Indeks 
Teksty przyjęte
Czwartek, 30 listopada 2017 r. - Bruksela
Uruchomienie marginesu na nieprzewidziane wydatki w 2017 r.
 Projekt budżetu korygującego nr 6 do budżetu ogólnego na 2017 r.: Zmniejszenie środków na płatności i środków na zobowiązania zgodnie ze zaktualizowanymi prognozami dotyczącymi wydatków i aktualizacją dochodów (zasoby własne i grzywny)
 Uruchomienie Funduszu Solidarności Unii Europejskiej do celów płatności zaliczkowych w ramach budżetu ogólnego Unii na rok 2018
 Uruchomienie instrumentu elastyczności na sfinansowanie natychmiastowych środków budżetowych służących stawieniu czoła obecnym wyzwaniom związanym z migracją, napływem uchodźców i zagrożeniami dla bezpieczeństwa
 Uruchomienie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji w następstwie wniosku Grecji nr EGF/2017/003 GR/Attica retail
 Uruchomienie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji w następstwie wniosku złożonego przez Finlandię EGF/2017/005 FI/Retail
 Procedura budżetowa na rok 2018
 Wniosek o uchylenie immunitetu Any Gomes
 Zmiany w zakresie zasobów na rzecz spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej, inwestycji na rzecz wzrostu i zatrudnienia oraz celu „Europejska współpraca terytorialna” ***I
 Umowa o współpracy naukowo-technicznej między Unią Europejską a Arabską Republiką Egiptu, określająca warunki uczestnictwa Arabskiej Republiki Egiptu w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA) ***
 Umowa o współpracy naukowo-technicznej między Unią Europejską a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną, określająca warunki uczestnictwa Algierskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA) ***
 Umowa o współpracy naukowo-technicznej między Unią Europejską a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim, określająca warunki uczestnictwa Jordańskiego Królestwa Haszymidzkiego w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA) ***
 Przystąpienie Chile, Islandii i Bahamów do Konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę *
 Przystąpienie Panamy, Urugwaju, Kolumbii i Salwadoru do Konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę *
 Przystąpienie San Marino do Konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę *
 Przystąpienie Gruzji i Republiki Południowej Afryki do Konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę *
 Okres przejściowy w celu złagodzenia wpływu wprowadzenia MSSF 9 ***I
 Instrument na rzecz przyczyniania się do Stabilności i Pokoju ***I
 Stopień uprzywilejowania niezabezpieczonych instrumentów dłużnych w hierarchii roszczeń w postępowaniu upadłościowym ***I
 Zobowiązania wynikające z podatku od wartości dodanej od świadczenia usług i sprzedaży towarów na odległość *
 Współpraca administracyjna oraz zwalczanie oszustw w dziedzinie podatku od wartości dodanej *
 Sytuacja w Jemenie
 Wdrażanie europejskiej strategii w sprawie niepełnosprawności

Uruchomienie marginesu na nieprzewidziane wydatki w 2017 r.
PDF 404kWORD 49k
Rezolucja
Załącznik
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 30 listopada 2017 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/344 z dnia 14 grudnia 2016 r. w sprawie uruchomienia marginesu na nieprzewidziane wydatki w 2017 r. (COM(2017)0900 – C8-0408/2017 – 2017/2265(BUD))
P8_TA(2017)0452A8-0372/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedłożony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2017)0900 – C8-0408/2017),

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020(1), w szczególności jego art. 13,

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami(2), w szczególności jego pkt 14,

–  uwzględniając wspólny tekst zatwierdzony przez komitet pojednawczy w dniu 18 listopada 2017 r. (A8-0359/2017) w kontekście postępowania pojednawczego w sprawie projektu budżetu ogólnego na rok 2018;

–  uwzględniając decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/344 z dnia 14 grudnia 2016 r. w sprawie uruchomienia marginesu na nieprzewidziane wydatki w 2017 r.(3),

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej (A8-0372/2017),

A.  mając na uwadze, że w 2017 r. Parlament Europejski i Rada uruchomiły margines na nieprzewidziane wydatki na kwotę 1 906,1 mln EUR powyżej pułapów zobowiązań w dziale 3 („Bezpieczeństwo i obywatelstwo”) i 4 („Globalny wymiar Europy”);

B.  mając na uwadze, że w ramach tej kwoty Parlament Europejski i Rada zdecydowały o kompensacji kwoty 575,0 mln EUR nieprzydzielonym marginesem w dziale 2 („Trwały wzrost gospodarczy – zasoby naturalne”) w 2017 r., natomiast kwot 507,3, 570,0 i 253,9 mln EUR nieprzydzielonymi marginesami w dziale 5 („Administracja”) odpowiednio w roku 2017, 2018 i 2019;

C.  mając na uwadze, że komitet pojednawczy, który zebrał się w celu przyjęcia budżetu na rok 2018, zgodził się następnie dostosować wspomniane wyżej kwoty kompensacji w marginesie na nieprzewidziane wydatki, aby obniżyć o 252,0 mln EUR kwotę kompensacji w dziale 5 w 2018 r. i wprowadzić odpowiednią kwotę kompensacji w tymże dziale w 2020 r.;

1.  przyjmuje do wiadomości wniosek Komisji jako element porozumienia w sprawie budżetu na 2018 r. mający na celu dokonanie przeglądu kompensacji w marginesie na nieprzewidziane wydatki, uruchomionym w 2017 r., aby podnieść ogólny margines na zobowiązania dostępny w 2018 r.; ubolewa, że niektóre państwa członkowskie nadmiernie koncentrują się na dostępnych marginesach poniżej pułapów wieloletnich ram finansowych, zapominając często o elastyczności, jaką umożliwiają instrumenty szczególne;

2.  podkreśla, że nawet bez przeglądu kwot kompensacji ogólny margines na zobowiązania w budżecie uzgodnionym na 2018 r. opiewałby na kwotę 1 348,3 mln EUR, podczas gdy ponad 900 mln EUR wciąż jest dostępnych w ramach instrumentu elastyczności oraz łącznego marginesu na zobowiązania; zwraca uwagę, że w ciągu roku 2018 dalsze 1,2 mld EUR powinno stać się dostępne w ramach łącznego marginesu na zobowiązania i instrumentu elastyczności;

3.  odnotowuje, że dzięki przeglądowi kompensacji, choć nie jest on niezbędny, uwalnia się dodatkowy margines w wysokości 252 mln EUR w roku 2018, a nie w roku 2020, co umożliwia dodatkową elastyczność na wcześniejszym etapie bieżących wieloletnich ram finansowych;

4.  ubolewa, że Parlament Europejski i Rada muszą dokonać rozbicia kwot kompensacji w dziale 5 na rok 2018 i 2020, aby zapewnić budżetowi UE elastyczność niezbędną w 2018 r.; wyraża zaniepokojenie wynikającym stąd obniżeniem marginesu w dziale 5 w 2020 r.; zwraca uwagę, że przyjęcie tak skrajnego podejścia to jasny sygnał, że w budżecie UE nie ma niezbędnych zasobów potrzebnych do realizacji polityki i programów Unii;

5.  zatwierdza decyzję załączoną do niniejszej rezolucji;

6.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do podpisania wraz z przewodniczącym Rady niniejszej decyzji i zapewnienia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

7.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wraz z załącznikiem Radzie i Komisji.

ZAŁĄCZNIK

DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

zmieniająca decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/344 z dnia 14 grudnia 2016 r. w sprawie uruchomienia marginesu na nieprzewidziane wydatki w 2017 r.

(Tekst tego załącznika nie został powtórzony w tym miejscu, ponieważ odpowiada on końcowej wersji decyzji (UE) 2018/9.)

(1) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884.
(2) Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.
(3) Dz.U. L 50 z 28.2.2017, s. 57–58.


Projekt budżetu korygującego nr 6 do budżetu ogólnego na 2017 r.: Zmniejszenie środków na płatności i środków na zobowiązania zgodnie ze zaktualizowanymi prognozami dotyczącymi wydatków i aktualizacją dochodów (zasoby własne i grzywny)
PDF 402kWORD 51k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 30 listopada 2017 r. w sprawie stanowiska Rady dotyczącego projektu budżetu korygującego Unii Europejskiej nr 6/2017 na rok budżetowy 2017 – obniżenie środków na płatności i środków na zobowiązania zgodnie ze zaktualizowanymi prognozami dotyczącymi wydatków i aktualizacją dochodów (zasoby własne i grzywny) (14275/2017 – C8-0417/2017 – 2017/2217(BUD))
P8_TA(2017)0453A8-0379/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 314 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 106a Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002(1), w szczególności jego art. 41,

–  uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2017, w formie przyjętej ostatecznie w dniu 1 grudnia 2016 r.(2),

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014−2020(3),

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami(4),

–  uwzględniając projekt budżetu korygującego nr 6/2017, przyjęty przez Komisję dnia 9 października 2017 r. (COM(2017)0597),

–  uwzględniając stanowisko dotyczące projektu budżetu korygującego nr 6/2017, przyjęte przez Radę dnia 27 listopada 2017 r. i przekazane Parlamentowi Europejskiemu tego samego dnia (14275/2017 – C8-0417/2017),

–  uwzględniając art. 88 i 91 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej (A8-0379/2017),

A.  mając na uwadze, że celem projektu budżetu korygującego nr 6/2017 r. jest aktualizacja budżetu zarówno po stronie wydatków, jak i dochodów w celu uwzględnienia ostatnich zmian;

B.  mając na uwadze, że po stronie wydatków za pośrednictwem projektu budżetu korygującego nr 6/2017 środki na płatności obniża się o 7 719,7 mln EUR, przeważnie w liniach budżetowych w dziale 1b („Spójność gospodarcza, społeczna i terytorialna”), a także w mniejszym stopniu w dziale 2 („Zrównoważony wzrost gospodarczy – zasoby naturalne”), 3 („Bezpieczeństwo i obywatelstwo”) i 4 („Globalny wymiar Europy”) oraz w Funduszu Solidarności Unii Europejskiej, a tym samym redukuje się odpowiednio wysokość wkładów krajowych;

C.  mając na uwadze, że za pośrednictwem projektu budżetu korygującego nr 6/2017 w dziale 2 obniża się wysokość środków na zobowiązania o 15,33 mln EUR oraz uwalnia środki na zobowiązania w wysokości 46 mln EUR, przeznaczone na Fundusz Solidarności Unii Europejskiej;

D.  mając na uwadze, że po stronie dochodów projekt budżetu korygującego nr 6/2017 zawiera również dostosowania związane z rewizją prognoz tradycyjnych zasobów własnych (tj. ceł i opłat wyrównawczych w sektorze cukru), podstawy opodatkowania VAT i podstawy dochodu narodowego brutto (DNB), a także dostosowania związane z ujęciem w budżecie kwot rabatu brytyjskiego w roku 2013 i 2016 oraz ich finansowania;

E.  mając na uwadze, że w projekcie budżetu korygującego nr 6/2017 w pełni uwzględniono kwotę 3 209,7 mln EUR z tytułu grzywien, która ma charakter ostateczny i jest wyższa niż początkowo przewidywano w kontekście budżetu na rok 2017, a także zważywszy, iż w projekcie budżetu korygującego różnicę między kwotą wynikającą z początkowych prognoz a ostateczną wysokością wpływów z grzywien (sięgającą nawet 2 209,7 mln EUR) przeznacza się na obniżenie składek państw członkowskich do budżetu Unii na poczet zasobów własnych;

F.  mając na uwadze, że projekt budżetu korygującego nr 6/2017 skutkuje powrotem środków w wysokości 9 829,6 mln EUR do budżetów krajowych, dodatkowo do środków w wysokości 6 405 mln EUR, które powróciły na podstawie budżetu korygującego nr 2/2017;

1.  wyraża poważne zaniepokojenie nadwyżką płatności w wysokości 7 719,7 mln EUR; wyraża w szczególności zdziwienie sytuacją europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych, przedstawioną w poddziale 1b, gdyż w lipcu państwa członkowskie skorygowały w dół prognozy dotyczące wniosków o płatności o 5,9 mld EUR z powodu utrzymujących się opóźnień we wdrażaniu programów i tym samym odcięły wiele potencjalnych projektów i beneficjentów od wsparcia Unii; ubolewa również, że wbrew oczekiwaniom państwa członkowskie nie zdołały rozpocząć realizacji krajowych programów w ramach Funduszu Azylu, Migracji i Integracji oraz Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego ani odpowiednio wdrożyć programów w zakresie relokacji uchodźców, co doprowadziło do obniżenia środków w dziale 3 o 287,6 mln EUR;

2.  przyjmuje do wiadomości sporządzoną przez Komisję analizę przyczyn niepełnego wykonania budżetu w poddziale 1b, obejmującą takie aspekty jak skoncentrowanie się na wykorzystaniu środków przewidzianych na lata 2007–2013, późne przyjęcie podstaw prawnych, powolne wyznaczanie organów krajowych, zmiany spowodowane nowymi ramami prawnymi oraz ograniczenie zachęt wynikające z zasady umarzania n+3; wyraża zaniepokojenie, że zgodnie z najnowszymi prognozami Komisji również w najbliższych latach będziemy mieć do czynienia ze zjawiskiem niepełnego wykonania budżetu, co spowoduje, że dodatkowe płatności w wysokości 31 mld EUR zostaną przeniesione do kolejnych wieloletnich ram finansowych; zwraca uwagę, że nie wszystkie państwa członkowskie borykają się z takimi samymi trudnościami w zakresie wykonania budżetu; apeluje w szczególności do państw członkowskich, w których skala niepełnego wykonania budżetu jest bardzo wysoka, o podjęcie – we współpracy z Komisją – niezbędnych działań w celu należytego wdrożenia programów uzgodnionych wspólnie z Unią;

3.  wyraża ubolewanie z powodu opóźnień w wydatkowaniu funduszy Unii w krajach ubiegających się o członkostwo i w krajach sąsiadujących, co skutkuje znacznym obniżeniem płatności (–702,2 mln EUR) w okresie, kiedy byłyby one nader potrzebne; zdaje sobie sprawę z nieprzewidywalnych warunków, w jakich Unia musi niekiedy działać; zwraca się do Komisji o podjęcie niezbędnych kroków, w tym również w postaci intensywniejszego dialogu merytorycznego i pomocy technicznej, aby zapobiegać takim opóźnieniom;

4.  z zadowoleniem odnotowuje natomiast, że programy unijne w poddziale 1a („Konkurencyjność na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia”) są z reguły dobrze wdrażane, o czym świadczy niniejszy budżet korygujący i niedawne zatwierdzenie przesunięcia zbiorczego, a tym samym wchłonięcie przez poddział 1a istotnej części płatności niewykonanych w ramach innych działów; podkreśla, że dowodzi to, iż Rada nie ma racji, obstając przy podejściu, zgodnie z którym środki w tym poddziale należy obniżyć z powodu domniemanego braku zdolności absorpcyjnych;

5.  wyraża ubolewanie, że kwoty odzyskiwane z powodu niepełnego wykonania programów unijnych oraz pozyskiwane z grzywien nakładanych w ramach unijnej polityki konkurencji przeznacza się na obniżenie wkładów państw członkowskich, opartych na DNB, zamiast wykorzystać je na finansowanie priorytetów Unii; podkreśla, że projekt budżetu korygującego nr 6/2017 skutkuje powrotem wkładów opartych na DNB w wysokości 9 829,6 mln EUR do państw członkowskich, dodatkowo do środków w wysokości 6 405 mln EUR, które powróciły na podstawie budżetu korygującego nr 2/2017; zwraca uwagę, że po czytaniu w Parlamencie i na początku okresu pojednawczego brak zgody między obydwoma organami władzy budżetowej co do wydawania środków z budżetu Unii na rok 2018 dotyczył zaledwie 3 619,8 mln EUR w środkach na zobowiązania i 2 182,4 mln EUR w środkach na płatności;

6.  zatwierdza stanowisko Rady dotyczące projektu budżetu korygującego nr 6/2017;

7.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do ogłoszenia, że budżet korygujący nr 6/2017 został ostatecznie przyjęty i do zarządzenia jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

8.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, Trybunałowi Obrachunkowemu oraz parlamentom narodowym.

(1) Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.
(2) Dz.U. L 51 z 28.2.2017.
(3) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884.
(4) Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.


Uruchomienie Funduszu Solidarności Unii Europejskiej do celów płatności zaliczkowych w ramach budżetu ogólnego Unii na rok 2018
PDF 403kWORD 50k
Rezolucja
Załącznik
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 30 listopada 2017 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uruchomienia Funduszu Solidarności Unii Europejskiej w celu zapewnienia środków na wypłatę zaliczek w budżecie ogólnym Unii na 2018 r. (COM(2017)0270 – C8-0161/2017 – 2017/2076(BUD))
P8_TA(2017)0454A8-0371/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedłożony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2017)0270 – C8-0161/2017),

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2012/2002 z dnia 11 listopada 2002 r. ustanawiające Fundusz Solidarności Unii Europejskiej(1),

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020(2), w szczególności jego art. 10,

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami(3), w szczególności jego pkt 11,

–  uwzględniając wyniki rozmów trójstronnych z dnia 17 listopada 2017 r.,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej (A8-0371/2017),

A.  mając na uwadze, że zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 661/2014(4) kwotę w wysokości 50 000 000 EUR udostępnia się na wypłatę zaliczek ze środków w budżecie ogólnym Unii,

1.  zatwierdza decyzję załączoną do niniejszej rezolucji;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do podpisania wraz z przewodniczącym Rady niniejszej decyzji i zapewnienia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wraz z załącznikiem Radzie i Komisji.

ZAŁĄCZNIK

DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie uruchomienia Funduszu Solidarności Unii Europejskiej w celu zapewnienia środków na wypłatę zaliczek w budżecie ogólnym Unii na 2018 r.

(Tekst tego załącznika nie został powtórzony w tym miejscu, ponieważ odpowiada on końcowej wersji decyzji (UE) 2018/508.)

(1) Dz.U. L 311 z 14.11.2002, s. 3.
(2) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884.
(3) Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.
(4) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 661/2014 z dnia 15 maja 2014 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 2012/2002 ustanawiające Fundusz Solidarności Unii Europejskiej (Dz.U. L 189 z 27.6.2014, s. 143).


Uruchomienie instrumentu elastyczności na sfinansowanie natychmiastowych środków budżetowych służących stawieniu czoła obecnym wyzwaniom związanym z migracją, napływem uchodźców i zagrożeniami dla bezpieczeństwa
PDF 408kWORD 49k
Rezolucja
Załącznik
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 30 listopada 2017 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uruchomienia instrumentu elastyczności na sfinansowanie natychmiastowych środków budżetowych służących do rozwiązywania bieżących problemów wynikających z migracji, napływu uchodźców i zagrożeń bezpieczeństwa (COM(2017)0271 – C8-0163/2017 – 2017/2077(BUD))
P8_TA(2017)0455A8-0370/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedłożony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2017)0271 – C8-0163/2017),

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014−2020(1) („rozporządzenie w sprawie WRF”), w szczególności jego art. 11,

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami(2), w szczególności jego pkt 12,

–  uwzględniając projekt budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2018, przyjęty przez Komisję dnia 29 czerwca 2017 r. (COM(2017)0400), z uwzględnieniem zmian zawartych w liście w sprawie poprawek nr 1/2018 (COM(2017)0615),

–  uwzględniając stanowisko w sprawie projektu budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2018, przyjęte przez Radę dnia poniedziałek, 4 września 2017 r. i przekazane Parlamentowi Europejskiemu dnia środa, 13 września 2017 r. (11815/2017 – C8-0313/2017),

–  uwzględniając swoje stanowisko z dnia 25 października 2017 r. w sprawie projektu budżetu ogólnego Unii na rok 2018(3),

–  uwzględniając wspólny tekst zatwierdzony przez komitet pojednawczy w dniu 18 listopada 2017 r. (14587/17 – C8-0416/2017),

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej (A8-0370/2017),

A.  mając na uwadze, że po zbadaniu wszystkich możliwości realokacji środków na zobowiązania w ramach działu 3 (Bezpieczeństwo i obywatelstwo) stwierdzono, że zachodzi konieczność uruchomienia instrumentu elastyczności w zakresie środków na zobowiązania;

B.  mając na uwadze, że Komisja zaproponowała uruchomienie instrumentu elastyczności w celu uzupełnienia środków finansowych w budżecie ogólnym Unii na rok budżetowy 2018 powyżej pułapu dla działu 3 o kwotę 817,1 mln EUR na finansowanie środków w zakresie migracji, napływu uchodźców i zagrożeń bezpieczeństwa;

C.  mając na uwadze, że komitet pojednawczy zwołany w związku z budżetem na rok 2018 zgodził się na dodatkowe uruchomienie 20,2 mln EUR w wyniku zwiększenia środków w dziale 3;

1.  zauważa, że przewidziane na 2018 r. pułapy dla działu 3 nie pozwalają na odpowiednie sfinansowanie pilnych środków w zakresie migracji, napływu uchodźców i zagrożeń bezpieczeństwa;

2.  zgadza się zatem na uruchomienie instrumentu elastyczności w kwocie 837,2 mln EUR w środkach na zobowiązania;

3.  wyraża ponadto zgodę na proponowany przydział odnośnych środków na płatności wynoszący: 464 mln EUR w 2018 r., 212,7 mln EUR w 2019 r., 126,4 mln EUR w 2020 r. i 34,2 mln EUR w 2021 r.;

4.  przypomina, że uruchomienie tego instrumentu, zgodnie z art. 11 rozporządzenia w sprawie WRF, kolejny raz świadczy o istotnej potrzebie zwiększenia elastyczności budżetu Unii;

5.  powtarza wyrażaną od dłuższego czasu opinię, że płatności wynikające z zobowiązań uruchomionych wcześniej za pomocą instrumentu elastyczności mogą być uwzględniane jedynie poza pułapami WRF;

6.  zatwierdza decyzję załączoną do niniejszej rezolucji;

7.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do podpisania wraz z przewodniczącym Rady niniejszej decyzji i zapewnienia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

8.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wraz z załącznikiem Radzie i Komisji.

ZAŁĄCZNIK

DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie uruchomienia instrumentu elastyczności na sfinansowanie natychmiastowych środków budżetowych służących do rozwiązywania bieżących problemów wynikających z migracji, napływu uchodźców i zagrożeń bezpieczeństwa

(Tekst tego załącznika nie został powtórzony w tym miejscu, ponieważ odpowiada on końcowej wersji decyzji (UE) 2018/8.)

(1) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884.
(2) Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.
(3) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0408.


Uruchomienie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji w następstwie wniosku Grecji nr EGF/2017/003 GR/Attica retail
PDF 421kWORD 53k
Rezolucja
Załącznik
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 30 listopada 2017 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (wniosek Grecji - EGF/2017/003 GR/Attica retail) (COM(2017)0613 – C8-0360/2017 – 2017/2229(BUD))
P8_TA(2017)0456A8-0367/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedłożony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2017)0613 – C8-0360/2017),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1309/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (2014–2020) i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 1927/2006(1) (rozporządzenie w sprawie EFG),

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020(2), w szczególności jego art. 12,

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami(3) (porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r.), w szczególności jego pkt 13,

–  uwzględniając sprawozdanie specjalne nr 7/2013 Trybunału Obrachunkowego, według którego EFG zapewnił faktyczną wartość dodaną UE w przypadku wykorzystywania go do współfinansowania usług dla zwolnionych pracowników lub wypłaty świadczeń zazwyczaj niewystępujących w systemie zasiłków dla bezrobotnych w państwach członkowskich,

–  uwzględniając procedurę rozmów trójstronnych przewidzianą w pkt 13 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 2 grudnia 2013 r.,

–  uwzględniając swoje rezolucje przyjęte od stycznia 2007 r. w sprawie uruchomienia EFG, w tym uwagi Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych na temat złożonych wniosków,

–  uwzględniając pismo Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych,

–  uwzględniając pismo Komisji Rozwoju Regionalnego,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej (A8-0367/2017),

A.  mając na uwadze, że Unia opracowała instrumenty ustawodawcze i budżetowe w celu udzielenia dodatkowego wsparcia pracownikom dotkniętym skutkami istotnych zmian w strukturze światowego handlu lub światowego kryzysu gospodarczego i finansowego oraz z myślą o ułatwieniu im powrotu na rynek pracy;

B.  mając na uwadze, że Grecja złożyła wniosek nr EGF/2017/003 GR/Attica retail w celu otrzymania wkładu finansowego z EFG w związku ze zwolnieniami 725 pracowników w 9 przedsiębiorstwach prowadzących działalność gospodarczą zaklasyfikowaną jako handel detaliczny w regionie Attyki i w 10 innych regionach(4);

C.  mając na uwadze, że wniosek opiera się na kryteriach interwencji określonych w art. 4 ust. 2 rozporządzenia w sprawie EFG;

D.  mając na uwadze, że w celu ustalenia związku między zwolnieniami a światowym kryzysem finansowym i gospodarczym Grecja podnosi argument, że gospodarka grecka znajdowała się w głębokiej recesji przez 6 kolejnych lat (2008–2013); mając na uwadze, że w okresie od 2008 r. do 2016 r. grecki PKB zmniejszył się o 26,2 %, spożycie publiczne – o 22,8 %, natomiast liczba bezrobotnych wzrosła o 700 000 osób; mając na uwadze, że aby uporać się ze spłatą zadłużenia zagranicznego, od 2008 r. rządy Grecji znacznie zwiększyły stawki podatkowe, dokonały optymalizacji wydatków publicznych i obniżyły wynagrodzenia pracowników administracji publicznej, natomiast w sektorze prywatnym wynagrodzenia również spadły wskutek kombinacji zastosowanych strategii politycznych; mając na uwadze, że spadek dochodów przełożył się na spadek spożycia, co bardzo negatywnie wpłynęło na sektor sprzedaży detalicznej;

1.  zgadza się z Komisją, że warunki wymienione w art. 4 ust. 2 rozporządzenia w sprawie EFG zostały spełnione i że w związku z tym Grecja ma prawo do wkładu finansowego w wysokości 2 949 150 EUR na mocy tego rozporządzenia, co stanowi 60 % łącznych kosztów wynoszących 4 915 250 EUR;

2.  zwraca uwagę, że Komisja dotrzymała terminu 12 tygodni od daty otrzymania wniosku od władz greckich na ukończenie oceny zgodności tego wniosku z warunkami przyznania wkładu finansowego, co nastąpiło w dniu 23 października 2017 r., i tego samego dnia przekazała rzeczoną ocenę do wiadomości Parlamentowi;

3.  zauważa, że 9 przedmiotowych przedsiębiorstw posiada sklepy i supermarkety prowadzące działalność w dziedzinie sprzedaży detalicznej towarów konsumpcyjnych; ubolewa, że w latach 2008–2015 nastąpił znaczący spadek sprzedaży detalicznej, który wyniósł 60 % dla artykułów gospodarstwa domowego, 30 % dla sklepów spożywczych oraz 23 % dla supermarketów;

4.  potwierdza, że przedmiotowe zwolnienia są bezpośrednio związane z pogorszeniem sytuacji w sektorze sprzedaży detalicznej od roku 2008; zauważa, że w latach 2008–2015 w handlu detalicznym, w przemyśle wytwórczym i budownictwie ubyło 164 000 miejsc pracy, co stanowi 64,2 % wszystkich utraconych miejsc pracy;

5.  przypomina, że kryzys gospodarczy spowodował znaczący spadek siły nabywczej greckich gospodarstw domowych po roku 2008; stwierdza, że radykalne ograniczenie akcji kredytowej wobec przedsiębiorstw i osób fizycznych wywarło negatywny wpływ na przedsiębiorstwa w sektorze sprzedaży detalicznej; ubolewa, że połączenie tych dwóch czynników spowodowało w latach 2008–2016 spadek ogólnego wskaźnika obrotów w sektorze handlu detalicznego o ponad 63 %; wskazuje, że środki oszczędnościowe wprowadzone w 2008 r., zwłaszcza cięcia wynagrodzeń, renegocjacja umów leasingu i przesuwanie terminów rozliczania faktur tylko pogorszyły sytuację; zauważa, że przypadek ten dowodzi, że zastosowane środki nie były w stanie rozwiązać kwestii kryzysu gospodarczego w sposób skuteczny i długoterminowy;

6.  z zaniepokojeniem podkreśla, że stopa bezrobocia w regionie Attyki, w którym miało miejsce ponad 70% wspomnianych zwolnień, wynosi 22,9 %, natomiast w pozostałych dziesięciu regionach waha się od 19,5% w regionie Wysp Egejskich do 26,8% w regionach Epir i Macedonia Zachodnia; obawia się, że tego rodzaju zwolnienia mogą jeszcze bardziej pogorszyć bezrobocie, którego doświadczają wymienione regiony od początku kryzysu gospodarczego i finansowego; zauważa w szczególności, że 31,8 % ludności Attyki jest zagrożonych ubóstwem i wykluczeniem społecznym;

7.  zauważa, że Grecja planuje wdrożyć pięć rodzajów środków: (i) poradnictwo zawodowe, (ii) szkolenie, nabywanie nowych kwalifikacji zawodowych i szkolenie zawodowe, (iii) pomoc na założenie działalności gospodarczej, (iv) dodatek na poszukiwanie pracy i dodatek na szkolenia, (v) dotacja na tworzenie miejsc pracy;

8.  zauważa, że 85,2 % beneficjentów objętych pomocą stanowią osoby w wieku powyżej 55 lat, a 24,8 % powyżej 64 lat; ubolewa, że nie udało się znaleźć skutecznego rozwiązania, aby uniknąć ich zwolnienia, w szczególności z uwagi na fakt, że długi staż zatrudnienia jest czynnikiem utrudniającym poszukiwanie pracy; z zadowoleniem przyjmuje decyzję Grecji o zapewnieniu pracownikom kursów przygotowania zawodowego odpowiadających ich potrzebom, zwłaszcza potrzebom starszych beneficjentów, jak i aktualnym wymogom rynku pracy;

9.  stwierdza, że skoordynowany pakiet zindywidualizowanych usług opracowano w porozumieniu z sekretarzem generalnym i przedstawicielami Greckiej Powszechnej Konfederacji Pracy (GSEE) i wyraża zadowolenie z tego powodu; przypomina, że sprawny dialog społeczny oparty na wzajemnym zaufaniu i wspólnej odpowiedzialności stanowi najlepszy instrument służący znajdowaniu kompromisowych rozwiązań i wspólnych koncepcji przy przewidywaniu procesów restrukturyzacyjnych, zapobieganiu tym procesom i zarządzaniu nimi; podkreśla, że taki dialog pozwoliłby zapobiegać utracie miejsc pracy, a tym samym korzystaniu z EFG;

10.  zauważa, że środki wsparcia dochodu będą stanowiły 34,72% ogólnego pakietu zindywidualizowanych usług, nieco poniżej maksymalnego poziomu w wysokości 35%, określonego w rozporządzeniu w sprawie EFG, co jest wartością znacznie wyższą niż w przypadku innych niedawno złożonych wniosków; przypomina, że działania te są uzależnione od czynnego zaangażowania beneficjentów objętych pomocą w poszukiwanie pracy lub szkolenia;

11.  zauważa, że władze Grecji potwierdzają, iż działania kwalifikowalne nie są objęte pomocą w ramach innych instrumentów finansowych UE;

12.  przypomina, że opracowywanie skoordynowanego pakietu zindywidualizowanych usług wspieranego z EFG powinno być ukierunkowane na działania przyczyniające się do zatrudnienia, podniesienia umiejętności pracowników, a także do wspierania ich ścieżki zawodowej, tak aby ułatwić dostęp do świata przedsiębiorczości, w tym do spółdzielni, oraz powinno odbywać się w koordynacji z istniejącymi programami unijnymi, w tym z Europejskim Funduszem Społecznym; jest przekonany, że spójna strategia mogłaby zmniejszyć ryzyko delokalizacji oraz stworzyć korzystne warunki dla relokacji produkcji przemysłowej w Unii; podkreśla, że cały proces wykorzystywania EFG należy podporządkować przemyślanej polityce zapobiegania i planowania restrukturyzacji; podkreśla również znaczenie skutecznej polityki przemysłowej na szczeblu Unii, zmierzającej do osiągnięcia trwałego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu;

13.  przypomina, że w rezolucji z dnia 15 września 2016 r. w sprawie działalności, oddziaływania i wartości dodanej Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji w latach 2007–2014(5)a wyrażał już zaniepokojenie rozbieżnością między zasobami, jakich dotyczą wnioski przedkładane EFG, a kwotami zwracanymi przez państwa członkowskie; zwraca się do Komisji o nieustawanie w zachęcaniu państw członkowskich do sporządzania bardziej realistycznych prognoz dotyczących prawdopodobnych kosztów, aby do minimum ograniczyć ewentualną konieczność odzyskiwania środków;

14.  przypomina, że zgodnie z art. 7 rozporządzenia w sprawie EFG przy opracowywaniu skoordynowanego pakietu zindywidualizowanych usług należy przewidywać przyszłe perspektywy rynku pracy i potrzebne umiejętności, a pakiet ten powinien wpisywać się w strategię przechodzenia na zasobooszczędną i zrównoważoną gospodarkę;

15.  ponownie podkreśla, że wsparcie z EFG nie może zastępować działań, za podjęcie których – na mocy prawa krajowego lub układów zbiorowych – odpowiedzialne są przedsiębiorstwa ani środków restrukturyzacji przedsiębiorstw lub sektorów;

16.  ponawia apel do Komisji o zapewnienie publicznego dostępu do wszystkich dokumentów związanych z wnioskami o wsparcie z EFG;

17.  zatwierdza decyzję załączoną do niniejszej rezolucji;

18.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do podpisania wraz z przewodniczącym Rady niniejszej decyzji i zapewnienia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

19.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wraz z załącznikiem Radzie i Komisji.

