Indeks 
Teksty przyjęte
Czwartek, 8 lutego 2018 r. - Strasburg
Rosja – sprawa Ojuba Titiewa i Centrum Praw Człowieka „Memoriał”
 Egzekucje w Egipcie
 Niewolnictwo dzieci na Haiti
 Fundusz Gwarancyjny dla działań zewnętrznych ***I
 Gwarancja UE dla Europejskiego Banku Inwestycyjnego na pokrycie strat poniesionych w związku z działaniami z zakresu finansowania wspierającymi projekty inwestycyjne poza granicami Unii ***I
 Sprawozdanie roczne z działalności finansowej Europejskiego Banku Inwestycyjnego
 Obecna sytuacja w zakresie praw człowieka w Turcji
 Sytuacja w Wenezueli
 Sytuacja UNRWA
 Ustalenia dotyczące zmiany czasu

Rosja – sprawa Ojuba Titiewa i Centrum Praw Człowieka „Memoriał”
PDF 337kWORD 54k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 8 lutego 2018 r. w sprawie Rosji – sprawa Ojuba Titiewa i Centrum Praw Człowieka „Memoriał” (2018/2560(RSP))
P8_TA(2018)0034RC-B8-0096/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie Rosji, w szczególności rezolucję z dnia 13 czerwca 2013 r. w sprawie rządów prawa w Rosji(1), rezolucję z dnia 13 marca 2014 r. w sprawie Rosji: wyroki dla demonstrantów uczestniczących w wydarzeniach na Placu Bołotnym(2), rezolucję z dnia 23 października 2014 r. w sprawie zamknięcia organizacji pozarządowej Memoriał (laureata Nagrody im. Sacharowa z 2009 r.) w Rosji(3), z dnia 12 marca 2015 r. w sprawie zabójstwa rosyjskiego przywódcy opozycji Borysa Niemcowa i stanu demokracji w Rosji(4), rezolucję z dnia 24 listopada 2016 r. w sprawie Ildara Dadina, więźnia sumienia w Rosji(5) oraz rezolucję z dnia 6 kwietnia 2017 r. w sprawie Rosji, w szczególności aresztowania Aleksieja Nawalnego i innych demonstrantów(6),

–  uwzględniając oświadczenie przewodniczących Komisji Spraw Zagranicznych i Podkomisji Praw Człowieka Parlamentu Europejskiego z dnia 12 stycznia 2018 r. wzywające do natychmiastowego uwolnienia obrońcy praw człowieka Ojuba Titiewa,

–  uwzględniając art. 5 Powszechnej deklaracji praw człowieka oraz art. 7 Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych, których stroną jest Federacja Rosyjska i które stanowią, że nikt nie może być poddawany torturom ani okrutnemu, nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu,

–  uwzględniając oświadczenie UE z dnia 19 stycznia 2018 r. w sprawie naruszeń praw człowieka w odniesieniu do Centrum Praw Człowieka „Memoriał” w Rosji oraz oświadczenie rzecznik ESDZ z dnia 11 stycznia 2018 r. w sprawie zatrzymania Ojuba Titiewa, dyrektora Centrum Praw Człowieka „Memoriał” w Republice Czeczeńskiej,

–  uwzględniając wizytę komitetu Rady Europy ds. zapobiegania torturom w Republice Czeczeńskiej Federacji Rosyjskiej w listopadzie i grudniu 2017 r.,

–  uwzględniając Konwencję o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności,

–  uwzględniając deklarację ONZ w sprawie obrońców praw człowieka, przyjętą przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w dniu 9 grudnia 1998 r.,

–  uwzględniając obowiązującą Umowę o partnerstwie i współpracy ustanawiającą partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi a Federacją Rosyjską, a także zawieszone negocjacje w sprawie nowej umowy między UE a Rosją,

–  uwzględniając siódme okresowe sprawozdanie Federacji Rosyjskiej rozpatrywane przez Komitet Praw Człowieka ONZ na 3136. i 3137. posiedzeniu, które odbyły się w dniach 16 i 17 marca 2015 r.,

–  uwzględniając wytyczne Rady Europejskiej z dnia 24 czerwca 2013 r. na rzecz promowania i ochrony wszystkich praw człowieka przysługujących lesbijkom, gejom, osobom biseksualnym, transpłciowym i interseksualnym,

–  uwzględniając art. 118 ust. 5 i art. 123 ust. 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że Federacja Rosyjska jako pełnoprawny członek Rady Europy oraz sygnatariusz Powszechnej deklaracji praw człowieka i Konwencji w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania, zobowiązała się do przestrzegania zasad demokracji, praworządności i poszanowania podstawowych wolności i praw człowieka; mając na uwadze, że Rosja ma obowiązek przeprowadzenia śledztwa w sprawie przestępstw popełnionych przez władze czeczeńskie, a także dysponuje środkami umożliwiającymi przeprowadzenie takiego śledztwa; mając na uwadze, że Federacja Rosyjska ratyfikowała 11 z 18 międzynarodowych traktatów dotyczących praw człowieka;

B.  mając na uwadze, że Ojub Titiew, dyrektor czeczeńskiego biura Centrum Praw Człowieka „Memoriał” (organizacji praw człowieka uhonorowanej w 2009 r. Nagrodą im. Sacharowa, znanej powszechnie jako „Memoriał”), został aresztowany w dniu 9 stycznia 2018 r. przez policję czeczeńską pod zarzutem posiadania narkotyków; mając na uwadze, że Ojub Titiew zaprzeczył tym oskarżeniom, a organizacje pozarządowe i inni obrońcy praw człowieka potępili je, uznając je za sfabrykowane;

C.  mając na uwadze, że w dniu 25 stycznia 2018 r. Sąd Najwyższy Republiki Czeczeńskiej utrzymał w mocy decyzję Szalińskiego Sądu Rejonowego o pozostawieniu Ojuba Titiewa w areszcie na okres dwóch miesięcy;

D.  mając na uwadze, że znowelizowano kodeks karny Federacji Rosyjskiej i wprowadzono nowy artykuł 212.1, zgodnie z którym można oskarżać osoby w przypadku naruszenia ustawy o zgromadzeniach publicznych, nie zważając na to, że nowelizacja ta ogranicza wolność słowa i zgromadzeń;

E.  mając na uwadze, że władze rosyjskie wykazują tendencję do nieuznawania prawa do wolności zgromadzeń – po pokojowych demonstracjach w dniu 26 marca 2017 r. zatrzymano ponad 1 000 demonstrantów w samej Moskwie, a wielu kolejnych w innych miastach Federacji Rosyjskiej;

F.  mając na uwadze, że w ostatnich latach znacznie wzrosła liczba więźniów politycznych w tym kraju – zdaniem Centrum Praw Człowieka „Memoriał” w 2016 r. było ich 102;

G.  mając na uwadze, że ustawa dotycząca organizacji pozarządowych z 2012 r. poważnie ograniczyła zdolność tych organizacji do prowadzenia prac i działań w sposób niezależny i skuteczny; mając na uwadze, że na mocy tej ustawy rosyjskie Ministerstwo Sprawiedliwości uznało „Memoriał” za „obcego agenta”;

H.  mając na uwadze, że pracujący dla „Memoriału” historyk Jurij Dmitriew należał do zespołu, który odkrył w Sandarmochu masowy grób zawierający ciała ponad 9 000 osób, wśród których znajdowało się wielu przedstawicieli radzieckiej inteligencji; mając na uwadze, że w ostatnich latach „Memoriał” stał się ostatnią niezależną organizacją praw człowieka, która nadal prowadzi działalność w Republice Czeczeńskiej; mając na uwadze, że bardzo prawdopodobne jest, iż ataki na obrońców praw człowieka w Republice Czeczeńskiej, w tym sfabrykowane zarzuty karne wobec Ojuba Titiewa oraz podpalenia w sąsiednich republikach, zostały zorganizowane w odwecie za działania „Memoriału” polegające na ujawnianiu naruszeń praw człowieka w Czeczenii i próbach pociągnięcia do odpowiedzialności winnych tych naruszeń;

I.  mając na uwadze, że w 2009 r. Parlament przyznał stowarzyszeniu „Memoriał” Nagrodę im. Sacharowa za wolność myśli;

J.  mając na uwadze, że w rankingu państw demokratycznych opracowanym przez Economist Intelligence Unit za rok 2017 Rosja znajduje się na 135. miejscu wśród 167 krajów, co oznacza znaczny spadek w porównaniu ze 102. miejscem, jaki kraj ten zajmował w 2006 r.;

K.  mając na uwadze, że duże zaniepokojenie budzą naruszenia praw człowieka wobec osób LGBTI w Czeczenii; mając na uwadze, że Federacja Rosyjska jest sygnatariuszem licznych międzynarodowych konwencji dotyczących praw człowieka oraz – jako członek Rady Europy – europejskiej konwencji praw człowieka, a zatem ma obowiązek zapewnić bezpieczeństwo wszystkim osobom, które mogą być narażone na niebezpieczeństwo; mając na uwadze, że Unia Europejska wielokrotnie oferowała dodatkową pomoc i wiedzę fachową, by wesprzeć Rosję w modernizowaniu i przestrzeganiu porządku konstytucyjnego i prawnego zgodnie ze standardami Rady Europy; mając na uwadze, że Rosja ma obowiązek przeprowadzenia śledztwa w sprawie przestępstw popełnionych przez władze czeczeńskie, a także dysponuje środkami umożliwiającymi przeprowadzenie takiego śledztwa; mając na uwadze, że w Federacji Rosyjskiej homoseksualizm przestał być karalny w 1993 r.;

1.  wzywa do natychmiastowego uwolnienia dyrektora Centrum Praw Człowieka „Memoriał” w Republice Czeczeńskiej Ojuba Titiewa, którego zatrzymano w dniu 9 stycznia 2018 r., oficjalnie postawiono w stan oskarżenia i tymczasowo aresztowano w oparciu o sfingowane zarzuty nielegalnego nabycia i posiadania narkotyków; wzywa rosyjskie władze do zagwarantowania pełnego poszanowania praw człowieka i praw obywatelskich Ojuba Titiewa, w tym dostępu do adwokata i opieki medycznej, integralności cielesnej i godności, a także ochrony przed nękaniem ze strony wymiaru sprawiedliwości, kryminalizacją i niesłusznym aresztowaniem;

2.  ubolewa nad oświadczeniem władz czeczeńskich potępiającym działalność organizacji i obrońców praw człowieka; zauważa z zaniepokojeniem, że do aresztowania doszło tuż po publicznym wystąpieniu przewodniczącego parlamentu czeczeńskiego Magomeda Daudowa, który wydaje się aprobować przemoc wobec obrońców praw człowieka;

3.  jest zdania, że aresztowanie Ojuba Titiewa jest przejawem niepokojącego trendu polegającego na aresztowaniu, atakowaniu, zastraszaniu i dyskredytowaniu niezależnych dziennikarzy i obrońców praw człowieka pracujących w Czeczenii; zwraca uwagę, że innymi przykładami potwierdzającymi ten niepokojący trend są aresztowania przewodniczącego Konfederacji Narodów Kaukazu Rusłana Kutajewa oraz dziennikarza Żałaudy Geriewa, których skazano na podstawie wątpliwych oskarżeń związanych z narkotykami odpowiednio w roku 2014 i 2016;

4.  wyraża głębokie zaniepokojenie faktem, że nikogo nie postawiono przed sądem za zabójstwo poprzedniczki Ojuba Titiewa w „Memoriale” i obrończyni praw człowieka w Czeczenii Natalii Estemirowej, którą uprowadzono sprzed domu w Groznym w lipcu 2009 r. i jeszcze tego samego dnia znaleziono martwą od kul w pobliżu wioski Gazi-Yurt w sąsiedniej Inguszetii; wzywa władze rosyjskie do kontynuowania poważnego dochodzenia w sprawie tej zbrodni; przypomina w związku z tym, że jeszcze jeden prawnik i aktywista broniący praw człowieka Stanisław Markiełow, znany z zajmowania się nadużyciami w Czeczenii, został zastrzelony w centrum Moskwy w 2009 r.;

5.  wzywa władze rosyjskie do natychmiastowego zaprzestania niepokojącej serii aresztowań, ataków, zastraszania i dyskredytowania niezależnych dziennikarzy i obrońców praw człowieka pracujących w tym regionie Federacji Rosyjskiej, które stanowią naruszenie ich prawa do swobody wypowiedzi; potępia ataki na obrońców praw człowieka w Czeczenii i wzywa Moskwę do ich zaprzestania oraz do zapewnienia obrońcom praw człowieka i organizacjom w Czeczenii i innych częściach Federacji Rosyjskiej normalnych warunków pracy;

6.  wyraża głębokie zaniepokojenie pogarszającą się sytuacją krytycznego społeczeństwa obywatelskiego w Rosji, w szczególności organizacji, które działają w dziedzinie praw człowieka i swobód demokratycznych oraz krytykują politykę państwa w tych dziedzinach; podkreśla, że „Memoriał”, laureat Nagrody im. Sacharowa w 2009 r. i obecnie jeden z najbardziej poważanych głosów w dziedzinie praw człowieka w Rosji, stał się ostatnią niezależną organizacją praw człowieka prowadzącą działalność w Czeczenii, dlatego wyraża solidarność i zdecydowane poparcie dla jej wytężonej pracy;

7.  wzywa władze rosyjskie do ochrony wszystkich obywateli Rosji przed bezprawiem; wzywa władze rosyjskie do natychmiastowego zaprzestania tłumienia wolności słowa w Czeczenii i do zapewnienia skutecznych gwarancji bezpieczeństwa ofiarom i świadkom nadużyć oraz do postawienia sprawców nadużyć przed sądem; podkreśla, że Rosja i jej rząd ponoszą ostateczną odpowiedzialność za zbadanie tych czynów, za postawienie sprawców przed sądem i ochronę wszystkich obywateli Rosji przed bezprawiem;

8.  zwraca uwagę na jeszcze jeden przykład prześladowania i nękania organizacji praw człowieka w regionie Kaukazu Północnego, którym było podpalenie w dniu 17 stycznia 2018 r. biur „Memoriału” w sąsiedniej Republice Inguskiej oraz mające miejsce 22 stycznia 2018 r. podpalenie przez nieznanych sprawców samochodu należącego do lokalnego biura „Memoriału” w Dagestanie; potępia te ataki i wzywa władze rosyjskie do skutecznego wyjaśnienia tych i innych ataków na własność „Memoriału” oraz gróźb kierowanych pod adresem osób dla niego pracujących, a także do dopilnowania, aby sprawcy zostali pociągnięci do odpowiedzialności;

9.  apeluje do władz rosyjskich, aby w trybie pilnym podjęto natychmiastowe, niezależne, obiektywne i gruntowne dochodzenia w sprawie godnej ubolewania sytuacji panującej w Czeczenii; wzywa władze czeczeńskie i władze Federacji Rosyjskiej do przestrzegania przepisów krajowych i zobowiązań międzynarodowych, praworządności i powszechnych standardów praw człowieka oraz do czuwania nad bezpieczeństwem osób zagrożonych i zapewnienia im swobód demokratycznych;

10.  odnotowuje wniosek „Memoriału” o zbadanie sprawy Titiewa poza Czeczenią;

11.  potępia ataki na inne organizacje społeczeństwa obywatelskiego i organizacje pozarządowe w Czeczenii, w tym ataki i oszczercze kampanie skierowane przeciw organizacji Joint Mobile Group (JMG) zrzeszającej obrońców praw człowieka w Czeczenii, które doprowadziły do wycofania się organizacji z Czeczenii ze względów bezpieczeństwa w 2016 r.;

12.  wyraża głębokie zaniepokojenie doniesieniami o arbitralnych zatrzymaniach i torturowaniu osób uważanych za LGBTI w Republice Czeczeńskiej; wzywa władze, by położyły kres tej kampanii prześladowań oraz umożliwiły międzynarodowym organizacjom praw człowieka przeprowadzenie wiarygodnego dochodzenia w sprawie domniemanych przestępstw; potępia zabójstwa dokonywane przez członków rodziny, tzw. zabójstwa honorowe, i ubolewa, że władze Czeczenii popierają te zbrodnie i do nich zachęcają;

13.  wzywa Komisję , ESDZ i państwa członkowskie do udzielania pomocy osobom, które uciekły z Czeczenii, i do upublicznienia tej kampanii prześladowczej; stwierdza z zadowoleniem, że wiele państw członkowskich przyznało jej ofiarom azyl i wzywa wszystkie państwa członkowskie do kontynuowania lub przyspieszenia procedur rozpatrywania składanych przez ofiary, dziennikarzy i obrońców praw człowieka, wniosków o udzielenie azylu, zgodnie z prawem europejskim i krajowym;

14.  wzywa wiceprzewodniczącą Komisji / wysoką przedstawiciel Unii Europejskiej do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa oraz ESDZ do czuwania nad tym, aby wszystkie sprawy dotyczące osób prześladowanych z powodów politycznych trafiały pod obrady w czasie konsultacji między UE a Rosją dotyczących praw człowieka, kiedy zostaną one wznowione, oraz aby przedstawiciele Rosji obecni na konsultacjach byli formalnie zobowiązani do odpowiedzi w każdej sprawie, oraz wzywa do informowania Parlamentu o rezultacie rozmów z władzami rosyjskimi;

15.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich, Radzie Europy, Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie, prezydentowi, rządowi i parlamentowi Federacji Rosyjskiej, a także władzom Czeczenii.

(1) Dz.U. C 65 z 19.2.2016, s. 150.
(2) Dz.U. C 378 z 9.11.2017, s. 250.
(3) Dz.U. C 274 z 27.7.2016, s. 21.
(4) Dz.U. C 316 z 30.8.2016, s. 126.
(5) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0446.
(6) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0125.


Egzekucje w Egipcie
PDF 258kWORD 56k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 8 lutego 2018 r. w sprawie egzekucji w Egipcie (2018/2561(RSP))
P8_TA(2018)0035RC-B8-0109/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie Egiptu, zwłąszcza z dnia 10 marca 2016 r. w sprawie Egiptu, w szczególności sprawy Guilia Regeniego(1), z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie Ibrahima Halawy, potencjalnie zagrożonego karą śmierci (2) oraz z dnia 15 stycznia 2015 r. w sprawie sytuacji w Egipcie(3), z dnia 16 lutego 2017 r. w sprawie egzekucji w Kuwejcie i Bahrajnie(4) oraz z dnia 8 października 2015 r. w sprawie kary śmierci(5); a także swoją rezolucję z dnia 7 października 2010 r. w sprawie Światowego Dnia przeciwko Karze Śmieci(6),

–  uwzględniając wytyczne UE w sprawie kary śmierci, tortur, wolności słowa i obrońców praw człowieka,

–  uwzględniając konkluzje Rady do Spraw Zagranicznych UE w sprawie Egiptu z sierpnia 2013 r. i lutego 2014 r.,

–  uwzględniając układ o stowarzyszeniu między UE a Egiptem z 2001 r., który wszedł w życie w 2004 r. i został wzmocniony planem działania z 2007 r., uwzględniając również priorytety partnerstwa UE–Egipt na lata 2017–2020 przyjęte w dniu 25 lipca 2017 r. oraz wspólne oświadczenie wydane po posiedzeniu Rady Stowarzyszenia UE–Egipt;

–  uwzględniając wspólne oświadczenie z dnia 10 października 2017 r., wystosowane przez wiceprzewodniczącą Komisji / wysoką przedstawiciel Unii Europejskiej do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa Federikę Mogherini oraz sekretarza generalnego Rady Europy, w sprawie Europejskiego i Światowego Dnia przeciwko Karze Śmierci,

–  uwzględniając wspólne oświadczenie wydane w dniu 26 stycznia 2018 r. przez ekspertów ONZ, w tym Nilsa Melzera, specjalnego sprawozdawcę ds. tortur i innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania lub karania, w którym wezwali oni władze Egiptu do wstrzymania zaplanowanych egzekucji,

–  uwzględniając konstytucję Egiptu, zwłaszcza jej art. 93 (wiążący charakter międzynarodowego prawa dotyczącego praw człowieka),

–  uwzględniając gwarancje Organizacji Narodów Zjednoczonych zapewniające ochronę praw osób skazanych na karę śmierci,

–  uwzględniając zasady i wytyczne dotyczące prawa do rzetelnego procesu sądowego i pomocy prawnej w Afryce, które całkowicie zabraniają sądzenia cywilów przez sądy wojskowe,

–  uwzględniając deklarację końcową przyjętą na 6. Światowym Kongresie przeciwko Karze Śmierci, który odbył się w Oslo w dniach 21–23 czerwca 2016 r.,

–  uwzględniając nowe ramy strategiczne UE i plan działania dotyczący praw człowieka, które mają umieścić w centrum wszystkich strategii politycznych UE ochronę praw człowieka i nadzór nad nimi,

–  uwzględniając art. 2 europejskiej konwencji praw człowieka oraz protokoły nr 6 i 13 do tej konwencji,

–  uwzględniając sześć rezolucji Zgromadzenia Ogólnego ONZ na rzecz wprowadzenia moratorium na karę śmierci,

–  uwzględniając Konwencję ONZ w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania, Konwencję o prawach dziecka, a także Arabską kartę praw człowieka, które Egipt ratyfikował,

–  uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych (MPPOiP), którego jedną ze stron jest Egipt, a w szczególności jego art. 18 i drugi protokół fakultatywny w sprawie kary śmierci, a także jego art. 14,

–  uwzględniając art. 135 ust. 5 i art. 123 ust. 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że kara śmierci jest ostateczną, okrutną, nieludzką i poniżającą formą sankcjonowania, która narusza prawo do życia zapisane w Powszechnej deklaracji praw człowieka; mając na uwadze, że Unia Europejska zajmuje zdecydowane i zasadnicze stanowisko przeciwko karze śmierci oraz opowiada się za powszechnym moratorium na jej wykonywanie z myślą o całkowitym zniesieniu kary śmierci, które stanowi jeden z głównych celów polityki Unii w zakresie praw człowieka;

B.  mając na uwadze, że według doniesień od stycznia 2014 r. w Egipcie na śmierć skazano co najmniej 2116 osób; mając na uwadze, że w czasie kadencji poprzednich prezydentów Mohameda Mursiego i Adliego Mansura nie zatwierdzono żadnego wyroku śmierci; mając na uwadze, że od dnia 1 stycznia 2014 r. przeprowadzono co najmniej 81 egzekucji;

C.  mając na uwadze, że w roku 2017 egipskie sądy wydały ponoć co najmniej 186 wyroków śmierci i wykonano 16 egzekucji; mając na uwadze, że w ostatnich tygodniach i od końca grudnia 2017 r. odnotowano alarmujący wzrost tych liczb; mając na uwadze, że wszystkie niedawne egzekucje zostały przeprowadzone bez uprzedniego powiadomienia ofiar lub ich rodzin; mając na uwadze, że 24 innym obywatelom Egiptu zdaje się grozić rychła egzekucja w związku z wyczerpaniem wszystkich środków odwoławczych;

D.  mając na uwadze, że co najmniej 891 osób w Egipcie jest obecnie sądzonych lub oczekuje na proces, a zarzuty mogą prowadzić do wydania wyroku śmierci; mając na uwadze, że co najmniej 38 osób, które w chwili domniemanych przestępstw były niepełnoletnie, sądzono razem z dorosłymi oskarżonymi, a za zarzucane im czyny grozi kara śmierci; mając na uwadze, że sądy wydały wstępnie zalecenia kary śmierci wobec co najmniej siedmiu takich osób; mając na uwadze, że orzeczenie i wykonanie kary śmierci w przypadku osób, które w chwili popełnienia przestępstwa nie ukończyły 18 roku życia, stanowi naruszenie prawa międzynarodowego, w tym Konwencji ONZ o prawach dziecka, oraz art. 111 egipskiej ustawy o prawach dziecka; mając na uwadze, że Egipt jest stroną licznych konwencji międzynarodowych dotyczących praw politycznych i obywatelskich, tortur, praw dzieci i nieletnich oraz sprawiedliwości;

E.  mając na uwadze, że kodeks wojskowy przewiduje więcej przestępstw podlegających karze śmierci niż kodeks cywilny oraz że w prawodawstwie egipskim stopniowo rozszerza się jurysdykcję wojskową; mając na uwadze, że liczba cywilów skazanych w Egipcie na karę śmierci przez sądy wojskowe znacznie wzrosła z 60 w 2016 r. do co najmniej 112 w 2017 r.; mając na uwadze, że w ostatnich miesiącach zostało straconych 23 Egipcjan, w tym 22 cywilów skazanych przez sądy wojskowe w procesach dalece odbiegających od wymogów rzetelnego procesu sądowego; mając na uwadze, że według doniesień między październikiem 2014 r. a wrześniem 2017 r. ogółem sprawy co najmniej 15 000 cywilów, w tym kilkudziesięciorga dzieci, skierowano do prokuratorów wojskowych;

F.  mając na uwadze, że niepokojąco duża liczba zeznań wykorzystanych podczas procesów, w tym również procesów wojskowych, została podobno zdobyta po tym, jak oskarżeni byli rzekomo uprowadzani siłą i torturowani lub maltretowani; mając na uwadze, że zwalczanie tortur stanowi stały priorytet UE w zakresie praw człowieka oraz wspólny cel konwencji ONZ w sprawie zakazu stosowania tortur, której jedną ze stron jest Egipt;

G.  mając na uwadze, że według doniesień wszystkie niedawne i planowane egzekucje są wynikiem procesów sądowych, które naruszały prawa przysługujące w rzetelnym postępowaniu sądowym; mając na uwadze, że Gwarancje ochrony praw osób zagrożonych karą śmierci surowo zakazują stosowania kary śmierci orzeczonej w wyniku nierzetelnego procesu; mając na uwadze, że liczni eksperci ONZ ds. praw człowieka niejednokrotnie wzywali Egipt do wstrzymania wszystkich zaplanowanych egzekucji w związku z zarzutami o to, że procesy nie były przeprowadzone rzetelnie;

H.  mając na uwadze, że należy dopilnować przy pomocy wszelkich niezbędnych środków, aby takie procesy przebiegały w warunkach zapewniających faktycznie pełne gwarancje zapisane w art. 14 Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych, którego jedną ze stron jest Egipt; mając na uwadze, że w przypadku kary śmierci procesy muszą spełniać najwyższe standardy uczciwości i sprawiedliwości proceduralnej;

I.  mając na uwadze, że w dniu 29 listopada 2017 r. Afrykańska Komisja Praw Człowieka i Ludów wezwała egipski rząd do niezwłocznego zawieszenia wyroków śmierci w pięciu różnych sprawach; mając na uwadze, że mimo to oskarżeni w jednej z nich, a mianowicie w sprawie Kafr asz-Szajch, zostali straceni w dniu 2 stycznia 2018 r.;

J.  mając na uwadze, że od czasu rewolucji w 2011 r. Egipt boryka się z kilkoma poważnymi problemami, a społeczność międzynarodowa udziela mu wsparcia w stawianiu czoła wyzwaniom gospodarczym i politycznym oraz związanym z bezpieczeństwem;

K.  mając na uwadze, że Egipt stoi w obliczu poważnych wyzwań w zakresie bezpieczeństwa, zwłaszcza na półwyspie Synaj, gdzie ugrupowania terrorystyczne dokonują ataków na siły bezpieczeństwa; mając na uwadze, że w Egipcie doszło do szeregu krwawych ataków terrorystycznych, w tym do niedawnego ataku na meczet suficki, w którego wyniku zginęło 311 cywilów, a rannych zostało co najmniej 128 osób; mając na uwadze, że w dniu 9 kwietnia 2017 r. miały miejsce bliźniacze samobójcze zamachy bombowe na kościół św. Jerzego w miejscowości Tanta i na katedrę koptyjskiego kościoła ortodoksyjnego św. Marka, w których zginęło co najmniej 47 osób;

L.  mając na uwadze, że od kwietnia 2017 r. w Egipcie obowiązuje stan wyjątkowy, który został wprowadzony, według egipskich mediów państwowych, aby pomóc uporać się z problemem „zagrożeń i finansowania terroryzmu”, a w dniu 13 stycznia 2018 r. został przedłużony o trzy miesiące, oraz że stan wyjątkowy ogranicza podstawowe wolności i daje prezydentowi oraz osobom działającym w jego imieniu prawo kierowania cywilów do sądów nadzwyczajnych ds. bezpieczeństwa państwowego na okres trzech miesięcy;

M.  mając na uwadze, że ogólna sytuacja w zakresie praw człowieka w Egipcie wciąż się pogarsza; mając na uwadze, że władze egipskie wykorzystują walkę z terroryzmem do usprawiedliwiania prowadzenia szeroko zakrojonych represji;

N.  mając na uwadze, że przyjęta w 2015 r. ustawa o zwalczaniu terroryzmu wprowadza karę śmierci dla każdej osoby uznanej za winną założenia lub prowadzenia grupy terrorystycznej, przy czym szeroka definicja terroryzmu obejmuje „naruszenie porządku publicznego, stworzenie zagrożenia dla bezpieczeństwa lub interesów społeczeństwa, naruszanie przepisów konstytucji i prawa lub działanie ze szkodą dla jedności narodowej, pokoju społecznego lub bezpieczeństwa narodowego”, co sprawia, że wszyscy cywile, łącznie z obrońcami praw człowieka, mogą zostać uznani za terrorystów i skazani na karę śmierci;

O.  mając na uwadze, że egipscy obrońcy praw człowieka dokumentujący i potępiający wyroki śmierci, tortury i wymuszone zaginięcia, podlegają ukierunkowanym środkom represyjnym, takim jak zamknięcie centrum El Nadeem w 2017 r. oraz próba zamknięcia przez władze egipskie kairskiego biura egipskiej Komisji Praw i Swobód (ECRF); mając na uwadze, że w zeszłym roku Egipt wstąpił na drogę prawną przeciwko organizacjom pozarządowym poprzez wprowadzenie ustawy nakładającej na państwowe agencje bezpieczeństwa obowiązek zatwierdzania finansowania tych organizacji, zarówno z zagranicy, jak i z kraju, co w praktyce równa się zakazaniu działalności; mając na uwadze, że w dniu 5 kwietnia 2018 r. egipski najwyższy sąd apelacyjny wypowie się w sprawie tak zwanego „finansowania zagranicznego”, dotyczącej międzynarodowych organizacji pozarządowych;

P.  mając na uwadze, że nowe priorytety partnerstwa UE-Egipt na lata 2017–2020 przyjęte w lipcu 2017 r. opierają się na wspólnym zaangażowaniu na rzecz uniwersalnych wartości, takich jak demokracja, praworządność i poszanowanie praw człowieka, oraz stanowią odnowione ramy zaangażowania politycznego i wzmocnionej współpracy, w tym w zakresie bezpieczeństwa, reformy sądownictwa i walki z terroryzmem, w oparciu o należyte poszanowanie praw człowieka i podstawowych wolności; mając na uwadze, że podkomisja ds. kwestii politycznych, praw człowieka i demokracji w ramach układu o stowarzyszeniu między Egiptem a Unią Europejską odbyła swoje piąte posiedzenie w Kairze w dniach 10 i 11 stycznia 2018 r., zajmując się współpracą w dziedzinie praw człowieka, demokracji i praworządności;

Q.  mając na uwadze, że EU jest pierwszym partnerem gospodarczym Egiptu i jego głównym źródłem inwestycji zagranicznych; mając na uwadze, że dwustronna pomoc UE dla Egiptu w ramach Europejskiego Instrumentu Sąsiedztwa na lata 2017–2020 wynosi około 500 mln EUR; mając na uwadze, że w dniu 21 sierpnia 2013 r. Rada do Spraw Zagranicznych zleciła wysokiej przedstawiciel dokonanie przeglądu pomocy UE dla Egiptu; mając na uwadze, że Rada postanowiła, iż współpraca UE z Egiptem zostanie dostosowana do przemian zachodzących w tym kraju;

R.  mając na uwadze, że przedsiębiorstwa mające siedzibę w kilku państwach członkowskich UE nadal eksportują do Egiptu sprzęt obserwacyjny i wojskowy;

1.  zdecydowanie potępia stosowanie kary śmierci i wzywa do zaprzestania wszelkich planowanych egzekucji w Egipcie; zdecydowanie popiera natychmiastowe wprowadzenie moratorium na wykonywanie kary śmierci jako rozwiązanie zmierzające do jej zniesienia; w tym kontekście potępia wszystkie egzekucje, niezależnie od miejsca ich przeprowadzenia, i ponownie podkreśla, że zniesienie kary śmierci przyczynia się do umocnienia godności ludzkiej, zgodnie z priorytetami polityki UE w zakresie praw człowieka; wzywa władze egipskie do dokonania przeglądu wszystkich wyroków śmierci oczekujących na wykonanie, aby zapewnić sprawiedliwe wznowienie procesów osób skazanych w wyniku postępowań sądowych pełnych uchybień; przypomina, że pomimo wyzwań w dziedzinie bezpieczeństwa w Egipcie nie należy wykorzystywać egzekucji jako sposobu walki z terroryzmem;

2.  wzywa egipski parlament do dokonania przeglądu egipskiego kodeksu karnego, kodeksu postępowania karnego, ustawodawstwa antyterrorystycznego i kodeksu wojskowego, wzywa też rząd do dokonania przeglądu odnośnych dekretów, dbając o to, by cywile oskarżeni o zbrodnie podlegające karze śmierci nie byli kierowani – z żadnych powodów – do sądów specjalnych ani wojskowych, ponieważ sądy te nie spełniają norm sprawiedliwego procesu przyjętych przez Egipt w ramach jego międzynarodowych zobowiązaniach prawnych ani norm zagwarantowanych w konstytucji Egiptu; wzywa władze egipskie do zaprzestania sądzenia cywilów przed sądami wojskowymi;

3.  wzywa władze egipskie do zapewnienia fizycznego i psychicznego bezpieczeństwa wszystkich oskarżonych w czasie ich pobytu w więzieniu; potępia stosowanie tortur lub złego traktowania; wzywa władze egipskie do zadbania o to, by osoby zatrzymane otrzymywały wszelką pomoc medyczną, jakiej mogą potrzebować; wzywa UE do pełnego wdrożenia kontroli eksportu w stosunku do Egiptu, zwłaszcza w odniesieniu do towarów, które mogłyby zostać użyte do tortur lub wykonywania kary śmierci;

4.  wzywa Egipt, by podpisał i ratyfikował Drugi protokół fakultatywny do Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych w sprawie zniesienia kary śmierci oraz Międzynarodową konwencję ONZ o ochronie wszystkich osób przed wymuszonym zaginięciem; zachęca rząd egipski do wydania otwartego zaproszenia do odwiedzenia kraju dla odpowiednich specjalnych sprawozdawców ONZ;

5.  wyraża poważne zaniepokojenie masowymi procesami przeprowadzanymi przez egipskie sądy oraz dużą liczbą wyroków śmierci wydawanych przez te sądy; wzywa egipskie organy wymiaru sprawiedliwości do stania na straży i respektowania Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych, którego Egipt jest stroną, a w szczególności jego art. 14 w sprawie prawa do terminowego i sprawiedliwego procesu opartego na jasnych zarzutach i gwarantującego poszanowanie praw oskarżonych;

6.  wzywa wiceprzewodniczącą / wysoką przedstawiciel do potępienia alarmującej liczby niedawnych egzekucji w Egipcie oraz wzywa Europejską Służbę Działań Zewnętrznych (ESDZ) i państwa członkowskie do dalszego zwalczania wykonywania kary śmierci; wzywa ESDZ do zajęcia się niedawnymi wydarzeniami w Egipcie i do wykorzystania wszystkich dostępnych jej środków nacisku w celu powstrzymania planowanych egzekucji i zachęcenia władz egipskich do przestrzegania podjętych przez nie zobowiązań w zakresie międzynarodowych norm i praw;

7.  wzywa wiceprzewodniczącą / wysoką przedstawiciel oraz państwa członkowskie do zagwarantowania, że prawa człowieka nie będą naruszane przez zarządzanie migracją ani działania antyterrorystyczne w ramach priorytetów partnerstwa UE-Egipt; podkreśla, że UE przywiązuje duże znaczenie do współpracy z Egiptem jako ważnym sąsiadem i partnerem; z całą mocą wzywa Egipt do przestrzegania zobowiązania podjętego w ramach priorytetów partnerstwa UE-Egipt – przyjętych w dniu 27 lipca 2017 r. – dotyczącego wspierania demokracji, podstawowych wolności i praw człowieka, zgodnie z konstytucją Egiptu i standardami międzynarodowymi;

8.  potępia ataki terrorystyczne w Egipcie; przekazuje najszczersze wyrazy współczucia rodzinom ofiar terroryzmu; solidaryzuje się z narodem egipskim i potwierdza swoje zaangażowanie w walkę z rozprzestrzenianiem się radykalnych ideologii i grup terrorystycznych;

9.  przypomina rządowi Egiptu, że długoterminowy dobrobyt Egiptu i jego obywateli idzie w parze z ochroną powszechnych praw człowieka oraz ustanowieniem i ugruntowaniem demokratycznych i przejrzystych instytucji zaangażowanych w ochronę podstawowych praw obywateli;

10.  popiera aspiracje większości narodu egipskiego, który chce ustanowić wolny, stabilny, prosperujący, sprzyjający włączeniu społecznemu i demokratyczny kraj, który szanuje swoje krajowe i międzynarodowe zobowiązania w zakresie praw człowieka i podstawowych wolności;

11.  wyraża poważne zaniepokojenie obecnymi ograniczeniami podstawowych praw demokratycznych, w szczególności wolności słowa, swobody zrzeszania się i zgromadzeń oraz pluralizmu politycznego i praworządności w Egipcie; wzywa do zaprzestania wszelkich aktów przemocy, podżegania, mowy nienawiści, napastowania, zastraszania, wymuszonych zaginięć bądź cenzury wymierzonych w oponentów politycznych, demonstrantów, dziennikarzy, blogerów, studentów, obrońców praw kobiet, podmioty społeczeństwa obywatelskiego, społeczność LGBTI, organizacje pozarządowe i mniejszości, w tym Nubijczyków, popełnianych przez organy państwowe, służby i siły bezpieczeństwa oraz inne grupy w Egipcie; potępia nadużywanie siły wobec demonstrantów; wzywa do natychmiastowego i bezwarunkowego uwolnienia wszystkich osób zatrzymanych za pokojowe korzystanie z prawa do wolności wypowiedzi, wolności zgromadzeń i zrzeszania się oraz wzywa do przeprowadzenia niezależnego i przejrzystego dochodzenia w sprawie wszystkich przypadków naruszeń praw człowieka;

12.  przypomina, że jest niezmiennie oburzony torturowaniem i zamordowaniem włoskiego badacza Giulio Regeniego i ponownie potępia brak postępów w śledztwie w sprawie tego brutalnego morderstwa; podkreśla, że będzie nadal wywierać presję na władze europejskie, by angażowały się we współpracę ze swoimi egipskimi odpowiednikami, dopóki nie zostanie ustalona prawda w tej sprawie i dopóki sprawcy nie zostaną pociągnięci do odpowiedzialności;

13.  wzywa prezydenta Sisiego i jego rząd do wypełnienia spoczywającego na nich zobowiązania do przeprowadzenia prawdziwych reform politycznych i poszanowania praw człowieka; podkreśla, że wiarygodne i przejrzyste wybory mają zasadnicze znaczenie dla demokracji, co gwarantuje konstytucja z 2014 r. i co jest zgodne z międzynarodowymi zobowiązaniami Egiptu;

14.  wzywa UE i jej państwa członkowskie do zajęcia jasnego, zdecydowanego i jednolitego stanowiska w sprawie Egiptu podczas nadchodzących sesji Rady Praw Człowieka ONZ oraz tak długo, jak kraj ten nie wykaże znaczącej poprawy sytuacji w zakresie praw człowieka;

15.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, parlamentom i rządom państw członkowskich oraz rządowi i parlamentowi Egiptu.

(1) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0084.
(2) Dz.U. C 399 z 24.11.2017, s. 130.
(3) Dz.U. C 300 z 18.8.2016, s. 34.
(4) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0044.
(5) Dz.U. C 349 z 17.10.2017, s. 41.
(6) Dz.U. C 371 E z 20.12.2011, s. 5.


Niewolnictwo dzieci na Haiti
PDF 250kWORD 53k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 8 lutego 2018 r. w sprawie niewolnictwa dzieci na Haiti (2018/2562(RSP))
P8_TA(2018)0036RC-B8-0100/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie Haiti,

–  uwzględniając wspólne oświadczenie z dnia 12 czerwca 2017 r. złożone przez wiceprzewodniczącą Komisji / wysoką przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa i komisarza ds. rozwoju z okazji Światowego Dnia Sprzeciwu Wobec Pracy Dzieci,

–  uwzględniając roczne sprawozdanie Rady Praw Człowieka ONZ, w którym podkreślono postępy i wyzwania w dziedzinie praw człowieka na Haiti w 2017 r.,

–  uwzględniając badanie z 20 lipca 2017 r. w sprawie handlu ludźmi na Haiti, zrealizowane w ramach działań AKP-UE w dziedzinie migracji,

–  uwzględniając sprawozdanie z wdrażania przepisów na Haiti, które Komitet Praw Dziecka ONZ rozpatrzył w dniu 15 stycznia 2016 r.,

–  uwzględniając powszechny okresowy przegląd UNHCR na temat Haiti z okresu 31 października - 11 listopada 2016 r.,

–  uwzględniając protokół fakultatywny ONZ do Międzynarodowego paktu praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych,

–  uwzględniając Międzynarodową konwencję o ochronie wszystkich osób przed wymuszonym zaginięciem,

–  uwzględniając Rzymski Statut Międzynarodowego Trybunału Karnego,

–  uwzględniając Konwencję ONZ o prawach dziecka,

–  uwzględniając Uzupełniającą konwencję w sprawie zniesienia niewolnictwa, handlu niewolnikami oraz instytucji i praktyk zbliżonych do niewolnictwa z dnia 7 września 1956 r., w szczególności jej art. 1 lit. d),

–  uwzględniając konwencję Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP) nr 182 dotyczącą najgorszych form pracy dzieci oraz konwencję MOP nr 138 dotyczącą najniższego wieku dopuszczenia do zatrudnienia,

–  uwzględniając 34. sesję Wspólnego Zgromadzenia Parlamentarnego AKP-UE z grudnia 2017 r. w Port-au-Prince na Haiti,

–  uwzględniając umowę z Kotonu,

–  uwzględniając cele zrównoważonego rozwoju ONZ,

–  uwzględniając Deklarację praw człowieka ONZ,

–  uwzględniając art. 135 ust. 5 i art. 123 ust. 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że Haiti jest jednym z najbiedniejszych krajów świata, w którym głównym źródłem wyniszczającego ubóstwa jest poważna korupcja, niedostatek infrastruktury, brak opieki zdrowotnej, niski poziom edukacji i historyczna niestabilność polityczna;

B.  mając na uwadze, że wykorzystywanie dzieci jako pracowników do pomocy domowej, co często określa się kreolską nazwą „restavek”, jest systematyczne na całym Haiti i istnieje głównie ze względu na ciężkie warunki ekonomiczne i kulturowo uwarunkowane podejście do dzieci;

C.  mając na uwadze, że „restavek” jest formą wewnętrznego handlu ludźmi i współczesnego niewolnictwa, która dotyka około 400 000 dzieci na Haiti, z czego 60 % to dziewczęta; mając na uwadze, że wiele haitańskich dzieci nie posiada aktów urodzenia i jest narażonych na handel ludźmi i przemoc; mając na uwadze, że według UNICEF-u poważnym problemem jest narażenie dzieci na przemoc i nadużycia, w tym kary cielesne i przemoc na tle płciowym; mając na uwadze, że co czwarta kobieta i co piąty mężczyzna padli ofiarą wykorzystywania seksualnego przed ukończeniem 18. roku życia; mając na uwadze, że 85 % dzieci w wieku od 2 do 14 lat pada w domu ofiarą karania z wykorzystaniem przemocy, 79 % jest ofiarami kar cielesnych, a 16 % pada ofiarą ekstremalnych kar cielesnych; mając na uwadze, że według szacunków 30 000 dzieci żyje w około 750 prywatnych sierocińcach, które finansowane są ze środków prywatnych;

D.  mając na uwadze, że dzieci „restavek” rodzą się zazwyczaj w biednych wiejskich rodzinach, które mają niewielkie możliwości uzyskania dochodów lub w ogóle nie mają takich możliwości, dlatego sprzedają dziecko innej rodzinie w zamian za jedzenie lub pieniądze;

E.  mając na uwadze, że rząd Haiti podjął pewne wysiłki w celu rozwiązania problemu wykorzystywania dzieci „restavek”, takie jak przyjęcie kompleksowej ustawy w celu zwalczania handlu ludźmi, środki identyfikacji i pomocy dzieciom w służbie domowej oraz podnoszenie świadomości; mając na uwadze, że obowiązkiem państwa jest wspieranie rodziców, tak aby mogli oni wypełniać swoje obowiązki;

F.  mając na uwadze, że wiele haitańskich dzieci otrzymuje niewystarczające wychowanie i edukację szkolną; mając na uwadze, że według UNICEF 18 % dzieci w wieku od 6 do 11 lat na Haiti nie uczęszcza do szkoły podstawowej; mając na uwadze, że około połowa wszystkich Haitańczyków w wieku 15 lat i starszych jest analfabetami, ponieważ 85 % szkół jest prowadzonych przez podmioty prywatne i są one niezwykle kosztowne dla rodzin o niskich dochodach; mając na uwadze, że huragan Matthew znacząco wpłynął na dostęp do edukacji, uszkadzając 1633 z 1991 szkół na najbardziej dotkniętych obszarach;

G.  mając na uwadze, że w bardzo niepewnych i niebezpiecznych warunkach wciąż żyje ponad 175 000 ludzi przesiedlonych w następstwie huraganu Matthew z października 2016 r., w tym dziesiątki tysięcy dzieci; mając na uwadze, że w wyniku trzęsienia ziemi w 2010 r. zginęło ponad 220 000 ludzi, a około 800 000 dzieci zostało wysiedlonych, co spowodowało, że wiele z nich zostało zmuszonych do niewolnictwa;

H.  mając na uwadze, że Haiti jest krajem pochodzenia, tranzytu i przeznaczenia pracy przymusowej i handlu dziećmi; mając na uwadze, że zjawisko „restavek” ma również wymiar międzynarodowy, a wiele haitańskich dzieci pada ofiarą handlu ludźmi z sąsiednią Republiką Dominikańską;

I.  mając na uwadze, że niedawny impas wyborczy i polityczny po wyborach prezydenckich w 2016 r. poważnie ograniczył zdolność Haiti do uchwalenia kluczowych aktów prawnych i krajowego budżetu, żeby sprostać pilnym wyzwaniom społecznym i gospodarczym;

J.  mając na uwadze, że bezkarności na Haiti sprzyja brak odpowiedzialności urzędników, a w szczególności brak systematycznych śledztw w sprawie użycia siły oraz rozpowszechnionych bezprawnych lub arbitralnych aresztowań przez policję; mając na uwadze, że Haiti zajmuje 159. miejsce spośród 176 krajów w rankingu postrzegania korupcji Transparency International;

K.  mając na uwadze, że Haiti zajmuje 163. miejsce pod względem wskaźnika rozwoju społecznego w ramach Programu Narodów Zjednoczonych ds. Rozwoju (UNDP) i stale potrzebuje pomocy humanitarnej i rozwojowej;

L.  mając na uwadze, że we wrześniu 2017 r. parlament haitański zatwierdził budżet krajowy na rok 2018, który przewiduje niewspółmierne podwyższenie podatków od już i tak zubożałej ludności, co wywołało gwałtowne demonstracje i zamieszki w stolicy kraju Port-au-Prince; mając na uwadze, że minister gospodarki i finansów Patrick Salomon przedstawił budżet, w którym na przykład dano pierwszeństwo sprzątaniu instytucji rządowych przed programami z dziedziny zdrowia publicznego;

M.  mając na uwadze, że UE przeznaczyła dla Haiti 420 mln EUR w ramach 11. Europejskiego Funduszu Rozwoju, kładąc szczególny nacisk na żywienie dzieci i edukację wspierającą ich rozwój;

N.  mając na uwadze, że w 2017 r. UE ogłosiła zaproszenie do składania wniosków pod francuskim tytułem „La promotion des droits des enfants et la protection des enfants victimes d’exploitation, discrimination, violence et abandon”, którego głównym priorytetem był powrót uwięzionych dzieci do biologicznych rodzin lub umieszczenie ich w rodzinach zastępczych;

1.  ubolewa nad faktem, że w ramach zjawiska „restavek” dużą liczbę dzieci na Haiti zabiera się pod przymusem z ich rodzin i zmusza do pracy; wzywa do położenia kresu tej praktyce;

2.  wyraża głębokie zaniepokojenie ciągłymi naruszeniami praw człowieka na Haiti, w tym przemocą uwarunkowaną płcią, nielegalnymi zatrzymaniami i praktyką trzymania dzieci w zniewoleniu jako „restavek”; wzywa rząd Haiti do nadania priorytetowego znaczenia środkom legislacyjnym, mianowicie reformie kodeksu karnego, z myślą o zwalczaniu takich zjawisk, przy jednoczesnym przywróceniu w kraju kluczowych instytucji, które utknęły w martwym punkcie wskutek niedawnego impasu politycznego, tak aby przeprowadzić pilne reformy;

3.  wzywa rząd Haiti, by pilnie wdrożył środki mające na celu zaradzenie trudnościom, które skutkują służbą domową dzieci, w tym ochronę dzieci, które padły ofiarą zaniedbań, wykorzystywania, przemocy i pracy dzieci;

4.  wzywa UE i jej państwa członkowskie do dalszej pomocy Haiti we wdrażaniu środków służących ochronie dzieci, m.in. programów i partnerstw mających na celu zwalczanie przemocy, nadużyć i wykorzystywania dzieci; wzywa rząd Haiti do priorytetowego potraktowania i ustanowienia procedur z przeznaczeniem wystarczających środków, aby położyć kres praktyce „restavek”, w tym szkoleń z zakresu usług socjalnych służących dzieciom „restavek” pomocą w opuszczeniu wykorzystujących je rodzin oraz zapewniających rehabilitację dla zaspokojenia ich potrzeb fizycznych i psychicznych;

5.  wzywa rząd Haiti do wprowadzenia systemu administracyjnego, który zagwarantuje, że wszystkie nowo narodzone dzieci będą rejestrowane przy urodzeniu, a także do ustanowienia środków dla rejestracji osób, których nie zarejestrowano przy narodzinach oraz do dokonania rejestracji ich miejsca zamieszkania;

6.  zachęca władze i darczyńców haitańskich do przesunięcia znacznych środków wydatkowanych obecnie na drogie, lecz niskiej jakości domy dziecka i przeznaczenie ich na usługi świadczone przez społeczność lokalną, które wzmacniają zdolność rodzin i społeczności do odpowiedniej opieki nad własnymi dziećmi;

7.  wzywa rząd Haiti i pozostałe państwa członkowskie UE, aby w stosownych przypadkach ratyfikowały bez zastrzeżeń następujące konwencje, które mają zasadnicze znaczenie dla walki z handlem dziećmi i niewolnictwem:

   protokół fakultatywny do Międzynarodowego paktu praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych oraz możliwość wyrażenia zgody na przeprowadzenie dochodzenia i zastosowanie procedur międzypaństwowych,
   Międzynarodowa konwencja o ochronie wszystkich osób przed wymuszonym zaginięciem,
   Konwencja w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania,
   statut rzymski;

8.  wzywa do zwrócenia szczególnej uwagi w pomocy rozwojowej UE na pomoc w pilnej reformie systemu sądownictwa oraz w szkoleniu prokuratorów i sędziów w zakresie rozpatrywania przypadków gwałtów i przemocy na tle seksualnym, żeby zapewnić, że policja i funkcjonariusze wymiaru sprawiedliwości będą przeszkoleni w bezstronnym postępowaniu z kobietami i dziewczętami zgłaszającymi przypadki przemocy uwarunkowanej płcią;

9.  zauważa, że haitański parlament przyjął roczny budżet we wrześniu 2017 r.; podkreśla niedawne postępy poczynione w zakresie prawa do edukacji, w szczególności dzięki powszechnemu, wolnemu i obowiązkowemu programowi edukacyjnemu, który wymaga zarówno systemu skutecznego monitorowania i realizacji, jak i stałego wysiłku finansowego zarówno ze strony haitańskiego budżetu krajowego, jak i unijnej pomocy rozwojowej; apeluje o zwrócenie większej uwagi na dobrostan i rehabilitację dzieci „restavek”, w tym dzieci znajdujących się w najtrudniejszej sytuacji, niepełnosprawnych, mających trudności z uczeniem się i zamieszkałych na obszarach wiejskich, w kolejnym EFR i w krajowym programie orientacyjnym dla Haiti, m.in. za pomocą regularnego, wspólnego sprawozdania z postępów w zakresie podejmowanych działań i ich skuteczności w zwalczaniu zjawiska „restavek”;

10.  oczekuje, że UE i jej państwa członkowskie, które zobowiązały się do udzielenia pomocy Haiti po huraganie Matthew, dotrzymają swoich obietnic i pomogą temu krajowi przezwyciężyć długoterminowe wyzwania;

11.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, państwom członkowskim, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, Radzie Ministrów AKP-UE, instytucjom CARIFORUM, rządom i parlamentom Haiti i Republiki Dominikańskiej oraz Sekretarzowi Generalnemu ONZ.


Fundusz Gwarancyjny dla działań zewnętrznych ***I
PDF 398kWORD 48k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 8 lutego 2018 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE, Euratom) nr 480/2009 ustanawiające Fundusz Gwarancyjny dla działań zewnętrznych (COM(2016)0582 – C8-0374/2016 – 2016/0274(COD))
P8_TA(2018)0037A8-0132/2017

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2016)0582),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 209 i 212 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0374/2016),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 1 grudnia 2017 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej oraz opinie Komisji Rozwoju, Komisji Spraw Zagranicznych i Komisji Handlu Międzynarodowego (A8-0132/2017),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 8 lutego 2018 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/... zmieniającego rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 480/2009 ustanawiające Fundusz Gwarancyjny dla działań zewnętrznych

P8_TC1-COD(2016)0274


(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) 2018/409.)


Gwarancja UE dla Europejskiego Banku Inwestycyjnego na pokrycie strat poniesionych w związku z działaniami z zakresu finansowania wspierającymi projekty inwestycyjne poza granicami Unii ***I
PDF 401kWORD 53k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 8 lutego 2018 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej decyzję nr 466/2014/UE w sprawie udzielenia gwarancji UE dla Europejskiego Banku Inwestycyjnego na pokrycie strat poniesionych w związku z działaniami z zakresu finansowania wspierającymi projekty inwestycyjne poza granicami Unii (COM(2016)0583 – C8-0376/2016 – 2016/0275(COD))
P8_TA(2018)0038A8-0135/2017

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2016)0583),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 209 i 212 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0376/2016),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji dla Parlamentu Europejskiego i Rady na temat śródokresowego przeglądu stosowania decyzji nr 466/2014/UE w sprawie udzielenia gwarancji UE dla Europejskiego Banku Inwestycyjnego na pokrycie strat poniesionych w związku z działaniami z zakresu finansowania wspierającymi projekty inwestycyjne poza granicami Unii (COM(2016)0584),

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 1 grudnia 2017 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej oraz opinie Komisji Rozwoju, Komisji Spraw Zagranicznych, Komisji Handlu Międzynarodowego oraz Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A8-0135/2017),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 8 lutego 2018 r. w celu przyjęcia decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/... zmieniającej decyzję nr 466/2014/UE w sprawie udzielenia gwarancji UE dla Europejskiego Banku Inwestycyjnego na pokrycie strat poniesionych w związku z działaniami z zakresu finansowania wspierającymi projekty inwestycyjne poza granicami Unii

P8_TC1-COD(2016)0275


(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, decyzji (UE) 2018/412.)


Sprawozdanie roczne z działalności finansowej Europejskiego Banku Inwestycyjnego
PDF 493kWORD 73k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 8 lutego 2018 r. w sprawie rocznego sprawozdania z działalności finansowej Europejskiego Banku Inwestycyjnego (2017/2071(INI))
P8_TA(2018)0039A8-0013/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 15, 126, 175, 177, 208, 209, 271, 308 i 309 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) oraz Protokół (nr 5) w sprawie statutu Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI),

–  uwzględniając plan operacyjny Grupy Europejskiego Banku Inwestycyjnego na lata 2017–2019, opublikowany na stronie internetowej EBI,

–  uwzględniając sprawozdanie roczne z działalności EBI za rok 2016,

–  uwzględniając sprawozdanie finansowe za 2016 r. i sprawozdanie statystyczne za 2016 r. EBI,

–  uwzględniając ocenę działania Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych (EFIS) EBI z września 2016 r.,

–  uwzględniając porozumienie zawarte w dniu 2 maja 2017 r. między Parlamentem Europejskim a Europejskim Bankiem Inwestycyjnym w sprawie informacji podlegających wymianie na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/1017 z dnia 25 czerwca 2015 r. w sprawie Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych, Europejskiego Centrum Doradztwa Inwestycyjnego i Europejskiego Portalu Projektów Inwestycyjnych oraz zmieniającego rozporządzenia (UE) nr 1291/2013 i (UE) nr 1316/2013 – Europejski Fundusz na rzecz Inwestycji Strategicznych(1),

–  uwzględniając Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2396 z dnia 13 grudnia 2017 r. zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1316/2013 i (UE) 2015/1017 w odniesieniu do przedłużenia okresu obowiązywania Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych oraz wprowadzenia usprawnień technicznych dla tego Funduszu oraz Europejskiego Centrum Doradztwa Inwestycyjnego(2),

–  uwzględniając wniosek dotyczący decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej decyzję nr 466/2014/UE w sprawie udzielenia gwarancji UE dla Europejskiego Banku Inwestycyjnego na pokrycie strat poniesionych w związku z działaniami z zakresu finansowania wspierającymi projekty inwestycyjne poza granicami Unii (COM(2016)0583),

–  uwzględniając wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE, Euratom) nr 480/2009 ustanawiające Fundusz Gwarancyjny dla działań zewnętrznych (COM(2016)0582),

–  uwzględniając inicjatywę EBI na rzecz budowania odporności,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1601 z dnia 26 września 2017 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Funduszu na rzecz Zrównoważonego Rozwoju (EFZR), gwarancji EFZR i funduszu gwarancyjnego EFZR(3),

–  uwzględniając pierwsze posiedzenie rady strategicznej EFZR, które odbyło się dnia 28 września 2017 r. w Brukseli,

–  uwzględniając Szczyt Społeczny na rzecz Sprawiedliwego Zatrudnienia i Wzrostu Gospodarczego, który odbył się dnia 17 listopada 2017 r. w Göteborgu, jak również Europejski filar praw socjalnych,

–  uwzględniając strategię Grupy EBI na rzecz równouprawnienia płci i upodmiotowienia ekonomicznego kobiet,

–  uwzględniając sprawozdanie z realizacji polityki przejrzystości EBI w 2015 r. oraz sprawozdanie EBI dotyczące ładu korporacyjnego za 2016 r.,

–  uwzględniając podręcznik praktyk środowiskowych i społecznych EBI,

–  uwzględniając trwającą rewizję mechanizmu rozpatrywania skarg Europejskiego Banku Inwestycyjnego – zasad, zakresu działania i regulaminu z 2010 r.,

–  uwzględniając politykę EBI przedstawioną w dokumencie z dnia 15 grudnia 2010 r. zatytułowanym „EIB Policy towards weakly regulated, non-transparent and uncooperative jurisdictions” [Polityka EBI wobec nieprzejrzystych i niechętnych do współpracy jurysdykcji o niewystarczających regulacjach] oraz addendum do tego dokumentu z dnia 8 kwietnia 2014 r.,

–  uwzględniając zgodę EBI na ratyfikowanie przez UE porozumienia paryskiego z dnia 4 października 2016 r.,

–  uwzględniając Agendę na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030, a także ONZ-owskie cele zrównoważonego rozwoju,

–  uwzględniając przemówienie o stanie Unii wygłoszone przez przewodniczącego Junckera dnia 13 września 2017 r. na posiedzeniu plenarnym w Strasbourgu,

–  uwzględniając art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE),

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej i opinie Komisji Gospodarczej i Monetarnej oraz Komisji Rozwoju Regionalnego (A8-0013/2018),

A.  mając na uwadze, że Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) uznawany jest za „finansowe ramię UE” oraz kluczową instytucję wspierającą inwestycje publiczno-prywatne w UE, a jednocześnie odgrywa także ważną rolę poza UE, udzielając pożyczek na rzecz państw trzecich;

B.  mając na uwadze, że działalność finansowa grupy EBI obejmuje zarówno udzielanie pożyczek ze środków własnych, jak i wypełnianie różnych mandatów przyznanych grupie przy wsparciu z budżetu UE oraz wsparciu stron trzecich takich jak państwa członkowskie UE;

C.  mając na uwadze, że należy nieustannie koncentrować się na rozwoju najlepszych praktyk związanych z polityką dotyczącą wyników grupy EBI, a także zarządzania, administrowania i przejrzystości;

D.  mając na uwadze, że w 2016 r. EBI utrzymał solidną sytuację finansową zgodnie z prognozą na ten rok, wypracowując roczną nadwyżkę netto w kwocie 2,8 mld EUR;

E.  mając na uwadze, że EBI powinien nadal zwiększać wysiłki na rzecz skutecznego rozwoju swojej działalności pożyczkowej przez świadczenie pomocy technicznej i wsparcia doradczego, szczególnie w regionach o niskich poziomach inwestycji, aby zaradzić rozbieżnościom między regionami przy jednoczesnym zmniejszeniu obciążeń administracyjnych dla wnioskodawców;

F.  mając na uwadze, że jako instytucja zarządzająca Europejskim Funduszem na rzecz Inwestycji Strategicznych (EFIS) EBI powinien cały czas dążyć do utrzymania wysokiej jakości, zrównoważonego geograficznie portfela aktywów, z długoterminowymi korzyściami ekonomicznymi generującymi dobre miejsca pracy, wyznaczając to jako pierwszorzędny cel na całym terytorium UE;

G.  mając na uwadze, że Europejski Fundusz Inwestycyjny (EFI) powinien odgrywać kluczową rolę w uzupełnianiu działań EBI, stanowiąc specjalistyczny instrument UE na rzecz kapitału podwyższonego ryzyka oraz gwarancji służących głównie wsparciu MŚP, tak aby przyczynić się do pogłębienia integracji europejskiej i spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej;

H.  mając na uwadze, że zabezpieczenia przed oszustwami, w tym przed uchylaniem się od opodatkowania i praniem pieniędzy, jak również ryzyko finansowania terroryzmu, są uwzględnione w postanowieniach umownych grupy EBI ujętych w umowach zawartych między EBI a jego kontrahentami; mając na uwadze, że grupa EBI powinna wymagać od swoich kontrahentów przestrzegania wszystkich obowiązujących przepisów prawa; mając na uwadze, że grupa EBI powinna narzucać dodatkowe postanowienia umowne dotyczące określonych kwestii przejrzystości i uczciwości na podstawie wyników badania due diligence;

I.  mając na uwadze, że na mocy traktatów grupa EBI ma obowiązek przyczyniać się do integracji UE, spójności gospodarczej i społecznej oraz rozwoju regionalnego za sprawą specjalnych instrumentów inwestycyjnych, takich jak pożyczki, akcje, gwarancje, programy finansowania zgodnie z systemem podziału ryzyka oraz usługi doradcze;

J.  mając na uwadze, że grupa EBI powinna utrzymywać wysoką zdolność kredytową jako podstawowy składnik jej modelu biznesowego, jak również wysokiej jakości, solidny portfel aktywów z rozsądnymi projektami inwestycyjnymi w ramach EFIS i wszystkich instrumentów finansowych znajdujących się w jej portfelu;

Globalne wyzwania i główne kierunki polityki

1.  podkreśla, że kryzys gospodarczy mocno osłabił wzrost gospodarczy w UE, a jedną z zasadniczych powiązanych konsekwencji jest spadek inwestycji w UE; podkreśla, że spadek inwestycji publiczno-prywatnych osiągnął alarmujący poziom w krajach najbardziej dotkniętych kryzysem, czego dowodzą ustalenia Eurostatu; wyraża zaniepokojenie z powodu poważnych zakłóceń równowagi makroekonomicznej i znacznej stopy bezrobocia w niektórych państwach członkowskich;

2.  oczekuje, że EBI nadal będzie współpracował z Komisją i państwami członkowskimi w dążeniu do wyeliminowania uchybień systemowych, które nie pozwalają niektórym regionom i krajom w pełni korzystać z działalności finansowej EBI;

3.  z zadowoleniem przyjmuje gotowość grupy EBI do zwiększenia konkurencyjności UE, zapewnienia realnego wsparcia na rzecz wzrostu gospodarczego i tworzenia miejsc pracy oraz wniesienia wkładu w rozwiązanie problemów społeczno-gospodarczych w UE i poza nią za sprawą realizowania nadrzędnych celów polityki publicznej dotyczących innowacji, MŚP i finansowania spółek o średniej kapitalizacji, infrastruktury, środowiska, spójności gospodarczej i społecznej oraz klimatu; przypomina, że cele te wymagają również zapewnienia dóbr publicznych; nalega, aby w dążeniu do pomyślnej realizacji celów strategii „Europa 2020” wszystkie działania grupy EBI były nie tylko zrównoważone pod względem ekonomicznym, ale także przyczyniały się do inteligentniejszej, bardziej ekologicznej i sprzyjającej włączeniu społecznemu UE; tym kontekście apeluje do EBI, by podjął współpracę z małymi podmiotami rynkowymi i lokalnymi spółdzielniami w celu przystąpienia do łączenia projektów o małej skali w dziedzinie energii ze źródeł odnawialnych, tak aby umożliwić tym projektom zakwalifikowanie się do dofinansowania przyznawanego przez EBI; podkreśla potrzebę zapewnienia spójności instrumentów niezbędnych do osiągnięcia tych celów;

4.  w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje prace Komisji zmierzające do połączenia różnych źródeł finansowania, w tym EFIS, zarządzanych centralnie instrumentów finansowych na szczeblu UE oraz środków europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych (ESI), a także środków państw członkowskich i krajowych banków i instytucji prorozwojowych, co umożliwiło obsługę projektów o większym stopniu ryzyka i projektów z ograniczonym dostępem do finansowania na korzyść MŚP;

5.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że EBI potwierdził swoje zobowiązanie do wspierania realizacji porozumienia paryskiego; uważa, że przegląd stosowanych przez EBI kryteriów udzielania pożyczek w dziedzinie energii przewidziany na rok 2018 będzie dla banku okazją do dokonania bilansu wsparcia udzielanego na rzecz sektora paliw kopalnych oraz do opublikowania odpowiednich i związanych z tym wyczerpujących danych; w związku z tym domaga się, aby bank opublikował konkretne plany działania wynikające z jego strategii klimatycznej z 2015 r. i dostosował swój portfel do celu, jakim jest wzrost globalnej średniej temperatury o 1,5 stopnia Celsjusza zgodnie z postanowieniami porozumienia paryskiego, za sprawą szybkiego i całkowitego wycofania projektów w zakresie paliw kopalnych oraz nadania pierwszorzędnego znaczenia projektom ukierunkowanym na efektywność energetyczną i odnawialne źródła energii; przyjmuje z zadowoleniem konkluzje Rady z dnia 10 października 2017 r. w sprawie finansowania działań w związku ze zmianą klimatu(4) oraz podkreśla, jak ważny jest dostęp do wystarczającego finansowania dla zrównoważonych inwestycji ekologicznych, m.in. w przypadku bioprzemysłu(5); wzywa EBI do dalszego udzielania wsparcia finansowego na rzecz zrównoważonych, lokalnych źródeł energii w celu przezwyciężenia wysokiego poziomu zależności energetycznej Europy od zewnętrznych źródeł energii i zagwarantowania bezpieczeństwa dostaw; zwraca się do EBI o rozważenie przyjęcia znaczników klimatycznych OECD z Rio, wykorzystywanych do śledzenia i monitorowania wydatków na klimat w ramach (ESI), aby lepiej uwzględnić działania EBI związane z polityką spójności we ocenie roli funduszy ESI w przeciwdziałaniu zmianie klimatu;

6.  zwraca uwagę, że EBI odnotował bardzo zróżnicowane wyniki w zakresie działań w dziedzinie klimatu, chociaż ledwie osiągnął swój cel wynoszący 25 %; wyraża zaniepokojenie faktem, że w 16 państwach członkowskich wsparcie EBI dla działań w dziedzinie klimatu nie osiągnęło nawet 20 % i że w 2016 r. inwestycje w działania w dziedzinie klimatu miały miejsce przede wszystkim w silniejszych gospodarkach UE, przy czym 70 % wsparcia EFIS w dziedzinie energii ze źródeł odnawialnych skupiło się w jednym tylko państwie – Belgii – a 80 % realizowanych przez EFIS inwestycji w efektywność energetyczną przyznano Francji, Finlandii i Niemcom;

7.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że EBI zareagował na kryzys, znacząco rozszerzając swoją działalność, w tym w krajach najbardziej dotkniętych; wzywa EBI do dalszego wspierania krajów UE z myślą o ich ożywieniu gospodarczym;

8.  przypomina, że należy w trybie pilnym ocenić wpływ brexitu na bieżący budżet EBI i jego działalność, aby umożliwić tej instytucji dalsze funkcjonowanie; zauważa, że Zjednoczone Królestwo zapewniało 16,11 % kapitału EBI, co stanowiło 3,5 mld EUR kapitału wpłaconego i 35,7 mld EUR kapitału na żądanie; podkreśla, że należy ustalić kwotę wkładu Zjednoczonego Królestwa do budżetu EBI, jak również przyszłe zaangażowanie gospodarcze Zjednoczonego Królestwa; apeluje do państw członkowskich o zadbanie o to, aby wyjście Zjednoczonego Królestwa z Unii nie spowodowało utraty zdolności EBI do wspierania gospodarki UE; podkreśla w związku z tym potrzebę jak najszybszego uzyskania pewności prawa w odniesieniu do bieżących projektów współfinansowanych przez EBI w Zjednoczonym Królestwie; uważa, że o ile przed formalnym wystąpieniem z Unii Zjednoczone Królestwo należy traktować tak jak każde inne państwo członkowskie w odniesieniu do inwestycji, to jednak EBI słusznie uzależnia inwestycje od zapewnień, że kryteria kwalifikowalności inwestycji, zwłaszcza dotyczące norm środowiskowych, będą spełnione przez cały okres trwania tych inwestycji;

9.  podkreśla znaczenie działalności finansowej EBI w państwach wschodniego i południowego sąsiedztwa w celu wsparcia tych państw, które wdrażają trudne reformy gospodarcze i demokratyczne na swojej drodze do UE; przypomina, że główne działania finansowe powinny mieć również na celu zajęcie się pilnymi potrzebami, jak i wyzwaniami bardziej długoterminowymi, takimi jak odbudowa infrastruktury, zapewnienie odpowiedniej infrastruktury mieszkaniowej i infrastruktury związanej z sytuacjami nadzwyczajnymi oraz walka z bezrobociem młodzieży; podkreśla, że konieczne jest, aby EBI przeprowadzał operacje zewnętrzne, dzięki czemu jego działalność będzie szczególnie ukierunkowana na dziedziny o dużym znaczeniu dla UE; w związku z tym wskazuje na rozszerzenie upoważnienia EBI do udzielania pożyczek na rzecz państw trzecich w celu prowadzenia intensywniejszej działalności w krajach południowego sąsiedztwa, w regionie Morza Śródziemnego, Ameryce Łacińskiej i Azji; zwraca ponadto uwagę, że operacje EBI mają duży potencjał, aby pomóc w poprawie sytuacji gospodarczej w regionach o kluczowym znaczeniu geopolitycznym, w szczególności na Ukrainie, która stoi obecnie w obliczu ogromnego napięcia gospodarczego ze względu na toczący się konflikt zbrojny we wschodniej części kraju;

10.  uważa, że będąc „bankiem UE”, uwzględnionym w traktatach i regulowanym traktatami oraz załączonym do nich stosownym protokołem, EBI musi zachować ten niepowtarzalny status, niosący ze sobą wyjątkowe prawa i obowiązki; zauważa, że EBI odgrywa kluczową rolę we wdrażaniu coraz liczniejszych instrumentów finansowych, które stanowią dźwignię dla funduszy budżetowych UE;

11.  zauważa, że zgodnie z operacyjnym planem działań na lata 2017–2019 wartość pożyczek udzielonych przez EBI ma w 2019 r. ponownie wzrosnąć (do 76 mld EUR, po spadku z 77 mld EUR w 2014 r. do 73 mld EUR w 2016 r.); wskazuje, że bieżący kontekst powinien zachęcić EBI do przyjęcia ambitniejszych celów i zwiększenia udzielanych pożyczek; przypomina, że EBI powinien odgrywać podstawową rolę we wdrażaniu strategii „Europa 2020” za pośrednictwem instrumentów takich jak program „Horyzont 2020” i instrument „Łącząc Europę”;

12.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że EBI zobowiązał się zwalczać pierwotne przyczyny migracji oraz podejmować działania w krajach szczególnie dotkniętych kryzysem migracyjnym, w tym przez intensyfikację i uzupełnienie działań humanitarnych oraz wspieranie wzrostu gospodarczego, rozwoju i inwestycji potrzebnych zarówno w zakresie infrastruktury miejskiej, zdrowotnej, edukacyjnej, jak i infrastruktury socjalnej, nowoczesnej i trwałej, stymulowanie działalności gospodarczej w celu tworzenia miejsc pracy oraz promowanie współpracy transgranicznej między państwami członkowskimi i państwami trzecimi; oczekuje, że w związku z tym grupa EBI podejmie wzmożone wysiłki w ramach koordynowania swojej inicjatywy na rzecz budowania odporności gospodarczej oraz zmienionego upoważnienia do udzielania pożyczek na rzecz państw trzecich z Europejskim Funduszem na rzecz Zrównoważonego Rozwoju (EFZR); wzywa do zwiększenia pomocy finansowej na rzecz projektów, które mogłyby pomóc w ograniczeniu kosztów gospodarczych związanych z kryzysem migracyjnym, a jednocześnie być źródłem pozytywnych skutków dla obywateli, uchodźców i innych migrantów w państwach członkowskich, w których napływ uchodźców i migrantów jest największy;

13.  zadowoleniem przyjmuje w związku z tym inicjatywę EBI na rzecz reagowania na sytuacje kryzysowe i budowania odporności, której celem jest zwiększenie o 6 mld EUR kwoty pomocy przyznawanej krajom południowego sąsiedztwa i Bałkanów; apeluje, aby inicjatywa ta przynosiła rzeczywistą dodatkowość w stosunku do bieżących działań EBI w danym regionie;

14.  przyjmuje do wiadomości propozycję EBI dotyczącą utworzenia, w ramach grupy, jednostki zależnej – wykorzystując EFI jako model – której zadaniem będzie finansowanie poza Europą; oczekuje, że w odpowiednim czasie zostanie poinformowany o rozwoju sytuacji w tej kwestii;

15.  z zadowoleniem przyjmuje strategię grupy EBI na rzecz równouprawnienia płci i upodmiotowienia ekonomicznego kobiet, opublikowaną w 2017 r.; uważa, że aspekt płci należy włączyć do wszystkich operacji finansowych grupy EBI; oczekuje rychłego wdrożenia planu działania w zakresie równouprawnienia płci, ustanawiającego ambitne cele i popartego konkretnymi wskaźnikami;

16.  z zadowoleniem przyjmuje porozumienie osiągnięte w sprawie przedłużenia działalności i dostosowania EFIS oraz oczekuje, że zmieniony fundusz i wzmocnione Europejskie Centrum Doradztwa Inwestycyjnego umożliwią rozwiązanie problemów stwierdzonych w obecnie obowiązującym programie, a mianowicie tych związanych z dodatkowością, zrównoważonością, działaniami w dziedzinie klimatu, równowagą geograficzną oraz z działalnością centrum doradztwa; podkreśla znaczenie unikania zaburzeń równowagi geograficznej w działalności pożyczkowej EBI, tak aby zapewnić szerszy – pod względem geograficznym i sektorowym – zakres alokacji środków bez szkody dla wysokiej jakości projektów; wzywa EBI, by dalej zacieśniał współpracę z krajowymi bankami i instytucjami prorozwojowymi, tak aby poszerzyć zasięg działań i jeszcze bardziej rozwinąć działalność w zakresie doradztwa i pomocy technicznej w celu rozwiązania problemów związanych z równowagą geograficzną w perspektywie długoterminowej; zauważa różnorodność doświadczeń związanych z projektami EFIS; popiera dalszą wymianę najlepszych praktyk między EBI a państwami członkowskimi w celu zapewnienia wydajności gospodarczej i odpowiedniego wykorzystania dźwigni finansowej planu inwestycyjnego dla Europy, co będzie miało wpływ na życie obywateli UE, oraz zachęca do tych działań;

17.  zauważa, że w sektorze socjalnym EBI udziela średnio rocznie pożyczek o wartości 1 mld EUR na projekty związane z mieszkalnictwem socjalnym (w przypadku których w ostatnich latach odnotowano gwałtowny wzrost oraz dalszą dywersyfikację promotorów i pożyczkobiorców), 1,5 mld EUR na infrastrukturę zdrowotną oraz 2,4 mld EUR na projekty infrastruktury edukacyjnej; podkreśla, że dalszy rozwój finansowania EBI w tym sektorze odzwierciedli bieżące postępy w kierunku utrzymania europejskiego filaru praw socjalnych i zgodnie z oczekiwaniami potwierdzi, że grupa EBI priorytetowo traktuje projekty, które mają największy wpływ na tworzenie trwałych miejsc pracy na poziomie lokalnym;

18.  przyjmuje z zadowoleniem fakt, że zgodnie z notą działu gospodarczego EBI z dnia 28 września 2017 r. łączne inwestycje zatwierdzone przez grupę EBI w latach 2015 i 2016 przyczynią się do podniesienia unijnego PKB o 2,3% do 2020 r. i utworzenia 2,25 mln miejsc pracy, co świadczy o znaczącym wpływie makroekonomicznym EBI; zachęca EBI do dalszego rozszerzania zdolności w zakresie analizy makroekonomicznej, w tym badań dotyczących makroekonomicznych skutków swojej działalności, oraz ogólnych prac analitycznych i badań sektorowych, a także zakresu empirycznych artykułów i publikacji, tak aby stać się również „bankiem wiedzy”; wzywa EBI do dalszej poprawy procedury oceny projektów przez stosowanie pełniejszych, bardziej precyzyjnych i dopracowanych wskaźników oddziaływania;

19.  dostrzega znaczenie odgrywania przez EBI antycyklicznej roli w ostatnich latach; uważa, że jednym z kluczowych priorytetów EBI, kiedy gospodarka wróci do poziomu inwestycji sprzed kryzysu, powinno być skupienie się na udzielaniu pomocy w eliminowaniu luk inwestycyjnych w obszarach, w których rynki zawodzą, np. z powodu koncentrowania się przez nie na krótkoterminowych celach i ich niemożności właściwej wyceny długoterminowych efektów zewnętrznych, w celu podniesienia poziomu zrównoważonych inwestycji, przyśpieszenia postępu technologicznego i innowacji technologicznych, a tym samym osiągnięcia zrównoważonego wzrostu gospodarczego; podkreśla potrzebę nadania priorytetowego znaczenia opartym na innowacjach projektom zapewniającym wyraźną wartość dodaną dla UE i rozwoju regionalnego, poprzez wspieranie projektów takich jak rewitalizacja obszarów wiejskich oraz innych mniej dostępnych i słabo rozwiniętych obszarów;

20.  podkreśla, że EBI przyczyniał się i nadal się przyczynia do ograniczenia luki inwestycyjnej w zakresie inwestycji publicznych; podkreśla, że inwestycje, odpowiedzialne i zrównoważone reformy strukturalne oraz rozsądna polityka budżetowa muszą stanowić integralną część ogólnej strategii; apeluje o skoordynowanie działalności EBI w państwach członkowskich z działalnością rządów, polityką i celami określonymi w krajowych programach reform oraz w zaleceniach dla poszczególnych krajów, jeżeli tylko takie skoordynowanie jest możliwe;

21.  podkreśla, że na szczeblu unijnym istnieją poważne przyczyny strukturalne powodujące, że zwiększają się luki inwestycyjne między państwami członkowskimi; apeluje do EBI o zwiększenie pomocy technicznej w celu rozwiązywania problemów związanych z niską zdolnością do opracowywania projektów w niektórych państwach członkowskich; zwraca się do EBI o przekazywanie bardziej szczegółowych informacji na temat miejsc pracy powstających pośrednio lub bezpośrednio w wyniku każdego finansowanego projektu;

22.  podkreśla, że EBI jest zobowiązany traktatem do przyczyniania się do zrównoważonego i stałego rozwoju rynku wewnętrznego za pośrednictwem swojej głównej działalności kredytowej, do wspierania projektów dotyczących rozwoju regionów słabiej rozwiniętych i projektów o charakterze transgranicznym, w synergii z funduszami ESI; podkreśla w związku z tym potencjał ważnej roli uzupełniającej EBI we wdrażaniu polityki spójności, która zawsze powinna być oparta na efektywności i zorientowana na wyniki, w tym za sprawą działań służących zwiększaniu zdolności w zakresie opracowywania projektów, a także za sprawą usług w zakresie doradztwa i analizy oraz pożyczek do współfinansowania krajowego funduszy ESI; wzywa Komisję i EBI do lepszej koordynacji ich wysiłków mających na celu dalsze promowanie wymiany najlepszych praktyk oraz rozpowszechnianie możliwości inwestycyjnych we wszystkich regionach europejskich, w tym tych, które nie są objęte Funduszem Spójności, w celu lepszego osiągnięcia celów spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej;

23.  podkreśla, że EBI, jako publiczna instytucja finansowa, która finansuje projekty mające na celu realizację unijnych strategii politycznych i priorytetów, powinien przyczyniać się do spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej, w tym w regionach słabiej rozwiniętych, jak przewidziano w Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej; z zaniepokojeniem zauważa jednak, że według rozmieszczenia geograficznego pożyczek udzielanych poszczególnym krajom, w których prowadzone są projekty, pięć państw członkowskich, będących największymi gospodarkami UE, otrzymało 54,11 % wszystkich pożyczek udzielonych w 2016 r.; wzywa EBI i Komisję do zbadania przyczyn, które doprowadziły do tej sytuacji, i do przedstawienia Parlamentowi sprawozdania w pierwszej połowie 2018 r.; podkreśla potrzebę szerszego rozmieszczenia terytorialnego środków, w tym w odniesieniu do EFIS, który zawsze powinien mieć charakter uzupełniający w stosunku do europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych, aby osiągnąć cel, jakim jest zmniejszenie dysproporcji regionalnych; podkreśla potrzebę wzmocnienia roli EBI w finansowaniu przedsiębiorczości społecznej i przedsiębiorstw typu start-up, przyspieszenia rozwoju infrastruktury społecznej, energii ze źródeł odnawialnych, efektywności energetycznej i gospodarki o obiegu zamkniętym; przypomina w związku z tym, że EBI jest również dużym inwestorem w krajach spoza UE;

24.  odnotowuje ocenę śródokresową wszystkich instrumentów finansowych programu „Horyzont 2020” (InnovFin) zarządzanych przez grupę EBI oraz zawarte w niej 15 zaleceń; oczekuje od grupy EBI sformułowania szczegółowej strategii w odniesieniu do działań, które zamierza realizować, aby wdrożyć te zalecenia;

Zgodność z przepisami

25.  podtrzymuje swoje stanowisko, że europejskie ramy prawne, w tym statut EBI, rozporządzenie w sprawie EFIS, cztery rozporządzenia dotyczące wspólnej polityki rolnej oraz pięć europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych (Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego, Europejski Fundusz Społeczny, Fundusz Spójności, Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejski Fundusz Morski i Rybacki) powinny zakazać korzystania ze środków unijnych przez beneficjentów lub pośredników finansowych, którym udowodniono udział w uchylaniu się od opodatkowania lub oszustwie podatkowym;

26.  przypomina, że polityka EBI wobec jurysdykcji, w których nie przestrzega się przepisów, musi być ambitna; zauważa, że opierając się na wspólnym unijnym wykazie jurysdykcji państw trzecich niespełniających standardów dobrego zarządzania w kwestii podatków, który to wykaz został zatwierdzony przez Radę UE w dniu 5 grudnia 2017 r. i na wypadek konfliktu będzie nadrzędny w stosunku do wykazów innych wiodących organizacji, jest krokiem pozytywnym, lecz niewystarczającym; domaga się, aby kluczowym elementem strategii EBI w obszarze społecznej odpowiedzialności biznesu, była sprawozdawczość w podziale na kraje bez żadnych wyjątków; apeluje do EBI, aby: przestrzegał odpowiednich norm i mającego zastosowanie prawa w zakresie zapobiegania praniu pieniędzy, zwalczania terroryzmu, oszustw podatkowych i uchylania się od opodatkowania; nie wykorzystywał struktur służących unikaniu opodatkowania ani nie angażował się w takie struktury, w szczególności systemów agresywnego planowania podatkowego czy praktyk niezgodnych z zasadami dobrego zarządzania podatkowego, określonymi w unijnych aktach prawnych, konkluzjach Rady, komunikatach Komisji lub wszelkich formalnych ogłoszeniach Komisji; oraz nie utrzymywał relacji biznesowych z podmiotami zarejestrowanymi lub mającymi siedzibę w jurysdykcjach, które nie współpracują z Unią w zakresie stosowania uzgodnionych na szczeblu międzynarodowym norm podatkowych dotyczących przejrzystości i wymiany informacji; wzywa EBI, po konsultacji z Komisją i zainteresowanymi stronami, do przeglądu i aktualizacji swojej polityki dotyczącej jurysdykcji niechętnych współpracy w świetle przyjęcia wyżej wymienionego unijnego wykazu jurysdykcji niechętnych współpracy; wzywa Komisję do przedkładania co roku Parlamentowi i Radzie sprawozdania z realizacji tej polityki;

27.  zauważa, że Komisja zablokowała w przeszłości niektóre projekty zgłoszone przez międzynarodowe instytucje finansowe(6), ponieważ projekty te bez uzasadnionej przyczyny przewidywały skomplikowane rozwiązania podatkowe wynikające z niekorzystnych systemów podatkowych w krajach trzecich lub z braku systemu podatkowego; wzywa Komisję oraz EBI do uwzględnienia w jego sprawozdaniu rocznym informacji na temat projektów, w przypadku których fundusze zostały przeniesione do jurysdykcji offshore; podkreśla konieczność wyeliminowania przez międzynarodowe instytucje finansowe ryzyka, że fundusze unijne w sposób pośredni lub bezpośredni zostaną wykorzystane do unikania opodatkowania i oszustw podatkowych;

28.  zauważa, że zgłoszono obawy dotyczące projektów finansowanych przez EBI, w które zaangażowane są struktury offshore i jurysdykcje niechętne współpracy; wzywa Komisję do opublikowania rocznego sprawozdania z wykorzystania funduszy UE w odniesieniu do struktur offshore oraz przelewów pieniężnych EBI i Europejskiego Banku Odbudowy i Rozwoju (EBOR) na rzecz tych struktur, z podaniem liczby i charakteru zablokowanych projektów, wyjaśnieniem powodów zablokowania projektów oraz działaniami następczymi mającymi zapewnić, że fundusze UE będą bezpośrednio lub pośrednio wspierać unikanie opodatkowania i oszustw podatkowych;

29.  z zadowoleniem przyjmuje, że EBI uwzględnia skutki podatkowe w krajach, w których dokonuje się inwestycji, a także zwraca uwagę na sposób, w jaki dane inwestycje przyczyniają się do rozwoju gospodarczego, tworzenia miejsc pracy i ograniczania zjawiska nierówności;

30.  uważa, że jako bank Unii Europejskiej EBI powinien zintensyfikować wysiłki w trosce o to, ab pośrednicy finansowi, z którymi współpracuje, nie wykorzystywali struktur służących unikaniu opodatkowania, w szczególności systemów agresywnego planowania podatkowego czy praktyk niezgodnych z unijnymi zasadami dobrego zarządzania podatkowego, określonymi w przepisach unijnych, w tym w zaleceniach i komunikatach Komisji, ani w tych strukturach i praktykach nie uczestniczyli; podkreśla, że EBI powinien także dopilnować, aby pośrednicy finansowi nie byli zaangażowani w korupcję, pranie pieniędzy, przestępczość zorganizowaną ani terroryzm;

31.  podkreśla konieczność posiadania przez EBI wiarygodnych i kompletnych informacji na temat własności rzeczywistej ostatecznych odbiorców środków EBI, również wówczas, gdy finansowanie opiera się na funduszach private equity; wobec tego wzywa EBI do wzmocnienia procedury należytej staranności oraz do poprawy przejrzystości podczas współpracy z pośrednikami finansowymi; uważa, że stosowanie kryteriów wyboru pośredników finansowych i posiadanie aktualnych informacji na temat własności rzeczywistej przedsiębiorstw, w tym funduszy powierniczych, fundacji i rajów podatkowych, to najlepsze praktyki, które należy zawsze stosować; zwraca uwagę, że w procesie badania due diligence EBI ustala rzeczywistych właścicieli takich przedsiębiorstw; zachęca grupę EBI do umocnienia jej postanowień umownych poprzez włączenie klauzuli o dobrym zarządzaniu lub odniesienia do dobrego zarządzania w celu ograniczenia ryzyka w kwestii uczciwości i reputacji; podkreśla konieczność sporządzenia przez EBI ogólnodostępnego dokładnego wykazu kryteriów wyboru instytucji pośrednictwa finansowego, aby zwiększyć zaangażowanie UE w zwalczanie nadużyć podatkowych i skuteczniejsze zapobieganie ryzyku korupcji i przenikania przestępczości zorganizowanej;

32.  z zadowoleniem przyjmuje wysiłki EBI w zakresie przeprowadzania badania due diligence wobec kontrahentów i operacji grupy EBI, w tym prowadzenia bieżącego monitoringu i kontroli, w celu dopilnowania, by EBI mimowolnie nie ułatwiał korupcji, oszustw, zmowy, przymusu, prania pieniędzy, oszustw podatkowych, szkodliwych praktyk podatkowych czy finansowania terroryzmu, zwłaszcza poprzez publikowanie regularnych sprawozdań z działalności przez biuro dyrektora ds. zgodności z przepisami oraz jego ścisłą współpracę z Inspektoratem Generalnym EBI; apeluje do EBI o wdrożenie nowego systemu wczesnego ostrzegania i wykluczania, planowanego przez Komisję;

33.  z zadowoleniem przyjmuje współpracę i wymianę grupy EBI z różnymi służbami Komisji w zakresie środków zawartych w pakiecie środków przeciwdziałających unikaniu opodatkowania w celu doprecyzowania zakresu i kluczowych elementów pakietu legislacyjnego, rolę i zaangażowanie grupy EBI oraz jej uczestnictwo w dialogu dotyczącym tych kwestii z organizacjami społeczeństwa obywatelskiego, zarówno na szczeblu Rady Dyrektorów Grupy EBI, jak i na poziomie służb EBI, takich jak biuro dyrektora ds. zgodności z przepisami; wzywa EBI, by w swoich analizach due diligence w większym stopniu uwzględniał kwestię unikania opodatkowania;

Rozliczalność

34.  uważa, że zwiększona rola gospodarcza grupy EBI, jej większe zdolności inwestycyjne oraz wykorzystanie budżetu UE na rzecz prowadzenia przez nią działalności muszą być poparte większą przejrzystością i rozliczalnością, aby zapewnić rzeczywistą kontrolę publiczną jej działań, doboru projektów oraz priorytetów w zakresie finansowania;

35.  zauważa, że EBI składa Parlamentowi trzy sprawozdania ze swojej działalności rocznie oraz że na wniosek Parlamentu i jego komisji prezes i pracownicy EBI regularnie uczestniczą w wysłuchaniach; przypomina jednakże o swoim postulacie dotyczącym zapewnienia wyższego stopnia rozliczalności parlamentarnej i przejrzystości EBI; w związku z tym ponawia apel o podpisanie międzyinstytucjonalnego porozumienia między EBI a Parlamentem w sprawie wymiany informacji, przewidującego m.in. możliwość kierowania przez posłów pytań wymagających odpowiedzi na piśmie do prezesa EBI;

36.  przypomina, że przejrzystość we wdrażaniu strategii politycznych UE nie tylko prowadzi do wzmocnienia ogólnej rozliczalności korporacyjnej i wiarygodności grupy EBI, umożliwiając jasny ogląd sytuacji, jeżeli chodzi o rodzaje pośredników finansowych i beneficjentów końcowych, lecz także przyczynia się do poprawy skuteczności i stopnia zrównoważenia finansowanych projektów przy jednoczesnym stosowaniu zasady zerowej tolerancji dla nadużyć finansowych i korupcji w portfelu kredytowym grupy;

37.  z zadowoleniem przyjmuje, że polityka przejrzystości grupy EBI opiera się na założeniu ujawniania informacji i powszechnego dostępu do dokumentów oraz informacji grupy EBI; przypomina o swoim zaleceniu dotyczącym publikowania na stronie internetowej grupy EBI dokumentów nieopatrzonych klauzulą poufności, takich jak międzyinstytucjonalne porozumienia i memoranda, i apeluje do grupy EBI, aby na tym nie poprzestawała, lecz by nieustannie poszukiwała udoskonaleń;

38.  sugeruje, że grupa EBI powinna pójść w ślady Międzynarodowej Korporacji Finansowej (MKF) Grupy Banku Światowego i zacząć ujawniać informacje o podprojektach obarczonych wysokim ryzykiem, które finansuje za pośrednictwem banków komercyjnych (głównych pośredników lub podmiotów finansowych wykorzystywanych przez grupę EBI do finansowania MŚP);

39.  z zadowoleniem przyjmuje ujawnianie na żądanie wszelkich dokumentów projektowych posiadanych przez grupę EBI; zwraca się do grupy EBI o określenie wytycznych dotyczących danych niebędących danymi wrażliwymi i danych podstawowych, które mogłyby zostać ujawnione w związku z postulatami dotyczącymi proaktywnego ujawniania informacji na szczeblu projektu;

40.  apeluje, aby polityka grupy EBI dotycząca ujawniania informacji zapewniała coraz wyższy poziom przejrzystości, jeśli chodzi o zasady regulujące jej politykę cenową i organy zarządzające; w tym kontekście z zadowoleniem przyjmuje ujawnienie protokołu posiedzenia Rady Dyrektorów grupy EBI ze stycznia 2017 r., rejestru publicznego dokumentów, jak również publikację danych projektowych za pośrednictwem inicjatywy na rzecz przejrzystości pomocy(7); wzywa do publikowania protokołów posiedzeń Komitetu Zarządzającego;

41.  zwraca uwagę na trwający proces wprowadzania zmian do polityki grupy EBI w zakresie informowania o nieprawidłowościach; wzywa grupę EBI do zadbania o wyższy stopień niezależności, legalności, dostępności, przewidywalności, sprawiedliwości i przejrzystości mechanizmu rozpatrywania skarg przez EBI, w tym poprzez uwzględnienie udziału dyrektorów i poprawę ochrony skarżących; uważa, że środki te w sposób oczywisty leżą w interesie EBI, zainteresowanych stron i instytucji unijnych;

42.  zwraca uwagę, że ze 120 spraw zgłoszonych w 2016 r. wydziałowi ds. nadużyć finansowych Inspekcji Generalnej (IG/IN) 53% przekazali pracownicy grupy EBI; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że procedura zgłaszania oszustw jest obecnie dostępna na stronie internetowej EBI w 30 językach(8); uważa, że EBI powinien uważnie śledzić bieżące działania w zakresie ochrony sygnalistów na szczeblu UE i konsekwentnie doskonalić możliwości zgłaszania spraw;

43.  apeluje do grupy EBI, aby nieustannie kładła nacisk na kontrolę wyników za sprawą ocen wyników i udokumentowanych skutków; zachęca grupę do dalszego doprecyzowywania wskaźników monitorowania, w szczególności wskaźników dodatkowości, z myślą o jak najszybszej ocenie skutków na etapie tworzenia projektu i przedstawianiu Radzie wystarczających informacji na temat przewidywanych skutków, zwłaszcza pod względem wkładu projektów w politykę UE, na przykład ich wpływu na zatrudnienie (zarówno na etapie wdrażania, jak i na etapie operacyjnym); ponadto zaznacza, że wyników finansowania przez grupę EBI nie można ocenić na podstawie samej analizy skutków finansowych, w związku z czym apeluje o zachowanie prawidłowej równowagi między celami operacyjnymi, określonymi w kategoriach wolumenu obrotów, a niefinansowymi celami pracowników grupy EBI; nalega na przykład, aby oceny wyników wskazywały, na jakie szczegółowe cele w ramach celów zrównoważonego rozwoju ukierunkowany jest dany projekt i w jakim stopniu przyczynił się do ich realizacji; uważa, że zasadnicze znaczenie ma, aby w ocenę finansowanych projektów w dziedzinie infrastruktury czynnie zaangażowani byli mieszkańcy przyległych obszarów;

44.  wyraża zadowolenie, że EBI nadal pracuje nad doprecyzowaniem metodyki sporządzania sprawozdań na temat skutków, na przykład w celu dokładnego ujmowania inwestycji uruchamianych przy pomocy rozmaitych pośrednich struktur kredytowania i nowych produktów oraz podejmowania wspólnych kroków z innymi wielostronnymi bankami rozwoju z myślą o zharmonizowaniu podstawowych aspektów sprawozdawczości na temat skutków, tak jak w sporządzonym ostatnio sprawozdaniu w sprawie sprawozdawczości na temat finansowania działań w związku ze zmianą klimatu oraz w opracowywanym sprawozdaniu w sprawie pożyczek we wszystkich sektorach;

45.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że pomiar wyników (ReM+) stopniowo prowadzi do zmiany kultury w grupie EBI; apeluje o harmonizację i upowszechnienie tej praktyki, w miarę możliwości z włączeniem wskaźników z Addis Abeby i Paryża; uważa, że dalsze dostosowanie takich wskaźników poprzez włączenie lokalnych opinii może zmniejszyć stopień ich abstrakcyjności bez wpływu na ich niezależność;

46.  wzywa EBI, aby podczas inwestowania w państwach trzecich uwzględniał kontekst lokalny; przypomina, że inwestycje w państwach trzecich nie mogą opierać się wyłącznie na podejściu zakładającym maksymalizację zysków, ale ich celem musi być także zapewnienie długoterminowego zrównoważonego wzrostu gospodarczego, generowanego przez sektor prywatny, oraz zmniejszanie skali ubóstwa dzięki tworzeniu miejsc pracy i lepszemu dostępowi do zasobów produkcyjnych;

47.  zauważa, że w wielu państwach objętych działaniami EBI występują różne formy naruszania praw człowieka, w szczególności wolności wypowiedzi oraz wolności zrzeszania się i zgromadzeń, od brutalnego tłumienia protestów i kryminalizacji swobody wypowiedzi, poprzez arbitralne aresztowania i zatrzymania obrońców praw człowieka, aż po ograniczenia dotyczące organizacji społeczeństwa obywatelskiego; wzywa EBI do przyjęcia planu działania w zakresie praw człowieka, aby zrealizować cele strategicznych ram UE oraz wdrożyć plan działania w zakresie praw człowieka i demokracji, a także wytyczne ONZ dotyczące biznesu i praw człowieka, aby zapobiegać negatywnemu wpływowi projektów EBI na prawa człowieka, zagwarantować, że projekty te będą przyczyniać się do umacniania i stosowania praw człowieka, a także zapewnić środki naprawcze w przypadku łamania praw człowieka;

48.  z zadowoleniem przyjmuje publikację metodologii ram pomiaru wyników (ReM), uważa jednak, że wyniki takich ocen należy podawać dla każdego działania, w tym również skutki środowiskowe i społeczne na szczeblu projektów lub podprojektów; wyraża zadowolenie z powodu śródokresowego przeglądu upoważnienia EBI do udzielania pożyczek na rzecz państw trzecich, w wyniku którego to przeglądu EBI będzie teraz, na żądanie, przekazywać Parlamentowi arkusze pomiaru wyników w odniesieniu do projektów objętych gwarancją budżetową UE; wzywa jednak EBI do opublikowania również arkuszy pomiaru wyników dla poszczególnych projektów realizowanych poza UE oraz arkuszy oceny trzech filarów w odniesieniu do projektów realizowanych w UE, aby poprawić stopień przejrzystości w EBI;

49.  apeluje do EBI o publikację wszystkich istotnych dokumentów dotyczących pożyczek dla przemysłu samochodowego na rozwój technologii silników wysokoprężnych, w tym odpowiedniego sprawozdania Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) i jego zaleceń dotyczących pożyczek dla Volkswagena, a także ogólnie o wyjaśnienie, w jakim zakresie udzielano pożyczek producentom samochodów uznanym winnymi manipulowania wartościami dotyczącymi emisji spalin, oraz o udostępnienie informacji o tym, ile z tych pożyczek zaklasyfikowano jako działania w dziedzinie klimatu; w związku z tym zwraca się o wyjaśnienie, jakie mechanizmy kontroli i równowagi stosuje się, aby zagwarantować podejmowanie działań zorientowanych na opracowanie rzeczywiście czystej technologii w przypadku ostatnich umów pożyczki z producentami samochodów, takich jak umowy, których celem jest wspieranie badań naukowych i rozwojowych w dziedzinie połączalności, wydajnych hybrydowych silników benzynowo‑elektrycznych, samochodów elektrycznych o większym zasięgu i zaawansowanych systemów wspomagania kierowcy;

50.  wyraża zadowolenie, że grupa EBI przyjęła wysokie standardy przejrzystości i rozliczalności w odniesieniu do działalności w zakresie pożyczek dla MŚP oraz że w ramach obowiązkowej sprawozdawczości ze strony pośredników finansowych, dotyczącej każdego MŚP korzystającego ze wsparcia grupy EBI, będzie się uwzględniać te wyniki podczas planowania kolejnych transakcji z tym samym pośrednikiem;

51.  podkreśla, że w związku z wejściem w życie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1371 z dnia 5 lipca 2017 r. w sprawie zwalczania za pośrednictwem prawa karnego nadużyć na szkodę interesów finansowych Unii(9) oraz rozporządzenia Rady (UE) 2017/1939 z dnia 12 października 2017 r., wdrażającego wzmocnioną współpracę w zakresie ustanowienia Prokuratury Europejskiej(10), ta ostatnia powinna badać działania EBI w państwach członkowskich, gdyby organy krajowe lub Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) miały uzasadnione podejrzenie popełnienia w tym kontekście przestępstwa kryminalnego;

52.  zwraca uwagę na ograniczone informacje na temat zakresu, w jakim działalność pożyczkowa EBI przyczynia się do realizacji celów polityki spójności; wzywa zatem EBI do uwzględniania, w stosownych przypadkach, specjalnych rozdziałów w rocznym sprawozdaniu, poświęconych ocenie wpływu działań EBI mających na celu wspieranie realizacji polityki spójności, w tym działań związanych z inicjatywą Interreg, oraz do przedstawiania szczegółowych informacji na temat korzystania z pożyczek w ramach projektów i programów polityki spójności, również w odniesieniu do geograficznego rozmieszczenia wsparcia, ich faktycznego wkładu w realizację celów polityki spójności, w tym horyzontalnych zasad i celów strategii „Europa 2020”, a także konkretnych zdolności do mobilizowania inwestycji prywatnych; podkreśla w tym kontekście odpowiedzialność EBI za udostępnianie Parlamentowi Europejskiemu, Trybunałowi Obrachunkowemu i innym podmiotom wystarczających danych, w tym również na temat kosztów produktów i zarządzania nimi, a także zwraca uwagę na wartość dodaną zagregowanych na poziomie UE danych dotyczących łączenia inwestycji związanych z polityką spójności i inwestycji w ramach działalności EBI;

Działalność finansowa grupy EBI

53.  wzywa grupę EBI do aktywnej współpracy z Komisją w procesie racjonalizacji liczby i rodzajów instrumentów finansowych w następnych wieloletnich ramach finansowych oraz do antycypowania tego procesu poprzez zwrócenie w pierwszej kolejności uwagi na ewentualne przypadki powielania lub nakładania się, w oparciu o własne doświadczenia;

54.  uważa, że instrumenty finansowe grupy EBI powinny służyć projektom wybranym na podstawie ich własnych zalet, ich potencjału w zakresie generowania wartości dodanej dla całej UE oraz ich skutecznej dodatkowości, zwłaszcza w obszarach, w których rynki nie zapewniają finansowania ani wsparcia dla projektów, dzięki czemu wypracowana zostanie właściwa równowaga pomiędzy potencjalnie wyższym profilem ryzyka a podstawową potrzebą utrzymania wysokiej zdolności kredytowej;

55.  w związku z tym ostrzega, że instrumenty rynkowe grożą zmianą ukierunkowania budżetu UE nie niekorzyść wspólnych dóbr publicznych i zachęca grupę EBI, aby w swoich sprawozdaniach dla Komisji bardziej koncentrowała się na jakości, a nie wielkości swojego finansowania w kontekście instrumentów finansowych;

56.  odnotowuje, że w celu pełnego wykorzystania dodatkowej zdolności do ponoszenia ryzyka grupa EBI opracowała różne nowe produkty, które umożliwią podejmowanie większego ryzyka (np. dług podporządkowany, inwestycje kapitałowe czy dzielenie ryzyka z bankami), i dokonała przeglądu swojej polityki ryzyka kredytowego i kryteriów kwalifikowalności, aby umożliwić większą elastyczność;

57.  apeluje do grupy EBI, aby nadal rozwijała swoją kulturę ryzyka z myślą o poprawie skuteczności oraz komplementarności oraz o większych efektach synergii między jej interwencjami a różnymi obszarami unijnej polityki, zwłaszcza poprzez wspieranie innowacyjnych przedsiębiorstw, projektów infrastrukturalnych i MŚP ponoszących ryzyko lub rozwijających się w regionach będących w niekorzystnym położeniu gospodarczym, lub w regionach niestabilnych, zgodnie z powtarzającym się i długofalowym celem, jakim jest łatwiejszy dostęp do finansowania dla MŚP, jednak bez podważania zasad prawidłowego zarządzania i bez zagrożenia dla utrzymania przez EBI wysokiej zdolności kredytowej; przypomina, że instrumenty służące przenoszeniu ryzyka nie mogą być wolne od ryzyka, jeżeli mają się przyczynić do rozwoju gospodarczego UE, a także do jej spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej; podkreśla, że EBI i jego akcjonariusze muszą być tego w pełni świadomi; zachęca EBI do dokonania oceny możliwości wprowadzenia oferty bezpośredniego zakupu obligacji EBI;

58.  zauważa, że wsparcie grupy EBI dla MŚP i spółek o średniej kapitalizacji osiągnęło rekordową kwotę 33,6 mld EUR i przyczyniło się do powstania 4,4 mln miejsc pracy w 2016; podkreśla znaczenie ciągłego wspierania przez grupę EBI MŚP i spółek o średniej kapitalizacji poprzez ułatwianie im dostępu do finansowania; podkreśla, że MŚP stanowią trzon europejskiej gospodarki i powinny pozostać głównym celem działalności pożyczkowej grupy EBI poprzez dalsze wzmocnienie instrumentów finansowych przeznaczonych dla MŚP i spółek o średniej kapitalizacji;

59.  przypomina, że ponad 90% unijnych MŚP to mikroprzedsiębiorstwa zapewniające niemal 30% miejsc pracy w sektorze prywatnym; zauważa, że mikroprzedsiębiorstwa są bardziej narażone na wstrząsy gospodarcze niż większe spółki i mogą mieć ograniczony dostęp do usług kredytowych, w szczególności jeśli mają siedzibę w regionie, w którym warunki gospodarcze i bankowe są niesprzyjające; apeluje do EBI o opracowanie strategii z myślą o MŚP znajdujących się w takiej sytuacji i mających trudności w uzyskaniu dostępu do finansowania projektów;

60.  przyznaje, że dostęp do finansowania nadal stanowi główną barierę dla rozwoju sektora kultury i sektora kreatywnego; podkreśla pilną potrzebę inicjatyw finansowych ukierunkowanych na wzmocnienie tych sektorów; podkreśla potencjał EBI i EFIS do wspierania sektora kreatywnego, przede wszystkim poprzez finansowanie MŚP; wzywa EBI do rozwiązania problemu niefinansowania przez EFIS sektora kultury i sektora kreatywnego, a to poprzez zbadanie możliwości współdziałania w ramach programu „Kreatywna Europa”;

61.  wzywa grupę EBI, aby przy ustalaniu określonych typów projektów, które nie będą miały negatywnego wpływu na wysoką zdolność kredytową EBI, nadal polegała na pośrednikach mających dobrą sytuację finansową, takich jak krajowe banki i instytucje prorozwojowe;

62.  uważa, że choć wiele zasad zarządzania grupy EBI ma zapewniać ochronę jej wysokiej zdolności kredytowej, to jednak bardzo niewiele jest dostępnych informacji o tym, ile dzieli grupę EBI od niższego ratingu;

63.  podkreśla, że badanie due diligence dotyczące projektów inwestycyjnych finansowanych przez grupę EBI powinno opierać się zarówno na czynnikach związanych ze zwrotem finansowym, jak i czynnikach niezwiązanych ze zwrotem finansowym, lecz uwzględniających realizację celów innego rodzaju, takich jak wkład projektu w poprawę stopnia konwergencji gospodarczej i spójności w UE lub w osiąganie celów strategii „Europa 2020” czy celów zrównoważonego rozwoju; uważa, że grupa EBI powinna w odpowiedni sposób wyjaśniać owe niefinansowe kryteria inwestorom instytucjonalnym i prywatnym (na przykład funduszom emerytalnym i zakładom ubezpieczeń), propagując tym samym w całym sektorze finansowym większą świadomość skutków społeczno‑gospodarczych i środowiskowych;

64.  uważa, że jeżeli napięta sytuacja na rynku finansowym uniemożliwiałaby realizację rentownego projektu lub kiedy zachodzi konieczność ułatwienia tworzenia platform inwestycyjnych bądź finansowania projektów w sektorach lub obszarach doświadczających poważnych niedoskonałości rynku czy suboptymalnej sytuacji inwestycyjnej, grupa EBI powinna wdrożyć i udokumentować zmiany, zwłaszcza w płatności gwarancji UE na rzecz EBI, w celu wniesienia wkładu w obniżenie kosztów finansowania operacji, ponoszonych przez beneficjenta grupy EBI korzystającego z instrumentów finansowych, aby ułatwić wdrożenie projektu; uważa, że w razie konieczności należy podjąć podobne wysiłki, by zagwarantować wspieranie drobnych projektów przy pomocy instrumentów finansowych, a jeżeli skorzystanie z pomocy lokalnych i regionalnych pośredników umożliwia obniżenie kosztów finansowania drobnych projektów przy pomocy instrumentu finansowego, należy również rozważyć takie rozwiązanie;

65.  z zadowoleniem przyjmuje niedawno zatwierdzoną strategię kapitałową, polegającą na szerszej ocenie operacji kapitałowych w celu wyeliminowania luki w inwestycjach kapitałowych w priorytetowych obszarach innowacji i infrastruktury w UE, zwłaszcza w dwóch obszarach rynkowych: pośrednie finansowanie kapitałowe (inwestycje kapitałowe w fundusze inwestycji infrastrukturalnych i programy współinwestycji) oraz bezpośrednie inwestycje kapitałowe (pożyczki quasi‑kapitałowe dla przedsiębiorstw i pożyczki quasi‑kapitałowe dla spółek o średniej kapitalizacji) przy pomocy połączenia instrumentów bezpośrednich i pośrednich (funduszy kapitałowych i pożyczek partycypacyjnych);

66.  z zadowoleniem przyjmuje wsparcie, jakiego udzielono już z Europejskiego Funduszu Inwestycyjnego na rzecz platform finansowania społecznościowego w ramach prowadzonej działalności, gotowość do dalszego wspierania platform w sposób wybiórczy w ramach istniejących programów lub poprzez rozbudowę tych programów, jak również realizowane wspólnie z Komisją prace nad potencjalnym projektem pilotażowym w zakresie udziałowego i dłużnego finansowania społecznościowego; proponuje, aby EFI znalazł sposoby na zidentyfikowanie potrzebujących wsparcia pośredników finansowych zorientowanych na technologię finansową oraz na dotarcie do takich pośredników;

67.  wzywa Komisję do uważnej oceny i kontroli kosztów związanych z szeregiem upoważnień udzielonych EBI; przypomina, że biorąc pod uwagę obecny poziom zasobów finansowych i kadrowych, ponoszone w związku z tym koszty administracyjne mogą mieć wpływ na jego ogólne wyniki;

68.  podkreśla wzrastającą rolę EBI w polityce spójności, w szczególności ze względu na większe wykorzystanie instrumentów finansowych w połączeniu z dotacjami; podkreśla jednak, że ich dostępność dla odbiorców końcowych jest nadal bardzo niska oraz że państwa członkowskie i regiony wskazują na złożoność procedur przewidzianych zarówno w rozporządzeniu finansowym, jak i w rozporządzeniu w sprawie wspólnych przepisów, w tym nieproporcjonalne koszty i opłaty, jak również na konkurencję z bardziej atrakcyjnymi instrumentami krajowymi i regionalnymi; w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje utworzenie platformy fi‑compass jako punktu kompleksowej obsługi dla usług doradczych w zakresie instrumentów finansowych w ramach polityki spójności; apeluje jednak o dalszą pomoc techniczną i uproszczenie istniejących procedur oraz o większy nacisk na budowanie zdolności w stosunku do pośredników finansowych, a także wskazuje na konieczność lepszego powiązania kosztów zarządzania i opłat z wynikami działalności zarządzającego funduszem instrumentów finansowych w ramach europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych; przypomina jednak, że dotacje, które są skuteczną formą wsparcia w różnorodnych obszarach interwencji publicznej, muszą być utrzymane jako główne narzędzie polityki spójności oraz że instrumenty finansowe powinny być skoncentrowane w sektorach, w których mają one większą wartość dodaną niż dotacje, przy czym ich stosowanie pozostaje w gestii instytucji zarządzających; zwraca uwagę, że należy promować solidniejsze ramy współpracy EBI z Parlamentem Europejskim w celu umożliwienia lepszej kontroli działalności EBI;

Komunikacja i działalność doradcza grupy EBI

69.  ubolewa, że potencjalni beneficjenci finansowania przez grupę EBI posiadają ogólnie niewystarczającą wiedzę na temat produktów opracowywanych przez grupę EBI; powątpiewa, czy łańcuch dostaw grupy EBI jest dostatecznie różnorodny i sprzyjający włączeniu społecznemu;

70.  uważa, że grupa EBI, we współpracy z odpowiednimi partnerami krajowymi, powinna poprawić komunikację w celu poszerzenia wiedzy MŚP na temat możliwości finansowania oraz w celu lepszego informowania obywateli o lokalnych i konkretnych projektach finansowanych ze środków UE;

71.  w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje partnerstwo z instytucjami międzynarodowymi i krajowymi w celu zapewnienia komplementarności z usługami doradczymi EBI;

72.  ubolewa nad brakiem dostępnych danych na temat roli EBI na każdym etapie cyklu realizacji polityki spójności i nad ograniczonymi informacjami dotyczącymi zakresu, w jakim działalność pożyczkowa EBI przyczynia się do osiągania celów polityki spójności; podkreśla konieczność osiągnięcia większej przejrzystości i poprawy komunikacji oraz apeluje o zintensyfikowanie wysiłków w tej dziedzinie z myślą o tym, aby informacje docierały do odbiorców końcowych na szczeblu regionalnym i lokalnym oraz by poprawiła się widoczność projektów;

73.  oczekuje, że Komisja, grupa EBI oraz władze krajowe, regionalne i lokalne w duchu komplementarności będą kontynuować i zacieśniać współpracę z krajowymi bankami i instytucjami prorozwojowymi, aby wypracować dalsze efekty synergii między europejskimi funduszami strukturalnymi i inwestycyjnymi a instrumentami finansowymi i pożyczkami EBI, a także w celu zmniejszenia obciążeń administracyjnych, uproszczenia procedur, zwiększenia zdolności administracyjnych, pobudzania rozwoju terytorialnego i poprawy spójności terytorialnej oraz poszerzenia wiedzy na temat finansowania z europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych oraz finansowania przez EBI, ponieważ banki i instytucje prorozwojowe dobrze znają swoje terytoria i mają możliwość wdrożenia na szczeblu lokalnym instrumentów finansowych dostosowanych do indywidualnych potrzeb;

o
o   o

74.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, EBI oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.

(1) Dz.U. L 128 z 19.5.2017, s. 1.
(2) Dz.U. L 345 z 27.12.2017, s. 34.
(3) Dz.U. L 249 z 27.9.2017, s. 1.
(4) http://www.consilium.europa.eu/en/press/press-releases/2017/10/10/conclusions-climate-change/pdf
(5) Np. rozsądne, dobrze ocenione projekty, które nie są finansowane w ramach Wspólnego Przedsięwzięcia na rzecz Bioprzemysłu.
(6) EBI, EFI oraz Globalny Fundusz Efektywności Energetycznej oraz Energii Odnawialnej.
(7) Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 28 kwietnia 2016 r. w sprawie sprawozdania rocznego Europejskiego Banku Inwestycyjnego za rok 2014. Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0200.
(8) http://www.eib.org/attachments/general/reports/ig_fraud_investigations_activity_report_2016_en.pdf
(9) Dz.U. L 198 z 28.7.2017, s. 29.
(10) Dz.U. L 283 z 31.10.2017, s. 1.


Obecna sytuacja w zakresie praw człowieka w Turcji
PDF 344kWORD 57k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 8 lutego 2018 r. w sprawie bieżącej sytuacji w zakresie praw człowieka w Turcji (2018/2527(RSP))
P8_TA(2018)0040RC-B8-0082/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie Turcji, w szczególności rezolucję z dnia 27 października 2016 r. w sprawie sytuacji dziennikarzy w Turcji(1),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 6 lipca 2017 r. w sprawie sprawozdania Komisji za rok 2016 dotyczącego Turcji(2),

–  uwzględniając oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Federiki Mogherini oraz komisarza do spraw europejskiej polityki sąsiedztwa i negocjacji w sprawie rozszerzenia Johannesa Hahna: z dnia 2 lutego 2018 r. na temat ostatnich wydarzeń w Turcji, z dnia 14 lipca 2017 r. w rok po próbie zamachu stanu w Turcji oraz z dnia 13 marca 2017 r. na temat opinii Komisji Weneckiej w sprawie zmian w konstytucji Turcji i ostatnich wydarzeń,

–  uwzględniając oświadczenia rzecznika Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ): z dnia 8 czerwca 2017 r. w sprawie doniesień o zatrzymaniu szefa Amnesty International w Turcji Tanera Kiliça, z dnia 8 lipca 2017 r. w sprawie przetrzymywania obrońców praw człowieka na wyspie Büyükada w Turcji oraz z dnia 26 października 2017 r. w sprawie trwających spraw dotyczących praw człowieka w Turcji,

–  uwzględniając dialog polityczny na wysokim szczeblu między UE a Turcją z dnia 25 lipca 2017 r.,

–  uwzględniając pisemne uwagi komisarza Rady Europy ds. praw człowieka, przedstawione Europejskiemu Trybunałowi Praw Człowieka: z dnia 2 listopada 2017 r., dotyczące dwunastu wniosków odnoszących się do wolności wypowiedzi oraz prawa do wolności i bezpieczeństwa parlamentarzystów w Turcji, i z dnia 10 października 2017 r., dotyczące dziesięciu wniosków odnoszących się do wolności wypowiedzi i wolności dziennikarzy w Turcji,

–  uwzględniając rezolucję Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy nr 2156 (2017) w sprawie funkcjonowania instytucji demokratycznych w Turcji,

–  uwzględniając fakt, że wartości leżące u podstaw UE obejmują praworządność i poszanowanie praw człowieka, które to wartości obowiązują również wszystkie kraje kandydujące;

–  uwzględniając europejską konwencję praw człowieka i Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych, których Turcja jest stroną,

–  uwzględniając Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 i 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że Parlament zdecydowanie potępił próbę zamachu stanu z dnia 15 lipca 2016 r.; mając na uwadze, że w dniu 18 stycznia 2018 r. turecki parlament przedłużył okres obowiązywania stanu wyjątkowego w Turcji o kolejne trzy miesiące; mając na uwadze, że stan wyjątkowy jest obecnie wykorzystywany do uciszania protestów i wykracza daleko poza wszelkie uzasadnione środki mające na celu zwalczanie zagrożeń dla bezpieczeństwa narodowego; mając na uwadze, że zgodnie z prawem międzynarodowym środki nadzwyczajne muszą być konieczne i proporcjonalne pod względem zakresu i czasu trwania;

B.  mając na uwadze, że Turcja jest ważnym partnerem UE i oczekuje się od niej, jako państwa kandydującego, stania na straży najwyższych standardów demokracji, w tym poszanowania praw człowieka, praworządności, podstawowych wolności oraz powszechnego prawa do sprawiedliwego procesu;

C.  mając na uwadze, że 148 sygnatariuszy petycji „Academics for Peace” postawiono w stan oskarżenia za rozpowszechnianie „propagandy terrorystycznej” i oczekują oni na rozprawę sądową w maju 2018 r.;

D.  mając na uwadze, że według Europejskiej Federacji Dziennikarzy po próbie zamachu stanu w więzieniach pozostaje 148 dziennikarzy; mając na uwadze, że nadal trwa dławienie protestów politycznych w mediach społecznościowych; mając na uwadze, że 449 osób zostało zatrzymanych za zamieszczanie na portalach społecznościowych komentarzy krytycznie odnoszących się do interwencji sił wojskowych tureckiego rządu w syryjskiej enklawie Afrin; mając na uwadze, że według Amnesty International władze tureckie zamknęły setki organizacji społeczeństwa obywatelskiego oraz biura ponad 160 nadawców, gazet, czasopism, wydawców i spółek dystrybucyjnych;

E.  mając na uwadze, że od lipca 2016 r. władze tureckie zwolniły 107 000 osób z zajmowanych stanowisk; mając na uwadze, że do „komisji śledczej ds. praktyk stosowanych podczas stanu wyjątkowego”, utworzonej na podstawie zalecenia Rady Europy, wpłynęło na dzień 18 stycznia 2018 r. 104 789 wniosków, a dotychczas wydała ona decyzje (które nie zostały podane do wiadomości publicznej) tylko w 3110 sprawach;

F.  mając na uwadze, że w ostatnich latach miały miejsce: rozszerzenie kontroli wykonawczej nad sądownictwem i prokuraturą, powszechne aresztowania, zwolnienia i arbitralne przesunięcia sędziów i prokuratorów oraz ciągłe ataki na prawników;

G.  mając na uwadze, że zgodnie z danymi dostarczonymi przez Stowarzyszenie na rzecz Praw Człowieka (HRA) w ciągu pierwszych 11 miesięcy 2017 r. łącznie 2278 osób poddano torturom i złemu traktowaniu;

H.  mając na uwadze, że sytuacja w południowo-wschodniej części kraju pozostaje niezmiernie niepokojąca; mając na uwadze, że szacuje się, iż w ramach operacji bezpieczeństwa zginęło ponoć około 2500 osób, a od lipca 2015 r. około pół miliona osób zostało wysiedlonych; mając na uwadze, że w więzieniu pozostaje 68 kurdyjskich burmistrzów;

I.  mając na uwadze, że wśród zatrzymanych dziennikarzy znajdują się m.in. niemiecko-turecki dziennikarz Deniz Yücel, nauczyciel akademicki i felietonista Mehmet Altan i dziennikarz Şahin Alpay, a także wielu dziennikarzy i pracowników dziennika „Cumhuriyet”, w tym Ahmet Şık;

J.  mając na uwadze, że w zniesienia immunitetu parlamentarnego wielu deputowanych do parlamentu, postawiono przed sądem i zatrzymano wielu deputowanych opozycji; mając na uwadze, że w dalszym ciągu przetrzymywanych jest 10 deputowanych, w tym współprzewodniczący HDP Figen Yüksekdağ i Selahattin Demirtaş, któremu nie pozwolono stanąć przed sądem z powodów bezpieczeństwa, oraz deputowany CHP Enis Berberoğlu, a 6 deputowanych (w tym laureatkę Nagrody im. Sacharowa Leylę Zanę) pozbawiono mandatu parlamentarnego po głosowaniu w tureckim parlamencie;

K.  mając na uwadze, że w lipcu 2017 r. władze tureckie aresztowały dziesięcioro działaczy na rzecz praw człowieka („dziesiątka ze Stambułu”), których później zwolniono za kaucją; mając na uwadze, że dnia 1 lutego 2018 r. stambulski sąd uchylił własną decyzję o uwolnieniu Tanera Kılıça, szefa tureckiej Amnesty International, który będzie przetrzymywany w areszcie na czas trwania procesu;

L.  mając na uwadze, że jeden z czołowych przywódców tureckiego społeczeństwa obywatelskiego, Osman Kavala, został aresztowany 18 października 2017 r. i od tego czasu jest więziony w związku z oskarżeniem, że „próbował obalić rząd”, wspierając protesty w parku Gezi w grudniu 2013 r.;

M.  mając na uwadze, że w dniu 19 listopada 2017 r. biuro gubernatora Ankary podjęło decyzję o nałożeniu nieograniczonego w czasie zakazu na wszystkie wydarzenia organizowane przez organizacje LGBTI;

N.  mając na uwadze, że choć turecka konstytucja przewiduje wolność przekonań, wyznania i prywatnego upowszechniania idei religijnych oraz zakazuje dyskryminacji ze względów religijnych, mniejszości religijne nadal spotykają się z werbalnymi i fizycznymi atakami, piętnowaniem i społeczną presją w szkole i w życiu publicznym, dyskryminacją i problemami z legalnym założeniem miejsca kultu;

O.  mając na uwadze, że ze względu na sytuację w zakresie demokracji, praworządności, praw człowieka i wolności prasy w Turcji środki przedakcesyjne dla tego kraju obniżono o 105 mln EUR w porównaniu z pierwotnym wnioskiem Komisji w budżecie UE na 2018 r., a kolejne 70 mln EUR pozostanie w rezerwie, aż kraj ten poczyni „dostateczne i wymierne postępy” w tych dziedzinach;

P.  mając na uwadze, że w listopadzie 2016 r. Parlament wezwał do zamrożenia procesu akcesyjnego z Turcją, a w lipcu 2017 r. do zawieszenia go, jeżeli zmiany konstytucyjne zostaną wdrożone bez zmian;

1.  ponownie zdecydowanie potępia próbę zamachu stanu z dnia 16 lipca 2016 r. i wyraża solidarność z obywatelami Turcji; uznaje prawo rządu tureckiego do podejmowania działań oraz jego odpowiedzialność za postawienie sprawców przed wymiarem sprawiedliwości, przy jednoczesnym zagwarantowaniu poszanowania praworządności i prawa do sprawiedliwego procesu; podkreśla jednak, że nieudany przewrót wojskowy jest obecnie wykorzystywany – poprzez nieproporcjonalne i nielegalne działania i środki – do dalszego tłumienia legalnej i pokojowej opozycji oraz uniemożliwiania środkom przekazu i organizacjom społeczeństwa obywatelskiego pokojowego korzystania z wolności słowa;

2.  wyraża głębokie zaniepokojenie ciągłym pogarszaniem się sytuacji w zakresie podstawowych praw i wolności oraz praworządności w Turcji, a także brakiem niezawisłości sądów; potępia stosowanie arbitralnych zatrzymań oraz nękania metodami sądowymi i administracyjnymi w celu prześladowania dziesiątek tysięcy ludzi; wzywa władze tureckie do natychmiastowego i bezwarunkowego uwolnienia wszystkich osób, które zatrzymano wyłącznie za wykonywanie zgodnej z prawem pracy i korzystanie z wolności wypowiedzi i zrzeszania się oraz które pozbawiono wolności bez przekonujących dowodów na prowadzenie przez nie działalności przestępczej; wzywa do zniesienia stanu wyjątkowego w kraju i uchylenia dekretów o stanie wyjątkowym;

3.  wzywa tureckie władze do przestrzegania europejskiej konwencji praw człowieka, która zawiera zdecydowane odrzucenie kary śmierci, i orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, włącznie z poszanowaniem zasady domniemania niewinności;

4.  wzywa rząd Turcji, aby zapewnił wszystkim osobom objętym środkami ograniczającymi odpowiednie i skuteczne środki ochrony prawnej oraz kontroli sądowej zgodnie z zasadami państwa prawa; podkreśla, że domniemanie niewinności jest podstawową zasadą w każdym państwie konstytucyjnym; wzywa Turcję do pilnego zrewidowania „komisji śledczej ds. praktyk stosowanych podczas stanu wyjątkowego”, tak aby stała się ona solidną i niezależną komisją, zdolną do indywidualnego rozpatrywania wszystkich spraw, skutecznego rozpatrywania ogromnej liczby otrzymywanych wniosków oraz zagwarantowania, że kontrola sądowa nie zostanie w nieuzasadniony sposób opóźniona; wzywa komisję śledczą do upubliczniania swoich decyzji; wzywa władze tureckie do umożliwienia związkom zawodowym prowadzenia legalnej działalności związkowej;

5.  zaznacza, że terroryzm nadal stanowi bezpośrednie zagrożenie dla obywateli Turcji; powtarza jednak, że szeroko zdefiniowane tureckie przepisy antyterrorystyczne nie powinny być wykorzystywane do karania obywateli i środków przekazu za korzystanie z przysługującego im prawa do wolności wypowiedzi; potępia w tym względzie zatrzymanie i proces sądowy co najmniej 148 pracowników naukowych z uniwersytetów publicznych i prywatnych, którzy podpisali petycję „Academics for Peace”, a także potępia niedawne aresztowania dziennikarzy, działaczy, lekarzy i zwykłych obywateli za wyrażanie sprzeciwu wobec tureckiej interwencji wojskowej w Afrin; wyraża głębokie zaniepokojenie humanitarnymi konsekwencjami interwencji wojskowej w tym regionie Syrii zamieszkałym przez większość kurdyjską i ostrzega przed kontynuowaniem nieproporcjonalnych działań;

6.  jest głęboko zaniepokojony doniesieniami o złym traktowaniu i torturowaniu więźniów i wzywa władze tureckie do przeprowadzenia szczegółowego dochodzenia w sprawie tych zarzutów; ponownie wzywa do opublikowania sprawozdania Komitetu Rady Europy do spraw Zapobiegania Torturom;

7.  zdecydowanie potępia decyzję tureckiego parlamentu o niekonstytucyjnym uchyleniu immunitetu dużej liczby posłów, co utorowało drogę niedawnym aresztowaniom 10 posłów opozycji, w tym współprzewodniczących Partii Ludowo-Demokratycznej (HDP) Figena Yüksekdağa i Selahattina Demirtaşa, a także unieważnieniu mandatu 6 opozycyjnych deputowanych – w tym ostatnio również laureatki Nagrody im. Sacharowa Leyli Zany; potępia uwięzienie 68 kurdyjskich burmistrzów; potępia arbitralne zastępowanie przedstawicieli samorządów lokalnych, co jeszcze bardziej osłabia demokratyczną strukturę Turcji;

8.  wyraża poważne zaniepokojenie zamknięciem ponad 160 placówek medialnych na mocy dekretu wykonawczego w ramach stanu wyjątkowego; potępia naciski polityczne wywierane na dziennikarzy; wyraża poważne zaniepokojenie z powodu monitorowania przez władze Turcji platform mediów społecznościowych i z powodu zamykania kont w mediach społecznościowych; wzywa do natychmiastowego i bezwarunkowego uwolnienia wszystkich osób zatrzymanych bez dowodu, w tym obywateli UE, takich jak niemiecki dziennikarz Deniz Yücel, który jest pozbawiony wolności od roku, co obejmuje dziewięć miesięcy w areszcie w odosobnieniu, choć nie postawiono mu jeszcze żadnych formalnych zarzutów; wzywa Turcję do wycofania zarzutów względem fińsko-tureckiej dziennikarki Ayli Albayrak, która została skazana zaocznie przez turecki sąd; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że niektórzy dziennikarze i pracownicy opozycyjnej gazety „Cumhuriyet” zostali zwolnieni po miesiącach pobytu w więzieniu, i wzywa do natychmiastowego uwolnienia czterech nadal więzionych dziennikarzy „Cumhuriyet”;

9.  wyraża głębokie zaniepokojenie masowym rozprawianiem się z tureckimi organizacjami społeczeństwa obywatelskiego, a w szczególności aresztowaniem jednego z przywódców czołowej organizacji pozarządowej, Osmana Kavali; wzywa rząd turecki do natychmiastowego uwolnienia Kavali, ponieważ jego aresztowanie jest upolitycznione i arbitralne;

10.  z zaniepokojeniem odnotowuje osłabienie świeckich zasad i wartości mających długą tradycję w Turcji; wyraża poważne zaniepokojenie z powodu nieposzanowania wolności religii, w tym nasilającej się dyskryminacji chrześcijan i innych mniejszości religijnych; potępia zajęcie 50 aramejskich kościołów, klasztorów i cmentarzy w prowincji Mardin; apeluje do Komisji o pilne omówienie tych kwestii z władzami Turcji; wzywa turecki rząd do uwolnienia pastora Andrew Brunsona i umożliwienia mu powrotu do domu;

11.  przypomina również o zasadzie niedyskryminacji mniejszości, w tym Romów, którzy mają równe prawo do wyrażania swojej kultury oraz do dostępu do opieki społecznej;

12.  potępia oświadczenie wydane przez biuro gubernatora Ankary w dniu 19 listopada 2017 r. w sprawie decyzji o nałożeniu na wszystkie wydarzenia organizowane przez organizacje LGBTI nieograniczonego w czasie zakazu, co nastąpiło po trzech kolejnych zakazach organizowania parady równości w Stambule; zwraca się do władz tureckich o zdjęcie tego zakazu; przyjmuje z zadowoleniem uwolnienie czołowego działacza LGBTI Ali Erola i w związku z tym wzywa władze tureckie do uwolnienia arbitralnie zatrzymanych działaczy LGBTI oraz do zapewnienia dobrego samopoczucia Diren Coşkun, która prowadzi strajk głodowy;

13.  ponownie wyraża poważne zaniepokojenie sytuacją w południowo-wschodniej Turcji, zwłaszcza na tych obszarach, gdzie nałożono godzinę policyjną, nadużywa się siły oraz stosuje kary zbiorowe; wzywa Turcję do przedstawienia planu skutecznej reintegracji półmilionowej grupy przesiedleńców wewnętrznych; ponownie potępia powrót do stosowania przemocy ze strony PKK, która od 2002 r. znajduje się na liście terrorystycznej UE, i wzywa tę partię do złożenia broni oraz do pokojowego i demokratycznego wyrażania swoich oczekiwań; przypomina, że na tureckim rządzie spoczywa odpowiedzialność za ochronę wszystkich obywateli; wyraża ubolewanie z powodu powszechnej praktyki wywłaszczania, w tym z nieruchomości należących do gmin; jest przekonany, że jedynie sprawiedliwe polityczne rozstrzygnięcie kwestii kurdyjskiej może zapewnić trwałą stabilność i dobrobyt zarówno w regionie, jak i w całej Turcji, dlatego wzywa obie strony, by powróciły do stołu negocjacyjnego;

14.  wyraża poważne zaniepokojenie funkcjonowaniem systemu prawnego w Turcji po wydaniu przez stambulski sąd karny decyzji o przedłużeniu zatrzymania dwóch dziennikarzy, Mehmeta Altana i Şahina Alpaya, aresztowanych po złożeniu przez Trybunał Konstytucyjny wniosku o ich uwolnienie, ponieważ ich prawa zostały naruszone w areszcie; zauważa, że stanowi to dalsze pogorszenie się sytuacji w zakresie praworządności; wyraża głębokie ubolewanie z powodu niedawnego ponownego aresztowania szefa tureckiej Amnesty International, Tanera Kılıça, co powszechnie uważa się za parodię systemu sprawiedliwości, i wzywa do oczyszczenia z zarzutów jego osoby oraz jego współoskarżonych („dziesiątka ze Stambułu”), ponieważ nie przedstawiono jeszcze konkretnych dowodów na zarzucane im czyny;

15.  przypomina swoje stanowisko z listopada 2017 r., w którym wezwał do tego, by przyznanie środków finansowych przeznaczonych dla władz tureckich w ramach Instrumentu Pomocy Przedakcesyjnej (IPA II) było uzależnione od postępów w dziedzinie praw człowieka, demokracji i praworządności oraz w miarę możliwości skierowane do organizacji społeczeństwa obywatelskiego; ponownie wzywa Komisję do uwzględnienia rozwoju sytuacji w Turcji podczas przeglądu środków finansowych IPA, lecz również do przedstawienia konkretnych propozycji dotyczących sposobu zwiększenia wsparcia dla tureckiego społeczeństwa obywatelskiego;

16.  wzywa wysoką przedstawiciel, ESDZ, Komisję i państwa członkowskie do dalszego poruszania z tureckimi rozmówcami kwestii sytuacji przetrzymywanych obrońców praw człowieka, działaczy politycznych, prawników, dziennikarzy i pracowników naukowych oraz do zapewnienia im dyplomatycznego i politycznego wsparcia, w tym obserwacji procesów sądowych i monitorowania spraw;

17.  apeluje o przetłumaczenie niniejszej rezolucji na język turecki;

18.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, a także prezydentowi, rządowi i parlamentowi Turcji.

(1) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0423.
(2) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0306.


Sytuacja w Wenezueli
PDF 253kWORD 53k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 8 lutego 2018 r. w sprawie sytuacji w Wenezueli (2018/2559(RSP))
P8_TA(2018)0041RC-B8-0078/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka z 1948 r.,

–  uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych, którego Wenezuela jest stroną,

–  uwzględniając konstytucję Wenezueli,

–  uwzględniając swoje liczne rezolucje w sprawie Wenezueli, w szczególności rezolucję z dnia 27 lutego 2014 r. w sprawie sytuacji w Wenezueli(1), rezolucję z dnia 18 grudnia 2014 r. w sprawie prześladowań demokratycznej opozycji w Wenezueli(2), rezolucję z dnia 12 marca 2015 r. w sprawie sytuacji w Wenezueli(3), rezolucję z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie sytuacji Wenezueli(4), rezolucję z dnia 27 kwietnia 2017 r. w sprawie sytuacji w Wenezueli(5) oraz rezolucję z dnia 13 września 2017 r. w sprawie stosunków politycznych UE z Ameryką Łacińską(6),

–  uwzględniając oświadczenie wydane w dniu 12 lipca 2017 r. przez przewodniczących Komisji Spraw Zagranicznych, Delegacji do spraw stosunków z państwami Mercosuru oraz Zgromadzenia Parlamentarnego EUROLAT na temat obecnej sytuacji w Wenezueli,

–  uwzględniając Międzyamerykańską kartę demokratyczną przyjętą w dniu 11 września 2001 r.,

–  uwzględniając oświadczenie z dnia 31 marca 2017 r. wydane przez Wysokiego Komisarza ONZ ds. Praw Człowieka Zeida Ra’ada Al Husseina na temat orzeczenia Sądu Najwyższego Wenezueli o przejęciu uprawnień ustawodawczych Zgromadzenia Narodowego,

–  uwzględniając oświadczenie Rady Praw Człowieka ONZ (UNHRC) z dnia 2 lutego 2018 r. potępiające zatrzymanie Enrique Aristeguiety,

–  uwzględniając ostrzeżenia Organizacji Państw Amerykańskich (OPA) zawarte w sprawozdaniach z dnia 30 maja 2016 r. i z dnia 14 marca 2017 r. w sprawie Wenezueli oraz apele sekretarza generalnego OPA o pilne zwołanie posiedzenia Stałej Rady organizacji na mocy art. 20 Międzyamerykańskiej karty demokratycznej, aby omówić kryzys polityczny w Wenezueli,

–  uwzględniając pismo skierowane w dniu 27 marca 2017 r. przez wiceprzewodniczącą Komisji / wysoką przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa w sprawie pogarszającej się sytuacji i poważnego kryzysu politycznego, gospodarczego i humanitarnego w Wenezueli,

–  uwzględniając deklarację OPA podpisaną przez jej 14 państw członkowskich w dniu 13 marca 2017 r., w której m.in. wezwano Wenezuelę do szybkiego zaplanowania wyborów, uwolnienia więźniów politycznych i uznania zapisanego w jej konstytucji rozdziału władzy,

–  uwzględniając rezolucję Stałej Rady OPA z dnia 3 kwietnia 2017 r. w sprawie ostatnich wydarzeń w Wenezueli,

–  uwzględniając deklarację Grupy z Limy z dnia 23 stycznia 2018 r. w sprawie decyzji Narodowego Zgromadzenia Konstytucyjnego o ogłoszeniu wyborów prezydenckich,

–  uwzględniając konkluzje Rady z dnia 13 listopada 2017 r. i z dnia 22 stycznia 2018 r. w sprawie Wenezueli, w szczególności nałożenie embarga na broń oraz sankcji,

–  uwzględniając oświadczenie Wysokiej Przedstawiciel wydane w imieniu UE na temat przyłączenia się niektórych państw trzecich do decyzji o sankcjach w związku z sytuacją w Wenezueli złożone w dniu 7 grudnia 2017 r.,

–  uwzględniając oświadczenie Wysokiej Przedstawiciel w sprawie ostatnich wydarzeń w Wenezueli, złożone w dniu 26 stycznia 2018 r. w imieniu UE, w którym potępiła ona decyzję władz Wenezueli o wydaleniu ambasadora Hiszpanii z Caracas,

–  uwzględniając swoją decyzję o przyznaniu Nagrody im. Sacharowa za 2017 r. opozycji demokratycznej w Wenezueli;

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 i 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że nielegalne Narodowe Zgromadzenie Konstytucyjne, którego nie uznaje ani wspólnota międzynarodowa, ani Unia Europejska, wezwało do zorganizowania wyborów prezydenckich do końca kwietnia 2018 r.; mając na uwadze, że zgodnie z konstytucją Wenezueli organem odpowiedzialnym za ogłoszenie wyborów jest Krajowa Rada Wyborcza; mając na uwadze, że art. 298 konstytucji Wenezueli, w którym stwierdza się jednoznacznie, że „[u]stawa regulująca procedury wyborcze nie może być w żaden sposób zmieniania w okresie sześciu miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień wyborów”, był ostatnio wielokrotnie łamany;

B.  mając na uwadze, że decyzja tę podjęto poza ramami dialogu narodowego prowadzonego od grudnia 2017 r. i z lekceważeniem ewentualnych postępów osiągniętych w czasie rozmów między rządem Wenezueli a opozycją w Santo Domingo; mając na uwadze, że termin wyborów i proces prowadzący do ich zorganizowania stanowiły dwa główne tematy prowadzonych w Santo Domingo rozmów; mając na uwadze, że ogłoszenie wyborów stoi w sprzeczności zarówno z zasadami demokratycznymi, jak i z zasadą dobrej wiary w odniesieniu do dialogu między rządem a opozycją;

C.  mając na uwadze, że w dniu 25 stycznia 2018 r. Sąd Najwyższy postanowił wykluczyć z udziału w wyborach prezydenckich sojusz MUD (Mesa de la Unidad Democrática); mając na uwadze, że dnia 4 lutego 2018 r. Krajowa Rada Wyborcza wykluczyła partię Primero Justicia z procesu wyborczego; mając na uwadze, że liderzy Leopoldo López i Henrique Capriles mają zakaz kandydowania w wyborach; mając na uwadze, że te decyzje stanowią poważne naruszenie zasady równości wyborów, ponieważ uniemożliwiają kandydatom opozycji swobodny udział w wyborach na równych warunkach;

D.  mając na uwadze, że w 2017 r. sojusz MUD otrzymał przyznawaną przez Parlament Nagrodę im. Sacharowa za wolność myśli;

E.  mając na uwadze, że niekonstytucyjne przedterminowe ogłoszenie wyborów spowodowało wycofanie się Meksyku i Chile z procesu krajowych negocjacji politycznych między rządem Wenezueli a częścią opozycji;

F.  mając na uwadze, że w dniu 13 listopada 2017 r. Rada UE postanowiła nałożyć na Wenezuelę embargo na broń i sprzęt, który mógłby być wykorzystywany w tym kraju w represjach;

G.  mając na uwadze, że w dniu 22 stycznia 2018 r. Rada UE jednogłośnie postanowiła nałożyć na siedmiu Wenezuelczyków piastujących urzędy państwowe sankcje w postaci środków ograniczających takich jak zakaz wjazdu na terytorium Unii Europejskiej i zamrożenie aktywów, co stanowiło odpowiedź na nieprzestrzeganie zasad demokratycznych, praworządności i demokracji;

H.  mając na uwadze, że w reakcji na przyjęcie przez UE sankcji Wenezuela zareagowała wydaleniem ambasadora Hiszpanii z Caracas i uznaniem go za „persona non grata”, oskarżając Hiszpanię o ingerencję w wewnętrzne sprawy kraju; mając na uwadze, że UE stanowczo potępiła tę decyzję, a jednocześnie w pełni zademonstrowała solidarność z Hiszpanią, zważywszy że decyzje UE w dziedzinie polityki zagranicznej, w tym o nałożeniu sankcji, są jednomyślne;

I.  mając na uwadze, że sytuacja w zakresie praw człowieka, demokracji i praworządności w Wenezueli stale się pogarsza; mając na uwadze, że Wenezuela jest pogrążona w bezprecedensowym kryzysie politycznym, społecznym, gospodarczym i humanitarnym, powodującym wiele ofiar śmiertelnych; mając na uwadze, że przeprowadzenie wolnych i uczciwych wyborów przy zachowaniu wszystkich odpowiednich gwarancji oraz zapewnienie odpowiedniego czasu na ich przygotowanie ma kluczowe znaczenie dla rozpoczęcia rozwiązywania wielu problemów, z jakimi boryka się Wenezuela; mając na uwadze, że z kraju uciekło prawie 2 mln Wenezuelczyków; mając na uwadze, że państwom przyjmującym coraz trudniej jest zapewniać pomoc i usługi nowo przybyłym;

J.  mając na uwadze, że zbuntowanego funkcjonariusza policji Oscara Péreza i kolejnych sześć osób rozstrzelano bez sądu, mimo że nie stawiały oporu;

K.  mając na uwadze, że w nocy 2 lutego 2018 r. Enrique Aristeguieta Gramcko został uprowadzony przez służby wywiadowcze, które nie podały jego miejsca pobytu, po czym został następnego dnia uwolniony;

L.  mając na uwadze, że coraz większa liczba Wenezuelczyków, w tym dzieci, cierpi na niedożywienie będące skutkiem ograniczonego dostępu do rzetelnej opieki zdrowotnej, leków i żywności; mając na uwadze, że rząd Wenezueli niestety uporczywie nie uznaje powagi problemu oraz odmawia przyjmowania i ułatwienia dystrybucji międzynarodowej pomocy humanitarnej; mając na uwadze, że Wenezuelczycy próbują kupować żywność i artykuły pierwszej potrzeby na Wyspach Karaibskich z powodu ich poważnego niedoboru w kraju;

1.  odrzuca jednostronną decyzję nieuznawanego na forum międzynarodowym ani przez UE Narodowego Zgromadzenia Konstytucyjnego, w której wzywa ono do przeprowadzenia wcześniejszych wyborów prezydenckich do końca kwietnia 2018 r.; głęboko ubolewa nad niedawnym wyrokiem Sądu Najwyższego Wenezueli zakazującym udziału przedstawicieli MUD w zbliżających się wyborach; podkreśla, że wielu potencjalnych kandydatów nie będzie mogło startować w wyborach, ponieważ przebywają na emigracji, nałożono na nich zakaz administracyjny, przebywają w więzieniu lub w areszcie domowym; podkreśla, że udział partii politycznych w wyborach nie powinien być obwarowany warunkami ani utrudniany i wzywa władze Wenezueli do przywrócenia im pełni praw wyborczych;

2.  podkreśla, że tylko wybory zorganizowane w ramach realistycznego kalendarza wyborczego, uzgodnionego w drodze dialogu narodowego z udziałem wszystkich istotnych podmiotów i partii politycznych oraz przy poszanowaniu równych, uczciwych i przejrzystych warunków uczestnictwa – zakładających zniesienie zakazów obejmujących przeciwników politycznych, uwolnienie więźniów politycznych, zapewnienie równowagi w składzie Krajowej Rady Wyborczej i jej bezstronności, zapewnienie wystarczających gwarancji, w tym obecności niezależnych obserwatorów międzynarodowych – zostaną uznane przez UE i jej instytucje, w tym Parlament Europejski; przypomina, że jest gotowy wysłać misję obserwacji wyborów, jeżeli spełnione zostaną niezbędne warunki;

3.  zdecydowanie potępia decyzję władz Wenezueli o wydaleniu z Caracas i uznaniu za „persona non grata” ambasadora Hiszpanii i nalega, aby rząd Wenezueli natychmiast przywrócił normalne stosunki dyplomatyczne z Hiszpanią; przypomina, że UE podejmuje jednomyślnie wszystkie decyzje w dziedzinie polityki zagranicznej, w tym decyzje o nałożeniu sankcji; apeluje zatem o pełną solidarność z Hiszpanią;

4.  uważa wprowadzenie przez Radę UE embarga na broń i nałożenie sankcji na siedem wysoko postawionych osób za właściwą odpowiedź na poważne naruszenia praw człowieka i zasad demokracji, apeluje jednak o ich rozszerzenie na osoby ponoszące główną odpowiedzialność za pogłębiający się kryzys polityczny, społeczny, gospodarczy i humanitarny oraz objęcie nimi prezydenta, wiceprezydenta, ministra obrony, członków najwyższego dowództwa armii i ich najbliższego otoczenia, w tym członków rodzin; sugeruje, aby, w razie gdyby sytuacja w zakresie praw człowieka nadal się pogarszała, zbadano dalej idące możliwości interwencji dyplomatycznej i ekonomicznej i z nich skorzystano, na przykład możliwości wpływania na państwowe przedsiębiorstwo naftowe Petróleos de Venezuela, S.A. (PDVSA);

5.  w najostrzejszych słowach potępia ciągłe naruszanie ładu demokratycznego w Wenezueli; ponownie zapewnia o pełnym poparciu dla Zgromadzenia Narodowego jako jedynego prawomocnie powołanego i uznawanego parlamentu w Wenezueli oraz apeluje do rządu Wenezueli o przywrócenie mu pełni władzy konstytucyjnej; odrzuca decyzje podjęte przez Narodowe Zgromadzenie Konstytucyjne jako naruszające wszystkie standardy i zasady demokratyczne; wyraża poparcie dla rozwiązania politycznego z udziałem wszystkich odnośnych podmiotów i partii politycznych; przypomina, że podział władz oraz brak wzajemnych ingerencji pomiędzy nimi to podstawowa zasada państw demokratycznych opartych na praworządności;

6.  wzywa prokuratora Międzynarodowego Trybunału Karnego, aby na mocy postanowień statutu rzymskiego wszczął dochodzenie w sprawie przypadków łamania praw człowieka przez reżim wenezuelski i wzywa UE do odegrania aktywnej roli w tym zakresie;

7.  ponawia wezwania do natychmiastowego i bezwarunkowego uwolnienia wszystkich więźniów politycznych, poszanowania demokratycznie wybranych organów i przestrzegania praw człowieka;

8.  wyraża solidarność z ludnością Wenezueli i deklaruje pełne wsparcie dla Wenezuelczyków, którzy cierpią z powodu skutków poważnego kryzysu humanitarnego; apeluje o bezzwłoczne uzgodnienie planu dostępu pomocy humanitarnej dla kraju i wzywa władze wenezuelskie, by pilnie umożliwiły swobodne niesienie pomocy humanitarnej w kraju oraz do dopuszczenia organizacji międzynarodowych, które pragną udzielić pomocy; apeluje o szybką reakcję w celu zapobiegania niedożywieniu wśród grup w najtrudniejszej sytuacji, w tym dzieci; wzywa UE do pomocy krajom ościennym, w szczególności Kolumbii, wobec napływu wenezuelskich uchodźców; wzywa rząd Wenezueli do wypłacania emerytur Wenezuelczykom mieszkającym za granicą i uprawnionym do zabezpieczenia społecznego;

9.  ponawia apel, by jak najszybciej wysłać do Wenezueli delegację Parlamentu Europejskiego, która poprowadzi dialog ze wszystkimi stronami konfliktu;

10.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii ds. polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, rządowi i Zgromadzeniu Narodowemu Boliwariańskiej Republiki Wenezueli, Europejsko-Latynoamerykańskiemu Zgromadzeniu Parlamentarnemu oraz sekretarzowi generalnemu Organizacji Państw Amerykańskich.

(1) Dz.U. C 285 z 29.8.2017, s. 145.
(2) Dz.U. C 294 z 12.8.2016, s. 21.
(3) Dz.U. C 316 z 30.8.2016, s. 190.
(4) Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0269.
(5) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0200.
(6) Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0345.


Sytuacja UNRWA
PDF 326kWORD 50k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 8 lutego 2018 r. w sprawie sytuacji Agencji Organizacji Narodów Zjednoczonych do spraw Pomocy Uchodźcom Palestyńskim na Bliskim Wschodzie (UNRWA) (2018/2553(RSP))
P8_TA(2018)0042RC-B8-0085/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie procesu pokojowego na Bliskim Wschodzie,

–  uwzględniając wspólną deklarację Unii Europejskiej i UNRWA z dnia 7 czerwca 2017 r. w sprawie wsparcia dla UNRWA ze strony Unii Europejskiej (2017–2020),

–  uwzględniając rezolucje Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 194 z dnia 11 grudnia 1948 r., nr 302 z dnia 8 grudnia 1949 r. oraz inne odnośne rezolucje ONZ,

–  uwzględniając sprawozdanie sekretarza generalnego ONZ z dnia 30 marca 2017 r. pt. „Działania Agencji Organizacji Narodów Zjednoczonych do spraw Pomocy Uchodźcom Palestyńskim na Bliskim Wschodzie”,

–   uwzględniając art. 123 ust. 2 i 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że UNRWA jest agencją ONZ utworzoną przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w 1949 r. i posiada mandat do udzielania pomocy około 5 mln zarejestrowanym uchodźcom palestyńskim i ochrony ich; mając na uwadze, że usługi świadczone przez UNRWA obejmują edukację, opiekę zdrowotną, pomoc i usługi socjalne, tworzenie i udoskonalanie infrastruktury obozowej, a także ochronę i mikrofinansowanie; mając na uwadze, że Zgromadzenie Ogólne ONZ wielokrotnie odnawiało mandat Agencji (ostatni raz do dnia 30 czerwca 2020 r. w drodze głosowania z udziałem 167 państw członkowskich ONZ);

B.  mając na uwadze, że UE i jej państwa członkowskie są największymi darczyńcami dla UNRWA i w 2017 r. przekazały na jej rzecz 441 mln EUR; mając na uwadze, że Stany Zjednoczone, które jako państwo wpłacają na rzecz UNRWA najwyższe kwoty, oświadczyły, że przekażą jej 60 mln USD, zaś wstrzymają wypłatę 65 mln USD z zaplanowanej pierwotnie kwoty pomocy w wysokości 125 mln USD; mając na uwadze, że decyzja ta ma zdaniem Departamentu Stanu USA zachęcić inne państwa do aktywniejszego zaangażowania się w pomoc, a także pobudzić reformy wewnątrz Agencji;

C.  mając na uwadze, że UNRWA od wielu lat boryka się z poważnymi strukturalnymi niedociągnięciami finansowymi i w 2018 r., niezależnie od decyzji rządu USA, napotkałaby dalsze trudności;

D.  mając na uwadze, że sekretarz generalny ONZ w sprawozdaniu z dnia 30 marca 2017 r. wydał szereg zaleceń mających na celu zapewnienie UNRWA odpowiedniego, przewidywalnego i trwałego finansowania;

1.  nadal zdecydowanie zobowiązuje się do wspierania UNRWA w świadczeniu przez nią podstawowych usług w zakresie dobrostanu, ochrony i rozwoju społecznego uchodźców palestyńskich w Strefie Gazy, na Zachodnim Brzegu, w Jordanii, Libanie i Syrii; pochwala wyjątkowe starania UNRWA, w tym ochronę i wparcie ponad 400 tys. uchodźców palestyńskich oraz wielu innych osób w ogarniętej wojną Syrii; przypomina, że UNRWA została utworzona w duchu solidarności z uchodźcami palestyńskimi, aby ulżyć ich cierpieniom;

2.  wyraża zaniepokojenie kryzysem finansowania UNRWA; wzywa wszystkich darczyńców do pełnego wywiązania się ze zobowiązań podjętych na rzecz Agencji;

3.  odnotowuje, że wszelkie nieoczekiwane redukcje lub opóźnienia wpłat darczyńców na rzecz UNRWA mogą mieć negatywny wpływ na dostęp 1,7 mln uchodźców palestyńskich do nadzwyczajnej pomocy żywnościowej, dostęp 3 mln osób do podstawowej opieki zdrowotnej, jak również dostęp 500 000 palestyńskich dzieci z 702 szkół UNRWA (z czego prawie 50 000 dzieci w Syrii) do kształcenia, a także na stabilność w regionie;

4.  zwraca uwagę, że UE zobowiązała się nadal pomagać Agencji w zdobywaniu środków finansowych, które umożliwią jej wykonywanie mandatu udzielonego przez Zgromadzenie Ogólne ONZ, funkcjonowanie w sposób zrównoważony i racjonalny pod względem kosztów oraz zapewnienie odpowiedniej jakości i właściwego poziomu usług świadczonych na rzecz uchodźców palestyńskich;

5.  z zadowoleniem przyjmuje decyzję UE i wielu z jej państw członkowskich o przyspieszeniu wypłaty finansowania na rzecz UNRWA i wzywa pozostałych darczyńców do pójścia za tym przykładem; wzywa Stany Zjednoczone do ponownego rozważenia podjętej decyzji i do wypłacenia całej zaplanowanej pierwotnie kwoty; z zadowoleniem przyjmuje wkład finansowy na rzecz UNRWA ze strony państw członkowskich Ligi Państw Arabskich, jednak wzywa je, aby w większym stopniu zaangażowały się w wypełnienie luki w finansowaniu;

6.  zachęca Unię Europejską i jej państwa członkowskie do uruchomienia dodatkowych środków finansowych dla UNRWA, aby mogła sprostać krótkoterminowym potrzebom finansowym; podkreśla jednak, że długoterminowe rozwiązanie kwestii ciągłych braków finansowych, z jakimi zmaga się Agencja, jest możliwe jedynie dzięki trwałemu systemowi finansowania opierającemu się na globalnych ramach wielostronnych; apeluje do UE, by stanęła na czele społeczności międzynarodowej w tworzeniu takiego mechanizmu; podkreśla znaczenie zaleceń, jakie sekretarz generalny ONZ wydał w odniesieniu do tej kwestii w sprawozdaniu z dnia 30 marca 2017 r.;

7.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że UNRWA zamierza utrzymać środki wewnętrzne służące ograniczaniu kosztów i czynieniu dalszych postępów pod względem efektywności, przy jednoczesnym poszukiwaniu innych obszarów, w których można poprawić efektywność; wzywa Agencję, by w dalszym ciągu usprawniała swą strukturę zarządzania i planowania strategicznego w celu osiągnięcia większej przejrzystości, rozliczalności oraz nadzoru wewnętrznego, by terminowo przedkładała UE dokładne sprawozdania z realizacji programów i sprawozdań finansowych, gwarantowała, że infrastruktura UNRWA nie będzie niewłaściwie wykorzystywana, przeprowadzała dochodzenia w sprawie zarzutów naruszania neutralności przez jej pracowników oraz w stosownych przypadkach podejmowała odpowiednie działania dyscyplinarne; podkreśla, jak ważne jest poszanowanie neutralności obiektów UNRWA, zgodnie z międzynarodowym prawem humanitarnym i oenzetowskim statusem dyplomatycznym Agencji;

8.  przypomina, że głównym celem UE jest wypracowanie dwupaństwowego rozwiązania konfliktu izraelsko-palestyńskiego w oparciu o granice z 1967 r., zakładającego, że Jerozolima będzie stolicą obu państw, że bezpieczne państwo Izrael oraz sąsiadujące z nim niepodległe, demokratyczne i zdolne do samostanowienia państwo palestyńskie będą współistniały ze sobą w pokoju i poczuciu bezpieczeństwa, w oparciu o prawo do samostanowienia i przy pełnym poszanowaniu prawa międzynarodowego;

9.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, specjalnemu przedstawicielowi UE ds. procesu pokojowego na Bliskim Wschodzie, sekretarzowi generalnemu ONZ, komisarzowi generalnemu UNRWA, wysłannikowi kwartetu bliskowschodniego, Kongresowi i Departamentowi Stanu USA.


Ustalenia dotyczące zmiany czasu
PDF 315kWORD 48k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 8 lutego 2018 r. w sprawie ustaleń dotyczących zmiany czasu (2017/2968(RSP))
P8_TA(2018)0043B8-0070/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając dyrektywę 2000/84/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 stycznia 2001 r. w sprawie ustaleń dotyczących czasu letniego(1),

–  uwzględniając porozumienie międzyinstytucjonalne między Parlamentem Europejskim, Radą Unii Europejskiej i Komisją Europejską w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r.(2),

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że zgodnie z Porozumieniem międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa ocena obowiązującego prawodawstwa powinna stanowić podstawę ocen skutków w odniesieniu do możliwości przyszłych działań;

B.  mając na uwadze, że liczne opracowania naukowe, w tym analiza Biura Analiz Parlamentu Europejskiego z października 2017 r. na temat ustaleń dotyczących czasu letniego w UE w ramach dyrektywy 2000/84/WE, nie dostarczyły wyników o charakterze rozstrzygającym, jednak wykazały istnienie negatywnych skutków w odniesieniu do zdrowia ludzi;

C.  mając na uwadze, że liczne inicjatywy obywatelskie uwydatniły obawy obywateli dotyczące zmiany czasu dwa razy w roku;

D.  mając na uwadze, że Parlament podnosił już tę kwestię, np. w pytaniu wymagającym odpowiedzi ustnej O-000111/2015 – B8-0768/2015 skierowanym do Komisji z dnia 25 września 2015 r.;

E.  mając na uwadze, zasadnicze znaczenie ma utrzymanie jednolitego systemu czasu w UE nawet po zniesieniu zmiany czasu dwa razy w roku;

1.  wzywa Komisję do przeprowadzenia wnikliwej oceny dyrektywy 2000/84/WE oraz w razie konieczności do przedłożenia wniosku dotyczącego jej przeglądu;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Komisji, Radzie oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.

(1) Dz.U. L 31 z 2.2.2001, s. 21.
(2) Dz.U. L 123 z 12.5.2016, s. 1.

Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności