Indeks 
Teksty przyjęte
Środa, 5 lipca 2017 r. - StrasburgWersja ostateczna
Brak sprzeciwu wobec aktu delegowanego: procedura europejskiego nakazu zapłaty
 Brak sprzeciwu wobec aktu delegowanego: Europejska procedura drobnych roszczeń
 Dostęp do informacji poufnych (wykładnia art. 5 ust. 5 i art. 210a Regulaminu)
 Porozumienie przyjęte w Kigali dotyczące poprawek do Protokołu montrealskiego w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową ***
 Konwencja w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości, której celem jest przeciwdziałanie zakwaszeniu, etrofizacji i powstawaniu ozonu w warstwie przyziemnej ***
 Zawarcie Umowy o dialogu politycznym i współpracy UE-Kuba (zgoda) ***
 Zawarcie Umowy o dialogu politycznym i współpracy UE-Kuba (rezolucja)
 Protokół ustaleń między Europejską Agencją ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości a Eurojustem *
 Zwalczanie nadużyć na szkodę interesów finansowych Unii za pośrednictwem prawa karnego ***II
 Unijne ramy prawne dotyczące naruszeń przepisów prawa celnego oraz sankcji ***I
 Wzrost zachorowań w Europie na HIV/AIDS, gruźlicę i wirusowe zapalenie wątroby typu C
 Budżet na 2018 r. – Mandat do rozmów trójstronnych
 W stronę strategii UE w dziedzinie międzynarodowych stosunków kulturalnych
 Zalecenie dla Rady w sprawie 72. sesji Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych
 Opracowanie ambitnej strategii przemysłowej UE jako strategicznego priorytetu na rzecz wzrostu gospodarczego, zatrudnienia i innowacji w Europie

Brak sprzeciwu wobec aktu delegowanego: procedura europejskiego nakazu zapłaty
PDF 317kWORD 49k
Decyzja Parlamentu Europejskiego w sprawie niewyrażania sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego Komisji z dnia 19 czerwca 2017 r. zastępującego załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 1896/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty (C(2017)03984 – 2017/2747(DEA))
P8_TA(2017)0291B8-0437/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (C(2017)03984),

–  uwzględniając pismo z dnia 19 czerwca 2017 r., w którym Komisja zwraca się do Parlamentu o oświadczenie, że nie wyraża on sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego,

–  uwzględniając pismo Komisji Prawnej do przewodniczącego Konferencji Przewodniczących Komisji z dnia 22 czerwca 2017 r.,

–  uwzględniając art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1896/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. ustanawiające postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty(1) zmienione rozporządzeniem (UE) 2015/2421 Parlamentu Europejskiego i Rady(2), a w szczególności jego artykułami 30 i 31 ust. 5,

–  uwzględniając zalecenie dotyczące decyzji Komisji Prawnej,

–  uwzględniając art. 105 ust. 6 Regulaminu,

–  uwzględniając brak sprzeciwów zgłoszonych w terminie określonym w art. 105 ust. 6 Regulaminu, który upłynął w dniu 4 lipca 2017 r.,

A.  mając na uwadze, że w załącznikach do rozporządzenia (WE) nr 1896/2006 określono formularze, które mają być wykorzystywane w celu ułatwienia stosowania tego rozporządzenia;

B.  mając na uwadze, że rozporządzenie (WE) nr 1896/2006 zostało zmienione rozporządzeniem (UE) 2015/2421, które wejdzie w życie w dniu 14 lipca 2017 r.; mając na uwadze, że zmiany wprowadzone do postępowania w sprawie europejskiego nakazu zapłaty powinny zostać uwzględnione w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1896/2006;

C.  mając na uwadze, że konieczne jest zastąpienie załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 1896/2006 oraz że nowy załącznik I powinien wejść w życie w tym samym czasie co rozporządzenie (UE) 2015/2421;

D.  mając na uwadze, że zmiany do rozporządzenia (WE) nr 1896/2006 zaczną obowiązywać w dniu 14 lipca 2017 r., zatem rozporządzenie delegowane powinno wejść w życie w dniu 14 lipca 2017 r.;

1.  oświadcza, że nie wyraża sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie i Komisji.

(1) Dz.U. L 399 z 30.12.2006, s. 1.
(2) Dz.U. L 341 z 24.12.2015, s. 1.


Brak sprzeciwu wobec aktu delegowanego: Europejska procedura drobnych roszczeń
PDF 319kWORD 49k
Decyzja Parlamentu Europejskiego w sprawie niewyrażania sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego Komisji z dnia 19 czerwca 2017 r. zastępującego załącznik I, II, III i IV do rozporządzenia (WE) nr 861/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego europejskie postępowanie w sprawie drobnych roszczeń (C(2017)03982 – 2017/2748(DEA))
P8_TA(2017)0292B8-0438/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (C(2017)03982),

–  uwzględniając pismo Komisji z dnia 19 czerwca 2017 r., w którym Komisja zwraca się do Parlamentu o oświadczenie, że nie wyraża on sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego,

–  uwzględniając pismo Komisji Prawnej z dnia 22 czerwca 2017 r. skierowane do przewodniczącej Konferencji Przewodniczących Komisji,

–  uwzględniając art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 861/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. ustanawiające europejskie postępowanie w sprawie drobnych roszczeń(1) zmienione rozporządzeniem (UE) 2015/2421 Parlamentu Europejskiego i Rady(2), w szczególności jego artykuły 26 i 27 ust. 5,

–  uwzględniając zalecenie Komisji Prawnej dotyczące decyzji,

–  uwzględniając art. 105 ust. 6 Regulaminu,

–  uwzględniając brak sprzeciwów zgłoszonych w terminie określonym w art. 105 ust. 6 Regulaminu, który upłynął w dniu 4 lipca 2017 r.,

A.  mając na uwadze, że w załącznikach do rozporządzenia (WE) nr 861/2007 określono formularze, które mają być wykorzystywane w celu ułatwienia stosowania tego rozporządzenia;

B.  mając na uwadze, że rozporządzenie (WE) nr 861/2007 zostało zmienione rozporządzeniem (UE) 2015/2421, które wejdzie w życie w dniu 14 lipca 2017 r.; mając na uwadze, że zmiany wprowadzone do europejskiego postępowania w sprawie drobnych roszczeń powinny zostać uwzględnione w wyżej wymienionych formularzach zawartych w załącznikach;

C.  mając na uwadze, że konieczne jest zastąpienie załączników I–IV do rozporządzenia (WE) nr 861/2007 oraz że nowe załączniki I–IV powinny wejść w życie w tym samym czasie co rozporządzenie (UE) 2015/2421;

D.  mając na uwadze, że zmiany do rozporządzenia (WE) nr 861/2007 zaczną obowiązywać w dniu 14 lipca 2017 r., zatem rozporządzenie delegowane powinno wejść w życie w dniu 14 lipca 2017 r.;

1.  oświadcza, że nie wyraża sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie i Komisji.

(1) Dz.U. L 199 z 31.7.2007, s. 1.
(2) Dz.U. L 341 z 24.12.2015, s. 1.


Dostęp do informacji poufnych (wykładnia art. 5 ust. 5 i art. 210a Regulaminu)
PDF 313kWORD 42k
Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 5 lipca 2017 r. w sprawie dostępu do informacji poufnych (wykładnia art. 5 ust. 5 i art. 210a Regulaminu) (2017/2095(REG))
P8_TA(2017)0293

Parlament Europejski,

–  uwzględniając pismo przewodniczącej Komisji Spraw Konstytucyjnych z dnia 23 czerwca 2017 r.,

–  uwzględniając art. 226 Regulaminu,

1.  przyjmuje następującą wykładnię art. 5 ust. 5 Regulaminu:"„Dostęp do informacji poufnych podlega zasadom określonym w porozumieniach międzyinstytucjonalnych zawartych przez Parlament w odniesieniu do postępowania z informacjami poufnymi1a i do wewnętrznych przepisów wykonujących te porozumienia, przyjętych przez właściwe organy Parlamentu1b.____________________1a Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 20 listopada 2002 r. między Parlamentem Europejskim i Radą dotyczące dostępu Parlamentu Europejskiego do posiadanych przez Radę informacji sensytywnych w dziedzinie polityki bezpieczeństwa i obrony (Dz.U. C 298 z 30.11.2002, s. 1).Porozumienie ramowe z dnia 20 października 2010 r. w sprawie stosunków pomiędzy Parlamentem Europejskim i Komisją Europejską (Dz.U. L 304 z 20.11.2010, s. 47).Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 12 marca 2014 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim a Radą w sprawie przekazywania Parlamentowi Europejskiemu i wykorzystywania przez Parlament Europejski posiadanych przez Radę informacji niejawnych dotyczących spraw innych niż z dziedziny wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (Dz.U. C 95 z 1.4.2014, s. 1).1b Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 23 października 2002 r. w sprawie wykonania porozumienia międzyinstytucjonalnego między Parlamentem Europejskim i Radą dotyczące dostępu Parlamentu Europejskiego do posiadanych przez Radę informacji sensytywnych w dziedzinie polityki bezpieczeństwa i obrony (Dz.U. C 298 z 30.11.2002, s. 4).Decyzja Prezydium Parlamentu Europejskiego z dnia 15 kwietnia 2013 r. dotycząca przepisów regulujących postępowanie z informacjami poufnymi w Parlamencie Europejskim (Dz.U. C 96 z 1.4.2014, s. 1).”"

2.  przyjmuje następującą wykładnię art. 210a Regulaminu:"„Niniejszy artykuł ma zastosowanie do zakresu, w jakim mające zastosowanie ramy prawne odnoszące się do postępowania z informacjami poufnymi przewidują możliwość zapoznawania się z informacjami poufnymi podczas posiedzeń przy drzwiach zamkniętych odbywających się poza zabezpieczonymi pomieszczeniami.”"

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji do wiadomości Radzie oraz Komisji.


Porozumienie przyjęte w Kigali dotyczące poprawek do Protokołu montrealskiego w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową ***
PDF 316kWORD 47k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 5 lipca 2017 r. w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, porozumienia przyjętego w Kigali dotyczącego poprawek do Protokołu montrealskiego w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową (07725/2017 – C8-0157/2017 – 2017/0016(NLE))
P8_TA(2017)0294A8-0237/2017

(Zgoda)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając projekt decyzji Rady (07725/2017),

–  uwzględniając poprawki do protokołu montrealskiego przyjęte na 28. posiedzeniu stron protokołu montrealskiego, które odbyło się w Kigali (Rwanda) w październiku 2016 r.,

–  uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę na mocy art. 192 ust. 1 i art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (C8-0157/2017),

–  uwzględniając art. 99 ust. 1 i 4 oraz art. 108 ust. 7 Regulaminu,

–  uwzględniając zalecenie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A8-0237/2017),

1.  wyraża zgodę na zawarcie poprawki;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich.


Konwencja w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości, której celem jest przeciwdziałanie zakwaszeniu, etrofizacji i powstawaniu ozonu w warstwie przyziemnej ***
PDF 318kWORD 48k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 5 lipca 2017 r. w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie przyjęcia w imieniu Unii Europejskiej zmiany Protokołu z 1999 r. do Konwencji w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości w zakresie przeciwdziałania zakwaszeniu, eutrofizacji i powstawaniu ozonu w warstwie przyziemnej z 1979 r. (07524/2017 – C8-0143/2017 – 2013/0448(NLE))
P8_TA(2017)0295A8-0241/2017

(Zgoda)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając projekt decyzji Rady (07524/2017),

–  uwzględniając Zmianę tekstu protokołu i załączników II–IX do protokołu z 1999 r. w sprawie przeciwdziałania zakwaszeniu, eutrofizacji i powstawaniu ozonu w warstwie przyziemnej oraz dodanie nowych załączników X i XI (07524/2017),

–  uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę na mocy art. 192 ust. 1 oraz art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (C8-0143/2017),

–  uwzględniając art. 99 ust. 1 i 4 oraz art. 108 ust. 7 Regulaminu,

–  uwzględniając zalecenie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A8-0241/2017),

1.  wyraża zgodę na przyjęcie zmiany protokołu;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich.


Zawarcie Umowy o dialogu politycznym i współpracy UE-Kuba (zgoda) ***
PDF 314kWORD 47k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 5 lipca 2017 r. w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie zawarcia, w imieniu Unii, Umowy o dialogu politycznym i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Kuby, z drugiej strony (12502/2016 – C8-0517/2016 – 2016/0298(NLE))
P8_TA(2017)0296A8-0232/2017

(Zgoda)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając projekt decyzji Rady (12502/2016),

–  uwzględniając projekt Umowy o dialogu politycznym i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Kuby, z drugiej strony (12504/2016),

–  uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę na mocy art. 207 i 209 oraz art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) i art. 218 ust. 8 akapit drugi Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (C8-0517/2016),

–  uwzględniając swoją rezolucję nieustawodawczą z dnia 5 lipca 2017 r.(1) w sprawie projektu decyzji Rady,

–  uwzględniając art. 99 ust. 1 i 4 oraz art. 108 ust. 7 Regulaminu,

–  uwzględniając zalecenie Komisji Spraw Zagranicznych oraz opinie przedstawione przez Komisję Rozwoju i Komisję Handlu Międzynarodowego (A8-0232/2017),

1.  wyraża zgodę na zawarcie umowy;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Republiki Kuby.

(1) Teksty przyjęte w tym dniu, P8_TA(2017)0297.


Zawarcie Umowy o dialogu politycznym i współpracy UE-Kuba (rezolucja)
PDF 371kWORD 60k
Rezolucja nieustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 5 lipca 2017 r. zawierającego projekt rezolucji nieustawodawczej w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Umowy o dialogu politycznym i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Kuby, z drugiej strony (12502/2016 – C8-0517/2016 – 2016/0298(NLE)2017/2036(INI))
P8_TA(2017)0297A8-0233/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając fakt nawiązania stosunków dyplomatycznych pomiędzy UE a Kubą w 1988 r.,

–  uwzględniając projekt decyzji Rady (12502/2016),

–  uwzględniając projekt o dialogu politycznym i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Kuby, z drugiej strony (zwaną dalej „Umową”) (12504/2016),

–  uwzględniając wniosek o udzielenie zgody przedstawiony przez Radę na mocy art. 207, 209, art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) i art. 218 ust. 8 akapit drugi Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) (C8-0517/2016),

–  uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej (TUE), a w szczególności jego tytuł V dotyczący działań zewnętrznych Unii,

–  uwzględniając TFUE, a w szczególności tytuły I–III i V w jego części piątej,

–  uwzględniając wspólne stanowisko 96/697/CFSP z dnia 2 grudnia 1996 r. określone przez Radę na podstawie art. J.2 Traktatu o Unii Europejskiej w sprawie Kuby(1),

–  uwzględniając decyzję Rady (WPZiB) 2016/2233 z dnia 6 grudnia 2016 r. uchylającą wspólne stanowisko 96/697/WPZiB w sprawie Kuby(2),

–  uwzględniając konkluzje Rady z dnia 17 października 2016 r. w sprawie globalnej strategii na rzecz polityki zagranicznej i bezpieczeństwa Unii Europejskiej,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 30 września 2009 r. pt. „Unia Europejska i Ameryka Łacińska: partnerzy na arenie międzynarodowej” (COM(2009)0495),

–  uwzględniając deklaracje złożone podczas dotychczasowych szczytów głów państw lub szefów rządów Ameryki Łacińskiej i Karaibów oraz Unii Europejskiej, w szczególności deklarację złożoną podczas drugiego szczytu UE i Wspólnoty Krajów Ameryki Łacińskiej i Karaibów (CELAC), który odbył się w Brukseli w dniach 10–11 czerwca 2015 r. pod hasłem: „Kształtowanie naszej wspólnej przyszłości: współpraca na rzecz zamożnych, spójnych i zrównoważonych społeczeństw dla naszych obywateli” i zakończył się przyjęciem deklaracji politycznej zatytułowanej: „Partnerstwo na rzecz następnego pokolenia”,

–  uwzględniając konkluzje Rady z dnia 19 listopada 2012 r. w sprawie wspólnej strategii partnerstwa UE–Karaiby,

–  uwzględniając wysłuchanie specjalnego przedstawiciela UE ds. praw człowieka podczas wspólnego posiedzenia Komisji Spraw Zagranicznych i Podkomisji Praw Człowieka, które odbyło się dnia 12 października 2016 r. w celu wyjaśnienia rezultatów dialogu dotyczącego praw człowieka prowadzonego między Kubą a UE,

–  uwzględniając sprawozdania kubańskich organizacji społeczeństwa obywatelskiego,

–  uwzględniając swoją rezolucję ustawodawczą z dnia 5 lipca 2017 r.(3) w sprawie projektu decyzji Rady,

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie Kuby, w szczególności rezolucję z dnia 17 listopada 2004 r. w sprawie Kuby(4), rezolucję z dnia 2 lutego 2006 r. w sprawie polityki UE wobec rządu kubańskiego(5), rezolucję z dnia 21 czerwca 2007 r. w sprawie Kuby(6) oraz rezolucję z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie sytuacji więźniów politycznych i więźniów sumienia na Kubie(7),

–  uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka oraz inne międzynarodowe traktaty i instrumenty dotyczące praw człowieka,

–  uwzględniając art. 99 ust. 2 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Zagranicznych oraz opinie Komisji Rozwoju i Komisji Handlu Międzynarodowego (A8-0233/2017),

A.  mając na uwadze głębokie więzi historyczne, gospodarcze i kulturowe między Europą i Kubą;

B.  mając na uwadze różnorodność i szeroki zakres stosunków UE z państwami Ameryki Łacińskiej i Karaibów;

C.  mając na uwadze, że UE utrzymuje stosunki ze Wspólnotą Państw Ameryki Łacińskiej i Karaibów (CELAC); mając na uwadze, że CELAC z zadowoleniem przyjmuje możliwość zacieśnienia stosunków między UE a Kubą;

D.  mając na uwadze, że Kuba była jedynym państwem Ameryki Łacińskiej i Karaibów, z którym UE nie zawarła wcześniej żadnego porozumienia; mając na uwadze, że 20 państw członkowskich UE zawarło różnego rodzaju umowy dwustronne z wyspą i utrzymuje z nią dobre stosunki;

E.  mając na uwadze, że wspólne stanowisko 96/697/WPZiB zostało uchylone decyzją Rady (WPZiB) 2016/2233 z dnia 6 grudnia 2016 r.;

F.  mając na uwadze, że w 2008 r. wznowiono dialog wysokiego szczebla między UE a Kubą oraz dwustronną współpracę w dziedzinie rozwoju; mając na uwadze, że w 2010 r. Rada rozpoczęła obrady nad przyszłymi relacjami UE z Kubą, a w lutym 2014 r. przyjęła dyrektywy negocjacyjne, w następstwie których w kwietniu 2014 r. rozpoczęto, a w dniu 11 marca 2016 r. zakończono oficjalne negocjacje w sprawie zawarcia Umowy;

G.  mając na uwadze, że w Umowie określono ogólne zasady i cele przyświecające stosunkom między UE a Kubą, w tym trzy zasadnicze filary, tj. dialog polityczny, współpracę i dialog na temat polityki sektorowej oraz handel i współpracę w zakresie handlu;

H.  mając na uwadze, że kwestia praw człowieka uwzględniona została zarówno w rozdziale dotyczącym dialogu politycznego, jak i w rozdziale poświęconym współpracy; mając na uwadze, że obie strony Umowy potwierdzają poszanowanie powszechnych praw człowieka, określonych w Powszechnej deklaracji praw człowieka i innych odpowiednich instrumentach międzynarodowych w dziedzinie praw człowieka; mając na uwadze, że obie strony Umowy potwierdzają swoje zaangażowanie na rzecz wzmocnienia roli Organizacji Narodów Zjednoczonych, a także zobowiązanie do przestrzegania wszystkich zasad i celów ustanowionych w Karcie Narodów Zjednoczonych; mając na uwadze, że zgodnie z art. 21 Traktatu o Unii Europejskiej w działaniach zewnętrznych Unia powinna kierować się zasadami demokracji, państwa prawnego, powszechności i niepodzielności praw człowieka – w tym praw obywatelskich, politycznych, gospodarczych, społecznych i kulturalnych – oraz podstawowych wolności, poszanowania godności ludzkiej, zasad równości i solidarności oraz poszanowaniem zasad Karty Narodów Zjednoczonych oraz prawa międzynarodowego; mając na uwadze, że w związku z tym poszanowanie praw człowieka oraz obrona demokracji i praworządności powinny być zasadniczym dążeniem Umowy;

I.  mając na uwadze, że w Umowie zawarto tzw. klauzulę praw człowieka stanowiącą jeden ze standardowych zasadniczych elementów umów międzynarodowych zawieranych przez UE, który umożliwia zawieszenie Umowy w przypadku naruszenia postanowień dotyczących praw człowieka;

J.  mając na uwadze, że w rozdziale dotyczącym współpracy obie strony uzgodniły ogólne obszary i warunki współpracy, w tym w odniesieniu do takich kwestii jak prawa człowieka, sprawowanie rządów, wymiar sprawiedliwości i społeczeństwo obywatelskie;

K.  mając na uwadze, że Kuba deklaruje wolę podjęcia współpracy z UE w ramach Europejskiego Instrumentu na rzecz Wspierania Demokracji i Praw Człowieka (EIDHR); mając na uwadze, że głównymi celami EIDHR są wspieranie, rozwijanie i utrwalanie demokracji w państwach trzecich oraz wzmocnienie poszanowania i przestrzegania praw człowieka i podstawowych wolności; mając na uwadze, że obie strony Umowy uznają, iż demokracja opiera się na dobrowolnie wyrażonej przez obywateli woli określania własnych systemów politycznych, gospodarczych, społecznych i kulturowych oraz na ich pełnym uczestnictwie we wszystkich aspektach życia;

L.  mając na uwadze, że dialog dotyczący praw człowieka prowadzony między UE a Kubą pod przewodnictwem Specjalnego Przedstawiciela UE ds. Praw Człowieka został ustanowiony w 2015 r.; mając na uwadze, że sytuacja w zakresie praw człowieka nadal budzi zaniepokojenie;

M.  mając na uwadze, że kwestie poruszone podczas drugiego posiedzenia w ramach dialogu dotyczącego praw człowieka, które odbyło się na Kubie w czerwcu 2016 r. z udziałem właściwych ministerstw i agencji, obejmowały wolność zrzeszania się i zagadnienia dotyczące praw człowieka w kontekście wielostronnym, m.in. kwestię kary śmierci; mając na uwadze, że trzecie posiedzenie w ramach dialogu dotyczącego praw człowieka odbyło się w Brukseli w dniu 22 maja 2017 r.;

N.  mając na uwadze, że trzykrotnie laureatami Nagrody im. Sacharowa za wolność myśli przyznawanej przez Parlament byli aktywiści kubańscy – Oswaldo Payá w 2002 r., Kobiety w Bieli w 2005 r. oraz Guillermo Fariñas w 2010 r.;

O.  mając na uwadze, że UE stała się największym inwestorem zagranicznym na Kubie oraz jej głównym partnerem w zakresie eksportu i wymiany handlowej w ogóle, a całkowita wartość wymiany handlowej między UE i Kubą oraz eksportu towarów z UE na Kubę podwoiła się w latach 2009–2015;

P.  mając na uwadze, że jeden z rozdziałów Umowy dotyczy zasad regulujących handel międzynarodowy i podejmuje kwestię współpracy w zakresie służb celnych, ułatwień w handlu i dywersyfikacji, standardów i przepisów technicznych, zrównoważonego handlu i promowania stabilnych, przejrzystych i niedyskryminujących zasad prowadzenia działalności gospodarczej oraz inwestowania; mając na uwadze, że liberalizacja handlu, inwestycje gospodarcze i finansowe, innowacje technologiczne oraz ogólne swobody rynkowe umożliwiłyby wyspie modernizację gospodarki;

Q.  mając na uwadze propozycje reform, dostosowania i modernizacji zawarte w wytycznych polityki gospodarczej i społecznej dla Kuby, przyjętych po przeprowadzeniu debaty publicznej w 2011 r.;

R.  mając na uwadze, że w 2016 r. rozpoczęto na Kubie dwie nowe debaty publiczne pod hasłami „Konceptualizacja modelu gospodarczego i społecznego” oraz „Krajowy plan rozwoju gospodarczego i społecznego do roku 2030 – wizja narodu, priorytety i sektory strategiczne”;

S.  mając na uwadze, że UE i Kuba uzgodniły włączenie perspektywy płci społeczno-kulturowej do wszystkich aspektów współpracy oraz zwrócenie szczególnej uwagi na zapobieganie wszelkim formom przemocy w stosunku do kobiet i rozwiązanie tego problemu;

T.  mając na uwadze, że Kuba jest sygnatariuszem 11 z 18 konwencji ONZ dotyczących praw człowieka i ratyfikowała osiem z nich; mając na uwadze, że Kuba nie ratyfikowała Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych ani Międzynarodowego paktu praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych;

U.  mając na uwadze, że Kuba ratyfikowała wszystkie osiem podstawowych konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP);

V.  mając na uwadze, że Zgromadzenie Narodowe Kuby wchodzi w skład ogólnoświatowej Unii Międzyparlamentarnej od 1977 r.;

W.  mając na uwadze, że Zgromadzenie Ogólne ONZ zatwierdziło 26 kolejnych rezolucji wzywających do zniesienia embarga nałożonego na Kubę przez Stany Zjednoczone, oraz mając na uwadze, że w październiku 2016 r. odnośna rezolucja po raz pierwszy została przyjęta jednogłośnie;

X.  mając na uwadze od dawna zajmowane przez Parlament stanowisko, któremu wielokrotnie dawał wyraz i które podzielają inne instytucje europejskie, stojące w sprzeczności z ustawami o ekstraterytorialności w zakresie, w jakim bezpośrednio szkodzą one ludności Kuby i zakłócają działalność europejskich przedsiębiorstw;

1.  z zadowoleniem przyjmuje podpisanie Umowy między UE a Kubą w dniu 12 grudnia 2016 r. w Brukseli i stwierdza, że jest to instrument, który zapewni nowe ramy dla stosunków między UE a Kubą, utrzymując jednocześnie interesy UE i zastępując wspólne stanowisko z 1996 r.; podkreśla, że sukces Umowy zależy od jej wdrożenia i przestrzegania;

2.  nadaje wysoką wartość strategiczną stosunkom między UE a Kubą;

3.  wskazuje, że struktura, treść i dynamika Umowy są dostosowane do zasad i wartości ustanowionych przez instytucje UE dla stosunków zewnętrznych Unii;

4.  zwraca uwagę na fakt, że Rada UE uzgodniła, by ustanowić nowe ramy dla relacji z Kubą, i podjęła decyzję o rozpoczęciu negocjacji i ich pomyślnym zakończeniu w znacząco krótkim czasie;

5.  podkreśla zobowiązanie Kuby wobec UE i odpowiedzialność obu stron za realizację postanowień Umowy, w tym za pomocą dialogu politycznego;

6.  przypomina, że Umowa, jako pierwsza umowa zawarta między UE i Kubą, będzie stanowiła punkt zwrotny we wzajemnych stosunkach między stronami; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że obie strony zgodziły się rozwijać te stosunki w sposób uporządkowany, wzajemnie podejmując się osiągnięcia celów i przyjęcia obowiązków wiążących dla obu sygnatariuszy;

7.  podkreśla znaczenie uwzględnienia rozdziału dotyczącego dialogu politycznego oraz ustanowienia zinstytucjonalizowanego dialogu dotyczącego praw człowieka między UE i Kubą; wzywa UE do poparcia stanowiska Parlamentu w sprawie demokracji, uniwersalnych praw człowieka i podstawowych swobód, takich jak wolność słowa, zgromadzeń i stowarzyszeń politycznych, wolność informacji we wszystkich jej formach, a także „światowej polityki wspierania obrońców praw człowieka” w ramach tego dialogu; zachęca obie strony do ustanowienia gwarancji dla aktywności obrońców praw człowieka oraz czynnego i nieograniczonego udziału w tym dialogu wszystkich podmiotów społeczeństwa obywatelskiego i opozycji politycznej; zauważa jednak, że dialog dotyczący praw człowieka do tej pory nie położył kresu arbitralnym zatrzymaniom z powodów politycznych na Kubie, a wręcz przeciwnie – jak podaje Kubańska Komisja Praw Człowieka i Pojednania Narodowego, w ostatnich latach represje przybierają na sile;

8.  podkreśla znaczenie dialogu dotyczącego praw człowieka między UE a Kubą oraz z zadowoleniem przyjmuje fakt, że dialog ten został podjęty przed zakończeniem negocjacji w sprawie Umowy; przypomina, że cele polityki UE wobec Kuby obejmują poszanowanie praw człowieka i podstawowych wolności oraz ułatwienie modernizacji gospodarczej i społecznej mającej na celu podniesienie poziomu życia ludności Kuby;

9.  uznaje wysiłki Kuby na rzecz włączenia do swego porządku prawnego podstawowych zasad ONZ dotyczących praw człowieka i praw pracowniczych oraz wzywa Kubę do ratyfikacji pozostałych konwencji ONZ dotyczących praw człowieka, tj. Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych, Międzynarodowego paktu praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych oraz Protokołu fakultatywnego do Konwencji w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet; odnotowuje pracę kubańskiego Krajowego Centrum Edukacji Seksualnej; apeluje do rządu kubańskiego o dalsze podejmowanie działań mających na celu zaprzestanie wszelkiej dyskryminacji i marginalizacji społeczności LGBTI;

10.  apeluje do rządu kubańskiego, aby dostosował swoją politykę w dziedzinie praw człowieka do norm międzynarodowych określonych w kartach, deklaracjach i instrumentach międzynarodowych, których Kuba jest sygnatariuszem; podkreśla, że prześladowanie i pozbawianie wolności kogokolwiek ze względu na wyznawane ideały oraz prowadzoną pokojową działalność polityczną stanowi naruszenie postanowień Powszechnej deklaracji praw człowieka, i w związku z tym wzywa do uwolnienia wszystkich osób uwięzionych w takich okolicznościach;

11.  przypomina, że w Umowie zawarto postanowienie mówiące o zawieszeniu umowy w przypadku naruszenia postanowień dotyczących praw człowieka; wzywa Komisję i Europejską Służbę Działań Zewnętrznych (ESDZ) do zapewnienia stałej wymiany informacji z Parlamentem na temat realizacji Umowy, spełniania wzajemnych obowiązków przewidzianych w Umowie, a w szczególności na temat stosowania wszystkich przepisów dotyczących praw człowieka, praw środowiskowych i pracowniczych wymienionych w niniejszej rezolucji; wzywa ESDZ do dołożenia wszelkich starań – w szczególności za pośrednictwem delegatury UE – aby uważnie śledzić sytuację na Kubie pod względem poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności w trakcie wdrażania Umowy oraz zdawać relację Parlamentowi;

12.  podkreśla, że Umowa powinna przyczyniać się do poprawy warunków życia i praw socjalnych obywateli Kuby, potwierdzając znaczenie systematycznej pracy nad promowaniem wartości demokracji i praw człowieka, w tym wolności słowa, zrzeszania się i zgromadzeń;

13.  z zadowoleniem przyjmuje fakt zawarcia w Umowie wyraźnych odniesień do społeczeństwa obywatelskiego jako podmiotu uczestniczącego w procesie współpracy; wyraża głęboką solidarność z ludnością Kuby i docenia postępy poczynione na drodze do demokracji oraz poszanowania i propagowania podstawowych wolności; zachęca obie strony Umowy do promowania czynnej roli kubańskiego społeczeństwa obywatelskiego na etapie wdrażania Umowy;

14.  przypomina o istotnej roli, jaką kubańskie społeczeństwo obywatelskie odgrywa w rozwoju gospodarczym i demokratycznym państwa; podkreśla, że społeczeństwo obywatelskie powinno odgrywać wiodącą rolę we wszystkich dziedzinach Umowy, w tym związanych z pomocą rozwojową; przypomina o poparciu Parlamentu – wyrażonym przez Nagrodę im. Sacharowa – dla społeczeństwa obywatelskiego Kuby w związku z jego rolą w propagowaniu praw człowieka i demokracji w tym państwie;

15.  przypomina, że łączność internetowa na Kubie należy do najsłabszych na świecie oraz że dostęp do internetu jest niezwykle drogi i obejmuje ograniczone treści; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że coraz więcej Kubańczyków uzyskuje dostęp do internetu, uważa jednak, że rząd powinien podjąć dalsze działania na rzecz ułatwiania niecenzurowanego dostępu i wzmocnienia praw cyfrowych ludności;

16.  wzywa ESDZ do informowania Parlamentu o postępach we wdrażaniu Umowy i jej stosowaniu – w odpowiednich odstępach czasu i zgodnie z systemem koordynacji przewidzianym w Umowie;

17.  odnotowuje proces normalizacji stosunków między Kubą a Stanami Zjednoczonymi wraz ze wznowieniem stosunków dyplomatycznych w 2015 r. i zachęca do dalszych wysiłków;

18.  przypomina o swym od dawna zajmowanym stanowisku, podzielanym przez inne instytucje europejskie i wielokrotnie przywoływanym, w którym przeciwstawia się ustawom i środkom o skutkach ekstraterytorialnych w zakresie, w jakim są one szkodliwe dla ludności Kuby i zakłócają normalny rozwój europejskich przedsiębiorstw;

19.  uznaje, że Umowa może przyczynić się do realizacji procesów reform, dostosowania i modernizacji, których przeprowadzenie zaproponowano już na Kubie, w szczególności w odniesieniu do dywersyfikacji partnerów międzynarodowych Kuby i ustanowienia ogólnych ram na rzecz rozwoju politycznego i gospodarczego; podkreśla, że bliższe stosunki polityczne i gospodarcze z Kubą mogą przyczynić się do dalszej realizacji reform politycznych w tym kraju zgodnie z aspiracjami kubańskiego społeczeństwa; apeluje do instytucji europejskich i państw członkowskich o wspieranie przemian gospodarczych i politycznych na Kubie poprzez zachęcanie do ewolucji ku demokratycznym i wyborczym standardom szanującym podstawowe prawa wszystkich obywateli; popiera użycie różnych instrumentów polityki zagranicznej UE, a w szczególności EIDHR, w celu pogłębienia dialogu UE ze społeczeństwem obywatelskim Kuby oraz podmiotami wspierającymi przemiany pokojowe na Kubie;

20.  zauważa, że Umowa – pierwsza w historii umowa pomiędzy UE i Kubą – ustanawia nowe ramy prawne dla tych stosunków i zawiera rozdział dotyczący handlu i współpracy w zakresie handlu w celu stworzenia przewidywalnych i przejrzystych warunków dla lokalnych i europejskich podmiotów gospodarczych;

21.  podkreśla, że filar Umowy dotyczący handlu i współpracy w zakresie handlu nie przewiduje żadnych preferencji handlowych dla Kuby; przypomina, że filar ten obejmuje współpracę celną, ułatwienia w handlu, własność intelektualną, środki sanitarne i fitosanitarne, bariery techniczne w handlu, towary tradycyjne i rzemieślnicze, handel i zrównoważony rozwój, współpracę dotyczącą ochrony handlu, reguły pochodzenia i inwestycje;

22.  deklaruje, że Umowa zapewnia platformę umożliwiającą rozszerzenie dwustronnych relacji handlowych i inwestycyjnych, a zarazem stanowi konwencjonalną podstawę stosunków handlowych i gospodarczych między UE a Kubą;

23.  popiera długotrwałą praktykę, potwierdzoną również przez komisarz Cecilię Malmström podczas jej przesłuchania w dniu 29 września 2014 r., zgodnie z którą postanowienia dotyczące handlu i inwestycji w umowach o znaczeniu politycznym tymczasowo nie obowiązują, dopóki Parlament nie wyrazi zgody; wzywa Radę, Komisję i ESDZ do kontynuowania tej praktyki i rozszerzenia jej na wszystkie umowy międzynarodowe związane z działaniami zewnętrznymi UE, kiedy odnoszą się do kwestii związanych z handlem, tak jak ma to miejsce w przypadku Umowy;

24.  uważa, że Umowa przyczyni się do promowania dialogu i współpracy gospodarczej, umożliwiając stworzenie przewidywalnych i przejrzystych warunków prowadzenia działalności gospodarczej, a także rozwój solidniejszych i stabilniejszych ram w przyszłości, gwarantujących, że Kubańczycy będą mogli uczestniczyć w inwestycjach wspólnie z przedsiębiorstwami i osobami fizycznymi z UE;

25.  wzywa również europejskie przedsiębiorstwa prowadzące działalność na Kubie – szczególnie te, które otrzymują kredyty lub inną publiczną pomoc finansową – do stosowania tych samych norm pracy i standardów etycznych, jakie obowiązują w ich państwie pochodzenia;

26.  z zadowoleniem przyjmuje ratyfikację przez Kubę wszystkich ośmiu podstawowych konwencji MOP i wzywa do zobowiązania się do ich szybkiego wdrożenia; stanowczo wzywa Kubę oraz wszystkie państwa, z którymi podpisała lub negocjuje umowy, do ratyfikacji i przestrzegania przepisów MOP i programu godnej pracy oraz do zdelegalizowania wszystkich form wyzysku pracowników; zauważa, że istnieją obszary, w których prawa socjalne i pracownicze są zagrożone, np. procedury rekrutacyjne w kubańskich przedsiębiorstwach państwowych i praktyki polegające na konfiskacie wynagrodzenia w sektorze turystyki; w tym kontekście podkreśla, że należy objąć wszystkich pracowników podstawowymi prawami pracowniczymi oraz odpowiednią ochroną socjalną zgodnie z konwencjami MOP, a także wzywa obie strony do zainicjowania prac w tym kierunku zgodnie z art. 38 Umowy;

27.  zauważa, że UE jest głównym partnerem eksportowym Kuby i jej drugim co do wielkości partnerem handlowym, jak również jej największym inwestorem zagranicznym; zwraca uwagę, że polityka handlu zagranicznego UE nie przewiduje żadnych preferencji handlowych dla Kuby, oraz że stosowane będą unijne stawki celne, zgodnie z zapowiedzią Światowej Organizacji Handlu (WTO); przypomina, że w wyniku reformy ogólnego systemu preferencji UE (GSP), od stycznia 2014 r. Kuba utraciła preferencje handlowe w zakresie wywozu do UE, ponieważ osiągnęła kategorię kraju o wyższym średnim dochodzie (UMIC) i przestała spełniać kryteria dopuszczalności; podkreśla ponadto, że handel nadal stanowi zaledwie niewielką część gospodarki kubańskiej, w której eksport i import wynoszą łącznie 26,4 % PKB;

28.  sugeruje zbadanie przyszłych możliwości włączenia Kuby do umowy o partnerstwie gospodarczym CARIFORUM-UE, która zawiera szereg odrębnych i przydatnych rozdziałów poświęconych współpracy handlowej i która umożliwiłaby Kubie dalszą integrację regionalną;

29.  zauważa, że Kuba jest członkiem WTO i w związku tym podkreśla konieczność przestrzegania podstawowych zasad WTO, takich jak ułatwienia w handlu, umowy dotyczące barier w handlu, środki sanitarne i fitosanitarne oraz instrumenty ochrony handlu;

30.  wzywa Kubę do ratyfikacji umowy WTO o ułatwieniach w handlu, która weszła w życie w lutym 2017 r.; z zadowoleniem przyjmuje utworzenie na Kubie Komitetu ds. Ułatwień w Handlu i w tym kontekście wzywa Komisję i ESDZ do zapewnienia mu wsparcia technicznego;

31.  zauważa, że współpraca celna jest kluczowym obszarem, który wymaga rozwoju, aby odpowiedzieć na ważne wyzwania, takie jak m.in. bezpieczeństwo granic, zdrowie publiczne, ochrona oznaczeń geograficznych, walka z podrabianiem towarów i walka z terroryzmem; wzywa Komisję i ESDZ do udzielenia pomocy technicznej i finansowej oraz do ustanowienia za obopólnym porozumieniem instrumentów dwustronnych, aby wesprzeć Kubę we wdrażaniu środków służących ułatwieniom w handlu oraz usług informacyjnych;

32.  zwraca uwagę na potrzebę dywersyfikacji wywozu z Kuby, tak by obejmował również inne produkty niż te tradycyjnie wywożone, oraz wzywa Komisję do tworzenia jednostek ad hoc odpowiadających za handel, aby umożliwić wymianę najlepszych praktyk i przekazać kubańskim eksporterom wiedzę konieczną do poprawy dostępu towarów do rynku UE;

33.  z zadowoleniem przyjmuje rolę Światowej Organizacji Celnej, która udziela strategicznego wsparcia Głównemu Urzędowi Celnemu Republiki Kuby (Aduanas General de la República, AGR) w ramach programu Mercator, aby ocenić gotowość do wdrożenia umowy WTO o ułatwieniach w handlu; podkreśla znaczenie aktywności AGR we wdrażaniu umowy o ułatwieniach w handlu i wzywa Komisję do wspierania Kuby w tym procesie;

34.  odnotowuje przyjęcie przez władze kubańskie środków, które sprzyjają swobodzie przedsiębiorczości i liberalizacji gospodarczej; podkreśla konieczność stopniowego wzmacniania sektora prywatnego; podkreśla fakt, że rozwój znaczących inwestycji zagranicznych na rzecz poprawy fizycznej i technologicznej infrastruktury kraju oraz budowy konkurencyjnego systemu produkcji na Kubie będzie wymagał zastosowania dalszych gospodarczych i finansowych środków oraz przepisów, które zagwarantują Kubie pewność prawa – w tym dzięki niezależnym, przejrzystym i bezstronnym instytucjom – oraz stabilność gospodarczą; zauważa, że Kuba może czerpać z doświadczeń państw członkowskich UE pod tym względem;

35.  wzywa do uwzględnienia Kuby jako państwa kwalifikującego się do korzystania z finansowania w ramach działalności zewnętrznej EBI w zakresie, w jakim będzie ona spełniała wymogi EBI;

36.  z zadowoleniem przyjmuje włączenie do Umowy przepisów ukierunkowanych na zrównoważony rozwój gospodarczy, społeczny i środowiskowy na Kubie, w szczególności zobowiązanie do podjęcia działań zmierzających do realizacji agendy na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030 i związanych z nią celów zrównoważonego rozwoju, z uwzględnieniem programu działań z Addis Abeby w sprawie finansowania rozwoju; wzywa strony, by po ratyfikacji Umowy niezwłocznie ustanowiły specjalny instrument dialogu dotyczący realizacji agendy 2030;

37.  przypomina, że stosunki dyplomatyczne między UE a Kubą nawiązano w 1988 r. oraz że Kuba korzysta z pomocy rozwojowej lub pomocy humanitarnej UE od 1984 r. i otrzymuje obecnie pomoc UE w wysokości 50 mln EUR z tytułu rozporządzenia w sprawie Instrumentu Finansowania Współpracy na rzecz Rozwoju (DCI) na lata 2014–2020;

38.  przypomina, że Umowa ułatwi udział Kuby w programach UE oraz lepsze wdrażanie wieloletniego programu indykatywnego na lata 2014–2020 w celu ułatwienia realizacji strategii w zakresie modernizacji gospodarczej i społecznej przyjętej przez rząd Kuby;

39.  jest zaniepokojony grożącym Kubie – sklasyfikowanej przez Komitet Pomocy Rozwojowej (DAC) działający w ramach OECD jako „kraj o wyższym średnim dochodzie” – ryzykiem stopniowego zniesienia pomocy na rzecz rozwoju w ramach rozporządzenia w sprawie DCI; uważa, że status Kuby jako rozwijającego się kraju wyspiarskiego oraz jej sytuacja gospodarcza, która uległa pogorszeniu w wyniku niekorzystnego wpływu jednostronnych środków przymusu, uzasadniają przyjęcie środków umożliwiających kontynuację pomocy UE na rzecz Kuby, co należy rozważyć szczególnie w ramach przyszłej oceny śródokresowej rozporządzenia w sprawie DCI;

40.  zgadza się ze stanowiskiem potwierdzonym przez strony, że konieczne jest, by wszystkie kraje rozwinięte przeznaczały 0,7 % dochodu narodowego brutto na oficjalną pomoc rozwojową, a także by gospodarki wschodzące i kraje o wyższym średnim dochodzie wyznaczyły cele dotyczące zwiększenia ich udziału w międzynarodowym finansowaniu publicznym;

41.  z zadowoleniem przyjmuje promowanie uwzględniania perspektywy płci we wszystkich istotnych dziedzinach współpracy, w tym na rzecz zrównoważonego rozwoju;

42.  uznaje i przyjmuje z zadowoleniem istotną rolę, jaką odgrywa Kuba w ramach współpracy południe-południe, jej zaangażowanie oraz solidarność międzynarodową wyrażającą się przez wysyłanie pomocy humanitarnej, przede wszystkim w dziedzinie zdrowia i edukacji;

43.  zauważa, że Umowa stanowi dla Kuby szansę na większe zaangażowanie w realizację programów UE, w tym programu ramowego w zakresie badań naukowych i innowacji „Horyzont 2020” oraz programu w dziedzinie kształcenia, szkolenia, młodzieży i sportu „Erasmus+”, a także na większy dostęp do tych programów, co z kolei będzie sprzyjać zakrojonym na szerszą skalę wymianom akademickim i międzyludzkim;

44.  zauważa, że Umowa będzie zarazem stanowić instrument umożliwiający promowanie, na forach wielostronnych, wspólnych rozwiązań dotyczących globalnych wyzwań, takich jak migracja, walka z terroryzmem i zmiana klimatu;

45.  potwierdza swoją decyzję o wysłaniu na Kubę oficjalnej delegacji Komisji Spraw Zagranicznych Parlamentu Europejskiego; apeluje do władz kubańskich o umożliwienie wjazdu delegacji PE oraz zapewnienie dostępu do rozmówców;

46.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii ds. zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, rządom i parlamentom państw członkowskich oraz rządowi i parlamentowi Kuby.

(1) Dz.U. L 322 z 12.12.1996, s. 1.
(2) Dz.U. L 337 I z 13.12.2016, s. 41.
(3) Teksty przyjęte w tym dniu, P8_TA(2017)0296.
(4) Dz.U. C 201 E z 18.8.2005, s. 83.
(5) Dz.U. C 288 E z 25.11.2006, s. 81.
(6) Dz.U. C 146 E z 12.6.2008, s. 377.
(7) Dz.U. C 349 E z 22.12.2010, s. 82.


Protokół ustaleń między Europejską Agencją ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości a Eurojustem *
PDF 320kWORD 47k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 5 lipca 2017 r. w sprawie projektu decyzji wykonawczej Rady zatwierdzającej zawarcie przez Eurojust protokołu ustaleń między Europejską Agencją ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości a Eurojustem (07536/2017 – C8-0136/2017 – 2017/0804(CNS))
P8_TA(2017)0298A8-0215/2017

(Konsultacja)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając projekt Rady (07536/2017),

–  uwzględniając art. 39 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej, zmienionego traktatem z Amsterdamu, oraz art. 9 Protokołu nr 36 w sprawie postanowień przejściowych, na mocy których Rada skonsultowała się z Parlamentem (C8-0136/2017),

–  uwzględniając decyzję Rady 2002/187/WSiSW z dnia 28 lutego 2002 r. ustanawiającą Eurojust w celu zintensyfikowania walki z poważną przestępczością(1), w szczególności jej art. 26 ust. 2,

–  uwzględniając art. 78c Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji ds. Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A8-0215/2017),

1.  zatwierdza projekt Rady;

2.  zwraca się do Rady o poinformowanie go, jeśli uzna ona za stosowne odejście od tekstu przyjętego przez Parlament;

3.  zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do tekstu przyjętego przez Parlament;

4.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

(1) Dz.U. L 63 z 6.3.2002, s. 1.


Zwalczanie nadużyć na szkodę interesów finansowych Unii za pośrednictwem prawa karnego ***II
PDF 403kWORD 48k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 5 lipca 2017 r. w sprawie stanowiska Rady przyjętego w pierwszym czytaniu w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zwalczania za pośrednictwem prawa karnego nadużyć na szkodę interesów finansowych Unii (06182/1/2017 – C8-0150/2017 – 2012/0193(COD))
P8_TA(2017)0299A8-0230/2017

(Zwykła procedura ustawodawcza: drugie czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając stanowisko Rady w pierwszym czytaniu (06182/1/2017 – C8-0150/2017),

–  uwzględniając swoje stanowisko przyjęte w pierwszym czytaniu(1) dotyczące wniosku Komisji przedstawionego Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2012)0363),

—  uwzględniając art. 294 ust. 7 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

—  uwzględniając art. 67a Regulaminu,

–  uwzględniając wyniki wspólnych posiedzeń Komisji Kontroli Budżetowej oraz Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych zgodnie z art. 55 Regulaminu,

–  uwzględniając zalecenie do drugiego czytania przedstawione przez Komisję Kontroli Budżetowej oraz Komisję Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A8-0230/2017),

1.  zatwierdza stanowisko Rady przyjęte w pierwszym czytaniu;

2.  stwierdza, że akt prawny zostaje przyjęty zgodnie ze stanowiskiem Rady;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do podpisania wraz z przewodniczącym Rady aktu prawnego zgodnie z art. 297 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

4.  zobowiązuje swojego sekretarza generalnego do podpisania aktu prawnego po stwierdzeniu, że wszystkie procedury zostały prawidłowo zakończone, oraz do przygotowania, w porozumieniu z sekretarzem generalnym Rady, jego publikacji Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

5.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie, Komisji i parlamentom narodowym.

(1) Teksty przyjęte w dniu 16.4.2014, P7_TA(2014)0427.


Unijne ramy prawne dotyczące naruszeń przepisów prawa celnego oraz sankcji ***I
PDF 259kWORD 75k
Rezolucja
Tekst skonsolidowany
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 5 lipca 2017 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie unijnych ram prawnych dotyczących naruszeń przepisów prawa celnego oraz sankcji (COM(2013)0884 – C8-0033/2014 – 2013/0432(COD))
P8_TA(2017)0300A8-0239/2016

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2013)0884),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 33 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0033/2014),

–  uwzględniając opinię Komisji Prawnej w sprawie proponowanej podstawy prawnej,

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 i art. 33 oraz 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając uzasadnione opinie przedstawione – na mocy protokołu nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności – przez parlament Litwy i parlament Szwecji, w których stwierdzono, że projekt aktu ustawodawczego nie jest zgodny z zasadą pomocniczości,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 21 września 2016 r.(1),

–  uwzględniając art. 59 i 39 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów oraz opinię Komisji Handlu Międzynarodowego (A8-0239/2016),

1.  przyjmuje jako swoje stanowisko w pierwszym czytaniu tekst przyjęty w dniu 25 października 2016 r.(2);

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 5 lipca 2017 r. w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/… w sprawie unijnych ram prawnych dotyczących naruszeń przepisów prawa celnego oraz sankcji

P8_TC1-COD(2013)0432


PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 33 i 114, [Popr. 1]

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(3),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą(4),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Przepisy w dziedzinie unii celnej są zharmonizowane przepisami prawa unijnego. Egzekwowanie przepisów w dziedzinie unii celnej wchodzi jednak w zakres prawa krajowego państw członkowskich.

(1a)   Niniejsza dyrektywa powinna być zgodna z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013(5) (zwanym dalej „kodeksem”). [Popr. 2]

(2)  Dlatego też naruszenia Naruszenia przepisów prawa celnego i związane z tym sankcje podlegają 28 różnym zbiorom przepisów prawnych. Wskutek tego naruszenie unijnych przepisów prawa celnego nie jest traktowane w taki sam sposób w całej Unii, a sankcje, jakie mogą zostać nałożone w każdym przypadku, różnią się pod względem charakteru i surowości w zależności od państwa członkowskiego, które je nakłada, co może prowadzić do uszczuplenia dochodów państw członkowskich oraz do zakłóceń w handlu. [Popr. 3]

(3)  Rozbieżności między systemami prawnymi państw członkowskich mają wpływ nie tylko mają negatywny wpływ na optymalne zarządzanie unią celną i przejrzystość niezbędną do zapewnienia właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego, jeśli chodzi o sposoby postępowania poszczególnych organów celnych w przypadku naruszeń, ale także uniemożliwiają stworzenie przedsiębiorcom osiągnięcie równych warunków działania w unii celnej dla przedsiębiorców, już podlegających w Unii różnym zbiorom przepisów, ponieważ mają wpływ wpływa to na ich dostęp do uproszczeń celnych i ułatwień. [Popr. 4]

(4)  Kodeks został opracowany z myślą o międzynarodowym środowisku elektronicznym, w którym organy celne przekazują sobie informacje w czasie rzeczywistym i w którym decyzja podjęta przez jedno państwo członkowskie jest stosowana we wszystkich pozostałych państwach członkowskich. Te ramy prawne wymagają zatem zharmonizowanego egzekwowania przepisów. Kodeks zawiera również przepis, który zobowiązuje państwa członkowskie do określenia skutecznych, odstraszających i proporcjonalnych sankcji.

(5)  Ramy prawne dotyczące egzekwowania unijnych przepisów prawa celnego przewidziane w niniejszej dyrektywie są spójne z obowiązującym prawodawstwem w zakresie ochrony interesów finansowych Unii, a w szczególności z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/…(6). Naruszenia przepisów prawa celnego podlegające ramom prawnym ustanowionym niniejszą dyrektywą obejmują naruszenia przepisów prawa celnego, które mają wpływ na te interesy finansowe, a jednocześnie nie podlegają przepisom służącym ich ochronie za pośrednictwem prawa karnego, a także naruszenia przepisów prawa celnego, które nie mają żadnego wpływu na interesy finansowe Unii.

(6)  Należy W niniejszej dyrektywie należy ustanowić wykaz czynów, które powinny być traktowane jako naruszenia unijnych przepisów prawa celnego i które powinny podlegać sankcjom. Te naruszenia przepisów prawa celnego powinny być w pełni oparte na obowiązkach wynikających z przepisów prawa celnego z bezpośrednim odniesieniem do kodeksu. Niniejsza dyrektywa nie określa, czy powinna przewidywać, że w odniesieniu do tych naruszeń przepisów prawa celnego państwa członkowskie mają stosować sankcje na podstawie prawa administracyjnego czy karnego inne niż karne. Państwa członkowskie powinny także móc przewidzieć nakładanie sankcji karnych, zgodnie z prawem krajowym i prawem Unii, zamiast sankcji innych niż karne, jeżeli wymaga tego charakter i waga danych naruszeń, by sankcje były odstraszające, skuteczne i proporcjonalne. [Popr. 5]

(7)  Pierwsza kategoria czynów powinna obejmować naruszenia przepisów prawa celnego, za które odpowiedzialność ponoszona jest na zasadzie ryzyka i w których nie musi występować element winy, przy uwzględnieniu obiektywnego charakteru obowiązków w danym przypadku oraz faktu, że osoby odpowiedzialne za ich dopełnienie nie mogą ignorować ich istnienia i wiążącego charakteru. [Popr. 6]

(8)  Druga i trzecia kategoria czynów powinna obejmować naruszenia przepisów prawa celnego popełnione, odpowiednio, w wyniku niedbalstwa lub umyślnie, gdy ustalenie tego elementu subiektywnego jest konieczne do zaistnienia odpowiedzialności. [Popr. 7]

(9)  Podżeganie do czynu stanowiącego naruszenie przepisów prawa celnego popełnione umyślnie lub pomocnictwo w popełnieniu tego czynu oraz usiłowanie umyślnego popełnienia pewnych naruszeń przepisów prawa celnego należy traktować jako naruszenia przepisów prawa celnego.

(10)  W celu zagwarantowania pewności prawa należy określić, że wszelkie działania lub zaniechania wynikające z błędu organów celnych, o którym mowa w kodeksie, nie powinny być traktowane jako naruszenia stanowiące naruszenie przepisów prawa celnego. [Popr. 8]

(11)  Państwa członkowskie powinny zapewnić możliwość powstania odpowiedzialności zarówno osób prawnych, jak i fizycznych za takie samo naruszenie przepisów prawa celnego, gdy zostało ono popełnione na korzyść osoby prawnej.

(12)  W celu zbliżenia krajowych systemów sankcji państw członkowskich należy określić skale sankcji, które odzwierciedlałyby różne kategorie wagę naruszeń przepisów prawa celnego oraz ich wagę. W celu zapewnienia skuteczności, proporcjonalności i odstraszającego efektu nakładanych sankcji państwa członkowskie powinny także zapewnić uwzględnianie przez ich właściwe organy pewnych określonych okoliczności obciążających i łagodzących przy określaniu rodzaju i poziomu sankcji, które mają zostać zastosowane. [Popr. 9]

(12a)   Wyłącznie w przypadkach, gdy poważne naruszenia wiążą się nie z faktem niezapłacenia ceł, lecz z wartością danych towarów, np. w przypadku naruszeń dotyczących praw własności intelektualnej lub towarów niedozwolonych lub objętych ograniczeniami, organy celne powinny uzależniać nakładaną sankcję od wartości towarów. [Popr. 10]

(13)  Termin przedawnienia dla postępowań dotyczących naruszenia przepisów prawa celnego należy ustalić na cztery lata od dnia jego popełnienia lub, w przypadku ciągłych lub powtarzających się naruszeń, od dnia gdy działanie stanowiące to naruszenie prawa ustaje. Państwa członkowskie powinny zapewnić możliwość przerwania biegu okresu przedawnienia przez czynność związaną z dochodzeniem lub postępowaniem sądowym dotyczącym tego naruszenia przepisów prawa celnego lub przez czynność osoby odpowiedzialnej za naruszenie. Państwa członkowskie mogą określić przypadki powinny mieć możliwość określenia, w których jakich przypadkach okres ten ulega zawieszeniu. Wszczęcie lub kontynuowanie tych postępowań powinno być wykluczone jest zawieszany. Wszelkie postępowania powinny się przedawniać po upływie ośmiu lat niezależnie od przerw w okresie przedawnienia, natomiast okres przedawnienia w odniesieniu do egzekwowania sankcji powinien wynosić trzy lata. [Popr. 11]

(14)  Zawieszenie postępowania administracyjnego dotyczącego naruszenia przepisów prawa celnego powinno być przewidziane w przypadkach, gdy w związku z tymi samymi faktami wszczęto postępowanie karne przeciwko tej samej osobie. Kontynuowanie postępowania administracyjnego po zakończeniu postępowania karnego powinno być możliwe jedynie przy ścisłym przestrzeganiu zasady ne bis in idem, co oznacza, że za to samo wykroczenie lub przestępstwo nie można karać dwukrotnie. [Popr. 12]

(15)  Aby uniknąć sporów kompetencyjnych pozytywnych należy ustanowić zasady określania państwa członkowskiego właściwego do rozpatrzenia sprawy.

(15a)   Ogólnym celem niniejszej dyrektywy jest zapewnienie skutecznego egzekwowania unijnych przepisów prawa celnego. Ramy prawne przewidziane w niniejszej dyrektywie nie umożliwiają jednak zastosowania zintegrowanego podejścia do egzekwowania przepisów, w tym nadzorowania, kontroli i dochodzenia. Komisja powinna zatem przekazać Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat tych aspektów, w tym na temat wdrożenia wspólnych ram zarządzania ryzykiem, aby ocenić, czy potrzebne są dalsze przepisy. [Popr. 13]

(16)  Niniejsza dyrektywa powinna przewidywać współpracę między państwami członkowskimi i Komisją w celu zapewnienia skutecznych działań przeciwko naruszeniom przepisów prawa celnego.

(17)  Aby ułatwić prowadzenie dochodzeń w sprawie naruszeń przepisów prawa celnego właściwe organy powinny mieć prawo do tymczasowego zajęcia wszelkich towarów, środków transportu oraz wszelkich innych środków wykorzystanych do popełnienia naruszenia przepisów.

(18)  Zgodnie ze wspólną deklaracją polityczną z dnia 28 września 2011 r. państw członkowskich i Komisji dotyczącą dokumentów wyjaśniających(7), państwa członkowskie zobowiązały się do złożenia, w uzasadnionych przypadkach, wraz z powiadomieniem o środkach transpozycji, jednego lub więcej dokumentów wyjaśniających związki między elementami dyrektywy a odpowiadającymi im częściami krajowych instrumentów transpozycyjnych. W odniesieniu do niniejszej dyrektywy ustawodawca uznaje, że przekazanie takich dokumentów jest uzasadnione.

(18a)   Niniejsza dyrektywa ma na celu zacieśnienie współpracy celnej przez zbliżenie ustawodawstw krajowych dotyczących sankcji za naruszanie przepisów prawa celnego. Ze względu na znaczne różnice występujące obecnie między tradycjami prawnymi państw członkowskich nie jest możliwa pełna harmonizacja w tej dziedzinie. [Popr. 14]

(19)  Ponieważ niniejsza dyrektywa ma służyć określeniu wykazu naruszeń przepisów prawa celnego wspólnego dla wszystkich państw członkowskich i zapewnić podstawę skutecznych, odstraszających i proporcjonalnych sankcji, które mają być nakładane przez państwa członkowskie w całkowicie zharmonizowanym obszarze unii celnej, cele te nie mogą być osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie w oparciu o ich różne tradycje prawne, natomiast ze względu na skalę i skutki możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na poziomie Unii, Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

Przedmiot i zakres

1.  Niniejsza dyrektywa ustanawia ramy prawne dotyczące Celem niniejszej dyrektywy jest przyczynianie się do prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego i określenie ram prawnych dotyczących naruszeń unijnych przepisów prawa celnego i przewiduje sankcje ona nakładanie sankcji innych niż karne za te naruszenia, zbliżając przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne państw członkowskich. [Popr. 15]

2.  Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do naruszenia obowiązków określonych w rozporządzeniu (UE) nr 952/2013 (zwanym dalej „kodeksem”) oraz identycznych obowiązków określonych w innych częściach unijnych przepisów prawa celnego, określonych w art. 5 ust. 2 kodeksu.

2a.   Niniejsza dyrektywa obejmuje obowiązki państw członkowskich wobec partnerów handlowych Unii Europejskiej, a także Światowej Organizacji Handlu (WTO) i Światowej Organizacji Celnej, z myślą o utworzeniu jednolitego i rzeczywistego rynku wewnętrznego przy równoczesnym ułatwieniu handlu i zapewnieniu pewności. [Popr. 16]

Artykuł 2

Naruszenia przepisów prawa celnego i sankcjeZasady ogólne

1.  Państwa członkowskie określają zasady dotyczące sankcji za naruszenia unijnych przepisów prawa celnego określone w art. 3 do i 6, w ścisłej zgodności z zasadą ne bis in idem.

Państwa członkowskie zapewniają uznawanie działań lub zaniechań wymienionych w art. 3 i 6 za stanowiące naruszenie przepisów prawa celnego, niezależnie od tego czy dopuszczono się ich w wyniku niedbalstwa, czy umyślnie.

Państwa członkowskie mogą, zgodnie z prawem krajowym i prawem Unii, przewidzieć nakładanie sankcji karnych zamiast sankcji innych niż sankcje karne, jeżeli wymaga tego charakter i waga danych naruszeń, by sankcje były odstraszające, skuteczne i proporcjonalne.

2.   Do celów niniejszej dyrektywy:

a)   organy celne ustalają, czy naruszenie zostało popełnione w wyniku niedbalstwa, co oznacza, że osoba odpowiedzialna nie zachowała należytej staranności w zakresie kontroli swoich czynności lub zastosowała środki rażąco niewystarczające do uniknięcia okoliczności prowadzących do naruszenia, jeżeli ryzyko wystąpienia takiego naruszenia można było racjonalnie przewidzieć;

b)   organy celne ustalają, czy naruszenie zostało popełnione umyślnie, co oznacza, że osoba odpowiedzialna dopuściła się działania lub zaniechania, wiedząc, że to działanie lub zaniechanie stanowi naruszenie, lub umyślnie i świadomie dążąc do złamania przepisów prawa celnego;

c)   błędy lub pomyłki pisarskie nie stanowią naruszenia przepisów prawa celnego, chyba że wszystkie okoliczności jasno wskazują, że popełniono je umyślnie albo w wyniku niedbalstwa. [Popr. 17]

Artykuł 2a

Ułatwienia w handlu

W celu dopełnienia obowiązków Unii wynikających z umowy WTO o ułatwieniach w handlu państwa członkowskie działają wspólnie na rzecz stworzenia systemu współpracy obejmującego wszystkie państwa członkowskie. System ten służy koordynacji kluczowych wskaźników skuteczności sankcji celnych (analiza liczby odwołań, wskaźnik powtarzalności naruszeń itd.), rozpowszechnianiu najlepszych praktyk wśród organów celnych (skuteczność kontroli i sankcji, zmniejszenie kosztów administracyjnych itd.), przekazywaniu doświadczeń przedsiębiorców i tworzeniu powiązań między nimi, monitorowaniu sposobu działania służb celnych oraz prowadzeniu prac statystycznych dotyczących naruszeń popełnianych przez przedsiębiorstwa z państw trzecich. W systemie współpracy wszystkie państwa członkowskie są niezwłocznie powiadamiane o dochodzeniach w sprawie naruszeń przepisów prawa celnego i udowodnionych naruszeniach, tak aby ułatwić wymianę handlową, zapobiegać wprowadzaniu na rynek wewnętrzny nielegalnych towarów i poprawić skuteczność kontroli. [Popr. 18]

Artykuł 3

Naruszenia przepisów prawa celnego, za które odpowiedzialność ponoszona jest na zasadzie ryzyka

Państwa członkowskie zapewniają, aby następujące działania lub zaniechania stanowiły naruszenia przepisów prawa celnego bez względu na fakt, czy wystąpił element winy:

a)  niezapewnienie przez osobę składającą zgłoszenie celne, deklarację do czasowego składowania, przywozową lub wywozową deklarację skróconą, zgłoszenie do powrotnego wywozu lub powiadomienie o powrotnym wywozie prawidłowości i kompletności informacji podanych w zgłoszeniu, deklaracji, powiadomieniu lub wniosku zgodnie z art. 15 ust. 2 lit. a) kodeksu;

b)  niezapewnienie przez osobę składającą zgłoszenie celne, deklarację do czasowego składowania, przywozową lub wywozową deklarację skróconą, zgłoszenie do powrotnego wywozu lub powiadomienie o powrotnym wywozie autentyczności, prawidłowości i ważności załączonego dokumentu zgodnie z art. 15 ust. 2 lit. b) kodeksu;

c)  niezłożenie przez osobę przywozowej deklaracji skróconej zgodnie z art. 127 kodeksu, zgłoszenia przybycia statku morskiego lub statku powietrznego zgodnie z art. 133 kodeksu, deklaracji do czasowego składowania zgodnie z art. 145 kodeksu, zgłoszenia celnego zgodnie z art. 158 kodeksu, powiadomienia o działalności w wolnym obszarze celnym zgodnie z art. 244 ust. 2 kodeksu, deklaracji poprzedzającej wyprowadzenie zgodnie z art. 263 kodeksu, zgłoszenia do powrotnego wywozu zgodnie z art. 270 kodeksu, wywozowej deklaracji skróconej zgodnie z art. 271 kodeksu lub powiadomienia o powrotnym wywozie zgodnie z art. 274 kodeksu;

d)  niedopełnienie przez przedsiębiorcę obowiązku przechowywania dokumentów i informacji związanych z zakończeniem formalności celnych na dowolnym nośniku przez okres wymagany przepisami prawa celnego zgodnie z art. 51 kodeksu;

e)  podjęcie towarów wprowadzonych na obszar celny Unii z dozoru celnego bez zgody organów celnych, wbrew przepisom art. 134 ust. 1 akapit pierwszy i drugi kodeksu;

f)  podjęcie towarów objętych dozorem celnym wbrew przepisom art. 134 ust. 1 akapit czwarty, art. 158 ust. 3 i art. 242 kodeksu;

g)  niewykonanie przez osobę wprowadzającą towary na obszar celny Unii obowiązków dotyczących ich przewiezienia do właściwego miejsca zgodnie z art. 135 ust. 1 kodeksu lub poinformowania niepoinformowanie bez zwłoki organów celnych, gdy obowiązki te nie mogą zostać wykonane zgodnie z art. 137 ust. 1 i 2 kodeksu, oraz niepoinformowanie o miejscu, w którym znajdują się towary;

h)  niewprowadzenie przez osobę wprowadzającą towary do wolnego obszaru celnego, jeżeli wolny obszar celny przylega do granicy lądowej między państwem członkowskim a krajem trzecim, tych towarów do wolnego obszaru celnego bezpośrednio bez przejazdu przez inną część obszaru celnego Unii zgodnie z art. 135 ust. 2 kodeksu;

i)  nieprzedstawienie dokumentów organom celnym przez zgłaszającego, który składa deklarację do czasowego składowania lub zgłoszenie do procedury celnej, gdy wymagają tego przepisy unijne lub gdy jest to konieczne do kontroli celnych zgodnie z art. 145 ust. 2 i art. 163 ust. 2 kodeksu;

j)  nieobjęcie towarów nieunijnych, które są czasowo składowane, procedurą celną lub niewywiezienie ich powrotnie przez przedsiębiorcę w odpowiednim terminie, zgodnie z art. 149 kodeksu, przez odpowiedzialnego za te towary w odpowiednim terminie zgodnie z art. 149 kodeksu zgłaszającego, który składa deklarację do czasowego składowania, lub przez odpowiedzialną za te towary osobę, która je przechowuje, jeżeli są one przechowywane w innych miejscach wyznaczonych lub dopuszczonych przez organy celne;

k)  nieposiadanie i niepozostawienie do dyspozycji organów celnych dokumentów załączanych do zgłoszenia, wymaganych do zastosowania danej procedury zgodnie z art. 163 ust. 1 i art. 167 ust. 1. akapit drugi kodeksu, przez zgłaszającego towary do procedury celnej w chwili składania zgłoszenia celnego lub zgłoszenia uzupełniającego;

l)  niezłożenie przez zgłaszającego towary do procedury celnej, w przypadku zgłoszenia uproszczonego na mocy art. 166 kodeksu lub wpisu do rejestru zgłaszającego na mocy art. 182 kodeksu, zgłoszenia uzupełniającego we właściwym urzędzie celnym i w określonym terminie zgodnie z art. 167 ust. 1 kodeksu;

m)  usunięcie lub zniszczenie środków identyfikacyjnych umieszczonych przez organy celne na towarach, opakowaniach lub środkach transportu bez wcześniejszego upoważnienia przez organy celne zgodnie z art. 192 ust. 2 kodeksu;

n)  niezamknięcie przez osobę uprawnioną do korzystania z procedury uszlachetniania czynnego procedury celnej w określonym terminie zgodnie z art. 257 kodeksu;

o)  niewywiezienie przez osobę uprawnioną do korzystania z procedury uszlachetniania biernego towarów wadliwych w terminie zgodnie z art. 262 kodeksu;

p)  prowadzenie prac budowlanych w wolnym obszarze celnym bez uprzedniej zgody organów celnych zgodnie z art. 244 ust. 1 kodeksu;

q)  nieuiszczenie należności celnych przywozowych lub wywozowych przez osobę zobowiązaną do zapłaty w określonym terminie zgodnie z art. 108 kodeksu.

qa)   niedostarczenie przez przedsiębiorcę, w odpowiedzi na żądanie organów celnych, wymaganych dokumentów i informacji w odpowiedniej formie i w rozsądnym terminie oraz nieudzielenie wszelkiej pomocy niezbędnej do zakończenia formalności celnych lub kontroli zgodnie z art. 15 ust. 1 kodeksu;

qb)   niewypełnienie przez posiadacza decyzji dotyczącej stosowania przepisów prawa celnego obowiązków wynikających z tej decyzji zgodnie z art. 23 ust. 1 kodeksu;

qc)   niepoinformowanie bez zwłoki organów celnych przez posiadacza decyzji dotyczącej stosowania przepisów prawa celnego o wszelkich okolicznościach zaistniałych po wydaniu decyzji przez te organy, a wpływających na jej dalsze stosowanie lub na jej treść, zgodnie z art. 23 ust. 2 kodeksu;

qd)   nieprzedstawienie przez osobę uprawnioną do korzystania z procedury tranzytu unijnego towarów w nienaruszonym stanie w urzędzie celnym przeznaczenia w wyznaczonym terminie zgodnie z art. 233 ust. 1 lit. a) kodeksu;

qe)   rozładowanie lub przeładowanie towarów ze środka transportu, którym są przewożone, bez pozwolenia organów celnych lub w miejscach, które nie zostały wyznaczone lub dopuszczone przez te organy, zgodnie z art. 140 kodeksu;

qf)   składowanie towarów w magazynach czasowego składowania lub w składach celnych bez pozwolenia organów celnych zgodnie z art. 147 i 148 kodeksu;

qg)   niewykonanie przez posiadacza pozwolenia lub osobę uprawnioną do korzystania z procedury obowiązków wynikających ze składowania towarów objętych procedurą składowania celnego zgodnie z art. 242 ust. 1 lit. a) i b) kodeksu;

qh)   przedstawienie organom celnym nieprawdziwych informacji lub fałszywych dokumentów wymaganych przez te organy zgodnie z art. 15 lub 163 kodeksu;

qi)   korzystanie przez przedsiębiorcę z niedokładnych lub niepełnych informacji lub nieautentycznych, niedokładnych lub nieważnych dokumentów w celu uzyskania od organów celnych:

(i)   statusu upoważnionego przedsiębiorcy zgodnie z art. 38 kodeksu;

(ii)   zgody na stosowanie zgłoszenia uproszczonego zgodnie z art. 166 kodeksu;

(iii)   zgody na stosowanie innych uproszczeń celnych zgodnie z art. 177, 179, 182 lub 185 kodeksu lub

(iv)   pozwolenia na objęcie towarów procedurami specjalnymi zgodnie z art. 211 kodeksu;

qj)   wprowadzenie towarów na obszar celny Unii lub wyprowadzenie towarów poza ten obszar bez przedstawienia ich organom celnym zgodnie z art. 139, 245 lub art. 267 ust. 2 kodeksu;

qk)   przetwarzanie towarów w składzie celnym bez zezwolenia organów celnych zgodnie z art. 241 kodeksu;

ql)   nabycie lub posiadanie towarów, których dotyczy jedno z naruszeń przepisów prawa celnego określonych w lit. qd) i qj) niniejszego artykułu. [Popr. 19]

Artykuł 4

Naruszenia przepisów prawa celnego popełnione w wyniku niedbalstwa

Państwa członkowskie zapewniają, aby następujące działania lub zaniechania stanowiły naruszenia przepisów prawa celnego, jeżeli dopuszczono się ich w wyniku niedbalstwa:

a)  nieobjęcie towarów nieunijnych, które są czasowo składowane, procedurą celną lub niewywiezienie ich powrotnie przez przedsiębiorcę odpowiedzialnego za te towary w odpowiednim terminie zgodnie z art. 149 kodeksu;

b)  nieudzielenie organom celnym przez przedsiębiorcę wszelkiej pomocy niezbędnej do zakończenia formalności celnych lub kontroli zgodnie z art. 15 ust. 1 kodeksu;

c)  niewypełnienie przez posiadacza decyzji dotyczącej stosowania przepisów prawa celnego obowiązków wynikających z tej decyzji zgodnie z art. 23 ust. 1 kodeksu;

d)  niepoinformowanie niezwłocznie organów celnych przez posiadacza decyzji dotyczącej stosowania przepisów prawa celnego o wszelkich okolicznościach, które zaistniały po wydaniu decyzji przez te organy i mogą wpływać na jej dalsze obowiązywanie lub na jej treść, zgodnie z art. 23 ust. 2 kodeksu;

e)  nieprzedstawienie przez przedsiębiorcę organom celnym towarów wprowadzanych na obszar celny Unii zgodnie z art. 139 kodeksu;

f)  nieprzedstawienie przez osobę uprawnioną do korzystania z procedury tranzytu unijnego towarów w nienaruszonym stanie w urzędzie celnym przeznaczenia w wyznaczonym terminie zgodnie z art. 233 ust. 1 lit. a) kodeksu;

g)  nieprzedstawienie przez przedsiębiorcę organom celnym towarów wprowadzonych do wolnego obszaru celnego zgodnie z art. 245 kodeksu;

h)  nieprzedstawienie przez przedsiębiorcę organom celnym towarów wyprowadzanych poza obszar celny Unii przy ich wyprowadzaniu zgodnie z art. 267 ust. 2 kodeksu;

i)  rozładowanie lub przeładowanie towarów ze środka transportu, którym są przewożone, bez pozwolenia organów celnych lub w miejscach, które nie zostały wyznaczone lub uznane przez te organy, zgodnie z art. 140 kodeksu;

j)  składowanie towarów w magazynach czasowego składowania lub w składach celnych bez pozwolenia organów celnych zgodnie z art. 147 i 148;

k)  niewykonanie przez osobę uprawnioną do korzystania z procedury lub posiadacza pozwolenia obowiązków wynikających ze składowania towarów objętych procedurą składowania celnego zgodnie z art. 242 ust. 1 lit. a) i b) kodeksu. [Popr. 20]

Artykuł 5

Naruszenia unijnych przepisów prawa celnego popełnione umyślnie

Państwa członkowskie zapewniają, aby następujące działania lub zaniechania stanowiły naruszenia przepisów prawa celnego, jeżeli dopuszczono się ich umyślnie:

a)  udzielenie lub przedstawienie organom celnym nieprawdziwych informacji lub fałszywych dokumentów wymaganych przez te organy zgodnie z art. 15 lub 163 kodeksu;

b)  korzystanie przez przedsiębiorcę z fałszywych oświadczeń lub jakichkolwiek innych środków niezgodnych z prawem w celu uzyskania od organów celnych:

(i)  statusu upoważnionego przedsiębiorcy zgodnie z art. 38 kodeksu,

(ii)  zgody na stosowanie zgłoszenia uproszczonego zgodnie z art. 166 kodeksu,

(iii)  zgody na stosowanie innych uproszczeń celnych zgodnie z art. 177, 179, 182 i 185 kodeksu,

(iv)  pozwolenia na objęcie towarów procedurami specjalnymi zgodnie z art. 211 kodeksu;

c)  wprowadzenie towarów na obszar celny Unii lub wyprowadzenie towarów poza ten obszar bez przedstawienia ich organom celnym zgodnie z art. 139, 245 lub 267 ust. 2 kodeksu;

d)  niewypełnienie przez posiadacza decyzji dotyczącej stosowania przepisów prawa celnego obowiązków wynikających z tej decyzji zgodnie z art. 23 ust. 1 kodeksu;

e)  niepoinformowanie niezwłocznie organów celnych przez posiadacza decyzji dotyczącej stosowania przepisów prawa celnego o wszelkich okolicznościach, które zaistniały po wydaniu decyzji przez te organy i mogą wpływać na jej dalsze obowiązywanie lub na jej treść, zgodnie z art. 23 ust. 2 kodeksu;

f)  przetwarzanie towarów w składzie celnym bez zezwolenia organów celnych zgodnie z art. 241 kodeksu;

g)  nabycie lub posiadanie towarów, których dotyczy jedno z naruszeń przepisów prawa celnego określonych w art. 4 lit. f) i literze c) niniejszego artykułu. [Popr. 21]

Artykuł 6

Podżeganie, pomocnictwo oraz usiłowanie

1.  Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby podżeganie lub pomocnictwo w odniesieniu do działań lub zaniechań, o których mowa w art. 5 8b ust. 2, stanowiło naruszenie przepisów prawa celnego.

2.  Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby usiłowanie działania lub zaniechania, o których mowa w art. 5 3 lit. b qi)) lub c qj), stanowiło naruszenie przepisów prawa celnego. [Popr. 22]

Artykuł 7

Błąd organów celnych

Działania lub zaniechania, o których mowa w art. 3 do i 6, nie stanowią naruszeń przepisów prawa celnego, jeżeli są one wynikiem błędu organów celnych zgodnie z art. 119 kodeksu. Organy celne ponoszą odpowiedzialność za szkodę wynikającą z takich błędów. [Popr. 23]

Artykuł 8

Odpowiedzialność osób prawnych

1.  Państwa członkowskie zapewniają pociągnięcie osób prawnych do odpowiedzialności za naruszenia przepisów prawa celnego, o których mowa w art. 3 i 6 popełnione na ich korzyść przez jakąkolwiek osobę działającą indywidualnie albo wchodzącą w skład organu osoby prawnej i zajmującą w niej pozycję kierowniczą, w oparciu o:

a)  upoważnienie do reprezentowania osoby prawnej;

b)  upoważnienie do podejmowania decyzji w imieniu osoby prawnej;

c)  upoważnienie do sprawowania kontroli w ramach tej osoby prawnej. [Popr. 24]

2.  Państwa członkowskie zapewniają także pociągnięcie do odpowiedzialności osób prawnych, w przypadkach gdy brak nadzoru lub kontroli ze strony osoby, o której mowa w ust. 1, umożliwił popełnienie na korzyść tej osoby prawnej naruszenia przepisów prawa celnego przez osobę działającą pod zwierzchnictwem osoby, o której mowa w ust. 1.

3.  Odpowiedzialność osoby prawnej na mocy ust. 1 i 2 pozostaje bez uszczerbku dla odpowiedzialności osób fizycznych, które popełniły naruszenie przepisów prawa celnego.

3a.   Do celów niniejszej dyrektywy „osoba prawna” oznacza każdy podmiot posiadający osobowość prawną na mocy prawa właściwego, z wyjątkiem państw i organów publicznych wykonujących władzę publiczną oraz publicznych organizacji międzynarodowych. [Popr. 26]

Artykuł 8a

Czynniki, które należy wziąć pod uwagę przy ocenie, czy naruszenie jest mniejszej wagi

1.   Decydując, czy dane naruszenie, o którym mowa w art. 3, jest mniejszej wagi, państwa członkowskie zapewniają, że od początku procesu stwierdzenia, czy popełniono naruszenie przepisów prawa celnego, ich właściwe organy uwzględniają wszelkie stosowne okoliczności, które mają zastosowanie, w tym następujące elementy:

a)   naruszenie popełniono w wyniku niedbalstwa;

b)   dane towary nie są objęte zakazami lub ograniczeniami, o których mowa w art. 134 ust. 1 zdanie drugie i art. 267 ust. 3 lit. e) kodeksu;

c)   naruszenie ma niewielki lub zerowy wpływ na wysokość należnych ceł;

d)   w czasie postępowania osoba odpowiedzialna za naruszenie rzeczywiście współpracuje z właściwym organem;

e)   osoba odpowiedzialna za naruszenie dobrowolnie ujawnia naruszenie, jeżeli naruszenie to nie jest jeszcze przedmiotem czynności dochodzeniowej, o której wiadomo osobie odpowiedzialnej za naruszenie;

f)   osoba odpowiedzialna za naruszenie może wykazać, że podejmuje znaczne wysiłki, aby dostosować się do unijnych przepisów prawa celnego, przez potwierdzenie wysokiego poziomu kontroli jej czynności, np. z wykorzystaniem systemu zapewniania zgodności;

g)   osoba odpowiedzialna za naruszenie to małe lub średnie przedsiębiorstwo bez wcześniejszego doświadczenia w sprawach celnych.

2.   Właściwe organy uznają dane naruszenie za mające mniejszą wagę tylko wtedy, gdy w odniesieniu do naruszenia nie występują okoliczności obciążające, o których mowa w art. 8b. [Popr. 27]

Artykuł 8b

Czynniki, które należy wziąć pod uwagę przy ocenie, czy naruszenie jest poważne

1.   Decydując, czy dane naruszenie, o którym mowa w art. 3 lub 6, jest poważne, państwa członkowskie zapewniają, że od początku procesu stwierdzenia, czy popełniono naruszenie przepisów prawa celnego, ich właściwe organy uwzględniają wszystkie następujące okoliczności, które mają zastosowanie:

a)   naruszenie zostało popełnione umyślnie;

b)   naruszenie utrzymywało się przez długi okres, co wskazuje na jego zamierzone kontynuowanie;

c)   wystąpiło podobne lub powiązane naruszenie ciągłe lub powtarzające się, tzn. popełnione więcej niż jeden raz;

d)   naruszenie ma znaczny wpływ na wysokość niezapłaconych należności celnych przywozowych lub wywozowych;

e)   dane towary są objęte zakazami lub ograniczeniami, o których mowa w art. 134 ust. 1 zdanie drugie i art. 267 ust. 3 lit. e) kodeksu;

f)   osoba odpowiedzialna za naruszenie odmawia współpracy lub pełnej współpracy z właściwym organem;

g)   osoba odpowiedzialna za naruszenie już wcześniej popełniała naruszenia.

2.   Naruszenia, o których mowa w art. 3 lit. f), g), p), qi) i qj), stanowią poważne naruszenia ze względu na sam ich charakter. [Popr. 28]

Artykuł 9

Sankcje inne niż karne za mniejszej wagi naruszenia przepisów prawa celnego, o których mowa w art. 3

1.   Oprócz odzyskania niezapłaconych należności celnych państwa członkowskie zapewniają nakładanie skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających sankcji innych niż karne za naruszenia przepisów prawa celnego, o których mowa w art. 3 i które zgodnie z art. 8a uznano za naruszenia mniejszej wagi, przy następujących ograniczeniach:

a)  gdy naruszenie przepisów prawa celnego dotyczy określonych towarów ma związek z niezapłaconymi cłami, kara pieniężna wynosi od 1 % do 5 % wartości tych towarów 70 % kwoty niezapłaconych ceł;

b)  gdy naruszenie przepisów prawa celnego nie dotyczy określonych towarów ma związku z niezapłaconymi cłami, kara pieniężna wynosi od 150 EUR do 7 500 EUR.

2.   Decydując o wysokości nakładanych sankcji przy uwzględnieniu ograniczeń, o których mowa w ust. 1, państwa członkowskie zapewniają uwzględnienie wszystkich stosownych okoliczności wymienionych w art. 8a. [Popr. 29]

Artykuł 10

Sankcje za naruszenia przepisów prawa celnego, o których mowa w art. 4

Państwa członkowskie zapewniają nakładanie skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających sankcji za naruszenia przepisów prawa celnego, o których mowa w art. 4, przy następujących ograniczeniach:

a)  gdy naruszenie przepisów prawa celnego dotyczy określonych towarów, kara pieniężna wynosi do 15 % wartości tych towarów;

b)  gdy naruszenie przepisów prawa celnego nie dotyczy określonych towarów, kara pieniężna wynosi do 22 500 EUR. [Popr. 30]

Artykuł 11

Sankcje inne niż karne za poważne naruszenia przepisów prawa celnego, o których mowa w art 5 i 6

1.   Oprócz odzyskania niezapłaconych należności celnych państwa członkowskie zapewniają nakładanie skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających sankcji innych niż karne za naruszenia przepisów prawa celnego, o których mowa w art. 3 i 6 i które zgodnie z art. 8b uznano za poważne, przy następujących ograniczeniach:

a)  gdy naruszenie przepisów prawa celnego dotyczy określonych towarów ma związek z niezapłaconymi cłami, kara pieniężna wynosi do 30 % wartości tych towarów od 70 % do 140 % kwoty niezapłaconych ceł;

aa)   gdy naruszenie przepisów prawa celnego ma związek nie z niezapłaconymi cłami, lecz z wartością towarów, kara pieniężna wynosi od 15 % do 30 % wartości towarów;

b)  gdy naruszenie przepisów prawa celnego nie dotyczy określonych ma związku ani z niezapłaconymi cłami, ani z wartością towarów, kara pieniężna wynosi do od 7 500 45 000 EUR.

2.   Decydując o wysokości nakładanych sankcji przy uwzględnieniu ograniczeń, o których mowa w ust. 1, państwa członkowskie zapewniają uwzględnienie wszystkich stosownych okoliczności wymienionych w art. 8a i art. 8b ust. 1. [Popr. 31]

Artykuł 11a

Pozostałe sankcje inne niż karne za poważne naruszenia

1.   Oprócz sankcji wymienionych w art. 11 i przy zachowaniu zgodności z kodeksem państwa członkowskie mogą nałożyć następujące sankcje niepieniężne w przypadku popełnienia poważnego naruszenia:

a)   stała lub tymczasowa konfiskata towarów;

b)   zawieszenie wydanego pozwolenia.

2.   Zgodnie z kodeksem państwa członkowskie przewidują, że decyzje o przyznaniu statusu upoważnionego przedsiębiorcy są odwoływane w razie popełnienia poważnych lub powtarzających się naruszeń przepisów prawa celnego. [Popr. 32]

Artykuł 11b

Przegląd

1.   Od dnia … [pięć lat od dnia wejścia w życie niniejszej dyrektywy] Komisja wraz z właściwymi organami państw członkowskich dokonuje przeglądu wysokości kar pieniężnych mających zastosowanie zgodnie z art. 9 i 11. Celem procedury przeglądu jest zapewnienie większej zbieżności wysokości kar pieniężnych nakładanych w unii celnej, aby zharmonizować jej funkcjonowanie.

2.   Komisja publikuje co roku szczegółowe informacje o sankcjach nałożonych przez państwa członkowskie za naruszenia przepisów prawa celnego, o których mowa w art. 3 i 6.

3.   Państwa członkowskie zapewniają przestrzeganie przepisów prawa celnego w rozumieniu art. 5 pkt 2 kodeksu oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 978/2012(8). [Popr. 33]

Artykuł 11c

Ugoda

Państwa członkowskie ustanawiają procedurę ugody umożliwiającą właściwym organom zawarcie porozumienia z osobą odpowiedzialną za naruszenie w celu zamknięcia sprawy o naruszenie przepisów prawa celnego, jako alternatywę dla wszczęcia lub prowadzenia postępowania sądowego, w zamian za co dana osoba akceptuje niezwłocznie wykonalną sankcję.

Jeżeli jednak wszczęto już postępowanie sądowe, właściwe organy mogą zawrzeć ugodę tylko za zgodą organu sądowego.

Komisja dostarcza wytycznych dotyczących procedur ugody, by zapewnić danie osobie odpowiedzialnej za naruszenie możliwości zawarcia ugody zgodnie z zasadą równego traktowania i przy zachowaniu przejrzystości, a także publikowanie wyników procedury w odniesieniu do wszystkich zawartych ugód. [Popr. 34]

Artykuł 12

Skuteczne stosowanie sankcji i wykonywanie przez właściwe organy uprawnień do nakładania sankcji

Państwa członkowskie zapewniają, aby właściwe organy, określając rodzaj i poziom sankcji za naruszenia przepisów prawa celnego, o których mowa w art. 3 do 6, uwzględniły wszelkie istotne okoliczności, w tym odpowiednio:

a)  wagę i czas trwania naruszenia prawa,

b)  fakt, czy osoba odpowiedzialna za naruszenie jest upoważnionym przedsiębiorcą,

c)  kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych, których zapłaty uniknięto,

d)  fakt, czy dane towary podlegają zakazom lub ograniczeniom, o których mowa w art. 134 ust. 1 zdanie drugie kodeksu oraz w art. 267 ust. 3 lit. e) kodeksu, lub stanowią zagrożenie dla bezpieczeństwa publicznego;

e)  poziom współpracy osoby odpowiedzialnej za naruszenie prawa z właściwym organem;

f)  wcześniejsze naruszenia popełnione przez osobę odpowiedzialną za dane naruszenie prawa. [Popr. 35]

Artykuł 12a

Zgodność

Państwa członkowskie zapewniają udostępnianie zainteresowanym stronom wytycznych i publikacji dotyczących sposobu zapewnienia i utrzymania zgodności z unijnymi przepisami prawa celnego w łatwo dostępnej, zrozumiałej i aktualnej formie. [Popr. 36]

Artykuł 13

Przedawnienie

1.  Państwa członkowskie zapewniają czteroletni termin przedawnienia w przypadku wszczęcia postępowań dotyczących któregokolwiek z naruszeń przepisów prawa celnego, o których mowa w art. 3 do i 6, przy czym termin rozpoczyna bieg oraz dopilnowują, aby bieg terminu rozpoczynał się w dniu popełnienia naruszenia przepisów prawa celnego.

2.  Państwa członkowskie zapewniają rozpoczęcie biegu terminu przedawnienia, w przypadku ciągłych lub powtarzających się naruszeń przepisów prawa celnego, w dniu, w którym zaprzestano działania lub zaniechania stanowiącego naruszenie przepisów prawa celnego.

3.  Państwa członkowskie zapewniają przerwanie biegu terminu okresu przedawnienia przez czynność właściwego organu, o którym której dana osoba jest informowana, w związku związaną z dochodzeniem lub postępowaniem sądowym dotyczącym tego samego naruszenia przepisów prawa celnego. Termin, lub przez czynność osoby odpowiedzialnej za naruszenie. Bieg terminu przedawnienia rozpoczyna bieg w dniu podjęcia jest kontynuowany od dnia zakończenia czynności przerywającej przedawnienie.

4.  Państwa członkowskie zapewniają wykluczenie możliwości wszczęcia lub kontynuowania jakiegokolwiek postępowania dotyczącego któregokolwiek z Bez uszczerbku dla art. 14 ust. 2 państwa członkowskie zapewniają przedawnienie możliwości wszczęcia lub kontynuowania wszelkich postępowań dotyczących naruszeń przepisów prawa celnego, o których mowa w art. 3 do lub 6, niezależnie od przerwania okresu przedawnienia, o którym mowa w ust. 3 niniejszego artykułu, po upływie ośmiu lat od dnia, o którym mowa w ust. 1 lub 2 niniejszego artykułu.

5.  Państwa członkowskie zapewniają trzyletni termin przedawnienia przy egzekwowaniu decyzji o nałożeniu sankcji. Termin ten rozpoczyna bieg w dniu, w którym decyzja ta staje się ostateczna.

6.  Państwa członkowskie określają przypadki, w których terminy przedawnienia określone w ust. 1, 4 i 5 zostają zawieszone. [Popr. 37]

Artykuł 14

Zawieszenie postępowania

1.  Państwa członkowskie zapewniają zawieszenie postępowania administracyjnego dotyczącego któregokolwiek z naruszeń przepisów prawa celnego, o których mowa w art. 3 i 6, w przypadku gdy przeciwko tej samej osobie w związku z tymi samymi faktami wszczęto postępowania karne.

2.  Państwa członkowskie zapewniają zaprzestanie zawieszonego postępowania administracyjnego dotyczącego któregokolwiek z naruszeń przepisów prawa celnego, o których mowa w art. 3 i 6, w przypadku gdy postępowanie karne, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, zostało ostatecznie zakończone. W innych przypadkach zawieszone postępowanie administracyjne dotyczące któregokolwiek z naruszeń przepisów prawa celnego, o których mowa w art. 3 i 6, może zostać wznowione.

Artykuł 15

Właściwość

1.  Państwa członkowskie zapewniają swoją właściwość w sprawach naruszeń przepisów prawa celnego, o których mowa w art. 3 i 6, zgodnie z dowolnym z następujących kryteriów:

a)  naruszenie przepisów prawa celnego zostało popełnione w całości lub w części na terytorium tego państwa członkowskiego;

b)  osoba popełniająca naruszenie przepisów prawa celnego jest obywatelem tego państwa członkowskiego;

c)  towary, których dotyczy naruszenie przepisów prawa celnego, znajdują się na terytorium tego państwa członkowskiego.

2.  W przypadku gdy więcej niż jedno państwo członkowskie uznaje się za właściwe w sprawie tego samego naruszenia przepisów prawa celnego, państwa członkowskie zapewniają właściwość tego państwa członkowskiego, w którym przeciwko tej samej osobie w związku z tymi samymi faktami prowadzi się postępowanie karne. Jeżeli nie jest możliwe określenie właściwości na mocy ust. 1, państwa członkowskie zapewniają właściwość tego państwa członkowskiego, którego właściwe organy jako pierwsze wszczęły postępowanie dotyczące naruszenia przepisów prawa celnego przeciwko tej samej osobie w związku z tymi samymi faktami.

Artykuł 16

Współpraca między państwami członkowskimi

Państwa członkowskie współpracują ze sobą i wymieniają się informacjami niezbędnymi w postępowaniach dotyczących działań lub zaniechań stanowiących naruszenie przepisów prawa celnego, o których mowa w art. 3 do i 6, w szczególności w przypadkach gdy więcej niż jedno państwo członkowskie wszczęło postępowanie przeciwko tej samej osobie w związku z tymi samymi faktami. Współpraca między państwami członkowskimi ma na celu zwiększanie skuteczności kontroli celnych dotyczących towarów oraz zharmonizowanie procedur na obszarze Unii. [Popr. 38]

Komisja nadzoruje współpracę państw członkowskich w celu opracowania kluczowych wskaźników skuteczności kontroli i sankcji celnych, rozpowszechniania najlepszych praktyk i koordynacji szkoleń funkcjonariuszy organów celnych. [Popr. 39]

Artykuł 17

Zajęcie

Państwa członkowskie zapewniają możliwość tymczasowego zajęcia przez właściwe organy wszelkich towarów, środków transportu oraz wszelkich lub innych środków wykorzystanych do popełnienia naruszeń przepisów prawa celnego, o których mowa w art. 3 do i 6. Jeżeli po nałożeniu sankcji państwo członkowskie stosuje stałą konfiskatę takich towarów, może podjąć decyzję o ich zniszczeniu, ponownym użyciu lub recyklingu, stosownie do sytuacji. [Popr. 40]

Artykuł 18

Sprawozdanie Komisji i przegląd

Do dnia [1 maja 2019 r.] Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie stosowania niniejszej dyrektywy, w którym ocenia, w jakim zakresie państwa członkowskie podjęły środki niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.

Do dnia 31 grudnia 2017 r. Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat pozostałych elementów egzekwowania unijnych przepisów prawa celnego, np. nadzoru, kontroli i dochodzenia, w stosownym przypadku wraz z wnioskiem ustawodawczym dotyczącym uzupełnienia niniejszej dyrektywy. [Popr. 41]

Artykuł 18a

Sprawozdawczość państw członkowskich

Aby umożliwić Komisji ocenę stosowania niniejszej dyrektywy, państwa członkowskie przekazują Komisji dane statystyczne dotyczące naruszeń oraz wskazujące, jakie sankcje nałożono w wyniku tych naruszeń. Informacje te przekazuje się corocznie, począwszy od wejścia w życie niniejszej dyrektywy. Komisja może wykorzystać te dane w przeglądzie niniejszej dyrektywy w celu lepszego zbliżenia krajowych systemów sankcji. [Popr. 42]

Artykuł 19

Transpozycja

1.  Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 1 maja 2017 r. Niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów.

Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.

2.  Państwa członkowskie przekazują Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 20

Wejście w życie

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 21

Adresaci

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w …,

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

(1) Dz.U. C 487 z 28.12.2016, s. 57.
(2) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0400.
(3)Dz.U. C 487 z 28.12.2016, s. 57.
(4) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 5 lipca 2017 r.
(5) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny (Dz.U. L 269 z 10.10.2013, s. 1).
(6)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/… z dnia 5 lipca 2017 r. w sprawie zwalczania nadużyć na szkodę interesów finansowych Unii za pośrednictwem prawa karnego(Dz.U. …).
(7)Dz.U. C 369 z 17.12.2011, s. 14.
(8) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 978/2012 z dnia 25 października 2012 r. wprowadzające ogólny system preferencji taryfowych i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 732/2008 (Dz.U. L 303 z 31.10.2012, s. 1).


Wzrost zachorowań w Europie na HIV/AIDS, gruźlicę i wirusowe zapalenie wątroby typu C
PDF 443kWORD 57k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 5 lipca 2017 r. w sprawie reakcji UE na HIV/AIDS, gruźlicę i zapalenie wątroby typu C (2017/2576(RSP))
P8_TA(2017)0301B8-0436/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 168 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

–  uwzględniając decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1082/2013/UE z dnia 22 października 2013 r. w sprawie poważnych transgranicznych zagrożeń zdrowia oraz uchylającą decyzję nr 2119/98/WE(1),

–  uwzględniając plan działania Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) w sprawie reakcji sektora opieki zdrowotnej na HIV w europejskim regionie WHO dotyczący Globalnej strategii sektora opieki zdrowotnej dotyczącej HIV na lata 2016-2021,

–  uwzględniając roczne sprawozdanie epidemiologiczne Europejskiego Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC) z 2014 r. w sprawie zakażeń przenoszonych drogą płciową, w tym HIV, oraz wirusów krwiopochodnych,

–  uwzględniając systematyczny przegląd częstości występowania zapalenia wątroby typu B i C w UE/EOG przeprowadzony przez ECDC w 2016 r.,

–  uwzględniając swoje oświadczenie pisemne z dnia 29 marca 2007 r. w sprawie zapalenia wątroby typu C(2),

–  uwzględniając dokument ECDC z 2016 r. zawierający wytyczne w sprawie kontroli gruźlicy w szczególnie wrażliwych i trudnodostępnych grupach ludności,

–  uwzględniając plan działania WHO dotyczący gruźlicy w europejskim regionie WHO na lata 2016-2020(3),

–  uwzględniając wynik nieformalnego spotkania ministrów zdrowia UE, które odbyło się w Bratysławie w dniach 3–4 października 2016 r., podczas którego państwa członkowskie postanowiły wspierać opracowanie zintegrowanych ram politycznych UE w zakresie HIV, gruźlicy i wirusowego zapalenia wątroby,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 22 listopada 2016 r. pt. Kolejne kroki w kierunku zrównoważonej przyszłości Europy – Europejskie działania na rzecz zrównoważonego rozwoju, obejmujący wymiary gospodarczy, społeczny i środowiskowy zrównoważonego rozwoju oraz zarządzanie, zarówno na szczeblu UE, jak i światowym, w którym to komunikacie Komisja stwierdza, że jej wkład „będzie polegał na monitorowaniu, sprawozdawczości i dokonywaniu przeglądu postępów w realizacji celów zrównoważonego rozwoju w ramach UE” (COM(2016)0739),

–  uwzględniając wspólną deklarację z Rygi w sprawie gruźlicy i jej wielolekooporności wydaną na pierwszej konferencji ministerialnej Partnerstwa Wschodniego na ten temat, która odbyła się w Rydze w dniach 30–31 marca 2015 r.,

–  uwzględniając pierwszą światową strategię WHO dla sektora opieki zdrowotnej dotyczącą zwalczania wirusowego zapalenia wątroby (2016–2021) przyjętą przez Światowe Zgromadzenie Zdrowia w maju 2016 r., która podkreśla zasadniczą rolę powszechnej opieki zdrowotnej oraz zmierza do zmniejszenia liczby zachorowań o 90 % i śmiertelności o 65 % do roku 2030, zgodnie z celami zrównoważonego rozwoju, a za cel ostateczny stawia wyeliminowanie wirusowego zapalenia wątroby jako zagrożenia dla zdrowia publicznego,

–  uwzględniając plan działania europejskiego regionu WHO w sprawie reakcji sektora opieki zdrowotnej na wirusowe zapalenie wątroby w europejskim regionie WHO, mający za ogólny cel wyeliminowanie w regionie europejskim do 2030 r. wirusowego zapalenia wątroby jako zagrożenia dla zdrowia publicznego przez ograniczenie zachorowalności i śmiertelności powodowanej przez tę chorobę i związane z nią komplikacje oraz zapewnienie wszystkim sprawiedliwego dostępu do zalecanych usług w zakresie profilaktyki, badania, opieki i leczenia,

–  uwzględniając europejski plan działania WHO w zakresie HIV/AIDS na lata 2012–2015,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 2 marca 2017 r. w sprawie unijnych możliwości zwiększenia dostępu do leków(4), w której wezwano Komisję i państwa członkowskie do przyjęcia planu strategicznego mającego na celu zapewnienie dostępu do leków ratujących życie i zaapelowano o koordynację planu zwalczania wirusowego zapalenia wątroby typu C w Unii Europejskiej przy użyciu takich instrumentów, jak europejskie wspólne zamówienia,

–  uwzględniając ramy celów zrównoważonego rozwoju ONZ, a zwłaszcza celu nr 3 obejmującego zamiar eliminacji epidemii HIV i gruźlicy do 2030 r. oraz zwalczanie zapalenia wątroby,

–  uwzględniając deklarację berlińską w sprawie gruźlicy wydaną w dniu 22 października 2007 r. na europejskim forum ministerialnym Światowej Organizacji Zdrowia pt. „Razem przeciwko gruźlicy” (The Berlin Declaration on Tuberculosis – All Against Tuberculosis, EUR/07/5061622/5, WHO European Ministerial Forum, 74415),

–  uwzględniając pytanie do Komisji w sprawie reakcji UE na HIV/AIDS, gruźlicę i zapalenie wątroby typu C (O-000045/2017 – B8-0321/2017),

–  uwzględniając projekt rezolucji Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności,

–  uwzględniając art. 128 ust. 5 i art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że według ECDC jedna na siedem osób żyjących z wirusem HIV nie zna swojego statusu serologicznego, a szacowany średni czas, który upływa między zakażeniem a diagnozą, wynosi cztery lata, mając na uwadze, że w przypadku chorych niezdiagnozowanych ryzyko zakażenia innych wirusem HIV jest 3,5 razy wyższe niż w przypadku osób, u których wykryto obecność wirusa;

B.  mając na uwadze, że deklaracja dublińska w sprawie partnerstwa na rzecz walki z HIV/AIDS w Europie i Azji Środkowej miała istotne znaczenie dla ustanowienia zharmonizowanych ram monitorowania w UE i krajach sąsiednich, co umożliwia monitorowanie postępów w zwalczaniu HIV;

C.  mając na uwadze, że istnieją mocne dowody na to, że profilaktyka przedekspozycyjna jest skuteczną metodą uniknięcia zakażenia oraz że stosowanie terapii antyretrowirusowej niemal eliminuje ryzyko przeniesienia choroby, gdy ładunki wirusowe spadają do niewykrywalnego poziomu(5);

D.  mając na uwadze, że pomimo dalszego spadku liczby zakażeń wirusem HIV wśród osób przyjmujących dożylnie narkotyki w większości państw Unii Europejskiej i Europejskiego Obszaru Gospodarczego (UE/EOG), w 2015 r. jedna czwarta nowo zdiagnozowanych i odnotowanych przypadków HIV w czterech państwach wynikała właśnie z dożylnego przyjmowania narkotyków;

E.  mając na uwadze, że nowe przypadki zakażenia wirusem HIV w wyniku przeniesienia wirusa z rodziców na dziecko lub transfuzji krwi zostały praktycznie wyeliminowane w UE/EOG;

F.  mając na uwadze, że gruźlica i gruźlica wielolekooporna, jako choroby przenoszone drogą powietrzną, stanowią transgraniczne zagrożenia dla zdrowia w zglobalizowanym świecie cechującym się coraz większą mobilnością ludności;

G.  mając na uwadze, że epidemiologia gruźlicy jest różna w różnych częściach UE/EOG i zależy m.in. od postępów, jakie poczyniło dane państwo członkowskie na drodze do eliminacji tej choroby;

H.  mając na uwadze, że spośród w sumie 10 mln zgonów, które można przypisać oporności na leki i które potencjalnie mogą mieć miejsce każdego roku do 2050 r., około jedna czwarta będzie spowodowana przez lekooporne szczepy gruźlicy, co będzie kosztowało światową gospodarkę co najmniej 16,7 mld USD, a gospodarkę europejską co najmniej 1,1 mld USD;

I.  mając na uwadze, że należy zwrócić uwagę na problem współzakażenia, zwłaszcza gruźlicą oraz wirusowym zapaleniem wątroby typu B i C; mając na uwadze, że gruźlica i wirusowe zapalenie wątroby są szeroko rozpowszechnione, powodują szybsze pogarszanie się stanu osoby zakażonej i są poważną przyczyną zachorowalności i umieralności osób zakażonych wirusem HIV;

J.  mając na uwadze, że istnieje niezwykle pilna potrzeba transgranicznej i międzydyscyplinarnej współpracy w zwalczaniu tych epidemii;

K.  mając na uwadze, że wirusowe zapalenie wątroby stanowi jedno z najpoważniejszych zagrożeń dla zdrowia publicznego na świecie i dotyczy ok. 240 mln ludzi żyjących z przewlekłym zapaleniem wątroby typu B(6) oraz 150 mln z przewlekłym zapaleniem wątroby typu C; mając na uwadze, że w europejskim regionie WHO szacowane 13.3 mln osób cierpi na przewlekłe zapalenie wątroby typu B, a około 15 milionów na wirusowe zapalenie wątroby typu C; mając ponadto na uwadze, że każdego roku wirusowe zapalenie wątroby typu B powoduje około 36 000 zgonów, a zapalenie wątroby typu C około 86 000 zgonów w państwach członkowskich w regionie europejskim WHO;

L.  mając na uwadze, że WHO uznała dożylne przyjmowanie narkotyków za jeden z głównych czynników wywołujących epidemię zapalenia wątroby typu C w regionie europejskim, a osoby przyjmujące dożylnie narkotyki stanowią większość nowych przypadków;

M.  mając na uwadze, że ze względu na zasadniczo rosnący poziom dochodów narodowych i zmiany w kwalifikacji do finansowania zewnętrznego przez darczyńców, dostęp do międzynarodowego wsparcia finansowego na rzecz programów opieki zdrowotnej w regionie europejskim zmniejsza się w szybkim tempie; mając na uwadze, że w szczególności uderza to w państwa Europy Wschodniej i Azji Środkowej, w których wskaźniki HIV, gruźlicy i zapalenia wątroby typu C są najwyższe, oraz poważnie utrudnia skuteczną odpowiedź na te choroby; mając na uwadze, że wiele państw w europejskim regionie WHO pozostaje silnie uzależnionych od finansowania zewnętrznego, aby móc finansować swoje programy zdrowotne, zwłaszcza skierowane do grup najbardziej wrażliwych i grup ludności najbardziej dotkniętych danym problemem;

N.  mając na uwadze, że Komisja będzie miała trudności jeśli chodzi o monitorowanie postępów poczynionych w osiąganiu celów zrównoważonego rozwoju w odniesieniu do wirusowego zapalenia wątroby z uwagi na częsty brak lub niedostosowanie danych z monitorowania w państwach członkowskich;

O.  mając na uwadze, że w całej UE wciąż występują niespójności w podejściu do walki z wirusowym zapaleniem wątroby, przy czym niektóre państwa członkowskie nie mają żadnego planu krajowego, a inne podjęły istotne zobowiązania finansowe oraz wprowadziły strategie i opracowały krajowe plany kompleksowego reagowania na problem wirusowego zapalenia wątroby;

P.  mając na uwadze, że między 130 a 150 mln osób na świecie choruje na przewlekłe zapalenie wątroby typu C; mając na uwadze, że około 700 000 osób umiera co roku na choroby wątroby związane z zapaleniem wątroby typu C;

Q.  mając na uwadze, że w 2014 r. w 28 państwach członkowskich UE/EOG zgłoszono 35 321 przypadków zapalenia wątroby typu C, co stanowi w przybliżeniu 8,8 przypadku na 100 000 osób(7);

R.  mając na uwadze, że w latach 2006–2014 w państwach członkowskich UE/EOG ogólna liczba zdiagnozowanych i zgłoszonych przypadków wzrosła o 28,7 %, przy czym znaczną część tego wzrostu zaobserwowano od 2010 r.(8);

S.  mając na uwadze, że interpretacja danych dotyczących zapalenia wątroby typu C pochodzących z różnych państw jest utrudniona ze względu na różnice w systemach nadzoru, praktykach i programach badawczych oraz trudności w określeniu przypadków jako ostre lub przewlekłe(9);

Kompleksowe i zintegrowane ramy polityki UE

1.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do opracowania kompleksowych ram polityki UE w zakresie przeciwdziałania HIV/AIDS, gruźlicy i wirusowemu zapaleniu wątroby, z uwzględnieniem zróżnicowania sytuacji i konkretnych wyzwań w poszczególnych państwach członkowskich i krajach sąsiednich, w których problemy związane z HIV i gruźlicą wielolekooporną są największe;

2.  wzywa państwa członkowskie i Komisję do zapewnienia odpowiedniego poziomu wydatków i mobilizacji potrzebnych zasobów, aby osiągnąć cel zrównoważonego rozwoju nr 3;

3.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do nasilenia działań na rzecz społeczności i szczególnie narażonych osób przez współpracę międzysektorową, z uwzględnieniem udziału organizacji pozarządowych, oraz świadczenie usług na rzecz grup ludności dotkniętych omawianymi problemami;

4.  wzywa Komisję i Radę do odgrywania zdecydowanej roli politycznej w dialogu z krajami sąsiednimi w Europie Wschodniej i Azji Środkowej, aby zapewnić wprowadzenie planów zrównoważonego przechodzenia na finansowanie krajowe, tak aby programy zwalczania HIV, wirusowego zapalenia wątroby i gruźlicy były skuteczne, kontynuowane i udoskonalane także po wycofaniu wsparcia międzynarodowych darczyńców; wzywa Komisję i Radę do kontynuowania ścisłej współpracy z tymi krajami, aby zagwarantować, że wezmą one pełną odpowiedzialność za zwalczanie u siebie HIV, wirusowego zapalenia wątroby i gruźlicy;

5.  apeluje do Komisji o omówienie z państwami członkowskimi i przyszłymi prezydencjami Rady możliwości aktualizacji deklaracji dublińskiej, aby w jednakowym stopniu obejmowała HIV, wirusowe zapalenie wątroby i gruźlicę;

HIV/AIDS

6.  podkreśla, że HIV pozostaje chorobą zakaźną w znacznym stopniu stygmatyzującą społecznie, która może poważnie wpływać na jakość życia; podkreśla, że w 2015 r. odnotowano w 31 krajach UE/EOG 30 000 nowych przypadków zakażenia tym wirusem, przy braku wyraźnych oznak ogólnego zmniejszania się ich liczby;

7.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do ułatwiania dostępu do innowacyjnych metod leczenia także wśród grup najbardziej wrażliwych oraz do pracy nad zwalczaniem stygmatu społecznego związanego z zakażeniem wirusem HIV;

8.  podkreśla fakt, że w UE/EOG kontakty seksualne pozostają głównym odnotowywanym źródłem zakażenia wirusem HIV, a na drugim miejscu znajduje się dożylne przyjmowanie narkotyków; zwraca uwagę na szczególne narażenie kobiet i dzieci na to zakażenie;

9.  wzywa Komisję i Radę nie tylko do zwiększenia poziomu inwestycji w badania nad wynalezieniem skutecznych leków oraz opracowaniem nowych narzędzi i innowacyjnych, skupionych na pacjencie podejść do zwalczania tych chorób, lecz także do zapewnienia dostępności i przystępności cenowej tych narzędzi oraz do skuteczniejszego zwalczania problemu współzakażenia, zwłaszcza gruźlicą oraz wirusowym zapaleniem wątroby typu B i C, oraz powikłań;

10.  podkreśla, że profilaktyka pozostaje głównym narzędziem zwalczania HIV/AIDS, jednak dwie trzecie państw UE/EOG donosi, że środki dostępne na profilaktykę nie wystarczają do zmniejszenia liczby nowych zakażeń wirusem HIV;

11.  wzywa państwa członkowskie, Komisję i Radę do dalszego wspierania profilaktyki HIV/AIDS i jej powiązania z opieką zdrowotną przez wspólne działania i projekty w ramach programu zdrowotnego UE oraz do wspierania środków profilaktyki HIV o udowodnionej skuteczności, w tym: skutecznych usług związanych z ograniczaniem szkodliwych skutków zażywania narkotyków, leczenia jako profilaktyki, stosowania prezerwatyw, profilaktyki przedekspozycyjnej oraz skutecznej edukacji w zakresie zdrowia seksualnego;

12.  zachęca państwa członkowskie, by zgodnie z zaleceniami WHO ukierunkowały testy wykrywające obecność wirusa HIV z myślą o dotarciu do najbardziej wrażliwych grup ludności w środowiskach, w których częstotliwość występowania HIV jest najwyższa;

13.  zachęca państwa członkowskie do skutecznego zwalczania chorób przenoszonych drogą płciową, które zwiększają ryzyko zakażenia wirusem HIV;

14.  zachęca państwa członkowskie do oferowania darmowych testów na obecność wirusa HIV, zwłaszcza najbardziej wrażliwym grupom ludności, aby zapewnić wczesne wykrywanie i lepszą rejestrację liczby zakażeń, co jest istotne dla udzielania odpowiednich informacji o tej chorobie i ostrzegania przed nią;

Gruźlica

15.  podkreśla, że wskaźniki zapadalności na gruźlicę w UE należą do najniższych na świecie; podkreśla jednak, że ok. 95 % zgonów w wyniku gruźlicy ma miejsce w krajach o niskim i średnim dochodzie; ponadto podkreśla, że europejski region WHO, a zwłaszcza państwa Europy Wschodniej i Azji Środkowej, są silnie dotknięte gruźlicą wielolekooporną, co stanowi ok. jedną czwartą globalnych rozmiarów tego problemu; mając na uwadze, że 15 z 27 krajów o wysokim obciążeniu gruźlicą wielolekooporną zidentyfikowanych przez WHO znajduje się w regionie europejskim;

16.  wskazuje, że gruźlica stanowi główną przyczynę śmierci osób żyjących z HIV, gdyż jedna trzecia zgonów wśród osób zakażonych wirusem HIV jest spowodowana tą chorobą(10); podkreśla, że liczba osób zapadających na gruźlicę zwiększyła się trzeci rok z rzędu w 2014 r., z 9 mln w 2013 r. do 9,6 mln w 2014 r.; podkreśla, że tylko jedna czwarta przypadków gruźlicy wielolekoopornej jest diagnozowana, co świadczy o poważnych lukach w wykrywaniu i diagnostyce;

17.  zaznacza, że oporność na środki przeciwdrobnoustrojowe stanowi coraz poważniejsze wyzwanie dla medycyny w leczeniu zakażeń i chorób, w tym gruźlicy;

18.  przypomina, że przerwanie leczenia przyczynia się do powstawania oporności na leki, przenoszenia gruźlicy i niezadowalających wyników leczenia u poszczególnych pacjentów;

19.  podkreśla, że aby poprawić poziom profilaktyki i wykrywania gruźlicy oraz przestrzeganie programu leczenia, Komisja Europejska i państwa członkowskie muszą opracować programy zwalczania gruźlicy i zapewnić wsparcie finansowe, aby nasilić działania skierowane do szczególnie wrażliwych społeczności i osób przez współpracę międzysektorową, przy udziale organizacji pozarządowych, zwłaszcza w krajach rozwijających się; podkreśla ponadto, że zaangażowanie finansowe wszystkich podmiotów dofinansowujących leczenie gruźlicy ma zasadnicze znaczenie dla ciągłości opieki, ponieważ koszty leczenia mogą nieraz być zaporowe;

20.  podkreśla znaczenie walki z narastającym kryzysem związanym z opornością na środki przeciwdrobnoustrojowe, w tym finansowania badań i opracowywania nowych szczepionek oraz innowacyjnych i skupionych na pacjencie metod działania, narzędzi diagnostycznych i sposobów leczenia gruźlicy;

21.  wzywa Komisję i Radę do odgrywania istotnej roli politycznej przez zapewnienie, aby związek między opornością na środki przeciwdrobnoustrojowe i gruźlicą wielolekooporną znalazł odzwierciedlenie w wynikach szczytu grupy G-20, który odbędzie się w lipcu 2017 r. w Niemczech, oraz w nowym planie działania UE w sprawie oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe, który ma zostać opublikowany w 2017 r.;

22.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do współpracy w ustanawianiu transgranicznych środków zapobiegania rozprzestrzenianiu się gruźlicy za pomocą porozumień dwustronnych między państwami i wspólnych działań;

23.  wzywa Komisję, Radę i państwa członkowskie do wzmocnienia i sformalizowania współpracy regionalnej w dziedzinie gruźlicy i gruźlicy wielolekoopornej na najwyższym szczeblu politycznym w różnych sektorach oraz do współpracy z przyszłymi prezydencjami UE w celu kontynuacji tych prac;

Zapalenie wątroby typu C

24.  podkreśla, że w Unii Europejskiej główną drogą zakażenia wirusowym zapaleniem wątroby jest dożylne zażywanie narkotyków, co wynika ze wspólnego korzystania z zakażonych igieł, ze względu na używanie niesterylnego sprzętu do przyjmowania narkotyków drogą iniekcji; ponadto podkreśla, że wśród pracowników służby zdrowia liczba przypadków zakażenia zapaleniem wątroby w wyniku skaleczenia igłą utrzymuje się na poziomie powyżej średniego; kładzie nacisk na fakt, że świadczenie usług ograniczających szkody, w tym substytucja opiatowa i programy wymiany igieł i strzykawek, stanowi decydującą strategię zapobiegania wirusowemu zapaleniu wątroby, która to strategia powinna również objąć środki mające na celu ograniczenie stygmatyzacji i dyskryminacji; podkreśla, że testy do wykrywania zakażenia wirusem HCV i do wykrywania antygenu HbsAg często nie wchodzą w zakres refundowanych badań profilaktycznych; podkreśla, że wirus ten może być, w rzadkich przypadkach, przenoszony drogą płciową bądź do zakażenia może dojść w placówkach opieki zdrowotnej lub salonach kosmetycznych w wyniku nieodpowiednich praktyk zapobiegania zakażeniom, bądź w okresie okołoporodowym w wyniku zakażenia dziecka przez matkę;

25.  podkreśla, że ponad 90 % pacjentów nie ma żadnych objawów choroby po zakażeniu i zazwyczaj jest wykrywana przez przypadek podczas analizy lub dopiero wtedy, gdy wystąpią objawy, co tłumaczy fakt, że powoduje ona przewlekłe zapalenie wątroby w 55 % do 85 % przypadków; mając na uwadze, że w ciągu 20 lat u osób z przewlekłym zapaleniem wątroby występuje 15-30 % ryzyko zachorowania na marskość wątroby – a z kolei marskość jest główną przyczyną raka wątroby;

26.  podkreśla, że w 75 % przypadków raka wątroby wyniki badań serologicznych pacjentów wykazują obecność HCV;

27.  podkreśla, że w państwach członkowskich nie istnieje jednolity protokół wykrywania zapalenia wątroby typu C i dane dotyczące osób chorych mogą być zaniżone;

28.  podkreśla, że w kwietniu 2016 r. WHO zaktualizowała wytyczne dotyczące wykrywania przewlekłego zapalenia wątroby typu C oraz opieki nad chorymi i leczenia ich, które uzupełniają istniejące wskazówki tej organizacji dotyczące profilaktyki zakażeń wirusowych przez krew, między innymi HCV; zaznacza, że wytyczne te zawierają zalecenia o zasadniczym znaczeniu dla tych dziedzin oraz analizę kwestii ich stosowania;

29.  podkreśla, że zakażenie zapaleniem wątroby typu C jest uleczalne, zwłaszcza w przypadku wykrycia i leczenia odpowiednimi kombinacjami leków przeciwwirusowych; zaznacza w szczególności, że w lekami przeciwwirusowymi może obecnie wyleczyć ponad 90 % osób zakażonych HCV; podkreśla, że wirusowemu zapaleniu wątroby typu B można zapobiegać przez szczepienia i można je kontrolować, ale mniej niż 50 % pacjentów cierpiących na przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby otrzymuje diagnozę dopiero kilkadziesiąt lat po zarażeniu;

30.  apeluje do Komisji i państw członkowskich o zapewnienie zrównoważonego finansowania krajowych planów wyeliminowania wirusowego zapalenia wątroby oraz o wykorzystanie funduszy strukturalnych UE i innych dostępnych w UE źródeł finansowania;

31.  wzywa Komisję, Radę i państwa członkowskie do wprowadzenia w całej UE zharmonizowanego programu nadzorowania zakażeń, który pozwoli na terminowe wykrycie wybuchu epidemii wirusowego zapalenia wątroby, gruźlicy i HIV, ocenę tendencji w ich występowaniu, powiadomienie o szacowanym obciążeniu zdrowotno-społecznemu i skuteczne śledzenie w „czasie rzeczywistym” sekwencji diagnozy, leczenia i opieki, w tym w określonych szczególnie wrażliwych grupach;

32.  wzywa Komisję do przeprowadzenia rozmów z państwami członkowskimi na temat sposobów jak najlepszego przygotowania pracowników podstawowej opieki zdrowotnej (jak np. włączenie testów do wykrywania zakażenia wirusem HCV i antygenu HbsAg do badań profilaktycznych, wywiad chorobowy, testy uzupełniające, ścieżki skierowań) z myślą o zwiększeniu liczby rozpoznań i zapewnienia opieki zgodnej z wytycznymi;

33.  ubolewa, że obecnie nie istnieje żadna szczepionka przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby typu C, w związku z czym zasadnicze znaczenie mają profilaktyka pierwotna i wtórna; podkreśla, że charakter zakażenia i brak protokołów wykrywania w wielu przypadkach utrudniają jego kontrolowanie;

34.  zwraca się do Komisji o uruchomienie pod przewodnictwem ECDC i w koordynacji z państwami członkowskimi wielodyscyplinarnego programu harmonizującego protokoły wykrywania, kontroli i leczenia, który wyeliminuje wirusowe zapalenie wątroby typu C w Unii do roku 2030;

o
o   o

35.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, państwom członkowskim, Światowej Organizacji Zdrowia oraz rządom państw członkowskich.

(1) Dz.U. L 293 z 5.11.2013, s. 1.
(2) Dz.U. C 27 E z 31.1.2008, s. 247.
(3) http://www.euro.who.int/__data/assets/pdf_file/0007/283804/65wd17e_Rev1_TBActionPlan_150588_withCover.pdf
(4) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0061.
(5) https://thinkprogress.org/massive-hiv-treatment-study-found-zero-transmissions-between-mixed-status-couples-73d4a497f77b
(6) http://www.euro.who.int/en/health-topics/communicable-diseases/hepatitis/data-and-statistics
(7) Roczne sprawozdanie epidemiologiczne - ECDC.http://ecdc.europa.eu/en/healthtopics/hepatitis_C/Documents/aer2016/AER-hepatitis-C.pdf
(8) Ibid.
(9) Ibid.
(10) Globalne sprawozdanie WHO dotyczące gruźlicy z 2015 r.


Budżet na 2018 r. – Mandat do rozmów trójstronnych
PDF 479kWORD 66k
Rezolucja
Załącznik
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 5 lipca 2017 r. w sprawie mandatu do rozmów trójstronnych dotyczących projektu budżetu na rok 2018 (2017/2043(BUD))
P8_TA(2017)0302A8-0249/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 314 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 106a Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,

–  uwzględniając projekt budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2018, przyjęty przez Komisję dnia 30 maja 2017 r. (COM(2017)0400),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002(1),

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014−2020(2),

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami(3),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 marca 2017 r. w sprawie ogólnych wytycznych dotyczących przygotowania budżetu na rok 2018: sekcja III – Komisja(4),

–  uwzględniając konkluzje Rady z dnia 21 lutego 2017 r. w sprawie wytycznych budżetowych na rok 2018 (06522/2017),

–  uwzględniając art. 86a Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej oraz opinie innych zainteresowanych komisji (A8-0249/2017),

Projekt budżetu na 2018 r.: osiąganie celów w zakresie wzrostu gospodarczego, tworzenia miejsc pracy i bezpieczeństwa

1.  przypomina, że w swojej rezolucji z dnia 15 marca 2017 r. Parlament potwierdził, iż zrównoważony wzrost gospodarczy, godne, wysokiej jakości i stabilne miejsca pracy, spójność społeczno-gospodarcza, bezpieczeństwo, migracja i zmiana klimatu są podstawowymi kwestiami i głównymi priorytetami budżetu UE na 2018 r.;

2.  uważa, że zasadniczo wniosek Komisji jest dobrym punktem wyjścia tegorocznych negocjacji, biorąc pod uwagę, że budżet UE na 2018 r. musi umożliwiać UE dalsze generowanie zrównoważonego wzrostu gospodarczego i zatrudnienia, a jednocześnie zapewniać bezpieczeństwo obywateli i stawiać czoła wyzwaniom migracyjnym; ubolewa nad tym, że wniosek Komisji nie odzwierciedla w pełni wezwania Parlamentu do przeciwdziałania zmianie klimatu;

3.  z zadowoleniem przyjmuje decyzję Komisji o ujęciu w projekcie budżetu wyników śródokresowej rewizji wieloletnich ram finansowych (WRF) na lata 2014–2020, nawet przed jej formalnym przyjęciem przez Radę, i wysłaniu w ten sposób ważnego sygnału potwierdzającego znaczenie rewizji WRF oraz potrzebę zwiększenia elastyczności budżetu UE, która mogłaby umożliwić Unii skuteczne reagowanie na nowe sytuacje nadzwyczajne i finansowanie priorytetów politycznych;

4.  powtarza swoje zdecydowane przekonanie, że dla osiągnięcia zrównoważonego wzrostu gospodarczego i tworzenia stabilnych i wysokiej jakości miejsc pracy w UE kluczowe znaczenie ma pobudzanie inwestycji w badania, innowacje, infrastrukturę, kształcenie i MŚP; z zadowoleniem przyjmuje w tym względzie proponowane wzmocnienie programu „Horyzont 2020”, instrumentu „Łącząc Europę” i Erasmus+, gdyż programy te zapewnią bezpośredni wkład w osiągnięcie tych celów; uważa jednak, że potrzebne będą dalsze wzmocnienia, zwłaszcza zważywszy na cięcia dokonane w finansowaniu tych strategii politycznych na korzyść finansowania EFIS;

5.  przypomina o kluczowej roli MŚP w tworzeniu miejsc pracy i ograniczaniu luki inwestycyjnej oraz podkreśla, że ich odpowiednie finansowanie musi pozostać jednym z głównych priorytetów budżetu UE; w związku z tym ubolewa, że proponowany przydział środków dla COSME jest niższy o 2,9 % w porównaniu z budżetem na 2017 r., oraz wyraża zamiar dalszego wzmocnienia tego programu w budżecie na 2018 r.; wskazuje na potrzebę dalszego wspierania MŚP i apeluje o pełną realizację zobowiązań finansowych dotyczących tego programu w pozostałych latach obecnych WRF; z zadowoleniem przyjmuje podjętą przez Komisję próbę usprawnienia finansowania MŚP w ramach programu „Horyzont 2020”;

6.  pochwala rolę Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych (EFIS) w zmniejszaniu luki inwestycyjnej w całej UE oraz między terytoriami UE, a także we wspieraniu wdrażania inwestycji strategicznych zapewniających wysoką wartość dodaną gospodarce, środowisku i społeczeństwu; w związku z tym popiera przedłużenie okresu jego obowiązywania do 2020 r.; podkreśla szybkie wykorzystywanie funduszy w segmencie MŚP EFIS i z zadowoleniem przyjmuje zamierzone zwiększenie skali tego segmentu; ubolewa jednak nad brakiem całościowego podejścia do finansowania MŚP, które to podejście umożliwiłoby uzyskanie jasnego obrazu wszystkich dostępnych funduszy; podkreśla swoje stanowisko w trwających negocjacjach ustawodawczych, zgodnie z którym nie należy wprowadzać żadnych dalszych cięć w istniejących programach UE w celu sfinansowania tego przedłużenia; uważa, że EFIS, którego fundusz gwarancyjny jest w większości finansowany z budżetu UE, nie powinien wspierać podmiotów mających siedzibę lub zarejestrowanych w jurysdykcjach, które wyszczególniono w ramach odnośnej polityki UE w dziedzinie jurysdykcji niechętnych współpracy, ani podmiotów, które nie zachowują rzeczywistej zgodności z unijnymi lub międzynarodowymi normami podatkowymi dotyczącymi przejrzystości i wymiany informacji;

7.  z zadowoleniem przyjmuje inicjatywy UE w obszarze badań oraz rozwoju i nabywania technologii w dziedzinie obrony, które to inicjatywy przyczynią się do osiągnięcia korzyści skali w sektorze i do większej koordynacji między państwami członkowskimi, a także – jeśli zostaną właściwie opracowane – doprowadzą do bardziej racjonalnych wydatków na obronność i umożliwią ograniczenie wydatków na szczeblu krajowym; podkreśla również potrzebę poprawy konkurencyjności i innowacyjności europejskiego przemysłu obronnego; przypomina swoje wcześniejsze stanowisko, zgodnie z którym nowe inicjatywy w tym obszarze powinny być finansowane z dodatkowych środków i nie powinny przynosić szkody istniejącym programom, w tym instrumentowi „Łącząc Europę”;

8.  zauważa, że Komisja nie zastosowała się do wniosku Parlamentu o przedstawienie oceny i odpowiednich wniosków w sprawie „Europejskiej karty Interrail na 18. urodziny”; uważa, że takie wnioski mają potencjał podnoszenia poziomu świadomości społecznej i tożsamości Europejczyków; podkreśla jednak, że wszelkie nowe projekty muszą być finansowane z nowych zasobów finansowych i nie powinny wpływać na istniejące programy, a także powinny w jak największym stopniu sprzyjać integracji społecznej; ponownie wzywa Komisję do przedłożenia odpowiednich wniosków w tym względzie;

9.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, iż projekt budżetu na 2018 r. obejmuje dodatkowy przydział środków dla Inicjatywy na rzecz zatrudnienia ludzi młodych w odpowiedzi na wcześniejsze wezwania ze strony Parlamentu do kontynuacji tego programu; odnotowuje jednocześnie wniosek dotyczący projektu budżetu korygującego 3/2017, który przewiduje przeznaczenie 500 mln EUR na zobowiązania w ramach Inicjatywy na rzecz zatrudnienia ludzi młodych, zgodnie z uzgodnieniami Parlamentu i Rady w ramach postępowania pojednawczego dotyczącego budżetu na rok 2017 r.; wyraża przekonanie, że zaproponowane kwoty są wyraźnie niewystarczające, by zrealizować cele Inicjatywy na rzecz zatrudnienia ludzi młodych, oraz uważa, że aby skutecznie zwalczać bezrobocie młodzieży, inicjatywa ta musi nadal zapewniać wkład w osiąganie priorytetowego celu Unii, jakim jest zapewnianie wzrostu gospodarczego i tworzenia miejsc pracy; nalega na potrzebę zapewnienia skutecznej reakcji na bezrobocie młodzieży w całej Unii i podkreśla, że Inicjatywa na rzecz zatrudnienia ludzi młodych może zostać udoskonalona i stać się wydajniejsza, zwłaszcza jeśli dopilnuje się, by wnosiła rzeczywistą europejską wartość dodaną do polityki na rzecz zatrudnienia młodzieży w państwach członkowskich i by nie zastępowała finansowania dotychczasowych polityk krajowych;

10.  przypomina, że polityka spójności ma kluczowe znaczenie dla rozwoju i wzrostu gospodarczego UE; podkreśla, że oczekuje się, iż w 2018 r. programy polityki spójności nabiorą tempa i osiągną pełny rozruch; podkreśla zobowiązanie Parlamentu do zapewniania odpowiednich środków na te programy, które stanowią jedną z głównych strategii politycznych UE; jest jednak zaniepokojony niemożliwymi do zaakceptowania opóźnieniami we wdrażaniu programów operacyjnych na szczeblu krajowym; wzywa państwa członkowskie do zapewnienia zakończenia procesu wyznaczania instytucji zarządzających, audytowych i certyfikujących oraz przyspieszenia wdrażania; przyznaje, że ze względu na długie negocjacje dotyczące podstaw prawnych instytucje UE, które w nich uczestniczyły, są częściowo odpowiedzialne za niski wskaźnik wykonania; zauważa, że niektóre państwa członkowskie uważają, iż fundusze spójności mogą być narzędziem służącym zagwarantowaniu solidarności w strategiach politycznych Unii;

11.  jest szczególnie zaniepokojony ewentualnym odtworzeniem zaległości w płatnościach rachunków na koniec bieżącego okresu WRF i przypomina o niespotykanej dotąd kwocie zaległości w wysokości 24,7 mld EUR, odnotowanej na koniec 2014 r.; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że przy okazji śródokresowej rewizji WRF Komisja po raz pierwszy przedstawiła prognozy płatności aż do roku 2020, jednak podkreśla, że prognozy te należy co roku odpowiednio uaktualniać, aby umożliwić władzy budżetowej terminowe przyjmowanie niezbędnych środków; ostrzega przed szkodliwymi skutkami, jakie miałby nowy kryzys płatności, zwłaszcza dla beneficjentów środków z budżetu UE; jest przekonany, że wiarygodność UE jest także powiązana z jej zdolnością do zapewnienia odpowiedniego poziomu środków na płatności w budżecie UE, które umożliwią jej wywiązanie się z zobowiązań; podkreśla, że opóźnienia w płatnościach mają negatywny wpływ na sektor prywatny, a w szczególności na MŚP z UE, które zawarły umowy z organami publicznymi;

12.  podkreśla, jak ważne jest wywiązanie się przez UE z zobowiązania do osiągnięcia celów wyznaczonych na konferencji COP21, zwłaszcza w świetle niedawnej decyzji administracji USA o odstąpieniu od porozumienia; podkreśla w związku z tym, że – jeśli nie zostaną podjęte większe wysiłki – istnieje poważne ryzyko nieosiągnięcia celu dotyczącego przeznaczenia co najmniej 20 % wydatków UE w WRF na lata 2014–2020 na działania związane z klimatem; odnotowuje z zaniepokojeniem skromny wzrost o 0,1 % środków przeznaczanych na różnorodność biologiczną; podkreśla znaczenie uwzględniania ochrony różnorodności biologicznej we wszystkich elementach budżetu UE i powtarza swój poprzedni apel o wypracowanie metodologii monitorowania uwzględniającej wszystkie wydatki dotyczące różnorodności biologicznej i ich efektywność; podkreśla również, że projekty finansowane przez UE powinny mieć na celu niewywieranie negatywnego wpływu na łagodzenie zmiany klimatu i na przechodzenie na niskoemisyjną gospodarkę o obiegu zamkniętym;

13.  podkreśla, że bezprecedensowe uruchomienie specjalnych instrumentów pokazało, że budżet UE nie był początkowo dostosowany do uwzględnienia kwestii takich jak obecny kryzys migracyjny i uchodźczy; jest zdania, że przejście na podejście pokryzysowe jest przedwczesne; sprzeciwia się w związku z tym proponowanemu zmniejszeniu środków w dziale 3 w porównaniu z budżetem na 2017 r., które to zmniejszenie nie jest zgodne z zobowiązaniem UE do rozwiązania w skuteczny sposób problemu kryzysu migracyjnego i uchodźczego; podkreśla jednak, że po reakcji na pilną, bezprecedensową sytuację należy przyjąć bardziej systematyczne i proaktywne podejście wspierane przez skuteczne wykorzystywanie budżetu UE; przypomina, że bezpieczeństwo i ochrona obywateli jest jednym z priorytetów UE;

14.  potwierdza, że zajęcie się podstawowymi przyczynami kryzysu migracyjnego i uchodźczego stanowi długoterminowe i trwałe rozwiązanie, wraz z ustabilizowaniem sąsiedztwa UE, oraz że inwestycje w krajach pochodzenia migrantów i uchodźców są kluczowe dla osiągnięcia tego celu; z zadowoleniem przyjmuje w tym kontekście Plan inwestycji zewnętrznych i osiągnięcie porozumienia między instytucjami w sprawie Europejskiego Funduszu na rzecz Zrównoważonego Rozwoju (EFZR), a także apeluje o szybkie wdrożenie tego funduszu; w związku z tym ze zdziwieniem zauważa, że obniżono środki w dziale 4, czego nie można w pełni uzasadnić w związku z wcześniejszym zwiększeniem budżetów czy niskim wskaźnikiem wykonania; potwierdza, że zajęcie się podstawowymi przyczynami migracji obejmuje między innymi podjęcie takich kwestii jak ubóstwo, bezrobocie, możliwości edukacyjne i gospodarcze, jak również niestabilność, konflikt i zmiana klimatu;

15.  z zadowoleniem przyjmuje zwiększenie budżetu zaproponowane dla wschodniego komponentu Europejskiego Instrumentu Sąsiedztwa w odpowiedzi na wcześniejsze wezwania Parlamentu; jest przekonany, że wsparcie ze strony UE, zwłaszcza dla krajów, które podpisały układy o stowarzyszeniu, jest bardzo istotne dla dalszej integracji gospodarczej i konwergencji z UE oraz dla wspierania demokracji, praworządności i praw człowieka w naszym wschodnim sąsiedztwie; podkreśla, że takiego wsparcia należy udzielać, pod warunkiem że zainteresowane państwa spełniają kryteria kwalifikowalności, w szczególności jeśli chodzi o praworządność, zwalczanie korupcji i umacnianie instytucji demokratycznych;

16.  podkreśla znaczenie Funduszu Solidarności Unii Europejskiej (FSUE), który został ustanowiony w celu reagowania na poważne klęski żywiołowe i wyrażania solidarności europejskiej z regionami dotkniętymi klęskami w Europie, oraz odnotowuje proponowane zwiększenie środków na zobowiązania i na płatności dla FSUE; wzywa Komisję do przeprowadzenia niezwłocznie oceny, czy konieczne będzie dalsze zwiększenie środków, a to z uwagi na trzęsienia ziemi we Włoszech i pożary w Hiszpanii i Portugalii, w wyniku których zginęli ludzie i które miały dramatyczny i znaczący wpływ na ludzkie życie w regionach znajdujących się w szczególnie trudnej sytuacji; wzywa do dostosowania zasad mobilizowania tego funduszu, aby umożliwić bardziej elastyczną i szybszą mobilizację oraz uwzględnienie szerszego zakresu klęsk o poważnych skutkach, a także skrócenie czasu między wystąpieniem klęski a dostępnością funduszy;

17.  zauważa, że w projekcie budżetu na 2018 r. przewidziano bardzo ograniczone marginesy lub nie przewidziano żadnych marginesów dla pułapów określonych w WRF w działach 1, 3 i 4; uważa, że jest to konsekwencja istotnych nowych inicjatyw podejmowanych od 2014 r. (EFIS, wnioski dotyczące migracji oraz ostatnio badania nad obronnością i Europejski Korpus Solidarności), które zostały niejako wciśnięte w pułapy WRF uzgodnione w 2013 r.; przypomina, że WRF, w szczególności po zakończeniu ich śródokresowej rewizji, przewidują zasady elastyczności, które, chociaż są ograniczone, powinny być wykorzystywane w pełnym zakresie w celu utrzymania ambitnego poziomu udanych programów oraz pokonania nowych i nieprzewidzianych wyzwań; wyraża wolę dalszego uruchamiania takich zasad elastyczności w ramach procesu zmian; ponownie apeluje o wprowadzenie nowych rzeczywistych środków własnych w budżecie UE;

18.  w związku z tym zwraca uwagę na liczne odniesienia w projekcie budżetu do konieczności opracowania listu w sprawie poprawek, który może częściowo uprzedzić stanowisko Parlamentu w procedurze budżetowej; ubolewa, że zamiast ujęcia ich już w projekcie budżetu, Komisja ogłosiła, że ewentualne nowe inicjatywy w obszarze bezpieczeństwa i migracji oraz możliwe rozszerzenie zakresu Instrumentu Pomocy dla Uchodźców w Turcji mogą zostać zaproponowane w ramach przyszłego listu w sprawie poprawek; wzywa Komisję do przedstawienia szczegółów owych przyszłych wniosków w sposób terminowy, tak aby władza budżetowa mogła je odpowiednio przeanalizować; podkreśla, że potencjalne nowe inicjatywy nie powinny ignorować, a tym bardziej zastępować wniosków i poprawek przedstawionych przez Parlament w kontekście obecnej procedury budżetowej;

19.  ponownie podkreśla swoje poparcie dla wdrożenia strategii Komisji „budżet zorientowany na rezultaty” i wzywa do ciągłego podnoszenia jakości i doskonalenia prezentacji danych dotyczących wyników, aby udostępniać dokładne, jasne i zrozumiałe informacje na temat skuteczności programów UE;

Poddział 1a – Konkurencyjność na rzecz wzrostu i zatrudnienia

20.  zauważa, że w porównaniu z 2017 r. wniosek Komisji dotyczący 2018 r. przewiduje wzrost w środkach na zobowiązania w poddziale 1a o +2,5 %, czyli do 21 841,3 mln EUR; z zadowoleniem przyjmuje, że na program „Horyzont 2020”, instrument „Łącząc Europę” i program „Erasmus+” przypada istotna część tego wzrostu, jako że przeznaczone na nie środki na zobowiązania zwiększyły się odpowiednio o 7,3 %, 8,7 % i 9,5 %, jednak zauważa, że nadal środki te są nieco niższe niż przewidziano w ich programach finansowych; podkreśla w szczególności bardzo niskie wskaźniki powodzenia wniosków w ramach programu „Horyzont 2020”;

21.  wyraża jednak zdziwienie, że środki na zobowiązania i płatności w ramach COSME obniżono odpowiednio o 2,9 % i 31,3 %, choć wsparcie dla MŚP określa się jako jeden z głównych priorytetów UE;

22.  w odniesieniu do przedłużenia okresu obowiązywania EFIS ponownie podkreśla, że Parlament sprzeciwia się wszelkim dalszym cięciom środków przeznaczonych na instrument „Łącząc Europę” oraz jest zdania, że dodatkowy przydział w wysokości 1,1 mld EUR na rzecz gwarancji UE powinien pochodzić jedynie z nieprzydzielonych marginesów (w wysokości 650 mld EUR) i oczekiwanych dodatkowych przychodów netto (w wysokości 450 mld EUR); przypomina, że pula środków finansowych na instrument „Łącząc Europę” (element ICT) obejmuje także nową inicjatywę Wifi4EU; przypomina, że w przypadku środków na instrument „Łącząc Europę” systematycznie występuje nadmiar wniosków ze względu na niewystarczające środki, w szczególności w odniesieniu do komponentu infrastruktury;

23.  odnotowuje wniosek Komisji dotyczący ustanowienia Europejskiego Korpusu Solidarności; zauważa jednak z niepokojem, że pomimo ostrzeżeń ze strony Parlamentu wniosek ustawodawczy przyjęty w dniu 30 maja 2017 r. przewiduje, iż trzy czwarte budżetu Europejskiego Korpusu Solidarności będzie finansowane ze środków przeniesionych z istniejących programów, a przede wszystkim z programu Erasmus+ (197,7 mln EUR); wyraża zaniepokojenie zagrożeniem, jakie ta sytuacja stwarza dla wspomnianych programów UE i wyraża zamiar dalszego wzmocnienia programu Erasmus+ w budżecie na 2018 r.; ponownie podkreśla, że wszelkie nowe zobowiązania polityczne należy finansować przy pomocy nowych środków, a nie w drodze przesunięć kosztem istniejących programów;

24.  z zadowoleniem przyjmuje proponowane zintensyfikowanie działań przygotowawczych w obszarze badań nad obronnością oraz przedstawienie przez Komisję wniosku ustawodawczego dotyczącego programu rozwoju przemysłu obronnego;

Poddział 1b — Spójność gospodarcza, społeczna i terytorialna

25.  zauważa, że łączne środki na zobowiązania w poddziale 1b wynoszą 55 407,9 mln EUR, co stanowi wzrost o 2,4 % w porównaniu z budżetem na 2017 r. – w przypadku uwzględnienia projektu budżetu korygującego nr 3;

26.  zauważa, że zaproponowana kwota środków na płatności, wynosząca 46 763,5 mln EUR, jest o 25,7 % wyższa niż w 2017 r., co w głównej mierze wynika ze spadku w 2017 r., spowodowanego opóźnieniami w skutecznym wdrażaniu nowych programów operacyjnych; przypomina, że niedokładne prognozy państw członkowskich doprowadziły do słabego wykorzystania środków na płatności w ramach poddziału 1b w 2016 r., przy czym wysokość niewykorzystanych środków sięgnęła kwoty ponad 11 mld EUR, oraz zauważa, że poziomy proponowane na 2018 r. już obniżono o 1,6 mld EUR w porównaniu z wcześniejszymi prognozami;

27.  podkreśla potrzebę osiągnięcia pełnego tempa wdrażania programów na lata 2014–2020 oraz wyraża zdecydowane przekonanie, że w przyszłości należy unikać wszelkiego nietypowego kumulowania się niezapłaconych rachunków; wzywa w tym kontekście Komisję i państwa członkowskie do rozwiązania w trybie pilnym wszelkich istniejących problemów wynikających z opóźnień w wyznaczaniu krajowych instytucji zarządzających i certyfikujących, a także z innych utrudnień w składaniu wniosków o płatność; wyraża szczerą nadzieję, że zarówno organy krajowe, jak i Komisja udoskonaliły swoje dane szacunkowe na temat zapotrzebowania na płatności w budżecie na 2018 r. oraz że proponowany poziom środków na płatności zostanie w pełni wykorzystany; uznaje, że przeciągające się negocjacje między instytucjami UE w sprawie podstawy prawnej stanowią jedną z kilku przyczyn tak niskiego obecnie wskaźnika wykonania;

28.  z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji w sprawie dalszego finansowania Inicjatywy na rzecz zatrudnienia ludzi młodych oraz odnotowuje proponowane uruchomienie 233,3 mln EUR z łącznego marginesu na zobowiązania; apeluje do Komisji i państw członkowskich o zastosowanie się do wskazówek zawartych w ostatnim sprawozdaniu Europejskiego Trybunału Obrachunkowego; przypomina, że wszelkim wzrostom środków przydzielonych na Inicjatywę na rzecz zatrudnienia ludzi młodych powinny odpowiadać stosowne kwoty z Europejskiego Funduszu Społecznego; wyraża zamiar przeanalizowania wszelkich możliwości dalszego wzmocnienia tego programu w budżecie na 2018 r.;

29.  podkreśla znaczenie Europejskiego Funduszu Pomocy Najbardziej Potrzebującym dla walki z ubóstwem i wykluczeniem społecznym oraz zwraca się o przeznaczenie w budżecie na 2018 r. odpowiednich środków umożliwiających zaspokojenie potrzeb grup docelowych i realizację celów tego funduszu;

Dział 2 — Trwały wzrost gospodarczy: zasoby naturalne

30.  odnotowuje proponowaną kwotę 59 553,5 mln EUR na zobowiązania (+1,7 % w porównaniu z 2017 r.) oraz 56 359,8 mln EUR na płatności (+2,6 %) dla działu 2, z marginesem wynoszącym 713,5 mln EUR w ramach pułapu dla zobowiązań; zauważa, że zwiększone środki na finansowanie potrzeb Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) na 2018 r. (+2,1 %) wynikają w dużej mierze ze znacznie niższej kwoty dostępnych dochodów przeznaczonych na określony cel, oczekiwanej w 2018 r.;

31.  zauważa, że Komisja pozostawiła margines w wysokości 713,5 mln EUR w ramach pułapów działu 2; zwraca uwagę, że większa zmienność rynków rolnych, tak jak w przypadku kryzysu w sektorze mleczarskim w przeszłości, może oznaczać konieczność skorzystania z tego marginesu; wzywa Komisję do zadbania o to, aby margines pozostawiony w ramach pułapów był wystarczający do stawienia czoła wszelkim ewentualnym kryzysom;

32.  podkreśla przedłużenie okresu obowiązywania nadzwyczajnych środków wspierania rynku dla określonych owoców, w przypadku których sytuacja na rynku nadal jest trudna; ubolewa jednak, że Komisja nie proponuje obecnie środków wsparcia w sektorach produkcji zwierzęcej, a w szczególności w sektorze mleczarskim, powiązanych z rosyjskim zakazem wwozu towarów z UE, i oczekuje w związku z tym zmiany kursu w tym obszarze; oczekuje zatem, że jeśli margines w ramach działu 2 zostanie wykorzystany, jego część zostanie przydzielona rolnikom zajmującym się produkcją mleka w krajach najbardziej dotkniętych rosyjskim embargiem; oczekuje na list Komisji w sprawie poprawek, spodziewany w październiku 2017 r., który powinien opierać się na zaktualizowanych informacjach na temat finansowania EFRG w celu zweryfikowania rzeczywistych potrzeb w sektorze rolnym, z właściwym uwzględnieniem wpływu rosyjskiego embarga i innych zmienności rynku;

33.  z zadowoleniem przyjmuje podniesienie środków na zobowiązania dla Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego (EFMR) (+2,4 %) i na rzecz programu LIFE+ (+5,9 %) zgodnie z programowaniem finansowym, jednak ubolewa, że znacznie ograniczone środki na płatności wydają się świadczyć o nadal powolnym starcie tych dwóch programów w okresie 2014–2020;

Dział 3 — Bezpieczeństwo i obywatelstwo

34.  odnotowuje zaproponowane środki na zobowiązania w wysokości 3 473,1 mln EUR w ramach działu 3; podkreśla potrzebę znalezienia wspólnych, wszechstronnych i trwałych rozwiązań dla kryzysu migracyjnego i uchodźczego oraz wynikających z nich wyzwań;

35.  z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji dotyczący przeznaczenia dodatkowych 800 mln EUR na kwestie bezpieczeństwa, zwłaszcza w kontekście serii ataków terrorystycznych w UE;

36.  jest zdania, że znaczenie i pilność tych kwestii nie odpowiadają poważnej obniżce środków na zobowiązania (-18,9 %) i na płatności (-21,7 %), zaproponowanej w ramach działu 3 w porównaniu z budżetem na 2017 r., w szczególności w odniesieniu do Funduszu Azylu, Migracji i Integracji, Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz programu wsparcia sprawiedliwości; apeluje o zapewnienie tym funduszom odpowiednich środków budżetowych; uważa, że cięcia te nie są uzasadnione opóźnieniami we wdrażaniu uzgodnionych środków ani w przyjmowaniu nowych wniosków ustawodawczych; wzywa zatem Komisję do zapewnienia odpowiednich zasobów budżetowych oraz szybkiego zaspokajania wszelkich dodatkowych potrzeb;

37.  ubolewa nad faktem, że do tej pory nie ma skutecznego systemu redystrybucji i że spowodowało to nierówne obciążenia dla niektórych państw członkowskich, w szczególności Włoch i Grecji; przypomina, że w 2016 r. przybyło do Europy 361 678 uchodźców i migrantów, z czego 181 405 przybyło do Włoch, a 173 447 do Grecji, oraz że Włochy przyjęły już 85 % uchodźców i migrantów, którzy dotychczas dotarli do UE w 2017 r.; wyraża ubolewanie w związku z faktem, że Włochy otrzymały do tej pory jedynie 147,6 mln EUR z Funduszu Azylu, Migracji i Integracji, co stanowi jedynie 3 % całkowitych wydatków tego kraju na zarządzanie kryzysem migracyjnym;

38.  uważa ponadto, że współpraca między państwami członkowskimi w kwestiach związanych z bezpieczeństwem mogłaby zostać wzmocniona dzięki zwiększeniu wsparcia z budżetu UE; zadaje pytanie, w jaki sposób można osiągnąć ten cel, jeśli odpowiednie linie budżetowe Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego są w istotny sposób ograniczane w porównaniu z budżetem na 2017 r.; podkreśla potrzebę zagwarantowania niezbędnego finansowania na wdrożenie nowych systemów informacji i zarządzania granicami, takich jak europejski system informacji o podróży oraz zezwoleń na podróż oraz system wjazdu/wyjazdu;

39.  uważa, że rok 2018 będzie miał decydujące znaczenie w ustanowieniu europejskiego programu w zakresie migracji, którego kilka kluczowych komponentów jest właśnie opracowywanych; podkreśla potrzebę przeprowadzenia dokładnej oceny skutków budżetowych szeregu przedłożonych wniosków ustawodawczych, takich jak reforma dublińskiego wspólnego systemu azylowego, nowy system wjazdu/wyjazdu i europejski system informacji o podróży oraz zezwoleń na podróż, w tym możliwości ich późnego przyjęcia; podkreśla znaczenie adekwatnego finansowania odpowiadającego ambicjom UE w tym względzie oraz mającego na celu pilne ustanowienie skutecznej europejskiej polityki azylowej i migracyjnej przy pełnym poszanowaniu prawa międzynarodowego oraz w oparciu o zasadę solidarności między państwami członkowskimi;

40.  wskazuje, że wniosek Komisji trzeci rok z rzędu nie pozostawia żadnego marginesu w ramach pułapu działu 3, co świadczy o zdezaktualizowanej wielkości najmniejszego działu WRF, o czym Parlament wspominał w ramach procesu śródokresowej rewizji; z zadowoleniem przyjmuje w tym kontekście wniosek Komisji w sprawie uruchomienia instrumentu elastyczności w wysokości 817 mln EUR z przeznaczeniem na środki na zobowiązania, co jest możliwe jedynie dzięki większej elastyczności uzyskanej w zmienionym rozporządzeniu w sprawie WRF; zwraca uwagę, że poziom wydatków jest nadal niewystarczający oraz ubolewa, iż Komisja odroczyła wszelkie dalsze wnioski dotyczące przyszłego listu w sprawie poprawek;

41.  przypomina o nieprzerwanie silnym poparciu Parlamentu dla programów w obszarze kultury i mediów; z zadowoleniem przyjmuje proponowane zwiększenie kwoty dla programu „Kreatywna Europa” w porównaniu z budżetem na 2017 r., w tym dla Europejskiego Roku Dziedzictwa Kulturowego w ramach działań multimedialnych; domaga się ponadto wystarczających środków finansowych na rzecz programu „Europa dla obywateli”; apeluje do Komisji o dokonanie przeglądu inicjatyw w ramach linii budżetowej przeznaczonej na działania multimedialne, aby zagwarantować skuteczne wspieranie przez budżet wysokiej jakości niezależnych informacji na temat spraw europejskich; potwierdza swoje poparcie dla zrównoważonego wieloletniego porozumienia w sprawie finansowania sieci Euranet+; z zadowoleniem przyjmuje również zwiększenie – w stosunku do budżetu na 2017 r. – środków na zobowiązania na rzecz programu dotyczącego żywności i paszy oraz programu na rzecz konsumentów; podkreśla na koniec znaczenie silnego programu dotyczącego zdrowia i odpowiedniego budżetu, aby umożliwić europejską współpracę w dziedzinie zdrowia z uwzględnieniem nowych innowacji w opiece zdrowotnej, nierówności w kwestiach zdrowotnych, obciążeń spowodowanych chorobami przewlekłymi, oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe, transgranicznej opieki zdrowotnej i dostępu do opieki;

Dział 4 – Globalny wymiar Europy

42.  ubolewa nad ogólnym zmniejszeniem środków finansowych w ramach działu 4 wynoszących 9,6 mld EUR (-5,6 % w porównaniu z budżetem na 2017 r.) przeznaczonych na środki na zobowiązania; zauważa, że obniżki dotyczące głównych instrumentów działu 4 są w dużej mierze powiązane z wcześniejszym wzmocnieniem, zatwierdzonym w budżecie na 2017 r., Instrumentu Pomocy dla Uchodźców w Turcji oraz nowych ram partnerstwa w ramach Europejskiego programu w zakresie migracji;

43.  wyraża przekonanie, że poziom cięć w ramach Instrumentu Finansowania Współpracy na rzecz Rozwoju oraz Europejskiego Instrumentu Sąsiedztwa (ENI), w szczególności względem komponentu południowego tego instrumentu, nie jest uzasadniony, biorąc pod uwagę długoterminowe potrzeby w odniesieniu do działań UE w obszarze migracji wykraczające poza umowy migracyjne w ramach partnerstwa oraz zobowiązania Unii dotyczące międzynarodowego rozwoju; w tym kontekście wzywa do zwiększenia środków finansowych przeznaczonych na wsparcie procesu pokojowego oraz pomoc finansową dla Palestyny i UNRWA; przypomina o znaczeniu zapewnienia wystarczających funduszy na południowe sąsiedztwo, ponieważ stabilizacja na Bliskim Wschodzie jest kluczowym elementem zajęcia się podstawowymi przyczynami migracji;

44.  niemniej jednak z zadowoleniem przyjmuje zaproponowane zwiększenie kwoty dla wschodniego komponentu ENI, co przyczyni się do wsparcia reform demokratycznych i integracji gospodarczej z UE, w szczególności w krajach, które podpisały układy o stowarzyszeniu z Unią;

45.  odnotowuje zwiększone wsparcie dla reform politycznych w Turcji (IPA II), zwłaszcza w kontekście regresu tego kraju w zakresie praworządności, wolności słowa i praw podstawowych; wzywa Komisję do wstrzymania funduszy przedakcesyjnych w przypadku zawieszenia negocjacji w sprawie akcesji, oraz – jeżeli spełni się ten scenariusz – do wykorzystania tych środków finansowych na wspieranie tureckiego społeczeństwa obywatelskiego oraz do inwestowania większych środków w bezpośrednie programy wymiany, takie jak Erasmus+, dla studentów, pracowników naukowych i dziennikarzy; oczekuje wystarczającego finansowania dla państw beneficjentów IPA w krajach Bałkanów Zachodnich, które pilnie potrzebują wsparcia finansowego i reform;

46.  uważa, biorąc pod uwagę znaczenie kształcenia wyższego dla ogólnych reform w krajach partnerskich, że mobilność studentów i współpraca akademicka między UE a krajami sąsiadującymi powinny otrzymywać ciągłe wsparcie; w związku z tym ubolewa nad ograniczeniem środków na pomoc techniczną i finansową w ramach trzech instrumentów zewnętrznych (IPA, ENI i Instrumentu Finansowania Współpracy na rzecz Rozwoju) mającą na celu promowanie międzynarodowego wymiaru kształcenia wyższego dla wdrażania programu Erasmus+;

47.  odnotowuje wniosek Komisji dotyczący pozostawienia marginesu 232 mln EUR poniżej pułapów; wyraża przekonanie, że wyzwania stojące przed działaniami zewnętrznymi UE będą wymagać stabilnego finansowania wykraczającego poza obecną wielkość działu 4; przypomina, że w budżecie na 2017 r. zastosowano margines na nieprzewidziane wydatki umożliwiający finansowanie przekraczające pułap; utrzymuje, że nowe inicjatywy powinny być finansowane za pomocą nowych środków oraz że należy w pełni wykorzystać wszystkie opcje elastyczności do poziomu uzgodnionego w ramach rewizji WRF;

48.  wzywa Komisję, która kilkakrotnie nawiązywała do możliwości przedłużenia okresu obowiązywania Instrumentu Pomocy dla Uchodźców w Turcji, do jak najszybszego przedstawienia faktycznego wniosku w sprawie jego przedłużenia, jeśli ma taki zamiar; przypomina o zobowiązaniu się Parlamentu, Rady i Komisji do zapewnienia, by ustanowienie Instrumentu Pomocy dla Uchodźców w Turcji i funduszy powierniczych było przejrzyste i jasne oraz zgodne z zasadą jednolitości budżetu Unii pod względem prerogatyw władzy budżetowej z uwzględnieniem kontroli parlamentarnej; ponownie wzywa państwa członkowskie do terminowego dopełnienia ich zobowiązań odnoszących się do finansowania Instrumentu Pomocy dla Uchodźców w Turcji i funduszy powierniczych;

49.  wyraża pełne poparcie dla zobowiązań wyrażonych przez UE na brukselskiej konferencji w sprawie Syrii, potwierdzających wcześniejsze zobowiązania podjęte w Londynie; zgadza się na wzmocnienie ENI i pomocy humanitarnej kwotą 120 mln EUR dla każdego z tych obszarów w celu wywiązania się z tego zobowiązania;

Dział 5 – Administracja

50.  odnotowuje, że wydatki w dziale 5 wzrosły o 3,1 % w porównaniu z budżetem na 2017 r., do kwoty 9 682,4 mln EUR (+287,9 mln EUR); odnotowuje, że ponad jedną trzecią tego nominalnego wzrostu wyjaśniają dodatkowe środki wymagane na emerytury (+108,5 mln EUR); zauważa, że dodatkowe środki wynikają przede wszystkim z rosnącej spodziewanej liczby emerytów (+4,2 %); zauważa także, że w nadchodzących latach oczekiwany jest dalszy wzrost liczby emerytów; zauważa rygorystyczne podejście do wydatków administracyjnych oraz nominalne zamrożenie wszystkich wydatków niezwiązanych z wynagrodzeniami;

51.  odnotowuje, że skuteczny margines wynosi 93,6 mln EUR poniżej pułapu po potrąceniu 570 mln EUR na wykorzystanie marginesu na nieprzewidziane wydatki dla działu 3 uruchomionego w 2017 r.; podkreśla, że udział działu 5 w budżecie UE wzrósł nieznacznie do 6,0 % (w środkach na zobowiązania) ze względu na emerytury;

Projekty pilotażowe – działania przygotowawcze

52.  podkreśla znaczenie projektów pilotażowych i działań przygotowawczych jako narzędzi formułowania priorytetów politycznych i wprowadzania nowych inicjatyw, które mogą przekształcić się w stałe działania i programy UE; zamierza opracować wyważony pakiet projektów pilotażowych i działań przygotowawczych; zauważa, że w obecnym wniosku marginesy w pewnych działach są dosyć ograniczone lub nawet nie istnieją oraz zamierza przeanalizować sposoby przeznaczania środków na możliwe projekty pilotażowe i działania przygotowawcze bez pomniejszania innych priorytetów politycznych; uważa, że przy wdrażaniu projektów pilotażowych i działań przygotowawczych Komisja powinna od początku informować krok po kroku posłów do Parlamentu Europejskiego, aby zapewnić pełne poszanowanie ducha ich wniosków;

Agencje

53.  odnotowuje ogólne zwiększenie kwot w projekcie budżetu na 2018 r. dla agencji zdecentralizowanych o +3,1 % (bez uwzględniania dochodów przeznaczonych na określony cel) oraz +146 stanowisk, jednak podkreśla duże różnice między agencjami działającymi na pełnych obrotach (-11,2 %) a agencjami na etapie dostosowywania do nowych zadań (+10,5 %); zakłada, że dane te prawidłowo odzwierciedlają fakt, iż od 2013 r. większość agencji dostosowała się do wymogu ograniczenia liczby pracowników o 5 %, a nawet go przekroczyła (niektóre mają spełnić ten wymóg w 2018 r.), podczas gdy wzrosty liczby pracowników w tym samym okresie były ograniczone do agencji zajmujących się migracją i bezpieczeństwem (+183 stanowiska), agencji nadzoru finansowego (+28 stanowisk) oraz niektórych agencji, którym powierzono nowe zadania (ERA, EASA, GSA) (+18 stanowisk); powtarza swoje wezwanie, wyrażone w sprawozdaniu z absolutorium(5) za 2015 r., do zagwarantowania zasobów, a w razie konieczności przekazania dodatkowych zasobów w celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania agencji, w tym Stałego Sekretariatu Sieci Agencji UE (zwanego obecnie Wspólnym Biurem Wsparcia);

54.  powtarza swoje przekonanie, że agencjom unijnym działającym w obszarze wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych należy niezwłocznie zapewnić konieczne wydatki operacyjne i poziomy zatrudnienia, aby umożliwić im pomyślne wywiązywanie się z dodatkowych zadań i obowiązków powierzonych im w ostatnich latach; z zadowoleniem przyjmuje w tym względzie wzrost liczby pracowników zaproponowany w odniesieniu do Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej (Frontex) oraz Europejskiego Urzędu Wsparcia w dziedzinie Azylu (EASO), który postrzegany jest jako absolutnie minimalny poziom zapewniający tym agencjom skuteczne prowadzenie swoich działań; podkreśla, że proponowany budżet i poziom zatrudnienia w Europolu są niewystarczające do wypełniania przekazanych mu zadań, jako że Komisja i państwa członkowskie podjęły w poprzednich latach decyzję o wzmocnieniu współpracy państw członkowskich, w szczególności w dziedzinie zwalczania terroryzmu, zorganizowanej przestępczości, cyberprzestępczości, handlu ludźmi i ochrony dzieci pozbawionych opieki; podkreśla zidentyfikowane luki w istniejącej architekturze wymiany danych i wzywa Komisję do zapewnienia eu-LISA odpowiednich zasobów ludzkich i finansowych w celu wypełniania dodatkowych zadań i obowiązków przydzielonych ostatnio agencji w tym zakresie; podkreśla istotną rolę EASO we wspieraniu państw członkowskich w zakresie zarządzania wnioskami azylowymi, szczególnie w odniesieniu do zajmowania się zwiększoną liczbą osób ubiegających się o azyl; ubolewa nad zmniejszeniem finansowania operacyjnego (-23,6 % w porównaniu z 2017 r.) i poziomu zatrudnienia (-4 %) ze szkodą dla Eurojustu zmagającego się obecnie ze wzrostem liczby prowadzonych spraw;

55.  zauważa z zaniepokojeniem, że unijne agencje działające w obszarze zatrudnienia i szkolenia (Cedefop, ETF, EU-OSHA, Eurofound) oraz w obszarze działalności środowiskowej (ECDC, ECHA, EEA, EFSA, EMA) są traktowane jako cele szczególnych ograniczeń liczby pracowników (odpowiednio -5 stanowisk i -12 stanowisk); uważa, że jest to niezgodne z ogólnymi politykami Unii dotyczącymi tworzenia godnych, wysokiej jakości i stabilnych miejsc pracy oraz zwalczania zmiany klimatu; z zadowoleniem przyjmuje zwiększenie liczby pracowników ACER i GSA, ale podkreśla, że nie jest ono wystarczające, aby agencje te mogły właściwie wykonywać swoje zadania;

56.  zauważa, że rok 2018 jest trzecim terminem rejestracji REACH mającym zastosowanie do dużej liczby przedsiębiorstw w Europie i największej do tej pory liczby MŚP, i że będzie to miało znaczący wpływ na nakład pracy ECHA; apeluje w związku z tym do Komisji o odstąpienie od planowanej redukcji sześciu stanowisk pracowników zatrudnionych na czas określony w 2018 r. i odroczenie tej redukcji do 2019 r., aby ECHA mogła skutecznie wdrożyć cały swój program prac na 2018 r.; zauważa w tym kontekście, że ECHA wdrożyła już zmniejszenie liczby pracowników REACH o 10 % od 2012 r.;

o
o   o

57.  przypomina, że uwzględnianie aspektu płci jest prawnym obowiązkiem wynikającym bezpośrednio z traktatów; apeluje o egzekwowanie sporządzania budżetu z uwzględnieniem aspektu płci oraz o wykorzystywanie wydatków budżetowych jako skutecznego narzędzia służącego do promowania równości kobiet i mężczyzn; zaleca opracowanie planu budżetowego w celu stosowania zasady uwzględniania aspektu płci w instytucjach UE, zgodnie z przyjętym projektem pilotażowym, a także ustanowienie w przyszłości specjalnej linii budżetowej, z której środki przeznaczone będą na zarządzanie koordynacją uwzględniania aspektu płci we wszystkich instytucjach;

58.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz Komisji.

ZAŁĄCZNIK

WSPÓLNE OŚWIADCZENIE W SPRAWIE TERMINÓW MAJĄCYCH ZASTOSOWANIE W PROCEDURZE BUDŻETOWEJ I ZASAD FUNKCJONOWANIA KOMITETU POJEDNAWCZEGO W 2018 R.

A.  Zgodnie z częścią A załącznika do Porozumienia międzyinstytucjonalnego pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami Parlament Europejski, Rada i Komisja uzgadniają następujące kluczowe terminy w związku z procedurą budżetową na 2018 r.:

1.  posiedzenie trójstronne zostanie zwołane na dzień 13 lipca (rano) przed przyjęciem stanowiska Rady;

2.  Komisja dołoży starań, aby preliminarz na rok 2018 został przedstawiony pod koniec maja;

3.  Rada postara się przyjąć swoje stanowisko i przekazać je Parlamentowi Europejskiemu do końca 37. tygodnia (trzeci tydzień września), tak aby ułatwić terminowe porozumienie z Parlamentem Europejskim;

4.  Komisja Budżetowa w Parlamencie Europejskim postara się przeprowadzić głosowanie nad poprawkami do stanowiska Rady nie później niż do końca 41. tygodnia (połowa października);

5.  posiedzenie trójstronne zostanie zwołane na dzień 18 października (po południu), przed czytaniem w Parlamencie Europejskim;

6.  Parlament Europejski przeprowadzi głosowanie w sprawie swojego czytania w 43. tygodniu (posiedzenie plenarne w dniach 23–26 października);

7.  okres pojednawczy rozpocznie się w dniu 31 października. Zgodnie z postanowieniami art. 314 ust. 4 lit. c) TFUE okres pojednawczy wygaśnie w dniu 20 listopada 2017 r.;

8.  posiedzenie komitetu pojednawczego, które odbędzie się w dniu 6 listopada (po południu), zorganizuje Parlament Europejski, natomiast gospodarzem posiedzenia w dniu 17 listopada będzie Rada, a dalsze posiedzenia mogą zostać zwołane stosownie do potrzeb; posiedzenia komitetu pojednawczego będą przygotowywane podczas posiedzeń trójstronnych. Rozmowy trójstronne odbędą się w dniu 9 listopada (rano). Dodatkowe rozmowy trójstronne mogą być zorganizowane w 21-dniowym okresie pojednawczym, w tym ewentualnie w dniu 13 lub 14 listopada (Strasburg).

B.  Zasady funkcjonowania komitetu pojednawczego przedstawiono w części E załącznika do wspomnianego powyżej porozumienia międzyinstytucjonalnego.

(1) Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.
(2) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884.
(3) Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.
(4) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0085.
(5) Zob. Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 27 kwietnia 2017 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu agencji Unii Europejskiej za rok budżetowy 2015: wyniki, zarządzanie finansami i kontrola (P8_TA(2017)0155).


W stronę strategii UE w dziedzinie międzynarodowych stosunków kulturalnych
PDF 479kWORD 67k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 5 lipca 2017 r. W stronę strategii UE w dziedzinie międzynarodowych stosunków kulturalnych (2016/2240(INI))
P8_TA(2017)0303A8-0220/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 167 ust. 3 i 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

‒  uwzględniając Konwencję UNESCO z 2005 r. w sprawie ochrony i promowania różnorodności form wyrazu kulturowego,

–  uwzględniając rezolucję Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych nr 2347 z dnia 24 marca 2017 r.,

–  uwzględniając program działań Organizacji Narodów Zjednoczonych na rzecz zrównoważonego rozwoju do roku 2030, w szczególności cele zrównoważonego rozwoju nr 4 i 17,

‒  uwzględniając wspólny komunikat Komisji oraz wiceprzewodniczącej Komisji Europejskiej/wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa do Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2016 r. zatytułowany „W stronę strategii UE w dziedzinie międzynarodowych stosunków kulturalnych” (JOIN(2016)0029),

‒  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 10 maja 2007 r. dotyczący Europejskiej agendy kultury w dobie globalizacji świata (COM(2007)0242),

–  uwzględniając działanie przygotowawcze dotyczące kultury w stosunkach zewnętrznych UE i zawarte w nim zalecenia(1),

–  uwzględniając dokument zatytułowany „Wspólna wizja, wspólne działanie: silniejsza Europa. Globalna strategia na rzecz polityki zagranicznej i bezpieczeństwa Unii Europejskiej”, przedstawiony przez wiceprzewodniczącą/wysoką przedstawiciel w dniu 28 czerwca 2016 r.,

‒  uwzględniając rezolucję Rady z dnia 16 listopada 2007 r. dotyczącą europejskiego planu działań na rzecz kultury(2),

‒  uwzględniając sprawozdanie Komisji w sprawie wdrożenia Europejskiej agendy kultury (COM(2010)0390),

‒  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 23 listopada 2016 r. w sprawie unijnej komunikacji strategicznej w celu przeciwdziałania wrogiej propagandzie stron trzecich(3),

‒  uwzględniając Konwencję ramową Rady Europy w sprawie znaczenia dziedzictwa kulturowego dla społeczeństwa (konwencja z Faro) z 2005 r.(4),

‒  uwzględniając konkluzje Rady z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie propagowania różnorodności kulturowej i dialogu międzykulturowego w stosunkach zewnętrznych Unii i jej państw członkowskich(5),

‒  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 12 maja 2011 r. w sprawie kulturowego wymiaru działań zewnętrznych UE(6),

‒  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 19 stycznia 2016 r. w sprawie roli dialogu międzykulturowego, różnorodności kulturowej i edukacji w promowaniu podstawowych wartości UE(7),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 24 listopada 2015 r. w sprawie roli UE w ONZ – w jaki sposób lepiej osiągać cele polityki zagranicznej UE(8),

‒  uwzględniając konkluzje Rady z dnia 23 grudnia 2014 r. w sprawie planu prac w dziedzinie kultury na lata 2015–2018(9),

‒  uwzględniając Konwencję UNESCO w sprawie ochrony światowego dziedzictwa kulturowego i przyrodniczego z 1972 r.,

‒  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 8 września 2015 r. w sprawie dążenia ku zintegrowanemu podejściu do dziedzictwa kulturowego w Europie(10),

–  uwzględniając rezolucję CM/Res(2010)53 przyjętą przez Radę Europy, ustanawiającą rozszerzone porozumienie częściowe ws. szlaków kulturowych,

‒  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 13 grudnia 2016 r. w sprawie spójnej polityki UE dla sektora kultury i sektora kreatywnego(11),

‒  uwzględniając konkluzje Rady z dnia 24 listopada 2015 r. w sprawie kultury w stosunkach zewnętrznych UE ze szczególnym uwzględnieniem kultury we współpracy na rzecz rozwoju(12),

‒  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 30 kwietnia 2015 r. w sprawie niszczenia zabytków kultury przez ISIS/Daisz(13), w szczególności jej ust. 3, który „wzywa wiceprzewodniczącą Komisji/wysoką przedstawiciel do wykorzystania dyplomacji kulturalnej i dialogu międzykulturowego jako narzędzia do pogodzenia różnych społeczności i odbudowy zniszczonych obiektów”,

‒  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 10 kwietnia 2008 r. w sprawie Europejskiej agendy kultury w dobie globalizacji(14),

‒  uwzględniając wynik 3502. posiedzenia Rady ds. Edukacji, Młodzieży, Kultury i Sportu w dniach 21 i 22 listopada 2016 r.,

‒  uwzględniające badanie przygotowane na wniosek Parlamentarnej Komisji Kultury i Edukacji zatytułowane „Research for CULT Committee – European Cultural Institutes Abroad” (Badanie dla Komisji Kultury i Edukacji – europejskie instytuty kultury za granicą)(15),

‒  uwzględniające badanie przygotowane na wniosek Parlamentarnej Komisji Kultury i Edukacji zatytułowane „Research for CULT Committee – European capitals of culture: success strategies and long-term effects” (Badanie dla Komisji Kultury i Edukacji – Europejskie Stolice Kultury: strategie sukcesu i długoterminowe skutki)(16),

‒  uwzględniając badanie z 2015 r. zlecone przez Służbę ds. Instrumentów Polityki Zagranicznej Komisji (FPI) zatytułowane „Analysis of the perception of the EU and EU’s policies abroad” (Analiza postrzegania UE i polityki UE za granicą)(17),

‒  uwzględniając opinię Komitetu Regionów zatytułowaną „W stronę strategii UE w dziedzinie międzynarodowych stosunków kulturalnych”,

‒  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego zatytułowaną „W stronę strategii UE w dziedzinie międzynarodowych stosunków kulturalnych”,

‒  uwzględniając wniosek dotyczący decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie Europejskiego Roku Dziedzictwa Kulturowego w 2018 r. (COM(2016)0543),

‒  uwzględniając komunikat Komisji w sprawie Europejskiego Korpusu Solidarności (COM(2016)0942),

–  uwzględniając konkluzje Rady z dnia 14 grudnia 2015 r. w sprawie przeglądu europejskiej polityki sąsiedztwa,

–  uwzględniając postanowienie Międzynarodowego Trybunału Karnego (MTK) z dnia 27 września 2016 r., na mocy którego uznał on Ahmada Al Faqi Al-Mahdi winnym zniszczenia kilku mauzoleów w Timbuktu i w którym po raz pierwszy – zgodnie z Rzymskim Statutem Międzynarodowego Trybunału Karnego – Trybunał ten orzekł, że zniszczenie dziedzictwa kulturowego może być postrzegane jako zbrodnia wojenna,

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając wspólne posiedzenia Komisji Spraw Zagranicznych oraz Komisji Kultury i Edukacji zgodnie z art. 55 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Zagranicznych oraz Komisji Kultury i Edukacji(A8-0220/2017),

A.  mając na uwadze, że UE staje się coraz bardziej znaczącym podmiotem w obszarze stosunków międzynarodowych i powinna przeznaczać dodatkowe zasoby i energię na promowanie swojej wspólnej kultury, dziedzictwa kulturowego, twórczości i innowacji artystycznej w ramach różnorodności regionalnej, na podstawie art. 167 TFUE;

B.  mając na uwadze, że UE jest szczególnym podmiotem w obszarze polityki międzynarodowej odgrywającym coraz większą rolę w sprawach światowych, w tym dzięki promocji różnorodności kulturowej i językowej w stosunkach międzynarodowych;

C.  mając na uwadze, że kultura ma rzeczywistą wartość, a doświadczenia UE pokazały, iż wymiana kulturowa może służyć do promowania zewnętrznych celów unijnych i stanowić mocny most łączący ludzi o różnym pochodzeniu etnicznym, religijnym i społecznym, co wzmacnia dialog międzykulturowy i międzyreligijny oraz wzajemne zrozumienie, stanowiąc część działań Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ); uważa w związku z tym, że kultura powinna stać się głównym elementem dialogu politycznego z państwami trzecimi i że należy regularnie uwzględniać kulturę w programach i projektach;

D.  mając na uwadze, że aby wspierać zrozumienie międzykulturowe, UE będzie musiała rozszerzyć wspólne narzędzia komunikacyjne w postaci autentycznie europejskich mediów, takich jak Arte, Euronews czy Euranet;

E.  mając na uwadze, że kultura oraz ochrona kultury są niepodzielnie związane z poszanowaniem praw człowieka i podstawowych wolności;

F.  mając na uwadze, że współpraca w dziedzinie nauki stanowi istotny element polityki zagranicznej, gdyż buduje mosty między krajami, podnosi jakość badań międzynarodowych i zwiększa rolę dyplomacji na rzecz nauki;

G.  mając na uwadze, że UE i jej państwa członkowskie mają szereg wspólnych korzeni kulturowych, językowych, historycznych i religijnych, oraz że czerpiąc inspirację z dziedzictwa kulturowego, religijnego i humanistycznego Europy udało im się osiągnąć jedność w różnorodności; mając na uwadze, że europejska kultura i dziedzictwo kulturowe, zarówno materialne, jak i niematerialne, reprezentują różnorodność europejskich społeczeństw i regionów, ich społeczności większościowych, jak również kultur mniejszości;

H.  mając na uwadze, że Oświadczenie w sprawie promowania, poprzez kształcenie, obywatelstwa i wspólnych wartości, jakimi są wolność, tolerancja i niedyskryminacja, przyjęte w Paryżu w marcu 2015 r., podkreśla konieczność wspierania aktywnego dialogu między kulturami, jak również globalnej solidarności i wzajemnego szacunku;

I.  mając na uwadze, że w całej historii UE stosunki kulturalne stanowią podstawowe siły napędowe spójności społecznej oraz zrównoważonego rozwoju gospodarczego i społecznego, odgrywając jednocześnie kluczową rolę we wzmacnianiu zdolności społeczeństwa obywatelskiego i kontaktów międzyludzkich oraz w zapobieganiu radykalizacji z myślą o ochronie dziedzictwa kulturowego, wspieraniu procesów demokratycznych oraz zaangażowaniu na rzecz zapobiegania konfliktom, rozwiązywania ich i odporności na nie;

J.  mając na uwadze, że dyplomacja na rzecz kultury powinna promować różnorodność kulturową i językową, w tym zachowanie języków mniejszościowych przy uznaniu, że stanowi to wartość samą w sobie oraz część europejskiego dziedzictwa kulturowego;

K.  mając na uwadze, że prawa człowieka także obejmują prawa kulturalne oraz mając na uwadze, że należy zatem zwracać taką samą uwagę na prawo osób do uczestnictwa w życiu kulturalnym i korzystania z własnej kultury przy pełnym poszanowaniu podstawowych praw człowieka wszystkich stron;

L.  mając na uwadze, że w grudniu 2014 r. wprowadzono środki ograniczające w celu przeciwdziałania handlowi dobrami kultury pochodzącymi z Syrii; mając na uwadze, że istnieje wyraźna potrzeba ustanowienia mechanizmu działania w sytuacjach wyjątkowych w celu wykrywania niszczenia dziedzictwa kulturowego i zapobiegania mu oraz usuwania dóbr kultury, w tym na obszarach lub w krajach dotkniętych konfliktem, które to działania mogą być wykorzystywane w sytuacjach konfliktowych do zastraszania i szokowania, a w niektórych przypadkach przybierać rozmiary „czystek kulturowych”;

M.  mając na uwadze, że kultura jest dobrem wspólnym, a projektowanie nowego konsensusu w sprawie rozwoju musi obejmować refleksję na temat odzyskiwania wspólnych dóbr publicznych, w tym przez kulturę;

N.  mając na uwadze, że UE i poszczególne państwa członkowskie zapewniają ponad połowę pomocy rozwojowej na świecie, co zasługuje na większe uznanie;

O.  mając na uwadze, że dziedzictwo kulturowe jest dziedzictwem powszechnym, a jego ochrona jest zatem warunkiem wstępnym budowania pokoju i odporności;

P.  mając na uwadze, że wspólny komunikat zatytułowany „W stronę strategii UE w dziedzinie międzynarodowych stosunków kulturalnych” zapewnia ramy dla międzynarodowych stosunków kulturalnych UE; mając jednak na uwadze, że nie określa on priorytetów tematycznych i geograficznych, konkretnych celów i wyników, grup docelowych, wspólnych interesów i inicjatyw, przepisów w sprawie finansowania, należytego zarządzania finansami, perspektywy lokalnej i regionalnej oraz wyzwań i warunków wdrażania;

Q.  mając na uwadze, że kontakty międzyludzkie, takie jak wymiana młodzieży, partnerstwo miast i partnerstwa w dziedzinie zawodowej są ważnymi narzędziami wspierania wzajemnego zrozumienia międzykulturowego i powinny być promowane przez UE w jej stosunkach z zagranicą;

R.  mając na uwadze, że mobilność jest zasadniczą częścią międzynarodowych stosunków kulturalnych UE, co wymaga ustanowienia mechanizmów ułatwiających dostęp do wiz do państw trzecich i z państw trzecich osobom zawodowo zajmujących się kulturą, naukowcom, wykładowcom, nauczycielom, studentom i pracownikom oraz sieciom absolwentów skupiającym byłych uczestników programów UE(18);

S.  mając na uwadze, że UE i państwa sąsiadujące historycznie miały na siebie wzajemny wpływ, jeśli chodzi o kulturę;

T.  mając na uwadze, że współpraca, szkolenie, mobilność artystów i osób zawodowo związanych z kulturą oraz ich prac, w tym w ramach sieci europejskich i międzynarodowych, a także pobyty artystów-rezydentów stanowią kluczowe czynniki w zakresie rozpowszechniania i wymiany kultury i sztuki zarówno europejskiej, jak i pozaeuropejskiej, oraz należy je promować i wzmacniać;

U.  mając na uwadze, że polityka wizowa w stosunku do artystów i osób zawodowo związanych z kulturą ma kluczowe znaczenie dla owocnej współpracy i swobodnego przepływu prac w ramach sieci europejskich i międzynarodowych, a także dla zapewnienia aktywnych programów pobytu artystów-rezydentów, które to programy obejmują społeczeństwo obywatelskie w różnych krajach i regionach świata;

V.  mając na uwadze, że odpowiednim punktem początkowym może być odnotowanie wyników osiągniętych w ramach „Europejskiej agendy kultury” w celu dalszego rozwoju i poprawy strategii, ustanowienia jasnych i mierzalnych celów zgodnie ze specyfiką poszczególnych krajów, priorytetami i realistycznymi wynikami oraz wyciągania wniosków z najlepszych praktyk;

W.  mając na uwadze, że jako najważniejszy partner Organizacji Narodów Zjednoczonych, UE powinna ściśle współpracować z UNESCO, aby chronić światowe dziedzictwo kulturowe;

X.  mając na uwadze, że koordynacja w ramach programów i zasobów UE powinna wzmocnić kulturowy wymiar stosunków międzynarodowych UE w celu stworzenia wspólnej przestrzeni dialogu na rzecz międzykulturowego zrozumienia i zaufania;

Y.  mając na uwadze, że inicjatywy i działania UE powinny być bardziej widoczne w państwach trzecich, w szczególności w państwach objętych europejską polityką sąsiedztwa, a ich rezultaty powinny być lepiej ujmowane, oceniane i rozpowszechniane(19);

Z.  mając na uwadze, że liczba produktów i usług z sektorów audiowizualnego, kulturalnego i kreatywnego zwiększa się, podobnie jak ich wkład w PKB i obrót międzynarodowy;

AA.  mając na uwadze, że wiele europejskich szlaków kultury certyfikowanych przez Radę Europy przebiega przez kraje wschodniego i południowego sąsiedztwa UE oraz przez kraje kandydujące, a także mając na uwadze, że przyczynia się to do wzmocnienia powiązań między UE a krajami sąsiadującymi;

AB.  uwzględniając wysiłki Unii mające na celu podniesienie odporności społecznej przez pogłębianie pracy nad kulturą, edukacją i wspieraniem przez młodzież pluralizmu, współistnienia i szacunku,

Cele

1.  z zadowoleniem przyjmuje wspólny komunikat, który zapewnia przegląd wszystkich instrumentów, działań, inicjatyw, programów i projektów wspieranych lub wdrażanych przez UE i jej państwa członkowskie, których wspólnym mianownikiem jest kultura; wzywa do opracowania skutecznej strategii UE w dziedzinie międzynarodowych stosunków kulturalnych;

2.  podkreśla, że celem wspólnego komunikatu jest wspieranie współpracy kulturalnej w UE oraz z krajami partnerskimi oraz promowanie globalnego porządku w oparciu o utrzymywanie pokoju, zwalczanie ekstremizmu i radykalizacji przez dialog międzykulturowy i międzyreligijny, a także dzięki zapobieganiu konfliktom z poszanowaniem demokracji, praworządności, wolności słowa, wolności artystycznej, wzajemnego zrozumienia, praw człowieka, różnorodności kulturowej i językowej oraz podstawowych wartości; podkreśla ponadto ważną rolę dyplomacji na rzecz kultury, edukacji w dziedzinie kultury oraz wymiany kulturalnej w umacnianiu wspólnego zbioru wartości uniwersalnych;

3.  docenia wysiłki podejmowane przez ESDZ wraz z Komisją w celu zwiększenia zewnętrznego wymiaru polityki w dziedzinie nauki i badań oraz wzywa Komisję do wspierania rozwoju ambitnej dyplomacji na rzecz nauki;

4.  wzywa do promowania praw kulturalnych jako integralnego elementu podstawowych praw człowieka oraz uznania kultury o niezbywalnej wartości za czwarty niezależny poprzeczny filar zrównoważonego rozwoju wraz z wymiarem społecznym, gospodarczym i środowiskowym;

5.  z zadowoleniem przyjmuje podejście przyjęte we wspólnym komunikacie określającym trzy kierunki działań: wspieranie kultury jako siły napędowej zrównoważonego rozwoju społecznego i gospodarczego; promowanie kultury i dialogu międzykulturowego na rzecz pokojowych stosunków między społecznościami oraz zacieśnianie współpracy w zakresie dziedzictwa kulturowego;

6.  wzywa do promowania wolności wypowiedzi artystycznej jako wartości i dążenia Unii Europejskiej, wspierania wolnego dialogu i wymiany dobrych praktyk na szczeblu międzynarodowym;

7.  podkreśla, że UE posiada wiele różnorodnych doświadczeń w sprawowaniu rządów sprzyjających włączeniu społecznemu, że jej siła wynika ze zjednoczenia w różnorodności oraz że w tym obszarze UE zapewnia wartość dodaną;

8.  zauważa, że chociaż zasady pomocniczości i proporcjonalności muszą być szanowane w obszarze kultury – z uwzględnieniem również wspólnych korzeni i dziedzictwa UE i państw członkowskich oraz trwających od dawna oddziaływań artystycznych i kulturowych – tworzenie zwyczaju wspólnej pracy i tworzenia buduje podstawę szacunku i zrozumienia dla innych kultur;

9.  podkreśla, że UE stanowi arenę, na której wszystkie państwa członkowskie łączą swe siły, aby odegrać większą rolę w obszarze międzynarodowych stosunków kulturalnych, przy jednoczesnym czerpaniu wzajemnych korzyści ze współpracy;

10.  sugeruje, by każde państwo członkowskie mogło inicjować wspólne działania z UE w celu przedstawienia innego państwa członkowskiego UE każdego roku za pomocą np. wystaw i współprodukcji z przyznaniem szczególnej roli rotacyjnej prezydencji z myślą o dostarczeniu UE i państwom członkowskim dodatkowej niezbywalnej wartości oraz o podniesieniu widoczności ich działań i inicjatyw za granicą, w tym za pośrednictwem delegacji UE; w tym celu powinny zostać udostępnione specjalne zasoby ludzkie i finansowe;

11.  państwa członkowskie, a zwłaszcza mniejsze państwa członkowskie oraz ich instytucje i podmioty kultury mogłyby dodawać wartość do swoich osiągnięć w dziedzinie kultury dzięki wykorzystaniu UE do promowania tych osiągnięć i dzielenia się nimi za granicą;

12.  dyplomacja na rzecz kultury może pełnić rolę wysłannika UE i jej państw członkowskich;

13.  przypomina – przy poszanowaniu materialnego i niematerialnego dziedzictwa kulturowego – o znaczeniu współpracy między państwami członkowskimi i instytucjami UE w zakresie dostępności badań, promocji, ochrony i zarządzania oraz zwalczania nielegalnego handlu, grabieży i niszczenia, w tym w ramach specjalnych funduszy i pomocy na szczeblu regionalnym oraz transgranicznej współpracy policyjnej, zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz UE;

14.  podkreśla rolę niezależnych mediów w promowaniu różnorodności kulturowej i kompetencji międzykulturowych oraz potrzebę wzmocnienia takich mediów jako źródła wiarygodnych informacji, szczególnie w sąsiedztwie UE;

15.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że wspólny komunikat wprowadza sektor kultury i sektor kreatywny jako ważny element strategii UE w zakresie międzynarodowych stosunków kulturalnych; mając na uwadze, że sektory te przyczyniają się do tworzenia „miękkiej siły” Europy, gdyż pełnią rolę ambasadorów wartości europejskich, w szczególności w odniesieniu do regionalnych ośrodków kreatywności i sieci kultury, a także zaleca, by zostały one zidentyfikowane oraz by kierowano do nich zachęty oraz dawano im możliwość rozwoju umiejętności; wzywa Komisję do promowania sieci czynników i podmiotów z sektora kultury i sektora kreatywnego, ze szczególnym uwzględnieniem MŚP, europejskich okręgów twórczych i kreatywnych platform jako elementów tworzących efekt naczyń połączonych i innowacje, w tym również w innych dziedzinach;

16.  wzywa Komisję i wiceprzewodniczącą/wysoką przedstawiciel do zidentyfikowania „podmiotów kulturalnych” jako odgrywających istotną rolę w realizacji wspólnego komunikatu, przy wyjaśnieniu, że powinny one obejmować między innymi artystów, specjalistów z sektora kultury i sektora kreatywnego, instytucje kultury, prywatne i publiczne fundacje, uniwersytetów i przedsiębiorstwa z branży twórczej i kultury;

Sprawowanie rządów i narzędzia

17.  wzywa Komisję i wiceprzewodniczącą/wysoką przedstawiciel do zaprezentowania rocznych i wieloletnich planów działania w tym obszarze, które powinny obejmować działania, strategiczne priorytety tematyczne i geograficzne oraz wspólne cele, a także do przeprowadzenia okresowego przeglądu wdrażania wspólnego komunikatu, którego wynik należy przekazać Parlamentowi;

18.  podkreśla potrzebę większej spójności w obszarze polityki i działań UE angażujących państwa trzecie; podkreśla potrzebę wykorzystania istniejących wyników badań, najlepszych praktyk i innych inicjatyw i instrumentów finansowanych przez UE w zakresie ochrony dziedzictwa kulturowego, które mogłyby przynieść korzyści współpracy z państwami trzecimi; wzywa do większych synergii między wszystkimi zaangażowanymi podmiotami i innymi inicjatywami finansowanymi przez UE, które mogłyby być korzystne dla osiągnięcia celów strategii, tak aby zapewnić efektywność wykorzystania zasobów, optymalizację wyników i zwiększony wpływ działań i inicjatyw UE; zaleca przeprowadzenie inwentaryzacji w celu zagwarantowania skutecznego podejścia;

19.  wzywa Komisję, by przewidziała w następnych wieloletnich ramach finansowych linię budżetową przeznaczoną na wspieranie międzynarodowych stosunków kulturalnych w istniejących programach i przyszłych zaproszeniach, zwłaszcza w następnej generacji programów dotyczących kultury i edukacji, tak aby mogły one rozwijać swoje międzynarodowe działania we właściwy sposób;

20.  proponuje opracowanie specjalnego programu UE i przeznaczenie zasobów na międzynarodową mobilność i wymiany takie jak programy rezydentury, w szczególności dla młodych osób zawodowo związanych z kulturą i pracą twórczą oraz artystów;

21.  proponuje w tym kontekście, aby zachęcać absolwentów i byłych beneficjentów programu Erasmus oraz innych mobilnych programów edukacyjnych i wolontariackich do korzystania z umiejętności i kompetencji międzykulturowych z korzyścią dla innych, by stali się oni wpływowymi podmiotami w rozwijaniu partnerstw w dziedzinie zewnętrznych stosunków kulturalnych;

22.  wzywa Komisję do rozwijania wymiaru turystyki kulturalnej, na przykład przez projektowanie i wymianę programów tematycznych i najlepszych praktyk, w celu ułatwienia międzynarodowej mobilności i wymiany z obywatelami z państw trzecich, a także dostępu do dóbr kultury;

23.  wzywa Komisję i ESDZ do ujęcia międzynarodowych stosunków kulturalnych w międzynarodowych instrumentach i programach współpracy w sposób horyzontalny oraz w przeglądzie śródokresowym w celu zapewnienia spójności oraz przekształcenia międzynarodowych stosunków kulturalnych w wydajne narzędzie;

24.  wzywa Komisję do wzmocnienia wpływu wymiaru kulturowego w stosunkach międzynarodowych przez systematyczne włączanie wymiaru kulturowego do negocjacji i układów o stowarzyszeniu; podkreśla potrzebę ustanowienia przez Unię Europejską zasad postępowania dla partnerów współpracujących w ramach projektów ponadnarodowych i stworzenia elastycznych ram ułatwiających ponadnarodową współpracę kulturalną dzięki usuwaniu barier;

25.  wzywa Komisję do dalszego wspierania stosunków kulturalnych z państwami sąsiadującymi w ramach programów pomocy technicznej, budowania zdolności i szkoleń, rozwoju umiejętności, transferu wiedzy – również w sferze mediów – w celu udoskonalenia sprawowania rządów i wspierania nowych partnerstw na szczeblu krajowym, regionalnym, lokalnym i transgranicznym, zapewniając jednocześnie działania następcze względem programów w państwach objętych wschodnim i południowym sąsiedztwem, w tym na Bałkanach Zachodnich;

26.  podkreśla, że ze względu na trwałość zewnętrzne działania UE w zakresie finansowania kultury muszą wynikać z silnego zaangażowania partnerów lokalnych, dostosowania programów do lokalnych realiów i należytego uwzględnienia okresu po zakończeniu finansowania projektów, w tym przejścia na finansowanie krajowe lub inne modele dochodów;

27.  podkreśla znaczenie inicjatyw w zakresie kultury i praw człowieka, które powinny mieć na celu wspieranie osób zawodowo związanych z kulturą w krajach lub regionach, w których ich prawa są zagrożone; wzywa do wspólnego finansowania takich programów przez Europejską Fundację na rzecz Demokracji oraz Europejski Instrument Sąsiedztwa;

28.  zaznacza, że aktywne społeczeństwo obywatelskie w krajach partnerskich może mieć duży wpływ na upowszechnianie wartości, których broni UE, oraz że ważne jest zatem, aby UE – w ramach stosunków dwustronnych – wzmacniała wsparcie dla organizacji społeczeństwa obywatelskiego działających w sektorze kultury w krajach partnerskich;

29.  wzywa Komisję do ujęcia kultury we wszystkich istniejących oraz przyszłych umowach dwustronnych i wielostronnych – z przyznaniem na ten cel odpowiednich środków budżetowych i przy należytym uwzględnieniu zobowiązań podjętych w ramach Konwencji UNESCO o różnorodności kulturowej – w celu położenia jeszcze większego nacisku na potencjał gospodarczy dziedzictwa kulturowego oraz na sektor kultury i sektor kreatywny w promowaniu zrównoważonego rozwoju, w tym w obszarze wzrostu i zatrudnienia, oraz na ich wpływ na dobrobyt społeczny; uważa, że mogłoby to zostać uczynione na przykład w ramach następnego mandatu negocjacyjnego dotyczącego nowego partnerstwa z państwami AKP po 2020 r.; wzywa do opracowania wskaźników UE w tej dziedzinie jako wkładu w debatę na temat polityki kulturalnej;

30.  podkreśla znaczenie programów mobilności młodzieży i współpracy uniwersytetów jako szczególnie wartościowych środków nawiązywania długotrwałych kontaktów akademickich i kulturalnych;

31.  wzywa Komisję do wzmocnienia międzynarodowego wymiaru programów Erasmus+, „Kreatywna Europa”, Europa dla Obywateli i „Horyzont 2020”; przypomina w tym kontekście kluczową rolę, jaką programy UE w dziedzinie kultury, kształcenia, młodzieży i sportu odgrywają jako podstawowe elementy ukierunkowane na zwalczanie nietolerancji i uprzedzeń, jak również we wspieraniu poczucia wspólnej przynależności i poszanowania dla różnorodności kulturowej; wzywa Komisję do promowania, w szczególności w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa, udziału najbliższych Unii krajów partnerskich w tych programach;

32.  zauważa wysiłki Komisji mające na celu promowanie roli nauki, badań, edukacji i współpracy kulturalnej jako narzędzi „miękkiej siły” w europejskich stosunkach zewnętrznych; podkreśla, że wymiana naukowa i kulturalna przyczynia się do budowania potencjału i rozwiązywania konfliktów, szczególnie w stosunkach z krajami sąsiadującymi;

33.  wzywa Komisję do wzmocnienia i rozszerzenia programu COSME (Program na rzecz konkurencyjności przedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw) w celu uwzględnienia strategii dotyczącej międzynarodowych stosunków kulturalnych oraz do wzmocnienia, przez unijne programy tematyczne, małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP) prowadzących działalność w krajach poza UE w sektorze kultury;

34.  podkreśla rolę Komitetu Regionów i Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego oraz roli władz regionalnych, lokalnych i społeczeństwa obywatelskiego w formułowaniu strategii;

35.  podkreśla, że Parlament powinien odgrywać aktywną rolę w promowaniu kultury w ramach działań zewnętrznych UE, w tym poprzez swoje biura informacyjne i łącznikowe;

36.  wzywa Komisję i ESDZ do utworzenia „punktu kontaktowego” w każdej delegaturze UE, który współpracowałby z krajowymi instytutami kultury, przedstawicielami i lokalnymi społeczeństwami obywatelskimi, podmiotami i organami w państwach członkowskich w ramach procesu zorganizowanego dialogu w celu wspólnego określenia wspólnych priorytetowych obszarów, potrzeb i metod współpracy, a także do przeznaczenia odpowiedniego budżetu i opracowania odpowiednich szkoleń; zwraca się do Komisji i ESDZ o składanie co dwa lata Parlamentowi sprawozdania dotyczącego stanu wdrożenia i osiągniętych wyników;

37.  wzywa do przeznaczenia odpowiednich zasobów ludzkich i finansowych w ESDZ na międzynarodowe stosunki kulturalne, aby nadać ESDZ wspierającą rolę przywódczą w ramach różnych służb UE zajmujących się międzynarodowymi stosunkami kulturalnymi;

38.  wspiera uczynienie z międzynarodowych stosunków kulturalnych przedmiotu kształcenia, szkolenia i badań naukowych w celu budowania zdolności podmiotów w tym obszarze oraz zwiększania udziału w życiu kulturalnym przez edukację, a także zapewniania pracownikom UE odpowiedniego szkolenia i kompetencji kulturowych;

39.  wzywa do jasnego określenia roli instytutów kultury państw członkowskich – z myślą o wpływie kulturowym UE poza jej granicami oraz w kontekście sprzyjającej włączeniu i wspólnej narracji europejskiej – w ramach sieci krajowych instytutów kultury Unii Europejskiej (EUNIC) i innych for, a także wspiera równe, sprzyjające włączeniu podejście do wszystkich zainteresowanych stron, w tym społeczeństwa obywatelskiego; wyraża w związku z tym uznanie dla pracy wykonanej dotychczas przez instytucje kultury państw członkowskich; zachęca do dalszej współpracy zagranicznej w celu optymalizacji interesów państw członkowskich, zwracając szczególną uwagę na mniejsze państwa członkowskie i państwa członkowskie nieposiadające instytutów kultury za granicą oraz na ich potrzeby w zakresie reprezentacji kulturalnej;

40.  wzywa do zacieśnienia partnerstwa strategicznego z UNESCO we wprowadzaniu w życie wspólnego komunikatu przy wykorzystaniu wiarygodności tej organizacji w Europie i jej globalnego zasięg, by zwielokrotnić efekty wspólnych działań ze wszystkimi zainteresowanymi stronami z UE i spoza niej, a także rozważyć włączenia jej do powstających w przyszłości grup roboczych lub komitetów doradczych w celu wsparcia wdrażania tego komunikatu;

41.  podkreśla potrzebę ponownego zdefiniowania ważnej roli krajowych instytutów kultury w wymianie międzykulturowej, uwzględniając, że niektóre z nich mają długą tradycję i nawiązały wiele kontaktów w państwach trzecich, dzięki którym mogą stać się trwałym fundamentem współpracy i komunikacji między różnymi podmiotami europejskimi; zwraca ponadto uwagę na ich potencjał w zakresie promowania i ułatwiania stosunków dwustronnych między krajami oraz współudziału w opracowywaniu i wdrażaniu wdrożenia europejskiej strategii na rzecz dyplomacji kulturalnej;

42.  wzywa Komisję i wysoką przedstawiciel/wiceprzewodniczącą do dalszego wspierania rozwoju indywidualnie dostosowanego programu wizyt w instytucjach Unii Europejskiej (EUVP), który jest ważnym narzędziem wzmacniania dialogu i promowania demokracji oraz służy jako stała platforma dla młodych i przyszłych liderów oraz podmiotów opiniotwórczych z państw trzecich, a także kluczowych partnerów w instytucjach europejskich i organizacjach społeczeństwa obywatelskiego;

43.  z zadowoleniem przyjmuje stworzenie platformy dyplomacji kulturalnej oraz wzywa do zapewnienia jej trwałości i dokonywania regularnej oceny jej celów, wyników i zarządzania nią; zauważa, że wiele różnych zainteresowanych stron o charakterze instytucjonalnym i nieinstytucjonalnym(20) jest aktywnych w obszarze międzynarodowych stosunków kulturalnych oraz wzywa Komisję do promowania zorganizowanego dialogu pomiędzy wszystkimi zainteresowanymi stronami, również za pomocą otwartej metody koordynacji;

44.  wzywa do niezwłocznego stworzenia mechanizmu oceny i odbudowy zagrożonego dziedzictwa kulturowego oraz zapobiegania jego zagrożeniom, a także oceny strat i szybkiego reagowania w sytuacjach wyjątkowych w celu ochrony tego dziedzictwa w krajach dotkniętych konfliktami, w oparciu o doświadczenia zdobyte w ramach inicjatywy grupy zadaniowej ONZ „Blue Helmets for Culture”, w ścisłej i zorganizowanej współpracy z UNESCO oraz przy wsparciu technicznym ze strony programu Copernicus – unijnego programu obserwacji i monitorowania Ziemi; w związku z tym z zadowoleniem odnosi się do przyjęcia przez Radę Bezpieczeństwa ONZ rezolucji nr 2347, w której stwierdza się, że niszczenie dziedzictwa kulturowego może stanowić zbrodnię wojenną, i wzywa UE i ESDZ do współpracy ze wszystkimi partnerami na rzecz zapobiegania konfliktom, budowania pokoju i prowadzenia procesu pojednania i odbudowy na wszystkich obszarach dotkniętych konfliktem;

45.  apeluje o koordynację na szczeblu UE działań mających na celu walkę z nielegalnym handlem dziełami kultury skradzionymi w trakcie konfliktów zbrojnych i wojen, a także ich odzyskanie, przy uznaniu faktu, że koordynacja taka odgrywa kluczową rolę w działaniach zmierzających do blokowania finansowania grup terrorystycznych;

46.  podkreśla potrzebę wzmocnienia partnerstwa strategicznego UE–UNESCO przez stworzenie trwałej platformy na rzecz współpracy i komunikacji w sprawie wspólnych priorytetów, aby skutecznie stawiać czoła wspólnym wyzwaniom w dziedzinie kultury i edukacji;

47.  proponuje, aby podczas Europejskiego Forum Kultury i Europejskich Dni Rozwoju położyć szczególny nacisk na zorganizowany dialog ze społeczeństwem obywatelskim i zainteresowanymi stronami na temat międzynarodowych stosunków kulturalnych UE;

48.  wzywa Komisję do zorganizowania dla podmiotów kultury specjalnego seminarium/forum dotyczącego kultury i rozwoju zgodnie z deklaracją brukselską UE–AKP z kwietnia 2009 r., apeluje również o otwarcie tego forum dla podmiotów z sąsiedztwa UE i innych strategicznych państw partnerskich;

49.  uważa, że decyzja o ogłoszeniu roku 2018 Europejskim Rokiem Dziedzictwa Kulturowego jest okazją, aby w drodze zintegrowanego podejścia przyczynić się do promocji dziedzictwa kulturowego jako ważnego elementu międzynarodowego wymiaru UE, co należy realizować w oparciu o zainteresowanie krajów partnerskich dziedzictwem Europy i specjalistyczną wiedzą na jego temat;

50.  domaga się skutecznego wdrożenia obowiązujących już instrumentów prawnych, aby lepiej chronić dziedzictwo kulturowe, prawo autorskie i własność intelektualną; zwraca się do Komisji o przedstawienie planowanego wniosku ustawodawczego w sprawie uregulowania przywozu dóbr kultury do UE, w szczególności z obszarów dotkniętych konfliktami – wniosek taki byłby środkiem zwalczania nielegalnego handlu;

51.  wzywa UE i państwa członkowskie, które podpisały i ratyfikowały Konwencję UNESCO z 2005 r. w sprawie ochrony i promowania różnorodności form wyrazu kulturowego, a tym samym zobowiązały się do jej wdrożenia, by wspierały wspólne działania na rzecz wprowadzenia w życie tej konwencji;

Podejście międzyludzkie

52.  zgadza się z wnioskiem zawartym we wspólnym komunikacie dotyczącym przejścia od jawnego podejścia odgórnego do podejścia międzyludzkiego, zwracając uwagę na procesy współtworzenia i koprodukcji w sektorze kultury i sektorze kreatywnym; uważa, że kultura powinna docierać do wszystkich obywateli;

53.  przyznaje, że ludzie młodzi są jedną z głównych grup docelowych w UE i krajach partnerskich oraz że kontakt z innymi kulturami i językami oferuje doświadczenia, które często owocują powstaniem związków na całe życie, przyznaje również, że sztuki widowiskowe, sztuki wizualne, sztuka uliczna, muzyka, teatr, film, literatura i ogólnie media społecznościowe oraz platformy cyfrowe są najlepszymi kanałami komunikacji z przedstawicielami tej grupy i angażowania ich;

54.  domaga się dowartościowania wspólnych projektów UE i państw trzecich w dziedzinie badań naukowych i rozwoju digitalizacji dziedzictwa kulturowego, aby ułatwić dostęp do wiedzy, rozwój nowych usług i produktów oraz promowanie nowej turystyki kulturalnej;

55.  wzywa do włączenia do polityki europejskiej wartości i roli treści kulturalnych, które w znacznej mierze powstają w Europie, również w środowisku cyfrowym, w celu stworzenia wirtualnych sieci obywateli na całym świecie, aby zwiększyć uczestnictwo w kulturze i nasilić wymianę kulturalną;

56.  wzywa do ustanowienia inicjatywy UE na rzecz łączności, aby pomóc młodym ludziom znajdującym się w niekorzystnej sytuacji z uwagi na miejsce zamieszkania, aby bardziej aktywnie uczestniczyli w kulturze;

57.  z zadowoleniem przyjmuje inicjatywy Komisji mające na celu promowanie wzajemnego uczenia się wśród młodych przedsiębiorców kultury takie jak program Med Culture lub wspieranie przez nią inicjatyw takich jak szkolenia z zakresu stosunków międzykulturowych, np. More Europe;

58.  opowiada się za środkami, które pozwolą w maksymalnym stopniu ułatwić państwom trzecim dalszy udział we wspólnych projektach transgranicznych, takich jak „Szlaki Kultury” Rady Europy, a także włączą je jako podmioty do przyszłej strategii zaproponowanej delegaturom UE w państwach trzecich, umożliwiając im pełne korzystanie w swej działalności w państwach trzecich z działań kulturalnych UE, takie jak Europejska Stolica Kultury i nagrody LUX; przypomina, że narzędzia cyfrowe, platformy technologiczne, takie jak Europeana, i sieci kulturalne mogą odgrywać kluczową rolę w docieraniu do szerszego grona odbiorców i rozpowszechnianiu wzorcowych praktyk;

59.  wzywa do utworzenia programu wiz kulturalnych, na wzór działającego już programu wiz naukowych, dla obywateli państw trzecich, artystów i innych osób zawodowo zajmujących się kulturą w celu wspierania stosunków kulturalnych i usuwania barier dla mobilności w sektorze kultury;

60.  wzywa Komisję do wzmocnienia form współpracy z Radą Europy, zwłaszcza w zakresie programów poświęconych promowaniu kultury jako narzędzia demokracji, dialogu międzykulturowego, dziedzictwa kulturowego i świata audiowizualnego;

61.  uważa, że istnieje potrzeba zdobycia dogłębnej wiedzy na temat tego obszaru, podmiotów lokalnych i społeczeństwa obywatelskiego w celu rozszerzenia dostępu tych podmiotów do programów i środków finansowych oraz zapewnienia, że efekt mnożnikowy ich uczestnictwa w programach i inicjatywach zostanie odpowiednio wykorzystany; zaleca konsultowanie się z podmiotami lokalnymi, w tym władzami lokalnymi, w celu wspólnego opracowywania programów; wzywa do opracowania innowacyjnych podejść opartych na współpracy oraz na istniejących już narzędziach i sieciach (dotacje, dotacje w systemie kaskadowym)(21) oraz do ich monitorowania, z uwzględnieniem równowagi płci;

62.  przyznaje, że strategie i programy rozwoju koncentrują się w dużej mierze na deprywacji materialnej i społeczno-kulturowej; wzywa do skuteczniejszego docierania do społeczności znajdujących się w trudnej sytuacji, w tym na obszarach wiejskich i oddalonych, w celu wspierania spójności społecznej;

63.  domaga się poprawy widoczności i lepszego informowania o działaniach UE i państw członkowskich w obszarze kultury na szczeblu międzynarodowym, w tym przez określenie wspólnych wytycznych(22) i dotarcie do docelowych grup odbiorców w ich językach lokalnych;

64.  nawołuje do fundamentalnej zmiany podejścia do doniesień medialnych poprzez zachęcanie do przekazywania europejskich informacji kulturalnych, a także do uruchomienia unijnego portalu kulturalnego, organizowania festiwali oraz rozwijania koncepcji europejskich domów kultury przy zorganizowanym zaangażowaniu ze strony mediów lokalnych oraz platform mediów społecznościowych, a także we współpracy m.in. z EBU, EURONEWS i EURANET;

65.  zachęca UE do pełnego wykorzystania potencjału badań multimedialnych w celu zrozumienia obecnych wyzwań i możliwości w krajach rozwijających się, w tym dziedzinie kultury oraz w kwestii oceny roli kultury w rozwoju i współpracy międzynarodowej;

Globalna strategia UE

66.  podkreśla ważną rolę kultury w polityce zewnętrznej UE jako narzędzia tzw. miękkiej siły, katalizatora dla utrzymywania pokoju, stabilności i pojednania oraz motoru rozwoju społeczno-gospodarczego i ludzkiego;

67.  podkreśla kluczową rolę edukacji i kultury w promowaniu kompetencji obywatelskich i międzykulturowych, a także w tworzeniu lepszych perspektyw społecznych, ludzkich i gospodarczych;

68.  z zadowoleniem dostrzega, że w globalnej strategii UE podkreśla się znaczenie dialogu międzykulturowego i międzyreligijnego w poprawie wzajemnego zrozumienia; żałuje jednak, że nie wspomina się w niej o ogromnej wartości kultury i sztuki jako środka ograniczania radykalizmu i terroryzmu; domaga się w związku z tym wzmacniania instrumentów specjalnie ukierunkowanych na rozwój sektora kultury i współpracę z nim;

69.  wzywa Komisję do nasilenia współpracy z organizacjami międzynarodowymi, takimi jak Organizacja Narodów Zjednoczonych, UNESCO, Interpol, Rada Współpracy Celnej i Międzynarodowa Rada Muzeów, w celu skuteczniejszej walki z handlem dobrami kultury, który może służyć do finansowania działalności przestępczej, a także organizacji terrorystycznych;

70.  wzywa wiceprzewodniczącą/wysoką przedstawiciel do nadania szczególnej roli kwestiom związanym z kulturą podczas wdrażania planu działania w ramach globalnej strategii UE;

71.  podkreśla, że UE, która opiera się na wartościach poszanowania godności ludzkiej, wolności, demokracji, równości, praworządności i poszanowania praw podstawowych, powinna wykorzystywać doświadczenie i wnioski płynące z jej polityki zewnętrznej, a te wnioski i doświadczenia powinny zostać odzwierciedlone w rozwoju stosunków z państwami trzecimi za pośrednictwem kultury i dziedzictwa kulturowego, zauważa, że stanowiłoby to dla UE okazję do prezentowania i eksportowania swoich wartości kulturowych;

72.  domaga się ukierunkowanej polityki kulturalnej i edukacyjnej, która może sprzyjać osiągnięciu kluczowych celów unijnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa oraz przyczyniać się do umocnienia demokracji, praworządności oraz ochrony praw człowieka; przypomina, że na 2018 r. przypada 70. rocznica Powszechnej deklaracji praw człowieka;

73.  uznaje, że wpływy kulturalne UE umożliwiają jej lepszą widoczność w sprawach międzynarodowych poprzez kanały jej zróżnicowanej tożsamości kulturowej;

74.  przypomina, że edukacja i kultura stanowią podstawową siłę napędową ułatwiającą osiągnięcie celów zrównoważonego rozwoju w 2030 r. oraz że należy zwrócić szczególną uwagę na rewitalizację obszarów miejskich i miast w Europie i na świecie; domaga się w związku z tym wniosku w sprawie nowego konsensusu europejskiego w sprawie polityki rozwoju, aby podkreślić rolę kultury oraz ochrony i promowania różnorodności form wyrazu kulturowego;

75.  wzywa do wzmocnienia międzynarodowych stosunków kulturalnych podczas omawiania polityki dotyczącej migracji i uchodźców; wzywa UE, której siła wynika ze zjednoczenia w różnorodności, do przyjęcia zrównoważonego podejścia respektującego różnice kulturowe i nadającego kluczowe znaczenie diasporom; podkreśla, że kultura powinna stanowić pomost wzajemnego zrozumienia w dążeniu do wspólnego życia w większej harmonii;

76.  przyznaje, że UE działa również w szczególnych środowiskach, w których kontekst polityczny i ramy prawne są wrogie dla tworzenia stosunków kulturalnych i represyjne; zauważa, że w państwach trzecich UE jest często przedmiotem niedokładnych, częściowych i subiektywnych informacji oraz jest celem jawnej propagandy; wzywa do podjęcia specjalnych środków i odpowiednich działań w tym zakresie;

77.  wzywa UE i państwa członkowskie do wzmocnienia dostępnych zasobów jeżeli chodzi o dostęp do edukacji i kultury, w szczególności w przypadku nieletnich migrantów i uchodźców w UE oraz w państwach trzecich; apeluje o wsparcie na rzecz tzw. korytarzy edukacyjnych dla studentów na uniwersytetach w UE (również we współpracy z uniwersytetami prowadzącymi nauczanie na odległość) przy stałym poszanowaniu różnorodności kulturowej i językowej;

78.  wzywa Komisję i ESDZ do wspierania stosunków kulturalnych z bezpośrednimi sąsiadami UE w celu promowania konkretnych działań ukierunkowanych na stymulowanie dialogu międzykulturowego(23) oraz rozwiązanie problemów migracji, bezpieczeństwa i radykalizacji, z jakimi boryka się UE;

79.  zaleca, by UE współpracowała ze wszystkimi odnośnymi instytucjami zajmującymi się tą dziedziną, a także z partnerami lokalnymi w dążeniu do osiągnięcia celów w obszarze międzynarodowych stosunków kulturalnych zarówno w ramach współpracy wielostronnej na łonie organizacji międzynarodowych, jak i partnerstw z kluczowymi podmiotami na miejscu;

80.  wzywa Komisję i ESDZ do zacieśnienia współpracy w ramach rozszerzonego porozumienia częściowego Rady Europy w sprawie szlaków kulturowych, które jest instytucjonalnym instrumentem wzmacniania oddolnych stosunków kulturalnych również z państwami trzecimi, z myślą o propagowaniu podstawowych wartości różnorodności kulturowej, dialogu międzykulturowego i zrównoważonego rozwoju terytorialnego mniej znanych ośrodków kultury, przy zachowaniu wspólnego dziedzictwa kulturowego;

81.  zachęca UE do ścisłej współpracy ze wszystkimi państwami, którym przyświecają takie same cele i wartości oraz które gotowe są je aktywnie wspierać; podkreśla, że jest to szczególnie ważne w celu zaplanowania zasadnych i stabilnych działań, dzięki którym UE będzie uznawana za partnera o wymiarze globalnym;

o
o   o

82.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.

(1) http://ec.europa.eu/culture/library/publications/global-cultural-citizenship_en.pdf
(2) Dz.U. C 287 z 29.11.2007, s. 1
(3) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0441.
(4) http://www.coe.int/en/web/conventions/full-list/-/conventions/treaty/199
(5) Dz.U. C 320 z 16.12.2008, s. 10.
(6) Dz.U. C 377 E z 7.12.2012, s. 135.
(7) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0005.
(8) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0403.
(9) Dz.U. C 463 z 23.12.2014, s. 4.
(10) Teksty przyjęte tego dnia, P8_TA(2015)0293.
(11) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0486.
(12) Dz.U. C 417 z 15.12.2015, s. 41.
(13) Dz.U. C 346 z 21.9.2016, s. 55.
(14) Dz.U. C 247 E z 15.10.2009, s. 32.
(15) http://www.europarl.europa.eu/RegData/etudes/STUD/2016/563418/IPOL_STU(2016)563418_EN.pdf
(16) http://www.europarl.europa.eu/RegData/etudes/etudes/join/2013/513985/IPOL-CULT_ET(2013)513985_EN.pdf
(17) http://ec.europa.eu/dgs/fpi/showcases/eu_perceptions_study_en.htm
(18)Na przykład Erasmus, „Horyzont 2020” i „Kreatywna Europa”.
(19) na przykład program wizyt w instytucjach Unii Europejskiej (EUVP) ustanowiony w 1974 r. przez Parlament i Komisję jest indywidualnym programem studiów dla obiecujących młodych liderów i opiniotwórców z państw spoza Unii Europejskiej, którego motto brzmi „Dzielenie się wartościami UE na całym świecie od 1974 r.”.
(20) Dyrekcje generalne Komisji (w szczególności ds. edukacji i kultury (EAC), współpracy międzynarodowej i rozwoju (DEVCO), polityki sąsiedztwa i negocjacji w sprawie rozszerzenia (NEAR), badań naukowych i innowacji (RTD) oraz sieci komunikacyjnych, treści i technologii (CONNECT)), ESDZ, Służba ds. Instrumentów Polityki Zagranicznej, delegatury UE, delegatury państw członkowskich, instytuty kultury państw członkowskich za granicą, Rada Europy, Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny i Komitet Regionów, Europejskie Stowarzyszenie Narodowych Instytutów Kultury (EUNIC), Międzynarodowa Rada Muzeów (ICOM), Międzynarodowy Ośrodek Studiów nad Ochroną i Restauracją Dóbr Kultury (ICCROM), UNESCO, organizacje międzynarodowe, organizacje społeczeństwa obywatelskiego, organizacje pozarządowe, lokalne podmioty działające w sektorze kultury, artyści uliczni oraz inne platformy i sieci.
(21) Przykładowo program Med Culture finansowany przez UE, którego celem jest opracowanie i udoskonalenie polityki kulturalnej i praktyk związanych z sektorem kultury. W podejściu partycypacyjnym angażuje się podmioty społeczeństwa obywatelskiego, ministerstwa oraz instytucje prywatne i publiczne działające w obszarze kultury, a także w innych powiązanych sektorach.
(22) Jedną z sugestii byłoby powołanie tzw. ambasadorów kultury zaangażowanych zarówno w integrację europejską, jak i w stosunki międzynarodowe oraz wspierających je (na wzór ambasadorów dobrej woli ONZ). Mogliby być nimi artyści, muzycy, pisarze itp.
(23) Takich jak projekt Young Arab Voice finansowany przez UE.


Zalecenie dla Rady w sprawie 72. sesji Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych
PDF 379kWORD 63k
Zalecenie Parlamentu Europejskiego z dnia 5 lipca 2017 r. dla Rady w sprawie 72. sesji Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych (2017/2041(INI))
P8_TA(2017)0304A8-0216/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając Kartę Narodów Zjednoczonych,

–  uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka i konwencje ONZ w sprawie praw człowieka, a także protokoły fakultatywne do nich,

–  uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej (TUE), w szczególności jego art. 21, 34 i 36,

–  uwzględniając 71. sesję Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych,

–  uwzględniając rezolucje Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1325 (2000), 1820 (2009), 1888 (2009), 1889 (2010), 1960 (2011), 2106 (2013), 2122 (2013) i 2242 (2015) w sprawie kobiet, pokoju i bezpieczeństwa,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 marca 2017 r. w sprawie priorytetów UE na sesje Rady Praw Człowieka ONZ w 2017 r.(1),

–  uwzględniając roczne sprawozdanie UE dotyczące praw człowieka i demokracji na świecie za rok 2015 oraz polityki Unii Europejskiej w tym zakresie,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 28 kwietnia 2016 r. w sprawie ataków na szpitale i szkoły, stanowiących pogwałcenie międzynarodowego prawa humanitarnego(2),

–  uwzględniając swoje zalecenie dla Rady z dnia 7 lipca 2016 r. w sprawie 71. sesji Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych(3),

–  uwzględniając konkluzje Rady z dnia 18 lipca 2016 r. w sprawie priorytetów UE na 71. sesję Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych,

–  uwzględniając zmienione Wytyczne UE w sprawie promowania i ochrony praw dziecka,

–  uwzględniając rezolucję Zgromadzenia Ogólnego ONZ w sprawie udziału Unii Europejskiej w pracach Organizacji Narodów Zjednoczonych, w której przyznano UE prawo do interweniowania na forum Zgromadzenia Ogólnego, do przedstawiania ustnych wniosków i poprawek, poddawanych pod głosowanie na wniosek jednego z państw członkowskich, oraz do korzystania z prawa do odpowiedzi,

–  uwzględniając Deklarację nowojorską w sprawie uchodźców i migrantów z dnia 19 września 2016 r.,

–  uwzględniając rezolucję Zgromadzenia Ogólnego ONZ A/71/L.48 z dnia 21 grudnia 2016 r., ustanawiającą „międzynarodowy, obiektywny i niezależny mechanizm ułatwiający prowadzenie dochodzeń wobec osób odpowiedzialnych za najpoważniejsze przestępstwa na mocy prawa międzynarodowego popełnione w Syryjskiej Republice Arabskiej od marca 2011 r. oraz ściganie tych osób”,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 4 lutego 2016 r. w sprawie systematycznego masowego mordowania mniejszości religijnych przez tzw. „ISIS/Daisz”(4),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 27 października 2016 r. w sprawie sytuacji w północnym Iraku i Mosulu(5),

–  uwzględniając art. 113 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Zagranicznych (A8-0216/2017),

A.  mając na uwadze, że zaangażowanie UE na rzecz skutecznego multilateralizmu i dobrego sprawowania władzy na szczeblu globalnym, w którym centralne miejsce zajmuje ONZ, stanowi integralną część polityki zewnętrznej UE i jest oparte na przekonaniu, że wielostronny system oparty na uniwersalnych zasadach i wartościach najlepiej upora się z globalnymi kryzysami, wyzwaniami i zagrożeniami;

B.  mając na uwadze, że międzynarodowy porządek oparty na współpracy, dialogu, wolnym i sprawiedliwym handlu oraz prawach człowieka jest kwestionowany przez liczne ruchy nacjonalistyczne i protekcjonistyczne na całym świecie;

C.  mając na uwadze, że UE powinna odgrywać aktywną rolę w budowaniu takiej Organizacji Narodów Zjednoczonych, która jest w stanie skutecznie włączać się w rozwiązywanie światowych problemów, w budowę pokoju i bezpieczeństwa, prawa człowieka, rozwój, demokrację oraz międzynarodowy porządek oparty na praworządności; mając na uwadze, że państwa członkowskie UE powinny kontynuować starania, aby w większym stopniu skoordynować i skonsolidować swoje działania w ramach organów i jednostek systemu Narodów Zjednoczonych zgodnie z mandatem, o którym mowa w art. 34 ust. 1 TUE;

D.  mając na uwadze, że UE wraz z państwami członkowskimi zapewnia łącznie największy wkład finansowy w system ONZ, pokrywając prawie 50 % całego wkładu na rzecz ONZ, przy czym państwa członkowskie UE pokrywają około 40 % budżetu podstawowego ONZ; mając na uwadze, że wkład UE należy w większym stopniu wyeksponować;

E.  mając na uwadze, że UE działa na rzecz zrównoważenia środowiskowego, zwłaszcza przez przeciwdziałanie zmianie klimatu i wspieranie międzynarodowych środków i działań na rzecz utrzymania i poprawy jakości środowiska i zrównoważonego zarządzania zasobami naturalnymi;

F.  mając na uwadze, że UE należy do najbardziej zaangażowanych obrońców i propagatorów praw człowieka, podstawowych wolności, wartości kulturowych i różnorodności, demokracji i zasad państwa prawa;

G.  mając na uwadze, że sytuacja UE w zakresie bezpieczeństwa staje się coraz bardziej niestabilna i zmienna ze względu na szereg długotrwałych lub nowo pojawiających się wyzwań – w tym gwałtowne konflikty, terroryzm, przestępczość zorganizowaną, propagandę i wojnę cybernetyczną, bezprecedensową falę uchodźców i presję migracyjną na dużą skalę oraz oddziaływanie zmiany klimatu – z którymi nie można się uporać na szczeblu krajowym i które wymagają reakcji regionalnej oraz globalnej, a także aktywnej i konstruktywnej współpracy;

H.  mając na uwadze, że UE i ONZ powinny odgrywać główną rolę we wdrażaniu Agendy na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030 w celu wyeliminowania ubóstwa i generowania dobrobytu społeczeństwa, wyeliminowania nierówności, tworzenia bezpieczniejszego i bardziej sprawiedliwego świata oraz walki ze zmianą klimatu i ochrony środowiska naturalnego; mając na uwadze, że Zgromadzenie Ogólne ONZ zdecydowało o wzmożeniu wysiłków organizacji w zakresie wdrażania nowej agendy na rzecz rozwoju;

1.  występuje do Rady z następującymi zaleceniami:

Pokój i bezpieczeństwo

Walka z terroryzmem

Nierozprzestrzenianie broni i rozbrojenie

Migracja

Prawa człowieka, demokracja i praworządność

Rozwój

Zmiana klimatu

UE a reforma systemu ONZ

   a) dalszego apelowania o pełne poszanowanie suwerenności, międzynarodowo uznanych granic i integralności terytorialnej krajów Europy Wschodniej i Kaukazu Południowego, a mianowicie Gruzji, Mołdawii i Ukrainy, w świetle naruszeń prawa międzynarodowego na tych obszarach; wyrażenia poparcia oraz ożywienia wysiłków dyplomatycznych na rzecz pokojowego i trwałego rozwiązania trwających i przedłużających się konfliktów, a także konfliktu w regionie Górskiego Karabachu, i na rzecz poszanowania praw człowieka i integralności terytorialnej, niestosowania przemocy, równouprawnienia i prawa narodów do samostanowienia w terenie; apelowania do społeczności międzynarodowej o pełne wdrożenie polityki nieuznawania nielegalnej aneksji Krymu; aktywnego zwiększenia nacisku na Rosję, jako stałego członka Rady Bezpieczeństwa ONZ, w celu rozwiązania konfliktu na Ukrainie w duchu porozumień mińskich oraz położenia kresu okupacji gruzińskich regionów Abchazji i Osetii Południowej; osiągnięcia równowagi geopolitycznej, która odrzuca wszelkie aspiracje w zakresie tworzenia wyłącznych stref wpływów;
   b) zachowania pełnego wsparcia dla wysiłków podjętych przez ONZ w celu ułatwienia wszechstronnego rozwiązania zmierzającego do zakończenia podziału Cypru, przy czym podkreśla, że rozwiązanie problemu Cypru będzie miało pozytywny wpływ na cały region i przyniesie pozytywne skutki zarówno Grekom cypryjskim, jak i Turkom cypryjskim; wzywa Radę do wykorzystania wszystkich jej zasobów do pełnego wsparcia pomyślnego zakończenia procesu zjednoczenia i wspierania roli ONZ;
   c) wsparcia prowadzonych przez ONZ starań zmierzających do rozwiązania kwestii nazwy Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii w drodze porozumienia między Skopje i Atenami;
   d) wezwania wszystkich państw członkowskich ONZ do udostępnienia wszelkich koniecznych środków finansowych i zasobów ludzkich w celu udzielania pomocy lokalnej ludności znajdującej się w sytuacji konfliktów zbrojnych i uchodźcom, a także wezwania wszystkich państw członkowskich ONZ do wywiązania się z zobowiązań finansowych względem ONZ;
   e) przestrzegania porozumienia jądrowego między Iranem a członkami Rady Bezpieczeństwa ONZ i Niemcami stanowiącego istotny sukces międzynarodowej, a w szczególności unijnej dyplomacji, oraz dalszego wywierania nacisku na Stany Zjednoczone w celu wywiązania się z jego praktycznego wdrażania;
   f) korzystania ze wszystkich dostępnych instrumentów w celu zwiększenia zgodności działań podmiotów państwowych i niepaństwowych z międzynarodowym prawem humanitarnym; wspierania wysiłków podejmowanych przez Międzynarodowy Komitet Czerwonego Krzyża na rzecz ustanowienia skutecznego mechanizmu wzmocnienia zgodności z międzynarodowym prawem humanitarnym;
   g) nawoływania do głębszego wielostronnego zaangażowania w znalezienie trwałych i pokojowych rozwiązań politycznych dla bieżących konfliktów na Bliskim Wschodzie i w Afryce Północnej, w szczególności w Syrii, Iraku, Jemenie i Libii; a także wzmożenia wysiłków dyplomatycznych na rzecz rozwiązania zamrożonych konfliktów dyplomatycznych na świecie; dalszego wspierania inicjatyw, wysiłków i działań podejmowanych przez specjalnych wysłanników ONZ i mających na celu rozwiązanie tych konfliktów; wezwania społeczności międzynarodowej do dalszego udzielania pomocy humanitarnej, finansowej i politycznej w celu poprawy sytuacji humanitarnej oraz podjęcia działań na rzecz natychmiastowego zaprzestania przemocy; zapobiegania łamaniu międzynarodowego prawa humanitarnego i międzynarodowego prawa dotyczącego praw człowieka, w tym bezpośrednim atakom na ludność cywilną i infrastrukturę cywilną i zdecydowanego potępienia takich naruszeń w Syrii; nakłonienia wszystkich państw będących członkami ONZ do udostępnienia wszelkich niezbędnych środków finansowych i zasobów ludzkich w celu wsparcia lokalnych społeczności na obszarach dotkniętych konfliktem; wspierania dążeń ONZ do wypracowania trwałego rozwiązania konfliktu w Syrii i w Iraku oraz dalszego wspierania zarówno roli UE w dziedzinie pomocy humanitarnej, jak i inicjatywy UE w regionie; wezwania społeczności międzynarodowej do uczynienia wszystkiego, co w jej mocy, w celu stanowczego potępienia osób, które są odpowiedzialne za zbrodnie wojenne, zbrodnie przeciwko ludzkości oraz zbrodnie ludobójstwa popełnione w czasie konfliktu w Syrii, za pośrednictwem krajowych systemów sądowych, przed trybunałami międzynarodowymi lub trybunałami doraźnymi; wspierania inicjatywy ONZ w zakresie planu pokojowego dla Jemenu oraz bezzwłocznego zaradzenia trwającemu kryzysowi humanitarnemu; wezwania wszystkich stron do poszanowania praw człowieka i wolności przysługujących obywatelom Jemenu oraz podkreślenia, jak ważne jest zwiększenie bezpieczeństwa wszystkich osób pracujących w ramach misji pokojowych i humanitarnych w tym kraju; promowania polityki zbliżenia między Iranem a Arabią Saudyjską jako niezbędnego warunku rozładowania napięć w regionie i utorowania drogi do rozwiązania konfliktów w Jemenie i w innych rejonach; dalszego promowania takich działań w celu zwalczania pierwotnych przyczyn terroryzmu i ekstremizmu, które stanowią zagrożenie dla bezpieczeństwa międzynarodowego i stabilności w regionie; apelowania o silniejsze wsparcie cieszącego się poparciem ONZ rządu w Libii oraz odegrania centralnej roli w stabilizacji Libii i ochronie jej jedności i integralności terytorialnej w ramach libijskiego porozumienia politycznego; ponownego wyrażenia pilnej potrzeby zjednoczenia wszystkich sił zbrojnych pod kontrolą prawowitych władz cywilnych, zgodnie z libijskim porozumieniem politycznym; wznowienia wsparcia dla wysiłków specjalnego koordynatora Narodów Zjednoczonych ds. procesu pokojowego na Bliskim Wschodzie oraz specjalnego wysłannika Sekretarza Generalnego ONZ do Sahary Zachodniej w celu rozwiązania tych długotrwałych konfliktów; wezwania do wdrożenia rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ w sprawie Bliskiego Wschodu;
   h) wspierania rozmów wewnętrznych między Syryjczykami, zgodnie z rezolucją Rady Bezpieczeństwa nr 2254(2015); podkreślenia, że strony powinny mieć na celu zawarcie umowy ramowej zawierającej pakiet polityczny, tak aby można było wdrożyć negocjowany przejściowy proces polityczny zgodnie z wyraźnymi etapami i docelowym harmonogramem określonymi w rezolucji nr 2254(2015); podkreślenia, że aby osiągnąć ten cel, opracowano jasną agendę obejmującą cztery koszyki; wyrażenia zaniepokojenia, że ciągłe walki w Syrii podważają rozejm, który wszedł w życie w dniu 30 grudnia 2016 r., co ma istotne negatywne skutki dla bezpieczeństwa obywateli Syrii, dostępu pomocy humanitarnej oraz tempa procesu politycznego; poparcia wezwania wystosowanego przez specjalnego wysłannika Sekretarza Generalnego ONZ ds. Syrii i skierowanego do państw będących gwarantami rozejmu w Syrii, które dotyczyło podjęcia pilnych wysiłków w celu przestrzegania warunków rozejmu;
   i) postępowania zgodnie z orzeczeniem Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Sahary Zachodniej;
   j) upewnienia się, że Zgromadzenie Ogólne ONZ, we współpracy z UE i ze Stanami Zjednoczonymi, dostarcza wszelkich instrumentów pozwalających zapewnić, że koncepcja dwóch państw w granicach z 1967 r. z Jerozolimą jako stolicą obu państw – państwa Izrael z bezpiecznymi i uznawanymi granicami oraz sąsiadującej z nim niepodległej, demokratycznej i zdolnej do samostanowienia Palestyny – współistniejących obok siebie w pokoju i poczuciu bezpieczeństwa, jest zrównoważona i skuteczna;
   k) apelowania o wzmocnienie pozycji i wspieranie instytucji irackich oraz przypominania o konieczności podjęcia działań na rzecz społeczeństwa o bardziej włączającym charakterze oraz na rzecz reintegracji wszystkich mniejszości etnicznych i religijnych, które zostały przesiedlone, w tym w północnym Iraku, gdzie po zakończeniu operacji wojskowej w Mosulu i okolicach należy znaleźć pokojowe i uwzględniające wszystkie podmioty rozwiązanie pokonfliktowe; ponownego zwrócenia uwagi na kluczowe znaczenie długotrwałej ochrony osób cywilnych oraz poszanowania międzynarodowego prawa humanitarnego podczas wojskowych operacji strategicznych w Iraku;
   l) dalszego zwalczania poważnych zagrożeń dla bezpieczeństwa w regionie Sahelu, na Saharze oraz w regionie jeziora Czad, Wielkich Jezior i Rogu Afryki z zamiarem wyeliminowania zagrożeń terrorystycznych ze strony ISIL/Daisz i odłamów Al-Kaidy, jak również ze strony Boko Haram lub innych powiązanych grup terrorystycznych;
   m) podejmowania współpracy z całą społecznością międzynarodową na rzecz rozwiązania kryzysów humanitarnych i w dziedzinie bezpieczeństwa zagrażających kontynentowi afrykańskiemu, zwłaszcza w Somali, Sudanie Południowym, Sudanie, Republice Środkowoafrykańskiej, Mali, Nigerii, Burundi oraz ogólnie w regionie Wielkich Jezior; zachęcenia państw członkowskich ONZ do zwiększenia wsparcia na rzecz wzmocnienia roli i zdolności własnych Unii Afrykańskiej w mediacjach i zarządzaniu kryzysowym oraz dążenia do zapewnienia komplementarności z wysiłkami Biura Wsparcia ds. Budowania Pokoju ONZ; czuwania nad szybkim dostosowaniem MONUSCO do jej nowego zakresu zadań, a w szczególności wdrożenia porozumienia z dnia 31 grudnia 2016 r.;
   n) wezwania międzynarodowej społeczności, aby przyłączyła się do wysiłków związanych z zarządzaniem bieżącym kryzysem politycznym w Demokratycznej Republice Konga oraz do wysiłków mających zapobiec katastrofie państwowości w tym kraju;
   o) podkreślenia, jak ważne jest inwestowanie większych środków w zapobieganie konfliktom, przy uwzględnieniu takich czynników jak radykalizacja polityczna lub religijna, przemoc wyborcza, przesiedlenia ludności lub zmiana klimatu;
   p) zwrócenia uwagi członków ONZ, zwłaszcza członków Rady Bezpieczeństwa, na rosnące napięcie między niektórymi państwami Bałkanów Zachodnich; apelowania do liderów tych państw o powściągliwość w polityce regionalnej oraz wezwanie UE i ONZ do pełnego zaangażowania w poszukiwanie trwałych rozwiązań dwustronnych nieporozumień, w tym przez mediacje, jeśli zachodzi taka konieczność; potępienia działań podejmowanych przez Rosję w regionie Bałkanów Zachodnich, które grożą destabilizacją delikatnego procesu reform w krajach regionu oraz podważają ich ambicje związane z UE i NATO;
   q) dalszego zachęcania ONZ do podejmowania wysiłków na rzecz przywrócenia pokoju w Afganistanie i polepszenia niepewnej sytuacji w zakresie bezpieczeństwa w tym kraju;
   r) zdecydowanego potępienia działań przywództwa Korei Północnej, zagrażających pokojowi na Półwyspie Koreańskim i poza nim; zachęcenia Chin, jako stałego członka Rady Bezpieczeństwa ONZ, do wywierania dalszych nacisków na reżim północnokoreański, tak aby ten złagodził agresywne działania zagrażające bezpieczeństwu regionalnemu i międzynarodowemu; opracowania i wprowadzenia w praktyce zdecydowanej reakcji – popartej szerokim i dostatecznie solidnym konsensusem międzynarodowym – mającej na celu powstrzymanie północnokoreańskiego reżimu od wrogiego zwiększania potencjału nuklearnego oraz od eksterytorialnych ukierunkowanych zabójstw, napaści i porwań;
   s) wezwania Zgromadzenia Ogólnego i Rady Bezpieczeństwa ONZ do omówienia napięć na Morzu Południowochińskim z zamiarem zgromadzenia wszystkich zainteresowanych stron przy jednym stole w celu sfinalizowania negocjacji dotyczących kodeksu postępowania;
   t) przyjęcia z zadowoleniem rezolucji nr 2307 (2016) przyjętej przez Radę Bezpieczeństwa ONZ oraz pogratulowania rządowi Kolumbii i narodowi kolumbijskiemu dążenia do pokoju;
   u) znacznego zwiększenia wsparcia przez państwa członkowskie na rzecz operacji utrzymywania i budowania pokoju prowadzonych przez ONZ, obejmujących element dotyczący praw człowieka i jasne strategie wyjścia, w szczególności przez zapewnianie personelu i sprzętu, a także zwiększenia roli, jaką UE odgrywa w rozwiązywaniu problemów w tym obszarze; zapewnienia większego wyeksponowania tego wsparcia i wkładu; dalszego rozwoju procedur stosowania wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony UE w ramach wspierania operacji ONZ oraz poświęcenia należytej uwagi licznym aspektom złożonego zarządzania kryzysowego, takim jak prawa człowieka, zrównoważony rozwój oraz przyczyny masowej migracji; wspierania reformy Rady Bezpieczeństwa ONZ dotyczącej korzystania przez nią z prawa weta, w przypadku gdy istnieją dowody na zbrodnie wojenne i zbrodnie przeciwko ludzkości;
   v) wspierania Sekretarza Generalnego ONZ w jego wysiłkach na rzecz zwiększenia zaangażowania ONZ w negocjacje pokojowe;
   w) wspierania pełnego wdrożenia rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ w sprawie kobiet, pokoju i bezpieczeństwa; wezwania do promowania równego i pełnego uczestnictwa kobiet jako aktywnych podmiotów; promowania aktywnego udziału kobiet w zapobieganiu konfliktom i ich rozwiązywaniu, a także roli kobiet w zwalczaniu brutalnego ekstremizmu; przypomnienia, że przemoc seksualna taka jak gwałt jest wykorzystywana jako taktyka wojenna i stanowi zbrodnię wojenną; zapewnienia bezpiecznej pomocy medycznej ofiarom gwałtów wojennych; wezwania do wzmocnienia ochrony praw kobiet i dziewcząt w sytuacjach konfliktowych, zwłaszcza jeżeli chodzi o przemoc seksualną, wspierania i wzmacniania międzynarodowych wysiłków na forum ONZ, aby położyć kres wykorzystywaniu dzieci w konfliktach zbrojnych, a także do zapewnienia analizy pod kątem płci, a także uwzględniania problematyki praw człowieka i płci we wszystkich działaniach ONZ; wezwania do opracowania wskaźników do pomiaru postępów w zakresie uczestnictwa kobiet w budowaniu pokoju i bezpieczeństwa;
   x) pilnego i niezwłocznego uwzględnienia wszystkich aspektów sprawozdania oceniającego ONZ z dnia 15 maja 2015 r. w sprawie egzekwowania prawa i pomocy w działaniach naprawczych w związku z wykorzystywaniem seksualnym i nadużyciami seksualnymi popełnionymi przez pracowników ONZ i inny personel podczas operacji pokojowych oraz ustanowienia funkcjonujących i przejrzystych mechanizmów nadzoru i rozliczalności; niezwłocznego przeprowadzenia dochodzenia wobec pracowników wojskowych i cywilnych, którzy popełnili akty przemocy seksualnej, a także ich ścigania i skazania;
   y) dalszego wzmocnienia znaczenia obowiązku ochrony jako ważnej zasady w działaniach państw członkowskich ONZ dotyczących rozstrzygania sporów, praw człowieka i rozwoju; dalszego wspierania wysiłków na rzecz postępów we wprowadzaniu w praktyce zasady dotyczącej obowiązku ochrony oraz wspierania ONZ w dalszym odgrywaniu kluczowej roli w pomaganiu państwom we wdrażaniu obowiązku ochrony w celu przestrzegania praw człowieka, praworządności i międzynarodowego prawa humanitarnego; promowania szerokiej definicji koncepcji bezpieczeństwa ludzkiego i obowiązku ochrony;
   z) zachęcenia wszystkich państw członkowskich ONZ do podpisania i ratyfikowania Konwencji o zakazie użycia, składowania, produkcji i transferu min przeciwpiechotnych oraz o ich zniszczeniu;
   aa) angażowania się w jawną i kompleksową debatę z wszystkimi członkami Zgromadzenia Ogólnego ONZ na temat znaczenia poszanowania ograniczeń konstytucyjnych w ramach uprawnień prezydenckich na całym świecie;
   ab) ponownego jednoznacznego potępienia terroryzmu oraz pełnego wsparcia działań ukierunkowanych na pokonanie i wyeliminowanie organizacji terrorystycznych, w szczególności tzw. ISIL/Daisz stanowiącego wyraźne zagrożenie dla bezpieczeństwa regionalnego i międzynarodowego; nalega, aby wszelkie działania podejmowane w ramach walki z terroryzmem były w pełni zgodne z międzynarodowym prawem humanitarnym i prawem dotyczącym praw człowieka;
   ac) wspierania ONZ w dążeniu do uczynienia z walki z terroryzmem kluczowego elementu strategii prewencyjnej, zgodnie z zaangażowaniem UE w działania zapobiegawcze mające na celu zwalczanie terroryzmu i przeciwdziałanie brutalnemu ekstremizmowi; wzmożenia wspólnych wysiłków UE i ONZ na rzecz zwalczania pierwotnych przyczyn skrajnych form przemocy i terroryzmu, przeciwdziałania zagrożeniom hybrydowym oraz rozwoju badań i budowania zdolności w zakresie cyberobrony; promowania kształcenia jako głównego narzędzia zapobiegania brutalnemu ekstremizmowi i korzystania z dorobku istniejących inicjatyw partnerów lokalnych do projektowania, wdrażania i opracowywania koncepcji przeciwdziałania radykalizacji i rekrutacji terrorystów, przy jednoczesnym promowaniu międzynarodowych działań zmierzających do postawienia przed sądem osób odpowiedzialnych za przemoc; wspierania zwiększonego wkładu UE w inicjatywy ONZ w zakresie budowania zdolności, dotyczące zwalczania zagranicznych bojowników i brutalnego ekstremizmu;
   ad) wzmożenia wysiłków w zakresie ukrócenia rekrutacji i zwalczania propagandy terrorystycznej szerzonej nie tylko za pośrednictwem platform mediów społecznościowych, ale także sieci zradykalizowanych głosicieli nienawiści; wspierania działań zwiększających odporność społeczności, do których kierowana jest ekstremistyczna propaganda i które są podatne na radykalizację postaw, w tym przez uwzględnienie jej przyczyn ekonomicznych, społecznych, kulturowych i politycznych; wspierania strategii politycznych w zakresie przeciwdziałania radykalizacji postaw i na rzecz deradykalizacji zgodnie z planem działań ONZ w kwestii zapobiegania brutalnemu ekstremizmowi; przypomnienia, że promowanie i ochrona praw człowieka oraz poszanowanie państwa prawa stanowią kluczowe elementy polityki walki z terroryzmem;
   ae) współpracy ze Zgromadzeniem Ogólnym ONZ w przeciwdziałaniu finansowaniu terroryzmu, a także budowania mechanizmów w celu identyfikowania terrorystów i organizacji terrorystycznych oraz wzmocnienia mechanizmów zamrażania aktywów na całym świecie, przy jednoczesnym zachowaniu międzynarodowych standardów uczciwego procesu i praworządności;
   af) wzmocnienia skuteczności polityki międzynarodowej, współpracy prawnej i sądowej w walce z terroryzmem i przestępczością międzynarodową; z zadowoleniem przyjmuje w tym względzie rezolucję Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 2322 (2016) oraz podkreśla potrzebę przyspieszenia procesów w ramach międzynarodowej współpracy sądowej w celu wzmocnienia istniejących mechanizmów międzynarodowej współpracy policyjnej oraz zaktualizowania sieci kontaktów między instytucjami administracji centralnej i organami sądowymi;
   ag) wspierania wysiłków UE w celu uniemożliwiania podmiotom niepaństwowym i grupom terrorystycznym opracowywania, wytwarzania, zakupu lub przekazywania broni masowego rażenia i środków jej przenoszenia; domagania się pełnej zgodności z Układem o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej (NPT), konwencją o zakazie broni chemicznej oraz konwencją o zakazie broni biologicznej i toksycznej, a także podjęcia aktywnych działań na rzecz powszechnego rozbrojenia;
   ah) promowania pełnego wdrożenia Traktatu o handlu bronią oraz zachęcania wszystkich państw członkowskich ONZ do podpisania i ratyfikowania tego traktatu;
   ai) podjęcia działań na rzecz skuteczniejszych operacji przeciwko przenikaniu broni oraz nielegalnemu obrotowi bronią i amunicją, w tym bronią strzelecką i lekką, w szczególności przez opracowanie systemu śledzenia broni; wezwania członków ONZ do aktywnych działań na rzecz powszechnego rozbrojenia;
   aj) zwrócenia szczególnej uwagi na postępy technologiczne w dziedzinie wykorzystania robotyki do produkcji broni, w szczególności na uzbrojone roboty i bezzałogowe statki powietrzne, oraz ich zgodność z prawem międzynarodowym; ustanowienia ram prawnych w sprawie bezzałogowych statków powietrznych i uzbrojonych robotów zgodnych z istniejącym międzynarodowym prawem humanitarnym w celu zapobiegania nieprawidłowemu użyciu tej technologii w nielegalnych działaniach podmiotów państwowych i niepaństwowych;
   ak) wzywa do wzmocnienia światowej reakcji na migrację w oparciu o doświadczenia z udanego posiedzenia plenarnego ONZ na wysokim szczeblu poświęconego masowemu przemieszczaniu się uchodźców i migrantów z dnia 19 września 2016 r., a także przez rozwiązanie pojawiających się problemów w obszarze bezpieczeństwa z wyszczególnieniem aspektów dotyczących nielegalnej migracji, takich jak przemyt ludzi i handel ludźmi, oraz dążenia do umożliwienia legalnej migracji; podkreślenia potrzeby skutecznego i pilnego zobowiązania się do zajęcia się podstawowymi przyczynami kryzysów humanitarnych oraz bezprecedensowych przepływów migracyjnych i uchodźców;
   al) promowania większego wsparcia na rzecz prac Biura UNHCR w zakresie wdrażania międzynarodowego mandatu Biura do ochrony uchodźców, w tym grup szczególnie narażonych, takich jak kobiety, dzieci i osoby niepełnosprawne; podkreślenia znacznego niedopasowania poziomu płynności do potrzeb budżetowych Biura UNHCR i otrzymywanych środków pieniężnych oraz domagania się większej globalnej solidarności; wezwania do zwiększenia finansowania ze zwykłego budżetu ONZ zasadniczych funkcji UNHCR w celu zagwarantowania jego funkcjonowania; wezwania do zaangażowania politycznego, finansowania i konkretnych aktów solidarności w celu wsparcia Deklaracji nowojorskiej w sprawie uchodźców i migrantów;
   am) popierania i ochrony praw lesbijek, gejów, osób biseksualnych, transpłciowych i interseksualnych (LGBTI), wezwania do uchylenia ustawodawstwa państw członkowskich ONZ, które kryminalizuje osoby ze względu na ich seksualność lub tożsamość płciową, oraz promowania międzynarodowych działań zwalczających przestępstwa z nienawiści o charakterze homofobicznym i transfobicznym;
   an) promowania i poszanowania zasad wolności opinii i wyrażania jej zgodnie z art. 19 Powszechnej deklaracji praw człowieka oraz podkreślenia znaczenia wolności prasy w zdrowym społeczeństwie i roli każdego obywatela w tym aspekcie;
   ao) wezwania do wzmocnienia systemów ochrony dzieci oraz wsparcia konkretnych środków w najlepszym interesie dzieci będących uchodźcami i migrantami, w oparciu o Konwencję o prawach dziecka;
   ap) domagania się podjęcia zwiększonych wysiłków w celu zapobiegania nielegalnej migracji oraz zwalczania przemytu ludzi i handlu nimi, w szczególności przez walkę z siatkami przestępczymi dzięki terminowej i skutecznej wymianie odpowiednich informacji wywiadowczych; poprawy metod identyfikacji i ochrony ofiar oraz wzmocnienia współpracy z państwami trzecimi w celu śledzenia, konfiskaty i odzyskiwania zysków z działalności przestępczej w tym sektorze; podkreślania – na szczeblu ONZ – znaczenia ratyfikacji i pełnego wdrożenia Konwencji Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej oraz uzupełniającego ją protokołu przeciwko przemytowi migrantów drogą lądową, morską i powietrzną oraz protokołu o zapobieganiu, zwalczaniu oraz karaniu za handel ludźmi, w szczególności kobietami i dziećmi;
   aq) wezwania wszystkich państw, w tym państw członkowskich UE, do szybkiego ratyfikowania Protokołu fakultatywnego do Międzynarodowego paktu praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych ustanawiającego mechanizmy dochodzeniowe i mechanizmy składania skarg;
   ar) wezwania wszystkich państw, w szczególności państw członkowskich UE, do aktywnego uczestnictwa w negocjacjach w Biurze UNHCR w Genewie dotyczących międzynarodowego wiążącego traktatu w sprawie korporacji międzynarodowych i praw człowieka;
   as) ponownego stwierdzenia w jasny i stanowczy sposób, że wszystkie prawa człowieka uzgodnione na mocy konwencji ONZ są powszechne, niepodzielne, współzależne i wzajemnie powiązane oraz że należy egzekwować poszanowanie tych praw; domagania się większej ochrony praw człowieka i podstawowych wolności niezależnie od tego, w jakiej formie się wyrażają, w tym w kontekście nowych technologii; dalszego zachęcania wszystkich państw członkowskich ONZ do podpisania, ratyfikowania i wdrożenia różnych konwencji w sprawie praw człowieka oraz wywiązywania się z ich obowiązków w zakresie sprawozdawczości w ramach tych instrumentów; wezwania do obrony wolności opinii i wypowiedzi; podkreślenia roli wolnych mediów;
   at) wezwania wszystkich państw członkowskich ONZ do wdrożenia zaleceń specjalnego sprawozdawcy ONZ ds. współczesnych form rasizmu, dyskryminacji rasowej, ksenofobii i pokrewnych przejawów nietolerancji; promowania, wzmocnienia i uwzględniania działań wspierających równość kobiet i mężczyzn; wezwania do dalszego wzmacniania pozycji kobiet i dziewcząt, wzmocnienia przywództwa oraz uczestnictwa kobiet na wszystkich szczeblach procesów decyzyjnych, w tym zwracania szczególnej uwagi na włączenie kobiet należących do mniejszości; apelowania o wyeliminowanie wszelkiej przemocy i dyskryminacji względem kobiet i dziewcząt, wraz z uwzględnieniem dyskryminacji ze względu na tożsamość płciową oraz ekspresję płciową; promowania praw dziecka, zwłaszcza przez zapewnienie dzieciom dostępu do kształcenia i rehabilitacji oraz reintegracji dzieci zwerbowanych do grup zbrojnych, wyeliminowania pracy dzieci, tortur, oskarżania dzieci o czary, handlu dziećmi, wczesnych małżeństw i wykorzystywania seksualnego dzieci; aktywnego wspierania dalszych działań przeciwko łamaniu praw osób LGBTI; wspierania ścisłego monitorowania sytuacji osób LGBTI i obrońców praw człowieka działających na rzecz osób LGBTI w krajach, w których obowiązują prawa skierowane przeciwko osobom LGBTI;
   au) dalszego popierania wolności religii lub przekonań; wezwania do podjęcia zwiększonych wysiłków na rzecz ochrony praw mniejszości religijnych i innych; wezwania do wzmocnienia ochrony mniejszości religijnych i etnicznych przed prześladowaniem i przemocą; wezwania do uchylenia praw penalizujących bluźnierstwo lub apostazję, które stanowią pretekst do prześladowania mniejszości religijnych i osób niewierzących; wspierania prac Specjalnego Sprawozdawcy ONZ ds. Wolności Religii lub Przekonań; wzmożenia prac na rzecz uznania przez ONZ ludobójstwa popełnionego przez tzw. ISIL/Daisz na mniejszościach religijnych, etnicznych i innych oraz przekazania do Międzynarodowego Trybunału Karnego (MTK) przypadków podejrzeń o zbrodnie przeciwko ludzkości, zbrodnie wojenne i ludobójstwo; wspierania prac ONZ służących przeciwdziałaniu torturom oraz innemu okrutnemu, nieludzkiemu i poniżającemu traktowaniu lub karaniu, masowym egzekucjom i egzekucjom za przestępstwa narkotykowe;
   av) ponownego wyrażenia swojego jednoznacznego potępienia wszelkich aktów przemocy, napastowania, zastraszania lub prześladowania względem obrońców praw człowieka, osób zgłaszających przypadki naruszenia, dziennikarzy i blogerów; apelowania o powołanie specjalnego przedstawiciela Sekretarza Generalnego ONZ do spraw bezpieczeństwa dziennikarzy;
   aw) przypomnienia, że podczas wyboru członków Rady Praw Człowieka (UNHCR) Zgromadzenie Ogólne ONZ ma obowiązek brać pod uwagę, czy kandydaci przestrzegają zasad promowania i ochrony praw człowieka, praworządności i demokracji; wezwania do ustanowienia jasnych kryteriów skuteczności przestrzegania praw człowieka dla członkostwa w UNHCR;
   ax) wzmocnienia roli Międzynarodowego Trybunału Karnego (MTK) oraz międzynarodowego systemu sądownictwa karnego w celu promowania odpowiedzialności i położenia kresu bezkarności; wezwania wszystkich państw członkowskich ONZ do współpracy z MTK poprzez ratyfikację statutu rzymskiego oraz do zachęcania do ratyfikacji poprawek z Kampali; zapewnienia MTK silnego wsparcia dyplomatycznego, politycznego i finansowego;
   ay) przypomnienia o stanowisku UE „zero tolerancji” dla kary śmierci; utrzymania silnego zaangażowania w propagowanie zniesienia kary śmierci na całym świecie; wezwania do moratorium na wykonywanie kary śmierci oraz kontynuowania prac na rzecz powszechnego zniesienia kary śmierci; wszczęcia inicjatywy w celu promowania międzynarodowych ram dotyczących narzędzi tortur i kary śmierci, w oparciu o doświadczenia z wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1236/2005 w tej sprawie;
   az) zachęcania do silniejszego zaangażowania się w promowanie praworządności, przekrojowej kwestii, która łączy trzy filary ONZ: pokój i bezpieczeństwo, prawa człowieka i rozwój; współpracy z Wysokim Komisarzem NZ ds. Praw Człowieka w celu wezwania władz Wenezueli do uwolnienia wszystkich więźniów politycznych i szanowania zasady podziału władz;
   ba) wspierania wysiłków ONZ w zakresie wdrożenia międzynarodowych ram dotyczących sportu i praw człowieka, które ułatwiają zapobieganie naruszeniom praw człowieka, ich monitorowanie i zapewnianie środków odwoławczych w związku z dużymi imprezami sportowymi;
   bb) dalszego wspierania prac Wysokiego Komisarza NZ ds. Praw Człowieka w zakresie poprawy rozliczalności i dostępu do środków odwoławczych dla ofiar przypadków naruszeń praw człowieka związanych z działalnością biznesową w celu zapewnienia wkładu w sprawiedliwy i skuteczniejszy system środków odwoławczych w ramach prawa krajowego, w szczególności w przypadku poważnych naruszeń praw człowieka w sektorze biznesowym; wezwania wszystkich rządów do wywiązania się z obowiązków w zakresie zapewnienia poszanowania praw człowieka, dostępu do wymiaru sprawiedliwości dla ofiar, które napotykają praktyczne i prawne trudności w uzyskiwaniu dostępu do środków odwoławczych na szczeblu krajowym i międzynarodowym w odniesieniu do naruszeń praw człowieka związanych z działalnością biznesową;
   bc) podkreślania wiodącej roli UE w procesie, który doprowadził do przyjęcia Agendy na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030 (agendy 2030) i jej 17 celów zrównoważonego rozwoju przez Zgromadzenie Ogólne ONZ we wrześniu 2015 r.; podjęcia konkretnych działań na rzecz skutecznego wdrożenia Agendy 2030 oraz jej 17 celów zrównoważonego rozwoju stanowiących istotne narzędzia w zakresie zapobiegania i zrównoważonego rozwoju; podjęcia starań na rzecz lepszego życia przyszłych pokoleń oraz zachęcania państw do przyjęcia odpowiedzialności i ustanowienia ram krajowych na rzecz osiągnięcia 17 celów zrównoważonego rozwoju oraz wspierania państw w tym zakresie; wspierania państw członkowskich ONZ w realizacji ich zobowiązań dotyczących wydatków na pomoc rozwojową oraz apelowania o przyjęcie solidnych ram obejmujących zestaw wskaźników i korzystanie z danych statystycznych w celu monitorowania postępów i zagwarantowania odpowiedzialności za ocenę sytuacji w krajach rozwijających się, monitorowania postępów i zapewnienia rozliczalności; podkreślenia, że oprócz PKB należy skupić się na innych wskaźnikach w celu dokonania dokładniejszej oceny realiów krajów rozwijających się i skutecznego działania w zakresie ograniczania ubóstwa oraz pracy na rzecz zrównoważonego rozwoju, zwłaszcza w przypadku krajów o średnich dochodach; wezwania UE do dążenia do inicjatyw ponadnarodowych w obszarze promowania i ochrony praw kobiet; wezwania do pełnego wdrożenia pekińskiej platformy działania oraz programu działania Międzynarodowej Konferencji na temat Ludności i Rozwoju oraz spójności polityki na rzecz zrównoważonego rozwoju;
   bd) kontynuowania wysiłków na rzecz zapewnienia spójności polityki na rzecz rozwoju w ramach wszystkich strategii politycznych UE, co ma kluczowe znaczenie dla osiągnięcia celów zrównoważonego rozwoju, oraz zachęcania na szczeblu ONZ do zapewnienia większej spójności polityki zgodnie z celem 17.14; wspierania działań ONZ na potrzeby zintensyfikowania wysiłków w zakresie zapewniania zintegrowanego i skoordynowanego wsparcia politycznego na rzecz wdrożenia agendy 2030, a w rezultacie promowania systemu rozwoju ONZ działającego w bardziej zintegrowany sposób, przy jednoczesnym wzmocnieniu współpracy między agencjami i wspólnej realizacji projektów, w szczególności wzmacniając korelację bezpieczeństwa i rozwoju; wezwania ONZ do systematycznego włączania budowania zdolności i dobrych rządów do długofalowych strategii rozwoju w celu zwalczania ubóstwa i głodu, zapobiegania konfliktom i budowania odporności, aby skuteczniej promować ekologicznie, gospodarczo i społecznie zrównoważony rozwój, walkę z nierównościami społecznymi i nieść pomoc humanitarną ludności; podkreślenia, że dostęp do bezpiecznych, niezawodnych i przystępnych usług zaopatrzenia w wodę i odpowiedniej infrastruktury sanitarnej podnosi jakość życia, ożywia lokalną gospodarkę i wspiera powstawanie godnych miejsc pracy;
   be) domagania się, by Forum Polityczne Wysokiego Szczebla ds. Zrównoważonego Rozwoju (HLPF) stało się głównym organem decyzyjnym odpowiedzialnym za zapewnienie spójnego, skutecznego i integracyjnego procesu monitorowania i oceny realizacji celów zrównoważonego rozwoju; uznania istotnej roli odgrywanej przez organizacje społeczeństwa obywatelskiego i lokalne podmioty w celu skutecznego wdrożenia agendy 2030 i osiągnięcia celów zrównoważonego rozwoju; uznania pomocnej roli celów zrównoważonego rozwoju i ich wpływu na międzynarodowy pokój i bezpieczeństwo;
   bf) zapewnienia, aby UE nadal przodowała w przeciwdziałaniu zmianie klimatu i współpracowała z ONZ w tym zakresie; wezwania wszystkich państw członkowskich ONZ do przestrzegania porozumienia paryskiego oraz szybkiego wdrożenia decyzji podjętych na szczycie klimatycznym ONZ w 2015 r.;
   bg) ścisłej współpracy z małymi państwami wyspiarskimi i innymi krajami odczuwającymi najpoważniejsze konsekwencje zmiany klimatu w celu zapewnienia, by ich głos i ich potrzeby były uwzględniane na różnych forach ONZ;
   bh) wezwania państw członkowskich UE do ściślejszej koordynacji działań w organach i jednostkach systemu Narodów Zjednoczonych, oraz dalszego angażowania się we wzmocnienie statusu obserwatora UE w pewnych podorganizacjach ONZ; wzmocnienia komunikacji oraz zapewnienia, by stanowiska państw członkowskich na szczeblu UE były w jeszcze większym stopniu skoordynowane; dążenia do dostosowania stanowisk z krajami kandydującymi, krajami partnerskimi i innymi państwami o podobnych poglądach;
   bi) wezwania do prac nad wzmocnieniem międzynarodowej współpracy podatkowej, wspierających utworzenie międzynarodowego organu podatkowego w systemie ONZ; zwalczania uchylania się od płacenia podatków i prania pieniędzy dzięki światowej automatycznej wymianie informacji na temat podatków oraz tworzeniu wspólnych globalnych czarnych list rajów podatkowych;
   bj) aktywnego wspierania kompleksowej reformy Rady Bezpieczeństwa ONZ w oparciu o szeroki konsensus w celu lepszego odzwierciedlania nowej rzeczywistej sytuacji na świecie oraz skuteczniejszego stawienia czoła obecnym i przyszłym wyzwaniom dla bezpieczeństwa; wspierania osiągnięcia długoterminowego celu, jakim jest przyznanie UE miejsca w zreformowanej Radzie Bezpieczeństwa ONZ; zaapelowania do członków Rady Bezpieczeństwa ONZ o niestosowanie przysługującego im prawa weta w przypadku, gdy popełniane są zbrodnie przeciwko ludzkości; motywowania do ożywienia prac Zgromadzenia Ogólnego ONZ oraz lepszej koordynacji i spójności działań wszystkich instytucji ONZ, co powinno zwiększyć wydajność, skuteczność, legitymację, przejrzystość, rozliczalność, zdolności i reprezentatywność systemu w celu szybszego reagowania na globalne wyzwania;
   bk) silnego poparcia dla programu reform nowo wybranego Sekretarza Generalnego ONZ; wspierania impulsu do reform systemu pokoju i bezpieczeństwa ONZ, funkcjonowania i struktury Sekretariatu przez uproszczenie, decentralizację i elastyczność oraz uproszczenia struktury finansowej; ustanowienia skutecznego systemu ochrony osób zgłaszających przypadki naruszenia w ONZ;
   bl) aktywnego wspierania wysiłków Sekretarza Generalnego ONZ w zakresie powoływania większej liczby kobiet na wyższe stanowiska kierownicze na szczeblu zarządzania ONZ;
   bm) promowania debaty na temat roli parlamentów i zgromadzeń regionalnych w systemie ONZ oraz na temat ustanowienia Zgromadzenia Parlamentarnego Narodów Zjednoczonych w celu wzmocnienia demokratycznego profilu i wewnętrznego procesu demokratycznego organizacji oraz umożliwiania społeczeństwu obywatelskiemu na całym świecie bezpośredniego uczestnictwa w procesie decyzyjnym;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszego zalecenia Radzie, wiceprzewodniczącej Komisji/ wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, specjalnemu przedstawicielowi UE ds. praw człowieka, Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych i Komisji, a do wiadomości – Zgromadzeniu Ogólnemu Narodów Zjednoczonych oraz Sekretarzowi Generalnemu Narodów Zjednoczonych.

(1) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0089.
(2) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0201.
(3) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0317.
(4) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0051.
(5) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0422.


Opracowanie ambitnej strategii przemysłowej UE jako strategicznego priorytetu na rzecz wzrostu gospodarczego, zatrudnienia i innowacji w Europie
PDF 340kWORD 53k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 5 lipca 2017 r. w sprawie opracowania ambitnej strategii przemysłowej UE jako strategicznego priorytetu na rzecz wzrostu gospodarczego, zatrudnienia i innowacji w Europie (2017/2732(RSP))
P8_TA(2017)0305RC-B8-0440/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), w szczególności jego art. 9, 151, 152, art. 153 ust. 1 i 2 oraz art. 173,

–  uwzględniając art. 14, 27 i 30 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej,

–  uwzględniając TFUE i Traktat o Unii Europejskiej (TUE), w szczególności art. 5 ust. 3 TUE i protokół nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 23 listopada 2010 r. zatytułowany „Program na rzecz nowych umiejętności i zatrudnienia: europejski wkład w pełne zatrudnienie” (COM(2010)0682),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 stycznia 2014 r. w sprawie reindustrializacji Europy z myślą o promowaniu konkurencyjności i trwałego rozwoju(1),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 22 stycznia 2014 r. zatytułowany „Działania na rzecz odrodzenia przemysłu europejskiego” (COM(2014)0014),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 14 października 2015 r. zatytułowany „Handel z korzyścią dla wszystkich – W kierunku bardziej odpowiedzialnej polityki handlowej i inwestycyjnej” (COM(2015)0497),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 10 października 2012 r. zatytułowany „Silniejszy przemysł europejski na rzecz wzrostu i ożywienia gospodarczego” (COM(2012)0582),

–  uwzględniając wytyczne polityczne przewodniczącego J.C. Junckera „Nowy początek dla Europy: mój program na rzecz zatrudnienia, wzrostu gospodarczego, sprawiedliwości i przemian demokratycznych”,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 5 października 2016 r. w sprawie potrzeby europejskiej polityki reindustrializacji w świetle niedawnych spraw Caterpillar i Alstom(2),

–  uwzględniając konkluzje Rady Europejskiej z dnia 15 grudnia 2016 r. i 23 czerwca 2017 r.,

–  uwzględniając konkluzje Rady w sprawie programu konkurencyjności przemysłu, na temat cyfrowej transformacji europejskiego przemysłu oraz w sprawie pakietu dotyczącego technologii jednolitego rynku cyfrowego i modernizacji usług publicznych,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 9 marca 2011 r. w sprawie polityki przemysłowej w erze globalizacji(3),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 19 kwietnia 2016 r. zatytułowany „Cyfryzacja europejskiego przemysłu. Pełne wykorzystanie możliwości jednolitego rynku cyfrowego” (COM(2016)0180),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 1 czerwca 2017 r. w sprawie cyfryzacji europejskiego przemysłu(4),

–  uwzględniając konkluzje Rady z dnia 29 maja 2017 r. w sprawie przyszłej unijnej strategii na rzecz polityki przemysłowej,

–  uwzględniając porozumienie paryskie ratyfikowane przez Parlament Europejski w dniu 4 października 2016 r.,

–  uwzględniając pytanie do Komisji wymagające odpowiedzi ustnej, dotyczące opracowania ambitnej strategii przemysłowej UE jako strategicznego priorytetu na rzecz wzrostu gospodarczego, zatrudnienia i innowacji w Europie (O-000047/2017 – B8-0319/2017),

–  uwzględniając art. 128 ust. 5 i art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że przemysł europejski jest światowym liderem w wielu sektorach przemysłowych oraz że przypada nań ponad połowa europejskiego eksportu i około 65 % inwestycji w badania i rozwój, a także ponad 50 mln miejsc pracy (w formie zatrudnienia bezpośredniego i pośredniego), czyli 20 % miejsc pracy w Europie;

B.  mając na uwadze, że wkład europejskiego przemysłu wytwórczego w unijne PKB w ciągu ostatnich 20 lat zmalał z 19 % do poziomu poniżej 15,5 % oraz że w tym samym okresie zmalał także jego wkład w tworzenie miejsc pracy i inwestycje w badania i rozwój;

C.  mając na uwadze, że wzmocnienie bazy przemysłowej jest niezbędne dla utrzymania doświadczenia i wiedzy specjalistycznej w UE;

D.  mając na uwadze, że polityka UE powinna umożliwiać przemysłowi europejskiemu zachowanie konkurencyjności i zdolności do inwestowania w Europie oraz powinna stawiać czoła wyzwaniom społecznym i związanym z ochroną środowiska, w tym zmianie klimatu, jednocześnie umożliwiając UE pozostanie liderem w zakresie odpowiedzialności społecznej i środowiskowej;

E.  mając na uwadze, że gospodarka o obiegu zamkniętym może mieć wysoce pozytywny wpływ na reindustrializację Europy i obniżenie zużycia energii oraz uzależnienia od surowców pochodzących z państw trzecich, oraz mając na uwadze, że inwestycje w energię odnawialną i efektywność energetyczną stanowią istotną siłę napędową ożywienia przemysłowego mogącego doprowadzić do pozytywnego sprzężenia zwrotnego;

F.  mając na uwadze, że ambitna polityka w zakresie innowacji, sprzyjająca produkcji innowacyjnych, energooszczędnych produktów wysokiej jakości i promująca zrównoważone procesy, pozwoli UE na wzmocnienie jej konkurencyjności na świecie; mając na uwadze, że innowacje i inwestycje w działalność badawczo–rozwojową, zatrudnienie oraz odnawianie umiejętności są kluczowe dla trwałego wzrostu; mając na uwadze, że innowacyjny przemysł jest w znacznej mierze uzależniony od unijnych zdolności badawczych, postępu badań naukowych i w szczególności od współpracy w dziedzinie badań naukowych;

G.  mając na uwadze, że europejski przemysł, zarówno na małą, jak i dużą skalę, musi zmagać się ze światową konkurencją oraz mając na uwadze, że zintegrowany i dobrze funkcjonujący rynek wewnętrzny oraz otwarty i uczciwy handel z krajami trzecimi mają podstawowe znaczenie dla przemysłu UE, przy czym w ramach uczciwego handlu produktami przemysłowymi należy przestrzegać standardów UE;

H.  mając na uwadze, że małe i średnie przedsiębiorstwa (MŚP), które stanowią zdecydowaną większość wszystkich europejskich przedsiębiorstw i są podstawą przemysłu unijnego, stoją w obliczu poważnych wyzwań spowodowanych globalnymi zmianami w gospodarce oraz barierami finansowymi i administracyjnymi;

I.  mając na uwadze, że kobiety prowadzące działalność gospodarczą stanowią jedynie 31 % osób samozatrudnionych w UE i 30 % przedsiębiorców rozpoczynających działalność oraz że obecnie nie są one w dostatecznym stopniu reprezentowane w przemyśle, zwłaszcza na stanowiskach związanych z badaniami, inżynierią i zarządzaniem;

J.  mając na uwadze, że obecnie ponad 60 % wszystkich przedsiębiorstw stanowią przedsiębiorstwa rodzinne, które zapewniają aż 50 % wszystkich miejsc pracy w sektorze prywatnym w Unii Europejskiej;

K.  mając na uwadze, że strategia wspierania cyfryzacji przemysłu ma zasadnicze znaczenie dla konkurencyjności gospodarki europejskiej;

L.  mając na uwadze, że unijne instrumenty i programy finansowe odgrywają strategiczną rolę, jeśli chodzi o wspieranie konkurencyjności, przyciąganie inwestycji do UE i zapobieganie ich ucieczce;

1.  podkreśla zasadniczą rolę przemysłu jako siły napędowej zrównoważonego wzrostu gospodarczego, zatrudnienia i innowacji w Europie;

2.  podkreśla, że ważne jest wzmacnianie i modernizacja bazy przemysłowej w Europie i jednocześnie przypomina o celu UE, jakim jest zagwarantowanie, że do 2020 r. wkład przemysłu w unijne PKB będzie kształtował się na poziomie 20 %;

3.  wzywa Komisję, aby najpóźniej do początku 2018 r. opracowała wspólnie z państwami członkowskimi unijną strategię i plan działania na rzecz spójnej i całościowej polityki przemysłowej ukierunkowanej na reindustrializację Europy i obejmującej cele, wskaźniki, środki i terminy realizacji; wzywa Komisję do oparcia tej strategii na ocenie skutków włączania polityki przemysłowej do głównego nurtu unijnych strategicznych inicjatyw politycznych i szeroko zakrojonego dialogu z udziałem zainteresowanych stron, a także do uwzględnienia konkurencyjności przemysłu i zrównoważoności we wszystkich głównych inicjatywach politycznych; podkreśla fakt, że ta unijna strategia musi opierać się m.in. na cyfryzacji, energo- i zasobooszczędnej gospodarce oraz na podejściu bazującym na cyklu życia i gospodarce o obiegu zamkniętym;

4.  uważa, że europejskie ramy regulacyjne oraz inwestycje publiczne i prywatne powinny umożliwiać przemysłowi dostosowanie się do odpowiednich zmian i podejmowanie działań z wyprzedzeniem, aby przyczynić się do tworzenia miejsc pracy, wzrostu gospodarczego, konwergencji regionalnej i spójności terytorialnej;

5.  zwraca uwagę na rolę MŚP jako podstawy przemysłu unijnego i podkreśla potrzebę wzmocnienia silnych łańcuchów wartości między MŚP, spółkami o średniej kapitalizacji i większymi przedsiębiorstwami, a także potrzebę prowadzenia unijnej polityki przemysłowej w sposób dostosowany do potrzeb MŚP i odpowiadający na wyzwania, przed którymi stają; podkreśla, że należy wspierać tworzenie otoczenia przyjaznego przedsiębiorstwom, czemu ma służyć wprowadzanie równych warunków działania dla wszystkich unijnych MŚP, przedsiębiorstw typu start-up i scale-up, młodych przedsiębiorców, w szczególności w obszarach najbardziej innowacyjnych, oraz przedsiębiorstw gospodarki społecznej;

6.  podkreśla, że klastry konkurencyjności, sieci przedsiębiorstw i centra innowacji cyfrowych stanowią bardzo przydatne rozwiązanie umożliwiające kontakt między zainteresowanymi podmiotami; wzywa UE, aby wspierała inwestycje publiczne w innowacje, co ma strategiczne znaczenie w tej dziedzinie; zwraca się do Komisji, aby wspierała te klastry oraz ich współpracę na poziomie europejskim, przy czym należy zapewnić udział MŚP, ośrodków badawczych oraz uniwersytetów na szczeblu regionalnym i lokalnym; wzywa Komisję, aby stworzyła platformy inteligentnej specjalizacji, zachęcające do powiązań międzysektorowych i interdyscyplinarnych; podkreśla potrzebę zacieśnienia współpracy międzyregionalnej w celu rozwoju możliwości transgranicznych i międzysektorowych sojuszy na rzecz innowacji;

7.  apeluje do Komisji, aby określiła wyzwania i przeszkody, przed którymi stają kobiety pragnące zostać przedsiębiorcami, oraz aby propagowała i wspierała przywódczą rolę kobiet oraz metody eliminowania nierówności w poziomie wynagrodzeń i dostępie do stanowisk pracy;

8.  jest przekonany, że przemysł europejski powinien być postrzegany jako strategiczny atut, jeśli chodzi o konkurencyjność i zrównoważony charakter UE; podkreśla, że jedynie solidny i odporny przemysł oraz przyszłościowa polityka przemysłowa pozwolą UE stawić czoła różnym nadchodzącym wyzwaniom, w tym zrównoważonej reindustrializacji Unii, konkurencji światowej, gwałtownemu rozwojowi technologicznemu oraz tworzeniu miejsc pracy wysokiej jakości;

9.  podkreśla znaczenie, jakie ma wspieranie unii energetycznej, jednolitego rynku cyfrowego, agendy cyfrowej i sieci połączeń w Europie za pomocą odpowiedniej, przyszłościowej i wydajnej infrastruktury;

10.  podkreśla, że ważne jest, aby UE wspierała podnoszenie jakości europejskich produktów za pomocą procesów reindustrializacji, zwłaszcza dzięki badaniom naukowym i cyfryzacji, w celu zwiększenia konkurencyjności w Europie;

11.  podkreśla, że aby wesprzeć przemysł unijny, który staje w obliczu wyzwań związanych z gwałtownymi zmianami gospodarczymi i regulacyjnymi we współczesnym zglobalizowanym świecie, należy zwiększyć atrakcyjność przemysłową Europy dla bezpośrednich inwestycji europejskich i zagranicznych;

12.  podkreśla, jak ważne jest przyjęcie na czas unijnej strategii przemysłowej, oraz przypomina w związku z tym o konieczności utrzymania wystarczających środków finansowych dla sektora przemysłu w kolejnych wieloletnich ramach finansowych (WRF), zwłaszcza za pośrednictwem konkretnych instrumentów i funduszy, takich jak europejskie fundusze strukturalne i inwestycyjne, program „Horyzont 2020”, Europejski Fundusz na rzecz Inwestycji Strategicznych (EFIS), instrument „Łącząc Europę” i COSME;

13.  przypomina o zobowiązaniach UE wynikających z porozumienia paryskiego; wzywa do włączenia do strategii przemysłowej UE skutecznych instrumentów i środków finansowych, które pomogą zmniejszyć ryzyko węglowe i przeciwdziałać ryzyku ucieczki emisji;

14.  podkreśla potrzebę pełnego wykorzystania potencjału przemysłu, zwłaszcza w dziedzinie technologii środowiskowych, a także dopilnowania, aby przemysł stale się rozwijał i upowszechniał najlepsze dostępne techniki oraz pojawiające się innowacje;

15.  podkreśla, że należy zmniejszyć obciążenia administracyjne i koszty przestrzegania przepisów ponoszone przez przedsiębiorstwa, w tym przedsiębiorstwa rodzinne, a jednocześnie należy zadbać o skuteczność unijnych przepisów dotyczących ochrony konsumenta, zdrowia, bezpieczeństwa i ochrony środowiska;

16.  podkreśla, że dla przemysłu unijnego ważny jest otwarty i uczciwy handel międzynarodowy, którego podstawą są wspólne zasady i równe warunki działania; apeluje o większą zgodność między polityką handlową a polityką przemysłową, aby zapobiec niespójności, która mogłaby prowadzić do przenoszenia produkcji i dalszej deindustrializacji w UE;

17.  podkreśla, że należy zapobiec sytuacji, w której polityka handlowa UE wspierałaby praktyki antykonkurencyjne; podkreśla potrzebę stworzenia skutecznej unijnej strategii przeciw dumpingowi i subsydiom, która będzie spójna z zasadami WTO;

18.  podkreśla, że przemysł europejski musi sobie radzić z ogólnoświatową konkurencją, i w związku z tym wzywa Komisję do ponownej oceny adekwatności definicji rynkowych i obecnego zbioru unijnych zasad konkurencji, aby uwzględnić ewolucję odnośnych rynków globalnych oraz nową rolę głównych podmiotów krajowych w państwach trzecich;

19.  wzywa Komisję, aby zwróciła większą uwagę na rolę przedsiębiorstw państwowych z siedzibą za granicą, które są wspierane i dotowane przez własne rządy w sposób zakazany na mocy przepisów jednolitego rynku UE w odniesieniu do podmiotów unijnych;

20.  wzywa Komisję, aby wraz z państwami członkowskimi skontrolowała BIZ państw trzecich w strategiczne sektory przemysłu UE, infrastrukturę i kluczowe przyszłe technologie lub inne aktywa, które są ważne z punktu widzenia bezpieczeństwa i ochrony dostępu do nich, pamiętając, że Europa jest w dużym stopniu zależna od BIZ;

21.  podkreśla, że potrzebne są skoordynowane działania UE – skonsultowane ze wszystkimi istotnymi partnerami, w tym partnerami społecznymi i środowiskiem akademickim – które będą propagować nowe umiejętności, a także przekwalifikowywanie, poprawę kwalifikacji i uczenie się przez całe życie, za czym Komisja opowiedziała się w Programie na rzecz nowych umiejętności i zatrudnienia;

22.  przypomina o ważnej roli normalizacji w UE i opowiada się za tym, aby zdecydowanie dążyć do czołowej roli UE w międzynarodowych organizacjach normalizacyjnych;

23.  odnotowuje, że potrzebna jest koordynacja działań UE służących zmniejszeniu zależności od surowców z państw trzecich, co można osiągnąć przez skupienie się na czterech aspektach:

   a) sprawiedliwym dostępie do zasobów na rynku międzynarodowym;
   b) zrównoważonym górnictwie;
   c) innowacjach technologicznych w zakresie efektywności;
   d) gospodarce o obiegu zamkniętym;

24.  podkreśla, że nowa strategia dotycząca polityki przemysłowej musi powiązać z polityką przemysłową różne obszary polityki – przede wszystkim w zakresie handlu, ochrony środowiska, badań naukowych, zdrowia, inwestycji, konkurencji, energii, klimatu i sektora kreatywnego – aby wypracować jedno spójne podejście;

25.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.

(1) Dz.U. C 482 z 23.12.2016, s. 89.
(2) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0377.
(3) Dz.U. C 199E z 7.7.2012, s. 131.
(4) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0240.

Zastrzeżenia prawne - Polityka ochrony prywatności