Indeks 
Teksty przyjęte
Czwartek, 5 października 2017 r. - StrasburgWersja ostateczna
Sytuacja osób z albinizmem w Malawi i w innych krajach afrykańskich
 Sprawy przywódców Tatarów krymskich Achtema Czijgoza, Ilmiego Umerowa i dziennikarza Mykoły Semeny
 Sytuacja na Malediwach
 Wzmocniona współpraca: Prokuratura Europejska ***
 Systemy penitencjarne i warunki panujące w więzieniach

Sytuacja osób z albinizmem w Malawi i w innych krajach afrykańskich
PDF 346kWORD 54k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 5 października 2017 r. w sprawie sytuacji osób z albinizmem w Afryce, w szczególności w Malawi (2017/2868(RSP))
P8_TA(2017)0381RC-B8-0543/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie albinizmu w Afryce, w szczególności z dnia 7 lipca 2016 r. w sprawie sytuacji osób cierpiących na albinizm w Afryce, zwłaszcza w Malawi(1), oraz z dnia 4 września 2008 r. w sprawie zabójstw albinosów w Tanzanii(2),

–  uwzględniając raporty niezależnej ekspert ONZ ds. przestrzegania praw człowieka przysługujących osobom z albinizmem z dni 24 marca 2017 r. i 18 stycznia 2016 r.,

–  uwzględniając oświadczenie Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) z dnia 13 czerwca 2017 r. w sprawie Międzynarodowego Dnia Wiedzy o Albinizmie,

–  uwzględniając komunikat prasowy Biura Wysokiego Komisarza NZ ds. Praw Człowieka (OHCHR) z dnia 19 września 2017 r., zatytułowany „Ground-breaking step to tackle impunity for witchcraft related human rights violations” [Przełomowy krok w zwalczaniu bezkarności w sprawach o naruszenia praw człowieka w związku z czarami], i komunikat z dnia 28 lipca 2017 r. zatytułowany „Tanzania: Reported attacks against persons with albinism decline, but root causes still rife in rural areas” – UN expert” [Tanzania: zmniejsza się liczba zgłaszanych ataków na osoby z albinizmem, ale ich pierwotnych przyczyn nadal nie usunięto na obszarach wiejskich – ekspert ONZ],

–  uwzględniając rezolucję 69/170 Zgromadzenia Ogólnego ONZ z dnia 18 grudnia 2014 r. w sprawie Międzynarodowego Dnia Wiedzy o Albinizmie,

–  uwzględniając rezolucję 70/229 Zgromadzenia Ogólnego ONZ z dnia 23 grudnia 2015 r. w sprawie osób z albinizmem,

–  uwzględniając rezolucję 263. Afrykańskiej Komisji Praw Człowieka i Ludów z dnia 5 listopada 2013 r. w sprawie zapobiegania atakom na osoby z albinizmem i dyskryminacji tych osób,

–  uwzględniając regionalny plan działania na rzecz położenia kresu atakom na osoby z albinizmem w Afryce na lata 2017–2021 oraz poświęconą tej sprawie rezolucję 373. Afrykańskiej Komisji Praw Człowieka i Ludów z dnia 22 maja 2017 r.,

–  uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka z dnia 10 grudnia 1948 r.,

–  uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych,

–  uwzględniając Konwencję ONZ o prawach dziecka,

–  uwzględniając Konwencję ONZ o prawach osób niepełnosprawnych,

–  uwzględniając Międzynarodową konwencję w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji rasowej,

–  uwzględniając Deklarację ONZ z dnia 18 grudnia 1992 r. o prawach osób należących do mniejszości narodowych lub etnicznych, religijnych i językowych,

–  uwzględniając Afrykańską kartę praw człowieka i ludów,

–  uwzględniając umowę o partnerstwie z Kotonu,

–  uwzględniając art. 135 ust. 5 i art. 123 ust. 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że albinizm jest uwarunkowany genetycznie i dotyka mniej więcej jedną na 20 tys. osób na świecie, przy czym odsetek tych osób jest znacznie wyższy w państwach Afryki Subsaharyjskiej, w szczególności w Tanzanii, Malawi i Burundi, gdzie żyje najwięcej osób z albinizmem;

B.  mając na uwadze, że największym zagrożeniem dla osób z albinizmem w większości państw afrykańskich są mylne i zabobonne wierzenia związane z tą chorobą; mając na uwadze, że najpoważniejsze zagrożenie dla tych osób stanowi błędne kojarzenie albinizmu z mocą magiczną; mając na uwadze, że takie mity skłaniają do przemocy i handlu częściami ciał tych osób, mającymi przynosić szczęście, zdrowie i bogactwo; mając na uwadze, że kobiety z albinizmem są ofiarami gwałtów z powodu błędnego przekonania, iż kontakty seksualne z nimi mogą wyleczyć z HIV/AIDS;

C.  mając na uwadze, że według organizacji walczących o prawa człowieka w ciągu minionych dziesięciu lat w Afryce zgłoszono ponad 600 napaści na osoby z albinizmem, choć prawdopodobnie szacunki te są zaniżone; mając na uwadze, że w ostatnich latach ataki te wyraźnie się nasiliły, w szczególności w Malawi, Tanzanii i Mozambiku;

D.  mając na uwadze, że w 2016 r. w 25 krajach afrykańskich doszło do 172 zabójstw i 276 innych napaści na osoby z albinizmem; mając na uwadze, że poza Malawi w tym roku przypadki ataków na osoby z albinizmem zgłaszano również w Burundi, Mozambiku, Zambii i Tanzanii, gdzie według doniesień większość ofiar stanowiły dzieci;

E.  mając na uwadze, że od początku 2017 r. nową falę zabójstw i ataków na osoby z albinizmem spowodowały braki systemowe malawijskiego systemu sądownictwa karnego, przez co członkowie tej grupy szczególnie wrażliwej są zdani na łaskę gangów przestępczych; mając na uwadze, że od stycznia 2017 r. zabito co najmniej dwie osoby z albinizmem, a kolejnych siedem zawiadomiło o takich przestępstwach jak usiłowanie zabójstwa lub porwania;

F.  mając na uwadze, że mimo wprowadzenia surowszych przepisów w Malawi w 2016 r., w tym nowelizacji kodeksu karnego i ustawy o anatomii, nie udało się zapobiec ponownej fali zabójstw i napaści na tę grupę szczególnie wrażliwą, głównie z powodu niskiego poziomu egzekwowania prawa i zdolności wymiaru sprawiedliwości, pierwotnych przyczyn problemu oraz środowiska społeczno-kulturowego; sprawcy są rzadko identyfikowani, stawiani przed sądem lub skazywani;

G.  mając na uwadze, że osoby z albinizmem doświadczają skrajnych naruszeń praw człowieka, począwszy od nękania, ścigania, społecznej dyskryminacji i wykluczenia społecznego, po porwania, gwałty i zabójstwa;

H.  mając na uwadze, że kobiety i dzieci z albinizmem są szczególnie narażone na wykluczenie społeczne; mając na uwadze, że albinizm u niemowląt skutkuje ich porzucaniem; mając na uwadze, że edukacja dzieci jest narażona z powodu nękania, stygmatyzacji i ogólnego strachu przed napaściami;

I.  mając na uwadze, że rząd Tanzanii podjął poważne i konkretne działania służące walce z wiarą w czary w tym kraju, włącznie z cofaniem zezwoleń dla tradycyjnych uzdrowicieli oraz licznymi aresztowaniami znachorów; mając na uwadze, że w 2008 r. prezydent Tanzanii powołał pierwszego parlamentarzystę z albinizmem, a w grudniu 2015 r. – pierwszego wiceministra z albinizmem;

J.  mając na uwadze, że Mozambik, Nigeria i Kenia przyjęły plan działania mający na celu reagowanie na takie ataki i koncentrujący się na wspieraniu edukacji obywatelskiej w zakresie albinizmu oraz podnoszeniu wiedzy na temat tego problemu wśród rodzin i społeczności, zagwarantowaniu ochrony i pomocy społecznej osobom z albinizmem, zapewnieniu im pomocy prawnej, proceduralnej sprawności oraz zapobieganiu napaściom, zapewnieniu ujawniania i publikowania orzeczeń sądowych, co stanowi środek zniechęcający, a także prowadzeniu dalszych badań w celu poprawy środków wskazanych w tym planie i wspierania kształtowania polityki opartej na dowodach;

K.  mając na uwadze, że w czerwcu 2017 r. Afrykańska Komisja Praw Człowieka i Ludów przyjęła regionalny plan działania na rzecz położenia kresu atakom na osoby z albinizmem w Afryce na lata 2017–2021, zatwierdzony przez ONZ oraz różne podmioty regionalne i międzynarodowe; mając na uwadze, że jego celem jest wspieranie wspólnych wysiłków i działań służących zwalczaniu przemocy wobec osób z albinizmem oraz ochronie ich praw i praw ich rodzin;

L.  mając na uwadze, że pomimo coraz większego międzynarodowego eksponowania tego problemu i przyjęcia nowych przepisów w państwach, które się z nim borykają, nadal odbywa się bardzo niewiele spraw sądowych i zapada bardzo mało wyroków skazujących, a w wielu państwach Afryki zbrodnie i tortury są nadal popełniane z całkowitą bezkarnością;

M.  mając na uwadze, że z powodu zabójstw, okaleczania, dyskryminacji, prześladowań i stygmatyzacji setki osób z albinizmem musiały opuścić domy w poszukiwaniu tymczasowego schronienia; mając na uwadze, że zwiększyło to niepewność sytuacji i nasiliło brak bezpieczeństwa osób z albinizmem, ograniczając ich dostęp do podstawowych usług, takich jak opieka zdrowotna i edukacja, a także możliwości zatrudnienia i udział w życiu społecznym; mając na uwadze, że odpowiednią opiekę zdrowotną, w tym dostęp do leków stosowanych w profilaktyce nowotworów skóry, ograniczają wyzwania, przed którymi stoją osoby z albinizmem, a sytuację tę może zmienić tworzenie w regionie placówek medycznych i upowszechnianie wiedzy;

N.  mając na uwadze, że życie w strachu i doświadczanie dyskryminacji przynosi długotrwałe, a nawet permanentne szkody psychospołeczne;

O.  mając na uwadze, że w marcu 2015 r. ONZ mianowało Ikponwosę Ero pierwszym niezależnym ekspertem ds. przestrzegania praw człowieka przysługujących osobom z albinizmem i oficjalnie ustanowiło 13 czerwca Międzynarodowym Dniem Wiedzy o Albinizmie;

P.  mając na uwadze, że UE przeprowadziła kampanie publiczne, aby szerzyć wiedzę o albinizmie, i wspierała udział organizacji społeczeństwa obywatelskiego oraz działania służące zwiększaniu zdolności władz lokalnych do przeciwdziałania zabójstwom osób z albinizmem;

Q.  mając na uwadze, że osoby z albinizmem w niewspółmiernym stopniu doświadczają ubóstwa, co wynika ze stosowanej wobec nich przemocy oraz z ich dyskryminacji i marginalizacji;

1.  wyraża głębokie zaniepokojenie utrzymującą się i rozpowszechnioną dyskryminacją i prześladowaniami osób z albinizmem w Afryce, zwłaszcza po ostatniej eskalacji przemocy w Malawi; zdecydowanie potępia wszelkie zabójstwa, porwania, okaleczanie oraz inne nieludzkie i poniżające traktowanie osób z albinizmem, a także składa kondolencje rodzinom ofiar i wyraża solidarność z nimi; ponadto potępia wszelki spekulacyjny handel częściami ciała osób z albinizmem;

2.  wyraża głębokie zaniepokojenie faktem, że wprowadzenie surowszych przepisów w Malawi nie zapobiegło niedawnemu nawrotowi ataków na osoby z albinizmem; z zadowoleniem przyjmuje nowelizację kodeksu karnego i zmiany w ustawie o anatomii; wzywa jednakże władze Malawi do przeprowadzenia pełnego dochodzenia w sprawie niedawnej fali zbrodni przeciwko osobom z albinizmem i do postawienia przed sądem sprawców zbrodni umotywowanych albinizmem;

3.  przypomina, że podstawowym obowiązkiem państwa jest ochrona obywateli, w tym grup szczególnie wrażliwych, i wzywa rząd Malawi do zapewnienia skutecznej ochrony osób z albinizmem, co oznacza obronę ich prawa do życia i bezpieczeństwa osobistego, zgodnie z międzynarodowymi obowiązkami i zobowiązaniami Malawi w dziedzinie praw człowieka;

4.  wzywa władze Malawi do aktywnego zwalczania organizacji przestępczych wykorzystujących wiarę w czary i prowadzących handel ludźmi, do odpowiedniego przeszkolenia policji i przyznania jej niezbędnych zasobów, przeprowadzenia szczegółowych dochodzeń w sprawie zbrodni umotywowanych albinizmem, położenia kresu bezkarności i pilnego zwrócenia się o międzynarodowe wsparcie w prowadzeniu bezstronnych i skutecznych śledztw w sprawie wszystkich zgłoszonych ataków na osoby z albinizmem, by postawić sprawców przed sądem i wymierzyć im sprawiedliwość;

5.  wzywa państwa afrykańskie, których dotyczy ten problem, by w stosownych przypadkach zaostrzyły przepisy w celu kryminalizacji posiadania części ciała i handlu nimi;

6.  wzywa rząd Malawi, by skuteczniej zaspokajał medyczne, psychologiczne i społeczne potrzeby osób z albinizmem, gwarantując im równy dostęp do służby zdrowia i edukacji, co powinno być elementem polityki integracyjnej; przypomina, że dostęp do opieki zdrowotnej i edukacji jest nadal poważnym wyzwaniem dla osób z albinizmem i że sytuację tę należy zmienić; apeluje o większe inwestycje w tworzenie odpowiednich struktur socjalnych, opiekuńczych i doradczych dla ofiar, zwłaszcza dla kobiet i dzieci, a także o lepsze zaspokajanie ich potrzeb medycznych i psychologicznych; podkreśla, że należy wdrożyć politykę ułatwiającą im reintegrację w społecznościach, z których się wywodzą;

7.  podkreśla, że ogólny brak zrozumienia oraz brak wiedzy medycznej na temat albinizmu pogarsza sytuację zdrowotną osób z albinizmem; zwraca uwagę na potrzebę zagwarantowania tym osobom dostępu do służby zdrowia, w szczególności na obszarach wiejskich i oddalonych; uważa, że personel medyczny powinien przechodzić szkolenia uczulające na sytuację osób z albinizmem; wzywa do lepszego przeszkolenia nauczycieli i pracowników administracji szkół na temat albinizmu oraz apeluje do władz Malawi, by ułatwiły osobom z albinizmem dostęp do edukacji i korzystanie z niej;

8.  z zadowoleniem przyjmuje starania rządu Tanzanii o przeciwdziałanie dyskryminacji osób z albinizmem oraz decyzję o zakazie uprawiania znachorstwa, mającą położyć kres zabójstwom osób z albinizmem, a jednocześnie zauważa, że zbyt mało spraw jest zgłaszanych wymiarowi sprawiedliwości; z zadowoleniem przyjmuje ponadto starania podjęte przez Mozambik, Kenię i Nigerię;

9.  ponownie zaznacza, że należy dołożyć większych starań o zwalczanie pierwotnych przyczyn dyskryminacji i przemocy wobec osób z albinizmem, czemu powinny służyć kampanie podnoszenia świadomości publicznej; zwraca uwagę na kluczową rolę władz lokalnych i organizacji społeczeństwa obywatelskiego we wspieraniu praw przysługujących osobom z albinizmem, w informowaniu i edukowaniu mieszkańców oraz w obalaniu mitów i uprzedzeń dotyczących albinizmu;

10.  jest zaniepokojony faktem, że kobiety i dzieci z albinizmem stoją przed szczególnymi wyzwaniami, przez co są bardziej narażone na ubóstwo, brak bezpieczeństwa i izolację; domaga się, by wszystkie ofiary miały dostęp do odpowiedniej opieki medycznej i psychologicznej oraz by wprowadzono odpowiednią politykę ułatwiającą ich reintegrację w społecznościach, z których się wywodzą;

11.  wzywa władze krajów, których dotyczy ten problem, by we współpracy z międzynarodowymi i regionalnymi partnerami zobowiązały się do przedsięwzięcia wszelkich koniecznych działań zapobiegających nielegalnemu handlowi częściami ciała osób z albinizmem i przeciwdziałających takiemu handlowi, ponownie zbadały sprawy dotyczące podejrzeń o rabowanie grobów, prześledziły i wskazały źródła popytu na części ciała osób z albinizmem oraz postawiły „łowców albinosów” przed sądem;

12.  przypomina, że przemoc wobec osób z albinizmem ma często charakter transgraniczny, i kładzie nacisk na konieczność zacieśnienia współpracy regionalnej w tej dziedzinie; dlatego też z zadowoleniem przyjmuje wszelkie inicjatywy podejmowane na szczeblu regionalnym i międzynarodowym, by zwalczać przemoc wobec osób z albinizmem, a w szczególności niedawne przyjęcie przez Unię Afrykańską i ONZ regionalnego planu działań w sprawie albinizmu na lata 2017–2021, będące pozytywnym i konkretnym wyrazem zaangażowania ze strony przywódców afrykańskich; wzywa do natychmiastowego i skutecznego wdrożenia tego planu;

13.  wzywa UE i państwa członkowskie do dalszej współpracy z krajami, których dotyczy ten problem, aby skutecznie wspierać ich dążenia do opracowania polityki uwzględniającej szczególne potrzeby, a także prawa osób z albinizmem dzięki niedyskryminacji i włączeniu społecznemu, co wymaga udzielenia niezbędnego wsparcia finansowego i technicznego;

14.  wzywa UE do ścisłego monitorowania stanu przestrzegania praw człowieka w odniesieniu do osób z albinizmem w Afryce, zwłaszcza przez regularne sprawozdania i działania następcze prowadzone przez delegatury UE, oraz do dalszego wspierania znacznej poprawy ochrony tych osób i ich integracji w społeczeństwie;

15.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji/ wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, rządom i parlamentom Malawi i Tanzanii, Unii Afrykańskiej oraz Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych.

(1) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0314.
(2) Dz.U. C 295 E z 4.12.2009, s. 94.


Sprawy przywódców Tatarów krymskich Achtema Czijgoza, Ilmiego Umerowa i dziennikarza Mykoły Semeny
PDF 339kWORD 52k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 5 października 2017 r. w sprawie spraw przywódców Tatarów krymskich Achtema Czijgoza, Ilmiego Umerowa i dziennikarza Mykoły Semeny (2017/2869(RSP))
P8_TA(2017)0382RC-B8-0545/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając układ o stowarzyszeniu między UE a Ukrainą oraz pogłębioną i kompleksową strefę wolnego handlu,

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie Ukrainy i Krymu, w sprawie europejskiej polityki sąsiedztwa oraz w sprawie Partnerstwa Wschodniego, w szczególności rezolucję z dnia 21 stycznia 2016 r. w sprawie układów o stowarzyszeniu / pogłębionych i kompleksowych stref wolnego handlu z Gruzją, Mołdawią i Ukrainą(1), rezolucję z dnia 4 lutego 2016 r. w sprawie stanu poszanowania praw człowieka na Krymie, w szczególności sytuacji Tatarów krymskich(2), rezolucję z dnia 12 maja 2016 r. w sprawie Tatarów krymskich(3) oraz rezolucję z dnia 16 marca 2017 r. w sprawie ukraińskich więźniów w Rosji oraz sytuacji na Krymie(4),

–  uwzględniając raport Biura Wysokiego Komisarza ONZ ds. Praw Człowieka z dnia 25 września 2017 r. dotyczący sytuacji w zakresie praw człowieka w czasowo okupowanej Republice Autonomicznej Krymu i mieście Sewastopol (Ukraina),

–  uwzględniając rezolucję Zgromadzenia Ogólnego ONZ 68/262 z dnia 27 marca 2014 r. w sprawie integralności terytorialnej Ukrainy oraz rezolucję Zgromadzenia Ogólnego ONZ 71/205 z dnia 19 grudnia 2016 r. w sprawie sytuacji w zakresie praw człowieka w Republice Autonomicznej Krymu i w mieście Sewastopol (Ukraina),

–  uwzględniając decyzje Rady o kontynuacji sankcji nałożonych na Federację Rosyjską w związku z nielegalną aneksją Półwyspu Krymskiego,

–  uwzględniając międzynarodowe prawo humanitarne, w szczególności jego przepisy dotyczące terytoriów okupowanych oraz traktowania i ochrony ludności cywilnej,

–  uwzględniając art. 135 ust. 5 i art. 123 ust. 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że liczne wiarygodne raporty, w tym najnowszy raport Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Praw Człowieka, zawierają dowody na coraz częstsze przypadki naruszania praw człowieka na Krymie, dotykające przedstawicieli Tatarów krymskich, dziennikarzy, pracowników mediów, blogerów i zwykłych obywateli, którzy wypowiadają się przeciwko rosyjskiej okupacji lub po prostu próbują dokumentować okropności popełniane przez faktyczne władze;

B.  mając na uwadze, że w raporcie Biura Narodów Zjednoczonych ds. Praw Człowieka z dnia 25 września 2017 r. dotyczącym sytuacji w zakresie praw człowieka w czasowo okupowanej Republice Autonomicznej Krymu i mieście Sewastopol (Ukraina) stwierdza się, iż „udokumentowano poważne przypadki łamania praw człowieka, takie jak arbitralne aresztowania i zatrzymania, wymuszone zaginięcia, brutalne traktowanie i tortury oraz co najmniej jeden przypadek egzekucji pozasądowej”;

C.  mając na uwadze, że za wyrażanie sprzeciwu wobec nielegalnej aneksji Półwyspu Krymskiego przywódca Tatarów krymskich i wiceprzewodniczący Medżlisu Ilmi Umerov został skazany na karę dwóch lat pozbawienia wolności na podstawie art. 280 ust. 1 rosyjskiego kodeksu karnego, dotyczącego publicznego wzywania do działań mających na celu naruszenie integralności terytorialnej Rosji;

D.  mając na uwadze, że wiceprzewodniczący Medżlisu Achtem Czijgoz został skazany na osiem lat pozbawienia wolności za „organizację masowych zamieszek” w dniu 26 lutego 2014 r.;

E.  mając na uwadze, że dziennikarz Mykoła Semena otrzymał karę pozbawienia wolności w zawieszeniu na okres dwóch i pół roku oraz trzyletni zakaz prowadzenia działalności dziennikarskiej na podstawie art. 280 ust. 1 rosyjskiego kodeksu karnego, dotyczącego publicznego wzywania do działań mających na celu naruszenie integralności terytorialnej Rosji;

F.  mając na uwadze, że niedawne orzeczenia sądowe świadczą o instrumentalnym wykorzystywaniu systemu sądowego jako narzędzia politycznego do represjonowania przeciwników rosyjskiej aneksji Półwyspu Krymskiego;

G.  mając na uwadze, że istnieją doniesienia o różnych przypadkach uprowadzeń, wymuszonych zaginięć, a także stosowania tortur oraz okrutnego i poniżającego traktowania w ośrodkach przetrzymywania; mając na uwadze, że stosowano tortury w celu uzyskania fałszywych dowodów winy; mając na uwadze, że zarzuty te nie zostały dotychczas odpowiednio zbadane;

H.  mając na uwadze, że na Krymie prowadzone są na dużą skalę wywłaszczenia nieruchomości publicznych i prywatnych bez odszkodowania i poszanowania przepisów międzynarodowego prawa humanitarnego, które chronią własność przed zajęciem lub zniszczeniem;

I.  mając na uwadze, że wraz z zamknięciem mediów przestrzeń, w której może działać społeczeństwo obywatelskie na Krymie, znacznie się skurczyła, co niewspółmiernie wpłynęło na społeczność Tatarów krymskich, ich prawo do informacji i prawo do zachowania własnej kultury i tożsamości;

J.  mając na uwadze, że aneksja Krymu przez Federację Rosyjską jest bezprawna i stanowi pogwałcenie prawa międzynarodowego i porozumień europejskich podpisanych zarówno przez Federację Rosyjską, jak i Ukrainę, zwłaszcza Karty ONZ, aktu końcowego z Helsinek, memorandum budapeszteńskiego z 1994 r. i traktatu o przyjaźni, współpracy i partnerstwie między Federacją Rosyjską a Ukrainą z 1997 r.;

K.  mając na uwadze, że podczas trwania aneksji Federacja Rosyjska ma ponosić odpowiedzialność za ochronę ludności i obywateli Krymu za pośrednictwem obecnych w regionie faktycznych władz;

1.  potępia wyroki skazujące wydane na przywódcę Tatarów krymskich i wiceprzewodniczącego Medżlisu Ilmiego Umerova, wiceprzewodniczącego Medżlisu Achtema Czijgoza oraz dziennikarza Mykołę Semenę; domaga się unieważnienia tych wyroków oraz natychmiastowego i bezwarunkowego uwolnienia Ilmiego Umerova i Achtema Czijgoza, a także natychmiastowego i bezwarunkowego wycofania wszystkich zarzutów wobec Mykoły Semeny;

2.  zdecydowanie potępia surowe wyroki dla przywódców społeczności Tatarów krymskich i innych osób sprzeciwiających się rosyjskiej aneksji Krymu, takich jak Uzair Abdullajew, Tejmur Abdullajew, Zewri Absejtow, Rustem Abiltarow, Muslim Alijew, Refat Alimow, Ali Asanow, Wołodymyr Bałuch, Inwer Bekirow, Ołeksij Bessarabow, Hlib Szablij, Ołeksij Czyrnij, Mustafa Dehermendżi, Emil Dżemadenow, Arsen Dżepparow, Wołodymyr Dudka, Pawło Gryb, Rustem Ismaiłow, Mykoła Karpiuk, Stanisław Kłych, Andrij Kołomijec, Ołeksandr Kołczenko, Ołeksandr Kostenko, Emir-Usein Kuku, Serhij Łytwynow, Enwer Mamutow, Remzi Memetow, Jewhienij Panow, Juri Primow, Wołodymyr Prisicz, Ferat Sajfullajew, Eider Saledinow, Ołeh Sencow, Wadim Siruk, Ołeksij Stohnij, Redwan Sulejmanow, Roman Suszczenko, Mykoła Sziptur, Dmytro Sztyblikow, Wiktor Szur, Rustem Wajtow, Walentyn Wygowski, Andrij Zachtej i Rusłan Zejtullajew, które to wyroki wydano w farsowych postępowaniach sądowych na podstawie wątpliwych zarzutów; domaga się uchylenia orzeczeń sądowych dotyczących tych osób oraz natychmiastowego uwolnienia zatrzymanych;

3.  potępia dyskryminacyjną politykę stosowaną przez tzw. władze wobec, w szczególności, społeczności tubylczej Tatarów krymskich, potępia naruszanie ich praw własności, a także nasilające się zastraszanie tej społeczności i wszystkich tych, którzy sprzeciwiają się rosyjskiej aneksji, w życiu politycznym, społecznym i gospodarczym;

4.  uważa, że wprowadzenie zakazu działania Medżlisu i uznanie go za organizację ekstremistyczną w dniu 26 kwietnia 2016 r., a także wprowadzenie zakazu powrotu na półwysep dla przywódców tatarskich poważnie naruszyło prawa Tatarów krymskich; stanowczo ponawia wezwanie do natychmiastowego uchylenia odnośnych decyzji i ich skutków oraz do przestrzegania wydanego w dniu 19 kwietnia 2017 r. przez Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości postanowienia w sprawie środków tymczasowych w ramach postępowania wszczętego przez Ukrainę przeciwko Federacji Rosyjskiej, w którym stwierdza się, że Federacja Rosyjska musi „powstrzymać się od utrzymywania bądź nakładania ograniczeń utrudniających społeczności Tatarów krymskich zachowanie jej instytucji przedstawicielskich, w tym Medżlisu”;

5.  przypomina, że stosowanie represji i aktów prawnych dotyczących ekstremizmu, terroryzmu i separatyzmu doprowadziło do poważnego pogorszenia się sytuacji w zakresie praw człowieka na Półwyspie Krymskim oraz do powszechnego naruszania wolności słowa i wolności zrzeszania się; zwraca także uwagę, że na Półwyspie Krymskim narzucanie siłą rosyjskiego obywatelstwa stało się normą, a podstawowe wolności nie są gwarantowane; domaga się unieważnienia dyskryminującego ustawodawstwa i podkreśla pilną potrzebę pociągnięcia do odpowiedzialności winnych naruszeń praw człowieka i nadużyć na półwyspie;

6.  zdecydowanie potępia powszechną praktykę przenoszenia zatrzymanych w odległe regiony Rosji, gdyż poważnie utrudnia im to kontakt z rodziną i przyjaciółmi oraz ogranicza możliwości monitorowania ich sytuacji przez organizacje praw człowieka; podkreśla, że praktyka ta narusza obowiązujące ustawodawstwo rosyjskie, w szczególności art. 73 kodeksu postępowania karnego, zgodnie z którym orzeczoną karę należy odbyć w regionie, w którym skazany ma miejsce zamieszkania lub w którym wydano wyrok;

7.  wzywa ESDZ i delegaturę UE w Rosji, aby dokładnie śledziły trwające procesy sądowe i zwracały uwagę na to, jak traktuje się zatrzymanych; wyraża szczególne zaniepokojenie doniesieniami o represyjnym stosowaniu leczenia psychiatrycznego; oczekuje, że delegatura UE, ESDZ oraz ambasady państw członkowskich będą uważnie śledzić te postępowania sądowe oraz że będą zabiegać o kontakty z zatrzymanymi przed procesami sądowymi, w ich trakcie i po nich;

8.  wzywa Europejski Trybunał Praw Człowieka do rozpatrzenia w trybie jak najbardziej priorytetowym wszystkich wniosków o przyznanie zadośćuczynienia z Krymu, gdyż rosyjski krajowy system sądowy nie może przewidywać i nie przewiduje środków odwoławczych w tych sprawach;

9.  potępia represje wobec niezależnych mediów reprezentujących mniejszości i wzywa władze rosyjskie do powstrzymania się od wprowadzania przeszkód prawnych i administracyjnych dla funkcjonowania tych mediów;

10.  apeluje o to, aby międzynarodowi obserwatorzy praw człowieka, w tym wyspecjalizowane struktury ONZ, OBWE i Rady Europy, miały nieograniczony dostęp do Półwyspu Krymskiego w celu zbadania sytuacji na tym terenie, a także apeluje o ustanowienie niezależnych mechanizmów monitorowania; popiera inicjatywy podejmowane przez Ukrainę w celu rozwiązania tych problemów na forum Rady Praw Człowieka i Zgromadzenia Ogólnego; wzywa ESDZ oraz Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej ds. Praw Człowieka do stałego obserwowania sytuacji w zakresie praw człowieka na Półwyspie Krymskim oraz do informowania na bieżąco Parlamentu;

11.  wzywa Komisję do wspierania projektów i inicjatyw mających na celu poprawę kontaktów międzyludzkich, a także projektów służących budowaniu pokoju, rozwiązywaniu konfliktów, pojednaniu i dialogowi międzykulturowemu, w tym na Krymie; zachęca do unikania przeszkód biurokratycznych i do stosowania bardziej elastycznego podejścia, które umożliwi łatwiejszy dostęp do półwyspu obserwatorom międzynarodowym, w tym parlamentarzystom, w uzgodnieniu z Kijowem i z zastrzeżeniem, że nie należy tego interpretować jako uznanie aneksji;

12.  podkreśla, że należy wprowadzić środki ograniczające wobec wszystkich osób odpowiedzialnych za poważne naruszenia praw człowieka, w tym rosyjskich i krymskich urzędników bezpośrednio odpowiedzialnych za oskarżenie i skazanie Achtema Czijgoza, Mykoły Semeny i Ilmiego Umerowa, oraz że środki te powinny obejmować zamrożenie aktywów w unijnych bankach i zakaz wjazdu na terytorium Unii Europejskiej; ponownie wyraża poparcie dla decyzji UE o zakazie importu z Krymu i ograniczeniu eksportu niektórych towarów i technologii na Krym, a także inwestycji, handlu i świadczenia usług na Krymie;

13.  ubolewa nad trudną sytuacją dzieci na Krymie, dorastających bez ojców, którzy zostali nielegalnie pozbawieni wolności jako de facto więźniowie polityczni, a niektórzy zostali przeniesieni do odległych części Federacji Rosyjskiej; uważa, że stanowi to rażące naruszenie międzynarodowego prawa praw człowieka, praw dziecka i międzynarodowych zobowiązań Federacji Rosyjskiej, takich jak np. zobowiązania wynikające z konwencji ONZ o prawach dziecka; wzywa władze rosyjskie i faktyczne władze Krymu do umożliwienia wyżej wymienionym osobom regularnych kontaktów z członkami ich rodzin, zwłaszcza małoletnimi;

14.  przypomina władzom rosyjskim, że jako de facto władze okupacyjne sprawujące faktyczną kontrolę nad Krymem są w pełni odpowiedzialne za ochronę obywateli krymskich przed arbitralnymi środkami sądowymi i administracyjnymi, a z tego samego powodu zobowiązane są na mocy międzynarodowego prawa humanitarnego do zapewnienia ochrony praw człowieka na półwyspie;

15.  popiera suwerenność, niepodległość, jedność i integralność terytorialną Ukrainy w granicach uznanych przez społeczność międzynarodową i stanowczo potwierdza, że potępia bezprawną aneksję Republiki Autonomicznej Krymu i miasta Sewastopol przez Federację Rosyjską; popiera politykę UE i jej państw członkowskich, aby nie uznawać nielegalnej aneksji Półwyspu Krymskiego i nałożyć w związku z tym środki ograniczające; wyraża głębokie zaniepokojenie dokonywaną na dużą skalę militaryzacją Półwyspu Krymskiego przez Rosję, co stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa regionalnego i ogólnoeuropejskiego;

16.  zobowiązuje swego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, państwom członkowskim, prezydentowi Ukrainy, rządowi i parlamentowi Ukrainy oraz rządowi i parlamentowi Federacji Rosyjskiej, Zgromadzeniu Parlamentarnemu Rady Europy oraz Zgromadzeniu Parlamentarnemu Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie, Medżlisowi Tatarów krymskich oraz sekretarzowi generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych.

(1) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0018.
(2) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0043.
(3) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0218.
(4) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0087.


Sytuacja na Malediwach
PDF 334kWORD 52k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 5 października 2017 r. w sprawie sytuacji na Malediwach (2017/2870(RSP))
P8_TA(2017)0383RC-B8-0549/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie Malediwów, w szczególności rezolucje z dnia 16 września 2004 r.(1), 30 kwietnia 2015 r.(2) i z dnia 17 grudnia 2015 r.(3),

–  uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych (MPPOiP), którego stroną są Malediwy,

–  uwzględniając deklarację ONZ w sprawie likwidacji wszelkich form nietolerancji i dyskryminacji ze względu na wyznanie lub przekonania z 1981 r.,

–  uwzględniając wytyczne UE w sprawie kary śmierci,

–  uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka z 1948 r., w szczególności jej art. 2, 7 i 19,

–  uwzględniając Konwencję ONZ o prawach dziecka z 1989 r.,

–  uwzględniając Konwencję w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet,

–  uwzględniając oświadczenie sekretarza generalnego ONZ Antonia Guterresa z dnia 27 lipca 2017 r.,

–  uwzględniając sprawozdanie z wyjazdu na 5. posiedzenie międzyparlamentarne UE–Malediwy, które odbyło się w dniach 8–9 lutego 2016 r.,

–  uwzględniając oświadczenie wydane w dniu 25 lipca 2017 r. przez delegaturę UE na Malediwach oraz ambasady państw członkowskich UE oraz ambasady Kanady, Norwegii, Szwajcarii i Stanów Zjednoczonych akredytowane na Malediwach w sprawie sytuacji na Malediwach,

–  uwzględniając oświadczenie rzecznika wiceprzewodniczącej Komisji Europejskiej / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa z dnia 14 marca 2016 r. w sprawie wyroku skazującego dla byłego prezydenta Malediwów Mohameda Nasheeda,

–  uwzględniając oświadczenie specjalnej sprawozdawczyni ONZ ds. pozasądowych, doraźnych i arbitralnych egzekucji Agnès Callamard z dnia 3 sierpnia 2017 r. w sprawie „rychłego” przywrócenia kary śmierci na Malediwach,

–  uwzględniając art. 135 ust. 5 i art. 123 ust. 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że UE od dawna utrzymuje stosunki z Malediwami, a setki tysięcy turystów europejskich podróżuje co roku na Malediwy;

B.  mając na uwadze, że sytuacja w zakresie praw człowieka na Malediwach dramatycznie się pogorszyła od czasu pierwszych demokratycznych wyborów w 2008 r. i pozbawienia władzy w 2012 r. pierwszego demokratycznie wybranego prezydenta Mohameda Nasheeda;

C.  mając na uwadze, że swobody polityczne i obywatelskie zostały ograniczone, przywódcy opozycji arbitralnie aresztowani, media są atakowane, a rosnący w siłę konserwatyzm religijny jest uważany za przyczynę ograniczenia wolności wyznania i tolerancji religijnej w miarę jak prezydent Abdulla Jamin, będący byłym przywódcą Postępowej Partii Malediwów, i jego rząd dążą do wzmocnienia swojej władzy;

D.  mając na uwadze, że w dniu 22 sierpnia 2017 r. siły bezpieczeństwa siłą zamknęły parlament (Madżlis), co opozycja parlamentarna określiła jako próbę zablokowania wniosku o usunięcie przewodniczącego parlamentu;

E.  mając na uwadze, że członkowie partii opozycyjnej, niezależni dziennikarze i obrońcy praw człowieka donoszą o nasilających się groźbach i atakach ze strony władz, policji i ugrupowań ekstremistów;

F.  mając na uwadze, że w marcu 2015 r. Mohamed Nasheed, pierwszy demokratycznie wybrany prezydent Malediwów, został skazany na 13 lat więzienia pod zarzutem działalności terrorystycznej; mając na uwadze, że spośród 85 posłów do parlamentu 12 członkom opozycji wytoczono procesy, co najmniej trzem z nich odebrano paszporty, a przynajmniej jeden pozostaje arbitralnie zatrzymany; mając na uwadze, że wybory prezydenckie zaplanowano na 2018 r.;

G.  mając na uwadze zastrzeżenia, które pojawiły się z powodu wysoce upolitycznionej malediwskiej władzy sądowniczej, która przez lata nadużywała swoich uprawnień i sprzyjała obecnej partii rządzącej, działając przeciwko politykom opozycji; mając na uwadze, że prawo do rzetelnego procesu sądowego wciąż nie jest jeszcze zagwarantowane oraz że ta zasada należy do fundamentalnych elementów państwa prawa;

H.  mając na uwadze, że w dniu 9 sierpnia 2016 r. parlament Malediwów przyjął ustawę o ochronie dobrego imienia oraz wolności wypowiedzi, która nakłada szereg ograniczeń na wolność wypowiedzi i daje rządowi prawo do cofnięcia lub zawieszenia licencji nadawcom, wydawcom, stronom internetowym i innym środkom przekazu;

I.  mając na uwadze, że w sierpniu 2016 r. prezydent Malediwów ratyfikował szereg zmian do ustawy o wolności zgromadzeń, które ograniczają wyznaczone obszary legalnych protestów;

J.  mając na uwadze, że Komisja Unii Międzyparlamentarnej ds. Praw Człowieka Parlamentarzystów uznała Malediwy za jeden z najgorszych krajów na świecie pod względem ataków na posłów opozycji – politycy opozycji są regularnie zastraszani, aresztowani i wtrącani do więzień; mając na uwadze, że coraz częściej zagrożona jest wolność wypowiedzi, wolność mediów, wolność zrzeszania się i pluralizm demokratyczny, o czym świadczą setki aresztowań demonstrantów antyrządowych i oskarżenia wobec nich; mając na uwadze, że coraz większa liczba dowodów wskazuje na to, że postępowania karne wszczęte wobec przeciwników politycznych prezydenta A. Jamina są umotywowane politycznie;

K.  mając na uwadze, że prezydent A. Jamin wielokrotnie dawał wyraz zamiarowi wznowienia praktyki usankcjonowanych przez państwo egzekucji, kładąc kres obowiązującemu od 60 lat moratorium; mając na uwadze, że w regionie Azji i Pacyfiku dwadzieścia państw zniosło karę śmierci, a siedem w praktyce jej już nie stosuje;

L.  mając na uwadze, że co najmniej 20 osób jest obecnie skazanych na karę śmierci na Malediwach, z których przynajmniej pięć było w wieku poniżej 18 lat w momencie aresztowania; mając na uwadze, że prawo malediwskie, w przeciwieństwie do prawa międzynarodowego, dopuszcza skazywanie nieletnich na odroczoną karę śmierci, którą wykonuje się po ukończeniu 18 lat przez skazanego; mając na uwadze, że specjalna sprawozdawczyni ONZ ds. pozasądowych, doraźnych i arbitralnych egzekucji wezwała rząd Malediwów, aby nie przywracał egzekucji;

M.  mając na uwadze, że w co najmniej trzech przypadkach, a mianowicie Husseina Humaama Ahmeda, Ahmeda Murratha i Mohameda Nabeela Sąd Najwyższy Malediwów potwierdził wyroki skazujące na karę śmierci w następstwie procesów sądowych, w trakcie których nie przestrzegano międzynarodowych standardów; mając na uwadze, że te trzy osoby mogą zostać w każdej chwili stracone;

N.  mając na uwadze, że Międzynarodowa Komisja Prawników potępiła niedawno zawieszenie 56 malediwskich prawników, czyli jedną trzecią palestry, z których wszyscy brali udział w reformie sądownictwa mającej na celu zagwarantowanie niezawisłości sądownictwa;

O.  mając na uwadze, że istnieją również obawy co do nasilenia działalności radykalnych bojówek islamskich oraz liczby zradykalizowanych młodych mężczyzn i kobiet, którzy rzekomo przystąpili do ISIS/Daisz;

P.  mając na uwadze, że w dniu 23 kwietnia 2017 r. zamordowano blogera i głośnego krytyka rządu Jamina Raszida; mając na uwadze, że od sierpnia 2014 r. nieznane jest miejsce pobytu Ahmena Rilwana i istnieją obawy, że nie żyje; mając na uwadze, że w 2012 r. zaatakowano i zraniono nożem blogera Ismaila Raszida;

1.  wyraża głębokie ubolewanie z powodu pogarszającej się sytuacji politycznej i sytuacji w zakresie praw człowieka na Malediwach oraz coraz bardziej autorytarnych rządów prezydenta Abdulli Jamina oraz jego rządu, który stworzył atmosferę strachu i podważa osiągnięcia Malediwów w dziedzinie praw człowieka, demokracji i praworządności z ostatnich lat, zwłaszcza w związku z wyborami, które mają się odbyć w 2018 r.;

2.  potępia przyjęcie w 2016 r. ustawy o zniesławieniu i wolności słowa, która ma na celu ukrócenie wolności wypowiedzi, a także zmiany wprowadzone w 2016 r. do ustawy o wolności zgromadzeń ograniczające wolność zgromadzeń; wzywa rząd Malediwów do dostosowania wszystkich przepisów prawa krajowego do międzynarodowego prawa w zakresie praw człowieka oraz do uchylenia lub zmiany wyżej wymienionych aktów;

3.  ubolewa nad prześladowaniem przeciwników politycznych na Malediwach i wzywa rząd do odstąpienia od wszystkich zarzutów stawianych byłemu prezydentowi Mohamedowi Nasheedowi oraz do natychmiastowego i bezwarunkowego uwolnienia wszystkich osób przetrzymywanych z powodów politycznych, w tym lidera Partii Jumhoory Qasima Ibrahima; przypomina rządowi o jego międzynarodowych zobowiązaniach w zakresie poszanowania podstawowych swobód i praw zgodnie z Międzynarodowym paktem praw obywatelskich i politycznych, który obejmuje minimalne gwarancje rzetelnego procesu sądowego;

4.  wzywa Sąd Najwyższy Malediwów do natychmiastowego cofnięcia zawieszenia 56 prawników zawieszonych we wrześniu 2017 i wobec których wciąż stosowany jest ten środek; ponawia apel do rządu o zagwarantowanie pełnej niezawisłości i bezstronności wymiaru sprawiedliwości i o zagwarantowanie wszystkim obywatelom prawa do sprawiedliwego i przejrzystego wymiaru sprawiedliwości wolnego od wpływów politycznych;

5.  przypomina, że UE zdecydowanie sprzeciwia się stosowaniu kary śmierci we wszystkich przypadkach i bez wyjątków; wzywa do powszechnego zniesienia kary śmierci; zdecydowanie potępia zamiar przywrócenia kary śmierci na Malediwach i wzywa rząd i parlament Malediwów do respektowania moratorium na wykonywanie kary śmierci, które obowiązuje od ponad 60 lat;

6.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do publicznego wezwania prezydenta A. Jamina i rządu Malediwów do dokonania przeglądu wszystkich wyroków skazujących na karę śmierci w celu zapewnienia poszanowania międzynarodowo uznanego i chronionego konstytucją prawa do rzetelnego procesu sądowego; wzywa rząd do natychmiastowego wycofania wszystkich skutkujących karą śmierci zarzutów wobec nieletnich oraz do zakazu wykonywania egzekucji na młodocianych przestępcach;

7.  uważa, że jedynym sposobem na zaradzenie pogarszającemu się stanowi demokracji, pogarszającej się sytuacji praw człowieka i ograniczaniu swobód na Malediwach jest szczery dialog z udziałem wszystkich partii politycznych i innych liderów społeczeństwa obywatelskiego;

8.  wzywa rząd Malediwów do poszanowania i pełnego wspierania prawa do protestu, wolności wypowiedzi, zrzeszania się i zgromadzeń, wolności sumienia i wolności wyznania oraz przekonań, niezależnie od dominującej religii;

9.  wzywa rząd Malediwów, by położył kres bezkarności samozwańczych bojowników, którzy stosowali przemoc wobec osób promujących tolerancję religijną, pokojowych demonstrantów, krytycznych mediów i społeczeństwa obywatelskiego;

10.  potępia wymuszone zamknięcie malediwskiego Madżlisu i niedopuszczanie do niego posłów oraz nękanie, zastraszanie i aresztowania wybranych do parlamentu przedstawicieli;

11.  potępia stałe nękanie dziennikarzy, blogerów i obrońców praw człowieka na Malediwach oraz kierowane przeciw nim groźby, aresztowania reporterów, naloty na siedziby mediów i wymuszanie ich zamykania;

12.  wzywa rząd do zagwarantowania bezstronnego i niezależnego dochodzenia w sprawie śmierci Jamina Raszida i porwania Ahmeda Rilwana, aby ustalić sprawców i postawić ich przed sądem;

13.  wzywa władze Malediwów do zadbania o to, aby Komisja Praw Człowieka Malediwów, Krajowa Komisja Etyki i komisje wyborcze mogły działać niezależnie i bez ingerencji ze strony rządu; apeluje do rządu Malediwów o pełną współpracę ze strukturami ONZ dbającymi o przestrzeganie praw człowieka, w tym w ramach specjalnych procedur i z Biurem Wysokiego Komisarza NZ ds. Praw Człowieka;

14.  wzywa UE do nieograniczonego korzystania z wszystkich dostępnych jej instrumentów w celu promowania poszanowania praw człowieka i zasad demokratycznych na Malediwach, w tym rozważenia tymczasowego wprowadzenia ukierunkowanych sankcji indywidualnych wobec osób, które nie szanują praw człowieka;

15.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych, Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich, OBWE/ODIHR, Radzie Europy oraz rządowi Malediwów.

(1) Dz.U. C 140E z 9.6.2005, s. 165.
(2) Dz.U. C 346 z 21.9.2016, s. 60.
(3) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0464.


Wzmocniona współpraca: Prokuratura Europejska ***
PDF 311kWORD 46k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 5 października 2017 r. w sprawie projektu rozporządzenia Rady wdrażającego wzmocnioną współpracę w zakresie ustanowienia Prokuratury Europejskiej (09941/2017 – C8-0229/2017 – 2013/0255(APP))
P8_TA(2017)0384A8-0290/2017

(Specjalna procedura ustawodawcza – zgoda)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając projekt rozporządzenia Rady (09941/2017),

–  uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę na mocy art. 86 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (C8‑0229/2017),

–  uwzględniając art. 99 ust. 1 i 4 Regulaminu,

–  uwzględniając zalecenie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A8-0290/2017),

1.  wyraża zgodę na projekt rozporządzenia Rady;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.


Systemy penitencjarne i warunki panujące w więzieniach
PDF 454kWORD 66k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 5 października 2017 r. w sprawie systemów penitencjarnych i warunków panujących w zakładach karnych (2015/2062(INI))
P8_TA(2017)0385A8-0251/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 2, 6 i 7 Traktatu o Unii Europejskiej i Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności jej art. 4, 19, 47, 48 i 49,

–  uwzględniając Konwencję o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (art. 3, 8), protokoły do tej konwencji oraz orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, Europejską konwencję o zapobieganiu torturom oraz nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu przyjętą w 1987 r. oraz sprawozdania Europejskiego Komitetu ds. Zapobiegania Torturom,

–  uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka (art. 3 i 5), Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych (art. 7) oraz Konwencję w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania,

–  uwzględniając Konwencję ONZ o prawach dziecka przyjętą w Nowym Jorku w dniu 20 listopada 1989 r.,

–  uwzględniając następujące uwagi ogólne Komitetu Praw Dziecka ONZ: nr 10 (2007) w sprawie praw dziecka w sferze wymiaru sprawiedliwości dla nieletnich, nr 13 (2011) w sprawie prawa dziecka do wolności od wszelkich form przemocy oraz nr 17 (2013) w sprawie prawa dziecka do wypoczynku, czasu wolnego, zabawy, zajęć rekreacyjnych, życia kulturalnego i sztuki (art. 31),

–  uwzględniając wzorcowe reguły minimalne ONZ dotyczące traktowania więźniów oraz deklaracje i zasady przyjęte przez Zgromadzenie Ogólne ONZ; uwzględniając wzorcowe reguły minimalne ONZ dotyczące wymiaru sprawiedliwości wobec nieletnich („reguły pekińskie”) przyjęte przez Zgromadzenie Ogólne; uwzględniając Wytyczne Komitetu Ministrów Rady Europy w sprawie wymiaru sprawiedliwości przyjaznego dzieciom; uwzględniając zalecenia Komitetu Ministrów Rady Europy dla państw członkowskich, w szczególności zalecenie nr (2006)2 w sprawie europejskich reguł więziennych, zalecenie nr (2006)13 w sprawie przetrzymywania w areszcie, warunków takiego przetrzymywania oraz zagwarantowania ochrony przed nadużyciami, zalecenie nr (2008)11 w sprawie europejskich zasad stosowanych wobec młodocianych przestępców, wobec których zastosowano sankcje lub środki, zalecenie nr (2010)1 w sprawie przyjętych przez Radę Europy zasad zwolnienia warunkowego, zalecenie nr (2017)3 w sprawie europejskich reguł dotyczących sankcji i środków o charakterze nieizolacyjnym, oraz uwzględniając zalecenia przyjęte przez Zgromadzenie Parlamentarne Rady Europy,

–  uwzględniając swoje rezolucje z dnia 18 stycznia 1996 r. w sprawie złych warunków panujących w zakładanych karnych Unii Europejskiej(1), z dnia 17 grudnia 1998 r. w sprawie warunków więziennych w Unii Europejskiej: ulepszeń i kar zastępczych(2), z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie wieloletniego programu na lata 2010–2014 dotyczącego przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości (program sztokholmski)(3) oraz z dnia 15 grudnia 2011 r. w sprawie warunków panujących w zakładach karnych w UE(4),

–  uwzględniając decyzję ramową Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi(5),

–  uwzględniając decyzję ramową Rady 2008/909/WSiSW z dnia 27 listopada 2008 r. o stosowaniu zasady wzajemnego uznawania do wyroków skazujących na karę pozbawienia wolności lub inny środek polegający na pozbawieniu wolności w celu wykonania tych wyroków w Unii Europejskiej(6) („transfer więźniów”),

–  uwzględniając decyzję ramową Rady 2008/947/WSiSW z dnia 27 listopada 2008 r. o stosowaniu zasady wzajemnego uznawania do wyroków i decyzji w sprawie zawieszenia lub warunkowego zwolnienia w celu nadzorowania przestrzegania warunków zawieszenia i obowiązków wynikających z kar alternatywnych(7) („zawieszenie i kary alternatywne”),

–  uwzględniając decyzję ramową Rady 2009/829/WSiSW z dnia 23 października 2009 r. w sprawie stosowania przez państwa członkowskie Unii Europejskiej zasady wzajemnego uznawania do decyzji w sprawie środków nadzoru stanowiących alternatywę dla tymczasowego aresztowania(8) („europejski nakaz nadzoru”),

–  uwzględniając dyrektywę (UE) 2016/800 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2016 r. w sprawie gwarancji procesowych dla dzieci będących podejrzanymi lub oskarżonymi w postępowaniu karnym(9),

–  uwzględniając sprawozdanie Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej pt. „Criminal detention and alternatives: fundamental rights aspects in EU cross-border transfers” [Zatrzymanie o charakterze karnym i alternatywy: aspekty praw podstawowych w unijnych transferach transgranicznych],

–  uwzględniając zieloną księgę Komisji Europejskiej z dnia 14 czerwca 2011 r. pt. „Zwiększenie wzajemnego zaufania w ramach europejskiej przestrzeni sądowej – Zielona księga w sprawie stosowania przepisów UE dotyczących wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych w obszarze pozbawienia wolności” (COM(2011)0327),

–  uwzględniając wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawach połączonych C–404/15 i C–659/15 PPU przeciwko Pálowi Aranyosiemu i Robertowi Căldăraru,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie zapobiegania radykalizacji oraz rekrutacji obywateli europejskich przez organizacje terrorystyczne(10) oraz podręcznik UNODC w sprawie postępowania wobec agresywnych więźniów ekstremistów oraz zapobiegania radykalizacji prowadzącej do aktów przemocy w więzieniach(11),

–  uwzględniając swoje oświadczenie pisemne nr 0006/2011 z dnia 14 lutego 2011 r. w sprawie naruszania podstawowych praw więźniów w Unii Europejskiej,

–  uwzględniając konwencje, zalecenia i rezolucje Rady Europy dotyczące różnych zagadnień penitencjarnych,

–  uwzględniając białą księgę Rady Europy z dnia 28 września 2016 r. w sprawie przeludnienia w zakładach karnych,

–  uwzględniając zalecenie CM/Rec(2012)12 Komitetu Ministrów Rady Europy dla państw członkowskich dotyczące obcokrajowców przebywających w więzieniu, przyjęte przez Komitet Ministrów w dniu 10 października 2012 r.,

–  uwzględniając zalecenie CM/Rec(2012)5 Komitetu Ministrów Rady Europy dla państw członkowskich w sprawie Europejskiego Kodeksu Etyki dla personelu więziennego, przyjęte przez Komitet Ministrów w dniu 12 kwietnia 2012 r.,

–  uwzględniając podręcznik Rady Europy dla służby więziennej i kuratorskiej dotyczący radykalizacji i brutalnego ekstremizmu,

–  uwzględniając badania Europejskiego Obserwatorium Więziennictwa (EPO) pt. „From national practices to European guidelines: interesting initiatives in prisons management” [Od praktyk krajowych do wytycznych europejskich: ciekawe inicjatywy w zarządzaniu więzieniami] z 2013 r. i „National monitoring bodies of prison conditions and the European standards” [Krajowe organy monitorowania warunków w więzieniach a normy europejskie] z 2015 r.,

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych oraz opinię Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia (A8-0251/2017),

A.  mając na uwadze, że w 2014 r. ponad pół miliona osób przebywało w zakładach karnych na terenie Unii Europejskiej, w tym osoby skazane, odbywające prawomocną karę, oraz osoby oskarżone o popełnienie przestępstwa i tymczasowo aresztowane;

B.  mając na uwadze, że odpowiedzialność za warunki panujące w zakładach karnych i za zarządzanie tymi zakładami spoczywa na państwach członkowskich, lecz UE ma również do odegrania istotną rolę w zakresie ochrony praw podstawowych osób pozbawionych wolności oraz w procesie tworzenia europejskiej przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości; mając na uwadze, że Unia Europejska powinna zachęcać do wymiany dobrych praktyk między państwami członkowskimi, które stoją w obliczu wspólnych problemów dotyczących bezpieczeństwa w Europie;

C.  mając na uwadze, że sytuacja w zakładach karnych oraz niekiedy niegodziwe i niehumanitarne warunki przetrzymywania panujące w niektórych państwach członkowskich są niezwykle niepokojące, jak wynika z różnych sprawozdań, np. Europejskiego Komitetu Rady Europy ds. Zapobiegania Torturom;

D.  mając na uwadze, że przeludnienie więzień stanowi w UE problem stale powracający – co przyznaje ponad jedna trzecia państw członkowskich oraz co pokazują różne sprawozdania, m.in. ostatnie wydanie corocznego sprawozdania Rady Europy ze statystykami penitencjarnymi (SPACE) opublikowane dnia 14 marca 2017 r.; mając na uwadze, że Europejski Trybunał Praw Człowieka uznał przeludnienie więzień za naruszenie art. 3 EKPC;

E.  mając na uwadze, że przeludnienie stanowi przeszkodę w ekstradycji lub przekazaniu osoby skazanej z powodu obaw co do złych warunków panujących w więzieniach w państwie przyjmującym; mając na uwadze, że sytuacja w niektórych państwach członkowskich stale się pogarsza, a w wielu ich więzieniach staje się wręcz niedopuszczalna;

F.  mając na uwadze, że przeludnienie więzień wpływa bardzo negatywnie na jakość panujących tam warunków przetrzymywania, może sprzyjać radykalizacji, negatywnie wpływa na warunki zdrowotne i dobrostan więźniów, jest przeszkodą w resocjalizacji i przyczynia się do powstawania niebezpiecznych, skomplikowanych i niezdrowych warunków pracy personelu więziennego;

G.  mając na uwadze, że w wyroku z dnia 6 października 2005 r. w sprawie Hirst przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Europejski Trybunał Praw Człowieka potwierdził, że powszechne i automatyczne odbieranie prawa głosu więźniom nie jest zgodne z zasadami demokracji; mając na uwadze, że w 2011 r. 58,7 % osób przebywających w zakładach karnych w Polsce i mających prawo głosu wzięło udział w wyborach parlamentarnych;

H.  mając na uwadze, że nie ma powiązania pomiędzy surowością kar a spadkiem liczby przestępstw;

I.  mając na uwadze, że pozbawienie wolności to sytuacja wyjątkowo trudna dla niektórych osób wymagających szczególnego traktowania, takich jak małoletni, osoby starsze, kobiety w ciąży i osoby cierpiące na poważne zaburzenia psychiczne lub fizyczne bądź niepełnosprawność; mając na uwadze, że osoby takie wymagają odpowiedniego i dostosowanego do nich podejścia;

J.  mając na uwadze, że zgodnie z art. 37 konwencji ONZ o prawach dziecka pozbawienie wolności dzieci „może być zastosowane jedynie jako środek ostateczny i na właściwy, możliwie najkrótszy czas” oraz że dzieci muszą być „odseparowane od osób dorosłych, chyba że dla dobra dziecka nie należy tego czynić”;

K.  mając na uwadze, że według danych Eurostatu ponad 20 % całkowitej liczby więźniów w 2014 r. stanowiły osoby aresztowane tymczasowo;

L.  mając na uwadze, że areszt tymczasowy należy stosować jedynie jako ostateczność, dzieci zaś nie powinny przebywać w zakładach, w których są narażone na negatywne wpływy, a także że należy zawsze brać pod uwagę potrzeby wynikające z ich wieku;

M.  mając na uwadze, że karę pozbawienia wolności, w tym areszt tymczasowy, należy stosować jedynie w prawnie uzasadnionych przypadkach, a w przypadku więźniów, którzy nie stwarzają poważnego zagrożenia dla społeczeństwa, powinny być stosowane kary alternatywne dla pozbawienia wolności – takie jak areszt domowy lub inne środki – gwarantujące im przebywanie w środowisku otwartym lub rodzinnym oraz lepszy dostęp do świadczeń socjalnych, opieki zdrowotnej i środków resocjalizacji;

N.  mając na uwadze, że młodociani przestępcy zasadniczo zawsze powinni mieć dostęp do alternatyw dla pozbawienia wolności bez względu na rodzaj popełnionego przestępstwa;

O.  mając na uwadze, że według danych Rady Europy za 2015 r. średnio 10,8 % osób pozbawionych wolności przebywających w europejskich zakładach karnych to cudzoziemcy – przy czym liczba ta w 2014 roku wynosiła 13,7 % – i że najczęściej osoby te są objęte aresztem tymczasowym z powodu przypisywanego im większego ryzyka ucieczki;

P.  mając na uwadze, że personel więzienny pełni ważną funkcję w społeczeństwie i powinien mieć zapewnione warunki zatrudnienia zgodne z kwalifikacjami i uwzględniające wymagający charakter tej pracy; mając na uwadze, że ze względu na trudny i wymagający uwagi charakter pracy personelu więziennego lepsze początkowe i ustawiczne szkolenie jego członków, większe przeznaczone na to środki finansowe, wymiana najlepszych praktyk, godziwe i bezpieczne warunki pracy oraz wzrost poziomu zatrudnienia są podstawowym warunkiem zapewnienia dobrych warunków w zakładach karnych; mając na uwadze, że ustawiczne szkolenie pomogłoby personelowi więziennemu w zmaganiach z nowymi i pojawiającymi się wyzwaniami, takimi jak radykalizacja w więzieniach;

Q.  mając na uwadze, że zmotywowany, zaangażowany i szanowany personel więzienny to podstawowy warunek zapewnienia humanitarnych warunków w zakładach karnych, a tym samym skuteczności działań na rzecz poprawy sposobu zarządzania zakładami karnymi, udanej resocjalizacji więźniów oraz ograniczenia ryzyka radykalizacji i ponownego popełnienia przestępstwa;

R.  mając na uwadze, że samookaleczanie i agresywne zachowania więźniów są często wywołane przeludnieniem i fatalnymi warunkami przetrzymywania; mając na uwadze, że dodatkowym czynnikiem jest niewłaściwe wyszkolenie lub wykwalifikowanie personelu; mając na uwadze, że napięta sytuacja w wielu więzieniach sprawia, iż warunki pracy personelu więziennego są szczególnie trudne, co w wielu przypadkach prowadzi do akcji protestacyjnych w państwach członkowskich;

S.  mając na uwadze, że skuteczna administracja penitencjarna wymaga odpowiednich zasobów finansowych i ludzkich, aby mogła realizować misję związaną z bezpieczeństwem i resocjalizacją;

T.  mając na uwadze, że zakaz stosowania tortur lub innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania to powszechna norma, mająca zastosowanie do dorosłych i dzieci, a wszelkie naruszenia praw podstawowych osób zatrzymanych, które nie wynikają z ograniczeń niezbędnych dla pozbawienia wolności, stanowią naruszenie godności ludzkiej;

U.  mając na uwadze, że liczba samobójstw w zakładach karnych UE jest szczególnie zatrważająca;

V.  mając na uwadze, że radykalizacja w wielu unijnych zakładach karnych to zjawisko bardzo niepokojące i wymagające szczególnej uwagi, a także przeciwdziałania mu stosownymi środkami, przy pełnym poszanowaniu praw człowieka i międzynarodowych zobowiązań; mając na uwadze, że czynniki powodujące natężenie tego zjawiska mogą obejmować nieludzkie warunki przetrzymywania i przeludnienie, co może zwiększać wpływ osób prowadzących nabór do brutalnych i ekstremistycznych organizacji;

W.  mając na uwadze, że Unia udostępnia środki na rzecz walki z radykalizacją w więzieniach w ramach Europejskiej agendy bezpieczeństwa; mając na uwadze, że ze względu na kontekst bezpieczeństwa w Europie każde państwo członkowskie powinno niezwłocznie podjąć kroki na rzecz zapobiegania radykalizacji w więzieniach; mając na uwadze, że podstawowe znaczenie ma wymiana dobrych praktyk na szczeblu europejskim;

X.  mając na uwadze, że niektóre współczesne systemy penitencjarne i zakłady karne, a także liczne budynki wykorzystywane obecnie jako więzienia w wielu państwach europejskich pochodzą z XIX w.; mając na uwadze, że niektóre z tych budynków nie nadają się do użytkowania w XXI w. ze względu na panujące w nich bardzo złe warunki, które stanowią naruszenie podstawowych praw człowieka;

Y.  mając na uwadze, że zgodnie z badaniami rozwój demokracji przedstawicielskiej i konstruktywnego dialogu w więzieniach jest korzystny dla więźniów, personelu więziennego i szerszych kręgów społeczeństwa oraz pomaga poprawić relacje między personelem więziennym a więźniami;

1.  jest zatrwożony warunkami panującymi w więzieniach w niektórych państwach członkowskich oraz stanem wielu europejskich zakładów karnych; apeluje do państw członkowskich o poszanowanie zasad dotyczących przetrzymywania więźniów, wynikających z instrumentów prawa międzynarodowego i norm Rady Europy; przypomina, że pozbawienie wolności nie oznacza pozbawienia godności; zachęca państwa członkowskie do przyjęcia niezależnego mechanizmu nadzoru penitencjarnego przewidzianego w Protokole fakultatywnym do Konwencji w sprawie zakazu stosowania tortur (OPCAT);

2.  wzywa państwa członkowskie do wzmocnienia systemów sądownictwa i inwestowania w szkolenia sędziów;

3.  potwierdza, że warunki panujące w więzieniach mają kluczowe znaczenie, jeżeli chodzi o wdrożenie zasady wzajemnego uznawania orzeczeń sądowych w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości Unii Europejskiej, co orzekł Trybunał Sprawiedliwości w sprawach Aranyosiego i Căldăraru; przypomina o zasadniczym znaczeniu zasady wzajemnego uznawania orzeczeń sądowych zawartej w Traktacie o Unii Europejskiej;

4.  ubolewa nad tym, że przeludnienie jest powszechne w europejskich zakładach karnych; wyraża duże zaniepokojenie nowymi rekordami przeludnienia odnotowanymi w niektórych państwach członkowskich; podkreśla, że zgodnie z najnowszymi rocznymi statystykami penitencjarnymi Rady Europy z dnia 14 marca 2017 r. liczba więźniów nadal przekracza liczbę dostępnych miejsc w jednej trzeciej europejskich zakładów karnych; wzywa państwa członkowskie do przestrzegania zaleceń białej księgi Rady Europy z dnia 28 września 2016 r. w sprawie przeludnienia więzień oraz zalecenia R(99) 22 Komitetu Ministrów Rady Europy z dnia 30 września 1999 r. dotyczącego przeludnienia więzień i wzrostu populacji więziennej;

5.  przypomina, że poszczególne państwa członkowskie obliczają liczbę miejsc w zakładach karnych oraz w konsekwencji wskaźnik przeludnienia zgodnie z radykalnie różniącymi się między państwami członkowskimi parametrami przestrzennymi, co utrudnia – czy wręcz uniemożliwia – porównanie na szczeblu Unii;

6.  ubolewa ponadto, że przeludnienie w wielu przypadkach ma dramatyczne konsekwencje dla bezpieczeństwa personelu więziennego i więźniów, wpływając na warunki życia i zdrowie, proponowane zajęcia, opiekę zdrowotną i psychologiczną, a także resocjalizację i monitorowanie więźniów; zachęca państwa członkowskie do ustanowienia systemów i baz danych w celu bieżącego monitorowania warunków panujących w zakładach karnych oraz do zapewnienia racjonalnego rozmieszczenia swoich populacji więźniów;

7.  stwierdza, że zwiększenie pojemności zakładów karnych nie jest jedynym rozwiązaniem problemu przeludnienia; wzywa jednak państwa członkowskie, by przeznaczały adekwatne środki na restrukturyzację i modernizację zakładów karnych w celu uprzywilejowania małych zakładów przyjmujących ograniczoną liczbę więźniów, zapewnienia godnych warunków pozbawienia wolności, tworzenia stref wspólnych odpowiadających celom zajęć i socjalizacji, wspierania resocjalizacji i ponownej integracji w społeczeństwie, rozwijania możliwości edukacji i zapewnienia bezpieczniejszego środowiska zarówno dla więźniów, jak i dla personelu więziennego;

8.  uważa, że zasady przetrzymywania zmieniające się w zależności od więźniów i zagrożenia, jakie reprezentują, stanowi właściwą metodę zapobiegania ponownemu popełnianiu przestępstw i wspierania resocjalizacji; ponownie podkreśla, że środki resocjalizacyjne muszą być stosowane wewnątrz więzienia i że należy zacząć stosować je już w trakcie pozbawienia wolności; wzywa państwa członkowskie, by rozważyły rozmieszczanie populacji więźniów z uwzględnieniem rodzaju popełnionych przestępstw, tak aby zapobiec kontaktowi więźniów skazanych na krótkotrwałe pozbawienie wolności oraz osób skazanych za drobne przestępstwa z więźniami skazanymi na długotrwałe pozbawienie wolności;

9.  zachęca państwa członkowskie do zagwarantowania więźniom zrównoważonego programu zajęć oraz umożliwienia im spędzania tak dużej ilości czasu poza celą, jaka jest niezbędna do zapewnienia wystarczającego poziomu kontaktów międzyludzkich i społecznych oraz obniżenia poziomu frustracji i agresji; podkreśla, że zakwaterowanie więźniów, w szczególności pod względem warunków noclegowych, musi gwarantować poszanowanie ludzkiej godności i prywatności oraz spełniać wymogi zdrowotne i higieniczne, z odpowiednim uwzględnieniem warunków klimatycznych, a zwłaszcza powierzchni, przestrzeni, oświetlenia, unikania wysokich poziomów hałasu, ogrzewania i wentylacji; wzywa wszystkie państwa członkowskie do przyjęcia wspólnej definicji „minimalnej przestrzeni”, którą należy zapewnić każdemu więźniowi; przypomina, że Komisja wspomniała ostatnio o możliwości wykorzystania funduszy strukturalnych UE przez państwa członkowskie;

10.  zachęca państwa członkowskie, aby przewidziały zatrudnianie wolontariuszy w ramach wykonywania kar jako wsparcie dla personelu zawodowego, tak aby stworzyć odpowiednie powiązania sprzyjające resocjalizacji poszczególnych więźniów; uważa, że zadania należące do wolontariuszy powinny zdecydowanie różnić się od zadań personelu zawodowego i odpowiadać kompetencjom tych wolontariuszy;

11.  sugeruje państwom członkowskim, aby ustanowiły stanowisko inspektora zakładów pozbawienia wolności – już istniejące w niektórych państwach członkowskich – tak aby mieć do dyspozycji niezależną instancję oceniającą warunki przetrzymywania więźniów;

12.  wyraża zaniepokojenie rosnącą prywatyzacją systemów więziennych w UE i przypomina, że prywatyzacja systemów karnych często pozostawia bez odpowiedzi wiele pytań co do jej wpływu na warunki panujące w zakładach karnych i poszanowanie praw podstawowych; ubolewa, że przeprowadzono bardzo mało badań porównawczych, aby oszacować koszty i jakość zarządzania w więzieniach państwowych i prywatnych; przypomina, że podstawowe działania kierowania i administrowania sądami oraz monitorowania ich powinny pozostać w gestii państwa;

13.  przypomina, że areszt tymczasowy jest środkiem ostatecznym, stosowanym w przypadkach bezwzględnie koniecznych i przez jak najkrótszy czas, zgodnie z obowiązującym krajowym kodeksem postępowania karnego; ubolewa, że w wielu państwach członkowskich w praktyce regularnie stosuje się areszt tymczasowy, co w połączeniu ze złymi warunkami panującymi w więzieniach i innymi okolicznościami może stanowić naruszenie praw podstawowych więźniów; uważa, że eliminacja problemu naużywania aresztu tymczasowego wymaga innowacyjnych rozwiązań, w tym modernizacji kodeksów postępowania karnego i wzmocnienia sądownictwa;

14.  przypomina, że w Europejskich Regułach Więziennych przyjętych przez Komitet Ministrów Rady Europy podkreślono, że więźniowie powinni móc uczestniczyć w wyborach, referendach i innych aspektach życia publicznego, o ile ich prawa w tym zakresie nie są ograniczone prawem krajowym; przypomina, że dzięki udziałowi w wyborach więźniowie mogą stać się aktywnymi członkami społeczeństwa, co pomaga w ich resocjalizacji; wzywa państwa członkowskie, aby ułatwiły więźniom praktyczny dostęp do praw wyborczych, np. instalując kabiny do głosowania w więzieniach w dniu wyborów;

15.  żąda wdrożenia skutecznego, długoterminowego zarządzania systemami penitencjarnymi, aby ograniczyć liczbę więźniów przez częstsze stosowanie środków karnych o charakterze nieizolacyjnym – takich jak prace społeczne lub umieszczenie osoby skazanej pod nadzorem elektronicznym – i jak najrzadsze uciekanie się do aresztu tymczasowego;

16.  wzywa państwa członkowskie do uzupełnienia aspektu karnego elementami mającymi na celu rozwój umiejętności praktycznych i reedukację więźniów, tak aby zapewnić lepsze zarządzanie karą, skuteczną resocjalizację i ograniczenie popełniania dalszych wykroczeń; przypomina, że w porównaniu z innymi środkami alternatywnymi kara więzienia w przypadku krótkich kar prowadzi do częstszego popełniania dalszych wykroczeń;

17.  zachęca państwa członkowskie, by ustanowiły środki zarządzania odbywaniem kary, zwłaszcza jeżeli chodzi o kary najkrótsze, w szczególności przez stosowanie częściowego pozbawienia wolności, umożliwianie odbywania kary w czasie urlopu, tak aby więzień uniknął utraty zatrudnienia, prace społeczne lub przez częstsze stosowanie aresztu domowego i umieszczenie osoby skazanej pod nadzorem elektronicznym; uważa również, że odbywanie kary powinno być bardziej dostosowane do indywidualnych przypadków, co umożliwi lepsze jej wykonanie;

18.  uważa, że aby zapewnić skuteczność nowych, nieizolacyjnych środków, należy je wprowadzać w połączeniu z innymi środkami, takimi jak reformy systemów karnych, edukacyjnych i społecznych, mające na celu sprzyjanie resocjalizacji i utrzymywaniu kontaktu z zewnętrznym środowiskiem ekonomiczno-społecznym; w związku z tym jest przekonany, że organy administracji penitencjarnej powinny budować silne więzi ze społecznościami lokalnymi, sporządzając dokumenty wyjaśniające i dane statystyczne, aby przekonać opinię publiczną, iż środki nieizolacyjne są konieczne do ograniczenia ryzyka ponownego popełnienia przestępstwa oraz do zapewnienia długotrwałego bezpieczeństwa w naszym społeczeństwie; w związku z tym podkreśla dobre praktyki istniejące w państwach skandynawskich;

19.  wzywa Komisję do przeprowadzenia badania porównawczego, aby przeanalizować środki alternatywne stosowane przez państwa członkowskie oraz wspierać popularyzację najlepszych praktyk krajowych;

20.  wzywa wszystkie państwa członkowskie, aby wprowadziły wzmożone środki nadzoru więźniów po ich wyjściu na wolność, w przypadku gdy byli oni skazani za poważne przestępstwa; zaleca wprowadzenie środków nadzoru po wypuszczeniu na wolność obejmujących wezwanie na spotkanie prowadzone przez sędziego z udziałem urzędników zajmujących się zwolnieniem warunkowym i resocjalizacją, tak aby ocenić stopień reintegracji byłego więźnia w społeczeństwie i ryzyko popełniania dalszych przestępstw;

21.  podkreśla, że w decyzji ramowej „zawieszenie i kary alternatywne” przewidziano mechanizmy wzajemnego uznawania mające zastosowanie do środków wykorzystywanych przez państwa członkowskie, takich jak ograniczenia w przemieszczaniu się, prace społeczne, ograniczenia w komunikowaniu się i wydalenia, oraz że w decyzji ramowej dotyczącej europejskiego nakazu nadzoru przewidziano podobne rozwiązania, jeżeli chodzi o tymczasowe aresztowanie;

22.  wzywa państwa członkowskie do stosowania się do zaleceń szczegółowych dotyczących zapewniania w zakładach karnych warunków dla osób wymagających szczególnego traktowania; ubolewa, że czasem osoby cierpiące na choroby psychiczne zostają pozbawione wolności i przebywają w zakładach karnych wyłącznie z powodu braku przystosowanych do ich potrzeb placówek poza tymi zakładami i przypomina, że według Europejskiego Trybunału Praw Człowieka niewłaściwe traktowanie osób cierpiących na choroby psychiczne może być równoznaczne z naruszeniem art. 3 EKPC oraz art. 2 EKPC (prawo do życia) w przypadku więźniów o skłonnościach samobójczych;

23.  ubolewa, że trudna sytuacja więźniów w podeszłym wieku i więźniów niepełnosprawnych nie jest w pełni brana pod uwagę w niektórych państwach członkowskich; wzywa państwa członkowskie do dopilnowania, aby więźniowie w podeszłym wieku dotknięci niepełnosprawnością byli wypuszczani na wolność, a więźniowie niepełnosprawni mieli dostęp do niezbędnej infrastruktury;

24.  wzywa państwa członkowskie, aby przeciwdziałały wszelkim formom dyskryminacji wobec więźniów ze względu na orientację seksualną lub tożsamość płciową oraz aby gwarantowały więźniom prawo do seksualności;

25.  podkreśla, że więźniarki mają szczególne potrzeby i muszą mieć dostęp do odpowiednich usług medycznych i badań lekarskich oraz do stosownych środków sanitarnych; wzywa państwa członkowskie, by przestrzegały obowiązujących zaleceń dotyczących traktowania kobiet przebywających w więzieniach i unikały wszelkich przejawów dyskryminacji ze względu na płeć;

26.  uważa, że należy poświęcić szczególną uwagę potrzebom kobiet przebywających w więzieniach w okresie ciąży, ale również po urodzeniu dzieci, poprzez zapewnienie odpowiednich pomieszczeń do karmienia piersią, a także wykwalifikowanej i profesjonalnej opieki pielęgniarskiej; uważa, że należy rozważyć alternatywne modele w celu uwzględnienia dobrostanu dzieci w więzieniach; uważa, że automatyczne oddzielenie matki od dziecka powoduje poważne zaburzenia emocjonalne u dziecka i może być odebrane jako dodatkowa kara dla matki i dziecka;

27.  jest zaniepokojony dużą liczbą samobójstw w więzieniach; wzywa każde państwo członkowskie, by stworzyło krajowy plan działania w celu zapobiegania samobójstwom osób uwięzionych;

28.  zachęca państwa członkowskie, aby zapewniały więźniom utrzymywanie regularnych kontaktów z rodzinami i przyjaciółmi, pozwalając im na odbywanie kary w zakładach znajdujących się blisko ich miejsca zamieszkania, wspierając dostęp do wizyt, rozmów telefonicznych i środków komunikacji elektronicznej, z zastrzeżeniem pozwolenia od sędziego i monitorowania przez administrację więzienną, w celu utrzymania więzów rodzinnych; przypomina, że pojęcie rodziny należy rozumieć szeroko, aby objęło ono związki o charakterze nieformalnym; uważa, że niezbędne jest zapewnienie odpowiednich warunków do utrzymania tych więzów;

29.  potępia stosowane w niektórych państwach rozproszenie geograficzne więźniów, ponieważ jest to dodatkowa kara dla ich rodzin; wzywa do wprowadzenia środków umożliwiających przenoszenie więźniów odbywających karę daleko od miejsca zamieszkania do zakładów karnych położonych bliżej ich miejsca zamieszkania, chyba że organ sądowy postanowi inaczej z prawnie uzasadnionych powodów; przypomina, że według Europejskiego Trybunału Praw Człowieka przetrzymywanie osoby w więzieniu znajdującym się w odległości od miejsca zamieszkania utrudniającej lub uniemożliwiającej rodzinie odwiedziny w więzieniu może stanowić naruszenie art. 8 EKPC (prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego);

30.  potwierdza znaczenie zagwarantowania, żeby dzieci w zakładach karnych traktowano z poszanowaniem ich dobra, w szczególności by były odseparowane od dorosłych przez cały czas, w tym w trakcie transportu więźniów, i miały prawo pozostawania w kontakcie ze swoimi rodzinami, chyba że sąd postanowi inaczej; ubolewa nad tym, że w niektórych państwach członkowskich młodociani przestępcy są przetrzymywani w zakładach karnych wspólnie z dorosłymi, co naraża ich na niewłaściwe traktowanie i przemoc oraz pozbawia szczególnej opieki, jakiej potrzebuje ta szczególnie narażona na zagrożenia grupa; przypomina, że dyrektywa (UE) 2016/800 w sprawie gwarancji procesowych dla dzieci zaleca stosowanie w ich przypadku środków alternatywnych; wzywa państwa członkowskie do tworzenia ośrodków wychowawczych dla młodzieży;

31.  zaznacza, że dzieci w zakładach karnych muszą otrzymywać opiekę, ochronę i wszelką konieczną pomoc indywidualną – społeczną, edukacyjną, zawodową, psychologiczną, medyczną i fizyczną – potrzebną ze względu na wiek, płeć i osobowość; zachęca państwa członkowskie, aby w przypadku dzieci sprawiających największe trudności zamiast uciekać się do kary więzienia, wybierały raczej zamknięte ośrodki edukacyjne z opieką psychologa dziecięcego; wzywa państwa członkowskie do objęcia dzieci przebywających w zakładach karnych szczególną opieką i ochroną;

32.  wzywa państwa członkowskie, aby umożliwiły młodocianym przebywającym w więzieniach dostęp do stosownych placówek edukacyjnych; zwraca uwagę, że dzieci przebywające w zakładach karnych muszą mieć dostęp do programów przygotowujących do przyszłego powrotu do społeczności, z pełnym uwzględnieniem ich potrzeb emocjonalnych i fizycznych, relacji rodzinnych, możliwości w zakresie miejsca zamieszkania, nauki szkolnej i zatrudnienia oraz statusu społeczno-ekonomicznego;

33.  zachęca Komisję do powołania specjalnych grup roboczych składających się z przedstawicieli ministerstw sprawiedliwości i organów krajowych państw członkowskich oraz organizacji pozarządowych działających w tej dziedzinie, aby ułatwić wymianę najlepszych praktyk;

34.  zwraca uwagę, że dzieci w zakładach karnych powinny utrzymywać regularne i istotne kontakty z rodzicami, z rodziną i z przyjaciółmi za pośrednictwem wizyt i korespondencji, chyba że interes wymiaru sprawiedliwości lub dobro dziecka wymagają ograniczeń w tym zakresie; przypomina, że ograniczanie tego prawa nigdy nie powinno być stosowane jako kara;

35.  wzywa się Komisję, by wspierała strategie przezwyciężania dyskryminacji, z jaką mogą się spotykać dzieci, których rodzice przebywają w więzieniu, z myślą o lepszej integracji społecznej oraz o tworzeniu integracyjnego i sprawiedliwego społeczeństwa;

36.  uznaje prawo dzieci do utrzymania bezpośredniego kontaktu z rodzicem przebywającym w więzieniu i przypomina jednocześnie o prawach przysługujących więźniowi jako rodzicowi; uważa w związku z tym, że więzienia powinny być wyposażone w odpowiednie pomieszczenia dla dzieci, w których przebywają one pod opieką odpowiednio wyszkolonych pracowników więzienia, pracowników socjalnych i wolontariuszy z organizacji pozarządowych, którzy mogą towarzyszyć dzieciom i rodzinom podczas odwiedzin w więzieniu;

37.  wzywa Komisję, by rozważyła możliwość opracowania protokołu ustaleń na szczeblu UE w celu zapewnienia ochrony więzi z rodzicami przebywającymi w więzieniu i umożliwienia rodzicom udziału w wydarzeniach ważnych dla wychowania dzieci, by w ten sposób chronić dobro samych dzieci;

38.  podkreśla, że więźniowie przebywający w zakładach karnych w innych państwach członkowskich, niż państwo członkowskie, w którym mieszkają, mają utrudnione kontakty z rodziną;

39.  wzywa państwa członkowskie do przestrzegania obowiązujących zaleceń dotyczących traktowania obcokrajowców przebywających w więzieniach, opartych na prawie chroniącym ich przed dyskryminacją, a w szczególności do wspierania działalności mediatorów kulturowych;

40.  zachęca państwa członkowskie, aby traktowały odosobnienie jedynie jako środek ostateczny i tylko w przypadku, gdy więzień stanowi zagrożenie dla innych więźniów lub dla siebie samego, a także aby wprowadzały wszelkie możliwe mechanizmy zapobiegania nadużyciom; apeluje do państw członkowskich o zaprzestanie stosowania odosobnienia wobec nieletnich;

41.  wzywa państwa członkowskie do skuteczniejszej walki ze zjawiskiem handlu nielegalnymi substancjami i środkami odurzającymi w więzieniach;

42.  przypomina o zasadzie powszechności prawa do opieki zdrowotnej i wzywa państwa członkowskie do zapewnienia w więzieniach dostępu do odpowiednich usług zdrowotnych i właściwych placówek medycznych oraz do zagwarantowania więźniom dostępu do opieki zdrowotnej – jeśli jej potrzebują – dzięki zatrudnieniu w każdym więzieniu wystarczającej liczby przedstawicieli zawodów medycznych; wyraża zaniepokojenie z powodu trudności, jakie napotykają w różnych państwach członkowskich więźniowie chcący odbyć wizytę u lekarza lub uzyskać wsparcie psychologiczne;

43.  wzywa państwa członkowskie do zapewnienia niezbędnego specjalistycznego leczenia więźniom cierpiącym na poważne lub przewlekłe schorzenia, w tym choroby nowotworowe;

44.  wzywa te państwa członkowskie, które jeszcze nie stosują takich praktyk, aby rozważyły zmianę kary poważnie chorych więźniów ze względów humanitarnych, z zastrzeżeniem uzyskania pozwolenia sądowego i uwzględnieniem stopnia zagrożenia, jakie stwarza dany więzień, a także opinii komisji ekspertów;

45.  wzywa państwa członkowskie, by walczyły z rosnącym zjawiskiem radykalizacji w więzieniach, chroniąc jednocześnie wolność wyznania i unikając dyskryminacji ze względu na wyznawanie konkretnej religii; podkreśla, że każdy program przeznaczony dla konkretnej grupy więźniów, np. więźniów „zradykalizowanych”, musi zapewniać poszanowanie takich samych praw człowieka i zobowiązań międzynarodowych, jakie mają zastosowanie do wszystkich innych więźniów; zaleca, aby administracja więzienna informowała właściwe organy o radykalizacji poszczególnych osób;

46.  podkreśla, że nieludzkie warunki w więzieniach, niewłaściwe traktowanie oraz przeludnienie zakładów karnych mogą stanowić czynniki zwiększające ryzyko radykalizacji;

47.  uważa, że radykalizację można skutecznie zwalczać dzięki m.in. wykrywaniu wczesnych oznak tego zjawiska (np. szkoląc personel i ulepszając więzienny wywiad), ulepszeniu mechanizmów postępowania z ekstremistycznymi zachowaniami, rozwijaniu środków edukacyjnych oraz wspieraniu dialogu i komunikacji między religiami; uważa, że lepszy mentoring, wzmożona opieka psychologiczna i możliwość kontaktu z osobami, które porzuciły radykalizm, mają zasadnicze znaczenie w walce z radykalizacją; przypomina, że osoby młode są szczególnie podatne na propagandę organizacji terrorystycznych; zachęca państwa członkowskie do opracowania programów deradykalizacji;

48.  jest zdania, że działania monitorujące państw członkowskich powinny obejmować powiadamianie organów sądowych lub krajowych organów odpowiedzialnych za walkę z terroryzmem o najbardziej niebezpiecznych zradykalizowanych więźniach;

49.  zachęca państwa członkowskie do wymiany dobrych praktyk w celu zapobiegania radykalizacji i zwalczania jej w więzieniach i ośrodkach zatrzymań dla nieletnich; przypomina, że w ramach Europejskiej agendy bezpieczeństwa Unia Europejska udostępniła środki finansowe na rzecz szkolenia personelu więziennego z myślą o walce z radykalizacją w więzieniach; wzywa państwa członkowskie do pełnego wykorzystywania centrum doskonałości unijnej sieci upowszechniania wiedzy o radykalizacji postaw (RAN), a zwłaszcza do dalszej wymiany specjalistycznej wiedzy za pośrednictwem działającej w jej ramach grupy roboczej ds. więzień i nadzoru kuratorskiego;

50.  podkreśla, że zróżnicowane zasady przetrzymywania dla więźniów uważanych za zradykalizowanych lub zrekrutowanych przez organizacje terrorystyczne to jeden z możliwych środków zapanowania nad radykalizacją w więzieniach; ostrzega jednakże, aby tego rodzaju środki nakładać jedynie indywidualnie i opierać je na decyzji sądu, a także poddawać kontroli przez właściwe organy sądowe;

51.  podkreśla, że personel więzienny wykonuje bardzo wymagającą pracę w imieniu społeczeństwa, w związku z czym powinien być odpowiednio wynagradzany i mieć godziwe warunki pracy, które powinny obejmować bezpłatną pomoc psychologiczną i specjalne infolinie udzielające wsparcia pracownikom doświadczającym problemów mogących wpływać na ich pracę;

52.  przypomina, że społeczne uznanie dla personelu więziennego oraz systematyczne szkolenie go mają kluczowe znaczenie dla zapewnienia dobrych warunków przetrzymywania w więzieniach; zachęca państwa członkowskie do dzielenia się informacjami, wymiany i stosowania dobrych praktyk, a także do przyjęcia kodeksu etycznego postępowania obowiązującego personel więzienny; w tym celu apeluje o zwołanie zgromadzenia ogólnego przedstawicieli administracji penitencjarnej, w którym powinni uczestniczyć przedstawiciele personelu więziennego;

53.  przypomina o fundamentalnej roli dialogu społecznego z personelem więziennym oraz o konieczności zaangażowania personelu więziennego dzięki informowaniu i przeprowadzaniu konsultacji, zwłaszcza przy opracowywaniu nowych koncepcji kary pozbawienia wolności mających na celu udoskonalenie systemów penitencjarnych i poprawę warunków panujących w zakładach karnych, w tym w celu zwalczania zagrożeń związanych z radykalizacją;

54.  wzywa państwa członkowskie do zapewnienia regularnego dialogu między więźniami a personelem więziennym, ponieważ dobre relacje między nimi stanowią zasadniczy element dynamicznego bezpieczeństwa przy łagodzeniu potencjalnych incydentów lub przywracaniu porządku przez proces dialogu;

55.  wzywa państwa członkowskie, aby zachęcały organy zarządzające zakładami karnymi do zaangażowania w rozwój rad więziennych we wszystkich placówkach;

56.  wzywa Komisję do uruchomienia europejskiego forum ds. warunków w więzieniach, aby zachęcać do wymiany najlepszych praktyk między ekspertami a praktykami ze wszystkich państw członkowskich;

57.  wzywa Komisję i instytucje UE do podjęcia niezbędnych działań w ich obszarach kompetencji w celu zagwarantowania poszanowania i ochrony praw podstawowych więźniów, a zwłaszcza osób wymagających szczególnego traktowania, dzieci, osób chorych psychicznie, niepełnosprawnych i kobiet, włącznie z przyjęciem wspólnych reguł i norm europejskich dotyczących warunków pozbawienia wolności we wszystkich państwach członkowskich;

58.  wzywa Komisję do monitorowania i zebrania informacji i statystyk – przy poszanowaniu zasady pomocniczości – na temat warunków przetrzymywania we wszystkich państwach członkowskich oraz na temat wszelkich przypadków naruszania podstawowych praw więźniów; wzywa państwa członkowskie, aby umożliwiły posłom do Parlamentu Europejskiego nieograniczony wstęp do zakładów karnych i ośrodków detencyjnych;

59.  wzywa państwa członkowskie do ustanowienia europejskiej karty więziennej, zgodnie z zaleceniem Rady Europy 1656/2004 z dnia 27 kwietnia 2004 r.;

60.  wzywa państwa członkowskie do wspierania polityki mającej na celu resocjalizację więźniów w społeczeństwie, zwłaszcza polityki służącej eliminacji barier strukturalnych utrudniających resocjalizację byłych więźniów w społeczeństwie, oraz do wprowadzenia polityki monitorowania i dostosowania kar; przypomina, że więźniowie rzadziej popełniają dalsze wykroczenia, gdy stopniowo przechodzą z życia więziennego do życia na wolności;

61.  uważa, że naprawczy i ochronny charakter systemów penitencjarnych automatycznie pociąga za sobą większe poszanowanie indywidualnej godności ludzkiej, ponieważ ma na celu ochronę społeczeństwa i resocjalizację dzięki ułatwianiu osiągnięcia reedukacyjnych celów kary, doprowadzeniu do resocjalizacji więźniów i zmniejszeniu ryzyka ponownego popełnienia przez nich przestępstwa; ubolewa nad tym, że praktyki mediacji i praktyki naprawcze stanowiące alternatywę dla postępowań dyscyplinarnych niemal nie występują w większości państw członkowskich; zachęca państwa członkowskie, aby nadały pierwszeństwo strategiom politycznym i przepisom prawa mającym na celu sprawiedliwość naprawczą i mediacyjną, w której wykorzystuje się raczej narzędzia społeczne, gospodarcze i kulturalne niż czysto karne;

62.  podkreśla znaczenie zapewnienia więźniom dostępu do edukacji i zdobywania kwalifikacji zawodowych; zachęca państwa członkowskie, aby oferowały wszystkim więźniom interesujące zajęcia, takie jak szkolenia czy możliwość podjęcia pracy zgodnie z normami międzynarodowymi, w celu ich resocjalizacji i zapewnienia im narzędzi umożliwiających życie bez przestępczości po odbyciu kary; zachęca państwa członkowskie do dopilnowania, aby więzień pracował, przygotowywał dyplom lub odbył szkolenie w trakcie pozbawienia wolności, co pozwoli na lepsze zarządzanie karą i przygotuje ich resocjalizację; uważa, że niezbędne jest, aby osoby nieletnie miały dostęp do szkolnictwa i do kształcenia zawodowego;

63.  zachęca państwa członkowskie do wypracowania narzędzi wspomagających powrót więźniów do życia zawodowego, służących rozpoznaniu możliwości zatrudnienia zgodnie z lokalnymi potrzebami, do organizowania i nadzorowania kształcenia i pracy w sposób jak najlepiej dostosowany do indywidualnych potrzeb oraz do prowadzenia ciągłego dialogu z przedstawicielami pracodawców; nakłania państwa członkowskie do ustanowienia systemu szkoleń mającego na celu zachęcanie pracodawców i prywatnych przedsiębiorstw do organizowania szkoleń zawodowych dla więźniów z zamiarem zatrudnienia ich po odbyciu kary; zachęca państwa członkowskie do stworzenia zachęt – w tym finansowych i podatkowych – dla przedsiębiorców chcących zatrudnić więźniów lub do zachęcania byłych więźniów do podejmowania działalności gospodarczej; zachęca również państwa członkowskie do ustanowienia punktów kontaktowych dla byłych więźniów, oferujących informacje i wsparcie w poszukiwaniu pracy, a także obowiązkowe i ściśle nadzorowane nauczanie na odległość;

64.  przypomina, że Europejski Fundusz Społeczny stanowi instrument finansowy UE mający na celu poprawę perspektyw zatrudnienia dla milionów Europejczyków, zwłaszcza tych, którzy mają trudności w znalezieniu pracy, w tym więźniów i byłych przestępców; z zadowoleniem przyjmuje ustanowienie projektów pomagających więźniom w resocjalizacji i integracji na rynku pracy po odbyciu kary;

65.  podkreśla, że praca wykonywana przez więźnia nie powinna być traktowana jako kara, a wszelkie nadużycia w tym zakresie należy zwalczać; podkreśla, że oferty pracy kierowane do więźniów powinny być zgodne z aktualnymi normami i technikami pracy oraz zorganizowane tak, aby funkcjonowały zgodnie z nowoczesnymi systemami zarządzania i procesami produkcji; apeluje do państw członkowskich, by praca w więzieniu była lepiej płatna niż obecnie; wzywa Komisję do przeprowadzenia badania porównawczego dotyczącego wynagrodzeń więźniów w państwach członkowskich, aby wskazać sprawiedliwe i zrównoważone poziomy wynagrodzenia, które umożliwiłyby pracę każdemu więźniowi;

66.  zachęca państwa członkowskie do wymiany najlepszych praktyk w dziedzinach programów edukacji, rehabilitacji i resocjalizacji, zwłaszcza w celu lepszej resocjalizacji po opuszczeniu więzienia i pomocy w zapobieganiu przypadkom dalszej radykalizacji;

67.  wzywa instytucje unijne do udzielania jak najdalej idącego technicznego i ekonomicznego wsparcia w zakresie poprawy systemów penitencjarnych i warunków panujących w więzieniach, zwłaszcza w państwach członkowskich, które doświadczają poważnych trudności finansowych;

68.  wzywa Komisję do publikowania co pięć lat od dnia przyjęcia niniejszej rezolucji szczegółowych sprawozdań na temat sytuacji w europejskich więzieniach, obejmujących dogłębną analizę jakości kształcenia i szkoleń dla więźniów oraz oceny wyników (łącznie z danymi dotyczącymi recydywistów) stosowania środków alternatywnych wobec pozbawienia wolności;

69.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji i rządom oraz parlamentom państw członkowskich, a także Radzie Europy, Zgromadzeniu Parlamentarnemu Rady Europy, komisarzowi Rady Europy ds. praw człowieka i Europejskiemu Komitetowi ds. Zapobiegania Torturom.

(1) Dz.U. C 32 z 5.2.1996, s. 102.
(2) Dz.U. C 98 z 9.4.1999, s. 299.
(3) Dz.U. C 285 E z 21.10.2010, s. 12.
(4) Dz.U. C 168 E z 14.6.2013, s. 82.
(5) Dz.U. L 190 z 18.7.2002, s. 1.
(6) Dz.U. L 327 z 5.12.2008, s. 27.
(7) Dz.U. L 337 z 16.12.2008, s. 102.
(8) Dz.U. L 294 z 11.11.2009, s. 20.
(9) Dz.U. L 132 z 21.5.2016, s. 1.
(10) Teksty przyjęte, P8_TA(2015)0410.
(11) www.unodc.org/documents/brussels/News/2016.10_Handbook_on_VEPs.pdf

Zastrzeżenia prawne - Polityka ochrony prywatności