ZAŁĄCZNIK

DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji w następstwie wniosku Grecji nr EGF/2017/003 GR/Attica retail

(Tekst tego załącznika nie został powtórzony w tym miejscu, ponieważ odpowiada on końcowej wersji decyzji (UE) 2018/6.)

(1) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 855.
(2) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884.
(3) Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.
(4) Macedonia Wschodnia i Tracja (EL11), Macedonia Środkowa (EL12), Macedonia Zachodnia (EL13), Tesalia (EL14), Epir (EL21), Grecja Zachodnia (EL23), Grecja Środkowa (EL24), Peloponez (EL25), Wyspy Egejskie Południowe (EL42) oraz Kreta (EL43).
(5) a Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0361


Uruchomienie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji w następstwie wniosku złożonego przez Finlandię EGF/2017/005 FI/Retail
PDF 527kWORD 52k
Rezolucja
Załącznik
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 30 listopada 2017 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (wniosek złożony przez Finlandię – EGF/2017/005 FI/Retail) (COM(2017)0618 – C8-0364/2017 – 2017/2231(BUD))
P8_TA(2017)0457A8-0366/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedłożony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2017)0618 – C8-0364/2017),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1309/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (2014–2020) i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 1927/2006(1) (rozporządzenie w sprawie EFG),

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014−2020(2), w szczególności jego art. 12,

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami(3) (porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r.), w szczególności jego pkt 13,

–  uwzględniając procedurę rozmów trójstronnych przewidzianą w pkt 13 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 2 grudnia 2013 r.,

–  uwzględniając pismo Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych,

–  uwzględniając pismo Komisji Rozwoju Regionalnego,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej (A8-0366/2017),

A.  mając na uwadze, że Unia opracowała instrumenty ustawodawcze i budżetowe w celu udzielenia dodatkowego wsparcia pracownikom dotkniętym skutkami istotnych zmian w strukturze światowego handlu lub światowego kryzysu finansowego i gospodarczego oraz z myślą o ułatwieniu im powrotu na rynek pracy;

B.  mając na uwadze, że pomoc finansowa Unii dla zwalnianych pracowników powinna być dynamiczna i powinno się jej udzielać jak najszybciej i jak najefektywniej;

C.  mając na uwadze, że Finlandia złożyła wniosek EGF/2017/005 FI/Retail o przyznanie wkładu finansowego z EFG zgodnie z kryteriami interwencji określonymi w art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie EFG w związku ze zwolnieniem 1660 pracowników w trzech przedsiębiorstwach działających w sektorze gospodarki zaklasyfikowanym do działu 47 klasyfikacji NACE Revision 2 (Handel detaliczny, z wyłączeniem handlu pojazdami samochodowymi i motocyklami) w regionach zaliczanych do poziomu 2 klasyfikacji NUTS Länsi-Suomi, Helsinki-Uusimaa, Etelä-Suomi i Pohjois- ja Itä-Suomi w Finlandii; mając na uwadze, że zgodnie z oczekiwaniami środki obejmą 1 500 zwolnionych pracowników;

D.  mając na uwadze, że za kontrolę finansową działań wspieranych z EFG odpowiedzialne jest zainteresowane państwo członkowskie, zgodnie z art. 21 ust. 1 rozporządzenia w sprawie EFG;

1.  zgadza się z Komisją, że warunki wymienione w art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie EFG zostały spełnione i że Finlandia ma prawo do wkładu finansowego w wysokości 2 499 360 EUR na mocy tego rozporządzenia, co stanowi 60 % łącznych kosztów wynoszących 4 165 600 EUR;

2.  zwraca uwagę, że Komisja dotrzymała terminu 12 tygodni od daty otrzymania kompletnego wniosku od władz fińskich do dnia zakończenia oceny zgodności tego wniosku z warunkami przyznania wkładu finansowego, co nastąpiło w dniu 23 października 2017 r., i przekazała ją do wiadomości Parlamentowi tego samego dnia;

3.  odnotowuje argumenty Finlandii, iż zwolnienia są związane z poważnymi zmianami w strukturze światowego handlu, spowodowanymi globalizacją, a zwłaszcza gwałtownym wzrostem międzynarodowego handlu elektronicznego; w szczególności zauważa, że wzrost sprzedaży internetowej produktów detalicznych w Finlandii w połączeniu z popularnością sklepów internetowych spoza UE wśród fińskich konsumentów doprowadził do stałego spadku obrotów tradycyjnych fińskich domów towarowych od 2014 r.;

4.  zwraca uwagę, że do zwolnień doszło w dwóch dużych fińskich sieciach domów towarowych we wszystkich czterech fińskich regionach zaliczanych do poziomu NUTS‑2; dostrzega, że tego rodzaju domy towarowe borykają się z malejącymi przepływami pieniężnymi i spadkiem rentowności ze względu na rozwój handlu elektronicznego, zmianę nawyków zakupowych i słabe zaufanie konsumentów;

5.  przypomina, że do zwolnień doszło w dwóch dużych fińskich sieciach domów towarowych i w jednej spółce zależnej, które od 2015 r. doświadczały poważnych problemów związanych ze spadkiem dochodów i pogorszeniem przepływu środków pieniężnych ze względu na wzrost handlu elektronicznego, zmianę nawyków zakupowych i słabe zaufanie konsumentów; ubolewa nad tym, że na początku 2017 r. dwie z tych spółek musiały całkowicie zaprzestać działalności;

6.  zdaje sobie sprawę, że równocześnie doszło do istotnej zmiany w specyfice drobnego handlu, obejmującej coraz częściej pracę w niepełnym wymiarze godzin, wymagającą nowych umiejętności w takich dziedzinach jak informatyka, prognozowanie, analiza danych, komunikacja, wiedza o kliencie i logistyka; ubolewa nad tym, że 43 % fińskich pracowników handlu detalicznego w wieku powyżej 45 lat nie posiada takich umiejętności; uważa, że trudności z ponownym zatrudnieniem osób w wieku powyżej 50 lat to ważna kwestia i z zainteresowaniem czeka na ocenę projektów pilotażowych w zakresie coachingu pod kątem kariery, które przewidziano dla tej grupy zwolnionych pracowników;

7.  podkreśla, że znaczna liczba zwolnionych pracowników ma więcej niż 55 lat, a ponad 76 % z nich to kobiety; w związku z tym uznaje znaczenie aktywnych instrumentów rynku pracy współfinansowanych z EFG w celu zwiększenia szans powrotu na rynek pracy dla tych szczególnie wrażliwych grup; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że szczególną uwagę poświęcono dostosowaniu proponowanych środków do konkretnych potrzeb grup docelowych;

8.  zauważa, że Finlandia planuje wdrożyć siedem rodzajów środków na rzecz zwolnionych pracowników objętych wnioskiem: (i) środki w zakresie coachingu i inne środki przygotowawcze, (ii) środki w dziedzinie zatrudnienia i inne środki w dziedzinie przedsiębiorczości, (iii) kursy szkoleniowe, (iv) dotacje na rozpoczęcie działalności, (v) projekty pilotażowe w zakresie coachingu pod kątem kariery, (vi) dopłaty do wynagrodzeń oraz (vii) dodatki na podróż i zakwaterowanie; z zadowoleniem przyjmuje projekty pilotażowe w zakresie coachingu pod kątem kariery, w ramach których analizuje się problemy natury fizycznej, mentalnej lub innej, jakie mogą utrudniać ponowne zatrudnienie beneficjentów w wieku ponad 50 lat; zwraca uwagę, że na kontrolę i sprawozdawczość przeznaczono wystarczające środki;

9.  zwraca uwagę, że środki wsparcia dochodu będą stanowić 22,05 % ogólnego pakietu zindywidualizowanych środków, czyli dużo poniżej pułapu 35 % ustanowionego w rozporządzeniu w sprawie EFG, i że działania te są uzależnione od czynnego udziału beneficjentów objętych pomocą w poszukiwaniu pracy lub szkoleniach;

10.  uznaje, że skoordynowany pakiet zindywidualizowanych usług opracowano w drodze konsultacji z przedstawicielami Ośrodka Rozwoju Gospodarczego, Ośrodka Transportu i Ośrodka Środowiska w Uusimaa, Pirkanmaa, Pohjois-Pohjanmaa, Varsinais-Suomi oraz z Biurem Zatrudnienia i Biurem Rozwoju Gospodarczego w Uusimaa, a także z przedstawicielami spółki i związków zawodowych;

11.  zauważa, że władze Finlandii przedstawiły gwarancje, iż proponowane działania nie będą objęte wsparciem finansowym w ramach innych funduszy unijnych lub instrumentów finansowych oraz będą uzupełniały działania finansowane z funduszy strukturalnych, a także że będzie się zapobiegać wszelkim przypadkom podwójnego finansowania;

12.  przypomina, że przy opracowywaniu skoordynowanego pakietu zindywidualizowanych usług wspieranego z EFG należy przewidywać przyszłe perspektywy rynku pracy i potrzebne umiejętności oraz że pakiet ten powinien być zgodny z przejściem na zasobooszczędną i zrównoważoną gospodarkę;

13.  ponownie podkreśla, że wsparcie z EFG nie może zastępować działań, za podjęcie których – na mocy prawa krajowego lub układów zbiorowych – odpowiedzialne są przedsiębiorstwa, ani środków restrukturyzacji przedsiębiorstw lub sektorów;

14.  zwraca się do Komisji, by w przyszłych wnioskach wzywała organy krajowe do podawania dalszych informacji o sektorach mających potencjał wzrostu, a więc mogących zatrudniać pracowników, oraz do gromadzenia potwierdzonych danych dotyczących wpływu finansowania z EFG, w tym w odniesieniu do współczynnika reintegracji i jakości miejsc pracy uzyskanych dzięki EFG;

15.  ponownie apeluje do Komisji o zapewnienie publicznego dostępu do wszystkich dokumentów związanych z pomocą z EFG;

16.  zatwierdza decyzję załączoną do niniejszej rezolucji;

17.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do podpisania wraz z przewodniczącym Rady niniejszej decyzji i zapewnienia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

18.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wraz z załącznikiem Radzie i Komisji.

ZAŁĄCZNIK

DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY

w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji w następstwie wniosku z Finlandii – EGF/2017/005 FI/Retail

(Tekst tego załącznika nie został powtórzony w tym miejscu, ponieważ odpowiada on końcowej wersji decyzji (UE) 2018/7.)

(1) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 855.
(2) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884.
(3) Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.


Procedura budżetowa na rok 2018
PDF 795kWORD 79k
Rezolucja
Załącznik
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 30 listopada 2017 r. w sprawie wspólnego projektu budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2018, zatwierdzonego przez komitet pojednawczy w ramach procedury budżetowej (14587/2017 – C8-0416/2017 – 2017/2044(BUD))
P8_TA(2017)0458A8-0359/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wspólny projekt zatwierdzony przez komitet pojednawczy oraz oświadczenia Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji odnoszące się do projektu (14587/2017 – C8-0416/2017),

–  uwzględniając projekt budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2018, przyjęty przez Komisję dnia 29 czerwca 2017 r.(COM(2017)0400),

–  uwzględniając stanowisko w sprawie projektu budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2018, przyjęte przez Radę dnia 4 września 2017 r. i przekazane Parlamentowi Europejskiemu dnia 13 września 2017 r. (11815/2017 – C8-0313/2017),

–  uwzględniając list w sprawie poprawek nr 1/2018 do projektu budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2018, przedstawiony przez Komisję w dniu 16 października 2017 r.,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 25 października 2017 r. dotyczącą stanowiska Rady w sprawie projektu budżetu ogólnego Unii Europejskiej na rok budżetowy 2018(1) i zawarte w niej poprawki budżetowe,

–  uwzględniając art. 314 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 106a Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,

–  uwzględniając decyzję Rady 2014/335/UE, Euratom z dnia 26 maja 2014 r. w sprawie systemu zasobów własnych Unii Europejskiej(2),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002(3),

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014−2020(4),

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami(5),

–  uwzględniając art. 90 i 91 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie swojej delegacji do komitetu pojednawczego (A8-0359/2017),

1.  zatwierdza wspólny tekst uzgodniony przez komitet pojednawczy, który obejmuje następujące dokumenty: wykaz linii budżetowych niezmienionych w stosunku do projektu budżetu lub stanowiska Rady;

   zestawienie danych liczbowych według działów ram finansowych; dane liczbowe według pozycji dla wszystkich pozycji w budżecie;
   zestawienie danych liczbowych według działów ram finansowych;
   dane liczbowe według pozycji dla wszystkich pozycji w budżecie;
   potwierdza wspólne oświadczenia Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji załączone do niniejszej rezolucji;

2.  potwierdza wspólne oświadczenia Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji załączone do niniejszej rezolucji;

3.  przyjmuje do wiadomości jednostronne oświadczenia Komisji i Rady załączone do niniejszej rezolucji;

4.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do stwierdzenia, że budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2018 został ostatecznie przyjęty, i do zarządzenia jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

5.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji ustawodawczej Radzie, Komisji, innym zainteresowanym instytucjom i organom oraz parlamentom narodowym.

ZAŁĄCZNIK

18.11.2017

WERSJA OSTATECZNA

Budżet na rok 2018 – Treść wspólnych wniosków

Wspólne wnioski dotyczą następujących punktów:

1.  Budżet na rok 2018

2.  Budżet na rok 2017 – Projekt budżetu korygującego 6/2017

3.  Oświadczenia

Streszczenie

A.  Budżet 2018

Zgodnie z treścią wspólnych konkluzji:

—  Ogólny poziom środków na zobowiązania w budżecie na 2018 r. ustalono na poziomie 160 113,5 mln EUR. Zostawia to zasadniczo margines poniżej pułapów WRF na 2018 r. wynoszących 1 600,3 mln EUR w środkach na zobowiązania.

—  Ogólny poziom środków na płatności w budżecie na 2018 r. ustalono na poziomie 144 681 mln EUR.

—  Uruchamia się instrument elastyczności na rok budżetowy 2018 w wysokości 837,2 mln EUR w środkach na zobowiązania w dziale 3 Bezpieczeństwo i obywatelstwo.

—  Stosuje się łączny margines na zobowiązania w wysokości 1 113,7 mln EUR w dziale 1a Konkurencyjność na rzecz wzrostu i zatrudnienia i w dziale 1b Spójność gospodarcza, społeczna i terytorialna.

—  Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/344 z dnia 14 grudnia 2016 r. w sprawie uruchomienia w 2017 r. marginesu na nieprzewidziane wydatki(6) zostanie zmieniona, żeby dostosować profil kompensacji do zmniejszenia w 2018 r. kwoty w dziale 5 Administracja z 570 mln EUR do 318 mln EUR, a w związku z tym wprowadzić w tym dziale potrącenie w wysokości 252 mln EUR w 2020 r.

—  Jak szacuje Komisja, środki na płatności w 2018 r. odpowiadające uruchomieniu instrumentu elastyczności w latach 2014, 2016, 2017 i 2018 wyniosą 678,3 mln EUR.

B.  Budżet 2017

Zgodnie z treścią wspólnych konkluzji projekt budżetu korygującego nr 6/2017 został zaakceptowany zgodnie z propozycją Komisji.

1.  Budżet 2018

1.1.  Zamknięte linie budżetowe

W przypadku braku innego stwierdzenia w konkluzjach, wszystkie linie budżetowe niezmienione ani przez Radę, ani przez Parlament oraz te, w których Parlament zaakceptował poprawki Rady podczas ich odpowiedniego czytania, uznaje się za zatwierdzone.

W przypadku pozostałych linii budżetowych komitet pojednawczy doszedł do wniosków ujętych w częściach 1.2–1.7 poniżej.

1.2.  Kwestie horyzontalne

Agencje zdecentralizowane

Wkład UE (w środkach na zobowiązania i w środkach na płatności oraz w liczbie stanowisk) dla wszystkich agencji zdecentralizowanych ustala się na poziomie zaproponowanym przez Komisję w projekcie budżetu zmienionym listem w sprawie poprawek nr 1/2018, z wyjątkiem:

w dziale 3:

o Europejskiego Urzędu Policji (Europol, artykuł budżetu 18 02 04), któremu przydzielono 10 dodatkowych stanowisk i zwiększono środki na zobowiązania i środki na płatności o 3 690 000 EUR;

o Europejskiego Urzędu Wsparcia w dziedzinie Azylu (EASO, artykuł budżetu 18 03 02), któremu środki na zobowiązania i środki na płatności zwiększono o 5 000 000 EUR;

o Europejskiej Jednostki ds. Współpracy Sądowej (EUROJUST, artykuł budżetu 33 03 04), której przydzielono 5 dodatkowych stanowisk i zwiększono środki na zobowiązania i środki na płatności o 1 845 000 EUR;

w dziale 1a:

o Agencji Europejskiego GNSS (GSA, artykuł budżetu 02 05 11), której przydzielono 5 dodatkowych stanowisk i zwiększono środki na zobowiązania i środki na płatności o 345 000 EUR;

o Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (ESMA, artykuł budżetu 12 02 06), dla której poziom środków na zobowiązania i płatności oraz liczbę stanowisk obniżono do poziomu z projektu budżetu.

Agencje wykonawcze

Wkład UE (w środkach na zobowiązania i w środkach na płatności) oraz liczbę stanowisk dla wszystkich agencji wykonawczych ustala się na poziomie zaproponowanym przez Komisję w projekcie budżetu na rok 2018 zmienionym listem w sprawie poprawek nr 1/2018.

Projekty pilotażowe/ działania przygotowawcze

Zatwierdza się kompleksowy pakiet 87 projektów pilotażowych/ działań przygotowawczych (PP/ DP) na łączną kwotę 100,0 mln EUR w środkach na zobowiązania, zgodnie z propozycją Parlamentu w uzupełnieniu działania przygotowawczego zaproponowanego przez Komisję w projekcie budżetu na 2018 r.

Jeżeli projekt pilotażowy lub działanie przygotowawcze ma już podstawę prawną, Komisja może wnioskować o przesunięcie środków do odpowiedniej podstawy prawnej, aby ułatwić realizację działania.

Pakiet ten w pełni przestrzega pułapów na projekty pilotażowe i działania przygotowawcze, przewidzianych w rozporządzeniu finansowym.

1.3.  Działy wydatków w ramach finansowych – środki na zobowiązania

Wziąwszy pod uwagę powyższe konkluzje dotyczące zamkniętych linii budżetowych, agencji oraz projektów pilotażowych i działań przygotowawczych, komitet pojednawczy uzgodnił, co następuje.

Dział 1a — Konkurencyjność na rzecz wzrostu i zatrudnienia

Środki na zobowiązania ustala się na poziomie zaproponowanym przez Komisję w projekcie budżetu, zmienionym listem w sprawie poprawek nr 1/2018, jednak z uwzględnieniem korekt uzgodnionych przez komitet pojednawczy, które przedstawiono szczegółowo w poniższej tabeli.

 

 

 

 

w EUR

Linia budżetowa / program

Nazwa

Projekt budżetu na 2018 r. (w tym list w sprawie poprawek nr 1)

Budżet 2018

Różnica

1.1.11

Europejskie systemy nawigacji satelitarnej (EGNOS i Galileo)

 

 

-4 090 000

02 05 01

Rozwój i zapewnienie struktur i usług globalnego systemu radionawigacji satelitarnej (Galileo) do 2020 r.

623 949 000

621 709 000

-2 240 000

02 05 02

Zapewnienie usług satelitarnych umożliwiających poprawę wydajności GPS, aby stopniowo objąć cały region Europejskiej Konferencji Lotnictwa Cywilnego (ECAC) do 2020 r. (EGNOS)

185 000 000

183 150 000

-1 850 000

1.1.13

Europejski program obserwacji Ziemi (Copernicus)

 

 

-10 370 000

02 06 01

Zapewnienie usług operacyjnych w oparciu o rozmieszczoną w przestrzeni kosmicznej infrastrukturę do obserwacji Ziemi i dane in situ (Copernicus)

130 664 000

129 364 000

-1 300 000

02 06 02

Tworzenie autonomicznych zdolności Unii w zakresie monitorowania Ziemi (Copernicus)

507 297 000

498 227 000

-9 070 000

1.1.14

Europejski Korpus Solidarności (EKS)

 

 

-30 000 000

15 05 01

Europejski Korpus Solidarności

68 235 652

38 235 652

-30 000 000

1.1.31

Program „Horyzont 2020”

 

 

110 000 000

02 04 02 01

Przewodnia rola w przestrzeni kosmicznej

173 389 945

184 528 490

11 138 545

02 04 02 03

Podniesienie innowacyjności w małych i średnich przedsiębiorstwach (MŚP)

36 937 021

43 178 448

6 241 427

06 03 03 01

Przekształcenie europejskiego systemu transportowego w zasobooszczędny, przyjazny dla środowiska, bezpieczny i bezawaryjny system

53 986 199

56 835 072

2 848 873

08 02 01 01

Rozwój badań pionierskich w ramach Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych

1 827 122 604

1 842 122 604

15 000 000

08 02 02 01

Wiodąca pozycja w zakresie nanotechnologii, materiałów zaawansowanych, technologii laserowej, biotechnologii, zaawansowanych systemów produkcji i przetwarzania

518 395 125

524 204 453

5 809 328

08 02 03 03

Przekształcenie systemu energetycznego w system niezawodny, zrównoważony i konkurencyjny

330 244 971

336 486 398

6 241 427

08 02 03 04

Zapewnienie europejskiego systemu transportowego, który jest zasobooszczędny, przyjazny dla środowiska, bezpieczny i bezawaryjny

230 777 055

239 323 675

8 546 620

08 02 03 05

Przekształcenie gospodarki w gospodarkę efektywną pod względem zasobów i odporną na zmiany klimatu oraz osiągnięcie zrównoważonych dostaw surowców

297 738 618

303 307 891

5 569 273

08 02 08

Instrument MŚP

471 209 870

481 209 870

10 000 000

09 04 02 01

Przewodnia rola w zakresie technologii informacyjno-komunikacyjnych

722 055 754

725 189 515

3 133 761

15 03 01 01

Działania „Maria Skłodowska-Curie” — Tworzenie, rozwijanie i przekazywanie nowych umiejętności, wiedzy i innowacyjności

870 013 019

885 710 765

15 697 746

32 04 03 01

Przekształcenie systemu energetycznego w system niezawodny, zrównoważony i konkurencyjny

300 984 111

320 757 111

19 773 000

1.1.4

Konkurencyjność przedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw (COSME)

 

 

15 000 000

02 02 02

Poprawa dostępu do finansowania dla małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP) w formie instrumentów kapitałowych i dłużnych

199 554 000

214 554 000

15 000 000

1.1.5

Kształcenie, szkolenie i sport („Erasmus+”)

 

 

54 000 000

15 02 01 01

Promowanie doskonałości i współpracy w europejskim obszarze kształcenia i szkolenia oraz ich znaczenia dla rynku pracy

1 955 123 300

1 979 123 300

24 000 000

15 02 01 02

Promowanie doskonałości i współpracy w europejskim obszarze dotyczącym młodzieży oraz udziału młodzieży w europejskim życiu demokratycznym

182 672 916

212 672 916

30 000 000

1.1.7

Cła, Fiscalis i zwalczanie nadużyć finansowych

 

 

-1 365 232

14 02 01

Wspieranie funkcjonowania i modernizacji unii celnej

80 071 000

78 860 555

-1 210 445

14 03 01

Doskonalenie właściwego funkcjonowania systemów opodatkowania

32 043 000

31 888 213

-154 787

1.1.81

Instrument „Łącząc Europę” (CEF) – Energia

 

 

-19 773 000

32 02 01 04

Wkład Unii w instrumenty finansowe, żeby tworzyć bardziej sprzyjające inwestycjom prywatnym otoczenie dla projektów infrastrukturalnych w dziedzinie energetyki

19 773 000

0

-19 773 000

1.1.DAG

Agencje zdecentralizowane

 

 

-3 965 555

02 05 11

Agencja Europejskiego GNSS

30 993 525

31 338 525

345 000

12 02 06

Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (ESMA)

15 947 170

11 636 615

-4 310 555

1.1.OTH

Inne działania i programy

 

 

-2 346 000

02 03 02 01

Wsparcie działalności normalizacyjnej wykonywanej przez CEN, Cenelec i ETSI

18 908 000

18 562 000

-346 000

26 02 01

Procedury przyznawania i ogłaszania zamówień publicznych, kontraktów na roboty i usługi

8 500 000

7 500 000

-1 000 000

29 02 01

Dostarczanie informacji statystycznych wysokiej jakości, wdrażanie nowych metod tworzenia statystyk europejskich oraz zacieśnianie partnerstwa z Europejskim Systemem Statystycznym

59 475 000

58 475 000

-1 000 000

1.1.PPPA

Projekty pilotażowe i działania przygotowawcze

 

 

51 650 000

1.1.SPEC

Działania finansowane w ramach prerogatyw Komisji i określonych uprawnień przyznanych Komisji

 

 

-2 900 000

01 02 01

Koordynacja, nadzór i komunikacja dotyczące unii gospodarczej i walutowej, w tym euro

12 000 000

11 500 000

-500 000

04 03 01 08

Stosunki przemysłowe i dialog społeczny

16 438 000

15 038 000

-1 400 000

06 02 05

Działania wspierające europejską politykę transportową i ochronę praw pasażerów, w tym działania komunikacyjne

11 821 000

10 821 000

-1 000 000

 

Razem

 

 

155 840 213

W konsekwencji uzgodniony poziom środków na zobowiązania ustalono na 22 001,5 mln EUR, nie pozostawiając marginesu w ramach pułapu wydatków w dziale 1a, który wynosi 21 239 mln EUR, zaś wykorzystanie łącznego marginesu na zobowiązania ustalono na kwotę 762,5 mln EUR.

Dział 1b — Spójność gospodarcza, społeczna i terytorialna

Środki na zobowiązania ustala się na poziomie zaproponowanym przez Komisję w projekcie budżetu, zmienionym listem w sprawie poprawek nr 1/2018, jednak z uwzględnieniem korekty uzgodnionej przez komitet pojednawczy, które przedstawiono szczegółowo w poniższej tabeli.

 

 

 

 

w EUR

Linia budżetowa / program

Nazwa

Projekt budżetu na 2018 r. (w tym list w sprawie poprawek nr 1)

Budżet 2018

Różnica

1.2.5

Inicjatywa na rzecz zatrudnienia ludzi młodych (szczególny przydział na zapewnienie kwoty równoważnej)

 

 

116 666 667

04 02 64

Inicjatywa na rzecz zatrudnienia ludzi młodych

233 333 333

350 000 000

116 666 667

1.2.PPPA

Projekty pilotażowe i działania przygotowawcze

 

 

7 700 000

 

Razem

 

 

124 366 667

W konsekwencji uzgodniony poziom środków na zobowiązania ustalono na 55 532,2 mln EUR, nie pozostawiając marginesu w ramach pułapu wydatków w dziale 1a, który wynosi 55 181 mln EUR, zaś wykorzystanie łącznego marginesu na zobowiązania ustalono na kwotę 351,2 mln EUR.

Dział 2 — Trwały wzrost gospodarczy: zasoby naturalne

Środki na zobowiązania ustala się na poziomie zaproponowanym przez Komisję w projekcie budżetu, zmienionym listem w sprawie poprawek nr 1/2018, jednak z uwzględnieniem korekt uzgodnionych przez komitet pojednawczy, które przedstawiono szczegółowo w poniższej tabeli.

 

 

 

 

w EUR

Linia budżetowa / program

Nazwa

Projekt budżetu na 2018 r. (w tym list w sprawie poprawek nr 1)

Budżet 2018

Różnica

2.0.10

Europejski Fundusz Rolniczy Gwarancji (EFRG) — wydatki związane z rynkiem i płatności bezpośrednie

 

 

-229 900 000

05 03 01 10

System płatności podstawowej

16 556 000 000

16 326 100 000

-229 900 000

2.0.PPPA

Projekty pilotażowe i działania przygotowawcze

 

 

15 600 000

 

Razem

 

 

-214 300 000

Zmniejszenie środków na zobowiązania wynika w pełni z wyższych dochodów przeznaczonych na określony cel, które pochodzą z nadwyżki EFRG z dnia 31 października 2017 r., która zaspokoi całość potrzeb w sektorze zgodnie z aktualizacją listu w sprawie poprawek nr 1/2018. Wśród tych zaktualizowanych potrzeb w liście w sprawie poprawek nr 1/2018 zwiększono środki na:

młodych rolników o 34 mln EUR (pozycja budżetowa 05 03 01 13),

praktyki rolnicze korzystne dla klimatu i środowiska o 95 mln EUR (pozycja budżetowa 05 03 01 11),

inne środki w odniesieniu do wieprzowiny, mięsa drobiowego, jaj, produktów pszczelarskich i innych produktów zwierzęcych o 60 mln EUR (pozycja budżetowa 05 02 15 99),

krajowe programy wsparcia dla sektora wina o 7 mln EUR (pozycja budżetowa 05 02 09 08), oraz

środki przechowywania odtłuszczonego mleka w proszku o 2 mln EUR (pozycja budżetowa 05 02 12 02).

