prawnych powinny koncentrować się na harmonizacji zasad i ograniczaniu fragmentacji regulacyjnej w celu zagwarantowania otwartego, konkurencyjnego rynku dla platform internetowych przy zapewnianiu wysokiego poziomu ochrony konsumenta; podkreśla potrzebę unikania nadmiernej regulacji oraz kontynuowania realizacji procesu REFIT i wdrożenia zasady lepszego stanowienia prawa; zwraca uwagę na znaczenie neutralności technologicznej oraz zastosowania spójnych zasad online i offline w równoważnych sytuacjach w miarę potrzeb i możliwości; podkreśla, że pewność regulacyjna wspiera konkurencję, inwestycje i innowacje;

45.  podkreśla znaczenie inwestycji w infrastrukturę zarówno na terenach miejskich, jak i wiejskich; podkreśla, że uczciwa konkurencja zapewnia inwestycje w wysokiej jakości ultraszybkie usługi szerokopasmowe; zwraca uwagę, że przystępny cenowo dostęp do niezawodnej ultraszybkiej infrastruktury i pełne wdrożenie infrastruktury, takiej jak ultraszybkie połączenia i telekomunikacja, sprzyja podaży usług platform internetowych i korzystaniu z nich; podkreśla potrzebę neutralności sieci oraz uczciwego i niedyskryminacyjnego dostępu do platform internetowych jako warunku wstępnego dla wprowadzania innowacji oraz zapewnienia prawdziwie konkurencyjnego rynku ; wzywa Komisję do usprawnienia systemów finansowania powiązanych inicjatyw dotyczących ułatwienia procesu cyfryzacji w celu wykorzystania Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych, europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych oraz programu „Horyzont 2020” i wkładów z budżetów krajowych państw członkowskich; wzywa Komisję do oceny potencjalnych partnerstw publiczno-prywatnych i wspólnych inicjatyw technologicznych;

46.  apeluje do Komisji, aby rozważyła opracowanie zharmonizowanego podejścia do prawa do poprawiania, prawa do sprostowania oraz prawa do żądania zaniechania dla użytkowników platform;

47.  wzywa Komisję do zapewnienia równych szans w odniesieniu do roszczeń odszkodowawczych podnoszonych względem operatorów platform w wyniku rozpowszechniania dyskredytujących faktów, które skutkują trwałą szkodą dla użytkownika;

Informowanie obywateli i konsumentów oraz zwiększanie ich uprawnień

48.  podkreśla, że dla powodzenia internetu przyszłości niezbędne jest zaufanie użytkowników do platform internetowych, większa przejrzystość, równe warunki działania, ochrona danych osobowych, lepsza kontrola nad reklamami i innymi systemami zautomatyzowanymi, a także poszanowanie przez platformy internetowe wszystkich mających zastosowanie przepisów i uzasadnionych interesów użytkowników;

49.  podkreśla znaczenie przejrzystości w odniesieniu do gromadzenia i przetwarzania danych oraz uważa, że platformy internetowe muszą odpowiednio reagować na obawy użytkowników, należycie wymagając od nich udzielenia zgody na podstawie ogólnego rozporządzenia o ochronie danych i informując ich wyraźnie i w skuteczniejszy sposób o gromadzonych danych osobowych oraz przekazywaniu i wykorzystaniu tych danych zgodnie z ramami ochrony danych UE, jednocześnie utrzymując możliwość wycofania zgody w odniesieniu do niektórych przepisów bez całkowitej utraty dostępu do usługi;

50.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do przyjęcia środków zapewniających pełne poszanowanie prawa obywateli do prywatności oraz do ochrony ich danych osobowych w otoczeniu cyfrowym; podkreśla znaczenie właściwego wdrożenia ogólnego rozporządzenia o ochronie danych i zapewnienia pełnego zastosowania zasady „ochrony prywatności na etapie projektowania i w sposób domyślny”;

51.  odnotowuje potrzebę rozwiania wątpliwości w kwestii dostępu do danych i własności danych oraz odpowiedzialności za dane oraz wzywa Komisję do dalszej oceny obowiązujących ram prawnych pod tym kątem;

52.  podkreśla, że transgraniczny charakter platform internetowych stanowi ogromną korzyść w obszarze rozwoju jednolitego rynku cyfrowego, lecz pociąga on za sobą konieczność lepszej koordynacji działań krajowych organów publicznych; żąda, by istniejące usługi i mechanizmy ochrony konsumentów współpracowały i zapewniały skuteczną ochronę konsumentów w odniesieniu do działalności platform internetowych; ponadto zauważa w tym względzie znaczenie rozporządzenia w sprawie egzekwowania prawa i współpracy transgranicznej; z zadowoleniem przyjmuje zamiar Komisji, by również ocenić, czy nie ma dodatkowej potrzeby uaktualnienia obowiązujących przepisów w zakresie ochrony konsumentów w odniesieniu do platform, jako elementu weryfikacji unijnego prawa konsumenckiego i przepisów dotyczących obrotu w ramach programu REFIT w 2017 r.:

53.  wzywa platformy online do oferowania klientom jasnych, kompleksowych i uczciwych warunków i zapewnienia przyjaznych dla użytkownika sposobów przedstawiania warunków korzystania, przetwarzania danych, gwarancji prawnych i handlowych i ewentualnych kosztów, przy jednoczesnym unikaniu skomplikowanych terminów, w celu zwiększenia ochrony konsumentów i wzmocnienia zaufania i zrozumienia praw konsumentów, gdyż ma to kluczowe znaczenie dla powodzenia platform online;

54.  wskazuje, że wysokie standardy ochrony konsumentów na platformach internetowych są potrzebne nie tylko w praktykach B2B, ale także w relacjach C2C;

55.  wzywa do oceny obecnego prawodawstwa i mechanizmów samoregulacji w celu określenia, czy zapewniają one odpowiednią ochronę użytkownikom, konsumentom i przedsiębiorstwom w kontekście zwiększającej się liczby skarg dotyczących szeregu platform oraz dochodzeń wszczętych przez Komisję wobec tych platform;

56.  podkreśla znaczenie zapewnienia użytkownikom jasnych, bezstronnych i przejrzystych informacji na temat kryteriów do filtrowania, klasyfikowania, sponsorowania, personalizacji lub przeglądu przedstawianych im informacji; podkreśla potrzebę jasnego rozróżnienia między sponsorowaną treścią i innymi treściami;

57.  wzywa Komisję do rozwiązania niektórych problemów związanych z systemami zamieszczania opinii poszczególnych platform, takich jak fałszywe opinie lub usuwanie negatywnych opinii w celu uzyskania przewagi konkurencyjnej; podkreśla konieczność spowodowania, by opinie były bardziej wiarygodne i przydatne konsumentom oraz zagwarantowania wywiązywania się z obowiązków przez istniejące platformy i podejmowania działań w tym względzie przeciwko praktykom takim, jak dobrowolne systemy; z zadowoleniem przyjmuje sprawozdanie w sprawie stosowania dyrektywy dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych;

58.  wzywa Komisję do oceny potrzeby wprowadzenia progów i kryteriów określających warunki, na jakich platformy internetowe mogą być przedmiotem dalszego monitorowania rynku, a także do zapewnienia platformom internetowym wskazówek z myślą o ułatwieniu ich zgodności z istniejącymi zobowiązaniami i wytycznymi w odpowiednim czasie, w szczególności w dziedzinie zasad ochrony konsumentów i konkurencji;

59.  podkreśla, że prawa autorów i twórców muszą być chronione również w erze cyfrowej, i przypomina o znaczeniu branży twórczej dla gospodarki i zatrudnienia w UE; wzywa Komisję, by oceniła obecną dyrektywą w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej(9), aby zapobiegać umyślnemu niewłaściwemu wykorzystywaniu procedur sprawozdawczych i zapewnić, aby wszyscy uczestnicy łańcucha wartości, w tym pośrednicy, tacy jak dostawcy usług internetowych, mogli zwiększyć skuteczność walki z podrabianiem poprzez stosowanie aktywnych, proporcjonalnych i skutecznych środków w celu zapewnienia identyfikowalności i zapobiegania promocji i dystrybucji podrobionych towarów, biorąc pod uwagę, że podrabianie towarów stanowi zagrożenie dla konsumentów;

60.  podkreśla konieczność przywrócenia równowagi w dzieleniu się wartością w zakresie własności intelektualnej, w szczególności na platformach rozpowszechniających chronione treści audiowizualne;

61.  wzywa do dalszej współpracy między platformami i posiadaczami praw w celu zapewnienia odpowiedniej weryfikacji praw oraz walki z naruszeniami praw własności intelektualnej w internecie; przypomina, że tego rodzaju naruszenia mogą stanowić rzeczywisty problem nie tylko dla przedsiębiorstw, lecz także dla zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów, którym należy uświadomić istnienie nielegalnego handlu podrobionymi produktami; ponawia zatem wezwanie do zastosowania podejścia polegającego na podążaniu śladem pieniądza oraz odpowiednich usług płatniczych, aby pozbawić fałszerzy środków do prowadzenia działalności; podkreśla, że przegląd dyrektywy w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej mógłby być właściwym środkiem dla zapewnienia wysokiego poziomu współpracy między platformami, użytkownikami i innymi podmiotami gospodarczymi wraz z poprawnym stosowaniem dyrektywy w sprawie handlu elektronicznego.

62.  wzywa Komisję do dalszego promowania wśród konsumentów uruchomionej platformy rozstrzygania sporów dotyczących zakupów dokonanych w internecie, zwiększania jej przyjazności dla użytkowników oraz monitorowania wywiązywania się przez przedsiębiorców z obowiązku umieszczenia odnośnika do platformy na swojej stronie internetowej, aby również w ten sposób podjąć problem rosnącej liczby skarg na działania niektórych operatorów platform internetowych;

Zwiększanie zaufania do platform internetowych i wspieranie innowacji

63.  podkreśla, że skuteczne egzekwowanie przepisów dotyczących ochrony danych i praw konsumentów na rynkach online zgodnie z przepisami ogólnego rozporządzenia o ochronie danych oraz dyrektywy w sprawie bezpieczeństwa sieci i informacji są działaniami priorytetowymi, zarówno dla polityki publicznej, jak i dla przedsiębiorstw, jeśli chodzi o zwiększenie zaufania; zwraca uwagę, że ochrona konsumentów i danych obejmuje różnorodne sposoby i środki techniczne w obszarze prywatności w internecie oraz bezpieczeństwa internetu i cyberbezpieczeństwa; podkreśla znaczenie przejrzystości w odniesieniu do gromadzenia danych i bezpieczeństwa płatności;

64.  zauważa, że płatności online oferują wysoki poziom przejrzystości, który pomaga chronić prawa konsumentów i przedsiębiorców i zmniejsza ryzyko oszustw; z zadowoleniem przyjmuje również nowe innowacyjne alternatywne metody płatności, takie jak wirtualne waluty i portfele elektroniczne; zauważa, że przejrzystość ułatwia porównanie cen i kosztów transakcji oraz zwiększa identyfikowalność transakcji ekonomicznych;

65.  podkreśla, że uczciwe, przewidywalne i przyjazne dla inwestycji środowisko, jak również inwestowanie w badania naukowe, rozwój i poprawę umiejętności siły roboczej mają kluczowe znaczenie dla opracowywania nowych idei i innowacji; podkreśla znaczenie otwartych danych i otwartych standardów dla rozwoju nowych platform internetowych i innowacji; przypomina, że przegląd wdrażania dyrektywy(10) w sprawie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego ma się odbyć w 2018 r.; zauważa, że otwarte, zaawansowane i współużytkowane stanowiska badawcze i otwarte interfejsy programów aplikacyjnych mogą przynieść korzyści dla Europy;

66.  podkreśla znaczenie zaangażowania, ze strony Komisji i zwłaszcza ze strony państw członkowskich, na rzecz rozwoju umiejętności cyfrowych w celu stworzenia wysoko wykwalifikowanej siły roboczej, gdyż jest to warunek zapewnienia wysokiego poziomu zatrudnienia na uczciwych warunkach w całej UE przy jednoczesnym zakończeniu analfabetyzmu cyfrowego, który nasila przepaść cyfrową i wykluczenie cyfrowe; uważa zatem, że rozwój i doskonalenie umiejętności cyfrowych mają zasadnicze znaczenie i wymagają znaczących inwestycji w edukację i uczenie się przez całe życie:

67.  uważa, że platformy, na których przechowywana i publicznie udostępniana jest znaczna liczba utworów chronionych, powinny zawierać umowy licencyjne ze stosownymi posiadaczami praw, chyba że nie są oni aktywni, wobec czego zastosowanie ma wyjątek przewidziany w art. 14 dyrektywy w sprawie handlu elektronicznego z myślą o przekazywaniu sprawiedliwej części zysku autorom, twórcom i stosownym posiadaczom praw; podkreśla, że zawieranie takich umów licencyjnych i ich realizacja muszą odbywać się z poszanowaniem wykonywania praw podstawowych użytkowników;

Poszanowanie relacji B2B oraz unijnego prawa konkurencji

68.  z zadowoleniem przyjmuje działania Komisji mające na celu lepsze egzekwowanie prawa konkurencji w świecie cyfrowym i podkreśla konieczność podejmowania szybkich decyzji w sprawach z zakresu konkurencji w związku z szybkim tempem sektora cyfrowego; zauważa jednak, że w niektórych aspektach prawo konkurencji UE musi zostać dostosowane do środowiska cyfrowego, aby odpowiadało założonym celom;

69.  wyraża zaniepokojenie problematycznymi i nieuczciwymi praktykami handlowymi B2B stosowanymi przez pewne platformy internetowe, takimi jak brak przejrzystości (np. w wynikach wyszukiwania, przetwarzaniu danych czy ustalaniu cen), jednostronne zmiany w warunkach świadczenia usług, promowanie reklam lub sponsorowanych wyników przy jednoczesnym zmniejszeniu widoczności nieopłaconych treści, możliwe nieuczciwe warunki działania, np. rozwiązania płatnicze, i możliwe nadużycia wynikające z podwójnej roli platform jako pośredników i konkurentów; zauważa, że ta podwójna rola może stwarzać zachęty ekonomiczne dla platform internetowych do praktyk dyskryminacyjnych na korzyść własnych produktów i usług oraz narzucania dyskryminujących warunków B2B; wzywa Komisję do podjęcia odpowiednich środków w tym względzie;

70.  wzywa Komisję, by przedstawiła prorozwojowe, prokonsumenckie, ukierunkowane ramy ustawodawcze na rzecz relacji B2B opartych na zasadach, tak aby przeciwdziałać nadużywaniu pozycji rynkowej i zapewnić, by platformy, które odgrywają rolę bramy zapewniającej dostęp do objętych nimi rynków, nie stały się podmiotami kontrolującymi ten dostęp; stwierdza, że takie ramy powinny zapobiegać szkodom naruszającym dobrostan konsumentów, promować konkurencję i innowacje; ponadto zaleca, by te ramy były neutralne pod względem technologicznym i odnosiły się do istniejących zagrożeń, na przykład w stosunku do rynku mobilnych systemów operacyjnych, ale także przyszłych zagrożeń stwarzanych przez nowe technologie internetowe, takie jak internet rzeczy czy sztuczna inteligencja, które spowodują dalsze umocnienie pozycji platform jako pośredników między przedsiębiorstwami internetowymi a konsumentami;

71.  przychylnie przyjmuje przeprowadzenie ukierunkowanych czynności wyjaśniających w zakresie praktyk B2B przez Komisję na wiosnę 2017 r. i wzywa do podjęcia skutecznych działań, które zapewnią uczciwą konkurencję;

72.  podkreśla, że unijne prawo konkurencji oraz organy w tym obszarze muszą zagwarantować w odpowiednich przypadkach równe warunki działania, wraz z poszanowaniem zasad dotyczących ochrony konsumentów i opodatkowania;

73.  odnotowuje niedawne doniesienia obejmujące między innymi duże przedsiębiorstwa cyfrowe i ich praktyki planowania podatkowego w UE; z zadowoleniem przyjmuje w związku z tym wysiłki podejmowane przez Komisję w celu zwalczania unikania opodatkowania oraz wzywa państwa członkowskie i Komisję do zaproponowania dalszych reform w celu zapobiegania unikaniu opodatkowania w UE; wzywa do prowadzenia działań zapewniających, by wszystkie przedsiębiorstwa, w tym przedsiębiorstwa cyfrowe, płaciły podatki w miejscu, w którym prowadzą działalność;

74.  wskazuje na różnice w sytuacji prawnej w 28 państwach członkowskich oraz specyfikę sektora cyfrowego, w którym fizyczna obecność przedsiębiorstwa w kraju danego rynku często nie jest wymagana; wzywa państwa członkowskie do dostosowania ich systemów podatku VAT zgodnie z zasadą kraju przeznaczenia(11);

Pozycja UE na świecie

75.  ubolewa, że obecność UE na rynku światowym jest niestety słabo zauważalna, w szczególności ze względu na obecną fragmentację rynku cyfrowego, brak pewności prawa oraz brak finansowania i zdolności do wprowadzania na rynek innowacji technologicznych, co sprawia, że europejskim przedsiębiorstwom trudno jest uzyskać pozycję światowych liderów i konkurować z podmiotami w pozostałej części świata w tej nowej, globalnie konkurencyjnej gospodarce; zachęca do rozwoju otoczenia dla przedsiębiorstw typu start-up i scale-up, który promowałby rozwój oraz tworzenie miejsc pracy na szczeblu lokalnym;

76.  wzywa europejskie instytucje do zapewnienia równych warunków działania podmiotom unijnym i nieunijnym, w odniesieniu na przykład do opodatkowania i podobnych kwestii;

77.  uważa, że UE ma możliwość stać się liderem w świecie cyfrowym, i uznaje, że powinna torować drogę ku warunkom przyjaznym dla innowacji w Europie przez zapewnienie szczelnych ram prawnych chroniących wszystkie zainteresowane strony;

o
o   o

78.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Komisji, Radzie, Radzie Europejskiej oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.

(1) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0052.
(2) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0009.
(3) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0010.
(4) Dz.U. L 310 z 26.11.2015, s. 1.
(5) Dz.U. L 178 z 17.7.2000, s. 1.
(6) Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 1.
(7) Dz.U. L 194 z 19.7.2016, s. 1.
(8) Dz.U. C 75 z 10.3.2017, s. 119.
(9) Rozporządzenie 2004/48/EC (Dz.U. L 157 z 30.4.2004, s. 45).
(10) Rozporządzenie 2003/98/EC (Dz.U. L 345 z 31.12.2003, s. 90).
(11) Patrz Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 24 listopada 2016 r.: „W kierunku ostatecznego systemu VAT i zwalczania oszustw związanych z VAT”, (Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0453).


Sytuacja humanitarna w Jemenie
PDF 253kWORD 53k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 15 czerwca 2017 r. w sprawie sytuacji humanitarnej w Jemenie (2017/2727(RSP))
P8_TA(2017)0273RC-B8-0407/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje na temat Jemenu, w szczególności rezolucję z dnia 25 lutego 2016 r.(1) w sprawie sytuacji humanitarnej w Jemenie i rezolucję z dnia 9 lipca 2015 r.(2) w sprawie sytuacji w Jemenie,

–  uwzględniając konkluzje Rady z dnia 3 kwietnia 2017 r. w sprawie Jemenu,

–  uwzględniając oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa z dnia 8 października 2016 r. w sprawie ataków w Jemenie oraz z dnia 19 października 2016 r. w sprawie zawieszenia broni w Jemenie;

–  uwzględniając rezolucje Rady Bezpieczeństwa ONZ w sprawie Jemenu, w szczególności rezolucje nr 2216 (2015), 2201 (2015) i 2140 (2014),

–  uwzględniając spotkanie darczyńców wysokiego szczebla w sprawie kryzysu humanitarnego w Jemenie, które odbyło się w Genewie w dniu 25 kwietnia 2017 r.,

–  uwzględniając apel specjalnego sprawozdawcy ONZ ds. praw człowieka oraz sankcji międzynarodowych Idrissa Jazairy’ego z dnia 12 kwietnia 2017 r. o zniesienie blokady morskiej Jemenu,

–  uwzględniając oświadczenia wysokiego komisarza ONZ ds. praw człowieka Zeida Ra’ada Al Husseina: z dnia 10 października 2016 r. w sprawie skandalicznego ataku podczas pogrzebu w Jemenie, z dnia 10 lutego 2017 r. w sprawie ludności cywilnej w Jemenie, która znalazła się w potrzasku między walczącymi stronami, oraz z dnia 24 marca 2017 r. w sprawie zabicia w ciągu jednego miesiąca ponad 100 cywilów, w tym rybaków i uchodźców, dwa lata po rozpoczęciu konfliktu w Jemenie,

–  uwzględniając oświadczenia specjalnego wysłannika ONZ do Jemenu Ismaila Ulda Szejka Ahmeda z dnia 21 października 2016 r., z dnia 19 listopada 2016 r. i z dnia 30 stycznia 2017 r.,

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 i 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że sytuacja humanitarna w Jemenie jest katastrofalna; mając na uwadze, że w lutym 2017 r. Organizacja Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa uznała sytuację w Jemenie za największym kryzysem pod względem bezpieczeństwa żywnościowego na świecie; mając na uwadze, że w maju 2017 r. Biuro Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Koordynacji Pomocy Humanitarnej stwierdziło, że 17 mln osób w Jemenie wymaga pomocy żywnościowej, a 7 mln z nich stoi w obliczu sytuacji kryzysowej względem bezpieczeństwa żywnościowego; mając na uwadze, że 2,2 mln dzieci cierpi z powodu poważnego niedożywienia, a co dziesięć minut umiera jedno dziecko z przyczyn, którym można zapobiec; mając na uwadze, że 2 mln osób zostało wewnętrznie przesiedlonych, zaś 1 mln to osoby powracające;

B.  mając na uwadze, że skutki trwającego konfliktu są dramatyczne dla kraju i jego mieszkańców; mając na uwadze, że pomimo wezwań z całego świata o znalezienie politycznego rozwiązania kryzysu, jego strony nie osiągnęły porozumienia, a walki trwają nadal; mając na uwadze, że żadna ze stron nie odniosła zwycięstwa zbrojnego i jest mało prawdopodobne, aby nastąpiło to w przyszłości;

C.  mając na uwadze, że według szacunków ONZ od marca 2015 r. w wyniku przemocy zginęło około 10 tys. osób, a ponad 40 tys. odniosło rany; mając na uwadze, że walki, zarówno na ziemi, jak i w powietrzu, uniemożliwiły obserwatorom Biura ONZ ds. Praw Człowieka znajdującym się na miejscu dostęp do tego obszaru w celu oszacowania liczby ofiar cywilnych, co oznacza, że ww. dane odzwierciedlają jedynie przypadki śmierci i obrażeń, które Biuro Wysokiego Komisarza ONZ ds. Praw Człowieka zdołało potwierdzić; mając na uwadze, że infrastruktura cywilna i instytucje cywilne w Jemenie poważnie ucierpiały w wyniku wojny i są w coraz mniejszym stopniu zdolne do świadczenia podstawowych usług; mając na uwadze, że system opieki zdrowotnej znajduje się na skraju załamania, a personel medyczny pracujący na linii frontu od miesięcy nie otrzymuje wynagrodzenia;

D.  mając na uwadze, że Jemen doświadcza obecnie już drugiego wybuchu epidemii cholery oraz ostrej biegunki, który w okresie od 27 kwietnia do 8 czerwca 2017 r. był przyczyną ponad 100 tys. zachorowań i spowodował śmierć blisko 800 osób w całym kraju;

E.  mając na uwadze, że słabsze grupy społeczne, kobiety i dzieci szczególnie cierpią w wyniku trwających działań wojennych i kryzysu humanitarnego; mając również na uwadze, że bezpieczeństwo i dobra kondycja kobiet i dziewcząt są powodem szczególnych obaw; mając na uwadze, że dzieci są szczególnie narażone na przejawy rosnącej przemocy w Jemenie, a z informacji posiadanych przez ONZ wynika, że zabitych zostało 1540 dzieci, a 2450 zostało rannych;

F.  mając na uwadze, że zgodnie z danymi UNICEF-u z powodu aktów przemocy ponad 350 tys. dzieci nie mogło kontynuować nauki w ubiegłym roku szkolnym, w wyniku czego całkowita liczba dzieci, które nie uczęszczają do szkoły, wyniosła w Jemenie ponad 2 mln; mając na uwadze, że dzieci nieuczęszczające do szkoły mogą zostać zwerbowane do udziału w walkach zbrojnych;

G.  mając na uwadze, że prawie 90 % podstawowych produktów żywnościowych pochodzi z importu; mając na uwadze, że specjalny sprawozdawca ONZ ds. praw człowieka oraz sankcji międzynarodowych podkreślił, że blokada morska i powietrzna Jemenu przez siły koalicyjne od marca 2015 r. była jedną z głównych przyczyn katastrofy humanitarnej, zaś przemoc w kraju oraz powszechny niedobór paliw przyczyniły się do paraliżu sieci dystrybucji żywności;

H.  mając na uwadze, że stabilny i bezpieczny Jemen z prawidłowo działającym rządem ma kluczowe znaczenie dla walki z ekstremizmem i przemocą w regionie i poza nim, a także dla pokoju i stabilności w samym Jemenie;

I.  mając na uwadze, że sytuacja w Jemenie stanowi poważne zagrożenie dla stabilności w regionie, w szczególności w Rogu Afryki, regionie Morza Czerwonego i całego Bliskiego Wschodu; mając na uwadze, że Al-Kaida Półwyspu Arabskiego (AQAP) wykorzystała pogorszenie się sytuacji politycznej i stanu bezpieczeństwa w Jemenie do rozszerzenia zasięgu swej obecności oraz zwiększenia liczby i skali zamachów terrorystycznych; mając na uwadze, że AQAP oraz tzw. Państwo Islamskie ISIS/Daisz ugruntowały swoją obecność w Jemenie i dokonały zamachów terrorystycznych, w wyniku których zginęły setki ludzi;

J.  mając na uwadze, że w swej rezolucji z dnia 25 lutego 2016 r. Parlament wezwał do inicjatywy mającej na celu nałożenie przez UE embarga na dostawy broni do Arabii Saudyjskiej zgodnie ze wspólnym stanowiskiem Rady 2008/944/CFSP z dnia 8 grudnia 2008 r.;

K.  mając na uwadze, że Huti i siły z nimi sprzymierzone oskarżono o poważne naruszenia prawa konfliktów zbrojnych w związku z rozmieszczaniem przez nie zakazanych min przeciwpiechotnych, znęcaniem się nad więźniami i wystrzeliwaniem na oślep rakiet w zaludnione obszary Jemenu i południowej Arabii Saudyjskiej;

L.  mając na uwadze, że całkowita kwota pomocy humanitarnej UE dla Jemenu w 2015 i 2016 r. wyniosła 120 mln EUR; mając na uwadze, że w 2017 r. kwota przeznaczona na pomoc wynosi 46 mln EUR; mając na uwadze, że pomimo zorganizowanego w Genewie w kwietniu 2017 r. spotkania darczyńców wysokiego szczebla w sprawie kryzysu humanitarnego w Jemenie – podczas którego różne kraje i organizacje złożyły zobowiązania na kwotę 1,1 mld USD – od dnia 9 maja 2017 r. darczyńcy wypłacili fundusze w wysokości jedynie 28 % z kwoty 2,1 mld USD na potrzeby humanitarne Jemenu w roku 2017, o którą zaapelowała ONZ; mając na uwadze, ze w ramach pomocy rozwojowej w 2017 r. ma zostać uruchomiona dodatkowa kwota w wysokości 70 mln EUR;

1.  wyraża głębokie zaniepokojenie dramatycznym pogorszeniem się sytuacji humanitarnej w Jemenie, która charakteryzuje się powszechnym brakiem bezpieczeństwa żywnościowego i drastycznym niedożywieniem, masowymi atakami na ludność cywilną, personel medyczny i pracowników organizacji pomocowych, a także niszczeniem infrastruktury cywilnej i medycznej, kontynuowaniem nalotów, jak również walk na lądzie oraz ostrzałów, które są prowadzone mimo ponawianych apeli o zaprzestanie wrogich działań;

2.  głęboko ubolewa nad śmiertelnymi ofiarami konfliktu oraz nad cierpieniem osób biorących udział w walkach, a także kieruje wyrazy współczucia do rodzin ofiar; potwierdza zobowiązanie do dalszego wspierania Jemenu i narodu jemeńskiego; wzywa wszystkie strony do natychmiastowego zawieszenia broni i powrotu do stołu negocjacyjnego; potwierdza poparcie dla integralności terytorialnej Jemenu, jego suwerenności i niezależności;

3.  wyraża poważne obawy, że trwające naloty i walki na lądzie doprowadziły do śmierci tysięcy cywilów, wysiedleń i utraty źródeł utrzymania, wskutek czego zagrożonych jest jeszcze więcej istnień ludzkich, a także doprowadziły do dalszej destabilizacji Jemenu, niszczą infrastrukturę fizyczną tego kraju, doprowadziły do niestabilności, którą wykorzystują organizacje terrorystyczne i ekstremistyczne takie jak ISIS/Daisz i AQAP, oraz doprowadziły do pogorszenia już i tak krytycznej sytuacji humanitarnej;

4.  z całą mocą potępia ataki terrorystyczne i przemoc wobec ludności cywilnej, w tym bombardowania, stosowanie amunicji kasetowej, ataki rakietowe, ostrzały, strzały snajperskie i – według doniesień – stosowanie min przeciwpiechotnych, jak również ataki powodujące zniszczenia infrastruktury cywilnej, w tym szkół, placówek medycznych, dzielnic mieszkalnych, targowisk, systemów wodociągowych, portów i lotnisk;

5.  wzywa rząd Jemenu do przyjęcia odpowiedzialności za walkę z ISIS/ Daisz i AQAP, które wykorzystują obecną niestabilną sytuację; przypomina, że wszelkie akty terroryzmu są zbrodniami i nie znajdują uzasadnienia, bez względu na ich przyczyny oraz niezależnie od tego, kiedy, gdzie i przez kogo zostały popełnione; podkreśla, że wszystkie strony konfliktu muszą podjąć zdecydowane kroki przeciwko takim grupom, których działania stanowią poważne zagrożenie dla wynegocjowanego porozumienia i bezpieczeństwa w regionie i poza nim;

6.  ponownie wzywa wszystkie strony konfliktu oraz ich regionalnych i międzynarodowych stronników do przestrzegania międzynarodowego prawa humanitarnego i międzynarodowego prawa dotyczącego praw człowieka, do zapewnienia ochrony ludności cywilnej i powstrzymania się od bezpośrednich ataków na infrastrukturę cywilną, w szczególności na obiekty medyczne i systemy zaopatrzenia w wodę; przypomina że celowe atakowanie cywilów i infrastruktury cywilnej, w tym szpitali i personelu medycznego, stanowi poważne naruszenie międzynarodowego prawa humanitarnego; apeluje do społeczności międzynarodowej o doprowadzenie do międzynarodowego postępowania karnego przeciwko osobom odpowiedzialnym za naruszanie prawa międzynarodowego w Jemenie; w związku z tym popiera apel wysokiego komisarza ONZ ds. praw człowieka Zeida Ra’ada Al Husseina o ustanowienie niezależnego międzynarodowego organu w celu przeprowadzenia kompleksowego dochodzenia w sprawie zbrodni popełnionych w czasie konfliktu w Jemenie; podkreśla, że aby osiągnąć trwałe rozwiązanie tego konfliktu niezbędne jest zapewnienie odpowiedzialności za naruszenia;

7.  przypomina, że zbrojne rozwiązanie konfliktu w Jemenie nie jest dopuszczalne i że kryzys można rozwiązać wyłącznie w drodze integracyjnego, prowadzonego przez Jemen procesu negocjacyjnego z udziałem wszystkich zainteresowanych stron przy pełnym i merytorycznym udziale kobiet, prowadzącego do kompleksowego rozwiązania politycznego; ponownie wyraża poparcie dla wysiłków podejmowanych przez sekretarza generalnego ONZ, specjalnego wysłannika ONZ ds. Jemenu oraz Europejską Służbę Działań Zewnętrznych na rzecz ułatwienia wznowienia negocjacji, a także wzywa wszystkie strony konfliktu do konstruktywnej reakcji i nieobwarowywania tych wysiłków warunkami; podkreśla, że dla ułatwienia powrotu do rozmów politycznych zasadnicze znaczenie będzie miało wdrożenie środków budowy zaufania, takich jak natychmiastowe kroki w kierunku trwałego zawieszenia broni, mechanizm monitorowania wycofywania sił, łatwiejszy dostęp dla pomocy humanitarnej i transportów towarowych oraz uwolnienie więźniów politycznych;

8.  nalega, by Arabia Saudyjska i Iran pracowały na rzecz poprawy stosunków dwustronnych, a także by dążyły do nawiązania współpracy z myślą o zakończeniu walk w Jemenie;

9.  wyraża poparcie dla skierowanego do wszystkich stron konfliktu apelu UE o podjęcie niezbędnych kroków, aby zapobiegać wszelkim formom przemocy, w tym przemocy seksualnej i przemocy ze względu na płeć, w sytuacjach konfliktu zbrojnego, jak również na taką przemoc reagować; zdecydowanie potępia łamanie praw dziecka oraz jest zaniepokojony ograniczonym dostępem dzieci nawet do podstawowej opieki zdrowotnej i edukacji; potępia werbowanie dzieci i wykorzystywanie ich w działaniach wojennych; wzywa UE i społeczność międzynarodową do wspierania rehabilitacji i ponownej integracji w społeczeństwie zdemobilizowanych dzieci;

10.  wzywa wszystkie strony konfliktu do podjęcia działań na rzecz usunięcia wszystkich przeszkód logistycznych i finansowych mających wpływ na import i dystrybucję żywności i środków medycznych dla ludności cywilnej znajdującej się w potrzebie; apeluje do stron konfliktu o zapewnienie pełnego i skutecznego funkcjonowania głównych punktów wjazdu towarów, takich jak porty Al-Hudajda i Aden; podkreśla ich znaczenie jako jedynego szlaku przekazywania pomocy humanitarnej i artykułów pierwszej potrzeby; wzywa do ponownego otwarcia portu lotniczego w Sanie dla lotów komercyjnych, by pilnie potrzebne leki i towary mogły być dostarczane do Jemenu drogą lotniczą, a Jemeńczycy wymagający opieki medycznej mogli być odtransportowywani również drogą lotniczą za granicę;

11.  wzywa Radę, aby skutecznie promowała przestrzeganie międzynarodowego prawa humanitarnego, zgodnie z odnośnymi wytycznymi UE; podkreśla w szczególności potrzebę rygorystycznego stosowania przez wszystkie państwa UE zasad określonych we wspólnym stanowisku Rady 2008/944/CFSP w sprawie wywozu broni; w związku z tym przypomina swą rezolucję z 25 lutego 2016 r.;

12.  podkreśla, jak ważne jest wzmacnianie lokalnych władz i budowanie ich zdolności w zakresie świadczenia usług, jak również angażowanie diaspory jemeńskiej i międzynarodowych organizacji pozarządowych we wspieranie kluczowych sektorów usługowych; podkreśla w szczególności pilną potrzebę zajęcia się przez UE i inne podmioty międzynarodowe problemem epidemii cholery, a także wspierania systemu opieki zdrowotnej, by zapobiec jego upadkowi, w tym ułatwiania dostaw i wypłat wynagrodzeń dla pracowników medycznych na linii frontu, którzy mają kluczowe znaczenie dla reagowania na kryzysy humanitarne;

13.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że UE i jej państwa członkowskie gotowe są zwiększyć pomoc humanitarną świadczoną ludności w całym kraju, żeby sprostać rosnącym potrzebom oraz uruchomić pomoc rozwojową na finansowanie projektów w kluczowych sektorach; z zadowoleniem przyjmuje zobowiązania podjęte podczas spotkania darczyńców wysokiego szczebla w sprawie kryzysu humanitarnego w Jemenie i podkreśla potrzebę skoordynowanych działań humanitarnych pod kierownictwem ONZ, aby złagodzić cierpienia ludności Jemenu; ponadto wzywa wszystkie państwa do wypełnienia zobowiązań podjętych na spotkaniu darczyńców, aby przyczynić się do zaspokojenia potrzeb humanitarnych;

14.  apeluje do wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa o przedstawienie w trybie pilnym zintegrowanej strategii UE dotyczącej Jemenu oraz o ponowne podjęcie próby wyjścia z inicjatywą pokojową dla Jemenu pod auspicjami ONZ; w związku z tym apeluje o powołanie specjalnego przedstawiciela UE ds. Jemenu;

15.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, rządom i parlamentom państw członkowskich, sekretarzowi generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych, sekretarzowi generalnemu Rady Współpracy Państw Zatoki, sekretarzowi generalnemu Ligi Państw Arabskich oraz rządowi Jemenu.

(1) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0066.
(2) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0270.


Statut i finansowanie europejskich partii politycznych i europejskich fundacji politycznych
PDF 223kWORD 47k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 15 czerwca 2017 r. w sprawie finansowania partii politycznych i fundacji politycznych na szczeblu europejskim (2017/2733(RSP))
P8_TA(2017)0274B8-0405/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 1141/2014 z dnia 22 października 2014 r. w sprawie statusu i finansowania europejskich partii politycznych i europejskich fundacji politycznych(1),

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że ponadnarodowe partie i fundacje polityczne przyczyniają się do kształtowania europejskiej świadomości politycznej i wyrażania woli obywateli Unii;

B.  mając na uwadze, że finansowanie europejskich partii i fundacji politycznych powinno wspierać działalność polityczną zgodnie z zasadami Unii oraz być przejrzyste i nie pozwalać na nadużycia;

C.  mając na uwadze, że w art. 6 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 1141/2014 ustanowiono Urząd ds. Europejskich Partii Politycznych i Europejskich Fundacji Politycznych, do utworzenia w terminie do dnia 1 września 2016 r., zajmujący się orzekaniem o zgodności rejestracji europejskich partii politycznych i fundacji politycznych oraz ich usuwania z rejestru z procedurami i warunkami określonymi w tym rozporządzeniu;

1.  z żalem zauważa liczne niedoskonałości rozporządzenia (UE, Euratom) nr 1141/2014, zwłaszcza związane z poziomem współfinansowania (zasoby własne) oraz z możliwością członkostwa posłów do Parlamentu Europejskiego w wielu partiach;

2.  zachęca Komisję, aby dokładniej przeanalizowała wszystkie niedoskonałości i jak najszybciej zaproponowała przegląd tego rozporządzenia;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz Komisji.

(1) Dz.U. L 317 z 4.11.2014, s. 1.

Zastrzeżenia prawne - Polityka ochrony prywatności