W konsekwencji uzgodniony poziom środków na zobowiązania ustalono na 59 285,3 mln EUR, co daje margines w wysokości 981,7 mln EUR w ramach pułapu wydatków w dziale 2.

Dział 3 – Bezpieczeństwo i obywatelstwo

Środki na zobowiązania ustala się na poziomie zaproponowanym przez Komisję w projekcie budżetu, zmienionym listem w sprawie poprawek nr 1/2018, jednak z uwzględnieniem korekt uzgodnionych przez komitet pojednawczy, które przedstawiono szczegółowo w poniższej tabeli.

 

 

 

 

w EUR

Linia budżetowa / program

Nazwa

Projekt budżetu na 2018 r. (w tym list w sprawie poprawek nr 1)

Budżet 2018

Różnica

3.0.11

Kreatywna Europa

 

 

3 500 000

15 04 01

Zwiększanie finansowych zdolności MŚP i małych oraz bardzo małych organizacji w europejskim sektorze kultury i sektorze kreatywnym oraz działanie na rzecz rozwoju polityki w tej dziedzinie i nowych modeli biznesowych

34 528 000

35 528 000

1 000 000

15 04 02

Podprogram Kultura — Wspieranie działań transgranicznych oraz promowanie transnarodowego obiegu i mobilności

68 606 000

71 106 000

2 500 000

3.0.8

Żywność i pasze

 

 

-6 500 000

17 04 01

Zapewnienie poprawy statusu zdrowia zwierząt oraz wysokiego poziomu ochrony zwierząt w Unii

161 500 000

160 000 000

-1 500 000

17 04 02

Zapewnienie szybkiego wykrywania organizmów szkodliwych dla roślin i ich zwalczania

25 000 000

22 000 000

-3 000 000

17 04 03

Zapewnienie skutecznych, efektywnych i niezawodnych kontroli

57 483 000

55 483 000

-2 000 000

3.0.DAG

Agencje zdecentralizowane

 

 

10 535 000

18 02 04

Agencja Unii Europejskiej ds. Współpracy w Dziedzinie Egzekwowania Prawa (Europol)

116 687 271

120 377 271

3 690 000

18 03 02

Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu (EASO)

85 837 067

90 837 067

5 000 000

33 03 04

Europejska Jednostka Współpracy Sądowej (Eurojust)

36 506 468

38 351 468

1 845 000

3.0.PPPA

Projekty pilotażowe i działania przygotowawcze

 

 

12 650 000

 

Razem

 

 

20 185 000

W konsekwencji uzgodniony poziom środków na zobowiązania ustalono na 3493,2 mln EUR, nie pozostawiając marginesu w ramach pułapu wydatków w dziale 3 oraz uruchamiając 837,2 mln EUR z instrumentu elastyczności.

Dział 4 – Globalny wymiar Europy

Środki na zobowiązania ustala się na poziomie zaproponowanym przez Komisję w projekcie budżetu, zmienionym listem w sprawie poprawek nr 1/2018, jednak z uwzględnieniem korekty uzgodnionej przez komitet pojednawczy, które przedstawiono szczegółowo w poniższej tabeli.

 

 

 

 

w EUR

Linia budżetowa / program

Nazwa

Projekt budżetu na 2018 r. (w tym list w sprawie poprawek nr 1)

Budżet 2018

Różnica

4.0.1

Instrument Pomocy Przedakcesyjnej (IPA II)

 

 

-95 000 000

05 05 04 02

Wsparcie dla Turcji – rozwoju gospodarczego, społecznego i terytorialnego oraz stopniowego dostosowania do unijnego dorobku prawnego

148 000 000

131 000 000

-17 000 000

22 02 01 01

Wsparcie dla Albanii, Bośni i Hercegowiny, Kosowa(7), Czarnogóry, Serbii oraz byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii – reform politycznych oraz stopniowego dostosowania do unijnego dorobku prawnego

189 267 000

199 267 000

10 000 000

22 02 03 01

Wsparcie dla Turcji – reform politycznych oraz stopniowego dostosowania do unijnego dorobku prawnego

217 400 000

167 400 000

-50 000 000

22 02 03 02

Wsparcie dla Turcji – rozwoju gospodarczego, społecznego i terytorialnego oraz stopniowego dostosowania do unijnego dorobku prawnego

274 384 000

236 384 000

-38 000 000

4.0.2

Europejski Instrument Sąsiedztwa (ENI)

 

 

50 000 000

22 04 01 03

Kraje śródziemnomorskie — Budowanie zaufania, zapewnianie bezpieczeństwa oraz zapobieganie konfliktom i rozwiązywanie ich

262 072 675

296 072 675

34 000 000

22 04 01 04

Wsparcie dla procesu pokojowego i wsparcie finansowe dla Palestyny oraz dla Agencji Narodów Zjednoczonych ds. Pomocy Uchodźcom Palestyńskim (UNRWA)

293 379 163

299 379 163

6 000 000

22 04 02 02

Partnerstwo Wschodnie — Ograniczanie ubóstwa i zrównoważony rozwój

351 556 726

361 556 726

10 000 000

4.0.3

Instrument Finansowania Współpracy na rzecz Rozwoju (DCI)

 

 

20 000 000

21 02 07 03

Rozwój społeczny

193 374 058

205 874 058

12 500 000

21 02 20

Erasmus+ — Wkład z Instrumentu Finansowania Współpracy na rzecz Rozwoju (DCI)

94 928 673

102 428 673

7 500 000

4.0.4

Instrument Partnerstwa na rzecz Współpracy z Państwami Trzecimi (PI)

 

 

-3 000 000

19 05 01

Współpraca z państwami trzecimi mająca na celu zwiększanie widoczności i promowanie Unii oraz wzajemnych interesów

126 263 000

123 263 000

-3 000 000

4.0.OTH

Inne działania i programy

 

 

-1 083 000

13 07 01

Wsparcie finansowe w celu pobudzenia rozwoju gospodarczego społeczności Turków cypryjskich

32 473 000

34 473 000

2 000 000

21 02 40

Umowy w sprawie określonych towarów

5 583 000

2 500 000

-3 083 000

4.0.PPPA

Projekty pilotażowe i działania przygotowawcze

 

 

8 900 000

4.0.SPEC

Działania finansowane w ramach prerogatyw Komisji i określonych uprawnień przyznanych Komisji

 

 

1 000 000

19 06 01

Programy informacyjne dla państw trzecich na temat stosunków zewnętrznych Unii

12 000 000

15 000 000

3 000 000

21 08 01

Ocena wyników pomocy unijnej, działania następcze i kontrolne

30 676 000

29 176 000

-1 500 000

21 08 02

Koordynacja i podnoszenie świadomości w zakresie rozwoju

13 036 000

12 536 000

-500 000

 

Razem

 

 

-19 183 000

W konsekwencji uzgodniony poziom środków na zobowiązania ustalono na 9568,8 mln EUR, co daje margines w wysokości 256,2 mln EUR w ramach pułapu wydatków w dziale 4.

Dział 5 — Administracja

Komitet pojednawczy uzgodnił liczbę stanowisk w planach zatrudnienia instytucji oraz środki zaproponowane przez Komisję w projekcie budżetu zmienionym listem w sprawie poprawek nr 1/2018, jednak z następującymi wyjątkami:

sekcja Parlamentu, dla której zatwierdzono czytanie;

sekcja Rady, dla której zatwierdzono czytanie;

Europejska Służba Działań Zewnętrznych, dla do której przydzielono 800 000 EUR na nowo utworzoną pozycję budżetową 2 2 1 4 Zespół ds. strategicznej komunikacji. Ma to na celu odpowiednie wyposażenie Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych i pokrycie kosztów narzędzi strategicznej komunikacji, zlecania porad eksperckich z zakresu strategicznej komunikacji, wspierania wielojęzyczności produktów strategicznej komunikacji oraz utworzenia i utrzymania sieci specjalistów z zakresu zwalczania dezinformacji w państwach członkowskich i krajach ościennych. W pozycji budżetowej 3 0 0 4 Inne wydatki administracyjne zmniejszono środki o 800 000 EUR dla zapewnienia neutralności budżetowej.

Ponadto w budżecie na 2018 r. uwzględniono skutki automatycznego dostosowania wynagrodzeń z mocą od dnia 1 lipca 2017 r. we wszystkich sekcjach instytucji w następujący sposób:

 

w EUR

Parlament

-2 796 000

Rada

-948 000

Komisja (łącznie z emeryturami)

-13 179 600

Trybunał Sprawiedliwości

-868 800

Trybunał Obrachunkowy

-357 000

Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny

-193 000

Komitet Regionów

-146 000

Rzecznik Praw Obywatelskich

-24 600

Europejski Inspektor Ochrony Danych

-13 459

Europejska Służba Działań Zewnętrznych

-878 400

Razem

-19 404 859

Wreszcie we wszystkich instytucjach w odniesieniu do wydatków związanych z budynkami ustalono dodatkowe redukcje w wysokości 5 mln EUR, takie jak:

 

w EUR

Rada

-378 623

Komisja (łącznie z emeryturami)

-3 637 499

Trybunał Sprawiedliwości

-270 611

Trybunał Obrachunkowy

-96 409

Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny

-89 461

Komitet Regionów

-63 393

Rzecznik Praw Obywatelskich

-7 016

Europejski Inspektor Ochrony Danych

-9 526

Europejska Służba Działań Zewnętrznych

-447 462

Razem

-5 000 000

W konsekwencji oraz po uwzględnieniu projektów pilotażowych i działań przygotowawczych (3,5 mln EUR) zaproponowanych w sekcji 1.2 powyżej, uzgodniony poziom środków na zobowiązania wynosi 9 665,5 mln EUR, co daje margines w wysokości 362,5 mln EUR w ramach pułapu wydatków w dziale 5, po zastosowaniu marginesu w wysokości 318 mln EUR w celu skompensowania uruchomienia marginesu na nieprzewidziane wydatki w 2017 r.

Instrumenty szczególne: Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EFG), rezerwa na pomoc nadzwyczajną (EAR) i Fundusz Solidarności UE (FSUE)

Środki na zobowiązania dla Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EFG) i rezerwy na pomoc nadzwyczajną (EAR) ustala się na poziomie zaproponowanym przez Komisję w projekcie budżetu, a zmienionym listem w sprawie poprawek nr 1/2018. Likwiduje się rezerwę przeznaczoną na Fundusz Solidarności Unii Europejskiej (FSUE) (artykuł budżetowy 40 02 44).

1.4.  Środki na płatności

Ogólny poziom środków na płatności w budżecie na 2018 r. ustala się na poziomie środków przewidzianych w projekcie budżetu zmienionym na mocy listu w sprawie poprawek nr 1/2018, przy czym dokonuje się następujących dostosowań uzgodnionych przez komitet pojednawczy:

1.  Po pierwsze, uwzględnia się uzgodniony poziom środków na zobowiązania na wydatki niezróżnicowane, w ramach których poziom środków na płatności jest równy poziomowi środków na zobowiązania. Obejmuje to dodatkowe ograniczenie wydatków na rolnictwo o 229,9 mln EUR. Łączny wynik oznacza obniżenie środków o 255,3 mln EUR.

2.  Środki na płatności z myślą o wszystkich nowych projektach pilotażowych i działaniach przygotowawczych zaproponowanych przez Parlament ustala się na poziomie 50% odpowiednich środków na zobowiązania lub na poziomie zaproponowanym przez Parlament, jeżeli poziom ten jest poniżej progu 50%. W przypadku przedłużenia istniejących projektów pilotażowych i działań przygotowawczych poziom środków na płatności ustala się na poziomie określonym w projekcie budżetu plus 50% odpowiednich nowych środków na zobowiązania lub na poziomie zaproponowanym przez Parlament, jeżeli poziom ten jest niższy. Łączny wynik oznacza podwyższenie środków o 50,0 mln EUR.

3.  Dostosowania w następujących liniach budżetowych uzgadnia się w wyniku zmian w kwocie środków na zobowiązania dotyczące zróżnicowanych wydatków:

 

 

 

 

w EUR

Linia budżetowa / program

Nazwa

Projekt budżetu na 2018 r. (w tym list w sprawie poprawek nr 1)

Budżet 2018

Różnica

1.1.14

Europejski Korpus Solidarności (EKS)

 

 

-22 501 000

15 05 01

Europejski Korpus Solidarności

51 177 000

28 676 000

-22 501 000

1.1.5

Kształcenie, szkolenie i sport („Erasmus+”)

 

 

12 000 000

15 02 01 01

Promowanie doskonałości i współpracy w europejskim obszarze kształcenia i szkolenia oraz ich znaczenia dla rynku pracy

1 845 127 000

1 857 127 000

12 000 000

1.1.DAG

Agencje zdecentralizowane

 

 

-3 965 555

02 05 11

Agencja Europejskiego GNSS

30 993 525

31 338 525

345 000

12 02 06

Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (ESMA)

15 947 170

11 636 615

-4 310 555

1.1.INNE

Inne działania i programy

 

 

-900 000

26 02 01

Procedury przyznawania i ogłaszania zamówień publicznych, kontraktów na roboty i usługi

8 200 000

7 300 000

-900 000

3.0.DAG

Agencje zdecentralizowane

 

 

10 535 000

18 02 04

Agencja Unii Europejskiej ds. Współpracy w Dziedzinie Egzekwowania Prawa (Europol)

116 687 271

120 377 271

3 690 000

18 03 02

Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu (EASO)

85 837 067

90 837 067

5 000 000

33 03 04

Europejska Jednostka Współpracy Sądowej (Eurojust)

36 506 468

38 351 468

1 845 000

4.0.1

Instrument Pomocy Przedakcesyjnej (IPA II)

 

 

-76 300 000

05 05 04 02

Wsparcie dla Turcji – rozwoju gospodarczego, społecznego i terytorialnego oraz stopniowego dostosowania do unijnego dorobku prawnego

120 000 000

107 200 000

-12 800 000

22 02 01 01

Wsparcie dla Albanii, Bośni i Hercegowiny, Kosowa(8), Czarnogóry, Serbii oraz byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii – reform politycznych oraz stopniowego dostosowania do unijnego dorobku prawnego

219 000 000

221 500 000

2 500 000

22 02 03 01

Wsparcie dla Turcji – reform politycznych oraz stopniowego dostosowania do unijnego dorobku prawnego

86 000 000

48 500 000

-37 500 000

22 02 03 02

Wsparcie dla Turcji – rozwoju gospodarczego, społecznego i terytorialnego oraz stopniowego dostosowania do unijnego dorobku prawnego

291 000 000

262 500 000

-28 500 000

4.0.2

Europejski Instrument Sąsiedztwa (ENI)

 

 

12 500 000

22 04 01 03

Kraje śródziemnomorskie — Budowanie zaufania, zapewnianie bezpieczeństwa oraz zapobieganie konfliktom i rozwiązywanie ich

125 000 000

133 500 000

8 500 000

22 04 01 04

Wsparcie dla procesu pokojowego i wsparcie finansowe dla Palestyny oraz dla Agencji Narodów Zjednoczonych ds. Pomocy Uchodźcom Palestyńskim (UNRWA)

260 000 000

261 500 000

1 500 000

22 04 02 02

Partnerstwo Wschodnie — Ograniczanie ubóstwa i zrównoważony rozwój

320 000 000

322 500 000

2 500 000

4.0.3

Instrument Finansowania Współpracy na rzecz Rozwoju (DCI)

 

 

16 900 000

21 02 07 03

Rozwój społeczny

170 000 000

179 400 000

9 400 000

21 02 20

Erasmus+ — Wkład z Instrumentu Finansowania Współpracy na rzecz Rozwoju (DCI)

95 995 100

103 495 100

7 500 000

4.0.OTH

Inne działania i programy

 

 

1 000 000

13 07 01

Wsparcie finansowe w celu pobudzenia rozwoju gospodarczego społeczności Turków cypryjskich

25 000 000

26 000 000

1 000 000

4.0.SPEC

Działania finansowane w ramach prerogatyw Komisji i określonych uprawnień przyznanych Komisji

 

 

1 500 000

19 06 01

Programy informacyjne dla państw trzecich na temat stosunków zewnętrznych Unii

13 700 000

15 200 000

1 500 000

 

Razem

 

 

-49 231 555

4.  Dodatkowe zmniejszenie środków na płatności w następujących liniach budżetowych:

 

 

 

 

w EUR

Linia budżetowa / program

Nazwa

Projekt budżetu na 2018 r. (w tym list w sprawie poprawek nr 1)

Budżet 2018

Różnica

1.2.12

Regiony w okresie przejściowym

 

 

-55 000 000

04 02 61

Europejski Fundusz Społeczny — Regiony w okresie przejściowym — Cel „Inwestycje na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia”

1 345 000 000

1 305 000 000

-40 000 000

13 03 61

Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR) — Regiony w okresie przejściowym — Cel „Inwestycje na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia”

2 750 463 362

2 735 463 362

-15 000 000

1.2.13

Konkurencyjność (regiony lepiej rozwinięte)

 

 

-90 000 000

04 02 62

Europejski Fundusz Społeczny — Regiony lepiej rozwinięte — Cel „Inwestycje na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia”

2 882 000 000

2 847 000 000

-35 000 000

13 03 62

Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR) — Regiony bardziej rozwinięte — Cel „Inwestycje na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia”

3 497 060 077

3 442 060 077

-55 000 000

1.2.2

Europejska współpraca terytorialna

 

 

-90 500 000

13 03 64 01

Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR) — Europejska współpraca terytorialna

1 004 701 248

914 201 248

-90 500 000

1.2.31

Pomoc techniczna

 

 

-4 500 000

13 03 65 01

Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR) — Operacyjna pomoc techniczna

72 000 000

69 000 000

-3 000 000

13 03 66

Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR) — Innowacyjne działania w dziedzinie zrównoważonego rozwoju obszarów miejskich

43 321 859

41 821 859

-1 500 000

 

Razem

 

 

-240 000 000

1.  Likwiduje się rezerwę przeznaczoną na Fundusz Solidarności Unii Europejskiej (artykuł budżetowy 40 02 44) (-88 mln EUR).

Działania te umożliwią ustalenie środków na płatności na poziomie 144 681,0 mln EUR, co oznacza obniżenie ich o 582,5 mln EUR w porównaniu z projektem budżetu zmienionym na mocy listu w sprawie poprawek nr 1/2018.

1.5.  Rezerwa

Nie przewiduje się rezerw poza tymi, które ujęto w projekcie budżetu zmienionym listem w sprawie poprawek nr 1/2018, z wyjątkiem pozycji budżetowej 22 02 03 01 Wsparcie dla Turcji – reform politycznych oraz stopniowego dostosowania do unijnego dorobku prawnego, na którą przeznaczono 70 000 000 EUR w środkach na zobowiązania, a 35 000 000 EUR w środkach na płatności ujęto w rezerwie do czasu spełnienia następującego warunku:

„Kwota do uwolnienia, kiedy Turcja poczyni wymierne, dostateczne postępy w dziedzinie praworządności, demokracji, praw człowieka i wolności prasy, zgodnie ze sprawozdaniem rocznym Komisji”.

Uwagę do budżetu dotyczącą pozycji budżetowej 22 02 03 01 zmienia się odpowiednio.

1.6.  Uwagi do budżetu

Z zastrzeżeniem wyraźnych, odmiennych uregulowań w ustępach poprzedzających, poprawki wprowadzone przez Parlament Europejski lub Radę do brzmienia uwag do budżetu zostały uzgodnione, z wyjątkiem poprawek do linii budżetowych wymienionych w dwóch poniższych tabelach:

linie budżetowe, dla których zatwierdza się zmiany wprowadzone przez Parlament Europejski wraz z modyfikacją zaproponowaną w piśmie Komisji w sprawie wykonalności.

Linia budżetowa

Nazwa

06 02 01 01

Usunięcie wąskich gardeł, zwiększenie interoperacyjności kolei, uzupełnienie brakujących połączeń oraz modernizacja odcinków transgranicznych

09 05 01

Podprogram MEDIA — Transnarodowe i międzynarodowe rozpowszechnianie oraz promowanie transnarodowego obiegu i mobilności

18 04 01 01

Program „Europa dla Obywateli” — Wzmocnienie pamięci o przeszłości oraz zwiększenie aktywności obywatelskiej na szczeblu Unii

21 02 07 03

Rozwój społeczny

22 02 03 02

Wsparcie rozwoju gospodarczego, społecznego i terytorialnego oraz stopniowego dostosowania do unijnego dorobku prawnego

linie budżetowe, dla których zatwierdza się odpowiednią uwagę do budżetu zaproponowaną w projekcie budżetu zmienionym na mocy listu w sprawie poprawek nr 1/2018 i w związku z aktualizacją EFRG.

Linia budżetowa

Nazwa

02 02 01

Promowanie przedsiębiorczości i poprawa konkurencyjności oraz dostępu do rynków dla przedsiębiorstw unijnych

02 03 04

Narzędzia zarządzania rynkiem wewnętrznym

05 02 08 03

Fundusze operacyjne dla organizacji producentów

05 03 01 01

System płatności jednolitych (SPS)

05 03 01 10

System płatności podstawowej

05 04 60 01

Promowanie zrównoważonego rozwoju obszarów wiejskich oraz bardziej zrównoważonego terytorialnie i środowiskowo, przyjaznego dla klimatu i innowacyjnego sektora rolnego Unii

08 02 02 02

Ułatwienie dostępu do finansowania ryzyka związanego z inwestowaniem w badania naukowe i innowacje

09 05 05

Działania multimedialne

13 03 61

Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR) — Regiony w okresie przejściowym — Cel „Inwestycje na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia”

13 03 62

Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR) — Regiony bardziej rozwinięte — Cel „Inwestycje na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia”

13 06 01

Wspieranie państw członkowskich w przypadku poważnych klęsk żywiołowych istotnie wpływających na warunki życia, środowisko naturalne lub gospodarkę

18 02 01 02

Zapobieganie i zwalczanie przestępczości zorganizowanej i lepsze zarządzanie ryzykiem związanym z zagrożeniem dla bezpieczeństwa oraz sytuacjami kryzysowymi

18 03 01 01

Wzmacnianie i rozwijanie wspólnego europejskiego systemu azylowego oraz wzmocnienie solidarności i podziału odpowiedzialności między państwami członkowskimi

21 04 01

Zwiększenie poszanowania i przestrzegania praw człowieka i podstawowych wolności oraz wspieranie reform demokratycznych

23 02 01

Dostarczanie pomocy humanitarnej i wsparcia żywnościowego szybko, efektywnie i stosownie do potrzeb

33 02 07

Europejski Instytut ds. Równości Kobiet i Mężczyzn (EIGE)

Zakłada się, że poprawki wprowadzone przez Parlament Europejski lub Radę nie mogą zmieniać ani rozszerzać zakresu istniejącej podstawy prawnej, ani naruszać administracyjnej autonomii instytucji oraz że działania można pokryć z dostępnych zasobów.

1.7.  Nowe linie budżetowe

Uzgadnia się nomenklaturę budżetową zaproponowaną przez Komisję w projekcie budżetu zmienionym listem w sprawie poprawek nr 1/2018 z uwzględnieniem:

nowych projektów pilotażowych i działań przygotowawczych zaproponowanych w pkt 1.2 powyżej; oraz

nowej pozycji budżetowej 2 2 1 4 w sekcji Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych, zaproponowanej w pkt 1.3 powyżej.

2.  Budżet 2017

Projekt budżetu korygującego nr 6/2017 zatwierdza się zgodnie z propozycją Komisji.

3.  Oświadczenia

3.1.  Wspólne oświadczenie Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji w sprawie środków na płatności

Parlament Europejski i Rada przypominają o potrzebie zapewnienia – w świetle wykonywania budżetu – regularnego realizowania płatności w odniesieniu do środków na zobowiązania, tak aby nie dopuścić do ewentualnego anormalnego poziomu niezapłaconych faktur na koniec roku budżetowego.

Parlament Europejski i Rada apelują do Komisji, by nadal uważnie monitorowała i aktywnie realizowała programy na lata 2014–2020. W tym celu zwracają się do Komisji, by w odpowiednim czasie przedstawiła zaktualizowane dane liczbowe dotyczące stanu realizacji i szacunków w odniesieniu do wymogów w zakresie środków na płatności w 2018 r.

Rada i Parlament Europejski w stosownym terminie podejmą wszelkie konieczne decyzje w sprawie należycie uzasadnionych potrzeb, aby zapobiec narastaniu nadmiernej kwoty niezapłaconych rachunków i zapewnić należyty zwrot środków postulowanych we wnioskach o płatność.

3.2.  Wspólne oświadczenie Parlamentu Europejskiego, Rady(9) i Komisji w sprawie Inicjatywy na rzecz zatrudnienia ludzi młodych

Parlament Europejski, Rada i Komisja przypominają, że zmniejszenie bezrobocia, w szczególności bezrobocia młodzieży, pozostaje jednym z ważnych i wspólnych priorytetów politycznych; w tym celu potwierdzają swoją zdecydowaną wolę optymalnego wykorzystywania zasobów budżetowych dostępnych w celu rozwiązania tego problemu, w szczególności za pomocą Inicjatywy na rzecz zatrudnienia ludzi młodych.

W związku z tym z zadowoleniem przyjmują zwiększenie kwoty przeznaczonej na tę inicjatywę w 2018 r. Konieczne jest jednak nie tylko zapewnienie odpowiednich środków finansowych w budżecie UE, lecz także jednoczesne ustanowienie procedur w celu ich skutecznego wdrażania.

W tym względzie niezbędna jest skuteczna współpraca między Parlamentem, Radą i Komisją, aby zapewnić jak największe oddziaływanie przyjętych środków.

W związku z tym Rada i Parlament Europejski zobowiązują się do rozpatrzenia w trybie priorytetowym zmiany rozporządzenia w sprawie wspólnych przepisów wymaganej do przyjęcia budżetu na rok 2018.

Komisja powinna ułatwić sprawne zatwierdzenie zmian w programach w celu realizacji Inicjatywy na rzecz zatrudnienia ludzi młodych.

3.3.  Jednostronne oświadczenie Komisji w sprawie Inicjatywy na rzecz zatrudnienia ludzi młodych

Ograniczanie bezrobocia młodzieży pozostaje jednym z ważniejszych priorytetów politycznych. Komisja zobowiązuje się do uważnego monitorowania tendencji w zakresie realizacji Inicjatywy na rzecz zatrudnienia ludzi młodych. W przypadku tendencji do wzrostu tempa realizacji inicjatywy i o ile pozwoli na to zdolność absorpcyjna, Komisja zaproponuje zwiększenie środków finansowych dla inicjatywy w drodze budżetu korygującego; zwiększenie to zostanie sfinansowane z łącznego marginesu na zobowiązania zgodnie z art. 14 rozporządzenia w sprawie WRF.

Komisja oczekuje od Rady i Parlamentu, że w takim przypadku zapewnią szybkie przyjęcie stosownego projektu budżetu korygującego.

3.4.  Jednostronne oświadczenie Rady dotyczące 5-procentowej redukcji personelu

Rada przypomina, że docelową datą pełnej realizacji redukcji zatrudnienia o 5% był rok 2017. Ponieważ jednak nie wszystkie instytucje, organy i agencje osiągnęły docelowy poziom redukcji, Rada wzywa do dalszych wysiłków w roku 2018, aby zrealizować cel przewidziany w porozumieniu.

Istotne jest, aby cel zakładający 5-procentową redukcję personelu był realizowany przez wszystkie instytucje, organy i agencje, oraz by jego realizacja była monitorowana, dopóki nie zostanie w pełni osiągnięty. W związku z tym Rada zwraca się do Komisji, by kontynuowała ocenę wyników tego działania, aby wyciągnąć z nich wnioski na przyszłość.

(1) Teksty przyjęte w tym dniu, P8_TA(2017)0408.
(2) Dz.U. L 168 z 7.6.2014, s. 105.
(3) Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.
(4) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 884.
(5) Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.
(6) Dz.U. L 50 z 28.2.2017, s. 57.
(7) Użycie tej nazwy pozostaje bez uszczerbku dla stanowisk w sprawie statusu Kosowa i jest zgodne z rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1244 (1999) oraz opinią Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości na temat ogłoszenia przez Kosowo niepodległości.
(8) Użycie tej nazwy pozostaje bez uszczerbku dla stanowisk w sprawie statusu Kosowa i jest zgodne z rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1244 (1999) oraz opinią Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości na temat ogłoszenia przez Kosowo niepodległości.
(9) Zjednoczone Królestwo nie popiera tego oświadczenia.


Wniosek o uchylenie immunitetu Any Gomes
PDF 239kWORD 50k
Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 30 listopada 2017 r. w sprawie wniosku o uchylenie immunitetu Any Gomes (2017/2096(IMM))
P8_TA(2017)0459A8-0363/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek o uchylenie immunitetu Any Gomes, przekazany w dniu 30 maja 2017 r. przez Stałe Przedstawicielstwo Portugalii przy Unii Europejskiej, podpisany przez zastępcę prokuratora generalnego Republiki Portugalskiej w ramach postępowania karnego toczącego się w prokuraturze generalnej przy sądzie okręgowym w Peso da Régua – okręg Vila Reale (nr ref. NUIPC 430/16.6T9LSBP), i ogłoszony na posiedzeniu plenarnym w dniu 12 czerwca 2017 r.,

–  po wysłuchaniu wyjaśnień Any Gomes, zgodnie z art. 9 ust. 6 Regulaminu,

–  uwzględniając art. 8 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, jak również art. 6 ust. 2 Aktu dotyczącego wyboru członków Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich z dnia 20 września 1976 r.,

–  uwzględniając wyroki wydane przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w dniach 12 maja 1964 r., 10 lipca 1986 r., 15 i 21 października 2008 r., 19 marca 2010 r., 6 września 2011 r. oraz 17 stycznia 2013 r.(1),

–  uwzględniając art. 157 ust. 3 Konstytucji Republiki Portugalskiej oraz art. 11 statutu posłów do Zgromadzenia Republiki Portugalskiej

–  uwzględniając art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 1 oraz art. 9 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A8-0363/2017),

A.  mając na uwadze, że prokuratura Republiki Portugalskiej okręgu Vila Real, prokuratura generalna przy sądzie okręgowym w Peso de Régua, wystąpiła z wnioskiem o uchylenie immunitetu parlamentarnego Any Gomes w związku z oświadczeniami złożonymi przez nią w wywiadzie dla dziennika Diàrio de Noticias, opublikowanym przez tę gazetę w internecie w dniu 29 kwietnia 2016 r.; mając na uwadze, że wniosek złożono w celu wszczęcia postępowania karnego przeciwko posłance A. Gomes, a także wysłuchania jej w kontekście tego postępowania;

B.  mając na uwadze, że artykuł przytaczał wiadomości na temat przeszukań, które miały być prowadzone w stoczni w Vianie, a A. Gomes oświadczyła w tym kontekście: „To sygnał, że coś zaczyna się dziać w sprawie dotyczącej ewidentnego przypadku korupcji”, wyrażając przy tym pogląd, że sprzedaż promu Atlântida dokonana została „za niewielkie pieniądze”;

C.  mając na uwadze, że przytoczone okoliczności faktyczne dotyczą teoretycznie popełnienia przez A. Gomes trzech przestępstw wobec dwóch skarżących, tj. zniesławienia organu, jednostki organizacyjnej lub osoby prawnej, określonych i karanych na mocy art. 187 ust. 1 i ust. 2 lit. a) oraz art. 183 ust. 2 kodeksu karnego, które przewidują karę do dwóch lat pozbawienia wolności lub grzywnę w wysokości co najmniej 120 stawek dziennych;

D.  mając na uwadze, że zgodnie z art. 8 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej wobec posłów do Parlamentu Europejskiego nie można prowadzić dochodzenia, postępowania sądowego, ani też ich zatrzymywać z powodu ich opinii lub stanowiska zajętego przez nich w głosowaniu w czasie wykonywania przez nich obowiązków służbowych;

E.  mając na uwadze, że art. 5 Regulaminu Parlamentu Europejskiego przewiduje, iż wykonując swoje uprawnienia związane z przywilejami i immunitetami, Parlament działa w celu utrzymania swojej integralności jako demokratycznego zgromadzenia ustawodawczego oraz w celu zapewnienia niezależności posłów w sprawowaniu ich funkcji;

F.  mając na uwadze, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzekł, że oświadczenie złożone przez posła poza Parlamentem Europejskim może stanowić opinię wyrażoną w ramach pełnienia obowiązków w rozumieniu art. 8 Protokołu nr 7, gdy odpowiada subiektywnej ocenie mającej bezpośredni i oczywisty związek z wykonywaniem obowiązków posła do Parlamentu Europejskiego, co oznacza, że ważne jest nie miejsce złożenia oświadczenia, lecz jego charakter i treść;

G.  mając na uwadze, że w obecnych czasach debata polityczna coraz częściej odbywa się poza salami posiedzeń Parlamentu i ma miejsce w środkach przekazu, przybierając postać komunikatów prasowych, wywiadów, wypowiedzi na blogach i w internecie;

H.  mając na uwadze, że oświadczenia wygłoszone w przedmiotowym wywiadzie przez A. Gomes zostały złożone w ramach pełnienia obowiązków posłanki do Parlamentu Europejskiego, a zwłaszcza w kontekście jej obowiązków jako wiceprzewodniczącej komisji śledczej powołanej do zbadania zarzutów popełnienia przestępstwa i niewłaściwego administrowania w stosowaniu prawa Unii w odniesieniu do prania pieniędzy, unikania opodatkowania i uchylania się od opodatkowania;

I.  mając na uwadze, że oświadczenia złożone przez A. Gomes są bezpośrednio związane z jej stwierdzeniami wygłoszonymi w programie telewizyjnym „TVI24- Cara a Cara - Ana Gomes versus Carlos Abreu Amorim” wyemitowanym w dniu 29 listopada 2013 r., w odniesieniu do których Parlament Europejski utrzymał immunitet tejże posłanki(2);

J.  mając na uwadze, że oświadczenia A. Gomes wchodzą zatem w zakres jej działalności w Parlamencie Europejskim;

1.  podejmuje decyzję o odmowie uchylenia immunitetu Any Gomes;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do natychmiastowego przekazania niniejszej decyzji i sprawozdania właściwej komisji właściwym organom Republiki Portugalskiej i Anie Gomes.

(1) Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 12 maja 1964 r., Wagner/Fohrmann i Krier, 101/63, ECLI:EU:C:1964:28; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 lipca 1986 r., Wybot/Faure i inni, 149/85, ECLI:EU:C:1986:310; wyrok Sądu z dnia 15 października 2008 r., Mote/Parlament, T-345/05, ECLI:EU:T:2008:440; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 21 października 2008 r., Marra/De Gregorio i Clemente, C-200/07 i C-201/07, ECLI:EU:C:2008:579; wyrok Sądu z dnia 19 marca 2010 r., Gollnisch/Parlament, T-42/06, ECLI:EU:T:2010:102; wyrok Sądu z dnia 6 września 2011 r., Patriciello, C-163/10, ECLI: EU:C:2011:543; wyrok Sądu z dnia 17 stycznia 2013 r., Gollnisch/Parlament, T-346/11 i T-347/11, ECLI:EU:T:2013:23.
(2) Sprawozdanie w sprawie wniosku o uchylenie immunitetu Any Gomes (sprawozdawczyni: Heidi Hautala – Komisja Prawna); decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 13 listopada 2014 r. w sprawie wniosku o uchylenie immunitetu A. Gomes (Dz.U. C 285 z 5.8.2016, s. 19).


Zmiany w zakresie zasobów na rzecz spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej, inwestycji na rzecz wzrostu i zatrudnienia oraz celu „Europejska współpraca terytorialna” ***I
PDF 398kWORD 48k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 30 listopada 2017 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 1303/2013 w odniesieniu do zmian zasobów na rzecz spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej oraz zasobów na cel „Inwestycje na rzecz wzrostu i zatrudnienia” i na cel „Europejska współpraca terytorialna” (COM(2017)0565 – C8-0342/2017 – 2017/0247(COD))
P8_TA(2017)0460A8-0358/2017

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2017)0565),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 177 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0342/2017),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  po konsultacji z Europejskim Komitetem Ekonomiczno-Społecznym,

–  po konsultacji z Komitetem Regionów,

–  uwzględniając pismo Komisji Budżetowej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Rozwoju Regionalnego (A8-0358/2017),

A.  mając na uwadze, że ze względu na pilność sytuacji uzasadnione jest przeprowadzenie głosowania przed upływem terminu ośmiu tygodni określonego w art. 6 Protokołu nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności;

1.  zatwierdza poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 30 listopada 2017 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/... zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 1303/2013 w odniesieniu do zmian zasobów na rzecz spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej oraz zasobów na cel „Inwestycje na rzecz wzrostu i zatrudnienia” i na cel „Europejska współpraca terytorialna”

P8_TC1-COD(2017)0247


(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) 2017/2305.)


Umowa o współpracy naukowo-technicznej między Unią Europejską a Arabską Republiką Egiptu, określająca warunki uczestnictwa Arabskiej Republiki Egiptu w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA) ***
PDF 319kWORD 47k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 30 listopada 2017 r. w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie zawarcia Umowy o współpracy naukowo-technicznej między Unią Europejską a Arabską Republiką Egiptu, określającej warunki uczestnictwa Arabskiej Republiki Egiptu w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA) (11965/2017 – C8-0345/2017 – 2017/0196(NLE))
P8_TA(2017)0461A8-0353/2017

(Zgoda)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając projekt decyzji Rady (11965/2017),

–  uwzględniając projekt Umowy o współpracy naukowo-technicznej między Unią Europejską a Arabską Republika Egiptu, określającej warunki uczestnictwa Arabskiej Republiki Egiptu w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA) (11926/2017),

–  uwzględniając decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1324 z dnia 4 lipca 2017 r. w sprawie uczestnictwa Unii w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA) podjętym wspólnie przez szereg państw członkowskich(1),

–  uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę na mocy art. 186 oraz art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) ppkt (v) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (C8-0345/2017),

–  uwzględniając art. 99 ust. 1 i 4 oraz art. 108 ust. 7 Regulaminu,

–  uwzględniając zalecenie Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii (A8-0353/2017),

1.  wyraża zgodę na zawarcie umowy;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Arabskiej Republiki Egiptu.

(1) Dz.U. L 185 z 18.7.2017, s.1.


Umowa o współpracy naukowo-technicznej między Unią Europejską a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną, określająca warunki uczestnictwa Algierskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA) ***
PDF 319kWORD 47k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 30 listopada 2017 r. w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie zawarcia Umowy o współpracy naukowo-technicznej między Unią Europejską a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną, określającej warunki uczestnictwa Algierskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA) (11964/2017 – C8-0346/2017 – 2017/0197(NLE))
P8_TA(2017)0462A8-0354/2017

(Zgoda)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając projekt decyzji Rady (11964/2017),

–  uwzględniając projekt umowy o współpracy naukowo-technicznej między Unią Europejską a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną, określającej warunki uczestnictwa Algierskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA) (11924/2017),

–  uwzględniając decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1324 z dnia 4 lipca 2017 r. w sprawie uczestnictwa Unii w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA) podjętym wspólnie przez szereg państw członkowskich(1),

–  uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę na mocy art. 186 oraz art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) ppkt (v) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (C8-0346/2017),

–  uwzględniając art. 99 ust. 1 i 4 oraz art. 108 ust. 7 Regulaminu,

–  uwzględniając zalecenie Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii (A8-0354/2017),

1.  wyraża zgodę na zawarcie umowy;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Algierskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej.

(1) Dz.U. L 185 z 18.7.2017, s. 1.


Umowa o współpracy naukowo-technicznej między Unią Europejską a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim, określająca warunki uczestnictwa Jordańskiego Królestwa Haszymidzkiego w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA) ***
PDF 320kWORD 47k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 30 listopada 2017 r. w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie zawarcia Umowy o współpracy naukowo-technicznej między Unią Europejską a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim, określającej warunki uczestnictwa Jordańskiego Królestwa Haszymidzkiego w partnerstwie dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA) (11966/2017 – C8-0343/2017 – 2017/0200(NLE))
P8_TA(2017)0463A8-0355/2017

(Zgoda)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając projekt decyzji Rady (11966/2017),

–  uwzględniając projekt Umowy o współpracy naukowo-technicznej między Unią Europejską a Jordańskim Królestwem Haszymidzkim, określającej warunki uczestnictwa Jordańskiego Królestwa Haszymidzkiego w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA) (11927/2017),

–  uwzględniając decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1324 z dnia 4 lipca 2017 r. w sprawie uczestnictwa Unii w partnerstwie w dziedzinie badań i innowacji w regionie Morza Śródziemnego (PRIMA) podjętym wspólnie przez szereg państw członkowskich(1),

–  uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę na mocy art. 186 oraz art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) ppkt (v) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (C8-0343/2017),

–  uwzględniając art. 99 ust. 1 i 4 oraz art. 108 ust. 7 Regulaminu,

–  uwzględniając zalecenie Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii (A8-0355/2017),

1.  wyraża zgodę na zawarcie umowy;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie, Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Jordańskiego Królestwa Haszymidzkiego.

(1) Dz.U. L 185 z 18.7.2017, s. 1.


Przystąpienie Chile, Islandii i Bahamów do Konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę *
PDF 318kWORD 47k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 30 listopada 2017 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady upoważniającej Rumunię do wyrażenia zgody, w interesie Unii Europejskiej, na przystąpienie Chile, Islandii i Bahamów do Konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę (COM(2017)0360 – C8-0234/2017 – 2017/0150(NLE))
P8_TA(2017)0464A8-0364/2017

(Konsultacja)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek dotyczący decyzji Rady (COM(2017)0360),

–  uwzględniając art. 38 akapit czwarty Konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę,

–  uwzględniając art. 81 ust. 3 i art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. b) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, na mocy których Rada skonsultowała się z Parlamentem (C8–0234/2017),

–  uwzględniając opinię Trybunału Sprawiedliwości(1) w sprawie wyłącznej kompetencji zewnętrznej Unii Europejskiej w odniesieniu do kwestii wyrażenia zgody na przystąpienie państwa trzeciego do Konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę,

–  uwzględniając art. 78c oraz art. 108 ust. 8 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A8-0364/2017),

1.  zatwierdza upoważnienie Rumunii do wyrażenia zgody, w interesie Unii Europejskiej, na przystąpienie Chile, Islandii i Bahamów do Konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Stałemu Biuru Haskiej Konferencji Prawa Prywatnego Międzynarodowego.

(1) Opinia Trybunału Sprawiedliwości z dnia 14 października 2014 r., 1/13, ECLI:EU:C:2014:2303.


Przystąpienie Panamy, Urugwaju, Kolumbii i Salwadoru do Konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę *
PDF 318kWORD 47k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 30 listopada 2017 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady upoważniającej Austrię i Rumunię do wyrażenia zgody, w interesie Unii Europejskiej, na przystąpienie Panamy, Urugwaju, Kolumbii i Salwadoru do Konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę (COM(2017)0369 – C8-0231/2017 – 2017/0153(NLE))
P8_TA(2017)0465A8-0362/2017

(Konsultacja)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek dotyczący decyzji Rady (COM(2017)0369),

–  uwzględniając art. 38 akapit czwarty Konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę,

–  uwzględniając art. 81 ust. 3 i art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. b) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, na mocy których Rada skonsultowała się z Parlamentem (C8‑0231/2017),

–  uwzględniając opinię Trybunału Sprawiedliwości(1) w sprawie wyłącznej kompetencji zewnętrznej Unii Europejskiej w odniesieniu do kwestii wyrażenia zgody na przystąpienie państwa trzeciego do Konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę,

–  uwzględniając art. 78c oraz art. 108 ust. 8 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A8‑0362/2017),

1.  zatwierdza upoważnienie Austrii i Rumunii do wyrażenia zgody, w interesie Unii Europejskiej, na przystąpienie Panamy, Urugwaju, Kolumbii i Salwadoru do Konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Stałemu Biuru Haskiej Konferencji Prawa Prywatnego Międzynarodowego.

(1) Opinia Trybunału Sprawiedliwości z dnia 14 października 2014 r., 1/13, ECLI:EU:C:2014:2303.


Przystąpienie San Marino do Konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę *
PDF 318kWORD 47k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 30 listopada 2017 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady upoważniającej Chorwację, Niderlandy, Portugalię i Rumunię do wyrażenia zgody, w interesie Unii Europejskiej, na przystąpienie San Marino do Konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę (COM(2017)0359 – C8-0232/2017 – 2017/0149(NLE))
P8_TA(2017)0466A8-0360/2017

(Konsultacja)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek dotyczący decyzji Rady (COM(2017)0359),

–  uwzględniając art. 38 akapit czwarty Konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę,

–  uwzględniając art. 81 ust. 3 i art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. b) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, na mocy których Rada skonsultowała się z Parlamentem (C8-0232/2017),

–  uwzględniając opinię Trybunału Sprawiedliwości(1) w sprawie wyłącznej kompetencji zewnętrznej Unii Europejskiej w odniesieniu do kwestii wyrażenia zgody na przystąpienie państwa trzeciego do Konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę,

–  uwzględniając art. 78c oraz art. 108 ust. 8 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A8-0360/2017),

1.  zatwierdza upoważnienie Chorwacji, Niderlandów, Portugalii i Rumunii do wyrażenia zgody, w interesie Unii Europejskiej, na przystąpienie San Marino do Konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Stałemu Biuru Haskiej Konferencji Prawa Prywatnego Międzynarodowego.

(1) Opinia Trybunału Sprawiedliwości z dnia 14 października 2014 r., 1/13, ECLI:EU:C:2014:2303.


Przystąpienie Gruzji i Republiki Południowej Afryki do Konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę *
PDF 321kWORD 49k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 30 listopada 2017 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady upoważniającej Luksemburg i Rumunię do wyrażenia zgody, w interesie Unii Europejskiej, na przystąpienie Gruzji i Republiki Południowej Afryki do Konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę (COM(2017)0357 – C8-0233/2017 – 2017/0148(NLE))
P8_TA(2017)0467A8-0361/2017

(Konsultacja)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek dotyczący decyzji Rady (COM(2017)0357),

–  uwzględniając art. 38 akapit czwarty Konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę,

–  uwzględniając art. 81 ust. 3 i art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. b) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, na mocy których Rada skonsultowała się z Parlamentem (C8-0233/2017),

–  uwzględniając opinię Trybunału Sprawiedliwości(1) w sprawie wyłącznej kompetencji zewnętrznej Unii Europejskiej w odniesieniu do kwestii wyrażenia zgody na przystąpienie państwa trzeciego do Konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę,

–  uwzględniając art. 78c i art. 108 ust. 8 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A8-0361/2017),

1.  zatwierdza upoważnienie Luksemburga i Rumunii do wyrażenia zgody, w interesie Unii Europejskiej, na przystąpienie Gruzji i Republiki Południowej Afryki do Konwencji haskiej z 1980 r. dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Stałemu Biuru Haskiej Konferencji Prawa Prywatnego Międzynarodowego.

(1) Opinia Trybunału Sprawiedliwości z dnia 14 października 2014 r., 1/13, ECLI:EU:C:2014:2303.


Okres przejściowy w celu złagodzenia wpływu wprowadzenia MSSF 9 ***I
PDF 405kWORD 51k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 30 listopada 2017 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do wskaźnika dźwigni, wskaźnika stabilnego finansowania netto, wymogów w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, ryzyka kredytowego kontrahenta, ryzyka rynkowego, ekspozycji wobec kontrahentów centralnych, ekspozycji wobec przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania, dużych ekspozycji, wymogów w zakresie sprawozdawczości i ujawniania informacji oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (COM(2016)0850 – C8-0158/2017 – 2016/0360B(COD))
P8_TA(2017)0468A8-0255/2017

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2016)0850),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0158/2017),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając uzasadnioną opinię przedstawioną – na mocy protokołu nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności – przez szwedzki Riksdag, w której stwierdzono, że projekt aktu ustawodawczego nie jest zgodny z zasadą pomocniczości,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego z dnia 8 listopada 2017 r.(1),

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 30 marca 2017 r.(2),

–  uwzględniając decyzję Konferencji Przewodniczących z dnia 18 maja 2017 r. upoważniającą Komisję Gospodarczą i Monetarną do rozdzielenia wyżej wymienionego wniosku Komisji Europejskiej i do sporządzenia na jego podstawie dwóch odrębnych sprawozdań ustawodawczych,

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 15 listopada 2017 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art.59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A8-0255/2017),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 30 listopada 2017 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/... zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do rozwiązań przejściowych dotyczących złagodzenia wpływu wprowadzenia MSSF 9 na fundusze własne oraz dotyczących traktowania jako duże ekspozycje niektórych ekspozycji wobec podmiotów sektora publicznego denominowanych w walucie krajowej dowolnego państwa członkowskiego

P8_TC1-COD(2016)0360B


(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) 2017/2395.)

(1) Dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym.
(2) Dz.U. C 209 z 30.6.2017, s. 36.


Instrument na rzecz przyczyniania się do Stabilności i Pokoju ***I
PDF 407kWORD 49k
Rezolucja
Tekst
Załącznik
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 30 listopada 2017 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 230/2014 z dnia 11 marca 2014 r. ustanawiające Instrument na rzecz przyczyniania się do Stabilności i Pokoju (COM(2016)0447 – C8-0264/2016 – 2016/0207(COD))
P8_TA(2017)0469A8-0261/2017

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2016)0447),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2, art. 209 ust. 1 oraz art. 212 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0264/2016),

–  uwzględniając opinię Komisji Prawnej w sprawie proponowanej podstawy prawnej,

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 27 października 2017 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 i 39 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Zagranicznych oraz opinię przedstawioną przez Komisję Rozwoju (A8-0261/2017),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zatwierdza wspólne oświadczenie Parlamentu, Rady i Komisji załączone do niniejszej rezolucji, które zostanie opublikowane w serii L Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej wraz z ostatecznym aktem ustawodawczym;

3.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

4.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 30 listopada 2017 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/... zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 230/2014 ustanawiające Instrument na rzecz Przyczyniania się do Stabilności i Pokoju

P8_TC1-COD(2016)0207


(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) 2017/2306.)

ZAŁĄCZNIK DO REZOLUCJI USTAWODAWCZEJ

Deklaracja dotycząca źródeł finansowania środków pomocy na podstawie art. 3a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 230/2014 z dnia 11 marca 2014 r. ustanawiającego Instrument na rzecz Przyczyniania się do Stabilności i Pokoju

Parlament Europejski, Rada i Komisja zgadzają się, że budowanie zdolności na rzecz rozwoju i bezpieczeństwa służącego rozwojowi powinno być finansowane w ramach działu IV wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020, przede wszystkim poprzez przegrupowania środków, przy jednoczesnym zachowaniu w możliwie maksymalnym zakresie równowagi finansowej wśród wszystkich instrumentów. Ponadto, bez uszczerbku dla prerogatyw władzy budżetowej, w ramach rocznej procedury budżetowej takie przegrupowania środków nie powinny obejmować wykorzystania środków przydzielonych na działania zapisane w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 233/2014 z dnia 11 marca 2014 r. ustanawiającym Instrument Finansowania Współpracy na rzecz Rozwoju na lata 2014–2020.


Stopień uprzywilejowania niezabezpieczonych instrumentów dłużnych w hierarchii roszczeń w postępowaniu upadłościowym ***I
PDF 399kWORD 50k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 30 listopada 2017 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do stopnia uprzywilejowania niezabezpieczonych instrumentów dłużnych w hierarchii roszczeń w postępowaniu upadłościowym (COM(2016)0853 – C8-0479/2016 – 2016/0363(COD))
P8_TA(2017)0470A8-0302/2017

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2016)0853),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0479/2016),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego(1),

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(2),

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 15 listopada 2017 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A8-0302/2017),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 30 listopada 2017 r. w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/... zmieniającej dyrektywę 2014/59/UE w odniesieniu do stopnia uprzywilejowania niezabezpieczonych instrumentów dłużnych w hierarchii roszczeń w postępowaniu upadłościowym

P8_TC1-COD(2016)0363


(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, dyrektywy (UE) 2017/2399.)

(1) Dz.U. C 132 z 26.4.2017, s. 1.
(2) Dz.U. C 173 z 31.5.2017, s. 41.


Zobowiązania wynikające z podatku od wartości dodanej od świadczenia usług i sprzedaży towarów na odległość *
PDF 530kWORD 54k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 30 listopada 2017 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Rady zmieniającej dyrektywę 2006/112/WE i dyrektywę 2009/132/WE w odniesieniu do niektórych zobowiązań wynikających z podatku od wartości dodanej w przypadku świadczenia usług i sprzedaży towarów na odległość (COM(2016)0757 – C8-0004/2017 – 2016/0370(CNS))
P8_TA(2017)0471A8-0307/2017

(Specjalna procedura ustawodawcza – konsultacja)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Radzie (COM(2016)0757),

–  uwzględniając art. 113 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C8-0004/2017),

–  uwzględniając art. 78c Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A8-0307/2017),

1.  zatwierdza po poprawkach wniosek Komisji;

2.  zwraca się do Komisji o odpowiednią zmianę jej wniosku, zgodnie z art. 293 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

3.  zwraca się do Rady o poinformowanie go, jeśli uzna ona za stosowne odejście od tekstu przyjętego przez Parlament;

4.  zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do wniosku Komisji;

5.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Tekst proponowany przez Komisję   Poprawka
Poprawka 1
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw -1 (nowy)
(-1)   Różnica między oczekiwanymi przychodami z podatku VAT a sumą faktycznie zebraną (tzw. luka w podatku VAT) w 2015 r. wyniosła w Unii około 152 mld EUR, a oszustwa transgraniczne przyczyniają się do uszczuplenia dochodów z tytułu VAT w Unii o około 50 mld EUR rocznie, co razem oznacza, że kwestia VAT ma zasadnicze znaczenie i wymaga rozwiązania na szczeblu UE oraz że niezbędne jest przyjęcie ostatecznego systemu VAT opartego na zasadzie opodatkowania w miejscu przeznaczenia.
Poprawka 2
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 3
(3)  W ocenie tych procedur szczególnych z dnia 1 stycznia 2015 r. stwierdzono szereg możliwości wprowadzenia ulepszeń. Po pierwsze, należy ograniczyć obciążenia dla mikroprzedsiębiorstw mających siedzibę w państwie członkowskim i okazjonalnie świadczących takie usługi w innych państwach członkowskich związane z przestrzeganiem zobowiązań w zakresie VAT w państwach członkowskich innych niż państwo członkowskie siedziby. Należy zatem wprowadzić ogólnowspólnotowy próg, do którego dostawy te podlegałyby VAT w państwie członkowskim siedziby. Po drugie, bardzo uciążliwy jest obowiązek spełnienia wymogów w zakresie fakturowania i przechowywania zapisów we wszystkich państwach członkowskich, w których realizuje się dostawy. W związku z tym, aby maksymalnie ograniczyć obciążenia dla przedsiębiorstw, zasadami dotyczącymi fakturowania i przechowywania zapisów powinny być przepisy obowiązujące w państwie członkowskim identyfikacji dostawcy korzystającego z procedur szczególnych. Po trzecie, podatnicy niemający swojej siedziby we Wspólnocie, ale zarejestrowani do celów VAT w państwie członkowskim (na przykład dlatego, że prowadzą w tym państwie członkowskim okazjonalne transakcje opodatkowane podatkiem VAT) nie mogą korzystać ani z procedury szczególnej dla podatników niemających swojej siedziby na terytorium Wspólnoty, ani z procedury szczególnej dla podatników mających swoją siedzibę na terytorium Wspólnoty. W związku z tym proponuje się zezwolenie takim podatnikom na korzystanie z procedury szczególnej dla podatników niemających siedziby na terytorium Wspólnoty.
(3)  W ocenie tych procedur szczególnych z dnia 1 stycznia 2015 r. stwierdzono szereg możliwości wprowadzenia ulepszeń. Po pierwsze, należy ograniczyć obciążenia dla mikroprzedsiębiorstw mających siedzibę w państwie członkowskim i okazjonalnie świadczących takie usługi w innych państwach członkowskich związane z przestrzeganiem zobowiązań w zakresie VAT w państwach członkowskich innych niż państwo członkowskie siedziby. Należy zatem wprowadzić ogólnowspólnotowy próg, do którego dostawy te podlegałyby VAT w państwie członkowskim siedziby. Po drugie, bardzo uciążliwy jest obowiązek spełnienia wymogów w zakresie fakturowania we wszystkich państwach członkowskich, w których realizuje się dostawy. W związku z tym, aby maksymalnie ograniczyć obciążenia dla przedsiębiorstw, zasadami dotyczącymi fakturowania powinny być przepisy obowiązujące w państwie członkowskim identyfikacji dostawcy korzystającego z procedur szczególnych. Po trzecie, podatnicy niemający swojej siedziby we Wspólnocie, ale zarejestrowani do celów VAT w państwie członkowskim (na przykład dlatego, że prowadzą w tym państwie członkowskim okazjonalne transakcje opodatkowane podatkiem VAT) nie mogą korzystać ani z procedury szczególnej dla podatników niemających swojej siedziby na terytorium Wspólnoty, ani z procedury szczególnej dla podatników mających swoją siedzibę na terytorium Wspólnoty. W związku z tym proponuje się zezwolenie takim podatnikom na korzystanie z procedury szczególnej dla podatników niemających siedziby na terytorium Wspólnoty.
Poprawka 3
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 3 a (nowy)
(3a)   Choć ocena systemu małych punktów kompleksowej obsługi (MOSS) jest w dużej mierze pozytywna, 99 % dochodów z tytułu VAT przetwarzanych za pośrednictwem MOSS deklarowanych jest przez zaledwie 13 % zarejestrowanych przedsiębiorców, co pokazuje, że państwa członkowskie powinny zachęcić większą liczbę małych i średnich przedsiębiorstw do korzystania z MOSS, aby przezwyciężyć bariery w transgranicznym handlu elektronicznym.
Poprawka 4
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 9 a (nowy)
(9a)   Niniejsza dyrektywa zmieniająca może doprowadzić do wzrostu kosztów administracyjnych w przypadku małych przesyłek, gdyż stosowne opakowania muszą posiadać oznaczenie wskazujące, że zastosowano system przywozowy VAT, a sektor usług pocztowych jest zobowiązany sortować przesyłki według tego, czy zastosowano ten system. Państwa członkowskie i Komisja powinny uważnie przyjrzeć się skutkom dla sektora usług pocztowych.
Poprawka 5
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 14
(14)  Data rozpoczęcia stosowania przepisów niniejszej dyrektywy powinna, w stosownych przypadkach, uwzględniać czas niezbędny na wprowadzenie środków koniecznych do wdrożenia niniejszej dyrektywy oraz czas potrzebny państwom członkowskim na dostosowanie swoich systemów IT do rejestracji, deklarowania i zapłaty VAT.
(14)  Data rozpoczęcia stosowania przepisów niniejszej dyrektywy powinna, w stosownych przypadkach, uwzględniać czas niezbędny na wprowadzenie środków koniecznych do wdrożenia niniejszej dyrektywy oraz czas potrzebny państwom członkowskim i przedsiębiorstwom na dostosowanie swoich systemów IT do rejestracji, deklarowania i zapłaty VAT.
Poprawka 6
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 17 a (nowy)
(17a)   Wniosek Komisji jest jedynie krokiem w stronę likwidacji luki w podatku VAT. Konieczne są dalsze środki, by skutecznie walczyć z oszustwami związanymi z VAT w Unii.
Poprawka 7
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt -1 (nowy)
Dyrektywa 2006/112/WE
Artykuł 14 – ustęp 3 a (nowy)
-1)  w art. 14 dodaje się ustęp w brzmieniu:
„3a. Gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w sprzedaży na odległość towarów przywożonych z terytoriów lub państw trzecich, a wartość wewnętrzna przesyłki wynosi mniej niż 150 EUR lub równowartość w walucie krajowej, natomiast jego roczny obrót w bieżącym roku kalendarzowym przekracza 1 000 000 EUR lub równowartość w walucie krajowej, w tym również w przypadkach wykorzystania do sprzedaży na odległość sieci telekomunikacyjnej, interfejsu lub portalu, przyjmuje się, że podatnik ten sam otrzymał i dostarczył te towary.”
Poprawka 8
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 –punkt 2
Dyrektywa 2006/112/WE
Artykuł 58 – ustęp 2 – litera b
b)  usługi świadczone są na rzecz nabywców zlokalizowanych w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie, o którym mowa w lit. a);
b)  usługi świadczone są na rzecz nabywców zlokalizowanych w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie, o którym mowa w lit. a); oraz
Poprawka 9
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 –punkt 2
Dyrektywa 2006/112/WE
Artykuł 58 – ustęp 2 – litera c
c)  całkowita wartość, z wyłączeniem VAT, takich dostaw nie przekracza kwoty 10 000 EUR lub równowartości tej kwoty w walucie krajowej w danym roku kalendarzowym ani nie przekroczyła jej w poprzednim roku kalendarzowym.
c)  całkowita wartość, z wyłączeniem VAT, takich dostaw nie przekracza kwoty 35 000 EUR lub równowartości tej kwoty w walucie krajowej w danym roku kalendarzowym ani nie przekroczyła jej w poprzednim roku kalendarzowym.
Poprawka 10
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 6
Dyrektywa 2006/112/WE
Artykuł 369 – ustęp 2 – akapit 2
Państwo członkowskie identyfikacji określa okres, przez jaki podatnik niemający siedziby na terytorium Wspólnoty przechowuje tę ewidencję.
Ewidencja ta jest przechowywana przez okres pięciu lat począwszy od końca roku kalendarzowego, w którym dokonano transakcji.
Poprawka 11
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – nagłówek
Zmiany w dyrektywie 2006/112/WE ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2021 r.
Zmiany w dyrektywie 2006/112/WE ze skutkiem od dnia 1 kwietnia 2021 r.
Poprawka 12
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – akapit 1
Ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2021r. w dyrektywie 2006/112/WE wprowadza się następujące zmiany:
Ze skutkiem od dnia 1 kwietnia 2021r. w dyrektywie 2006/112/WE wprowadza się następujące zmiany:
Poprawka 13
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – akapit 1 – punkt 6
Dyrektywa 2006/112/WE
Tytuł V – rozdział 3a – artykuł 59c – ustęp 1 – litera c
c)  całkowita wartość, z wyłączeniem VAT, dostaw lub usług objętych niniejszymi przepisami nie przekracza kwoty 10 000 EUR lub równowartości tej kwoty w walucie krajowej w danym roku kalendarzowym ani nie przekroczyła jej w poprzednim roku kalendarzowym.
c)  całkowita wartość, z wyłączeniem VAT, dostaw lub usług objętych niniejszymi przepisami nie przekracza kwoty 35 000 EUR lub równowartości tej kwoty w walucie krajowej w danym roku kalendarzowym ani nie przekroczyła jej w poprzednim roku kalendarzowym.
Poprawka 14
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – akapit 1 – punkt 7
Dyrektywa 2006/112/WE
Artykuł 143 – ustęp 1 – litera c a
ca)  przywóz towarów, w przypadku gdy VAT deklaruje się w ramach procedury szczególnej określonej w tytule XII rozdział 6 sekcja 4 oraz gdy najpóźniej w momencie składania zgłoszenia przywozowego właściwemu urzędowi celnemu w państwie członkowskim przywozu przekazano numer identyfikacyjny VAT dostawcy lub pośrednika działającego na jego rzecz nadany na mocy art. 369q;”;
ca)  przywóz towarów, w przypadku gdy VAT deklaruje się w ramach procedury szczególnej określonej w tytule XII rozdział 6 sekcja 4 oraz gdy najpóźniej w momencie składania zgłoszenia przywozowego właściwemu urzędowi celnemu w państwie członkowskim przywozu przekazano numer identyfikacyjny VAT dostawcy lub pośrednika działającego na jego rzecz nadany na mocy art. 369q, przy czym Komisja określa w akcie prawnym dokładną formę zgłoszenia przywozowego;”;
Poprawka 15
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – akapit 1 – punkt 21
Dyrektywa 2006/112/WE
Artykuł 369b – akapit 1
Państwa członkowskie zezwalają każdemu podatnikowi prowadzącemu wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość oraz każdemu podatnikowi niemającemu siedziby w państwie członkowskim konsumpcji świadczącemu usługi na rzecz osoby niebędącej podatnikiem mającej siedzibę albo stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu w tym państwie członkowskim na stosowanie niniejszej procedury szczególnej. Niniejsza procedura ma zastosowanie do wszystkich towarów lub usług tego rodzaju dostarczanych lub świadczonych we Wspólnocie.
Państwa członkowskie zezwalają na stosowanie procedury szczególnej określonej w niniejszym rozdziale każdemu podatnikowi prowadzącemu wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość oraz każdemu podatnikowi niemającemu siedziby w państwie członkowskim konsumpcji świadczącemu dowolne usługi na rzecz osoby niebędącej podatnikiem, niezależnie od tego, gdzie ta osoba ma siedzibę albo stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu. Niniejsza procedura ma zastosowanie do wszystkich towarów lub usług tego rodzaju dostarczanych lub świadczonych we Wspólnocie.
Poprawka 16
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – akapit 1 – punkt 29
Dyrektywa 2006/112/WE
Artykuł 369l – akapit 1 – punkt 5 a (nowy)
5a)   W przypadku transakcji w walutach obcych wartość towarów, która w myśl niniejszego ustępu nie może przekraczać 150 EUR, ustala się przez przeliczenie walut zgodnie z art. 53 unijnego kodeksu celnego.
Poprawka 17
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – akapit 1 – punkt 30
Dyrektywa 2006/112/WE
Artykuł 369y – akapit 1
Jeżeli osoba, dla której przeznaczone są przywożone towary zawarte w przesyłkach o wartości wewnętrznej nieprzekraczającej 150 EUR, nie zdecyduje się na zastosowanie standardowych procedur dotyczących przywozu towarów, w tym na zastosowanie obniżonej stawki podatku VAT zgodnie z art. 94 ust. 2, państwo członkowskie przywozu zezwala osobie przedstawiającej towary organom celnym na terytorium Wspólnoty na skorzystanie z uregulowań szczególnych dotyczących deklarowania i zapłaty VAT z tytułu przywozu w odniesieniu do towarów, których wysyłka lub transport kończy się w tym państwie członkowskim.
Jeżeli, w odniesieniu do przywozu towarów w przesyłkach o wartości wewnętrznej nieprzekraczającej 150 EUR, nie stosuje się procedury szczególnej określonej w rozdziale 6 sekcja 4, państwo członkowskie przywozu zezwala osobie przedstawiającej towary organom celnym w imieniu osoby, dla której towary te są przeznaczone na terytorium Wspólnoty, na skorzystanie z uregulowań szczególnych dotyczących deklarowania i zapłaty VAT z tytułu przywozu w odniesieniu do towarów, których wysyłka lub transport kończy się w tym państwie członkowskim.
Poprawka 18
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – akapit 1 – punkt 30
Dyrektywa 2006/112/WE
Artykuł 369z – ustęp 1 – litera b
b)  osoba przedstawiająca towary organom celnym na terytorium Wspólnoty jest odpowiedzialna za pobranie VAT od osoby, dla której towary są przeznaczone.
b)  osoba zgłaszająca towary organom celnym na terytorium Wspólnoty jest odpowiedzialna za pobranie VAT od osoby, dla której towary są przeznaczone.
Poprawka 19
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – akapit 1 – punkt 30
Dyrektywa 2006/112/WE
Artykuł 369z – ustęp 2
2.  Państwa członkowskie dopilnowują, by osoba przedstawiająca towary organom celnym na terytorium Wspólnoty podjęła właściwe środki w celu zagwarantowania opłacenia prawidłowego podatku przez osobę, dla której towary są przeznaczone.
2.  Państwa członkowskie dopilnowują, by osoba zgłaszająca towary organom celnym na terytorium Wspólnoty podjęła właściwe środki w celu zagwarantowania opłacenia prawidłowego podatku przez osobę, dla której towary są przeznaczone.
Poprawka 20
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 3 – akapit 1
Ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2021 r. w dyrektywie 2009/132/WE skreśla się tytuł IV.
Ze skutkiem od dnia 1 kwietnia 2021 r. w dyrektywie 2009/132/WE skreśla się tytuł IV.
Poprawka 21
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 4 – ustęp 1 – akapit 4
Państwa członkowskie stosują przepisy niezbędne do wykonania art. 2 i 3 niniejszej dyrektywy od dnia 1 stycznia 2021 r.
Państwa członkowskie stosują przepisy niezbędne do wykonania art. 2 i 3 niniejszej dyrektywy od dnia 1 kwietnia 2021 r.

Współpraca administracyjna oraz zwalczanie oszustw w dziedzinie podatku od wartości dodanej *
PDF 500kWORD 50k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 30 listopada 2017 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 904/2010 w sprawie współpracy administracyjnej oraz zwalczania oszustw w dziedzinie podatku od wartości dodanej (COM(2016)0755 – C8-0003/2017 – 2016/0371(CNS))
P8_TA(2017)0472A8-0306/2017

(Specjalna procedura ustawodawcza – konsultacja)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Radzie (COM(2016)0755),

–  uwzględniając art. 113 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C8-0003/2017),

–  uwzględniając art. 78c Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A8-0306/2017),

1.  zatwierdza po poprawkach wniosek Komisji;

2.  zwraca się do Komisji o odpowiednią zmianę jej wniosku, zgodnie z art. 293 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

3.  zwraca się do Rady o poinformowanie go, jeśli uzna ona za stosowne odejście od tekstu przyjętego przez Parlament;

4.  zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do wniosku Komisji;

5.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie, Komisji i parlamentom narodowym.

Tekst proponowany przez Komisję   Poprawka
Poprawka 1
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 1 a (nowy)
(1a)   Lukę w podatku VAT w Unii szacuje się na 12,8 %, czyli 152 mld EUR rocznie, w tym 50 mld EUR z powodu transgranicznych oszustw związanych z VAT, co czyni VAT poważnym problemem, którym należy się zająć na szczeblu Unii.
Poprawka 2
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 5
(5)  Jako że w ramach procedur szczególnych państwo członkowskie identyfikacji pobiera i kontroluje VAT w imieniu państw członkowskich konsumpcji, należy wprowadzić mechanizm, w którym państwo członkowskie identyfikacji otrzymywałoby od zainteresowanych państw członkowskich konsumpcji opłatę służącą zrekompensowaniu kosztów poboru i kontroli. Ponieważ jednak obecny system, w którym opłata jest potrącana od kwot VAT przekazywanych przez państwo członkowskie identyfikacji do państw członkowskich konsumpcji, spowodował komplikacje dla administracji podatkowych, w szczególności w przypadku zwrotów, opłata taka powinna być obliczana i wypłacana corocznie, poza procedurami szczególnymi.
(5)  Jako że w ramach procedur szczególnych państwo członkowskie identyfikacji pobiera i kontroluje VAT w imieniu państw członkowskich konsumpcji, należy wprowadzić mechanizm, w którym państwo członkowskie identyfikacji otrzymywałoby od zainteresowanych państw członkowskich konsumpcji opłatę służącą zrekompensowaniu kosztów poboru i kontroli. Ponieważ jednak obecny system, w którym opłata jest potrącana od kwot VAT przekazywanych przez państwo członkowskie identyfikacji do państw członkowskich konsumpcji, spowodował komplikacje dla administracji podatkowych, w szczególności w przypadku zwrotów, opłata taka powinna być obliczana i wypłacana corocznie, poza procedurami szczególnymi, a w przypadku wypłacania zwrotu w innej walucie krajowej powinien być stosowany obowiązujący kurs wymiany publikowany przez Europejski Bank Centralny.
Poprawka 3
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 6
(6)  W celu uproszczenia gromadzenia danych statystycznych dotyczących stosowania procedur szczególnych należy upoważnić Komisję do automatycznego dostępu do ogólnych informacji związanych z procedurami szczególnymi przechowywanych w elektronicznych systemach państw członkowskich, z wyjątkiem danych dotyczących indywidualnych podatników.
(6)  W celu uproszczenia gromadzenia danych statystycznych dotyczących stosowania procedur szczególnych należy upoważnić Komisję do automatycznego dostępu do ogólnych informacji związanych z procedurami szczególnymi przechowywanych w elektronicznych systemach państw członkowskich, z wyjątkiem danych dotyczących indywidualnych podatników. Należy zachęcać państwa członkowskie do zapewnienia innym odpowiednim organom krajowym dostępności takich ogólnych informacji, jeżeli nie są one jeszcze dostępne, do celów zwalczania oszustw związanych z VAT i prania pieniędzy.
Poprawka 4
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 7 a (nowy)
(7a)   Komunikacja między Komisją a państwami członkowskimi powinna być wystarczająca i skuteczna, tak aby można było na czas osiągnąć cele niniejszego rozporządzenia.
Poprawka 5
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 9 a (nowy)
(9a)   Wykorzystanie technologii informacyjnych do zwalczania oszustw może pozwolić właściwym organom szybciej i bardziej całościowo wykrywać sieci oszustów. Ukierunkowane i wyważone wykorzystanie nowych technologii może ograniczyć konieczność stosowania ogólnych środków zwalczania nadużyć finansowych w państwach członkowskich, a jednocześnie zwiększyć skuteczność polityki zwalczania oszustw.
Poprawka 6
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 5 – litera b
Rozporządzenie (UE) nr 904/2010
Sekcja 3 – podsekcja 1 – artykuł 47a – akapit 1
Przepisy niniejszej sekcji stosuje się od dnia 1 stycznia 2021 r.
Przepisy niniejszej sekcji stosuje się od dnia 1 stycznia 2021 r. Państwa członkowskie niezwłocznie wymieniają się wszystkimi informacjami, o których mowa w podsekcji 2, chyba że przepisy wyraźnie stanowią inaczej.
Poprawka 7
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 5 – litera b
Rozporządzenie (UE) nr 904/2010
Sekcja 3 – podsekcja 3 – artykuł 47j – ustęp 4
4.  Każde państwo członkowskie przekazuje pozostałym państwom członkowskim i Komisji dane kompetentnej osoby odpowiedzialnej za koordynację postępowań administracyjnych w tym państwie członkowskim.
4.  Każde państwo członkowskie przekazuje pozostałym państwom członkowskim i Komisji dane kompetentnej osoby odpowiedzialnej za koordynację postępowań administracyjnych w tym państwie członkowskim. Informacje te są publikowane na stronie internetowej Komisji.
Poprawka 8
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 5 – litera b
Rozporządzenie (UE) nr 904/2010
Sekcja 3 – podsekcja 4 – artykuł 47l – akapit 3 a (nowy)
W ciągu dwóch lat od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia Komisja dokonuje przeglądu w celu zapewnienia rentowności i racjonalności opłat pod względem kosztów i, w razie konieczności, podejmuje działania korygujące.
Poprawka 9
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 5 – litera b
Rozporządzenie (UE) nr 904/2010
Sekcja 3 – podsekcja 5 – artykuł 47m – akapit 1
Państwa członkowskie zapewniają Komisji dostęp do informacji statystycznych przechowywanych w swoich systemach elektronicznych zgodnie z art. 17 ust. 1 lit. d). Informacje te nie zawierają danych osobowych.
Państwa członkowskie zapewniają Komisji dostęp do informacji statystycznych przechowywanych w swoich systemach elektronicznych zgodnie z art. 17 ust. 1 lit. d). Informacje te nie zawierają danych osobowych i są ograniczone do informacji niezbędnych do odpowiednich celów statystycznych.
Poprawka 10
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 5 – litera b
Rozporządzenie (UE) nr 904/2010
Sekcja 3 – podsekcja 6 – artykuł 47n – akapit 1 – litera f
f)  informacje, do których dostęp ma mieć Komisja zgodnie z art. 47m, jak również środki techniczne służące do wyszukiwania tych informacji.”;
f)  informacje, do których dostęp ma mieć Komisja zgodnie z art. 47m, jak również środki techniczne służące do wyszukiwania tych informacji. Komisja zapewnia, aby uzyskiwanie wyciągów danych nie nakładało zbędnych obciążeń administracyjnych na państwa członkowskie.

Sytuacja w Jemenie
PDF 270kWORD 56k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 30 listopada 2017 r. w sprawie sytuacji w Jemenie (2017/2849(RSP))
P8_TA(2017)0473RC-B8-0649/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje na temat Jemenu, w szczególności rezolucje z dnia 15 czerwca 2017 r.(1) i z dnia 25 lutego 2016 r.(2) w sprawie sytuacji humanitarnej w Jemenie oraz rezolucję z dnia 9 lipca 2015 r. w sprawie sytuacji w Jemenie(3),

–  uwzględniając oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa z dnia 8 października 2016 r. w sprawie ataków w Jemenie, z dnia 19 października 2016 r. w sprawie zawieszenia broni w Jemenie i z dnia 21 listopada 2017 r. w sprawie sytuacji w Jemenie,

–  uwzględniając oświadczenie komisarza UE ds. pomocy humanitarnej i zarządzania kryzysowego Christosa Stylianidesa z dnia 11 listopada 2017 r. w sprawie sytuacji humanitarnej w Jemenie,

–  ‎uwzględniając konkluzje Rady z dnia 3 kwietnia 2017 r. w sprawie sytuacji w Jemenie,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 28 kwietnia 2016 r. w sprawie ataków na szpitale i szkoły stanowiących pogwałcenie międzynarodowego prawa humanitarnego(4), a także swoją rezolucję z dnia 27 lutego 2014 r. w sprawie wykorzystywania uzbrojonych dronów(5),

–  uwzględniając wytyczne UE dotyczące propagowania przestrzegania międzynarodowego prawa humanitarnego,

–  uwzględniając rezolucje Rady Bezpieczeństwa ONZ w sprawie Jemenu, w szczególności rezolucje nr 2342 (2017), 2266 (2016), 2216 (2015), 2201 (2015) i 2140 (2014),

–  uwzględniając oświadczenia specjalnego wysłannika ONZ do Jemenu Ismaila Ulda Szejka Ahmeda z dnia 30 stycznia, 12 lipca, 19 sierpnia i 26 października 2017 r. w sprawie sytuacji w Jemenie,

–  uwzględniając oświadczenie ówczesnego zastępcy sekretarza generalnego ONZ do spraw humanitarnych Stephena O’Briena złożone na posiedzeniu Rady Bezpieczeństwa ONZ w dniu 12 lipca 2017 r.,

–  uwzględniając wspólne oświadczenie Światowego Programu Żywnościowego (WFP), Funduszu Narodów Zjednoczonych na rzecz Dzieci (UNICEF) i Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) z dnia 16 listopada 2017 r., w którym wezwano do natychmiastowego zniesienia blokady pomocy humanitarnej w Jemenie,

–  uwzględniając spotkanie darczyńców wysokiego szczebla ONZ poświęcone kryzysowi humanitarnemu w Jemenie, zorganizowane w dniu 25 kwietnia 2017 r., podczas którego zobowiązano się do przekazania kwoty w wysokości 1,1 mld USD, aby wypełnić lukę w finansowaniu na rok 2017 wynoszącą 2,1 mld USD,

–  uwzględniając decyzję Rady Praw Człowieka ONZ z września 2017 r. o zbadaniu wszystkich domniemanych naruszeń praw człowieka w trakcie konfliktu w Jemenie,

–  uwzględniając oświadczenie przewodniczącego wydane przez Radę Bezpieczeństwa ONZ w dniu 15 czerwca 2017 r., w którym wezwano strony konfliktu w Jemenie do konstruktywnego zaangażowania w dobrej wierze w wysiłki na rzecz rozwiązania konfliktu, a także oświadczenie z dnia 9 sierpnia 2017 r. w sprawie zagrożenia klęską głodu w Jemenie,

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 i 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że odbyło się już kilka rund negocjacji pod auspicjami ONZ, które nie przyniosły dotychczas znaczących postępów na drodze do politycznego rozwiązania sytuacji w Jemenie; mając na uwadze, że stronom konfliktu oraz ich regionalnym i międzynarodowym stronnikom, w tym Arabii Saudyjskiej i Iranowi, nie udało się doprowadzić do porozumienia w sprawie zawieszenia broni ani do jakiegokolwiek innego rodzaju ugody; mając również na uwadze, że nie ustają walki ani masowe bombardowania; mając na uwadze, że żadna ze stron nie odniosła zwycięstwa zbrojnego i jest mało prawdopodobne, aby nastąpiło to w przyszłości; mając na uwadze, że priorytetem UE oraz całej społeczności międzynarodowej powinno być znalezienie politycznego rozwiązania tego konfliktu pod auspicjami inicjatywy pokojowej ONZ w Jemenie;

B.  mając na uwadze, że sytuacja humanitarna w Jemenie wciąż jest katastrofalna; mając na uwadze, że Organizacja Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) uznała sytuację w Jemenie za „największy kryzys pod względem bezpieczeństwa żywnościowego na świecie”; mając na uwadze, że zdaniem Biura Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Koordynacji Pomocy Humanitarnej (OCHA) 20,7 mln osób w Jemenie wymaga pomocy, zwłaszcza żywnościowej, a 7 mln z nich stoi w obliczu „sytuacji kryzysowej pod względem bezpieczeństwa żywnościowego”; mając na uwadze, że 2,2 mln dzieci cierpi z powodu poważnego niedożywienia ostrego, a co dziesięć minut jedno dziecko umiera z przyczyn, którym można zapobiec; mając na uwadze, że 2,9 mln osób zostało wewnętrznie przesiedlonych, a 1 mln to osoby powracające;

C.  mając na uwadze, że według ONZ od marca 2015 r., kiedy wojska koalicji pod przywództwem Arabii Saudyjskiej zaangażowały się w wojnę domową w Jemenie, w nalotach i walkach zginęło tam ponad 8000 osób, z czego 60 % to ludność cywilna, a ponad 50 000 osób zostało rannych, w tym wiele dzieci; mając na uwadze, że walki, zarówno w terenie, jak i w powietrzu, uniemożliwiły obserwatorom Biura ONZ ds. Praw Człowieka znajdującym się na miejscu dostęp do tego obszaru w celu oszacowania liczby ofiar wśród ludności cywilnej; mając na uwadze, że dane te odzwierciedlają jedynie przypadki śmierci i obrażeń, które Biuro Wysokiego Komisarza ONZ ds. Praw Człowieka zdołało potwierdzić;

D.  mając na uwadze, że z powodu trwających walk i kryzysu humanitarnego cierpią szczególnie słabsze grupy społeczne, kobiety i dzieci; mając na uwadze wciąż rosnącą liczbę ofiar wśród ludności cywilnej;

E.  mając na uwadze, że według organizacji Save the Children w Jemenie każdego dnia umiera 130 dzieci; mając na uwadze, że oprócz 1,6 mln dzieci, które w ogóle nie rozpoczęły nauki w szkole przed wybuchem konfliktu, co najmniej 1,8 mln uczniów musiało ją porzucić;

F.  mając na uwadze, że Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) donosi, iż ponad połowa wszystkich placówek opieki zdrowotnej została zamknięta z powodu uszkodzeń, zniszczeń lub braku funduszy, oraz że występują poważne niedobory środków medycznych; mając na uwadze, że 30 000 kluczowych pracowników służby zdrowia nie otrzymało wynagrodzenia od ponad roku;

G.  mając na uwadze, że zniszczenie infrastruktury i zapaść usług użyteczności publicznej przyczyniły się do wybuchu epidemii cholery; mając na uwadze, że według informacji OCHA z dnia 2 listopada 2017 r. od 27 kwietnia 2017 r. odnotowano blisko 895 000 podejrzeń zachorowań na cholerę i prawie 2 200 przypadków śmiertelnych; mając na uwadze, że ponad połowa podejrzeń zachorowania dotyczyła dzieci; mając na uwadze, że trudno jest dokładnie ustalić faktyczną liczbę przypadków cholery ze względu na ograniczony dostęp do wielu regionów, a wiele osób, u których podejrzewa się chorobę, jest poddawanych leczeniu zanim zostaną w pełni zdiagnozowane;

H.  mając na uwadze, że prawie 90 % podstawowych produktów żywnościowych w kraju pochodzi z importu; mając na uwadze, że specjalny sprawozdawca ONZ ds. negatywnego wpływu jednostronnych środków przymusu podkreślał już w przeszłości, że powietrzna i morska blokada Jemenu narzucona przez siły koalicyjne jest jedną z głównych przyczyn trwającej katastrofy humanitarnej; mając na uwadze, że blokada ta ograniczyła i przerwała przywóz i wywóz żywności, paliwa i środków medycznych, jak również pomoc humanitarną; mając na uwadze nieuzasadnione opóźnienie i/lub odmowy wejścia statków do portów Jemenu, co na mocy prawa międzynarodowego stanowi bezprawny jednostronny środek przymusu (UCM);

I.  mając na uwadze, że sytuacja humanitarna w Jemenie uległa dalszemu pogorszeniu na skutek blokady kraju na granicach lądowych, morskich i powietrznych, nałożonej w dniu 6 listopada 2017 r. przez koalicję pod przywództwem Arabii Saudyjskiej; mając na uwadze, że ponownie otwarto port morski Aden i przejście lądowe al-Wadea na granicy między Arabią Saudyjską a Jemenem; mając na uwadze, że przejęte w marcu 2015 r. przez rebeliantów Huti porty Al-Hudajda i Saleef oraz port lotniczy w Sanie, przez które do Jemenu dociera około 80 % przywozów, w tym towarów komercyjnych i pomocy humanitarnej, nadal podlegają jednak blokadzie; mając na uwadze, iż organizacje darczyńców ostrzegają, że jeśli blokada nie zostanie zniesiona, w Jemenie zapanuje głód, jakiego świat nie widział od dziesięcioleci, i który pochłonie miliony ofiar;

J.  mając na uwadze, że rezolucja Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 2216 wyraźnie stanowi, że Komitet Sankcji klasyfikuje osoby odpowiedzialne jako „utrudniające dostarczanie pomocy humanitarnej w Jemenie”;

K.  mając na uwadze, że w ostatnich tygodniach siły koalicyjne zintensyfikowały prowadzone ataki powietrzne na Sanę i jej okolice, powodując ofiary śmiertelne wśród ludności cywilnej i zniszczenia infrastruktury; mając na uwadze, że prowadzone przez Arabię Saudyjską ataki lotnicze doprowadziły do śmierci i obrażeń przypadkowych osób, z pogwałceniem prawa konfliktów zbrojnych, w tym w wyniku stosowania broni kasetowej zakazanej na szczeblu międzynarodowym; mając na uwadze, że w dniu 4 listopada 2017 r. rebelianci Huti wystrzelili rakietowe pociski balistyczne skierowane w główne międzynarodowe lotnisko cywilne w Rijadzie; mając na uwadze, że w tym roku w kierunku terytorium Arabii Saudyjskiej wystrzelono dziesiątki innych rakiet; mając na uwadze, że prawo konfliktów zbrojnych zakazuje umyślnych masowych ataków na ludność cywilną; mając na uwadze, że tego rodzaju ataki uważane są za zbrodnie wojenne, a osoby, które je popełniają, mogą być za te zbrodnie ścigane;

L.  mając na uwadze, że sytuacja w Jemenie stanowi poważne zagrożenie dla stabilności w regionie, w szczególności w Rogu Afryki, regionie Morza Czerwonego i całego Bliskiego Wschodu; mając na uwadze, że Al-Kaida Półwyspu Arabskiego (AQAP) wykorzystała pogorszenie się sytuacji politycznej i stanu bezpieczeństwa w Jemenie do rozszerzenia zasięgu swej obecności oraz zwiększenia liczby i skali zamachów terrorystycznych; mając na uwadze, że AQAP oraz tzw. Państwo Islamskie (ISIS/Daisz) ugruntowały swoją obecność w Jemenie i dokonały zamachów terrorystycznych, w wyniku których zginęły setki ludzi;

M.  mając na uwadze, że wobec wspieranych przez Iran sił Huti i sił lojalnych wobec Alego Abdullaha Saleha obowiązuje międzynarodowe embargo na dostawy broni; mając na uwadze, że zgodnie z 18. rocznym sprawozdaniem UE w sprawie wywozu broni od czasu eskalacji konfliktu państwa członkowskie UE w dalszym ciągu zezwalają na transfer broni do Arabii Saudyjskiej z naruszeniem postanowień wspólnego stanowiska Rady 2003/805/WPZiB z dnia 8 grudnia 2008 r. w sprawie kontroli wywozu broni; mając na uwadze, że w rezolucji Parlamentu z dnia 25 lutego 2016 r. w sprawie sytuacji humanitarnej w Jemenie wezwano wiceprzewodniczącą Komisji/ wysoką przedstawiciel do rozpoczęcia inicjatywy mającej na celu nałożenie przez UE embarga na dostawy broni do Arabii Saudyjskiej zgodnie ze wspólnym stanowiskiem 2008/944/WPZiB;

N.  mając na uwadze, że według UNICEF edukacja 2 mln dzieci została całkowicie wstrzymana; mając na uwadze, że według Biura Narodów Zjednoczonych ds. Koordynacji Pomocy Humanitarnej ponad 1700 szkół nie nadaje się obecnie do użytku z powodu szkód związanych z konfliktem lub ponieważ przebywają w nich osoby wewnętrznie przesiedlone bądź szkoły te są okupowane przez uzbrojone grupy; mając na uwadze, że udokumentowano przypadki rekrutowania i wykorzystywania dzieci do walki lub pełnienia obowiązków wojskowych; mając na uwadze, że ze względu na brak wynagrodzenia przez ponad rok tysiące nauczycieli zostało zmuszonych do porzucenia pracy w celu znalezienia alternatywnych źródeł dochodów; mając na uwadze, że nieliczne szkoły, które nadal funkcjonują, są trudno dostępne ze względu na zniszczenie podstawowej infrastruktury;

O.  mając na uwadze, że dziennikarze systematycznie spotykają się z odmową wjazdu do Jemenu ze strony koalicji pod przywództwem Arabii Saudyjskiej, co obejmuje również zakaz wstępu do samolotów z pomocą ONZ lecących do kontrolowanej przez rebeliantów Huti stolicy, Sany;

P.  mając na uwadze, że decyzje o dodaniu pewnych osób do wykazu celów w ramach operacji prowadzonych z wykorzystaniem bezzałogowych statków powietrznych podejmuje się często bez nakazu czy orzeczenia sądowego; mając na uwadze, że namierzanie, a następnie zabijanie niektórych osób ma miejsce bez rzetelnego procesu sądowego;

Q.  mając na uwadze, że od momentu wybuchu konfliktu Unia Europejska przeznaczyła na pomoc humanitarną 171,7 mln EUR; mając na uwadze, że pomoc humanitarna ze strony UE koncentruje się przede wszystkim na zapewnieniu opieki zdrowotnej, żywności, bezpieczeństwa żywnościowego, ochrony, schronienia oraz zaopatrzenia w wodę i urządzenia sanitarne;

R.  mając na uwadze, że pomimo zorganizowanego w Genewie w kwietniu 2017 r. spotkania darczyńców wysokiego szczebla w sprawie kryzysu humanitarnego w Jemenie – podczas którego różne kraje i organizacje złożyły zobowiązania na kwotę 1,1 mld USD – na dzień 21 listopada 2017 r. darczyńcy wypłacili fundusze w wysokości jedynie 56,9 % z kwoty 2,3 mld USD na potrzeby humanitarne Jemenu w roku 2017, o którą zaapelowała ONZ;

1.  potępia z całą surowością utrzymującą się w Jemenie przemoc i wszelkie ataki na ludność cywilną i infrastrukturę, kwalifikujące się jako zbrodnie wojenne; wyraża głębokie zaniepokojenie alarmującym pogorszeniem się sytuacji humanitarnej w Jemenie; głęboko ubolewa nad ofiarami śmiertelnymi spowodowanymi konfliktem oraz nad wyjątkowym cierpieniem osób pozbawionych pomocy humanitarnej i artykułów pierwszej potrzeby, zaangażowanych w walkę, wysiedlanych lub tracących dobytek, oraz składa kondolencje rodzinom ofiar; potwierdza swoje zobowiązanie do dalszego wspierania Jemenu i narodu jemeńskiego;

2.  ponownie wyraża pełne poparcie dla działań Sekretarza Generalnego ONZ i specjalnego wysłannika sekretarza generalnego ONZ ds. Jemenu podejmowanych w celu wznowienia negocjacji; podkreśla, że jedynie polityczne rozwiązanie konfliktu osiągnięte przy udziale wszystkich stron i w drodze negocjacji może przywrócić pokój i utrzymać jedność, suwerenność, niepodległość oraz integralność terytorialną Jemenu; wzywa wszystkie podmioty międzynarodowe i regionalne do podjęcia konstruktywnych kontaktów ze stronami konfliktu w Jemenie, aby umożliwić deeskalację konfliktu i wynegocjowanie jego rozwiązania; apeluje do Arabii Saudyjskiej i Iranu, by pracowały nad zakończeniem walk w Jemenie i poprawą stosunków dwustronnych; apeluje do Iranu, aby natychmiast zaprzestał udzielania wsparcia siłom Huti w Jemenie, zarówno bezpośrednio, jak i przez pośredników;

3.  zwraca się do wszystkich stron konfliktu, by jak najszybciej porozumiały się w sprawie zaprzestania działań wojennych pod nadzorem ONZ, co byłoby pierwszym krokiem do wznowienia rozmów pokojowych pod egidą ONZ; wzywa wszystkie strony, aby jak najszybciej w dobrej wierze i bez warunków wstępnych zaangażowały się w nową rundę negocjacji pokojowych prowadzonych przez ONZ; wyraża ubolewanie z powodu decyzji bojowników Huti i ich sojuszników o odrzuceniu Ismaila Oulda Szejka Ahmeda jako negocjatora pokoju;

4.  apeluje do wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa o jak najszybsze przedstawienie zintegrowanej strategii UE dotyczącej Jemenu oraz wznowienie wysiłków na rzecz inicjatywy pokojowej dla Jemenu pod auspicjami ONZ; ponownie wyraża poparcie dla wysiłków podejmowanych przez Europejską Służbę Działań Zewnętrznych (ESDZ) z myślą o ułatwieniu wznowienia negocjacji, oraz wzywa wszystkie strony konfliktu do zareagowania w sposób konstruktywny i bez stawiania warunków wstępnych; podkreśla, że dla ułatwienia powrotu do rozmów politycznych zasadnicze znaczenie będzie miało wdrożenie środków budowy zaufania, takich jak uwolnienie więźniów politycznych, natychmiastowe kroki w kierunku trwałego zawieszenia broni, mechanizm monitorowania przez ONZ wycofywania sił, łatwiejszy dostęp dla pomocy humanitarnej i działalności handlowej, inicjatywy dyplomacji obywatelskiej podejmowane przez podmioty związane z obszarami polityki, bezpieczeństwa i społeczeństwa obywatelskiego;

5.  ubolewa nad zamknięciem przez Arabię Saudyjską i jej partnerów koalicyjnych jemeńskich portów morskich, lotnisk i lądowych przejść granicznych, które doprowadziło do dalszego pogorszenia sytuacji w kraju; uważa, że działania koalicji na rzecz wznowienia ruchu w porcie Aden i otwarcia przejścia granicznego al-Wadea stanowią krok w dobrym kierunku; wzywa koalicję do zapewnienia natychmiastowego wznowienia działalności portów Al-Hudajda i Saleef oraz otwarcia granic lądowych, aby umożliwić dostarczenie pomocy humanitarnej oraz podstawowych towarów handlowych;

6.  zaznacza, że z myślą zarówno o rozwiązaniu kryzysu humanitarnego, jak i o zbudowaniu zaufania między stronami w sposób prowadzący do negocjacji politycznych, Rada Bezpieczeństwa ONZ zachęca do szybkiego porozumienia w sprawie wysłania dodatkowych obserwatorów z ramienia oenzetowskiego mechanizmu weryfikacji i inspekcji, zwiększenia przepustowości wszystkich portów jemeńskich, a także dostępu do lotniska w Sanie;

7.  apeluje do wszystkich stron, by umożliwiły natychmiastowy i pełny dostęp organizacji humanitarnych do obszarów dotkniętych konfliktem w celu dotarcia do osób w potrzebie, oraz domaga się zapewnienia bezpieczeństwa pracowników organizacji pomocowych; wzywa Radę i Radę Bezpieczeństwa ONZ, by w ramach wdrażania rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 2216 wskazały osoby utrudniające dostarczanie pomocy humanitarnej w Jemenie i nałożyły na nie ukierunkowane sankcje;

8.  potępia także masowe ataki powietrzne sił koalicyjnych, które powodują ofiary wśród ludności cywilnej, w tym dzieci, oraz zniszczenia infrastruktury cywilnej i medycznej; potępia podobne masowe ataki ze strony Huti i sił sojuszniczych, w wyniku których śmierć poniosły osoby cywilne, a także wykorzystywanie przez te ugrupowania szpitali i szkół jako baz do przeprowadzanych ataków;

9.  potępia masowe ataki rakietowe na miasta Arabii Saudyjskiej, w szczególności atak na główne cywilne Międzynarodowe Lotnisko Króla Chalida w Rijadzie, dokonany w dniu 4 listopada 2017 r. przez siły Huti i siły lojalne wobec Alego Abdullaha Saleha;

10.  wzywa wszystkie strony do zapewnienia dziennikarzom wstępu na wszystkie terytoria i do wszystkich stref konfliktu w kraju; zauważa, że zakaz wjazdu dziennikarzy do kraju wprowadzony przez Jemen skutkuje brakiem informacji w mediach na temat kryzysu, co z kolei utrudnia wysiłki pracowników organizacji humanitarnych zmierzające do zwrócenia uwagi społeczności międzynarodowej i darczyńców na katastrofalną sytuację; z zadowoleniem przyjmuje niedawne uwolnienie Yahyi Abdulraqeeba al-Jubeihiego, Abeda al-Mahziriego i Kamela al-Khozaniego oraz domaga się natychmiastowego i bezwarunkowego zwolnienia wszystkich pozostałych uwięzionych dziennikarzy;

11.  wzywa wszystkie strony do przestrzegania międzynarodowego prawa humanitarnego i międzynarodowego prawa dotyczącego praw człowieka, do zapewnienia ochrony ludności cywilnej i powstrzymania się od bezpośrednich ataków na infrastrukturę cywilną, w szczególności na obiekty medyczne i systemy zaopatrzenia w wodę;

12.  przypomina, że celowe atakowanie cywilów i infrastruktury cywilnej, w tym szpitali i personelu medycznego, stanowi poważne naruszenie międzynarodowego prawa humanitarnego; apeluje do społeczności międzynarodowej, by doprowadziła do międzynarodowego postępowania karnego przeciwko osobom odpowiedzialnym za naruszanie prawa międzynarodowego w Jemenie; w związku z tym w pełni popiera decyzję Rady Praw Człowieka ONZ o ustanowieniu niezależnego międzynarodowego organu w celu przeprowadzenia kompleksowego dochodzenia w sprawie zbrodni popełnionych w czasie konfliktu w Jemenie;

13.  w pełni popiera wysiłki państw członkowskich UE i państw trzecich zmierzające do ustanowienia międzynarodowego mechanizmu w celu zebrania dowodów i pociągnięcia do odpowiedzialności winnych poważnych naruszeń praw człowieka i łamania międzynarodowego prawa humanitarnego; podkreśla, że aby osiągnąć długoterminowe rozwiązanie tego konfliktu niezbędne jest zapewnienie odpowiedzialności za naruszenia; w tym kontekście z zadowoleniem przyjmuje powołanie grupy wysokiej rangi ekspertów międzynarodowych i regionalnych posiadającej mandat do monitorowania i sporządzania sprawozdań na temat sytuacji praw człowieka w Jemenie, a także do przeprowadzenia kompleksowej analizy wszystkich domniemanych naruszeń i nadużyć międzynarodowego prawa dotyczącego praw człowieka i innych odpowiednich i mających zastosowanie obszarów prawa międzynarodowego, których od marca 2015 r. dopuściły się wszystkie strony konfliktu, ubolewa nad faktem, że powstrzymano wysiłki zmierzające do wszczęcia niezależnego śledztwa;

14.  wyraża poważne obawy, że organizacje terrorystyczne i ekstremistyczne, takie jak ISIS/Daisz i AQAP, wykorzystują brak stabilności w Jemenie do własnych celów; wzywa rząd Jemenu do przyjęcia odpowiedzialności za walkę z ISIS/ Daisz i AQAP; podkreśla, że wszystkie strony konfliktu muszą podjąć zdecydowane kroki przeciwko takim grupom, których działania stanowią poważne zagrożenie dla wynegocjowanego porozumienia i bezpieczeństwa w regionie i poza nim; potwierdza zaangażowanie UE w działania przeciwko grupom ekstremistycznym i ich ideologiom oraz podkreśla potrzebę uczynienia tego samego przez strony w regionie;

15.  wzywa Radę, aby skutecznie wspierała przestrzeganie międzynarodowego prawa humanitarnego, zgodnie z odnośnymi wytycznymi UE; podkreśla w szczególności potrzebę rygorystycznego stosowania przez wszystkie państwa UE zasad określonych we wspólnym stanowisku 2008/944/CFSP; w związku z tym przypomina o swojej rezolucji w sprawie Jemenu z dnia 25 lutego 2016 r., w której apeluje do wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa o podjęcie inicjatywy, której celem jest nałożenie embarga UE na dostawy broni do Arabii Saudyjskiej ze względu na poważne zarzuty dotyczące naruszeń międzynarodowego prawa humanitarnego przez ten kraj w Jemenie oraz fakt, że dalsze wydawanie zezwoleń na sprzedaż broni do Arabii Saudyjskiej byłoby sprzeczne ze wspólnym stanowiskiem 2008/944/WPZiB;

16.  popiera apel UE do wszystkich stron konfliktu o podjęcie wszelkich niezbędnych kroków, aby zapobiegać przemocy w każdej postaci, w tym przemocy seksualnej i przemocy ze względu na płeć, w sytuacjach konfliktu zbrojnego, oraz aby na taką przemoc reagować; zdecydowanie potępia łamanie praw dziecka i jest zaniepokojony ograniczonym dostępem dzieci nawet do podstawowej opieki zdrowotnej i edukacji; potępia werbowanie i wykorzystywanie dzieci jako żołnierzy w działaniach wojennych, czy to przez siły rządowe, czy też zbrojne grupy opozycyjne;

17.  z zadowoleniem przyjmuje zobowiązania podjęte podczas spotkania darczyńców wysokiego szczebla w sprawie kryzysu humanitarnego w Jemenie i podkreśla potrzebę skoordynowanych działań humanitarnych pod kierownictwem ONZ, aby ulżyć w cierpieniu jemeńskiej ludności; apeluje o natychmiastowe uruchomienie środków przeznaczonych dla Jemenu i całkowite sfinansowanie planu ONZ pomocy humanitarnej dla Jemenu na 2017 r.;

18.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że UE i jej państwa członkowskie gotowe są zwiększyć pomoc humanitarną świadczoną ludności w całym kraju, żeby sprostać rosnącym potrzebom oraz uruchomić pomoc rozwojową na finansowanie projektów w kluczowych sektorach;

19.  zdecydowanie popiera działania zastępcy sekretarza generalnego ONZ do spraw humanitarnych i koordynatora pomocy kryzysowej Marka Lowcocka i jego poprzednika Stephena O’Briena w dążeniu do złagodzenia cierpień ludności jemeńskiej;

20.  wzywa UE i jej państwa członkowskie, aby oprócz nieszczędzenia wysiłków humanitarnych i politycznych wspierały działania na rzecz budowania pokoju i odporności na kryzysy, w tym dzięki wspieraniu podmiotów społeczeństwa obywatelskiego i lokalnych struktur gospodarczych i zarządzających dla zapewnienia szybkiego przywrócenia podstawowych usług i infrastruktury, pobudzenia lokalnej gospodarki oraz propagowania pokoju i spójności społecznej;

21.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji/ wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, rządom i parlamentom państw członkowskich, sekretarzowi generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych, sekretarzowi generalnemu Rady Współpracy Państw Zatoki, sekretarzowi generalnemu Ligi Państw Arabskich oraz rządowi Jemenu.

(1) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0273.
(2) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0066.
(3) Dz.U. C 265 z 11.8.2017, s. 93.
(4) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0201.
(5) Dz.U. C 285 z 29.8.2017, s. 110.


Wdrażanie europejskiej strategii w sprawie niepełnosprawności
PDF 599kWORD 79k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 30 listopada 2017 r. w sprawie wdrażania europejskiej strategii w sprawie niepełnosprawności (2017/2127(INI))
P8_TA(2017)0474A8-0339/2017

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 2, 9, 10, 19, 168 i art. 216 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) oraz art. 2 i 21 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE),

–  uwzględniając art. 3, 15, 21, 23, 25 i 26 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej,

–  uwzględniając Konwencję ONZ o prawach osób niepełnosprawnych i jej wejście w życie w UE w dniu 21 stycznia 2011 r. zgodnie z decyzją Rady 2010/48/WE z dnia 26 listopada 2009 r. w sprawie zawarcia przez Wspólnotę Europejską Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych(1),

–  uwzględniając kodeks postępowania pomiędzy Radą, państwami członkowskimi i Komisją zawierający wewnętrzne ustalenia dotyczące wdrażania przez Unię Europejską i reprezentowania Unii w odniesieniu do Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych,

–  uwzględniając przyjęte przez Komitet do spraw Praw Osób Niepełnosprawnych ONZ uwagi podsumowujące z dnia 2 października 2015 r. dotyczące wstępnego sprawozdania Unii Europejskiej(2),

–  uwzględniając Konwencję o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (Seria Traktatów Rady Europy (ETS) nr 5 z 1950 r.) oraz protokoły do niej,

–  uwzględniając Europejską kartę społeczną (ETS nr 35 z 1961 r., zmien. w 1996 r., ETS nr 163),

–  uwzględniając zalecenie Komitetu Ministrów Rady Europy Rec(2002)5 dla państw członkowskich w sprawie ochrony kobiet przed przemocą oraz zalecenie CM/Rec(2007)17 w sprawie standardów i mechanizmów dotyczących równouprawnienia kobiet i mężczyzn,

–  uwzględniając Konwencję ONZ w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet z dnia 18 grudnia 1979 r. oraz protokół fakultatywny do niej z dnia 6 października 1999 r.,

–  uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka, Konwencję o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, Międzynarodowy pakt praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych oraz Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych,

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającą dyrektywę 2004/18/WE(3),

–  uwzględniając dyrektywę Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającą ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy(4),

–  uwzględniając wniosek Komisji z dnia 2 grudnia 2015 r. dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich w odniesieniu do wymogów dostępności produktów i usług (COM(2015)0615),

–  uwzględniając wspólne oświadczenie Rady i zebranych w Radzie przedstawicieli rządów państw członkowskich, Parlamentu Europejskiego i Komisji dotyczące nowego konsensusu europejskiego w sprawie rozwoju „Nasz świat, nasza godność, nasza przyszłość” oraz zobowiązanie do uwzględniania szczególnych potrzeb osób niepełnosprawnych w ramach współpracy na rzecz rozwoju,

–  uwzględniając dokument roboczy służb Komisji z dnia 2 lutego 2017 r. pt. „Sprawozdanie z postępów w realizacji europejskiej strategii w sprawie niepełnosprawności (2010–2020)” (SWD(2017)0029),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 15 listopada 2010 r. pt. „Europejska strategia w sprawie niepełnosprawności 2010–2020: Odnowione zobowiązanie do budowania Europy bez barier” (COM(2010)0636),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 13 grudnia 2016 r. w sprawie sytuacji w zakresie praw podstawowych w Unii Europejskiej w 2015 r.(5),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 września 2016 r. w sprawie stosowania dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy („dyrektywa w sprawie równego traktowania w obszarze zatrudnienia i pracy”)(6),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 7 lipca 2016 r. w sprawie wdrażania Konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych ze szczególnym uwzględnieniem uwag podsumowujących Komitetu do spraw Praw Osób Niepełnosprawnych ONZ(7),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie listy pytań wstępnych przyjętej przez Komitet do spraw Praw Osób Niepełnosprawnych ONZ w odniesieniu do wstępnego sprawozdania Unii Europejskiej(8),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 25 października 2011 r. w sprawie mobilności i integracji osób niepełnosprawnych oraz europejskiej strategii na rzecz osób niepełnosprawnych 2010–2020(9),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie aktywnej integracji osób wykluczonych z rynku pracy(10),

–  uwzględniając briefing Biura Analiz Parlamentu Europejskiego pt. „The European Disability Strategy 2010–2020” [Europejska strategia w sprawie niepełnosprawności 2010–2020];

–  uwzględniając badanie Dyrekcji Generalnej Parlamentu Europejskiego ds. Polityki Wewnętrznej Unii Europejskiej pt. „Discrimination Generated by the Intersection of Gender and Disability” [Dyskryminacja powstająca na styku płci i niepełnosprawności],

–  uwzględniając agendę na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030,

–  uwzględniając sprawozdanie roczne Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich za 2016 r.,

–  uwzględniając sprawozdania Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej z 2016 r. i 2017 r. w sprawie praw podstawowych,

–  uwzględniając sprawozdania tematyczne Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej,

–  uwzględniając statystyki Eurostatu za 2014 r. dotyczące niepełnosprawności w odniesieniu do dostępu do rynku pracy, dostępu do edukacji i szkoleń oraz ubóstwa i nierówności dochodowych,

–  uwzględniając konkluzje Rady pt. „Zrównoważona przyszłość Europy – odpowiedź UE na agendę 2030” opublikowane w dniu 20 czerwca 2017 r.,

–  uwzględniając dobrowolne europejskie ramy odniesienia na rzecz zapewniania jakości usług społecznych (SPC/2010/10/8),

–  uwzględniając Nową agendę miejską (A/RES/71/256),

–  uwzględniając ramy z Sendai dotyczące ograniczania ryzyka klęsk żywiołowych,

–  uwzględniając konkluzje Rady dotyczące planu działania w sprawie równości płci na lata 2016–2020,

–  uwzględniając Plan działania dotyczący praw człowieka i demokracji (2015–2019),

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych oraz opinie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności, Komisji Kultury i Edukacji, stanowisko w formie poprawek Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia oraz opinię Komisji Petycji (A8-0339/2017),

A.  mając na uwadze, że jako pełnoprawni obywatele(11) wszystkie osoby niepełnosprawne mają równe prawa we wszystkich dziedzinach życia i przysługuje im niezbywalne prawo do godności, równego traktowania, samodzielnego życia, niezależności oraz pełnego uczestnictwa w życiu społecznym;

B.  mając na uwadze, że według szacunków w Unii Europejskiej żyje 80 mln osób niepełnosprawnych, a 46 mln z nich to kobiety;

C.  mając na uwadze, że TFUE wymaga, aby przy określaniu i realizacji polityki i działań Unia zwalczała dyskryminację ze względu na niepełnosprawność (art. 10), oraz daje jej prawo do przyjmowania prawodawstwa mającego na celu zwalczanie takiej dyskryminacji (art. 19);

D.  mając na uwadze, że art. 21 i 26 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej wyraźnie zakazują dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność i zapewniają osobom niepełnosprawnym równe prawo do udziału w życiu społeczności;

E.  mając na uwadze, że Konwencja o prawach osób niepełnosprawnych jest pierwszym ratyfikowanym przez UE traktatem międzynarodowym dotyczącym praw człowieka, który został również podpisany przez wszystkie 28 państw członkowskich UE i ratyfikowany przez 27 z nich; mając na uwadze, że UE jest największym na świecie darczyńcą w zakresie pomocy rozwojowej i jednym z najbardziej wpływowych zainteresowanych podmiotów na szczeblu międzynarodowym;

F.  mając na uwadze, że UE dąży do realizowania agendy na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030 i osiągania celów zrównoważonego rozwoju zarówno we własnym zakresie, jak i w dziedzinie współpracy na rzecz rozwoju z krajami partnerskimi;

G.  mając na uwadze, że w Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych stwierdza się, iż pojęcie „osoby niepełnosprawne” obejmuje osoby, które mają długotrwale naruszoną sprawność fizyczną, umysłową, intelektualną lub w zakresie zmysłów, co może, w oddziaływaniu z różnymi barierami, utrudniać im pełny i skuteczny udział w życiu społecznym na zasadzie równości z innymi osobami; mając na uwadze, że szczególne znaczenie w tym zakresie ma art. 9 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych;

H.  mając na uwadze, że w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej podkreśla się, że Konwencja o prawach osób niepełnosprawnych jest wiążąca dla UE i dla jej państw członkowskich w zakresie wdrażania prawa UE, ponieważ stanowi jeden z instrumentów prawa wtórnego(12); mając na uwadze, że należy egzekwować obowiązujące prawo Unii i stosować instrumenty polityki, by w jak największym zakresie wdrożyć ww. konwencję;

I.  mając na uwadze, że osoby niepełnosprawne stanowią zróżnicowaną grupę oraz że kobiety, dzieci, osoby starsze oraz osoby wymagające wsparcia w szerszym zakresie i osoby o czasowej lub niewidocznej niepełnosprawności borykają się z dodatkowymi barierami i dyskryminacją z wielu przyczyn jednocześnie;

J.  mając na uwadze, że osoby niepełnosprawne ponoszą dodatkowe koszty, ich dochody są niższe, a wskaźnik bezrobocia w tej grupie jest wyższy; mając na uwadze, że świadczenia związane z niepełnosprawnością należy postrzegać jako wsparcie udzielane przez państwo w celu pomagania ludziom w usuwaniu przeszkód, aby mogli w pełni uczestniczyć w życiu społecznym, w tym poprzez zatrudnienie;

K.  mając na uwadze, że dzieci niepełnosprawne mają prawo żyć w swoich rodzinach lub w środowisku rodzinnym zgodnie z zasadą dobra dziecka; mając na uwadze, że członkowie rodziny często muszą ograniczyć lub przerwać pracę zawodową, by opiekować się niepełnosprawnymi członkami rodziny;

L.  mając na uwadze, że zasady określone w Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych dotyczą nie tylko dyskryminacji, lecz wskazują też drogę ku pełnemu korzystaniu z praw człowieka przez wszystkie osoby niepełnosprawne i ich rodziny w społeczeństwie integracyjnym;

M.  mając na uwadze, że nadal wprowadza się nowe i zmienione prawodawstwo, które w żaden sposób nie odnosi się do Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych ani do dostępności; mając na uwadze, że dostępność jest warunkiem wstępnym uczestnictwa; mając na uwadze, że UE jako strona Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych ma obowiązek zapewnić ścisłe zaangażowanie oraz aktywny udział osób niepełnosprawnych i ich organizacji przedstawicielskich w przygotowywaniu i we wdrażaniu prawodawstwa oraz polityki. przy jednoczesnym poszanowaniu różnych koncepcji niepełnosprawności;

N.  mając na uwadze, że stereotypy, błędne wyobrażenia i uprzedzenia należą do podstawowych przyczyn dyskryminacji, w tym dyskryminacji z wielu przyczyn jednocześnie, stygmatyzacji i nierówności;

O.  mając na uwadze, że osobom niepełnosprawnym często brakuje wsparcia, ochrony, komunikacji i informacji dotyczących usług opieki zdrowotnej i praw, ochrony przed przemocą i opieki nad dziećmi, a ponadto mają ograniczony dostęp do takich usług i informacji lub nie mają go wcale; mając na uwadze, że należy odpowiednio szkolić pracowników służby zdrowia w zakresie szczególnych potrzeb osób niepełnosprawnych;

P.  mając na uwadze, że wśród czterech milionów osób, które każdego roku doświadczają bezdomności, jest wiele osób niepełnosprawnych, którym przeważnie nie poświęca się uwagi jako jednej z grup docelowych Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych i europejskiej strategii w sprawie niepełnosprawności;

Q.  mając na uwadze, że pomimo licznych konwencji międzynarodowych, przepisów i strategii unijnych i krajowych osoby niepełnosprawne wciąż nie uczestniczą w pełni w życiu społecznym ani nie korzystają z wszystkich przysługujących im praw; mając na uwadze, że udział osób niepełnosprawnych można zapewnić tylko dzięki ich włączaniu w życiu polityczne i publiczne, w którym są często niedostatecznie reprezentowane, zgodnie z art. 29 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych;

R.  mając na uwadze, że w sprawozdaniu Komisji z postępów wskazano na oczywiste opóźnienie w wypełnianiu zobowiązań wynikających z Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych zarówno na szczeblu UE, jak i państw członkowskich; mając na uwadze, że w ramach strategii nadal występują wyzwania i luki, a ponadto potrzebna jest perspektywa długoterminowa, aby dostosować politykę, przepisy i programy UE do Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych;

S.  mając na uwadze, że jak podkreślono w Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, model niezależnego życia zapewnia najwyższy możliwy stopień dostępności; mając na uwadze, że dostęp do innych usług, takich jak dostępny transport, działalność kulturalna i rekreacyjna, również stanowi jeden z elementów dobrej jakości życia i może przyczyniać się do integracji osób niepełnosprawnych;

T.  mając na uwadze, że niezbędne jest istnienie integracyjnego i aktywnego dostępu, ponieważ jest to jednym z głównych sposobów wspierania niezależności osób niepełnosprawnych; mając na uwadze, że dostęp do rynku pracy wynosi obecnie 58,5 % w porównaniu z 80,5 % wśród osób pełnosprawnych, przy czym niektóre grupy doświadczają dodatkowej dyskryminacji ze względu na rodzaj niepełnosprawności, a ponadto mając na uwadze, że gospodarka społeczna stwarza wiele możliwości zatrudnienia dla osób niepełnosprawnych;

U.  mając na uwadze, że dokładniejsze wytyczne na szczeblu europejskim oraz odpowiednie zasoby i szkolenia w zakresie kwestii związanych z niepełnosprawnością mogłyby zwiększyć skuteczność i niezależność organów ds. równości na szczeblu krajowym;

V.  mając na uwadze, że jednym z czterech priorytetów określonych przez Komisję w następstwie deklaracji paryskiej w sprawie promowania – poprzez edukację – postaw obywatelskich oraz wspólnych wartości, którymi są wolność, tolerancja i niedyskryminacja, jest „wspieranie kształcenia dzieci i młodzieży ze środowisk w niekorzystnej sytuacji dzięki dopilnowaniu, aby nasze systemy kształcenia i szkolenia zaspokajały ich potrzeby”;

W.  mając na uwadze, że ogólne koszty wynikające z niedopuszczania osób niepełnosprawnych na rynek pracy są wyższe niż koszty ich zatrudniania; mając na uwadze, że dzieje się tak zwłaszcza w przypadku osób wymagających wsparcia pod wieloma względami, gdy zachodzi prawdopodobieństwo, że obowiązek opieki będzie spoczywał na członkach rodziny;

X.  mając na uwadze, że liczba zatrudnionych osób niepełnosprawnych może być mniejsza, niż wskazują dane, zważywszy, że wiele z tych osób jest zaliczanych do kategorii „osób niezatrudnialnych”, pracuje w sektorze chronionym lub w środowiskach objętych szczególną ochroną i nie ma statusu pracownika, a zatem nie figuruje w oficjalnych danych i statystykach;

Y.  mając na uwadze, że należy wspierać i motywować pracodawców, aby zapewnić wzmocnienie pozycji osób niepełnosprawnych w całym procesie przechodzenia od edukacji do zatrudnienia; mając na uwadze, że w dążeniu do osiągnięcia tego celu podnoszenie świadomości pracodawców jest jednym ze sposobów walki z dyskryminacją związaną z zatrudnianiem osób niepełnosprawnych;

Z.  mając na uwadze, że działania podejmowane w miejscu pracy mają kluczowe znaczenie dla promocji zdrowia psychicznego oraz zapobiegania problemom w zakresie zdrowia psychicznego i niepełnosprawności psychospołecznej;

AA.  mając na uwadze, że UE jest największym darczyńcą pomocy rozwojowej i odgrywa wiodącą rolę w programach sprzyjających włączeniu osób niepełnosprawnych;

AB.  mając na uwadze, że dyskryminacja w zakresie zatrudnienia nie jest samoistnym zagadnieniem; mając na uwadze, że dyskryminacja w zakresie edukacji, szkolenia zawodowego, dostępu do mieszkań i dostępu do transportu przekłada się na dyskryminację w zakresie zatrudnienia;

AC.  mając na uwadze, że 75 % osób o znacznym stopniu niepełnosprawności w UE jest pozbawionych możliwości pełnego udziału w rynku pracy; mając na uwadze, że zarówno niepełne zatrudnienie, jak i bezrobocie może stanowić problem w szczególności dla osób ze spektrum zaburzeń autystycznych lub osób niesłyszących i niedosłyszących, jak również osób niewidomych lub głuchoniewidomych;

AD.  mając na uwadze, że cele zrównoważonego rozwoju i filar praw socjalnych mogą być narzędziami sprzyjającymi wdrożeniu Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych;

AE.  mając na uwadze, że brak zdolności prawnej stanowi znaczącą barierę w korzystaniu z prawa do głosowania, w tym w wyborach europejskich;

AF.  mając na uwadze, że 34 % kobiet dotkniętych problemami zdrowotnymi lub niepełnosprawnością doświadcza w życiu przemocy fizycznej lub seksualnej ze strony partnera;

AG.  mając na uwadze, że art. 168 ust. 7 TFUE składa na państwa członkowskie odpowiedzialność za określenie krajowej polityki zdrowotnej i świadczenie usług zdrowotnych, co wskazuje na zasadnicze znaczenie konsultacji i współpracy z państwami członkowskimi, aby zapewnić powodzenie europejskiej strategii w sprawie niepełnosprawności;

AH.  mając na uwadze, że art. 25 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych wzmacnia prawo tych osób do osiągnięcia najwyższych standardów opieki zdrowotnej bez jakiejkolwiek dyskryminacji;

AI.  mając na uwadze, że osoby niepełnosprawne w większym stopniu ponoszą skutki niedociągnięć w usługach opieki zdrowotnej, ponieważ są bardziej podatne na zagrażające zdrowiu zachowania i bardziej narażone na ryzyko przedwczesnej śmierci;

Kluczowe obszary działania

Dostępność

1.  podkreśla znaczenie całościowej definicji i stosowania dostępności oraz wartość dostępności jako podstawowego aspektu równości szans i rzeczywistego włączenia społecznego osób niepełnosprawnych oraz ich udziału w życiu społecznym, jak uznano w Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych oraz zgodnie z komentarzem ogólnym nr 2 do tej konwencji, biorąc pod uwagę różnorodność potrzeb osób niepełnosprawnych i promując coraz większe znaczenie projektowania dla wszystkich jako jednej z zasad obowiązujących w UE;

2.  przypomina Komisji o ciążącym na niej obowiązku, by uwzględniać aspekty niepełnosprawności oraz rozwijać i wspierać dostępność we wszystkich obszarach polityki w sektorze publicznym i prywatnym, i zaleca ustanowienie jednostek specjalizujących się w dostępności, które będą funkcjonować w ramach struktury Komisji i sprawdzać wypełnianie tego obowiązku;

3.  wzywa Komisję do ustanowienia obowiązkowych wymogów dotyczących dostępności przestrzeni publicznej, a w szczególności środowiska zbudowanego;

4.  wzywa państwa członkowskie do pełnego wdrożenia i ciągłego monitorowania wszystkich przepisów dotyczących dostępności, w tym dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych, pakietu telekomunikacyjnego i dyrektywy w sprawie dostępności stron internetowych, a także odpowiednich rozporządzeń dotyczących transportu i praw pasażerów; w tym kontekście apeluje do UE o koordynowanie i monitorowanie wdrażania tych przepisów w uzupełnieniu promowania ratyfikacji Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych w wymiarze wewnętrznym i zewnętrznym;

5.  wyraża nadzieję, że współprawodawcy UE przyjmą niezwłocznie europejski akt w sprawie dostępności; zaleca, by z myślą o pełnym wdrożeniu Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych tekst końcowy wzmacniał dostępność produktów i usług dla osób niepełnosprawnych oraz osób z ograniczeniami funkcjonalnymi; podkreśla, że potrzebne są kompleksowe europejskie przepisy dotyczące dostępności przestrzeni publicznej i środowiska zbudowanego, jak również dostępu do wszystkich rodzajów transportu;

6.  wyraża zaniepokojenie, że monitorowanie niektórych części prawodawstwa, takich jak dyrektywa w sprawie dostępności stron internetowych(13) lub rozporządzenie w sprawie dostępności systemu kolei(14), jest prowadzone w drodze samooceny branży i państw członkowskich, a nie przez niezależny podmiot; w związku z tym zaleca, aby Komisja usprawniła swoją ocenę zgodności, i rozważa opracowanie przepisów dotyczących monitorowania, aby zagwarantować przestrzeganie praw osób niepełnosprawnych, w tym na przykład w trakcie wdrażania rozporządzenia (WE) nr 261/2004(15);

7.  przypomina, że realizacja wszystkich obowiązków związanych z dostępnością wymaga wystarczającego finansowania na szczeblu unijnym, krajowym i lokalnym; wzywa UE do dopilnowania, by wszystkie programy finansowania były dostępne, zgodne z podejściem opartym na projektowaniu uniwersalnym i by obejmowały oddzielny budżet przeznaczony na dostępność; wzywa państwa członkowskie do pobudzania inwestycji publicznych, aby zapewnić osobom niepełnosprawnym dostępność zarówno środowiska fizycznego, jak i cyfrowego;

8.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do zwiększania dostępności dzięki wspieraniu rozwoju ICT oraz wszelkich inicjatyw, w tym przedsiębiorstw typu start-up prowadzących działalność w dziedzinie bezpieczeństwa osób niepełnosprawnych;

9.  popiera badanie i stosowanie najlepszych praktyk w zakresie niezależnego życia w UE;

10.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do podjęcia niezbędnych działań w celu zapewnienia, by numer alarmowy 112 był w pełni dostępny dla wszystkich osób niepełnosprawnych niezależnie od rodzaju niepełnosprawności oraz by wszystkie aspekty polityki i programów w obszarze ograniczania ryzyka klęsk żywiołowych uwzględniały osoby niepełnosprawne i były dla nich dostępne;

11.  wyraża zaniepokojenie, że warunki wstępne dotyczące udzielania zamówień publicznych odnoszące się do zapewnienia dostępności przed podpisaniem umowy w sprawie zamówienia publicznego nie są w wystarczającym stopniu wdrożone na szczeblu krajowym; w związku z tym zaleca utworzenie portalu – na wzór zielonych zamówień publicznych – z wszystkimi wytycznymi dotyczącymi dostępności;

12.  zdecydowanie zaleca zapewnienie pełnej dostępności procedur składania skarg związanych z prawami pasażerów i ich dostosowanie do potrzeb osób niepełnosprawnych oraz przypisanie krajowym organom wykonawczym większej i równie zdecydowanej odpowiedzialności za egzekwowanie przepisów;

13.  zaznacza w szczególności, że dostępność jest głównym założeniem Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych oraz niezbędnym warunkiem korzystania przez te osoby z innych zapisanych w niej praw; podkreśla, że stała liczba petycji składanych przez obywateli europejskich dotyczy braku dostępności lub istnienia barier architektonicznych; podkreśla, że prawo do dostępności określone w art. 9 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych musi być wdrażane w kompleksowy sposób, by zapewnić osobom niepełnosprawnym dostęp do środowiska fizycznego, transportu, infrastruktury i usług publicznych oraz technologii informacyjno-komunikacyjnych; wzywa Komisję i państwa członkowskie do priorytetowego traktowania dostępności oraz jej skuteczniejszego uwzględniania we wszystkich obszarach polityki związanych z niepełnosprawnością;

14.  stwierdza, że strategia jednolitego rynku cyfrowego powinna być wdrażana w sposób zapewniający osobom niepełnosprawnym pełny dostęp do wszystkich jej aspektów;

Uczestnictwo

15.  z zadowoleniem przyjmuje projekt europejskiej karty osoby niepełnosprawnej; wzywa Komisję wraz z państwami członkowskimi do włączenia wszystkich krajów w przyszłą długoterminową inicjatywę z myślą o zapewnieniu identycznego zakresu jak w przypadku europejskiej karty parkingowej oraz włączenia usług dostępu umożliwiających uczestnictwo w życiu kulturalnym i turystyce;

16.  jest zaniepokojony ciągłym stosowaniem medycznego modelu niepełnosprawności, który skupia się na medycznym diagnozowaniu osób niepełnosprawnych zamiast na barierach środowiskowych, które te osoby napotykają; wzywa Komisję do zainicjowania rewizji tego podejścia, w szczególności w obszarze gromadzenia danych; wzywa państwa członkowskie, by przeanalizowały sposoby opracowania wspólnej definicji niepełnosprawności;

17.  z zadowoleniem przyjmuje postępy osiągnięte w związku z traktatem z Marrakeszu; podkreśla, że w opinii z dnia 14 lutego 2017 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wskazał, że zawarcie traktatu z Marrakeszu wchodzi w zakres kompetencji wyłącznej UE, gdyż obowiązki wynikające z tego traktatu należą do dziedziny objętej już w dużej mierze wspólnymi zasadami UE; zaleca UE i państwom członkowskim opracowanie planu działania, by zapewnić jego pełne wdrożenie; apeluje do UE, by nie ratyfikowała opcji dotyczącej obciążenia ekonomicznego;

18.  jest zdania, że europejskie fundusze strukturalne i inwestycyjne muszą – w szczególności w następnym okresie programowania – być zgodne z Konwencją o prawach osób niepełnosprawnych i powinny nadal priorytetowo wspierać deinstytucjonalizację, a ponadto finansować usługi wsparcia umożliwiające osobom niepełnosprawnym wykonywanie prawa do niezależnego życia w społeczeństwie; uważa, że Komisja powinna uważnie śledzić wdrażanie przez państwa członkowskie warunków wstępnych w odniesieniu do przechodzenia od usług instytucjonalnych do usług na szczeblu społeczności lokalnej, które to warunki muszą być konkretne i oceniane pod kątem jakości w stały i przejrzysty sposób; uważa, że wnioski dotyczące projektów finansowanych przez UE, w tym w ramach Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych i pożyczek Europejskiego Banku Inwestycyjnego, powinny przestrzegać zasad dostępności zgodnie z podejściem opartym na projektowaniu uniwersalnym; uważa, że aby osiągnąć te cele, nie można opierać się wyłącznie na instrumentach finansowych;

19.  podkreśla konieczność zapewnienia możliwości swobodnego komunikowania się dostosowanego do typu niepełnosprawności, i podkreśla, że ma to kluczowe znaczenie dla aktywności obywatelskiej osób niepełnosprawnych;

20.  wyraża zaniepokojenie w związku z przeszkodami w dostępności, jakie napotykają w całej Europie osoby objęte opieką i żyjące w placówkach opiekuńczych, i apeluje do Komisji o dopilnowanie, by osoby pozbawione zdolności prawnej mogły korzystać z pełni praw zapisanych w traktatach i prawodawstwie Unii Europejskiej; apeluje do państw członkowskich o wspieranie uczestnictwa dzięki przyspieszeniu procesu deinstytucjonalizacji oraz odstępowaniu od zastępczego dokonywania czynności prawnych na rzecz wspierania w czynnościach prawnych;

21.  wzywa Komisję, aby w ramach jej regularnych sprawozdań dotyczących wdrażania dyrektyw Rady 93/109/WE(16) i 94/80/WE(17) uwzględniła ocenę, czy są one interpretowane w sposób zgodny z art. 29 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych;

22.  podkreśla fakt, że niepełnosprawne kobiety i dziewczęta doświadczają podwójnej dyskryminacji ze względu na nakładanie się aspektu płci i niepełnosprawności, a nawet mogą być narażone na dyskryminację z wielu przyczyn jednocześnie ze względu na nakładanie się w wielu przypadkach aspektu płci i niepełnosprawności, orientacji seksualnej, wieku, wyznania lub pochodzenia etnicznego;

23.  przypomina, że niepełnosprawne kobiety często znajdują się w bardziej niekorzystnej sytuacji niż niepełnosprawni mężczyźni oraz częściej są zagrożone ubóstwem i marginalizacją społeczną;

24.  uważa, że Europejski Instytut ds. Równości Kobiet i Mężczyzn powinien zapewnić na szczeblu europejskim i na poziomie państw członkowskich wytyczne dotyczące szczególnej sytuacji niepełnosprawnych kobiet i dziewcząt oraz aktywnie opowiadać się za zagwarantowaniem im równych praw i zwalczaniem dyskryminacji;

25.  przypomina, że zwalczanie ubóstwa i marginalizacji społecznej osób niepełnosprawnych jest ściśle powiązane z kwestią poprawy warunków życia członków rodzin, którzy często pełnią rolę opiekunów, lecz nie otrzymują za tę opiekę wynagrodzenia i nie mają statusu osób zatrudnionych; zachęca zatem państwa członkowskie do przedstawienia krajowych strategii wspierania opiekunów nieformalnych, którymi najczęściej są kobiety spokrewnione z osobami niepełnosprawnymi;

26.  podkreśla, że liczba osób starszych wzrasta oraz że według WHO niepełnosprawność występuje częściej wśród kobiet, które są na nią szczególnie narażone ze względu na dłuższe średnie trwanie życia; podkreśla, że w związku z tym liczba niepełnosprawnych kobiet będzie rosła w sposób proporcjonalny;

27.  podkreśla wartość instrumentów mikrofinansowych w tworzeniu miejsc pracy i stymulowaniu wzrostu gospodarczego; wzywa państwa członkowskie do poprawy dostępu niepełnosprawnych kobiet do takich instrumentów;

28.  podkreśla, że aby zapewnić osobom niepełnosprawnym niezależne życie, należy wspierać badania naukowe i innowacje mające na celu tworzenie produktów pomagających osobom niepełnosprawnym w codziennych czynnościach;

Równość

29.  podkreśla, że równość i niedyskryminacja są kluczowymi punktami strategii w sprawie niepełnosprawności;

30.  wzywa Komisję do uwzględnienia niepełnosprawności w dokumencie pt. „Strategiczne zaangażowanie na rzecz równouprawnienia płci w latach 2016–2019”;

31.  wyraża głębokie ubolewanie z powodu przedłużającego się impasu w Radzie Europejskiej w postępach na drodze do przyjęcia dyrektywy przeciw dyskryminacji oraz wzywa państwa członkowskie do zaangażowania w przyjęcie horyzontalnej dyrektywy antydyskryminacyjnej(18), znalezienia pragmatycznego rozwiązania, które przyczyni się do rozszerzenia ochrony przed dyskryminacją we wszystkich sferach życia osób niepełnosprawnych, łącznie z uznaniem odmowy racjonalnych usprawnień za formę dyskryminacji oraz z dyskryminacją z wielu przyczyn jednocześnie i dyskryminacją krzyżową;

32.  wyraża zaniepokojenie w związku z istniejącymi danymi dotyczącymi dyskryminacji i nadużyć wobec osób niepełnosprawnych; jest nadal zaniepokojony niedostatecznym zgłaszaniem przypadków naruszeń ze względu na brak dostępności mechanizmów składania skarg i zgłaszania oraz brak zaufania i świadomości praw; uważa, że należy gromadzić dane segregowane według kryterium płci, i zaleca w związku z tym opracowanie nowej metody gromadzenia danych, szczególnie w odniesieniu do przypadków odmowy przyjęcia na pokład oraz odmowy lub niedostępności pomocy;

33.  wzywa państwa członkowskie do dopilnowania, by wszystkie krajowe organy ds. równości posiadały uprawnienia w obszarze niepełnosprawności, odpowiednie zasoby i niezależność, aby zapewniać niezbędną pomoc ofiarom dyskryminacji, oraz do zagwarantowania, by w każdym przypadku rozszerzeniu ich mandatu towarzyszyło zwiększenie zasobów kadrowych;

34.  apeluje do UE i państw członkowskich o finansowanie szkoleń i tworzenie wzorców dobrych praktyk na temat zasady niedyskryminacji, w tym dyskryminacji z wielu przyczyn jednocześnie, dyskryminacji krzyżowej i racjonalnych usprawnień, adresowanych do osób niepełnosprawnych, ich organizacji, związków zawodowych, federacji pracodawców i urzędników służby cywilnej oraz oferowanych przez takie osoby i instytucje;

35.  apeluje do UE o opracowanie programów badawczych dotyczących zasad równości przy sporządzaniu ram w dziedzinie badań i rozwoju na okres po zakończeniu programu „Horyzont 2020”;

Zatrudnienie

36.  podkreśla, że dostęp do rynku pracy jest kompleksowym zagadnieniem wymagającym wdrożenia środków wsparcia, które przyniosą korzyści zarówno jednostkom, jak i pracodawcom, zagwarantują włączenie społeczne i powinny obejmować dostępne procedury rekrutacji, dostępny transport z i do miejsca pracy, rozwój kariery, szkolenie ustawiczne, a także racjonalne usprawnienia i dostępne miejsca pracy; wzywa Komisję do aktualizacji „Kompendium dobrych praktyk. Zatrudnienie wspomagane dla osób niepełnosprawnych w UE i na obszarze EFTA–EOG”;

37.  zachęca do przyjęcia środków dyskryminacji pozytywnej, w tym minimalnego odsetka zatrudnienia osób niepełnosprawnych w sektorach publicznym i prywatnym;

38.  wyraża zaniepokojenie, że odmowa racjonalnych usprawnień nie stanowi dyskryminacji w rozumieniu dyrektywy w sprawie równego traktowania w obszarze zatrudnienia i pracy(19), co skrytykował Komitet ONZ do spraw Praw Osób Niepełnosprawnych; przypomina, że pierwszy artykuł ww. dyrektywy zakazuje jakiejkolwiek formy dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność;

39.  wzywa państwa członkowskie do dopilnowania, by pułapki systemu świadczeń nie stanowiły przeszkody dla uczestnictwa w rynku pracy, oraz apeluje o rozdzielenie wsparcia z tytułu niepełnosprawności i wsparcia dochodu, z uwzględnieniem dodatkowej opieki i innych potrzeb osób niepełnosprawnych, aby umożliwić im godne życie i dostęp do rynku pracy; w związku z tym wzywa państwa członkowskie do dopilnowania, by nigdy nie odstępowano od wypłaty świadczeń z tytułu niepełnosprawności z powodu zatrudnienia;

40.  wzywa Komisję do wspierania przedsiębiorstw społecznych zgodnie z zasadami określonymi w deklaracji z Bratysławy i deklaracji madryckiej dotyczącej gospodarki społecznej, jako ważnego źródła możliwości zatrudnienia dla osób niepełnosprawnych;

41.  wzywa państwa członkowskie zgodnie z Konwencją o prawach osób niepełnosprawnych, by rozważyły usunięcie wszelkich barier prawnych dla możliwości zatrudnienia, w tym np. środków sprzecznych z art. 12 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, które uniemożliwiają osobom niepełnosprawnym podpisywanie umów o pracę, otwieranie rachunków bankowych i dostęp do pieniędzy, co sprawia, że są finansowo wykluczone, lub krajowe klauzule uznające określone kategorie osób niepełnosprawnych za „niezdolne do pracy”;

42.  podkreśla znaczenie skutecznych środków na rzecz reintegracji, rehabilitacji oraz pobudzania aktywności i utrzymania pracowników w starzejącym się społeczeństwie, które umożliwiają ludziom powrót do pracy lub pozostanie w pracy po okresie choroby lub niepełnosprawności fizycznej, umysłowej lub psychicznej;

43.  przypomina, że obciążanie osób niepełnosprawnych i ich partnerów kosztami pomocy zmniejsza nie tylko ich bieżące dochody, ale również perspektywy zatrudnienia i przyszłe dochody w starszym wieku;

44.  rozumie, że środki na rzecz zapewnienia równowagi między życiem zawodowym i prywatnym, w tym dobrowolne elastyczne i integracyjne warunki pracy, takie jak inteligentna organizacja pracy, telepraca i elastyczne godziny pracy, mogą być korzystne dla osób niepełnosprawnych oraz mieć pozytywny wpływ na zdrowie psychiczne dzięki zapewnieniu bezpieczeństwa i stabilności dla wszystkich, ale wyraża zaniepokojenie, że cyfrowe środowiska pracy mogą stwarzać nowe bariery, jeżeli nie będą dostępne i jeżeli nie zostaną zapewnione racjonalne usprawnienia;

45.  apeluje do Komisji o uwzględnianie w przyszłych sprawozdaniach dobrych i złych praktyk, aby umożliwić pracodawcom skuteczne wdrażanie przepisów dotyczących niepełnosprawności;

46.  wyraża zaniepokojenie, że w niektórych państwach członkowskich osoby niepełnosprawne pracujące w zakładach pracy chronionej nie są oficjalnie uznawane za pracowników na mocy prawa, otrzymują wynagrodzenie mniejsze niż płaca minimalna i nie mają tych samych przywilejów socjalnych co inni pracownicy;

47.  jest szczególnie zaniepokojony sytuacją młodych osób niepełnosprawnych i osób pozostających bez zatrudnienia przez dłuższy czas; wzywa państwa członkowskie do podjęcia w sposób priorytetowy działań mających na celu włączenie osób niepełnosprawnych na rynku pracy, na przykład dzięki tworzeniu specjalnych centrów doradztwa zawodowego dla studentów i młodych bezrobotnych na temat ich przyszłych karier zawodowych lub w ramach programu gwarancji dla młodzieży;

48.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do dalszego promowania różnorodności jako uzasadnienia biznesowego oraz do zachęcania do wprowadzania „kart różnorodności” wspierających wartość dodaną osób niepełnosprawnych w miejscu pracy;

49.  wzywa UE do dopilnowania, by prawa osób niepełnosprawnych i ich rodzin zostały uwzględnione w proponowanym pakiecie poświęconym równowadze między życiem zawodowym a prywatnym;

Kształcenie i szkolenie

50.  jest zaniepokojony faktem, że w różnych państwach członkowskich UE wiele niepełnosprawnych dzieci jest nadal wykluczonych z dobrej jakości edukacji włączającej, na przykład w wyniku polityki segregacji, jak również barier architektonicznych, co stanowi formę dyskryminacji niepełnosprawnych dzieci i młodych osób niepełnosprawnych;

51.  podkreśla, że kształcenie i szkolenie mają zasadnicze znaczenie dla zwiększenia zdolności do zatrudnienia osób niepełnosprawnych oraz że pracodawcy powinni być zaangażowani w ten proces w celu uwzględnienia potrzeb osób niepełnosprawnych, w tym biorąc też pod uwagę, lecz nie wyłącznie możliwe korzyści płynące z nowych technologii w takich obszarach jak poszukiwanie pracy, rozwój osobisty i większa niezależność;

52.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do usunięcia przeszkód prawnych, fizycznych i organizacyjnych dla wszystkich osób niepełnosprawnych w celu zapewnienia integracyjnych systemów kształcenia i uczenia się przez całe życie;

53.  wzywa instytucje UE i państwa członkowskie do zapewnienia stażystom racjonalnych usprawnień oraz domaga się, by udostępniono procedury ubiegania się o praktyki zawodowe i by osobom niepełnosprawnym oferowano specjalne praktyki zawodowe, w tym oparte na zachętach staże dla pracodawców;

54.  wzywa UE i państwa członkowskie do zapewnienia, że program Erasmus+ i inne programy dla młodzieży, np. gwarancja dla młodzieży i Europejski Korpus Solidarności, będą w pełni dostępne dla osób niepełnosprawnych dzięki zindywidualizowanym racjonalnym usprawnieniom oraz że osobom niepełnosprawnym będą udostępniane informacje o ich prawach w zakresie dostępności, aby zachęcić je do uczestnictwa; zaleca w tym celu zoptymalizowanie wykorzystania istniejących narzędzi, na przykład dostępnych w ramach projektu na rzecz mobilności włączającej MappED!;

55.  wyraża ubolewanie, że Nowy europejski program na rzecz umiejętności nie obejmuje konkretnego celu dla osób niepełnosprawnych; podkreśla, że obecne niedostateczne zatrudnienie osób niepełnosprawnych i ich dyskryminowanie na rynku pracy to również przykłady marnowania cennych umiejętności; w związku z tym apeluje do Komisji o uwzględnianie potrzeb osób niepełnosprawnych we wszystkich przyszłych inicjatywach związanych z umiejętnościami;

56.  wzywa państwa członkowskie do opracowania skutecznych środków mających na celu przeciwdziałanie segregacji i odrzuceniu niepełnosprawnych uczniów w szkołach i placówkach oświatowych oraz do opracowania w tym kontekście krajowych programów transformacji w celu zapewnienia wysokiej jakości integracyjnego kształcenia i szkolenia zawodowego, zarówno formalnego, jak i pozaformalnego, w tym dla osób niepełnosprawnych wymagających wysokiego poziomu wsparcia, na podstawie zaleceń Komitetu ONZ do spraw Praw Osób Niepełnosprawnych;

57.  podkreśla znaczenie szkolenia i przekwalifikowywania pracowników sektora oświaty, w szczególności w celu wspierania osób o złożonych potrzebach;

58.  zaleca lepsze wykorzystywanie Europejskiej Agencji ds. Specjalnych Potrzeb i Edukacji Włączającej, aby optymalnie spożytkować jej obecny mandat;

59.  zwraca uwagę na kluczowe znaczenie przygotowania nauczycieli i instruktorów do pracy z niepełnosprawnymi dziećmi oraz zapewnienia im odpowiedniego wsparcia; zachęca państwa członkowskie do opracowania integracyjnego kształcenia, szkolenia i ustawicznego rozwoju zawodowego nauczycieli i instruktorów, przy udziale różnych zainteresowanych stron, w szczególności organizacji reprezentujących osoby niepełnosprawne i niepełnosprawnych profesjonalistów;

60.  ze względu na dużą liczbę osób przedwcześnie kończących naukę wśród młodych osób niepełnosprawnych lub o specjalnych potrzebach edukacyjnych, wzywa do dalszego badania możliwości, które oferuje uczenie się przez całe życie i zapewnianie atrakcyjnych alternatyw; uważa, że wspieranie programów uczenia się przez całe życie dla osób niepełnosprawnych jest istotną częścią europejskiej strategii w sprawie niepełnosprawności;

61.  zachęca do wymiany najlepszych praktyk w dziedzinie integracyjnego kształcenia i uczenia się przez całe życie pomiędzy nauczycielami, pracownikami, organami administracji, niepełnosprawnymi studentami i uczniami;

62.  wyraża zaniepokojenie faktem, że mimo poprawy sytuacji osoby niepełnosprawne są nadal poważnie zagrożone bezrobociem oraz że mniej niż 30 % z nich ma wykształcenie wyższe lub równoważne w porównaniu do ok. 40 % w przypadku osób pełnosprawnych; w związku z tym wzywa państwa członkowskie i Komisję do zwrócenia szczególnej uwagi na trudności, które napotykają młode osoby niepełnosprawne lub o specjalnych potrzebach edukacyjnych, przechodząc z etapu kształcenia średniego i wyższego lub szkolenia zawodowego do zatrudnienia;

63.  zachęca instytucje publiczne i przedsiębiorstwa w UE do stosowania polityki w zakresie różnorodności oraz krajowych kart różnorodności;

64.  zwraca uwagę, że młodzież niepełnosprawna rzadziej uczestniczy w zajęciach sportowych niż młodzież pełnosprawna oraz że szkoły odgrywają ważną rolę w promowaniu zdrowego stylu życia; podkreśla zatem znaczenie wspierania szerszego udziału młodzieży niepełnosprawnej w aktywności fizycznej; wzywa państwa członkowskie do niezwłocznego wyeliminowania wszystkich barier utrudniających udział osób niepełnosprawnych lub osób o specjalnych potrzebach w zajęciach sportowych;

65.  przypomina o konieczności zniwelowania przepaści cyfrowej i dopilnowania, by osoby niepełnosprawne w pełni korzystały z unii cyfrowej; podkreśla w tym kontekście znaczenie doskonalenia umiejętności cyfrowych osób niepełnosprawnych i ich kompetencji w tym zakresie, zwłaszcza za pomocą projektów finansowanych z programu Erasmus+, oraz wzywa państwa członkowskie do zapewnienia ochrony szczególnie narażonym obywatelom – w tym osobom niepełnosprawnym – w internecie za pomocą skutecznych działań zapobiegających mowie nienawiści, cyberprzemocy i wszelkim formom dyskryminacji w internecie oraz przez szersze kształcenie w zakresie umiejętności cyfrowych i medialnych, które stanowiłoby element kształcenia formalnego i pozaformalnego; zwraca się ponadto do państw członkowskich o bezpłatne udostępnianie dzieciom niepełnosprawnym odpowiednich narzędzi technicznych umożliwiających im pełny udział w działaniach edukacyjnych i szkoleniowych;

Ochrona socjalna

66.  wzywa Komisję do dopilnowania, by europejska strategia w sprawie niepełnosprawności 2030 obejmowała konkretne działania mające na celu promowanie włączających systemów zabezpieczenia społecznego w całej UE, które gwarantowałyby osobom niepełnosprawnym dostęp do świadczeń i usług przez całe życie; apeluje do państw członkowskich o określenie podstawowej ochrony socjalnej dla osób niepełnosprawnych, która gwarantowałaby im odpowiedni standard życia;

67.  apeluje do współprawodawców o rozważenie włączenia osób niepełnosprawnych jako szczególnej grupy docelowej w zakres rozporządzenia w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego(20);

68.  wzywa państwa członkowskie do stosowania zasady wzajemnego uznawania w ocenach i orzeczeniach niepełnosprawności, które powinny być zgodne z określonym w Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych modelem niepełnosprawności opartym na prawach człowieka i nie mogą go podważać, biorąc pod uwagę bariery środowiskowe i społeczne napotykane przez daną osobę oraz z uwzględnieniem wszystkich odpowiednich zainteresowanych stron w celu zapewnienia, że standardy życia osób niepełnosprawnych nie będą zagrożone na przykład przez programy dostosowań gospodarczych;

69.  apeluje do Komisji o dopilnowanie, by europejski filar praw socjalnych uwzględniał niepełnosprawność we wszystkich aspektach;

70.  zaleca, by Europejski Fundusz Społeczny (EFS), program UE na rzecz zatrudnienia i innowacji społecznych (EaSI) oraz przyszłe unijne fundusze społeczne były przeznaczane nie tylko na środki aktywizacji w obszarze zatrudnienia, lecz również na włączenie społeczne; podkreśla znaczenie rehabilitacji jako sposobu na włączenie społeczne zapewniającego, że osoby niepełnosprawne pozostaną aktywne w społeczności;

71.  zaleca państwom członkowskim podjęcie konkretnych działań, takich jak zapewnienie pomocy finansowej i opieka wyręczająca, w celu promowania włączających systemów zabezpieczenia społecznego w całej UE, które gwarantują wszystkim osobom niepełnosprawnym odpowiedni standard życia, świadczenia i dostęp do usług przez całe życie;

72.  wzywa państwa członkowskie do dopilnowania, by deinstytucjonalizacja nigdy nie prowadziła do bezdomności osób niepełnosprawnych ze względu na brak odpowiedniego lub dostępnego miejsca zamieszkania, aby zapewnić opiekę w społeczności;

Zdrowie

73.  wzywa państwa członkowskie do pełnego wdrożenia dyrektywy w sprawie stosowania praw pacjentów w transgranicznej opiece zdrowotnej z 2011 r.(21); zaleca, aby Komisja uwzględniła wyraźny element dotyczący niepełnosprawności podczas transpozycji tej dyrektywy w celu zagwarantowania dostępu do przystępnej cenowo i wysokiej jakości transgranicznej opieki zdrowotnej dla osób niepełnosprawnych; w związku z tym wzywa Komisję do przeprowadzenia oceny skutków dyrektywy z myślą o jej przeglądzie i dostosowaniu do Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych oraz do opracowania ogólnounijnych wytycznych w sprawie uwzględniania problematyki niepełnosprawności w pracach krajowych punktów kontaktowych obejmujących wspólne kryteria efektywności, z uwzględnieniem szczególnych zaleceń dotyczących niepełnosprawności; zachęca państwa członkowskie do zapewniania pracownikom służby zdrowia odpowiedniego kształcenia i szkoleń dotyczących szczególnych potrzeb pacjentów niepełnosprawnych;

74.  wyraża zaniepokojenie z powodu naruszeń, w tym naruszeń praw człowieka, w obszarze służb zdrowia psychicznego i opieki w zakresie zdrowia psychicznego, które to naruszenia miały w wielu przypadkach istotny wpływ na jakość świadczonych usług, a także zwraca uwagę, że usługi te muszą się koncentrować na powrocie pacjentów do zdrowia, być odpowiednio finansowane i świadczone zgodnie z modelem opartym na prawach człowieka;

75.  wzywa państwa członkowskie do zapewnienia modelu służby zdrowia psychicznego, w ramach którego respektuje się zdolność prawną i wymaga, by to osoba niepełnosprawna – a nie osoba podejmująca decyzję w zastępstwie – udzielała świadomej zgody na leczenie lub hospitalizację, biorąc też pod uwagę środki wspierania w czynnościach prawnych;

76.  wzywa Komisję do zapewnienia, że e-zdrowie, usługi zdrowotne i opiekuńcze będą w pełni dostępne i bezpieczne dla wszystkich osób niepełnosprawnych, w tym osób niepełnosprawnych intelektualnie i o złożonych potrzebach, a także dla członków ich rodzin;

77.  zwraca uwagę na pilną potrzebę zajęcia się ogólnym brakiem dostępu osób niepełnosprawnych do multidyscyplinarnej fachowej opieki oraz długim czasem oczekiwania pacjentów, jeśli taka opieka istnieje, ponieważ stanowi to jedną z głównych przeszkód dla równego dostępu do profilaktyki i leczenia w ramach opieki zdrowotnej, co często skutkuje pogorszeniem się stanu pacjenta niepełnosprawnego i możliwym do uniknięcia obciążeniem dla systemów opieki zdrowotnej;

78.  podkreśla, że systemy opieki zdrowotnej powinny zapewniać wykrywanie i zgłaszanie przypadków przemocy seksualnej lub nadużyć seksualnych oraz zapobiegać im;

79.  wzywa państwa członkowskie do zwiększenia liczby służb zajmujących się multidyscyplinarną oceną i ponowną oceną niepełnosprawnych osób dorosłych z myślą o opracowaniu dostosowanych planów, które będzie można realizować dzięki wykorzystaniu zasobów miejscowych (takich jak opieka domowa, dzienna lub zinstytucjonalizowana), zależnie od stwierdzonego stanu biopsychospołecznego danej osoby;

80.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do pełnego wykorzystania ram europejskich sieci referencyjnych w celu zapewnienia i rozszerzenia dostępu osób niepełnosprawnych w ogóle, a w szczególności osób z rzadkimi formami niepełnosprawności, do multidyscyplinarnej i specjalistycznej opieki zdrowotnej.

81.  zwraca uwagę, że w planie działania dotyczącym pracowników opieki zdrowotnej w UE oraz w unijnym programie na rzecz skutecznych, dostępnych i prężnych systemów służby zdrowia Komisja wykazała znikome zainteresowanie kwestią niepełnosprawności, ponieważ w obu tekstach brak jest konkretnych uregulowań w tym obszarze;

82.  podkreśla sukces drugiego wspólnego działania w zakresie demencji i jednocześnie wyraża nadzieję, że firmy farmaceutyczne biorące udział w inicjatywie w zakresie leków innowacyjnych przeznaczą dodatkowe fundusze na kolejny trzyletni okres;

83.  zwraca się do Komisji o przedstawienie strategii pomocy osobom o wysokim stopniu niepełnosprawności po śmierci członków rodzin, którzy byli odpowiedzialni za opiekę nad nimi (por. przyjęta niedawno we Włoszech ustawa „dopo di noi”);

84.  wzywa Komisję do przeprowadzenia dogłębnej analizy różnic między uwagami końcowymi ONZ a własnym sprawozdaniem Komisji z postępów, w szczególności w odniesieniu do obszaru priorytetowego w zakresie ochrony zdrowia w europejskiej strategii w sprawie niepełnosprawności;

85.  apeluje o konsekwentne propagowanie opieki położniczej w pobliżu miejsca zamieszkania jako usługi publicznej w państwach członkowskich, aby zmniejszyć liczbę przypadków niepełnosprawności wynikającej z powikłań przy porodzie oraz zapewnić matkom i dzieciom bezpieczny poród, zgodnie z listą kontrolną WHO dotyczącą bezpiecznego porodu;

86.  pozytywnie ocenia postępy osiągnięte w europejskim sektorze telemedycyny, która zmienia w zasadniczy sposób dostęp osób niepełnosprawnych do usług; uważa ponadto, że wprowadzenie na rynek technologii 4G, upowszechnianie się sieci 5G i internetu rzeczy poprawi dostęp osób niepełnosprawnych do opieki zdrowotnej; wzywa Komisję do dopilnowania, aby europejski sektor technologii medycznych nie był obciążany nadmiarem przepisów, a także by miał odpowiedni dostęp do finansowania;

Działania zewnętrzne

87.  domaga się, by działania zewnętrzne UE były w pełni zgodne z Konwencją o prawach osób niepełnosprawnych;

88.  wzywa UE do dopilnowania, by współpraca na rzecz rozwoju i operacje humanitarne były w pełni dostępne dla osób niepełnosprawnych i uwzględniały te osoby;

89.  wzywa UE do wprowadzenia wskaźnika praw osób niepełnosprawnych w sprawozdawczości w sprawie oficjalnej pomocy rozwojowej;

90.  wzywa UE do dopilnowania, by odgrywała kluczową rolę w zapewnianiu, że osoby niepełnosprawne nie będą pomijane w kontekście współpracy na rzecz rozwoju i pomocy humanitarnej zgodnie ze zobowiązaniami przyjętymi w ramach Europejskiego konsensusu w sprawie rozwoju, oraz do uwzględnienia walki z dyskryminacją z wielu przyczyn jednocześnie, z którą borykają się osoby wymagające szczególnego traktowania i grupy zmarginalizowane;

91.  domaga się, by Komisja odgrywała rolę lidera w realizowaniu w sposób uwzględniający osoby niepełnosprawne celów zrównoważonego rozwoju w działaniach zewnętrznych, niezależnie od nowej europejskiej strategii w sprawie niepełnosprawności, w drodze przyjęcia jasnego, przejrzystego i włączającego planu działania na rzecz osiągnięcia tych celów;

92.  ubolewa, że unijny wskaźnik zatrudnienia w kontekście celów zrównoważonego rozwoju nie jest segregowany według kryterium niepełnosprawności; apeluje do UE o zachęcanie do segregowania danych według kryterium rodzaju niepełnosprawności we współpracy z krajami partnerskimi;

93.  wzywa UE i partnerów do angażowania osób niepełnosprawnych i ich organizacji przedstawicielskich na wszystkich etapach opracowywania polityki i projektów, w tym na miejscu w krajach partnerskich przy aktywnym udziale organizacji osób niepełnosprawnych;

94.  ponownie zauważa, że kobiety niepełnosprawne niejednokrotnie stawiają czoła jeszcze poważniejszym wyzwaniom i niebezpieczeństwom w krajach i na obszarach objętych konfliktami; podkreśla w związku z tym potrzebę ochrony kobiet niepełnosprawnych w ramach polityki zewnętrznej UE;

Zobowiązania w ramach instytucji UE

95.  domaga się, by instytucje UE udostępniały na swoich zewnętrznych i wewnętrznych stronach internetowych funkcje, treści, dokumenty, materiały wideo i usługi sieciowe, w tym konsultacje publiczne, oraz publiczne sprawozdania na temat zgodności z wytycznymi, zaleceniami i obowiązkami dotyczącymi dostępności stron internetowych oraz ich przestrzegania;

96.  wyraża ubolewanie w związku z faktem, że nie wdrożono jeszcze projektu INSIGN umożliwiającego osobom niesłyszącym i niedosłyszącym niezależną komunikację podczas kontaktu z instytucjami unijnymi przez łączenie ich z tłumaczami języka migowego i osobami wprowadzającymi napisy w państwach członkowskich, mimo że Komisja sfinansowała opracowanie prototypu platformy usługowej, którą przetestowano z powodzeniem w Parlamencie Europejskim w 2014 r.;

97.  wzywa instytucje UE, aby – na podstawie zwykłego wniosku – udostępniały wszystkie swoje posiedzenia publiczne, w tym przez zapewnienie tłumaczenia na język migowy, przetwarzania mowy na tekst i dokumentów w alfabecie Braille’a oraz za pomocą innych wspomagających i alternatywnych metod komunikacji, a także przez zapewnienie fizycznej dostępności ich budynków; zwraca uwagę na trudności w zapewnianiu napisów do wszystkich relacji na żywo i nagrań wideo z posiedzeń; domaga się jednak, aby instytucje nadal monitorowały postęp technologiczny w tej dziedzinie w celu poprawy dostępności w przyszłości;

98.  zaleca instytucjom europejskim priorytetowe traktowanie tłumaczeń z krajowego języka migowego i na ten język, zamiast zapewniać tłumaczenia w międzynarodowym języku migowym, zgodnie z unijną polityką wielojęzyczności;

99.  wzywa państwa członkowskie do zagwarantowania, że organizowane przez nie wybory do Parlamentu Europejskiego będą dostępne i będą uwzględniały osoby aktualnie przebywające w zakładach lub objęte opieką;

100.  zauważa brak dostępnych i sprzyjających włączeniu procesów wyborczych dla osób niepełnosprawnych, w szczególności osób niepełnosprawnych psychicznie lub intelektualnie, zarówno na szczeblu UE, jak i państw członkowskich; wzywa Parlament Europejski do zapewnienia, że jego materiały informacyjne dotyczące wyborów do Parlamentu Europejskiego będą w pełni dostępne;

101.  wzywa europejskie szkoły, przedszkola i świetlice do zapewniania dobrej jakości edukacji włączającej i zgodnej z Konwencją o prawach osób niepełnosprawnych wszystkim dzieciom pracowników UE, w tym dzieciom o złożonych potrzebach w zakresie wsparcia lub wymagającym wsparcia na wysokim poziomie;

102.  wzywa UE, by ułatwiała zapewnianie racjonalnych usprawnień i innych form wsparcia zatrudniania niepełnosprawnych akredytowanych asystentów parlamentarnych w instytucjach UE, włącznie z inteligentną organizacją pracy dla pracowników;

103.  wzywa Komisję do przeglądu wspólnych zasad, przepisów wykonawczych, zakresu, reprezentacji osób niepełnosprawnych, dostępności i praktyk w ramach wspólnego systemu ubezpieczenia chorobowego, aby dostosować go do Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych;

104.  apeluje do wszystkich instytucji, agencji i organów UE o ustanowienie punktów kontaktowych oraz podkreśla potrzebę wprowadzenia horyzontalnego międzyinstytucjonalnego mechanizmu koordynacji w dyrekcjach generalnych i instytucjach UE; apeluje, by warunki tej współpracy zostały określone w strategii dotyczącej wdrażania Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych;

105.  apeluje do instytucji, aby przyjęły kompleksowe zasady naboru, zatrzymywania i awansu pracowników, z uwzględnieniem tymczasowych działań pozytywnych, w celu aktywnego i znacznego zwiększania liczby niepełnosprawnych urzędników, pracowników i stażystów, w tym osób z niepełnosprawnością psychospołeczną i intelektualną, zgodnie z art. 5 dyrektywy 2000/78/WE;

106.  przypomina o roli intergrupy Parlamentu Europejskiego ds. osób niepełnosprawnych we wdrażaniu europejskiej strategii w sprawie niepełnosprawności, zgodnie z Konwencją ONZ, jako platformy skupiającej posłów europejskich i krajowych, przedstawicieli organizacji i społeczeństwa obywatelskiego, zarówno na szczeblu krajowym, jak i lokalnym; zauważa, że intergrupa stanowi forum szczególnie sprzyjające dyskusjom i debatom, które mają na celu zapewnienie wdrożenia tej strategii;

107.  wzywa instytucje europejskie do konsultowania się w pełnym zakresie z pracownikami i posłami niepełnosprawnymi oraz do ich skutecznego angażowania w kształtowanie, wdrażanie i monitorowanie regulaminów wewnętrznych, strategii politycznych i praktyk, w tym regulaminu pracowniczego oraz przepisów dotyczących racjonalnych usprawnień i dostępności;

Luki w sprawozdaniu z postępów w porównaniu z uwagami podsumowującymi

108.  wyraża ubolewanie, że strony internetowe instytucji UE nie spełniają norm dostępności na poziomie AAA; wzywa instytucje do jak najszybszego usunięcia tego braku;

109.  ubolewa, że przepisy UE i państw członkowskich dotyczące transportu nadal nie zostały w pełni wdrożone na szczeblu krajowym; w związku z tym zaleca utworzenie w każdym państwie członkowskim krajowych organów wykonawczych;

110.  zwraca uwagę na postępy w zakresie dostępności transportu kolejowego; apeluje o wprowadzenie regulacji gwarantujących taki sam poziom dostępności w odniesieniu do pozostałych rodzajów transportu, w tym podróży lotniczych, aby zapobiec konfliktom między bezpieczeństwem a dostępnością;

111.  zauważa, że w sprawozdaniu Komisji z postępów brak jest odniesienia do horyzontalnej dyrektywy w sprawie równego traktowania;

112.  uważa za godne pożałowania, że dokonano niewielkich postępów w odniesieniu do ratyfikacji przez Unię Europejską protokołu fakultatywnego do Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych;

113.  zauważa, że jak dotąd Komisja nie dokonała przekrojowego i kompleksowego przeglądu prawodawstwa, aby zapewnić pełną harmonizację z postanowieniami Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych;

114.  z zadowoleniem przyjmuje uaktualniony wykaz instrumentów obejmujący również niedawno przyjęte instrumenty, ale ubolewa, że deklaracja kompetencji nie została poddana przeglądowi oraz że wykaz instrumentów nie obejmuje instrumentów, które nie odnoszą się bezpośrednio do osób niepełnosprawnych, ale są jednak dla nich istotne;

115.  ubolewa, że Komisja nie dokonała postępów w zakresie uwzględnienia praw niepełnosprawnych kobiet i dziewcząt we wszystkich strategiach politycznych i programach dotyczących równości płci ani uwzględnienia perspektywy płci w strategiach w sprawie niepełnosprawności;

116.  z zadowoleniem przyjmuje podpisanie przez UE Konwencji Rady Europy o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej (konwencja stambulska) i wzywa Radę do jej szybkiej ratyfikacji;

117.  ubolewa, że obecna polityka europejska dotycząca praw dziecka nie obejmuje w wystarczającym stopniu kompleksowej, opartej na prawach strategii dla niepełnosprawnych chłopców i dziewcząt ani zabezpieczeń służących ochronie ich praw oraz że strategie w sprawie niepełnosprawności w niewystarczającym stopniu odnoszą się do praw niepełnosprawnych chłopców i dziewcząt i niedostatecznie je uwzględniają; wzywa Komisję, aby zgodnie z Konwencją o prawach osób niepełnosprawnych i Konwencją o prawach dziecka zwracała szczególną uwagę na dzieci niepełnosprawne; podkreśla w szczególności potrzebę zapewnienia niepełnosprawnym kobietom i dziewczętom wzorców osobowych;

118.  zwraca uwagę, że UE nie zorganizowała kompleksowej kampanii służącej zwiększeniu wiedzy na temat Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych i zwalczaniu uprzedzeń wobec osób niepełnosprawnych;

Dążenie do kompleksowej i skutecznej strategii w sprawie niepełnosprawności 2030

Kwestie horyzontalne

119.  wzywa Komisję do zapewnienia, że celem przyszłej strategii w sprawie niepełnosprawności będzie pełne wdrożenie Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych we wszystkich obszarach polityki UE oraz uwzględnianie aspektów dostępności, uczestnictwa, niedyskryminacji i równości, z zastosowaniem wszystkich artykułów tej Konwencji, dzięki odpowiedniemu budżetowi, ramom czasowym wdrażania i mechanizmowi monitorowania, a ponadto strategia ta będzie miała taką samą wartość prawną jak obecna strategia; zdaje sobie sprawę, że strategia odniesie sukces tylko dzięki zaangażowaniu wszystkich zainteresowanych stron, w tym społeczeństwa obywatelskiego;

120.  podkreśla, że podstawą strategii na lata 2020–2030 powinien być przekrojowy, kompleksowy przegląd wszystkich przepisów i strategii politycznych UE, aby zapewnić pełną harmonizację z postanowieniami Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, a ponadto powinna ona zawierać zmienioną deklarację kompetencji;

121.  apeluje do Komisji o zachęcanie do podejmowania działań związanych ze skuteczną reintegracją i rehabilitacją, aby ograniczać lub eliminować wpływ choroby lub niepełnosprawności fizycznej, umysłowej lub psychicznej na zdolność do zarobkowania;

122.  zaleca, by Komisja zapewniła, że wszelkie przyszłe strategie i związane z nimi procesy konsultacji będą przejrzyste, zrozumiałe i w pełni dostępne, a ponadto będą obejmowały jasne wskaźniki i punkty odniesienia;

123.  zauważa, że unijne wskaźniki dla celów zrównoważonego rozwoju nie obejmują osób niepełnosprawnych, jeśli chodzi o cel 4 (edukacja), cel 5 (równość płci) i cel 8 (wzrost gospodarczy i godna praca); wzywa, by w przyszłej strategii wykorzystano światowe wskaźniki dla celów zrównoważonego rozwoju z myślą o monitorowaniu realizacji głównych działań i strategii politycznych UE w dziedzinie zatrudnienia;

124.  podkreśla wagę dopilnowania, by przyszła strategia w sprawie niepełnosprawności była spójna z innymi inicjatywami i strategiami UE w celu wspierania zatrudnienia i włączenia społecznego osób niepełnosprawnych, w szczególności kobiet;

125.  zaleca, by strategia na okres po roku 2020 obejmowała zamówienia publiczne i standaryzację jako kwestie horyzontalne, aby zwiększyć zdolność do zatrudnienia osób niepełnosprawnych, a także wesprzeć opracowanie i wymianę dobrych praktyk między państwami członkowskimi;

126.  wzywa Komisję do dopilnowania, by projekty finansowane przez UE były zgodne z podejściem opartym na prawach człowieka wynikającym z Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, by nie finansowano żadnych projektów, które nie skutkowałyby zapewnieniem dostępności, wykluczały osoby niepełnosprawne lub nie były zgodne z normami dostępności;

127.  wzywa Komisję, by zaproponowała narzędzie oceny dostępności obejmujące stałe monitorowanie za pośrednictwem konkretnych wskaźników i celów;

128.  wzywa UE i państwa członkowskie, by w związku z ratyfikowaniem przez UE konwencji stambulskiej przyjęły szczególne środki służące zwalczaniu przemocy wobec niepełnosprawnych kobiet i dziewcząt; wzywa Komisję do opracowania kompleksowej europejskiej strategii zwalczania przemocy wobec kobiet, ze szczególnym naciskiem na kobiety i dziewczęta niepełnosprawne;

129.  uznaje, że kobiety niepełnosprawne, w szczególności z niepełnosprawnością intelektualną, są bardziej narażone na przemoc uwarunkowaną płcią, molestowanie seksualne lub inne formy nadużyć; uznaje ponadto, że ze względu na swoją zależność mogą one nie mieć możliwości zidentyfikowania lub zgłoszenia nadużycia; podkreśla potrzebę dalszego dostosowania wdrażania europejskiej strategii na rzecz osób niepełnosprawnych, która umożliwia działania zapobiegawcze mające na celu unikanie wszelkiego rodzaju nadużyć oraz zapewnienie ofiarom przemocy dostępnego wsparcia wysokiej jakości, dostosowanego do ich potrzeb;

130.  wzywa UE do uwzględnienia europejskiej strategii w sprawie niepełnosprawności w całym prawodawstwie Unii i procesie europejskiego semestru; nawołuje w tym kontekście do prawdziwego zorganizowanego dialogu między UE a organizacjami reprezentującymi osoby niepełnosprawne podczas opracowywania strategii na okres po 2020 r.;

131.  zaleca, aby w przyszłej strategii uwzględniono kluczową rolę usług wsparcia w umożliwianiu osobom niepełnosprawnym korzystania z praw człowieka;

132.  zaleca, aby przyszła strategia obejmowała kwestie związane ze szkoleniem personelu, które mają zasadnicze znaczenie dla zapewnienia wsparcia zgodnie z zasadami Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych;

Dodatkowe obszary działań

133.  domaga się uwzględniania we wszystkich obszarach przyszłej strategii aspektów równości, płci i niedyskryminacji, w tym na przykład w odniesieniu do niepełnosprawnych osób LGBTQI, które są narażone na dyskryminację z wielu przyczyn jednocześnie; wzywa Komisję i państwa członkowskie do wspierania kampanii i szkoleń mających na celu zwiększenie wiedzy na temat Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych i potrzeby poszanowania różnorodności, aby zwalczać dyskryminację osób niepełnosprawnych, osób z niepełnosprawnością psychospołeczną, niepełnosprawnością intelektualną lub dotkniętych autyzmem, a także zwalczać uprzedzenia wobec tych osób i ich stygmatyzację;

134.  podkreśla, że należy aktywniej walczyć ze stereotypami i uprzedzeniami względem niepełnosprawności w mediach, aby umożliwić zmianę szeroko rozpowszechnionych wykluczających norm społecznych; wzywa Komisję i państwa członkowskie do inwestowania w inicjatywy na rzecz podniesienia świadomości społecznej, aby zapewnić, że osoby niepełnosprawne będą przedstawiane jako równi obywatele wbrew stereotypom dotyczącym niepełnosprawności;

135.  wskazuje na nakładanie się aspektów płci i niepełnosprawności, szczególnie w odniesieniu do świadomej zgody na stosowanie antykoncepcji, przymusowej sterylizacji i dostępu do praw reprodukcyjnych; wzywa państwa członkowskie, by rozważyły potrzebę oceny odpowiednich przepisów krajowych;

136.  wzywa UE do uwzględnienia praw dzieci niepełnosprawnych we wszystkich obszarach przyszłej strategii;

137.  uznaje, że zdolność prawna stanowi jeden z warunków wstępnych korzystania z praw człowieka, w tym prawa do głosowania, oraz że podstawą każdej nowej strategii musi być zasada niepozbawiania nikogo zdolności prawnej we wszystkich dziedzinach życia ze względu na niepełnosprawność; w związku z tym podkreśla, że UE powinna przyjąć odpowiednie środki w celu zapewnienia, że wszystkie osoby niepełnosprawne będą mogły korzystać z wszystkich praw zapisanych w traktatach i prawodawstwie Unii Europejskiej, takich jak dostęp do wymiaru sprawiedliwości, towarów i usług, w tym usług bankowych, zatrudnienia i opieki zdrowotnej, oraz prawa do głosowania w wyborach europejskich i praw konsumenta zgodnie z Konwencją, a ponadto powinna zachęcać do stosowania środków innych niż przymusowe i do wspierania w czynnościach prawnych zgodnie z Konwencją o prawach osób niepełnosprawnych;

138.  zdecydowanie wzywa Komisję do uwzględnienia w nowej strategii wszelkich możliwych środków służących zapewnieniu wolności i bezpieczeństwa wszystkim osobom niepełnosprawnym niezależnie od rodzaju niepełnosprawności zgodnie z Konwencją i stanowiskiem Komitetu ONZ do spraw Praw Osób Niepełnosprawnych;

139.  zdecydowanie wzywa Komisję do zachowania zasady partnerstwa w przyszłych uregulowaniach dotyczących finansowania oraz do zapewnienia jej pełnego przestrzegania;

140.  apeluje do Komisji o promowanie strukturalnego angażowania osób niepełnosprawnych i ich organizacji przedstawicielskich we wszystkie procesy podejmowania decyzji zarówno na szczeblu krajowym, jak i unijnym oraz o finansowanie budowania zdolności organizacji osób niepełnosprawnych, aby umożliwić osobom niepełnosprawnym strukturalny udział w podejmowaniu wszystkich dotyczących ich decyzji; apeluje do państw członkowskich o dalsze zapewnianie szkoleń związanych z Konwencją o prawach osób niepełnosprawnych, aby zagwarantować, że osoby niepełnosprawne będą świadome swoich praw, co pozwoli zapobiegać dyskryminacji;

141.  przypomina, że Komitet ONZ do spraw Praw Osób Niepełnosprawnych wyraził głębokie zaniepokojenie niepewną sytuacją osób niepełnosprawnych w obecnym kryzysie migracyjnym w UE; zdecydowanie wzywa Komisję do uwzględniania aspektów niepełnosprawności w polityce dotyczącej migracji i uchodźców oraz do dopilnowania, by wszelkie środki unijne przeznaczane na zaradzenie temu kryzysowi humanitarnemu uwzględniały potrzeby osób niepełnosprawnych;

142.  zdecydowanie wzywa państwa członkowskie, by segregowały dane według rodzajów niepełnosprawności oraz ściśle współpracowały z Eurostatem w celu gromadzenia porównywalnych danych na temat niepełnosprawności w różnych dziedzinach, co obejmuje osoby przebywające w zakładach opieki, jednocześnie łącząc strategię w sprawie niepełnosprawności z procesem realizowania celów zrównoważonego rozwoju i agendą na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030;

143.  podkreśla zapotrzebowanie na mierzalne i porównywalne wskaźniki ilościowe i jakościowe, m.in. dotyczące dostępności, równości, zatrudnienia, ochrony socjalnej, zdrowia, wyników kształcenia i liczby uczniów objętych edukacją włączającą, aby ocenić wdrażanie Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych przez UE i państwa członkowskie, a ponadto zdecydowanie wzywa do gromadzenia takich danych, aby umożliwić stosowanie ww. wskaźników;

144.  wzywa UE do opracowania – we współpracy z osobami niepełnosprawnymi i ich organizacjami przedstawicielskimi – systemu wskaźników opartego na prawach człowieka, a także porównywalnego kompleksowego systemu gromadzenia danych z danymi segregowanymi według kryterium płci, wieku, przynależności do populacji wiejskiej lub miejskiej oraz rodzaju niepełnosprawności;

145.  uznaje, że osoby z niepełnosprawnością intelektualną są szczególnie narażone na dyskryminację i nadużycia, a ponadto są często umieszczane w zakładach opieki bez dostępu do kształcenia i możliwości samostanowienia;

146.  zdecydowanie wzywa Komisję i państwa członkowskie do podjęcia dodatkowych działań w celu dotarcia do grup szczególnie wrażliwych, takich jak bezdomne osoby niepełnosprawne;

147.  podkreśla potrzebę stałego monitorowania wdrażania Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych zgodnie z jej art. 33 i w porozumieniu z organizacjami osób niepełnosprawnych;

148.  wzywa Komisję do dopilnowania, by prace unijnej grupy wysokiego szczebla do spraw walki z rasizmem, ksenofobią i innymi formami nietolerancji związane z usprawnieniem rejestrowania i gromadzenia danych na temat przestępstw z nienawiści w pełni uwzględniały takie przestępstwa wobec osób niepełnosprawnych;

149.  wzywa państwa członkowskie, by przydzieliły wystarczające i stałe zasoby finansowe i kadrowe na potrzeby mechanizmów monitorowania ustanowionych na mocy art. 33 ust. 2 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, aby umożliwić niezależne wykonywanie określonych w ich ramach zadań;

150.  wzywa Komisję do przeznaczenia odpowiednich zasobów na unijne mechanizmy monitorowania, co pozwali na niezależne i odpowiednie wypełnianie określonych w ich ramach zadań;

151.  przypomina, że co roku Komisja Petycji (PETI) otrzymuje dużą liczbę petycji w sprawie trudności, z którymi borykają się osoby niepełnosprawne w całej UE w życiu codziennym, a problemy te dotyczą ośmiu podstawowych obszarów działania określonych w europejskiej strategii w sprawie niepełnosprawności i innych kwestii dostępności, takich jak dostęp do opieki zdrowotnej i ochrony socjalnej, edukacji i szkoleń, rynku pracy, środowiska zabudowanego i transportu, towarów i usług, informacji i komunikacji oraz uczestnictwa w życiu politycznym, publicznym i kulturalnym:

152.  wzywa wszystkie państwa członkowskie do ratyfikowania Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych i podpisania protokołu fakultatywnego;

153.  zwraca uwagę, że dzięki procedurze składania petycji Komisja Petycji odgrywa rolę ochronną (obok Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich powoływanego w celu ochrony obywateli w razie niewłaściwego administrowania), w kontekście unijnych ram dotyczących Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, co umożliwia składającym petycje wnoszenie skarg w związku z naruszeniami praw przez organy europejskie, krajowe i lokalne; podkreśla, że wpływające do komisji petycje wskazują na potrzebę przyjęcia skutecznego, horyzontalnego, niedyskryminującego i opartego na prawach człowieka podejścia do polityki wobec osób niepełnosprawnych; podkreśla rolę Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej we wzmacnianiu praw podstawowych osób niepełnosprawnych w UE oraz we wspieraniu wdrażania Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych przez UE;

154.  podkreśla, że większość petycji składanych przez obywateli europejskich dotyczy trudności związanych z procedurami składania wniosków, uznawania świadczeń i opóźnionych wypłat rent z tytułu niezdolności do pracy przez organy administracji; podkreśla, że zgodnie z art. 28 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych dotyczącym odpowiednich warunków życia i ochrony socjalnej przy wdrażaniu europejskiej strategii w sprawie niepełnosprawności i jej obszaru działania dotyczącego ochrony socjalnej należy uwzględniać w szczególności ww. kwestie;

o
o   o

155.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz Komisji.

(1) Dz.U. L 23 z 27.1.2010, s. 35.
(2) CRPD/C/EU/CO/1.
(3) Dz.U. L 94 z 28.3.2014, s. 65.
(4) Dz.U. L 303 z 2.12.2000, s. 16.
(5) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0485.
(6) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0360.
(7) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0318.
(8) Dz.U. C 353 z 27.9.2016, s. 41.
(9) Dz.U. C 131E z 8.5.2013, s. 9.
(10) Dz.U. C 212E z 5.8.2010, s. 23.
(11) W kontekście niniejszej rezolucji pojęcie „pełnoprawny obywatel” jest stosowane w rozumieniu Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, zgodnie z którą wszystkie osoby niepełnosprawne powinny w pełni korzystać ze wszystkich praw człowieka.
(12) Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 11 kwietnia 2013 r., HK Danmark, sprawy połączone C-335/11 i C-337/11, ECLI:EU:C:2013:222, pkt 29–30; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 18 marca 2014 r., Z, C-363/12, ECLI:EU:C:2014:159, pkt 73; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 22 maja 2014 r., Glatzel, C-356/12, ECLI:EU:C:2014:350, pkt 68.
(13) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2102 z dnia 26 października 2016 r. w sprawie dostępności stron internetowych i mobilnych aplikacji organów sektora publicznego (Dz.U. L 327 z 2.12.2016, s. 1).
(14) Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1300/2014 z dnia 18 listopada 2014 r. w sprawie technicznych specyfikacji interoperacyjności odnoszących się do dostępności systemu kolei Unii dla osób niepełnosprawnych i osób o ograniczonej możliwości poruszania się, Dz.U. L 356 z 12.12.2014, s. 110.
(15) Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. L 46 z 17.2.2004, s. 1).
(16) Dyrektywa Rady 93/109/WE z dnia 6 grudnia 1993 r. ustanawiająca szczegółowe warunki wykonywania prawa głosowania i kandydowania w wyborach do Parlamentu Europejskiego przez obywateli Unii mających miejsce zamieszkania w państwie członkowskim, którego nie są obywatelami (Dz.U. L 329 z 30.12.1993, s. 34).
(17) Dyrektywa Rady 94/80/WE z dnia 19 grudnia 1994 r. ustanawiająca szczegółowe warunki wykonywania prawa głosowania i kandydowania w wyborach lokalnych przez obywateli Unii mających miejsce zamieszkania w państwie członkowskim, którego nie są obywatelami (Dz.U. L 368 z 31.12.1994, s. 38).
(18) Wniosek Komisji dotyczący dyrektywy Rady w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania osób bez względu na religię lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną, COM(2008)0426.
(19) Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303 z 2.12.2000, s. 16).
(20) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. L 200 z 7.6.2004, s. 1).
(21) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/24/UE z dnia 9 marca 2011 r. w sprawie stosowania praw pacjentów w transgranicznej opiece zdrowotnej (Dz.U. L 88 z 4.4.2011, s. 45).

Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności