Indeks 
Teksty przyjęte
Czwartek, 25 października 2018 r. - Strasburg
Przywóz dóbr kultury ***I
 Ochrona interesów finansowych UE – Odzyskiwanie środków pieniężnych i aktywów od państw trzecich w przypadkach nadużyć finansowych
 Wydawanie pozwoleń dla weterynaryjnych produktów leczniczych i nadzór nad nimi ***I
 Weterynaryjne produkty lecznicze ***I
 Wytwarzanie, wprowadzanie na rynek i stosowanie paszy leczniczej ***I
 Pobieranie opłat za użytkowanie niektórych typów infrastruktury przez pojazdy ciężarowe***I
 Promowanie ekologicznie czystych i energooszczędnych pojazdów transportu drogowego ***I
 Wieloletni plan gospodarowania stadami ryb w wodach zachodnich i wodach z nimi sąsiadujących oraz połowów eksploatujących te stada ***I
 Siedziba Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego ***I
 Siedziba Europejskiej Agencji Leków ***I
 Fala przemocy neofaszystowskiej w Europie
 Dobrostan zwierząt, stosowanie środków przeciwdrobnoustrojowych i wpływ przemysłowego chowu brojlerów na środowisko
 Konferencja ONZ w sprawie zmiany klimatu w 2018 r. w Katowicach, Polska (COP24)
 14.posiedzenie Konwencji o różnorodności biologicznej (COP14)
 Polityczne strategie społeczne i na rzecz zatrudnienia w strefie euro
 Wykorzystywanie danych użytkowników Facebooka przez Cambridge Analytica a ochrona danych
 Zabójstwo saudyjskiego dziennikarza Dżamala Chaszukdżiego w konsulacie Arabii Saudyjskiej w Stambule
 Sytuacja na Morzu Azowskim
 Sytuacja w Wenezueli
 Propagowanie automatycznego wzajemnego uznawania dyplomów
 Uruchomienie infrastruktury paliw alternatywnych w Unii Europejskiej: czas na działanie!
 Wykorzystanie możliwości płynących z globalizacji: aspekty handlowe

Przywóz dóbr kultury ***I
PDF 281kWORD 89k
Poprawki przyjete przez Parlament Europejski w dniu 25 października 2018 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie przywozu dóbr kultury (COM(2017)0375 – C8-0227/2017 – 2017/0158(COD))(1)
P8_TA(2018)0418A8-0308/2018

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Tekst proponowany przez Komisję   Poprawka
Poprawka 1
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 1
(1)  W świetle konkluzji Rady z dnia 12 lutego 2016 r. w sprawie zwalczania finansowania terroryzmu, komunikatu Komisji do Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie planu działania na rzecz skuteczniejszego zwalczania finansowania terroryzmu24, a także dyrektywy w sprawie zwalczania terroryzmu25, należy przyjąć wspólne reguły dotyczące handlu z państwami trzecimi, aby zapewnić skuteczną ochronę przed utratą dóbr kultury, zachowanie dziedzictwa kulturowego ludzkości oraz zapobieganie finansowaniu terroryzmu ze sprzedaży zagrabionego dziedzictwa kulturowego nabywcom w Unii.
(1)  W świetle konkluzji Rady z dnia 12 lutego 2016 r. w sprawie zwalczania finansowania terroryzmu, komunikatu Komisji do Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie planu działania na rzecz skuteczniejszego zwalczania finansowania terroryzmu24, a także dyrektywy w sprawie zwalczania terroryzmu25, należy przyjąć wspólne reguły dotyczące handlu z państwami trzecimi, aby zapewnić skuteczną ochronę przed nielegalnym handlem, utratą lub zniszczeniem dóbr kultury, zachowanie dziedzictwa kulturowego ludzkości oraz zapobieganie finansowaniu terroryzmu i praniu pieniędzy w drodze sprzedaży zagrabionego dziedzictwa kulturowego nabywcom w Unii.
__________________
__________________
24 COM(2016)0050.
24 COM(2016)0050.
25 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/541 z dnia 15 marca 2017 r. w sprawie zwalczania terroryzmu i zastępująca decyzję ramową Rady 2002/475/WSiSW oraz zmieniająca decyzję Rady 2005/671/WSiSW; Dz.U. L 88 z 31.3.2017, s. 6–21.
25 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/541 z dnia 15 marca 2017 r. w sprawie zwalczania terroryzmu i zastępująca decyzję ramową Rady 2002/475/WSiSW oraz zmieniająca decyzję Rady 2005/671/WSiSW; Dz.U. L 88 z 31.3.2017, s. 6–21.
Poprawka 2
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 1 a (nowy)
(1a)  Mając na względzie zobowiązanie Unii do zagwarantowania uczciwych procesów i odszkodowań dla poszkodowanych oraz akt konstytucyjny Organizacji Narodów Zjednoczonych do spraw Oświaty, Nauki i Kultury (UNESCO) i jej konwencje dotyczące ochrony dziedzictwa kulturowego, należy zapewnić zwrot nielegalnie sprzedanych, wydobytych lub uzyskanych przedmiotów. W odniesieniu do wykorzystywania ludności i terytoriów, które zwykle prowadzi do nielegalnego handlu dobrami kultury i ich przemytu, w szczególności gdy taki nielegalny handel i przemyt wiążą się z sytuacją konfliktu zbrojnego, w niniejszym rozporządzeniu należy wziąć pod uwagę uwarunkowania regionalne i lokalne ludności i terytoriów, a nie wartość rynkową produkcji kulturalnej.
Poprawka 3
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 2
(2)  Dziedzictwo kulturowe jest jednym z podstawowych elementów cywilizacji, ponieważ wzbogaca życie kulturalne wszystkich narodów, i z tego względu powinno być chronione przed bezprawnym przywłaszczeniem i grabieżą. Unia powinna w związku z tym zabronić wprowadzania na obszar celny Unii dóbr kultury wywiezionych z państw trzecich niezgodnie z prawem.
(2)  Dobra kultury mają często istotne znaczenie kulturowe, artystyczne, historyczne lub naukowe. Dziedzictwo kulturowe jest jednym z podstawowych elementów cywilizacji, m.in. dzięki symbolicznej wartości i pamięci kulturowej ludzkości. Wzbogaca życie kulturalne wszystkich narodów i jednoczy ludzi wokół poznawania wspólnej pamięci i rozwoju cywilizacji. Z tego względu powinno być chronione przed bezprawnym przywłaszczeniem i grabieżą. Stanowiska archeologiczne zawsze były rabowane, ale obecnie zjawisko to osiągnęło skalę przemysłową. Dopóki możliwe będzie prowadzenie dochodowego handlu nielegalnie wydobytymi dobrami kultury i osiąganie z niego zysku bez ponoszenia znaczącego ryzyka, w przyszłości nadal będą prowadzone takie wykopaliska i będzie dochodziło do rabowania stanowisk. Ekonomiczna i artystyczna wartość dziedzictwa kulturowego stwarza duży popyt na rynku międzynarodowym, jednak brak silnych międzynarodowych środków prawnych lub nieskuteczne egzekwowanie takich środków prowadzi do przenoszenia tych dóbr do szarej strefy. Rabowanie stanowisk archeologicznych i handel nielegalnie wydobytymi dobrami kultury to poważne przestępstwa, które powodują wielkie cierpienie wśród osób bezpośrednio lub pośrednio nim dotkniętych. Nielegalny handel dobrami kultury w wielu przypadkach przyczynia się do przymusowej jednolitości kulturowej lub wykluczenia, natomiast rabowanie i grabież dóbr kultury przyczyniają się między innymi do dezintegracji kultur. Unia powinna w związku z tym zabronić przywozu na obszar celny Unii dóbr kultury wywiezionych z państw trzecich niezgodnie z prawem, ze szczególnym naciskiem na dobra kultury z państw trzecich dotkniętych konfliktami zbrojnymi, zwłaszcza jeżeli dobra te zostały wywiezione przez organizacje terrorystyczne lub inne organizacje przestępcze.
Poprawka 4
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 2 a (nowy)
(2a)  Właściwe organy państw trzecich nie zawsze mają wystarczające zdolności do zwalczania przemytu dóbr kultury i nielegalnego handlu nimi. Poza tym w organach tych może występować korupcja lub inne formy niewłaściwego administrowania. Wyjęcie dóbr kultury poza ich kontekst pozbawia mieszkańców ich zwyczajów oraz obiektów lub miejsc pamięci i kultu. Jeśli powiązane obiekty sprzedaje się osobno, dochodzi do utraty ich kontekstu historycznego i wartości naukowej. Ze względu na niemożność zastąpienia dóbr kultury oraz ze względu na interes publiczny posiadanie takich dóbr powinno być możliwe jedynie warunkowo. Procedura przywozowa musi obejmować zapewnienie późniejszego odpowiedniego składowania, dokumentacji, udostępnienia obiektu instytucjom akademickim i muzeom publicznym oraz współpracy w przypadku uzasadnionych roszczeń o zwrot dóbr kultury.
Poprawka 5
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 3
(3)  W świetle różnych przepisów mających zastosowanie w państwach członkowskich w odniesieniu do wprowadzania dóbr kultury na obszar celny Unii, należy zastosować środki, w szczególności w celu zapewnienia, aby przywóz dóbr kultury podlegał jednolitym kontrolom w momencie ich wprowadzania na obszar celny.
(3)  W świetle różnych przepisów mających zastosowanie w państwach członkowskich w odniesieniu do przywozu dóbr kultury na obszar celny Unii, należy zastosować środki, w szczególności w celu zapewnienia, aby w określonych przypadkach przywóz dóbr kultury podlegał jednolitym kontrolom w momencie ich wprowadzania na obszar celny Unii, na podstawie obowiązujących procesów, procedur i narzędzi administracyjnych mających na celu jednolite wykonywanie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/20131a.
__________________
1a Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny (Dz.U. L 269 z 10.10.2013, s. 1).
Poprawka 6
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 4
(4)  Wspólne przepisy powinny obejmować odprawę celną dóbr kultury spoza Unii wprowadzanych na obszar celny Unii, tj. zarówno ich dopuszczenie do obrotu, jak również objęcie ich specjalną procedurą celną inną niż procedura tranzytu.
(4)  Wspólne przepisy powinny obejmować wprowadzanie i przywóz dóbr kultury spoza Unii na obszar celny Unii.
Poprawka 7
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 5
(5)  Biorąc pod uwagę znany potencjał wolnych obszarów celnych (i tzw. „wolnych portów”) w zakresie składowania dóbr kultury, środki kontrolne, które mają zostać wprowadzone, powinny mieć najszerszy możliwy zakres w odniesieniu do procedur celnych, których mają dotyczyć. Te środki kontrolne powinny zatem dotyczyć nie tylko dóbr dopuszczanych do obrotu, ale również dóbr objętych specjalną procedurą celną. Tak szeroki zakres nie powinien jednak być sprzeczny z zasadą swobodnego tranzytu towarów i nie powinien wykraczać poza cel, jakim jest zapobieganie wprowadzaniu nielegalnie wywiezionych dóbr kultury na obszar celny Unii. W związku z tym środki kontrolne powinny obejmować specjalne procedury celne, którym mogą być poddane towary wprowadzane na obszar celny Unii, ale należy wykluczyć z nich tranzyt.
(5)  Środki kontrolne, które mają zostać wprowadzone w odniesieniu do wolnych obszarów celnych (i tzw. „wolnych portów”), powinny mieć najszerszy możliwy zakres w odniesieniu do procedur celnych, których mają dotyczyć, aby zapobiegać obchodzeniu przepisów niniejszego rozporządzenia przez wykorzystanie wolnych obszarów celnych, które stanowią potencjalne zaplecze dla dalszego upowszechniana się handlu nielegalnymi produktami w UE. Te środki kontrolne powinny zatem dotyczyć nie tylko dóbr dopuszczanych do obrotu, ale również dóbr objętych specjalną procedurą celną. Tak szeroki zakres nie powinien wykraczać poza cel, jakim jest zapobieganie wprowadzaniu nielegalnie wywiezionych dóbr kultury na obszar celny Unii, chyba że właściwe organy mają uzasadnione powody, aby uznać, że dobra kultury zostały wywiezione z kraju pochodzenia lub państwa trzeciego z naruszeniem jego przepisów ustawowych i wykonawczych.
Poprawka 8
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 6
(6)  W rozporządzeniu należy zastosować definicje oparte na definicjach stosowanych w konwencji UNESCO dotyczącej środków zmierzających do zakazu i zapobiegania nielegalnemu przywozowi, wywozowi i przenoszeniu własności dóbr kultury, podpisanej w Paryżu w dniu 14 listopada 1970 r., oraz Konwencji Międzynarodowego Instytutu Unifikacji Prawa Prywatnego (UNIDROIT) dotyczącej skradzionych lub nielegalnie wywiezionych dóbr kultury, podpisanej w Rzymie w dniu 24 czerwca 1995 r., których znaczna liczba państw członkowskich jest stroną, biorąc pod uwagę, że ich postanowienia są dobrze znane wielu państwom trzecim i większości państw członkowskich.
(6)  W rozporządzeniu należy zastosować definicje oparte na definicjach stosowanych w konwencji UNESCO dotyczącej środków zmierzających do zakazu i zapobiegania nielegalnemu przywozowi, wywozowi i przenoszeniu własności dóbr kultury, podpisanej w Paryżu w dniu 14 listopada 1970 r. („konwencji UNESCO z 1970 r.”), oraz Konwencji Międzynarodowego Instytutu Unifikacji Prawa Prywatnego (UNIDROIT) dotyczącej skradzionych lub nielegalnie wywiezionych dóbr kultury, podpisanej w Rzymie w dniu 24 czerwca 1995 r., których znaczna liczba państw członkowskich jest stroną, biorąc pod uwagę, że ich postanowienia są dobrze znane wielu państwom trzecim i większości państw członkowskich.
Poprawka 9
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 7
(7)  Zgodność wywozu z prawem powinna zostać zbadana w oparciu o przepisy ustawowe i wykonawcze obowiązujące w kraju, w którym powstało lub zostało odkryte dane dobro kultury („kraj pochodzenia”). Aby uniknąć obchodzenia przepisów przy wprowadzaniu dóbr kultury na terytorium Unii z innego państwa trzeciego osoba, która stara się wprowadzić je na obszar celny Unii w przypadku gdy dane państwo trzecie jest państwem sygnatariuszem konwencji UNESCO z 1970 r. i w związku z tym zobowiązało się do zwalczania nielegalnego handlu dobrami kultury – powinna wykazać, że dobra te zostały wywiezione stamtąd zgodnie z prawem. W innych przypadkach dana osoba powinna udowodnić, że wywóz z kraju pochodzenia nastąpił zgodne z prawem.
(7)  Zgodność wywozu z prawem powinna zostać zbadana w oparciu o przepisy ustawowe i wykonawcze obowiązujące w kraju, w którym dane dobro kultury powstało lub zostało odkryte, usunięte, wykopane lub skradzione z obszaru na lądzie lub pod wodą na terytorium takiego kraju lub kraju, który ma tak ścisły związek z dobrami kultury, że chroni je jako narodowe dobro kultury i reguluje ich wywóz ze swojego terytorium po ich legalnym przeniesieniu z kraju, w którym dobra kultury powstały lub zostały odkryte („kraj pochodzenia”). Aby uniknąć obchodzenia przepisów, przy wprowadzaniu dóbr kultury na terytorium Unii z innego państwa trzeciego osoba, która stara się wprowadzić je na obszar celny Unii, powinna wykazać, że dobra te zostały wywiezione legalnie z kraju pochodzenia. W wyjątkowych przypadkach, gdy nie można w sposób wiarygodny ustalić kraju pochodzenia dóbr kultury, a okoliczność tę uznaje się za dobrze udokumentowaną i popartą dowodami przez właściwy organ, lub dobra kultury wywieziono z kraju pochodzenia przed 1970 r. i przechowywano w państwie trzecim do celów innych niż czasowe wykorzystanie, tranzyt, wywóz lub wysyłka przed ich wprowadzeniem na obszar celny Unii, ale posiadacz nie może dostarczyć wymaganych dokumentów, ponieważ dokumenty te nie były używane w momencie wywozu dóbr kultury z kraju pochodzenia, do wniosku dołącza się odpowiednie dokumenty i informacje potwierdzające, że przedmiotowe dobra kultury zostały wywiezione z państwa trzeciego zgodnie z jego przepisami ustawowymi i wykonawczymi, lub poświadczające brak takich przepisów ustawowych i wykonawczych.
Poprawka 10 i 11
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 7 a (nowy)
(7a)  W art. 5 konwencji UNESCO z 1970 r. wzywa się do ustanowienia co najmniej jednej krajowej służby ochrony dziedzictwa kulturowego państw członkowskich będących stronami tej konwencji przed nielegalnym przywozem, wywozem i przenoszeniem własności. Zgodnie z tą konwencją, takie krajowe służby powinny dysponować dostatecznie licznym wykwalifikowanym personelem w celu zapewnienia wspomnianej ochrony, a także w celu umożliwienia niezbędnej aktywnej współpracy pomiędzy właściwymi organami państw członkowskich będących stronami tej konwencji w dziedzinie bezpieczeństwa i zwalczania nielegalnego przywozu dóbr kultury, w szczególności na obszarach kryzysowych. Państwa członkowskie będące już stronami tej konwencji powinny wywiązywać się z przewidzianych w niej zobowiązań , zaś państwa członkowskie, które jeszcze jej nie ratyfikowały, powinny bezzwłocznie ją ratyfikować.
Poprawka 12
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 8
(8)  Aby nie zakłócać handlu towarami przez granicę zewnętrzną w sposób nieproporcjonalny, niniejsze rozporządzenie powinno mieć zastosowanie wyłącznie do dóbr od określonej granicy wieku. W tym celu wydaje się, że właściwe jest ustalenie progu minimalnego wieku wynoszącego 250 lat w odniesieniu do wszystkich kategorii dóbr kultury. Próg minimalnego wieku zagwarantuje, że środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu będą stosowane w odniesieniu do dóbr kultury, w przypadku których istnieje duże prawdopodobieństwo, że mogą paść łupem szabrowników w strefach konfliktu, nie wyłączając innych dóbr, których kontrola jest niezbędna do zapewnienia ochrony dziedzictwa kulturowego.
(8)  Aby nie zakłócać handlu towarami przez granice zewnętrzne Unii w sposób nieproporcjonalny, niniejsze rozporządzenie powinno mieć zastosowanie wyłącznie do dóbr od określonej granicy wieku i wartości. W tym celu wydaje się, że właściwe jest ustalenie progu minimalnego wieku w odniesieniu do większości kategorii dóbr kultury zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 116/2009, postanowieniami konwencji UNESCO z 1970 r. i konwencji Międzynarodowego Instytutu Unifikacji Prawa Prywatnego (UNIDROIT) z 1995 r., a także progu finansowego dla niektórych kategorii dóbr kultury, jak wskazano w załączniku I. Niektóre kategorie dóbr kultury nie powinny być objęte progiem finansowym, ponieważ wymagają wzmocnionej ochrony z uwagi na większe ryzyko kradzieży, utraty lub zniszczenia. Próg minimalnego wieku zagwarantuje, że środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu będą stosowane w odniesieniu do dóbr kultury, w przypadku których istnieje duże prawdopodobieństwo, że mogą paść łupem szabrowników w strefach konfliktu, nie wyłączając innych dóbr, których kontrola jest niezbędna do zapewnienia ochrony dziedzictwa kulturowego.
Poprawka 13
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 10
(10)  Z uwagi na fakt, że niektóre kategorie dóbr kultury, takie jak np. obiekty archeologiczne, elementy zabytków, rzadkie manuskrypty i inkunabuły, są szczególnie narażone na grabież i zniszczenie, niezbędne wydaje się wprowadzenie systemu ściślejszej kontroli przed ich wprowadzeniem na obszar celny Unii. W systemie takim powinien istnieć wymóg przedstawienia pozwolenia wydanego przez właściwy organ państwa członkowskiego wprowadzenia tych dóbr na obszar celny Unii przed dopuszczeniem ich do obrotu lub objęciem ich specjalną procedurą celną inną niż tranzyt. Osoby, które starają się uzyskać takie pozwolenie, powinny być w stanie udowodnić legalny wywóz z kraju pochodzenia za pomocą odpowiednich dokumentów potwierdzających i dowodów, w szczególności świadectw wywozowych lub pozwoleń wydanych przez państwo trzecie wywozu, tytułów własności, faktur, umów sprzedaży, dokumentów ubezpieczeniowych, dokumentów przewozowych i ekspertyz. Na podstawie kompletnych i dokładnie wypełnionych wniosków właściwe organy państw członkowskich powinny bez zbędnej zwłoki podjąć decyzję, czy wydać pozwolenie.
(10)  Z uwagi na fakt, że niektóre kategorie dóbr kultury, takie jak np. obiekty archeologiczne i elementy zabytków są szczególnie narażone na grabież i zniszczenie, niezbędne wydaje się wprowadzenie systemu ściślejszej kontroli przed ich wprowadzeniem na obszar celny Unii. W systemie takim powinien istnieć wymóg przedstawienia pozwolenia wydanego przez właściwy organ pierwszego państwa członkowskiego zamierzonego przywozu przed przywozem na obszar celny Unii. Osoby, które starają się uzyskać takie pozwolenie, powinny być w stanie udowodnić, że dobra kultury zostały wywiezione z kraju pochodzenia lub – w wyjątkowych przypadkach – z państwa trzeciego zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi tego kraju pochodzenia lub państwa trzeciego, lub udowodnić brak takich przepisów. Z odpowiednim uwzględnieniem ryzyka i zastosowaniem zasad należytej staranności, legalny wywóz z kraju pochodzenia lub – w wyjątkowych przypadkach – z państwa trzeciego należy udowodnić za pomocą odpowiednich dokumentów potwierdzających i dowodów (świadectw wywozowych lub pozwoleń wywozowych wydanych przez kraj pochodzenia, standardowego dokumentu będącego formularzem dokumentacyjnym obiektu zabytkowego, który jest międzynarodowym standardem opisu przedmiotów stanowiących dobra kultury, tytułów własności, faktur, umów sprzedaży, dokumentów ubezpieczeniowych, dokumentów przewozowych) potwierdzających, że dane dobra kultury zostały wywiezione z kraju pochodzenia zgodnie z jego przepisami ustawowymi i wykonawczymi. W przypadku gdy dokumenty potwierdzające nie są dostępne, wniosek powinien zawierać ekspertyzę, jeżeli właściwy organ uzna to za konieczne. Na podstawie kompletnych i dokładnie wypełnionych wniosków oraz we wskazanych ramach czasowych właściwe organy państw członkowskich powinny bez zbędnej zwłoki podjąć decyzję, czy wydać pozwolenie.
Poprawka 14
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 10 a (nowy)
(10a)  Biorąc pod uwagę szczególny charakter tych dóbr, niezwykle istotną rolę odgrywają kulturoznawcy w organach celnych, które powinny mieć w razie potrzeby możliwość zażądania dodatkowych informacji od zgłaszającego oraz zbadania dóbr kultury w drodze fizycznej kontroli.
Poprawka 15
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 11
(11)  W odniesieniu do innych kategorii dóbr kultury, osoby, które starają się wprowadzić je na obszar celny Unii, powinny, w drodze oświadczenia, poświadczyć, że przyjmują na siebie odpowiedzialność za ich legalny wywóz z państwa trzeciego oraz powinny dostarczyć wystarczające informacje na temat tych dóbr, aby umożliwić ich identyfikacji przez organy celne. W celu ułatwienia procedury oraz ze względu na pewność prawa informacje na temat dóbr kultury powinny być przekazywane przy użyciu standardowego dokumentu. Do opisu dóbr kultury należy stosować formularz dokumentacyjny obiektu zabytkowego (wersja podstawowa), zalecany przez UNESCO. Organy celne powinny rejestrować wprowadzenie tych dóbr kultury na obszar celny Unii, przechowywać oryginały i przekazać kopie odpowiednich dokumentów zgłaszającemu, aby zapewnić możliwość śledzenia drogi dóbr po tym, jak zostaną wprowadzone na rynek wewnętrzny.
(11)  W odniesieniu do innych kategorii dóbr kultury osoby, które starają się wprowadzić je na obszar celny Unii, powinny, w drodze oświadczenia elektronicznego, poświadczyć, że przyjmują na siebie odpowiedzialność za ich legalny wywóz z kraju pochodzenia lub – w wyjątkowych przypadkach – z państwa trzeciego, oraz powinny dostarczyć wystarczające informacje na temat tych dóbr, aby umożliwić ich identyfikację przez organy celne. W celu ułatwienia procedury oraz ze względu na pewność prawa informacje na temat dóbr kultury powinny być przekazywane przy użyciu standardowego dokumentu elektronicznego. Do opisu dóbr kultury należy stosować standardowy dokument będący formularzem dokumentacyjnym obiektu zabytkowego, zalecany przez UNESCO. Oświadczenie elektroniczne powinno również zawierać świadectwa wywozowe lub pozwolenia wydane przez kraj pochodzenia lub – w wyjątkowych przypadkach – państwo trzecie, potwierdzające, że przedmiotowe dobra kultury zostały wywiezione z państwa trzeciego zgodnie z jego przepisami ustawowymi i wykonawczymi, lub poświadczające brak takich przepisów ustawowych i wykonawczych. W przypadku gdy ustawodawstwo kraju pochodzenia lub państwa trzeciego nie przewiduje wydawania pozwoleń ani świadectw wywozowych, oświadczenie importera powinno także zawierać wszelkie inne odpowiednie dokumenty potwierdzające i dowody, takie jak m.in. tytuły własności, faktury, umowy sprzedaży, dokumenty ubezpieczeniowe i dokumenty przewozowe. Te dobra kultury powinny być zarejestrowane w formie elektronicznej, a zgłaszający powinien otrzymać kopie odpowiednich dokumentów, aby zapewnić możliwość śledzenia drogi dóbr po tym, jak zostaną wprowadzone na rynek wewnętrzny. Informacje przekazane właściwym organom w formie oświadczenia elektronicznego powinny umożliwić im podjęcie dalszych działań w przypadku, gdy na podstawie analizy ryzyka organy te uznają, że dane dobra kultury mogą być przedmiotem nielegalnego przywozu.
Poprawka 16
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 12
(12)  Odprawa czasowa dóbr kultury do celów edukacyjnych, naukowych lub do celów badań naukowych nie powinna być objęta wymogiem przedstawienia pozwolenia lub oświadczenia.
(12)  Odprawa czasowa dóbr kultury do celów edukacyjnych, naukowych, sztuk widowiskowych, konserwatorskich, renowacyjnych, cyfryzacyjnych, do celów badań naukowych oraz współpracy pomiędzy muzeami lub innymi placówkami niekomercyjnymi w zakresie organizacji wystaw kulturalnych nie powinna być objęta wymogiem przedstawienia pozwolenia na przywóz lub oświadczenia importera. Dobra kultury przeznaczone do wystawienia na targach handlowych i podczas międzynarodowych salonów sztuki nie powinny być objęte wymogiem przedstawienia pozwolenia na przywóz lub oświadczenia importera. Jeśli jednak dobra kultury zostały nabyte i pozostają na terytorium Unii, powinny być objęte wymogiem przedstawienia pozwolenia na przywóz lub oświadczenia importera, zależnie od kategorii dóbr kultury.
Poprawka 17
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 13
(13)  Składowanie dóbr kultury pochodzących z krajów dotkniętych konfliktami zbrojnymi lub klęskami żywiołowymi powinno również być dozwolone bez konieczności przestawienia pozwolenia lub oświadczenia, aby zapewnić ich bezpieczeństwo i ochronę.
(13)  Składowanie dóbr kultury pochodzących z krajów dotkniętych konfliktami zbrojnymi lub klęskami żywiołowymi z zamiarem zwrócenia tych dóbr do kraju pochodzenia lub państwa trzeciego, z którego je legalnie wywieziono, gdy sytuacja na to pozwoli, powinno również być dozwolone bez konieczności przestawienia pozwolenia na przywóz lub oświadczenia importera, aby zapewnić ich bezpieczeństwo i ochronę.
Poprawka 18
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 14
(14)  Aby uwzględnić doświadczenie zgromadzone w związku z wykonywaniem niniejszego rozporządzenia oraz zmiany geopolityczne i inne okoliczności, które narażają dobra kultury na ryzyko, a jednocześnie nie utrudniać w sposób nieproporcjonalny handlu z państwami trzecimi, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do zmian kryterium progu minimalnego wieku dla różnych kategorii dóbr kultury. To przekazanie uprawnień powinno także umożliwić Komisji aktualizację załącznika w następstwie zmian w Nomenklaturze scalonej. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r.27. W szczególności, aby zapewnić udział na równych zasadach Parlamentu Europejskiego i Rady w przygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te otrzymują wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji mogą systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych.
(14)  Aby uwzględnić doświadczenie zgromadzone w związku z wykonywaniem niniejszego rozporządzenia oraz zmiany geopolityczne i inne okoliczności, które narażają dobra kultury na ryzyko, a jednocześnie nie utrudniać w sposób nieproporcjonalny handlu z państwami trzecimi, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do zmian kryteriów progu minimalnego wieku i progu finansowego dla różnych kategorii dóbr kultury. To przekazanie uprawnień powinno także umożliwić Komisji aktualizację załącznika I w następstwie zmian w Nomenklaturze scalonej oraz opracowanie drugiego załącznika (załącznik II) wraz z wykazem państw i kodów Nomenklatury scalonej w oparciu o „czerwone listy zagrożonych dóbr kultury”, układane i zmieniane przez Międzynarodową Radę Muzeów (ICOM). Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa27. W szczególności, aby zapewnić udział na równych zasadach Parlamentu Europejskiego i Rady w przygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te otrzymują wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji mogą systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych.
__________________
__________________
27 Dz.U. L 123 z 12.5.2016, s. 1.
27 Dz.U. L 123 z 12.5.2016, s. 1.
Poprawka 19
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 15
(15)  W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszego rozporządzenia, należy przyznać Komisji uprawnienia wykonawcze do przyjmowania szczegółowych zasad dotyczących odprawy czasowej oraz składowania dóbr kultury na obszarze celnym Unii, wzorów wniosków o wydanie pozwolenia na przywóz i formularzy, jak również oświadczeń importera i dokumentów towarzyszących, a także dalszych przepisów proceduralnych w odniesieniu do ich składania i rozpatrywania. Komisji należy także przyznać uprawnienia wykonawcze, aby podjęła ona działania mające na celu utworzenie elektronicznej bazy danych do przechowywania i wymiany informacji między państwami członkowskimi. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/201128.
(15)  W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszego rozporządzenia należy przyznać Komisji uprawnienia wykonawcze do przyjmowania szczegółowych zasad dotyczących odprawy czasowej oraz składowania dóbr kultury na obszarze celnym Unii, co powinno odbywać się przy zagwarantowaniu odpowiednich warunków ochronnych, uwzględniających szczególny charakter dóbr kultury. Rozwiązania te powinny mieć też zastosowanie do standardowych elektronicznych wzorów elektronicznych wniosków o wydanie pozwolenia na przywóz i formularzy oraz wykazu możliwych powodów odrzucenia wniosku, jak również oświadczeń importera i dokumentów towarzyszących, a także do dalszych przepisów proceduralnych w odniesieniu do ich składania i rozpatrywania drogą elektroniczną. Komisji należy także przyznać uprawnienia wykonawcze, aby podjęła ona działania mające na celu utworzenie elektronicznej bazy danych do przechowywania i wymiany informacji między państwami członkowskimi w ramach rozporządzenia (UE) nr 952/2013. Utworzenie takiej bazy może stanowić element programu prac ustanowionego na mocy art. 280 tego rozporządzenia. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/201128.
__________________
__________________
28 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).
28 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).
Poprawka 20
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 15 a (nowy)
(15a)  Do celów wykonania niniejszego rozporządzenia przepisami mającymi zastosowanie do procedur kontroli i weryfikacji celnej są przepisy rozporządzenia (UE) nr 952/2013.
Poprawka 21
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 16
(16)  Należy gromadzić istotne informacje na temat przepływów handlowych dóbr kultury, aby wspierać skuteczne wykonywanie rozporządzenia i zapewnić podstawę przyszłej oceny. Przepływów handlowych dóbr kultury nie można skutecznie monitorować jedynie na podstawie ich wartości lub masy, ponieważ te dwie miary mogą ulegać wahaniom. Konieczne jest gromadzenie informacji na temat liczby zgłaszanych przedmiotów. Ponieważ w Nomenklaturze scalonej nie określono żadnej uzupełniającej jednostki miary dla dóbr kultury, konieczne jest nałożenie wymogu zgłaszania liczby przedmiotów.
(16)  Państwa członkowskie i Komisja powinny gromadzić w formie elektronicznej oraz przekazywać sobie istotne informacje na temat przepływów handlowych dóbr kultury, aby wspierać skuteczne wykonywanie rozporządzenia i zapewnić podstawę przyszłej oceny. Ze względów przejrzystości i kontroli publicznej należy upubliczniać jak najwięcej informacji. Przepływów handlowych dóbr kultury nie można skutecznie monitorować jedynie na podstawie ich wartości lub masy, ponieważ te dwie miary mogą ulegać wahaniom. Konieczne jest gromadzenie informacji w formie elektronicznej na temat liczby zgłaszanych przedmiotów. Ponieważ w Nomenklaturze scalonej nie określono żadnej uzupełniającej jednostki miary dla dóbr kultury, konieczne jest nałożenie wymogu zgłaszania liczby przedmiotów.
Poprawka 22
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 17
(17)  Strategia UE i plan działania w zakresie zarządzania ryzykiem celnym29 mają na celu m.in. wzmocnienie zdolności urzędów celnych do skuteczniejszego reagowania na ryzyko w obszarze dóbr kultury. Należy wykorzystywać ramy wspólnego zarządzania ryzykiem określone w rozporządzeniu (UE) nr 952/2013, a organy celne powinny wymieniać między sobą odpowiednie informacje o ryzyku.
(17)  Strategia UE i plan działania w zakresie zarządzania ryzykiem celnym mają na celu m.in. lepsze szkolenie i wzmocnienie zdolności urzędów celnych w zakresie skuteczniejszego reagowania na ryzyko w obszarze dóbr kultury. Należy wykorzystywać ramy wspólnego zarządzania ryzykiem określone w rozporządzeniu (UE) nr 952/2013, a organy celne powinny wymieniać między sobą odpowiednie informacje o ryzyku.
__________________
__________________
29 COM(2014)0527 : Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady oraz Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego dotyczący strategii UE i planu działania w zakresie zarządzania ryzykiem celnym.
29 COM(2014)0527 : Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady oraz Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego dotyczący strategii UE i planu działania w zakresie zarządzania ryzykiem celnym.
Poprawka 23
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 17 a (nowy)
(17a)  Należy opracować kampanie informacyjne skierowane do nabywców dóbr kultury, aby informować o zagrożeniach związanych z nielegalnym handlem towarami oraz wspierać podmioty rynkowe w zrozumieniu i stosowaniu niniejszego rozporządzenia. Państwa członkowskie powinny włączyć w rozpowszechnianie tych informacji odpowiednie krajowe punkty kontaktowe oraz inne służby informacyjne.
Poprawka 24
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 17 b (nowy)
(17b)  Komisja powinna zapewnić mikroprzedsiębiorstwom oraz małym i średnim przedsiębiorstwom możliwość korzystania z odpowiedniej pomocy technicznej, a także powinna ułatwiać wymianę informacji z tymi przedsiębiorstwami w celu skutecznego wykonywania niniejszego rozporządzenia. Mikroprzedsiębiorstwa oraz małe i średnie przedsiębiorstwa mające siedzibę w Unii, które zajmują się przywozem dóbr kultury, powinny zatem korzystać z programu COSME ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1287/20131a.
__________________
1a Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1287/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. ustanawiające program na rzecz konkurencyjności przedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw (COSME) (2014–2020) i uchylające decyzję nr 1639/2006/WE (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 33).
Poprawka 25
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 18
(18)  Państwa członkowskie powinny wprowadzić skuteczne, proporcjonalne i odstraszające kary za niestosowanie się do przepisów niniejszego rozporządzenia i przekazać informuje o tych karach Komisji.
(18)  Państwa członkowskie powinny wprowadzić skuteczne, proporcjonalne i odstraszające kary za niestosowanie się do przepisów niniejszego rozporządzenia i przekazać informuje o tych karach Komisji. Państwa członkowskie powinny ponadto powiadamiać Komisję o przypadkach nałożenia takich kar. Pożądane jest osiągnięcie równych warunków konkurencji i spójnego podejścia, a zatem kary w każdym państwie członkowskim powinny mieć podobny charakter i podobne skutki.
Poprawka 26
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 19
(19)  Należy przewidzieć odpowiednio dużo czasu na przyjęcie przez Komisję przepisów wykonawczych do niniejszego rozporządzenia, w szczególności dotyczących odpowiednich formularzy, z których należy korzystać, aby złożyć wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz lub przygotować oświadczenie importera. W związku z tym należy odroczyć stosowanie niniejszego rozporządzenia.
(19)  Komisja powinna bezzwłocznie przyjąć przepisy wykonawcze do niniejszego rozporządzenia, w szczególności dotyczące odpowiednich standardowych formularzy elektronicznych, z których należy korzystać, aby złożyć wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz lub przygotować oświadczenie importera.
Poprawka 27
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 1
W niniejszym rozporządzeniu określa się warunki i procedury wprowadzania dóbr kultury na obszar celny Unii.
W niniejszym rozporządzeniu określa się warunki i procedury wprowadzania i przywozu dóbr kultury na obszar celny Unii.
Poprawka 28
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 2
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do dóbr kultury, które są przewożone w tranzycie przez obszar celny Unii.
Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do dóbr kultury, które są przewożone w tranzycie przez obszar celny Unii, w przypadku gdy właściwe organy mają uzasadnione powody, aby uznać, że dobra kultury zostały wywiezione z kraju pochodzenia lub z państwa trzeciego z naruszeniem przepisów ustawowych i wykonawczych tego kraju pochodzenia lub państwa trzeciego.
Poprawka 29
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 1 – litera a
a)  „dobra kultury” oznaczają wszelkie przedmioty, które mają znaczenie dla archeologii, prehistorii, historii, literatury, sztuki lub nauki i należą do kategorii wymienionych w tabeli znajdującej się w załączniku oraz spełniają określony tam próg minimalnego wieku;
a)  „dobra kultury” oznaczają wszelkie przedmioty, które mają znaczenie dla archeologii, prehistorii, historii, literatury, sztuki lub nauki i należą do kategorii wymienionych w tabeli znajdującej się w załącznikach oraz spełniają określony tam próg minimalnego wieku i próg finansowy;
Poprawka 30
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 1 – litera a a (nowa)
aa)  „przywóz dóbr kultury” oznacza:
(i)  dopuszczenie do obrotu, o którym mowa w art. 201 rozporządzenia (UE) nr 952/2013; lub
(ii)  objęcie towarów jedną z następujących kategorii procedur specjalnych, o których mowa w art. 210 rozporządzenia (UE) nr 952/2013:
a)  składowaniem, które obejmuje składowanie celne i wolne obszary celne,
b)  szczególnym przeznaczeniem, które obejmuje odprawę czasową i końcowe przeznaczenie,
c)  uszlachetnianiem czynnym;
Poprawka 31
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 1 – litera b
b)  „kraj pochodzenia” oznacza kraj, na którego obecnym terytorium dobra kultury powstały lub zostały odkryte;
b)  „kraj pochodzenia” oznacza kraj, na którego obecnym terytorium dobra kultury powstały lub zostały odkryte, usunięte, wykopane lub skradzione z obszaru na lądzie lub pod wodą, lub kraj, który ma tak ścisły związek z dobrami kultury, że chroni je jako narodowe dobro kultury i reguluje ich wywóz ze swojego terytorium po ich legalnym przeniesieniu z kraju, w którym dobra kultury powstały lub zostały odkryte;
Poprawka 32
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 1 – litera c
c)  „kraj wywozu” oznacza ostatni kraj, w którym zgodnie z jego przepisami ustawowymi i wykonawczymi dane dobra kultury znajdowały się na stałe przed ich wysyłką do Unii;
c)  „państwo trzecie ” oznacza ostatni kraj, inny niż kraj pochodzenia, w którym dobra kultury były przechowywane przed ich wprowadzeniem na obszar celny Unii;
Poprawka 33
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 1 – litera d
d)   „na stałe” oznacza okres co najmniej jednego miesiąca i w celach innych niż do użytku tymczasowego, tranzytu, wywozu lub wysyłki;
skreśla się
Poprawka 34
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 1 – litera h a (nowa)
ha)  „formularz dokumentacyjny obiektu zabytkowego” oznacza międzynarodowy standard przyjęty przez UNESCO w celu opisania dóbr kultury i opracowania zestawu danych dotyczących dóbr kultury;
Poprawka 35
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 1 – litera h b (nowa)
hb)  „właściwe organy” oznaczają organy wyznaczone przez państwa członkowskie do wydawania pozwoleń na przywóz oraz do rejestrowania oświadczeń importerów.
Poprawka 36
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 2
2.  Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 12 w celu wprowadzenia zmian w drugiej kolumnie tabeli w załączniku w następstwie zmian w Nomenklaturze scalonej oraz w celu zmiany progu minimalnego wieku w trzeciej kolumnie tabeli w załączniku na podstawie doświadczeń zgromadzonych w związku z wykonywaniem niniejszego rozporządzenia.
2.  Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 12 w celu wprowadzenia zmian w drugiej kolumnie tabeli w załączniku I w następstwie zmian w Nomenklaturze scalonej oraz w celu zmiany progów minimalnego wieku i minimalnej wartości w załączniku na podstawie doświadczeń zgromadzonych podczas wdrażania niniejszego rozporządzenia i rozporządzenia (WE) nr 116/2009.
Poprawka 37
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 2 a (nowy)
2a.  Komisja posiada uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 12 w celu zmiany załącznika II zawierającego wykaz krajów i kategorii przedmiotów, wobec których istnieje szczególne ryzyko nielegalnego obrotu, w oparciu o bazę danych „czerwonej listy zagrożonych dóbr kultury” opublikowanej przez Międzynarodową Radę Muzeów (ICOM). Komisja dba o to, by załącznik II był regularnie aktualizowany.
Poprawka 38
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – tytuł
Wprowadzanie dóbr kultury na obszar celny Unii
Wprowadzanie i przywóz dóbr kultury na obszar celny Unii
Poprawka 39
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – ustęp 1
1.  Dopuszczenie dóbr kultury do obrotu i objęcie dóbr kultury specjalną procedurą celną inną niż tranzyt jest dozwolone jedynie po okazaniu pozwolenia na przywóz wydanego zgodnie z art. 4 lub oświadczenia importera sporządzonego zgodnie z art. 5.
1.  Zabrania się wprowadzania na obszar celny Unii dóbr kultury wyprowadzonych z terytorium kraju pochodzenia z naruszeniem prawa międzynarodowego oraz przepisów ustawowych i wykonawczych kraju pochodzenia lub państwa trzeciego.
Przywóz dóbr kultury na obszar celny Unii jest dozwolony jedynie po okazaniu pozwolenia na przywóz wydanego zgodnie z art. 4 lub oświadczenia importera sporządzonego zgodnie z art. 5.
Poprawka 40
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – ustęp 1 a (nowy)
1a.  Sam fakt przywozu dóbr kultury nie może być interpretowany jako dowód ich zgodnego z prawem pochodzenia ani własności.
Poprawka 41
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – ustęp 2 – litera a
a)  odprawy czasowej, w rozumieniu art. 250 rozporządzenia (UE) nr 952/2013, dóbr kultury do celów edukacyjnych, naukowych, akademickich i badawczych na obszarze celnym Unii;
a)  odprawy czasowej, w rozumieniu art. 250 rozporządzenia (UE) nr 952/2013, dóbr kultury do celów edukacyjnych, naukowych, sztuk widowiskowych, konserwatorskich, renowacyjnych, cyfryzacyjnych, akademickich i badawczych, a także do celów współpracy między muzeami lub innymi placówkami niekomercyjnymi w zakresie organizacji wystaw kulturalnych na obszarze celnym Unii;
Poprawka 42
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – ustęp 2 – litera a a (nowa)
aa)  dóbr kultury przeznaczonych do wystawienia na targach handlowych i podczas międzynarodowych salonów sztuki chyba że są one nabywane i pozostają na terytorium Unii.;
Poprawka 43
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – ustęp 2 – litera b
b)  składowania, w rozumieniu art. 237 rozporządzenia (UE) nr 952/2013, dóbr kultury w wyraźnym celu zapewnienia ich zachowania przez organ publiczny lub pod nadzorem takiego organu.
b)  składowania, w rozumieniu art. 237 rozporządzenia (UE) nr 952/2013, dóbr kultury w wyraźnym celu zapewnienia ich ochrony lub zachowania przez organ publiczny lub pod nadzorem takiego organu, z zamiarem zwrócenia takich dóbr do kraju pochodzenia lub państwa trzeciego, do którego je legalnie wywieziono, gdy sytuacja na to pozwoli;
Poprawka 44
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – ustęp 2 – litera b a (nowa)
ba)  powracających dóbr kultury w rozumieniu art. 2 dyrektywy 2014/60/UE.
Poprawka 45
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – ustęp 3
3.  Komisja może przyjmować, w drodze aktów wykonawczych, przepisy określające szczegółowe zasady odprawy czasowej lub składowania dóbr kultury, o których mowa w ust. 2. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 13.
3.  Komisja może przyjmować, w drodze aktów wykonawczych, przepisy określające szczegółowe zasady odprawy czasowej lub składowania w celu ochrony dóbr kultury i powracających dóbr kultury, o których mowa w ust. 2. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 13.
Poprawka 46
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – ustęp 1
1.  Dopuszczenie dóbr kultury, o których mowa w lit. c), d) i h) załącznika, do obrotu i objęcie ich procedurą specjalną inną niż tranzyt w Unii jest możliwe pod warunkiem przedstawienia organom celnym pozwolenia na przywóz.
1.  Przywóz do Unii dóbr kultury, o których mowa w pkt A1 i A2 załącznika I, jest możliwy pod warunkiem przedstawienia organom celnym pozwolenia na przywóz.
Niniejszy artykuł ma zastosowanie wyłącznie do towarów, o których mowa w akapicie pierwszym, jeżeli znajdują się one na wykazie krajów i kodów Nomenklatury scalonej określonych w załączniku II, jeżeli wykaz ten jest stosowany w kraju pochodzenia, z którego wywożone są dobra kultury, a kraj pochodzenia dóbr kultury jest znany.
Niniejszy artykuł ma również zastosowanie do dóbr kultury, które są wymienione jedynie w załączniku II i są przywożone na obszar celny Unii z kraju pochodzenia lub z państwa trzeciego.
Poprawka 47
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – ustęp 2
2.  Posiadacz towarów składa wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz do właściwego organu państwa członkowskiego wprowadzenia. Do wniosku należy załączyć wszelkie dokumenty i informacje potwierdzające, że dane dobra kultury zostały wywiezione z kraju pochodzenia zgodnie z jego przepisami ustawowymi i wykonawczymi. Jednakże w przypadku, gdy kraj wywozu jest Stroną Konwencji UNESCO dotyczącej środków zmierzających do zakazu i zapobiegania nielegalnemu przywozowi, wywozowi i przenoszeniu własności dóbr kultury, podpisanej w Paryżu w dniu 14 listopada 1970 r. („konwencja UNESCO z 1970 r.”), do wniosku należy załączyć wszelkie dokumenty i informacje potwierdzające, że dobra kultury zostały wywiezione z tego kraju zgodnie z jego przepisami ustawowymi i wykonawczymi.
2.  Posiadacz towarów składa wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz do właściwego organu pierwszego państwa członkowskiego zamierzonego przywozu. Do wniosku należy załączyć odpowiednie dokumenty i informacje potwierdzające, że dane dobra kultury zostały wywiezione z kraju pochodzenia zgodnie z jego przepisami ustawowymi i wykonawczymi, lub poświadczające brak takich przepisów ustawowych i wykonawczych. Obejmują one:
—  świadectwa wywozowe lub pozwolenia na wywóz,
—  standardowy dokument będący formularzem dokumentacyjnym obiektu zabytkowego, który opisuje dane dobra kultury w sposób na tyle szczegółowy, by możliwa była ich identyfikacja przez organy celne,
—  tytuły własności,
—  faktury,
—  umowy sprzedaży,
—  dokumenty ubezpieczeniowe lub dokumenty przewozowe.
W przypadku gdy dokumenty potwierdzające nie są dostępne, wniosek powinien także zawierać ekspertyzę, jeżeli właściwy organ uzna to za konieczne.
Poprawka 48
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – ustęp 2 a (nowy)
2a.  Niezależnie od ust. 2 w wyjątkowych przypadkach, gdy:
a)  nie można w sposób wiarygodny ustalić kraju pochodzenia dóbr kultury, a okoliczność tę uznaje się za dobrze udokumentowaną i popartą dowodami przez właściwy organ; lub
b)  dobra kultury wywieziono z kraju pochodzenia przed 1970 r. i przechowywano w państwie trzecim do celów innych niż czasowe wykorzystanie, tranzyt, wywóz lub wysyłka przed ich wprowadzeniem na obszar celny Unii, ale posiadacz nie może dostarczyć dokumentów wymaganych na mocy ust. 2, ponieważ takie dokumenty nie były używane w momencie wywozu dóbr kultury z kraju pochodzenia,
do wniosku należy załączyć odpowiednie dokumenty i informacje potwierdzające, że dane dobra kultury zostały wywiezione z państwa trzeciego zgodnie z jego przepisami ustawowymi i wykonawczymi, lub poświadczające brak takich przepisów ustawowych i wykonawczych.
Dokumenty potwierdzające obejmują:
—  świadectwa wywozowe lub pozwolenia na wywóz,
—  standardowy dokument będący formularzem dokumentacyjnym obiektu zabytkowego, który opisuje dane dobra kultury w sposób na tyle szczegółowy, by możliwa była ich identyfikacja przez organy celne,
—  tytuły własności,
—  faktury,
—  umowy sprzedaży, oraz
—  dokumenty ubezpieczeniowe lub dokumenty przewozowe;.
W przypadku gdy dokumenty potwierdzające nie są dostępne, wniosek powinien także zawierać ekspertyzę, jeżeli właściwy organ uzna to za konieczne.
Poprawka 49
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – ustęp 3
3.  Właściwy organ państwa członkowskiego wprowadzenia sprawdza, czy wniosek jest kompletny. Zwraca się do wnioskodawcy o wszelkie brakujące informacje lub dokumenty w terminie 30 dni od daty otrzymania wniosku.
3.  Właściwy organ pierwszego państwa członkowskiego zamierzonego przywozu sprawdza, czy wniosek jest kompletny. Zwraca się do wnioskodawcy o wszelkie brakujące bądź dodatkowe informacje lub dokumenty w terminie 21 dni od daty otrzymania wniosku.
Poprawka 50
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – ustęp 4 – wprowadzenie
4.  W terminie 90 dni od daty złożenia kompletnego wniosku właściwy organ bada wniosek i podejmuje decyzję o wydaniu pozwolenia na przywóz lub odrzuca wniosek. Może on odrzucić wniosek z następujących powodów:
4.  W terminie 90 dni od daty złożenia kompletnego wniosku właściwy organ bada wniosek i podejmuje decyzję o wydaniu pozwolenia na przywóz lub odrzuca wniosek. W przypadku wydania pozwolenia na przywóz właściwy organ dokonuje rejestracji tego pozwolenia drogą elektroniczną. Właściwy organ odrzuca wniosek z następujących powodów:
Poprawka 51
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – ustęp 4 – litera a
a)  nie wykazano – w przypadku, gdy kraj wywozu nie jest Stroną konwencji UNESCO z 1970 r. – że dobra kultury zostały wywiezione z kraju pochodzenia zgodnie z jego przepisami ustawowymi i wykonawczymi;
a)  nie wykazano, że dobra kultury zostały wywiezione z kraju pochodzenia zgodnie z jego przepisami ustawowymi i wykonawczymi obowiązującymi w momencie wywozu lub przy braku takich przepisów ustawowych i wykonawczych; lub – w wyjątkowych przypadkach wymienionych w art. 4 ust. 2a – nie wykazano, że dobra kultury zostały wywiezione z państwa trzeciego zgodnie z jego przepisami ustawowymi i wykonawczymi obowiązującymi w momencie wywozu lub przy braku takich przepisów ustawowych i wykonawczych;
Poprawka 52
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – ustęp 4 – litera b
b)  nie wykazano – w przypadku, gdy kraj wywozu jest Stroną konwencji UNESCO z 1970 r. – że dobra kultury zostały wywiezione z kraju wywozu zgodnie z jego przepisami ustawowymi i wykonawczymi;
skreśla się
Poprawka 53
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – ustęp 4 – litera c
c)  właściwy organ ma uzasadnione podstawy, by sądzić, że posiadacz towarów nie nabył ich zgodnie z prawem.
c)  właściwy organ ma uzasadnione i sprawdzalne podstawy, by sądzić, że posiadacz towarów nie nabył ich zgodnie z prawem.
Poprawka 54
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – ustęp 4 – litera c a (nowa)
ca)  jeżeli wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz dóbr kultury został wcześniej odrzucony przez właściwe organy innego państwa członkowskiego Unii dla tego samego dobra kulturowego i nie przedstawiono żadnych dalszych dowodów, które nie zostały jeszcze przedłożone w związku z odrzuconym wnioskiem;
Poprawka 55
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – ustęp 4 – litera c b (nowa)
cb)  w przypadku gdy nie można udowodnić legalności wywozu bezpośrednio z kraju pochodzenia za pomocą odpowiednich dokumentów potwierdzających i dowodów, w szczególności świadectw wywozowych lub pozwoleń wydanych przez państwo wywozu, tytułów własności, faktur, umów sprzedaży, formularza dokumentacyjnego obiektu zabytkowego, o ile jest dostępny, dokumentów ubezpieczeniowych, dokumentów przewozowych i ekspertyz;
Poprawka 56
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – ustęp 4 a (nowy)
4a.  Właściwy organ może odrzucić wniosek, jeżeli władze kraju pochodzenia złożyły do sądu wniosek o zwrot lub wypłatę odszkodowania.
Poprawka 57
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – ustęp 4 b (nowy)
4b.  W przypadku odrzucenia wniosku, decyzji administracyjnej, o której mowa w ust. 4, towarzyszy uzasadnienie zawierające informacje o procedurze odwoławczej, przekazywane wnioskodawcy w chwili wydania wspomnianej decyzji.
Poprawka 58
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – ustęp 4 c (nowy)
4c.  Wniosek zawiera oświadczenie, że produkty nie były wcześniej przedmiotem wniosku lub – w przypadku uprzedniej odmowy – zawiera uzasadnienie tej odmowy i dodatkowe dowody, które nie były dostępne w chwili wcześniejszego rozpatrywania wniosku.
Poprawka 59
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – ustęp 4 d (nowy)
4d.  W przypadku gdy państwo członkowskie odrzuca wniosek elektroniczny, informuje o tym odrzuceniu, jak również o powodach tego odrzucenia pozostałe państwa członkowskie i Komisję. W przypadku podejrzenia nielegalnego handlu państwa członkowskie informują również inne właściwe organy, takie jak Interpol i Europol.
Poprawka 60
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – ustęp 5 – akapit 1
Państwa członkowskie wyznaczają organy publiczne właściwe w kwestii wydawania pozwoleń na przywóz zgodnie z niniejszym artykułem. Przekazują one Komisji informacje o tych organach, a także o wszelkich zmianach w tym względzie.
Państwa członkowskie bezzwłocznie wyznaczają organy publiczne właściwe w kwestii wydawania pozwoleń na przywóz zgodnie z niniejszym artykułem. Przekazują one Komisji informacje o tych organach, a także o wszelkich zmianach w tym względzie.
Poprawka 61
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – ustęp 6
6.  Komisja może ustanowić, w drodze aktów wykonawczych, wzór formularza wniosku o wydanie pozwolenia na przywóz, oraz przepisy proceduralne dotyczących składania i rozpatrywania takiego wniosku. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 13.
6.  Komisja ustanawia, w drodze aktów wykonawczych, standardowy elektroniczny wzór formularza wniosku o wydanie pozwolenia na przywóz oraz przepisy proceduralne dotyczące składania i rozpatrywania takiego wniosku drogą elektroniczną wraz z odpowiednimi dokumentami potwierdzającymi, które również powinny mieć formę elektroniczną. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 13.
Poprawka 62
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 5 – ustęp 1
1.  Dopuszczenie dóbr kultury, o których mowa w lit. a), b), e), f), g), i), j), k) i l) załącznika, do obrotu i objęcie ich procedurą specjalną inną niż tranzyt w Unii jest możliwe pod warunkiem przedstawienia organom celnym państwa członkowskiego wprowadzenia oświadczenie importera.
1.  Przywóz na obszar celny Unii dóbr kultury, o których mowa w pkt 3–14 części A załącznika I, jest możliwy pod warunkiem przedstawienia organom celnym pierwszego państwa członkowskiego zamierzonego przywozu elektronicznego oświadczenia importera przez posiadacza towarów.
Niniejszy artykuł stosuje się również do dóbr kultury, o których mowa w pkt A1 i A2, których kody Nomenklatury scalonej nie są ujęte w załączniku II.
Poprawka 63
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 5 – ustęp 2
2.  Oświadczenie importera musi zawierać oświadczenie podpisane przez posiadacza towarów, że zostały one wywiezione z kraju pochodzenia zgodnie z jego przepisami ustawowymi i wykonawczymi. Jednakże w przypadku, gdy kraj wywozu jest Stroną konwencji UNESCO w sprawie dóbr kultury, oświadczenie importera musi zawierać oświadczenie podpisane przez posiadacza towarów, że zostały one wywiezione z tego kraju zgodnie z jego przepisami ustawowymi i wykonawczymi.
2.  Oświadczenie importera jest rejestrowane elektronicznie. Obejmuje ono:
a)  oświadczenie podpisane przez posiadacza towarów potwierdzające, że dane dobra kultury zostały wywiezione z kraju pochodzenia zgodnie z jego przepisami ustawowymi i wykonawczymi, lub poświadczające brak takich przepisów ustawowych i wykonawczych;
b)  standardowy dokument będący formularzem dokumentacyjnym obiektu zabytkowego, który opisuje dane dobra kultury w sposób na tyle szczegółowy, by możliwa była ich identyfikacja przez organy celne;
c)  świadectwa wywozowe lub pozwolenia na wywóz wydane przez kraj pochodzenia i potwierdzające, że dane dobra kultury zostały wywiezione z kraju pochodzenia zgodnie z jego przepisami ustawowymi i wykonawczymi.
Poprawka 64
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 5 – ustęp 2 a (nowy)
2a.  Niezależnie od ust. 2 w wyjątkowych przypadkach, gdy:
a)  nie można w sposób wiarygodny ustalić kraju pochodzenia dóbr kultury, a okoliczność tę uznaje się za dobrze udokumentowaną i popartą dowodami przez właściwy organ; lub
b)  dobra kultury wywieziono z kraju pochodzenia przed 1970 r. i przechowywano w państwie trzecim do celów innych niż czasowe wykorzystanie, tranzyt, wywóz lub wysyłka przed ich wprowadzeniem na obszar celny Unii, ale posiadacz nie może dostarczyć dokumentów wymaganych na mocy ust. 2, ponieważ takie dokumenty nie były używane w momencie wywozu dóbr kultury z kraju pochodzenia,
oświadczenie importera obejmuje:
a)  oświadczenie podpisane przez posiadacza towarów potwierdzające, że dane dobra kultury zostały wywiezione z państwa trzeciego zgodnie z jego przepisami ustawowymi i wykonawczymi, lub poświadczające brak takich przepisów ustawowych i wykonawczych;
b)  standardowy dokument będący formularzem dokumentacyjnym obiektu zabytkowego, który opisuje dane dobra kultury w sposób na tyle szczegółowy, by możliwa była ich identyfikacja przez organy celne; oraz
c)  świadectwa wywozowe lub pozwolenia na wywóz wydane przez państwo trzecie i potwierdzające, że dane dobra kultury zostały wywiezione z państwa trzeciego zgodnie z jego przepisami ustawowymi i wykonawczymi.
Jeżeli przepisy ustawowe i wykonawcze kraju pochodzenia lub państwa trzeciego nie przewidują wydawania pozwoleń ani świadectw wywozowych, oświadczenie importera powinno także zawierać wszelkie inne odpowiednie dokumenty potwierdzające i dowody, takie jak m.in. tytuły własności, faktury, umowy sprzedaży, dokumenty ubezpieczeniowe i dokumenty przewozowe.
Poprawka 65
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 5 – ustęp 3
3.  Komisja może przyjąć, w drodze aktów wykonawczych, wzór formularza oświadczenia importera, a także przepisy proceduralne dotyczących składania i przetwarzania takiego oświadczenia importera. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 13.
3.  Komisja przyjmuje, w drodze aktów wykonawczych, standardowy elektroniczny wzór formularza oświadczenia importera, a także przepisy proceduralne dotyczące składania i przetwarzania takiego oświadczenia importera drogą elektroniczną. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 13.
Poprawka 66
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 5 a (nowy)
Artykuł 5a
Mikroprzedsiębiorstwa oraz małe i średnie przedsiębiorstwa
Komisja zapewnia mikroprzedsiębiorstwom oraz małym i średnim przedsiębiorstwom możliwość korzystania z odpowiedniej pomocy technicznej i finansowej, w tym wspieranie krajowych punktów kontaktowych we współpracy z państwami członkowskimi oraz utworzenie specjalnej strony internetowej zawierającej wszystkie istotne informacje, a także ułatwia wymianę informacji między tymi przedsiębiorstwami a odpowiednimi krajowymi punktami kontaktowymi podczas otrzymywania zapytań w celu skutecznego wykonywania niniejszego rozporządzenia.
Poprawka 67
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 5 b (nowy)
Artykuł 5b
Wykorzystanie systemu elektronicznego
1.  Wymiana informacji między właściwymi organami a zgłaszającymi zgodnie z art. 4 i 5, w tym przekazywanie zgłoszeń, wniosków lub decyzji, odbywa się w całości drogą elektroniczną.
2.  Komisja ustanawia system elektroniczny, o którym mowa w ust. 1. Komisja przyjmuje akty wykonawcze zawierające:
—  ustalenia dotyczące wdrożenia, funkcjonowania i utrzymania systemu elektronicznego, o którym mowa w ust. 1,
—  szczegółowe przepisy dotyczące przedkładania, przetwarzania i przechowywania informacji oraz ich wymiany między właściwymi organami państw członkowskich z wykorzystaniem systemu elektronicznego.
Państwa członkowskie współpracują z Komisją w zakresie rozwoju, utrzymania i wykorzystywania systemu elektronicznego, o którym mowa w ust. 1, a także w zakresie przechowywania informacji, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
3.  W zakresie przetwarzania danych osobowych w ramach niniejszego rozporządzenia zgłaszający i właściwe organy powinni wykonywać swoje zadania zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/6791a oraz rozporządzeniem (UE) nr .../…*
__________________
1a Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 1).
* Dz.U.: proszę wstawić w tekście numer rozporządzenia zawartego w dokumencie 2017/0003(COD).
Poprawka 68
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 6
Artykuł 6
skreśla się
Kontrola celna i weryfikacja
1.   Pozwolenie na przywóz, o którym mowa w art. 4, lub, w zależności od przypadku, oświadczenie importera, o którym mowa w art. 5, należy złożyć w urzędzie celnym właściwym w kwestiach wprowadzenia dóbr kultury do obrotu lub objęcia ich procedurą specjalną inną niż tranzyt.
2.   W odniesieniu do dóbr kultury, do których wprowadzenia na obszar celny Unii wymagane jest wydanie pozwolenia na przywóz, organy celne sprawdzają, czy pozwolenie na przywóz odpowiada przedstawionym dobrom. W tym celu mogą one przeprowadzić fizyczną kontrolę dóbr kultury, m.in. przez przeprowadzenie ekspertyzy.
3.   W odniesieniu do dóbr kultury, do których wprowadzenia na obszar celny Unii wymagane jest złożenie oświadczenia importera, organy celne sprawdzają, czy oświadczenie importera jest zgodne z wymogami przewidzianymi w art. 5 lub na jego podstawie oraz czy odpowiada ono przedstawionym dobrom. W tym celu mogą one zażądać dodatkowych informacji od zgłaszającego i przeprowadzić fizyczną kontrolę dóbr kultury, m.in. przez przeprowadzenie ekspertyzy. Organy te rejestrują oświadczenie importera, przypisując mu numer seryjny oraz datę rejestracji, a po zwolnieniu dóbr przekazują zgłaszającemu kopię zarejestrowanego oświadczenia importera.
4.   Przy składaniu zgłoszenia do dopuszczenia dóbr kultury do obrotu lub do objęcia ich procedurą specjalną inną niż tranzyt, ilość produktów podaje się za pomocą jednostki uzupełniającej określonej w załączniku.
Poprawka 69
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 7 – akapit 1
W przypadku gdy państwa członkowskie ograniczają liczbę urzędów celnych właściwych w kwestiach dopuszczania dóbr kultury do obrotu lub objęcia ich procedurą specjalną inną niż tranzyt, przekazują Komisji szczegółowe dane tych urzędów celnych, jak również informacje o wszelkich zmianach w tym zakresie.
Państwa członkowskie mogą ograniczyć liczbę urzędów celnych właściwych do wydawania pozwoleń na przywóz dóbr kultury. Jeżeli państwa członkowskie zastosują te ograniczenia, przekazują Komisji szczegółowe dane tych urzędów celnych, jak również informacje o wszelkich zmianach w tym zakresie.
Poprawka 70
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – ustęp 1
1.  Organy celne dokonują zajęcia i tymczasowego zatrzymania dóbr kultury wprowadzonych na obszar celny Unii, w przypadku gdy dane dobra kultury zostały wprowadzone na obszar celny Unii bez spełnienia warunków określonych w art. 3 ust. 1 i 2.
1.  Właściwe organy dokonują zajęcia i tymczasowego zatrzymania dóbr kultury wprowadzonych na obszar celny Unii, bez spełnienia warunków określonych art. 3 ust. 1 i 2. W przypadku zatrzymania dóbr kultury należy zagwarantować odpowiednie warunki ich składowania zgodnie z warunkami i obowiązkami w zakresie czasowego składowania towarów określonymi w art. 147 rozporządzenia (UE) nr 952/2013, przy uwzględnieniu specyficznego charakteru tych dóbr.
Poprawka 71
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – ustęp 2
2.  Decyzji administracyjnej, o której mowa w ust. 1, towarzyszy uzasadnienie; o decyzji powiadamia się zgłaszającego, któremu przysługuje prawo do skutecznego środka odwoławczego zgodnie z procedurami przewidzianymi w prawie krajowym.
2.  Decyzja administracyjna, o której mowa w ust.1, podlega przepisom art. 22 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 952/2013.
Poprawka 72
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – ustęp 3
3.  Okres tymczasowego zatrzymania musi być ściśle ograniczony do czasu, jaki jest niezbędny organom celnym lub innym organom egzekwowania prawa do stwierdzenia, czy okoliczności sprawy uzasadniają zatrzymanie na podstawie innych przepisów prawa Unii lub prawa krajowego. Maksymalny okres tymczasowego zatrzymania na podstawie niniejszego artykułu wynosi 6 miesięcy. Jeżeli właściwy organ nie dokona w tym okresie ustalenia w sprawie dalszego zatrzymania dóbr kultury lub jeżeli stwierdzi, że okoliczności danej sprawy nie uzasadniają ich dalszego zatrzymywania, dobra kultury niezwłocznie przekazuje się zgłaszającemu.
3.  Okres tymczasowego zatrzymania musi być ściśle ograniczony do czasu, jaki jest niezbędny organom celnym lub innym organom egzekwowania prawa do stwierdzenia, czy okoliczności sprawy uzasadniają zatrzymanie na podstawie innych przepisów prawa Unii lub prawa krajowego. Maksymalny okres tymczasowego zatrzymania na podstawie niniejszego artykułu wynosi 6 miesięcy, jednak okres ten może zostać przedłużony o kolejne trzy miesiące na podstawie uzasadnionej decyzji organów celnych. Jeżeli właściwy organ nie dokona w tym okresie ustalenia w sprawie dalszego zatrzymania dóbr kultury lub jeżeli stwierdzi, że okoliczności danej sprawy nie uzasadniają ich dalszego zatrzymywania, dobra kultury niezwłocznie przekazuje się zgłaszającemu. Organy państw członkowskich muszą upewnić się, że w momencie zwrotu dóbr kultury do kraju pochodzenia kraj ten nie jest dotknięty konfliktem zbrojnym, w którym nie można zagwarantować bezpieczeństwa dóbr kultury. W takim wypadku dobro kultury pozostaje w Unii do czasu ustabilizowania sytuacji w kraju pochodzenia.
Poprawka 73
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – ustęp 3 a (nowy)
3a.  Po podjęciu decyzji, o której mowa w ust. 1, organy celne niezwłocznie powiadamiają kraj pochodzenia lub – w przypadku gdy nie można wiarygodnie ustalić kraju pochodzenia dóbr kultury – państwo trzecie, a także Europol i Interpol, w zależności od przypadku.
Poprawka 74
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – ustęp 3 b (nowy)
3b.  W przypadku gdy właściwe organy mają uzasadnione powody, aby przypuszczać, że dobra kultury znajdujące się w tranzycie przez obszar celny Unii zostały wywiezione z naruszeniem przepisów ustawowych i wykonawczych kraju pochodzenia, zlecają organom celnym tymczasowe zatrzymanie tych dóbr.
Poprawka 75
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 9 – tytuł
Współpraca administracyjna
Współpraca administracyjna i stosowanie systemu elektronicznego
Poprawka 76
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 9 – ustęp 1
1.  Do celów wykonywania niniejszego rozporządzenia państwa członkowskie zapewniają współpracę swoich właściwych organów, o których mowa w art. 3 ust. 4.
1.  Do celów wykonywania niniejszego rozporządzenia państwa członkowskie zapewniają współpracę i wymianę informacji między swoimi właściwymi organami, o których mowa w art. 4 ust. 5.
Poprawka 77
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 9 – ustęp 2
2.  Może zostać opracowany elektroniczny system, który będzie służył do przechowywania i wymiany informacji między organami państw członkowskich, w szczególności w odniesieniu do oświadczeń importerów i pozwoleń na przywóz.
2.  Opracowany zostanie elektroniczny system, który będzie służył do przechowywania i wymiany informacji między organami państw członkowskich w ramach rozporządzenia (UE) nr 952/2013. Taki system służy do przyjmowania, przetwarzania, przechowywania i wymiany informacji, w szczególności w odniesieniu do oświadczeń importerów i pozwoleń na przywóz.
Poprawka 78
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 9 – ustęp 2 a (nowy)
2a.  System elektroniczny, o którym mowa w ust. 2, umożliwia państwom członkowskim zasięganie informacji podczas rozpatrywania wniosków przedłożonych w związku z pozwoleniami na wywóz wymaganymi na podstawie rozporządzenia (WE) nr 116/2009. Takie wnioski mogą odnosić się bezpośrednio do informacji przechowywanych w systemie elektronicznym.
Poprawka 79
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 9 – ustęp 3 – akapit 1 – wprowadzenie
Komisja może przyjąć w drodze aktów wykonawczych:
Komisja przyjmuje w drodze aktów wykonawczych:
Poprawka 80
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 9 – ustęp 3 – akapit 2
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 13.
Te akty wykonawcze przyjmuje się do dnia ... [sześć miesięcy od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 13.
Poprawka 81
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 9 – ustęp 3 a (nowy)
3a.  Przetwarzanie danych osobowych na podstawie niniejszego rozporządzenia odbywa się wyłącznie do celów skutecznej ochrony przed utratą dóbr kultury, zachowania dziedzictwa kulturowego ludzkości i zapobiegania finansowaniu terroryzmu w drodze sprzedaży nabywcom w Unii zagrabionego dziedzictwa kulturowego.
Poprawka 82
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 9 – ustęp 3 b (nowy)
3b.  Wszelkie dane osobowe uzyskane zgodnie z art. 4, 5 i 9 mogą być udostępniane wyłącznie należycie uprawnionym pracownikom organów i przetwarzane wyłącznie przez tych pracowników oraz muszą być odpowiednio chronione przed nieuprawnionym dostępem lub przekazaniem.
Poprawka 83
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 10 – akapit 1
Państwa członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące kar mających zastosowanie w przypadku naruszeń art. 3, 4 i 5, a szczególnie w przypadku składania fałszywych oświadczeń lub przekazywania fałszywych informacji w celu uzyskania zgody na wprowadzenie dóbr kultury na obszar celny Unii, oraz stosują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnia ich wykonania. Przewidziane kary muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o tych przepisach i środkach w terminie 18 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia oraz niezwłocznie informują o wszelkich późniejszych zmianach, które ich dotyczą.
Państwa członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące kar mających zastosowanie w przypadku naruszeń art. 3, 4 i 5, a szczególnie w przypadku przekazywania fałszywych informacji w celu uzyskania zgody na przywóz dóbr kultury na obszar celny Unii, państwa członkowskie stosują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia wykonania tych przepisów. Przewidziane kary muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Aby zapewnić równe warunki konkurencji i spójne podejście, państwa członkowskie nakładają kary o podobnym charakterze i podobnych skutkach. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o tych przepisach i środkach w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia oraz niezwłocznie informują o wszelkich późniejszych zmianach, które ich dotyczą.
Poprawka 84
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 11 – akapit -1 (nowy)
Przygotowując wdrożenie niniejszego rozporządzenia, Komisja i państwa członkowskie współpracują z organizacjami międzynarodowymi, takimi jak UNESCO, Interpol, Europol, Światowa Organizacja Celna (WCO), Międzynarodowy Ośrodek Studiów nad Ochroną i Restauracją Dóbr Kultury (ICCROM) oraz Międzynarodowa Rada Muzeów, aby zapewnić skuteczne szkolenia, działania w zakresie budowania zdolności oraz kampanie informacyjne, a także – w stosownych przypadkach – zlecić odpowiednie badania i opracowanie norm.
Poprawka 85
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 11 – akapit 1
Państwa członkowskie organizują szkolenia i działania w zakresie budowania zdolności w celu zapewnienia skutecznego wykonywania niniejszego rozporządzenia przez właściwe organy. Mogą one również korzystać z kampanii uświadamiających mających na celu uwrażliwienie przede wszystkim osób kupujących dobra kultury.
Komisja we współpracy z państwami członkowskimi organizuje:
(i)   szkolenia i działania w zakresie budowania zdolności oraz kampanie informacyjne dla właściwych organów, krajowych punktów kontaktowych i specjalistów, aby zapewnić skuteczne wykonywanie niniejszego rozporządzenia;
(ii)  działania na rzecz pogłębienia skutecznej współpracy z krajami pochodzenia; oraz
(iii)   wymianę najlepszych praktyk mających na celu zapewnienie jednolitego wykonywania niniejszego rozporządzenia, a w szczególności odpowiednich praktyk państw członkowskich, w których przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia obowiązują krajowe przepisy dotyczące przywozu dóbr kultury.
Poprawka 86
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 11 – akapit 1 – akapit 1 a (nowy)
Powyższe działania i kampanie bazują na doświadczeniach z obecnych programów, w tym programów promowanych przez WCO i Komisję.
Poprawka 87
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 11 a (nowy)
Artykuł 11a
Współpraca z państwami trzecimi
W sprawach wchodzących w zakres jej działalności oraz w stopniu niezbędnym do wypełniania jej zadań wynikających z niniejszego rozporządzenia Komisja ułatwia współpracę na szczeblu technicznym i operacyjnym między państwami członkowskimi a państwami trzecimi oraz zachęca do takiej współpracy.
We współpracy z państwami członkowskimi i państwami trzecimi Komisja może organizować działania szkoleniowe na ich terytoriach.
Poprawka 88
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 12 – ustęp 2
2.  Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 2 ust. 2, powierza się Komisji na czas nieokreślony od dnia … r. [Urząd Publikacji wstawia datę wejścia w życie niniejszego aktu prawnego].
2.  Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 2, powierza się Komisji na okres pięciu lat od dnia ...[data wejścia wżycie niniejszego rozporządzenia]. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień nie później niż dziewięć miesięcy przed końcem okresu … lat. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużone na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed końcem każdego okresu.
Poprawka 89
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 14 – ustęp 1 – akapit 1 – litera b
b)  informacje dotyczące naruszeń niniejszego rozporządzenia;
b)  informacje dotyczące naruszeń niniejszego rozporządzenia oraz zastosowanych kar;
Poprawka 90
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 14 – ustęp 1 – akapit 2
W tym celu Komisja kieruje odpowiednie kwestionariusze do państw członkowskich. Państwa członkowskie mają 6 miesięcy na przekazanie Komisji żądanych informacji.
W tym celu Komisja kieruje odpowiednie kwestionariusze do państw członkowskich. Państwa członkowskie mają 6 miesięcy od otrzymania kwestionariusza na przekazanie Komisji żądanych informacji.
Poprawka 91
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 14 – ustęp 1 – akapit 2 a (nowy)
Na podstawie odpowiedzi państw członkowskich na kwestionariusze, o których mowa w ust. 1, Komisja może zwrócić się do państw członkowskich o przekazanie dodatkowych informacji dotyczących rozpatrywania wniosków o pozwolenia na przywóz. Państwa członkowskie niezwłocznie przekazują żądane informacje.
Poprawka 92
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 14 – ustęp 2
2.  Po upływie trzech lat od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat wykonania niniejszego rozporządzenia, a następnie przedstawia takie sprawozdanie co pięć lat.
2.  Po upływie dwóch lat od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat wykonania niniejszego rozporządzenia, a następnie przedstawia takie sprawozdanie co cztery lata. Sprawozdanie to jest podawane do wiadomości publicznej. Sprawozdanie zawiera opis praktycznego wdrożenia, w tym wpływu na unijne podmioty gospodarcze, w szczególności mikroprzedsiębiorstwa oraz małe i średnie przedsiębiorstwa. Sprawozdanie zawiera porównanie stopnia wdrożenia w poszczególnych państwach członkowskich, w tym ocenę stopnia jednolitego stosowania rozporządzenia od daty poprzedniego sprawozdania. W ocenie tej należy również wziąć pod uwagę przepisy ustanawiające kary i ich stosowanie oraz stopień, w jakim zapewniają one równe warunki działania między państwami członkowskimi. W stosownych przypadkach sprawozdanie może zawierać zalecenia dotyczące niewłaściwego wdrażania niniejszego rozporządzenia przez państwa członkowskie.
Poprawka 93
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 14 – ustęp 2 a (nowy)
2a.  W sprawozdaniu, o którym mowa w ust. 2, uwzględnia się skutki niniejszego rozporządzenia w terenie, jak również jego wpływ na unijne podmioty gospodarcze, w tym mikroprzedsiębiorstwa oraz małe i średnie przedsiębiorstwa. Sprawozdanie przedstawia dowody na różne krajowe wyniki, a także zawiera ocenę stopnia jednolitego wykonania niniejszego rozporządzenia i jego stosowania w danym okresie oraz zalecenia dotyczące przeciwdziałania niepełnemu wykonywaniu przez państwa członkowskie.
Poprawka 94
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – nagłówek 3
Dobra kultury wchodzące w zakres art. 2 ust. 1
Dobra kultury wchodzące w zakres art. 2 ust. 1 lit. a)
Poprawka 95
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I a (nowy)

Tekst proponowany przez Komisję

Poprawka

1.

Przedmioty archeologiczne mające więcej niż 100 lat, które pochodzą z:

 

 

–  wykopalisk i odkryć lądowych lub podwodnych

9705 00 00

 

–  stanowisk archeologicznych

9706 00 00

 

–  zbiorów archeologicznych

 

2.

Elementy stanowiące integralną część pomników artystycznych, historycznych lub religijnych, które zostały rozebrane na części, mające więcej niż 100 lat

9705 00 00 9706 00 00

3.

Obrazy i malarstwo, inne niż zawarte w kategorii 4 lub 5, wykonane w całości ręcznie przy użyciu dowolnych materiałów i technik1a

9701

4.

Akwarele, gwasze i pastele wykonane w całości ręcznie przy użyciu dowolnych materiałów1a

9701

5.

Mozaiki wykonane w całości ręcznie przy użyciu dowolnych materiałów, inne niż te, które zalicza się do kategorii 1 lub 2, i rysunki wykonane w całości ręcznie przy użyciu dowolnych materiałów1a

6914

9701

6.

Oryginalne ryciny, druki, serigrafie i litografie oraz ich odpowiednie matryce i oryginalne plakaty1a

Rozdział 49 9702 00 00 8442 50 99

7.

Oryginalne rzeźby lub posągi oraz kopie stworzone według tego samego procesu co oryginał1a, z wyłączeniem tych zaliczonych do kategorii 1

9703 00 00

8.

Fotografie, filmy oraz ich negatywy1a

3704

3705

3706

4911 91 80

9.

Inkunabuły i manuskrypty, łącznie z mapami i partyturami muzycznymi, pojedynczo lub w zbiorach1a

9702 00 00 9706 00 00 4901 10 00 4901 99 00 4904 00 00 4905 91 00 4905 99 00 4906 00 00

10.

Książki mające więcej niż 100 lat, pojedynczo lub w zbiorach

9705 00 00 9706 00 00

11.

Mapy drukowane mające więcej niż 200 lat

9706 00 00

12.

Archiwa oraz wszelkie ich elementy dowolnego rodzaju lub w formie dowolnego środka, mające więcej niż 50 lat

3704

3705

3706

4901

4906

9705 00 00 9706 00 00

13.

a)  Zbiory1b oraz okazy ze zbiorów zoologicznych, botanicznych, mineralogicznych lub anatomicznych;

9705 00 00

 

b)  Zbiory1b o znaczeniu historycznym, paleontologicznym, etnograficznym lub numizmatycznym

9705 00 00

14.

Środki transportu mające więcej niż 75 lat

9705 00 00 Rozdziały 86–89

15.

Wszelkie pozostałe antyki nieujęte w kategoriach A.1–A.14

 

 

a)  mające 50–100 lat:

 

 

zabawki, gry

Rozdział 95

 

wyroby ze szkła

7013

 

wyroby jubilerskie ze złota lub srebra

7114

 

meble

Rozdział 94

 

przyrządy optyczne, fotograficzne lub kinematograficzne

Rozdział 90

 

instrumenty muzyczne

Rozdział 92

 

zegary i zegarki oraz ich części

Rozdział 91

 

wyroby z drewna

Rozdział 44

 

wyroby ceramiczne

Rozdział 69

 

tkaniny dekoracyjne

5805 00 00

 

dywany

Rozdział 57

 

tapety ścienne

4814

 

broń

Rozdział 93

 

b)  mające więcej niż 100 lat

9706 00 00

______________

1a Które mają więcej niż 50 lat i nie należą do ich twórców.

1b Trybunał Sprawiedliwości w swoim orzeczeniu w sprawie 252/84 określił, że: „Przedmiotami kolekcjonerskimi w rozumieniu pozycji nr 97.05 wspólnej taryfy celnej są przedmioty, które posiadają wymagane cechy, aby włączyć je do zbioru, to znaczy przedmioty, które są stosunkowo rzadkie, nie są normalnie wykorzystywane do pierwotnych celów, są przedmiotem specjalnych transakcji poza normalnym obrotem przedmiotami o podobnej użyteczności oraz posiadają wysoką wartość”.

Przedmioty kultury z kategorii A.1–A.15 są objęte niniejszym rozporządzeniem tylko wówczas, jeżeli ich wartość odpowiada progom finansowym określonym w pkt B lub jest od nich wyższa.

B.  Progi finansowe stosowane do niektórych kategorii objętych punktem A (w EUR)

Wartość:

Niezależnie od wartości

1 (przedmioty archeologiczne)

2 (pomniki rozebrane na części)

9 (inkunabuły i manuskrypty)

12 (archiwa)

15 000

5 (mozaiki i rysunki)

6 (ryciny)

8 (fotografie)

11 (drukowane mapy)

30 000

4 (akwarele, gwasze i pastele)

50 000

7 (rzeźby)

10 (książki)

13 (zbiory)

14 (środki transportu)

15 (wszelkie inne przedmioty)

150 000

3 (obrazy)

Ocena, czy spełnione są warunki dotyczące wartości finansowej, musi być dokonana, gdy został złożony wniosek o wydanie pozwolenia na wywóz. Wartość finansowa to wartość dobra kultury na rynku międzynarodowym.

Wartości w euro podane w załączniku I zostaną wyrażone w walutach krajowych po przeliczeniu na podstawie kursu wymiany z dnia 31 grudnia 2001 r., opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Od dnia 31 grudnia 2001 r. równowartość wyrażona w walutach krajowych będzie co dwa lata poddawana korekcie. Obliczenie równowartości będzie dokonywane na podstawie wyrażonej w euro średniej dziennej wartości tych walut z okresu ostatnich 24 miesięcy do ostatniego dnia sierpnia poprzedzającego korektę, która wchodzi w życie z dniem 31 grudnia. Na wniosek Komisji Komitet Doradczy ds. Dóbr Kultury będzie dokonywał korekty sposobu obliczenia z reguły po upływie dwóch lat od pierwszego zastosowania sposobu obliczania. Przy każdej korekcie wartości wyrażone w euro, jak również ich równowartości w walucie krajowej będą okresowo publikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w pierwszych dniach listopada poprzedzającego datę wejścia w życie korekty.

Poprawka 96
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I b (nowy)
Załącznik Ib
Kraje i kategorie przedmiotów, w przypadku których istnieje szczególne ryzyko nielegalnego obrotu
[Biblioteka obrazów zostanie przygotowana przez Komisję zgodnie z art. 2 ust. 2a]

(1) Sprawa została odesłana do komisji właściwej w celu przeprowadzenia negocjacji międzyinstytucjonalnych na podstawie art. 59 ust. 4 akapit czwarty Regulaminu (A8-0308/2018).


Ochrona interesów finansowych UE – Odzyskiwanie środków pieniężnych i aktywów od państw trzecich w przypadkach nadużyć finansowych
PDF 133kWORD 54k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 25 października 2018 r. w sprawie ochrony interesów finansowych UE – Odzyskiwanie środków pieniężnych i aktywów od państw trzecich w przypadkach nadużyć finansowych (2018/2006(INI))
P8_TA(2018)0419A8-0298/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając osiemnaste sprawozdanie Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) za 2017 r.,

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1371 z dnia 5 lipca 2017 r. w sprawie zwalczania za pośrednictwem prawa karnego nadużyć na szkodę interesów finansowych Unii(1),

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (UE) 2017/1939 z dnia 12 października 2017 r. wdrażające wzmocnioną współpracę w zakresie ustanowienia Prokuratury Europejskiej („EPPO”)(2),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 7 kwietnia 2016 r. dotyczący planu działania w sprawie VAT: W kierunku jednolitego unijnego obszaru VAT - czas na decyzje (COM(2016)0148),

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji z dnia 3 września 2018 r. zatytułowane „29. sprawozdanie roczne dotyczące ochrony interesów finansowych Unii Europejskiej i zwalczania nadużyć finansowych (2017 r.)” (COM(2018)0553) oraz towarzyszące mu dokumenty robocze służb Komisji (SWD(2018)0381–0386),

–  uwzględniając decyzję Rady 2014/335/UE, Euratom z dnia 26 maja 2014 r. w sprawie systemu zasobów własnych Unii Europejskiej(3),

–  uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich(4),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 23 października 2013 r. w sprawie przestępczości zorganizowanej, korupcji i prania pieniędzy: zalecenia dotyczące potrzebnych działań i inicjatyw (sprawozdanie końcowe)(5) (rezolucję komisji CRIM) oraz rezolucję z dnia 25 października 2016 r. w sprawie walki z korupcją i działań następczych w związku z rezolucją komisji CRIM(6),

–  uwzględniając sprawozdanie z badania specjalnego Eurobarometr nr 470,

–  uwzględniając pytanie do Komisji w sprawie zwalczania oszustw celnych i ochrony zasobów własnych UE (O-000066/2018),

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A8-0298/2018),

A.  mając na uwadze, że ochrona interesów finansowych UE powinna stanowić kluczowy element polityki UE zmierzającej do zwiększenia zaufania obywateli poprzez zapewnienie prawidłowego i skutecznego wykorzystania ich pieniędzy;

B.  mając na uwadze, że różnorodność systemów prawnych i administracyjnych w państwach członkowskich stwarza trudne warunki do zwalczania nadużyć finansowych, przy braku jednolitych przepisów europejskich dotyczących zwalczania przestępczości zorganizowanej;

C.  mając na uwadze, że art. 325 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej stanowi, że państwa członkowskie podejmują takie same środki do zwalczania nadużyć finansowych naruszających interesy finansowe Unii, jakie podejmują do zwalczania nadużyć finansowych naruszających ich własne interesy finansowe;

D.  mając na uwadze, że dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/42/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zabezpieczenia i konfiskaty narzędzi służących do popełnienia przestępstwa i korzyści pochodzących z przestępstwa w Unii Europejskiej(7) wprowadza minimalne standardy UE w zakresie zabezpieczenia mienia w celu ewentualnej późniejszej konfiskaty oraz w sprawie konfiskaty mienia w sprawach karnych;

E.  mając na uwadze wniosek Komisji z dnia 21 grudnia 2016 r. dotyczący rozporządzenia w sprawie wzajemnego uznawania nakazów zabezpieczenia i nakazów konfiskaty (2016/0412(COD)) wprowadza znormalizowane środki współpracy między państwami członkowskimi;

F.  mając na uwadze, że żaden z tych instrumentów nie może mieć zastosowania do państw trzecich;

G.  mając na uwadze, że rozporządzenie Rady (UE) 2017/1939, w szczególności jego art. 104, przewiduje środki współpracy z państwami trzecimi;

H.  mając na uwadze, że art. 3 ust. 4 Konwencji Rady Europy nr 198 o praniu, ujawnianiu, zajmowaniu i konfiskacie dochodów pochodzących z przestępstwa oraz o finansowaniu terroryzmu stanowi: „Każda Strona przyjmie środki ustawodawcze i inne, konieczne do wymagania, aby w przypadku poważnego przestępstwa lub przestępstw, zgodnie z przepisami prawa krajowego, sprawca wykazywał źródło pochodzenia zakwestionowanych dochodów lub innego mienia podlegającego konfiskacie w zakresie, w jakim wymóg ten jest zgodny z zasadami jej prawa krajowego”;

I.  mając na uwadze, że na poziomie globalnym i regionalnym ONZ i Rada Europy opracowały szereg konwencji i mechanizmów w odniesieniu do konfiskaty i odzyskiwania aktywów, tj. Konwencję Narodów Zjednoczonych przeciwko korupcji z dnia 31 października 2003 r., Konwencję Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej z dnia 15 listopada 2000 r., Konwencję Rady Europy o praniu, ujawnianiu, zajmowaniu i konfiskacie dochodów pochodzących z przestępstwa oraz o finansowaniu terroryzmu z dnia 16 maja 2005 r., Konwencję Rady Europy o praniu, ujawnianiu, zajmowaniu i konfiskacie dochodów pochodzących z przestępstwa z dnia 8 listopada 1990 r.; mając jednak na uwadze, że powyższe instrumenty z różnych powodów nie zawsze umożliwiają skuteczne i terminowe odzyskiwanie skradzionych aktywów;

J.  mając na uwadze, że UE uznała tę kwestię za jeden z priorytetów wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa; mając na uwadze, że w tym zakresie realizowane są projekty pilotażowe i przygotowawcze;

K.  mając na uwadze, że zgodnie z art. 1, 3 i 14 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych(8), OLAF jest upoważniony do prowadzenia dochodzeń wszędzie tam, gdzie wydawane są pieniądze UE, w tym w krajach spoza UE otrzymujących pomoc UE;

L.  mając na uwadze, że zgodnie z art. 14 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 883/2013 OLAF może zawrzeć porozumienia o współpracy administracyjnej z właściwymi organami w państwach trzecich, po uprzednim uzgodnieniu z właściwymi służbami Komisji oraz Europejską Służbą Działań Zewnętrznych;

1.  zwraca uwagę na obecny problem straty środków UE w związku z nadużyciami finansowymi, w ramach których środki są przekazywane do państw trzecich;

2.  podkreśla, że aby zapobiegać takim nadużyciom, należy unikać transferu środków pieniężnych za pośrednictwem pośredników finansowych działających w jurysdykcjach nieprzejrzystych i unikających współpracy;

3.  podkreśla z zaniepokojeniem, że środki pochodzące z państw trzecich mogą być również w sposób oszukańczy przekazywane do UE; podkreśla, że wyniki finansowanego przez UE działania przygotowawczego mającego na celu wsparcie krajów arabskiej wiosny w odzyskiwaniu mienia, realizowanego przez Międzyregionalny Instytut Narodów Zjednoczonych ds. Badań nad Przestępczością i Wymiarem Sprawiedliwości (UNICRI) powinny prowadzić do trwałego i szerszego programu UE mającego na celu wdrożenie odzyskiwania mienia;

4.  podkreśla, że przekazywanie środków finansowych powinno być uzależnione od publikacji danych dotyczących beneficjentów rzeczywistych, tak aby odzyskiwanie mienia w przypadku nadużyć finansowych było łatwiejsze;

5.  podkreśla, że niestety UE zawarła dotychczas umowy o wzajemnej pomocy prawnej jedynie z kilkoma państwami trzecimi, takimi jak Japonia, Norwegia, Liechtenstein i Stany Zjednoczone, , pomimo iż podejrzewa się, że środki przekazywane są również do innych jurysdykcji; wzywa Komisję, aby zintensyfikowała wysiłki na rzecz zawarcia umów z państwami trzecimi otrzymującymi wsparcie finansowe z UE;

6.  ubolewa, że wiele państw członkowskich musi obecnie opierać się na umowach dwustronnych i że brak jest unijnego podejścia do tej istotnej kwestii; podkreśla zatem, ze należy przyjąć bardziej jednolite podejście;

7.  wzywa UE do jak najszybszego złożenia wniosku o członkostwo w Grupie Państw przeciwko Korupcji Rady Europy (GRECO) oraz do stałego informowania Parlamentu Europejskiego o biegu nadanemu temu wnioskowi;

8.  wzywa Komisję, aby wzmocniła swoje stanowisko w umowach podpisanych z państwami trzecimi przez dodanie klauzul dotyczących zwalczania nadużyć finansowych; ubolewa nad tym, że brak jest danych na temat kwoty unijnych środków traconych co roku z powodu nadużyć związanych z transferem środków pieniężnych do państw trzecich; apeluje do Komisji o obliczenie kwoty straconych środków UE;

9.  zwraca się do Komisji o dokonanie oceny ryzyka w odniesieniu do unijnych przepisów, które ułatwiają nielegalne przekazywanie środków pieniężnych poza UE, oraz o usunięcie newralgicznych punktów w tych przepisach;

10.  wzywa Komisję do wprowadzenia standardowej metody gromadzenia danych, identycznej dla wszystkich państw członkowskich, aby umożliwić wykrywanie transferu aktywów pozyskanych w drodze oszustwa do państw trzecich, w celu jak najszybszego utworzenia centralnej unijnej bazy danych; podkreśla, że taki mechanizm istnieje już w dziedzinie zwalczania prania pieniędzy oraz że można by go rozszerzyć;

11.  podkreśla, że Konwencja Rady Europy o praniu, ujawnianiu, zajmowaniu i konfiskacie dochodów pochodzących z przestępstwa oraz o finansowaniu terroryzmu z dnia 16 maja 2005 r. oraz Konwencja Rady Europy o praniu, ujawnianiu, zajmowaniu i konfiskacie dochodów pochodzących z przestępstwa z dnia 8 listopada 1990 r. stanowią ważne instrumenty ułatwiające współpracę z państwami trzecimi w zakresie zabezpieczenia i odzyskiwania aktywów; z zadowoleniem przyjmuje pomyślne zakończenie negocjacji w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia w sprawie wzajemnego uznawania nakazów zabezpieczenia i nakazów konfiskaty oraz zauważa, że jego główne elementy mogą stanowić przydatną podstawę współpracy z państwami trzecimi w kontekście międzynarodowych konwencji i umów dwustronnych, których stroną jest UE;

12.  ubolewa, że nie wszystkie państwa członkowskie UE zgodziły się przystąpić do EPPO; podkreśla znaczenie EPPO, która staje się kluczowym elementem każdego przyszłego mechanizmu odzyskiwania w państwach trzecich, co oznacza, że należy ją uznać za właściwy organ do tego celu, zgodnie z art. 104 rozporządzenia o EPPO, w obecnych i przyszłych porozumieniach dotyczących wzajemnej pomocy prawnej i odzyskiwania aktywów, zwłaszcza konwencji Rady Europy i ONZ;

13.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji i Europejskiemu Urzędowi ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych.

(1) Dz.U. L 198 z 28.7.2017, s. 29.
(2) Dz.U. L 283 z 31.10.2017, s. 1.
(3)Dz.U. L 168 z 7.6.2014, s. 105.
(4) Dz.U. L 312 z 23.12.1995, s. 1.
(5) Dz.U. C 208 z 10.6.2016, s. 89.
(6) Dz.U. C 215 z 19.6.2018, s. 96.
(7) Dz.U. L 127 z 29.4.2014, s. 39.
(8) Dz.U. L 248 z 18.9.2013, s. 1.


Wydawanie pozwoleń dla weterynaryjnych produktów leczniczych i nadzór nad nimi ***I
PDF 132kWORD 56k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 25 października 2018 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 726/2004 ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję Leków (COM(2014)0557 – C8-0142/2014 – 2014/0256(COD))
P8_TA(2018)0420A8-0035/2016

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2014)0557),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 114 i art. 168 ust. 4 lit. c) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0142/2014),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 21 stycznia 2015 r.(1),

–  po konsultacji z Komitetem Regionów,

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 13 czerwca 2018 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności oraz opinię Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi (A8–0035/2016),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu(2);

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego wniosku lub zastąpienie go innym tekstem;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 25 października 2018 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/... zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 726/2004 ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiającego Europejską Agencję Leków, rozporządzenie (WE) nr 1901/2006 w sprawie produktów leczniczych stosowanych w pediatrii oraz dyrektywę 2001/83/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi

P8_TC1-COD(2014)0256


(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) 2019/5.)

(1) Dz.U. C 242 z 23.7.2015, s. 39.
(2) Niniejsze stanowisko zastępuje poprawki przyjęte dnia 10 marca 2016 r. (Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0088).


Weterynaryjne produkty lecznicze ***I
PDF 131kWORD 62k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 25 października 2018 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie weterynaryjnych produktów leczniczych (COM(2014)0558 – C8-0164/2014 – 2014/0257(COD))
P8_TA(2018)0421A8-0046/2016

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2014)0558),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 114 i art. 168 ust. 4 lit. c) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0164/2014),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 21 stycznia 2015 r.(1),

–  po konsultacji z Komitetem Regionów,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 19 maja 2015 r. w sprawie bezpieczniejszej opieki zdrowotnej w Europie: zwiększenie bezpieczeństwa pacjenta i przeciwdziałanie oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe(2),

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 13 czerwca 2018 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności oraz opinię Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi (A8-0046/2016),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu(3);

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 25 października 2018 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/... w sprawie weterynaryjnych produktów leczniczych i uchylającego dyrektywę 2001/82/WE

P8_TC1-COD(2014)0257


(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) 2019/6.)

(1) Dz.U. C 242 z 23.7.2015, s. 54.
(2) Dz.U. C 353 z 27.9.2016, s. 12.
(3) Niniejsze stanowisko zastępuje poprawki przyjęte dnia 10 marca 2016 r. (Teksty przyjęte, P8_TA(2016)0087).


Wytwarzanie, wprowadzanie na rynek i stosowanie paszy leczniczej ***I
PDF 132kWORD 52k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 25 października 2018 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącego wytwarzania, wprowadzania na rynek i stosowania paszy leczniczej oraz uchylającego dyrektywę Rady 90/167/EWG (COM(2014)0556 – C8-0143/2014 – 2014/0255(COD))
P8_TA(2018)0422A8-0075/2016

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2014)0556),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2, art. 43 oraz art. 168 ust. 4 lit. b) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0143/2014),

–  uwzględniając opinię Komisji Prawnej w sprawie proponowanej podstawy prawnej,

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 21 stycznia 2015 r.(1),

–  po konsultacji z Komitetem Regionów,

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 8 maja 2018 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 i 39 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz opinię Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A8-0075/2016),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 25 października 2018 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/... w sprawie wytwarzania, wprowadzania na rynek i stosowania paszy leczniczej, zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 183/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającego dyrektywę Rady 90/167/EWG

P8_TC1-COD(2014)0255


(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) 2019/4.)

(1) Dz.U. C 242 z 23.7.2015, s. 54.


Pobieranie opłat za użytkowanie niektórych typów infrastruktury przez pojazdy ciężarowe***I
PDF 391kWORD 135k
Rezolucja
Tekst skonsolidowany
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 25 października 2018 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 1999/62/WE w sprawie pobierania opłat za użytkowanie niektórych typów infrastruktury przez pojazdy ciężarowe (COM(2017)0275 – C8-0171/2017 – 2017/0114(COD))
P8_TA(2018)0423A8-0202/2018

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2017)0275),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 91 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi Komisja przedstawiła wniosek Parlamentowi (C8-0171/2017),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając uzasadnioną opinię przedstawioną na mocy protokołu nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności przez Radę Związkową Austrii, w której stwierdzono, że projekt aktu ustawodawczego nie jest zgodny z zasadą pomocniczości,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 18 października 2017 r.(1),

–  uwzględniając opinię Komitetu Regionów z dnia 1 lutego 2018 r.(2),

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Transportu i Turystyki oraz opinię Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A8-0202/2018),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 25 października 2018 r. w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/... zmieniającej dyrektywę 1999/62/WE w sprawie pobierania opłat za użytkowanie niektórych typów infrastruktury przez pojazdy ciężarowe

P8_TC1-COD(2017)0114


(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91 ust. 1,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(3),

uwzględniając opinię Komitetu Regionów(4),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą(5),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Postępy w realizacji celu przedstawionego przez Komisję w białej księdze z dnia 28 marca 2011 r.(6), a mianowicie przejścia do pełnego stosowania zasad „zanieczyszczający płaci” i „użytkownik płaci”, aby pozyskać wpływy i zapewnić finansowanie przyszłych inwestycji związanych z transportem, są powolne i nadal istnieją niespójności w stosowaniu opłat za korzystanie z infrastruktury drogowej na obszarze Unii.

(1a)  W tej białej księdze Komisja wyznaczyła na 2020 r. termin „osiągnięcia pełnej i obowiązkowej internalizacji kosztów zewnętrznych (w tym hałasu, zanieczyszczenia lokalnego i zagęszczenia ruchu, oprócz obowiązkowego zwrotu kosztów zużycia infrastruktury) w przypadku transportu drogowego i kolejowego”. [Popr. 1]

(1b)   Ruch pojazdów przewożących towary i osoby jest czynnikiem przyczyniającym się do uwalniania zanieczyszczeń do atmosfery. Zanieczyszczenia takie, mające poważny wpływ na zdrowie ludzi i odpowiadające za pogorszenie jakości powietrza w Unii, obejmują pył zawieszony PM2,5, dwutlenek azotu i ozon. W 2014 r. te trzy zanieczyszczenia doprowadziły odpowiednio do 399 000, 75 000 i 13 600 przedwczesnych zgonów w Unii wynikających z długotrwałego narażenia (zgodnie z danymi Europejskiej Agencji Środowiska z 2017 r.). [Popr. 2]

(1c)   Należy mieć na uwadze, że według Światowej Organizacji Zdrowia hałas powodowany tylko przez ruch drogowy zajmuje drugie miejsce wśród najbardziej szkodliwych środowiskowych czynników stresogennych w Europie, tuż za zanieczyszczeniem powietrza. Rocznie co najmniej 9 000 przedwczesnych zgonów można przypisać chorobom serca, których przyczyną jest hałas powodowany przez ruch drogowy. [Popr. 3]

(1d)   Według sprawozdania Europejskiej Agencji Środowiska z 2017 r. w sprawie jakości powietrza w Europie, w 2017 r. transport drogowy stanowił podstawowe źródło emisji NOx i drugie największe źródło zanieczyszczenia sadzą. [Popr. 4]

(2)  W komunikacie w sprawie europejskiej strategii na rzecz mobilności niskoemisyjnej(7) Komisja zapowiedziała, że zaproponuje przegląd dyrektywy w sprawie pobierania opłat za pojazdy ciężarowe, aby umożliwić pobieranie opłat również w oparciu o zróżnicowanie poziomów emisji dwutlenku węgla, oraz rozszerzenie niektórych zasad określonych w tej dyrektywie na autobusy i autokary, a także samochody osobowe i dostawcze.

(3)  Wszystkie pojazdy ciężkie mają znaczny wpływ na infrastrukturę drogową i przyczyniają się do zanieczyszczenia powietrza, pojazdy lekkie zaś są źródłem większości negatywnych skutków środowiskowych i społecznych związanych z emisjami z transportu drogowego i zatorami komunikacyjnymi. W interesie równego traktowania i uczciwej konkurencji należy zapewnić, aby pojazdy dotychczas nieobjęte ramami określonymi w dyrektywie 1999/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady(8) zostały uwzględnione w tych ramach w odniesieniu do opłat za przejazd i opłat za korzystanie z infrastruktury. Należy zatem rozszerzyć zakres tej dyrektywy na pojazdy ciężkie inne niż te przeznaczone do przewozu towarów oraz na pojazdy lekkie, w tym samochody osobowe, samochody osobowe. Poziom opłat za samochody osobowe może podlegać zróżnicowaniu, aby nie obciążać nadmiernie użytkowników często korzystających z samochodu. W celu zagwarantowania równego traktowania, należy również stosować opłaty w sposób niedyskryminujący w zależności od kategorii pojazdu, a także w sposób zróżnicowany, w zależności od wpływu pojazdów na infrastrukturę, środowisko i społeczność oraz w zależności od szczególnej sytuacji społeczno-gospodarczej niektórych użytkowników, którzy nie mają innej możliwości i muszą korzystać z drogi, aby udać się do miejsca pracy. [Popr. 5]

(3a)  Utworzenie wewnętrznego rynku transportu drogowego charakteryzującego się równymi warunkami działania wymaga jednolitego stosowania przepisów. Jednym z głównych celów niniejszej dyrektywy jest usunięcie zakłóceń konkurencji między użytkownikami. Należy zatem włączyć do zakresu stosowania opłat pobieranych od pojazdów ciężkich samochody dostawcze przeznaczone do drogowego transportu towarów. [Popr. 6]

(3b)  W celu zapewnienia proporcjonalności takiego środka należy uwzględnić jedynie samochody dostawcze używane do drogowego przewozu towarów, podlegające przepisom rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009(9) i 1072/2009(10) oraz w rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014(11). [Popr. 7]

(4)  Uzależnione od czasu opłaty za korzystanie z infrastruktury z natury rzeczy nie odzwierciedlają dokładnie rzeczywistych kosztów infrastruktury i z podobnych powodów nie są skuteczne pod względem zachęcania do bardziej ekologicznego i wydajniejszego funkcjonowania lub zmniejszenia zatorów komunikacyjnych. W odniesieniu do pojazdów ciężkich należy je zatem stopniowo zastępować opłatami uzależnionymi od przebytej odległości, które są sprawiedliwsze, wydajniejsze i skuteczniejsze. [Popr. 8]

(4a)   Aby stopniowe zastępowanie uzależnionych od czasu opłat opłatami uzależnionymi od przebytej odległości nie stało się kolejną przeszkodą w dostępie do głównych rynków europejskich dla transportu z krajów i regionów peryferyjnych, należy odpowiednio wcześniej ustanowić system rekompensat, aby zrównoważyć koszty dodane, a tym samym zapobiec znacznemu spadkowi konkurencyjności. [Popr. 10]

(4b)   W celu uniknięcia przeniesienia ruchu drogowego na drogi niepłatne, co mogłoby mieć poważne konsekwencje dla bezpieczeństwa drogowego i optymalnego wykorzystania sieci drogowej, państwa członkowskie muszą mieć możliwość pobierania opłat za korzystanie ze wszystkich dróg stanowiących bezpośrednią konkurencję dla sieci transeuropejskich. [Popr. 11]

(4c)   Opłaty oparte na czasie użytkowania zachęcają kierowców do częstszej jazdy w okresie ważności winiety, co stanowi niewłaściwe zastosowanie zasad „zanieczyszczający płaci” i „użytkownik płaci”. [Popr. 12]

(4d)  W celu zapewnienia prawidłowego stosowania niniejszej dyrektywy ramy umowne regulujące umowy koncesyjne na pobieranie opłat za przejazd powinny mieć na celu ułatwienie dostosowywania ww. umów do zmian ram regulacyjnych Unii, z zastrzeżeniem dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/23/UE. [Popr. 13]

(4e)   W związku z tym należy przeanalizować możliwość rekompensowania kosztów dodanych związanych z lokalizacją peryferyjną przez ułatwienia w zakresie dostępu do bardziej efektywnej pod względem zużycia energii floty pojazdów oraz priorytetowe uprawnienia do korzystania z infrastruktury dedykowanej lub technologicznej, takiej jak e-autostrady. Takie ułatwienia wyrównawcze mogą stać się częścią przyszłego instrumentu „Łącząc Europę” po roku 2020. [Popr. 14]

(5)  Aby zagwarantować akceptację użytkowników dla przyszłych systemów opłat drogowych, państwa członkowskie powinny mieć możliwość wprowadzenia odpowiednich systemów pobierania opłat w ramach szerszego pakietu usług w zakresie mobilności. Takie systemy powinny zapewnić sprawiedliwy podział kosztów infrastrukturyi, odzwierciedlać zasadę „zanieczyszczający płaci” ” i obejmować rozwiązania dotyczące wyodrębniania wpływów z opłat za użytkowanie. Państwa członkowskie mogą przy tym pobierać opłaty za przejazd po drogach nienależących do głównej sieci drogowej. Każde państwa państwo członkowskie wprowadzające taki system powinno zapewnić, aby był on zgodny z przepisami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/52/WE(12). [Popr. 15]

(5a)  Należy zachęcać państwa członkowskie do uwzględniania czynników społeczno-ekonomicznych przy wdrażaniu systemów pobierania opłat infrastrukturalnych od samochodów osobowych. [Popr. 16]

(5b)   Pobieranie od użytkowników dróg opłat drogowych przy użyciu środków elektronicznych wiąże się z masowym gromadzeniem i przechowywaniem danych osobowych, które mogą posłużyć również do sporządzania szczegółowych profili ruchu. Przy wdrażaniu niniejszej dyrektywy państwa członkowskie i Komisja powinny systematycznie uwzględniać zasadę celowości i minimalizacji danych. Rozwiązania techniczne w zakresie gromadzenia danych w związku z pobieraniem opłat za korzystanie z infrastruktury powinny zatem obejmować opcje zanonimizowanych, zaszyfrowanych lub dokonywanych z góry płatności. [Popr. 17]

(5c)  Podatki od pojazdów mogą stanowić przeszkodę we wprowadzaniu opłat za przejazd. Aby wesprzeć wprowadzenie opłat za przejazd, państwom członkowskim należy dać więcej swobody umożliwiającej szybkie obniżenie podatków od pojazdów, co wiąże się z jak najszybszym obniżeniem minimalnych poziomów określonych w dyrektywie 1999/62/WE. [Popr. 18]

(5d)  Szczególne znaczenie ma wprowadzenie przez państwa członkowskie sprawiedliwego systemu opłat niepowodującego niekorzystnych skutków dla użytkowników samochodów osobowych, dla których – ze względu na ich miejsce zamieszkania na obszarach wiejskich, trudno dostępnych lub odizolowanych – bardziej regularne korzystanie z dróg objętych systemem opłat jest koniecznością. W ramach polityki rozwoju terytorialnego państwa członkowskie powinny stosować zniżki w przypadku opłat dla użytkowników z takich obszarów. [Popr. 20]

(6)  Podobnie jak w przypadku pojazdów ciężkich ważne jest zapewnienie, aby wszelkie uzależnione w przypadku wprowadzenia przez państwa członkowskie jakichkolwiek opłat uzależnionych od czasu opłaty nakładane, nakładanych na pojazdy lekkie, były one proporcjonalne, także w odniesieniu do okresów korzystania z dróg krótszych niż jeden rok. W tym względzie należy wziąć pod uwagę fakt, że sposób użytkowania pojazdów lekkich odbiega od sposobu użytkowania pojazdów ciężkich. Obliczanie proporcjonalnych opłat uzależnionych od czasu może być oparte na dostępnych danych na temat schematów podróży, pod warunkiem że zostanie zapewniona niedyskryminacja. [Popr. 21]

(7)  Zgodnie z dyrektywą 1999/62/WE opłaty z tytułu kosztów zewnętrznych, które odzwierciedlają zasadę „zanieczyszczający płaci”, mogą być nakładane na poziomie zbliżonym do krańcowego kosztu społecznego użytkowania odnośnego pojazdu. Taka metoda okazała się najsprawiedliwsza i najskuteczniejsza, jeżeli chodzi o uwzględnianie negatywnych skutków środowiskowych i zdrowotnych zanieczyszczenia powietrza oraz hałasu powodowanego przez pojazdy ciężkie, i zapewniłaby uczciwy udział pojazdów ciężkich w osiągnięciu unijnych norm jakości powietrza(13) oraz wszelkich mających zastosowanie limitów lub wartości docelowych hałasu. Dlatego należy ułatwić stosowanie takich opłat. [Popr. 22]

(8)  W tym celu należy wprowadzić możliwość zastosowania opłaty z tytułu kosztów zewnętrznych w odniesieniu do sieci nieobjętych opłatą infrastrukturalną oraz zastąpić maksymalną średnią ważoną stawkę opłat z tytułu kosztów zewnętrznych należy zastąpić łatwymi do zastosowania wartościami odniesienia minimalnymi, zrewaloryzowanymi w odniesieniu do inflacji i zaktualizowanymi zgodnie z postępem naukowym poczynionym w zakresie szacowania zewnętrznych kosztów transportu drogowego oraz zmianami w strukturze parku samochodowego. [Popr. 23]

(8a)  W celu przyczynienia się do osiągnięcia celu określonego w białej księdze w dziedzinie transportu polegającego na pełnym zastosowaniu zasady „zanieczyszczający płaci” należy zapewnić w sieciach podlegających opłacie infrastrukturalnej pobieranie opłaty z tytułu kosztów zewnętrznych od pojazdów ciężkich i samochodów dostawczych przeznaczonych do drogowego transportu towarów. [Popr. 24]

(8b)  W celu zapewnienia odpowiedniego ponownego wykorzystania wpływów z opłat z tytułu kosztów zewnętrznych należy reinwestować te wpływy w sektor infrastruktury transportowej, tak aby wspierać bardziej zrównoważone rodzaje transportu o mniejszym wpływie na środowisko. [Popr. 25]

(9)  Zróżnicowanie opłat infrastrukturalnych w zależności od klas emisji Euro przyczyniło się do korzystania z bardziej ekologicznych pojazdów. W związku z odnową parku samochodowego oczekuje się jednak, że zróżnicowanie opłat na tej podstawie w sieciach międzymiastowych do końca roku 2020 stanie się nieaktualne mniej skuteczne i należy je do tego czasu stopniowo wyeliminować. Od tego samego momentu należy systematyczniej stosować opłaty z tytułu kosztów zewnętrznych jako ukierunkowane środki odzyskiwania kosztów zewnętrznych w sytuacjach, w których mają one największe znaczenie. [Popr. 27]

(10)  Udział emisji CO2 z pojazdów ciężkich rośnie. Zróżnicowanie opłat infrastrukturalnych zależnie od tych emisji może przyczynić się do poprawy sytuacji w tym obszarze i należy zatem wprowadzić taki środek.

(11)  Pojazdy lekkie są źródłem dwóch trzecich negatywnych skutków środowiskowych i zdrowotnych ruchu drogowego. Ważne jest zatem zachęcanie do wykorzystywania najbardziej ekologicznych i najbardziej paliwooszczędnych pojazdów poprzez zróżnicowanie opłat drogowych oparte na współczynnikach zgodności określonych w rozporządzeniu Komisji (UE) 2016/427(14), rozporządzeniu Komisji (UE) 2016/646(15) oraz rozporządzeniu Komisji (UE) 2017/xxx(16).

(12)  Aby propagować wykorzystywanie najbardziej ekologicznych i najbardziej w wyższym stopniu paliwooszczędnych pojazdów, państwa członkowskie powinny stosować znacznie obniżone opłaty za przejazd i opłaty za korzystanie z infrastruktury w odniesieniu do tych pojazdów. Aby ułatwić i przyspieszyć wdrażanie takich systemów, należy zastosować wspomniane obniżki niezależnie od wejścia w życie rozporządzenia Komisji (UE) nr.../... w sprawie wykonania rozporządzenia (WE) nr 595/2009 w odniesieniu do certyfikacji emisji CO2 i zużycia paliwa przez pojazdy ciężkie. Pojazdy bezemisyjne nie powinny być obciążone żadnymi opłatami z tytułu kosztów zewnętrznych związanych z zanieczyszczeniem powietrza. [Popr. 28]

(12a)   Tranzyt transalpejski oznacza dla konkretnych regionów szczególne obciążenie pod względem hałasu, zanieczyszczenia powietrza i zużycia infrastruktury, które jest jeszcze zwiększane przez konkurencję kosztową z okolicznymi korytarzami transportowymi. Zainteresowanym regionom i państwom członkowskim należy zatem zapewnić dużą elastyczność w pobieraniu opłat z tytułu kosztów zewnętrznych i w stosowaniu środków sterowania ruchem, również w odniesieniu do zapobiegania niepożądanym efektom przeniesienia ruchu drogowego i przejazdom okrężną drogą między korytarzami transportowymi. [Popr. 29]

(13)  Zatory komunikacyjne, do których wszystkie pojazdy przyczyniają się w różnych proporcjach, stanowią koszt w wysokości około 1 % PKB. Znaczną część tych kosztów można przypisać międzymiastowym zatorom komunikacyjnym. Należy zatem zezwolić na wprowadzanie szczególnej opłaty z tytułu zatorów komunikacyjnych, pod warunkiem jej stosowania w odniesieniu do wszystkich kategorii pojazdów. Aby opłata była skuteczna i , proporcjonalna i niedyskryminująca, należy ją obliczać na podstawie krańcowych kosztów zatorów komunikacyjnych i różnicować zależnie od położenia, czasu i kategorii. Jednocześnie należy opracować zrównoważone formuły wyrównawcze, które nie będą dyskryminować pracowników mieszkających na peryferiach i w niektórych przypadkach obciążonych już kosztami z tytułu opłat za użytkowanie infrastruktury oraz opłat za przejazd. W celu maksymalizacji pozytywnego wpływu opłat z tytułu zatorów komunikacyjnych, odnośne wpływy należy przeznaczyć ma projekty ukierunkowane na źródła problemu. [Popr. 30]

(13a)  W celu umożliwienia ochrony dziedzictwa motoryzacji UE państwa członkowskie powinny utworzyć specjalną kategorię dla pojazdów historycznych, aby umożliwić różnicowanie wysokości poszczególnych opłat pobieranych na podstawie niniejszej dyrektywy. [Popr. 31]

(14)  Opłaty z tytułu zatorów komunikacyjnych powinny w proporcjonalny sposób odzwierciedlać bezpośrednio rzeczywiste koszty wpływu każdego pojazdu na innych użytkowników drogi i pośrednio na społeczeństwo jako całość. Aby uniknąć sytuacji, w której nieproporcjonalnie utrudniają one swobodny przepływ osób i towarów, należy je ograniczyć do konkretnych kwot odzwierciedlających krańcowy koszt zatorów komunikacyjnych w warunkach bliskich granicy przepustowości drogi, czyli w sytuacji, gdy natężenie ruchu drogowego zbliża się do maksimum przepustowości.

(15)  Należy stopniowo wycofywać neutralne pod względem wpływów zróżnicowanie opłat infrastrukturalnych mające zastosowanie do pojazdów ciężkich, które jest mniej skutecznym instrumentem zmniejszania zatorów komunikacyjnych.

(15a)  Biorąc pod uwagę wysokie koszty zewnętrzne wypadków, szacowane na dziesiątki miliardów euro rocznie, należy – w związku z przepisami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/96/WE(17) w odniesieniu do średniego kosztu społecznego wypadku śmiertelnego oraz poważnego wypadku – umożliwić państwom członkowskim lepszą internalizację kosztów nieobjętych ubezpieczeniem. Część tych kosztów, np. koszty administracyjne świadczonych usług publicznych, niektóre koszty świadczonych usług medycznych, a także straty kapitału ludzkiego i koszty związane ze szkodami fizycznymi i psychicznymi pokrywać mogłyby odpowiednie systemy zabezpieczenia społecznego lub ogół społeczeństwa. [Popr. 32]

(16)  Zastosowane do opłat infrastrukturalnych dopłaty mogłyby również stanowić użyteczny wkład w rozwiązanie problemów związanych ze znacznymi szkodami środowiskowymi lub zatorami komunikacyjnymi, spowodowanymi korzystaniem z niektórych dróg, nie tylko w obrębie obszarów górskich Należy zatem znieść obecnie obowiązujące ograniczenia w zakresie ułatwić stosowanie dopłat dzięki zniesieniu obecnie obowiązujących ograniczeń zastosowania dopłat do tych obszarów oraz ich przeznaczenie na projekty sieci bazowej transeuropejskiej sieci transportowej. Aby uniknąć pobierania od użytkowników podwójnych opłat, należy wykluczyć ściślej ograniczyć dopłaty na odcinkach dróg, na których stosuje się opłaty z tytułu zatorów komunikacyjnych. Należy również dostosować maksymalne stosowane wartości do różnych sytuacji. [Popr. 33]

(17)  Jeżeli państwo członkowskie wprowadza system opłat drogowych, przyznane rekompensaty mogą, w określonych przypadkach, prowadzić do dyskryminacji zagranicznych użytkowników dróg. Należy zatem ograniczyć możliwość przyznawania rekompensat w tego rodzaju sytuacjach do opłat za przejazd i nie powinny one być już dostępne w przypadku opłat za korzystanie z infrastruktury.

(17a)   W odniesieniu do pojazdów lekkich istotne jest dopilnowanie, by niniejsza dyrektywa nie utrudniała swobodnego przepływu obywateli. Należy zezwolić państwom członkowskim na wprowadzanie zniżek i ulg w sytuacji, gdy użytkownicy dróg są nieproporcjonalnie obciążeni opłatami ze względu na warunki geograficzne lub społeczne. [Popr. 34]

(18)  Aby wykorzystać potencjalny efekt synergii między istniejącymi systemami opłat drogowych w celu zredukowania kosztów operacyjnych, Komisja powinna być w pełni zaangażowana we współpracę między państwami członkowskimi, które zamierzają wprowadzić wspólne i interoperacyjne systemy opłat drogowych. [Popr. 35]

(19)  Opłaty drogowe mogą uruchomić uruchamiają środki, które przyczyniają się do finansowania utrzymania dróg i rozwoju wysokiej jakości infrastruktury transportowej i usług oraz finansowania krzyżowego projektów alternatywnej infrastruktury transportowej. Należy zatem zachęcać Państwa członkowskie do odpowiedniego wykorzystywania wpływów powinny zatem odpowiednio wykorzystywać wpływy z opłat za użytkowanie dróg i w tym celu należy wymagać od nich właściwego składania sprawozdań w sprawie wykorzystania takich wpływów. Wpływy z opłat infrastrukturalnych i opłat z tytułu kosztów zewnętrznych należy w związku z tym reinwestować w sektor transportu. Powinno to w szczególności pomóc w określeniu potencjalnych luk w finansowaniu i w zwiększeniu społecznej akceptacji dla opłat drogowych. [Popr. 36]

(20)  Ponieważ celu niniejszej dyrektywy, polegającego w szczególności na zapewnieniu, aby krajowe systemy naliczania opłat stosowanych do pojazdów innych niż ciężarowe były stosowane w obrębie spójnych ram, zapewniających równe traktowanie w obrębie Unii, nie można osiągnąć w sposób wystarczający na poziomie państwa członkowskiego, natomiast ze względu na transgraniczny charakter transportu drogowego i kwestii, które mają być uregulowane w niniejszej dyrektywie, możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, może ona podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne dla osiągnięcia tego celu.

(21)  Aby zachęcać do stosowania najbardziej energooszczędnych pojazdów oraz utrzymać skuteczność zachęt oraz aktualność zróżnicowania opłat drogowych, należy zapewnić, aby opłaty z tytułu kosztów zewnętrznych w dalszym ciągu odzwierciedlały koszt zanieczyszczenia powietrza oraz hałasu powodowanego przez pojazdy ciężkie możliwie jak najprecyzyjniej, bez nadmiernie skomplikowanego systemu opłat. Dlatego należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w celu dostosowania wartości odniesienia minimalnych dotyczących opłat z tytułu kosztów zewnętrznych w związku z postępem naukowym, określenia sposobu neutralnego pod względem wpływów zróżnicowania opłat infrastrukturalnych w zależności od emisji CO2 pochodzących z pojazdów ciężkich oraz dostosowania zasad zmiany opłat infrastrukturalnych za pojazdy lekkie do postępu technicznego. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r.(18). W szczególności, aby zapewnić udział na równych zasadach Parlamentu Europejskiego i Rady w przygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te otrzymują wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji mogą systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych. [Popr. 37]

(21a)   Najpóźniej dwa lata po wejściu w życie niniejszej dyrektywy Komisja przedstawi ogólnie obowiązujące, przejrzyste i zrozumiałe ramy internalizacji kosztów środowiskowych, związanych z zatorami komunikacyjnymi i ochroną zdrowia, na których opierać się będą przyszłe wyliczenia opłat infrastrukturalnych. Komisja powinna przy tym móc zaproponować model, któremu towarzyszyć będzie analiza skutków internalizacji kosztów zewnętrznych dla wszystkich rodzajów transportu. W celu zachowania proporcjonalności przy pobieraniu opłat z tytułu kosztów zewnętrznych należy uwzględnić wszystkie rodzaje transportu. [Popr. 38]

(21b)   W celu zapewnienia przejrzystości, państwa członkowskie powinny podawać do wiadomości użytkowników dróg wyniki osiągnięte dzięki reinwestowaniu opłat infrastrukturalnych, opłat z tytułu kosztów zewnętrznych i opłat z tytułu zatorów komunikacyjnych. Państwa członkowskie powinny zatem podawać do wiadomości publicznej informacje o korzyściach uzyskanych w zakresie poprawy bezpieczeństwa drogowego, ograniczenia oddziaływania na środowisko i zmniejszenia zatorów komunikacyjnych. [Popr. 39]

(22)  W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania odpowiednich przepisów niniejszej dyrektywy należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze. Na potrzeby przyjęcia aktów wykonawczych ustanawiających zharmonizowany zestaw wskaźników do oceny jakości sieci dróg należy korzystać z procedury doradczej. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011(19).

(23)  Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 1999/62/WE,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

W dyrektywie 1999/62/WE wprowadza się następujące zmiany:

(1)  tytuł otrzymuje brzmienie:"

„Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 1999/62/WE z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie pobierania uzależnionych od pokonanej odległości opłat za użytkowanie infrastruktury drogowej przez pojazdy”; [Popr. 40]

"

(2)  art. 1 i 2 otrzymują brzmienie:"

„Artykuł 1

1.  Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do:

   a) podatków od pojazdów ciężarowych,
   b) opłat za przejazd i opłat za korzystanie z infrastruktury nakładanych na pojazdy.

2.  Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do pojazdów wykonujących przewozy wyłącznie na nieuropejskich terytoriach państw członkowskich.

3.  Dyrektywa nie ma również zastosowania do pojazdów zarejestrowanych na Wyspach Kanaryjskich, w Ceucie i Melilli, na Azorach lub Maderze, wykonujących przewozy wyłącznie na tych terytoriach lub między tymi terytoriami oraz, odpowiednio, tymi terytoriami a kontynentalną częścią Hiszpanii oraz Portugalii.

Artykuł 2

Do celów niniejszej dyrektywy:

   (1) »transeuropejska sieć drogowa« oznacza infrastrukturę transportu drogowego, o której mowa w sekcji 3 rozdziału II rozporządzenia (UE) nr 1315/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady* i przedstawioną na mapach w załączniku I do tego rozporządzenia;
   (2) »koszty budowy« oznaczają koszty związane z budową, w stosownych przypadkach obejmujące również koszty finansowe jednej z poniższych kategorii:
   a) nowej infrastruktury lub nowych ulepszeń infrastruktury, (w tym istotnych prac remontowych) lub alternatywnej infrastruktury transportowej w celu przesunięcia międzygałęziowego;” [Popr. 41]
   b) infrastruktury lub ulepszeń infrastruktury, w tym istotnych prac remontowych, których realizację zakończono nie więcej niż 30 lat przed dniem 10 czerwca 2008 r., na których systemy pobierania opłat za przejazd stosowano już w dniu 10 czerwca 2008 r., lub nie więcej niż 30 lat przed ustanowieniem nowych systemów pobierania opłat za przejazd wprowadzonych po dniu 10 czerwca 2008 r.;
   c) infrastruktury lub ulepszeń infrastruktury, których realizację zakończono przed dniem 10 czerwca 2008 r., na których:
   (i) państwo członkowskie ustanowiło system opłat za przejazd, który przewiduje pokrycie tych kosztów na podstawie umowy z operatorem systemu opłat lub na podstawie innych aktów prawnych, które mają równorzędny skutek i które weszły w życie przed dniem 10 czerwca 2008 r.; lub
   (ii) państwo członkowskie może wykazać, że decyzja o realizacji danej infrastruktury była uzależniona od tego, czy zakładany okres jej użytkowania będzie przekraczał 30 lat;
   (3) »koszty finansowe« oznaczają odsetki od pożyczek i zwrot z kapitału wniesionego przez udziałowców;
   (4) »istotne prace remontowe« oznaczają prace remontowe z wyłączeniem prac nieprzynoszących już żadnych korzyści użytkownikom dróg, w szczególności kiedy zamiast przeprowadzenia remontu położono nową nawierzchnię lub wykonano inne prace budowlane;
   (5) »autostrada« oznacza drogę specjalnie zaprojektowaną i wybudowaną dla ruchu pojazdów silnikowych, która nie obsługuje przylegających do niej posiadłości i która spełnia następujące kryteria:
   a) z wyjątkiem specjalnych miejsc lub tymczasowych okoliczności, które to uniemożliwiają, posiada oddzielne jezdnie dla obydwu kierunków ruchu, oddzielone od siebie nieprzeznaczonym do ruchu pasem rozdzielającym lub, wyjątkowo, w inny sposób;
   b) nie krzyżuje się na jednym poziomie z żadną drogą, torami kolejowymi lub tramwajowymi, ścieżką dla rowerów ani drogą dla pieszych;
   c) jest odpowiednio oznaczona jako autostrada;
   (6) »opłata za przejazd« oznacza określoną kwotę, obliczoną na podstawie odległości przebytej w obrębie danej infrastruktury i rodzaju pojazdu, której uiszczenie przyznaje pojazdowi prawo do korzystania z infrastruktury i która zawiera opłatę infrastrukturalną oraz – w zależności od przypadku – obejmuje co najmniej jedną z następujących opłat: opłatę z tytułu zatorów komunikacyjnych infrastrukturalną lub opłatę z tytułu kosztów zewnętrznych bądź obie te opłaty; [Popr. 42]
   (7) »opłata infrastrukturalna« oznacza opłatę pobieraną w celu odzyskania kosztów budowy, utrzymania, eksploatacji i rozwoju infrastruktury ponoszonych w danym państwie członkowskim;
   (8) »opłata z tytułu kosztów zewnętrznych« oznacza opłatę pobieraną w celu odzyskania kosztów ponoszonych w danym państwie członkowskim i związanych z zanieczyszczeniem powietrza lub zanieczyszczeniem hałasem spowodowanymi ruchem drogowym bądź obydwoma tymi rodzajami zanieczyszczeń;
   (9) »zator komunikacyjny« oznacza sytuację, gdy natężenie ruchu zbliża się do przepustowości drogi lub ją przekracza;
   (10) »opłata z tytułu zatorów komunikacyjnych« oznacza opłatę nakładaną na pojazdy w celu odzyskania kosztów poniesionych wskutek zatorów komunikacyjnych w państwie członkowskim i zmniejszenia zatłoczenia dróg;
   (11) »koszt związany z zanieczyszczeniem powietrza spowodowanym ruchem drogowym« oznacza koszt szkód zdrowotnych wyrządzonych człowiekowi i szkód wyrządzonych środowisku naturalnemu spowodowanych uwolnieniem pyłu zawieszonego oraz prekursorów ozonu, takich jak tlenek azotu i lotne związki organiczne, w trakcie eksploatacji pojazdu; [Popr. 43]
   (12) »koszt związany z zanieczyszczeniem hałasem spowodowanym ruchem drogowym« oznacza koszt szkód zdrowotnych wyrządzonych człowiekowi i szkód wyrządzonych środowisku naturalnemu spowodowanych hałasem emitowanym przez pojazdy lub wywołanym oddziaływaniem między pojazdami a powierzchnią drogi; [Popr. 44]
   (13) »opłata infrastrukturalna wyliczana na podstawie średniej ważonej« oznacza łączne wpływy z opłaty infrastrukturalnej w danym okresie podzielone przez liczbę pojazdokilometrów przebytych przez pojazdy ciężkie na odcinkach drogi, na których w tym okresie pobierana jest opłata;
   (14) »opłata za korzystanie z infrastruktury« oznacza określoną kwotę, której zapłata daje pojazdowi prawo do korzystania przez dany okres z infrastruktury, o której mowa w art. 7 ust. 1 i 2;
   (15) »pojazd« oznacza pojazd silnikowy wyposażony w cztery koła lub większą ich liczbę lub przegubowy zespół pojazdów, który jest przeznaczony lub wykorzystywany do drogowego przewozu osób lub towarów;
   (16) »pojazd ciężki« oznacza pojazd ciężarowy lub autokar bądź autobus;
   (17) »pojazd ciężarowy” oznacza pojazd przeznaczony do przewozu towarów, którego maksymalna dopuszczalna masa przekracza 3,5 t;
   (18) »autokar lub autobus« oznacza pojazd przeznaczony do przewozu więcej niż 8 pasażerów, poza kierowcą, którego maksymalna dopuszczalna masa przekracza 3,5 t;
   (18a) »pojazd lekki« oznacza lekki pojazd użytkowy, samochód osobowy; [Popr. 46]
   (19) »pojazd lekki« oznacza samochód osobowy mikrobus, mikrobus samochód dostawczy lub samochód dostawczy przeznaczony do przewozu towarów; [Popr. 47]
   (20) »samochód osobowy« oznacza pojazd z czterema kołami, przeznaczony do przewozu pasażerów, których liczba poza kierowcą nie przekracza ośmiu;
   (20a) »pojazd mający wartość historyczną« oznacza pojazd mający wartość historyczną w rozumieniu art. 3 ust. 7 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/45/UE**; [Popr. 48]
   (21) »mikrobus« oznacza pojazd przeznaczony do przewozu więcej niż ośmiu pasażerów, poza kierowcą, którego maksymalna dopuszczalna masa nie przekracza 3,5 t;
   (22) »samochód dostawczy« oznacza pojazd przeznaczony do przewozu towarów , inny niż pojazd osobowy, którego maksymalna dopuszczalna masa nie przekracza 3,5 t; [Popr. 49]
   (22a) »samochód dostawczy przeznaczony do przewozu towarów« oznacza pojazd użytkowany przez podmiot wykonujący zawód przewoźnika drogowego zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009***, o dopuszczalnej maksymalnej masie całkowitej od 2,4 do 3,5 t i o wysokości przekraczającej 2 m; [Popr. 50]
   (22b) »eksploatacja bezemisyjna« oznacza pojazd, który porusza się bez emisji spalin z rury wydechowej, w całej sieci dróg, w sytuacji, gdy może to zostać zweryfikowane; [Popr. 51]
   (23) »pojazd bezemisyjny« oznacza pojazd bez emisji spalin;
   (23a) »motocykl« oznacza pojazd dwukołowy, z przyczepą motocyklową lub bez przyczepy, a także każdy pojazd trzykołowy i czterokołowy kategorii L3e, L4e, L5e, L6e i L7e, o którym mowa w rozporządzeniu (UE) nr 168/2013; [Popr. 52]
   (24) »przewoźnik« oznacza każde przedsiębiorstwo transportu drogowego towarów lub osób;
   (25) »pojazd kategorii ‘EURO 0’, ‘EURO I’, ‘EURO II’, ‘EURO III’, ‘EURO IV’, ‘EURO V’, ‘EURO VI’« oznacza pojazd ciężki spełniający limity emisji określone w załączniku 0;
   (26) »rodzaj pojazdu« oznacza kategorię, do której pojazd ciężki należy, biorąc pod uwagę liczbę osi, wymiary, masę lub inne czynniki klasyfikacji pojazdów uwzględniające stopień uszkodzenia dróg, np. system klasyfikacyjny odwołujący się do stopnia uszkodzenia dróg określony w załączniku IV, pod warunkiem że zastosowany system klasyfikacyjny opiera się na właściwościach pojazdu, które są zawarte w dokumentacji pojazdu stosowanej we wszystkich państwach członkowskich albo są widoczne gołym okiem;
   (27) »umowa koncesyjna« oznacza ‘zamówienie publiczne na roboty budowlane’ zdefiniowane w art. ‘koncesję’ zdefiniowaną w art. 5 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE 2014/23/UE****; [Popr. 53]
   (28) »opłata za przejazd pobierana w ramach koncesji« oznacza opłatę za przejazd pobieraną przez koncesjonariusza na podstawie umowy koncesyjnej;
   (29) »znacząco zmienione naliczanie opłat za korzystanie z infrastruktury lub opłat za przejazd« oznacza sposób naliczana opłat zmieniony w taki sposób, że zmiana kosztów lub wpływów wynosi co najmniej o 5 % 15 % w porównaniu z rokiem poprzednim, po uwzględnieniu korekty z tytułu inflacji mierzonej poprzez zmiany w ogólnounijnym zharmonizowanym indeksie cen konsumpcyjnych, z wyłączeniem energii i żywności nieprzetworzonej, opublikowanej przez Komisję (Eurostat). W umowach koncesyjnych zmiany spełniające kryteria określone w art. 43 ust. 1 i 2 dyrektywy 2014/23/UE nie są uważane za znaczące; [Popr. 54]
   (29a) »finansowanie krzyżowe« oznacza finansowanie projektów efektywnej alternatywnej infrastruktury transportowej z wpływów z opłat za przejazd i za korzystanie z istniejącej infrastruktury transportowej; [Popr. 55]
   (29b) »państwa członkowskie« oznaczają wszystkie organy państw członkowskich, zarówno organy władzy centralnej, organy państwa federacyjnego, jak i inne organy terytorialne, których kompetencje obejmują zapewnienie przestrzegania zasad prawa Unii. [Popr. 56]

Do celów pkt 2:

   a) odsetek kosztów budowy, który należy uwzględnić, nie może w żadnym przypadku przekroczyć odsetka aktualnego zakładanego okresu użytkowania komponentów infrastruktury, pozostałego w dniu 10 czerwca 2008 r. lub w dniu, w którym wprowadzono nowe systemy pobierania opłat za przejazd, jeżeli nastąpiło to później;
   b) koszty infrastruktury lub jej ulepszeń mogą obejmować wszelkie szczególne wydatki na infrastrukturę szczególne, w tym wydatki wynikające z wprowadzenia nowych wymogów prawnych, mające na celu zmniejszenie uciążliwości związanych z hałasem lub zwiększenie bezpieczeństwa drogowego oraz rzeczywiste wydatki poniesione przez operatora infrastruktury na obiektywne względy ekologiczne, takie jak ochrona gleb przed zanieczyszczeniem. [Popr. 57]

_______________

* Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1315/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie unijnych wytycznych dotyczących rozwoju transeuropejskiej sieci transportowej (Dz.U. L 348 z 20.12.2013, s. 1).

** Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/45/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie okresowych badań zdatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz uchylająca dyrektywę 2009/40/WE (Dz.U. L 127 z 29.4.2014, s. 51).

*** Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U. L 300 z 14.11.2009, s. 51).

**** Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. L 94 z 28.3.2014, s. 65). Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/23/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania koncesji (Dz.U. L 94 z 28.3.2014, s. 1).”;

"

2a)  w art. 6 ust. 2 dodaje się nową literę ba) w brzmieniu:"

„ba) pojazdów mających wartość historyczną;”; [Popr. 58]

"

(3)  art. 7 otrzymuje brzmienie:"

„Artykuł 7

1.  Nie naruszając przepisów art. 9 ust. 1 lit. a), państwa członkowskie mogą utrzymać lub wprowadzić opłaty za przejazd i opłaty za korzystanie z infrastruktury w transeuropejskiej sieci drogowej lub na pewnych odcinkach tej sieci oraz na innych dodatkowych odcinkach swoich sieci autostrad, które nie stanowią części transeuropejskiej sieci drogowej, na warunkach określonych w ust. 3–9 niniejszego artykułu oraz w art. 7a–7k.

2.  Przepisy ust. 1 nie naruszają prawa państw członkowskich, zgodnie z postanowieniami Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, do stosowania opłat za przejazd i opłat za korzystanie z infrastruktury na innych drogach, pod warunkiem że nałożenie opłat za przejazd i opłat za korzystanie z infrastruktury na tych innych drogach nie jest dyskryminujące dla międzynarodowego ruchu drogowego i nie powoduje zakłóceń konkurencji między przewoźnikami. Opłaty za przejazd i opłaty za korzystanie z infrastruktury na drogach innych niż drogi należące do transeuropejskiej sieci drogowej oraz niebędących autostradami muszą spełniać warunki określone w ust. 3 i 4 niniejszego artykułu oraz w art. 7a i art. 7i ust. 1, 2 i 4.

3.  Państwa członkowskie nie nakładają jednocześnie opłat za przejazd i opłat za korzystanie z infrastruktury na jednym odcinku drogi na żadną określoną kategorię pojazdów. Państwo członkowskie, które pobiera opłatę za korzystanie z infrastruktury w swojej sieci, może jednak nałożyć także opłaty za przejazd z tytułu korzystania z mostów, tuneli i przejazdów przez przełęcze górskie.

4.  Opłaty za przejazd oraz opłaty za korzystanie z infrastruktury nie mogą być dyskryminujące, bezpośrednio ani pośrednio, ze względu na przynależność państwową użytkownika drogi ani ze względu na to, w którym państwie członkowskim lub państwie trzecim ma on siedzibę lub zarejestrował pojazd, ani ze względu na miejsce rozpoczęcia lub miejsce docelowe operacji transportowej.

5.  Państwa członkowskie mogą określić obniżone stawki opłat za przejazd lub opłat za korzystanie z infrastruktury bądź zwolnienia z obowiązku uiszczania opłat za przejazd lub opłat za korzystanie z infrastruktury w przypadku pojazdów ciężkich zwolnionych z wymogu instalowania i używania urządzeń rejestrujących na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014* oraz w przypadkach objętych warunkami określonymi w art. 6 ust. 2 lit. a), b) i c) niniejszej dyrektywy.

6.  Nie naruszając przepisów art. 9, od dnia 1 stycznia 2018 r. [data wejścia w życie niniejszej dyrektywy] państwa członkowskie nie wprowadzają opłat za korzystanie z infrastruktury dla pojazdów ciężkich i samochodów dostawczych przeznaczonych do przewozu towarów. Opłaty za korzystanie z infrastruktury wprowadzone przed tą datą mogą być utrzymane do dnia 31 grudnia 2022 r., a od dnia 1 stycznia 2023 r. zostają zastąpione opłatami za korzystanie z infrastruktury w odniesieniu do sieci dróg wchodzących w zakres niniejszej dyrektywy. [Popr. 59]

7.  Od dnia [data wejścia w życie niniejszej dyrektywy] r. państwa członkowskie nie wprowadzają opłat za korzystanie z infrastruktury dla pojazdów lekkich. Opłaty za korzystanie z infrastruktury wprowadzone przed tą datą znosi się do dnia 31 grudnia 2027 r.

8.  W odniesieniu do pojazdów ciężkich do dnia 31 grudnia 2019 r. państwo członkowskie może zdecydować o stosowaniu opłat za przejazd lub opłat za korzystanie z infrastruktury jedynie w odniesieniu do pojazdów o maksymalnej dopuszczalnej masie całkowitej nie mniejszej niż 12 t, jeżeli uzna, że rozszerzenie ich na pojazdy poniżej 12 t miałoby następujące skutki:

   a) spowodowałoby, poprzez przeniesienie ruchu drogowego, znaczące niekorzystne skutki dla płynnego ruchu pojazdów, środowiska, poziomów hałasu, zatorów komunikacyjnych, zdrowia lub bezpieczeństwa drogowego;
   b) pociągnęłoby za sobą koszty administracyjne w wysokości powyżej 30 % dodatkowych wpływów, jakie zostałyby uzyskane w wyniku tego rozszerzenia.

Państwa członkowskie, które postanawiają stosować opłaty za przejazd i opłaty za korzystanie z infrastruktury jedynie w odniesieniu do pojazdów o maksymalnej dopuszczalnej masie całkowitej nie mniejszej niż 12 t, informują Komisję o tej decyzji oraz o powodach jej podjęcia.

9.  Od dnia 1 stycznia 2020 r. opłaty za przejazd i opłaty za korzystanie z infrastruktury nakładane na pojazdy ciężkie mają zastosowanie do wszystkich pojazdów ciężkich i samochodów dostawczych przeznaczonych do przewozu towarów. [Popr. 61]

10.  Do dnia 31 grudnia 2022 r. opłaty za przejazd i opłaty za korzystanie z infrastruktury dla pojazdów ciężkich isamochodów dostawczych przeznaczonych do transportu towarów, z jednej strony, i dla pojazdów lekkich, innych niż samochody dostawcze przeznaczone do przewozu towarów, z drugiej strony, mogą być wprowadzane lub utrzymywane niezależnie od siebie. [Popr. 62]

___________

* Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U. L 60 z 28.2.2014, s. 1).”;

"

(4)  art. 7 a otrzymuje brzmienie:"

„Artykuł 7 a

1.  Opłaty za korzystanie z infrastruktury są proporcjonalne do czasu trwania korzystania z infrastruktury.

2.  W przypadku stosowania opłat za korzystanie z infrastruktury w odniesieniu do pojazdów ciężkich korzystanie z infrastruktury jest możliwe przez co najmniej następujący okres: dzień, tydzień, miesiąc i rok. Stawka miesięczna nie przekracza 10 % stawki rocznej, stawka tygodniowa nie przekracza 5 % stawki rocznej, a stawka dzienna nie przekracza 2 % stawki rocznej.

Państwo członkowskie może zastosować jedynie stawki roczne wobec pojazdów zarejestrowanych w tym państwie członkowskim.

Państwa członkowskie ustalają wysokość opłat za korzystanie z infrastruktury wraz z kosztami administracyjnymi dla wszystkich kategorii pojazdów ciężkich na poziomie nieprzekraczającym maksymalnych stawek określonych w załączniku II.

3.  W przypadku stosowania opłat za korzystanie z infrastruktury w odniesieniu do pojazdów osobowych korzystanie z infrastruktury jest możliwe przez co najmniej następujący okres: dzień, tydzień, 10 dni, miesiąc lub dwa miesiące bądź oba te okresy oraz rok. Stawka dwumiesięczna nie przekracza 30 % stawki rocznej, stawka miesięczna nie przekracza 18 % stawki rocznej, a stawka 10-dniowa, tygodniowa i dzienna nie przekracza 8 % stawki rocznej. [Popr. 63]

Państwa członkowskie mogą również umożliwić korzystanie z infrastruktury przez inne okresy. W takich przypadkach państwa członkowskie stosują stawki zgodnie z zasadą równego traktowania użytkowników, biorąc pod uwagę wszystkie odnośne czynniki, w szczególności stawkę roczną i stawki stosowane za inne okresy, o których mowa w akapicie pierwszym, istniejące sposoby użytkowania oraz koszty administracyjne.

W odniesieniu do systemów opłat za korzystanie z infrastruktury przyjętych przed dniem 31 maja 2017 r. państwa członkowskie mogą utrzymać stawki wyższe niż limity określone w akapicie pierwszym, które obowiązywały przed tą datą, i odpowiadające im wyższe stawki w odniesieniu do innych okresów użytkowania, zgodnie z zasadą równego traktowania. Z chwilą wejścia w życie znacząco zmienionego naliczania opłat za korzystanie z infrastruktury lub opłat za przejazd, a najpóźniej od dnia 1 stycznia 2024 r., muszą one jednak przestrzegać ograniczeń określonych w akapitach pierwszym oraz drugim.

4.  Jeżeli chodzi o mikrobusy i samochody dostawcze, W przypadku mikrobusów, samochodów dostawczych i samochodów dostawczych przeznaczonych do przewozu towarów, państwa członkowskie muszą przestrzegać przestrzegają przepisów ust. 2 lub 3. Najpóźniej od dnia 1 stycznia 2024 r. państwa członkowskie ustanawiają jednak opłaty za korzystanie z infrastruktury dla mikrobusów, samochodów dostawczych i samochodów dostawczych przeznaczonych do przewozu towarów na poziomie wyższym niż dla samochodów osobowych. [Popr. 64]

4a.  Proporcjonalność opłat za korzystanie z infrastruktury może uwzględniać specyfikę operacji transportowych, które zaczynają się w państwie członkowskim na peryferiach Unii.”; [Popr. 65]

"

(4a)  w art. 7b dodaje się ustęp 2a w brzmieniu:"

„2a. Odcinki autostrad, na których obowiązuje opłata infrastrukturalna, są wyposażone w niezbędną infrastrukturę zapewniającą bezpieczeństwo ruchu dla wszystkich użytkowników i mogą posiadać bezpieczne parkingi we wszystkich warunkach pogodowych, zgodnie z rozporządzeniem (UE).../.... Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego czasu odpoczynku oraz rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów 2017/0122(COD)).”; [Popr. 66]

"

(5)  art. 7c otrzymuje brzmienie:"

„Artykuł 7c

1.  Państwa członkowskie mogą utrzymać lub wprowadzić opłatę z tytułu kosztów zewnętrznych, powiązaną z zanieczyszczeniem powietrza lub zanieczyszczeniem hałasem spowodowanymi ruchem drogowym bądź obydwoma tymi rodzajami zanieczyszczeń.

Opłaty z tytułu kosztów zewnętrznych mogą zostać wprowadzone lub utrzymane na odcinkach sieci drogowej, które nie podlegają opłatom za korzystanie z infrastruktury.

Dla pojazdów ciężkich Opłata z tytułu kosztów zewnętrznych związana ze spowodowanymi ruchem drogowym zanieczyszczeniem powietrza lub zanieczyszczeniem hałasem jest zróżnicowana i jest ustalana zgodnie z minimalnymi wymogami i metodami, o których mowa w załączniku IIIa; opłata ta nie przekracza wartości odniesienia określonych, oraz jest zgodna co najmniej z wartościami minimalnymi określonymi w załączniku IIIb. [Popr. 67]

2.  Uwzględnione koszty odnoszą się do sieci lub tej jej części, na której pobierane są opłaty z tytułu kosztów zewnętrznych, oraz do objętych tymi opłatami pojazdów. Państwa członkowskie mogą zdecydować o odzyskiwaniu tylko określonego odsetka tych kosztów.

3.  Opłaty z tytułu kosztów zewnętrznych powiązane z zanieczyszczeniem powietrza nie mają zastosowania do pojazdów ciężkich, które spełniają najsurowsze normy emisji EURO.

Stosowanie przepisów akapitu pierwszego ustaje po czterech latach od daty rozpoczęcia obowiązywania przepisów wprowadzających te normy.

4.  Wysokość opłaty z tytułu kosztów zewnętrznych ustala zainteresowane państwo członkowskie. Jeżeli państwo członkowskie wyznacza do tego celu organ, musi on być prawnie i finansowo niezależny od organizacji odpowiedzialnej za zarządzanie częścią lub całością opłat lub za pobór części lub całości opłat.

5.  Od dnia 1 stycznia 2021 r. państwa członkowskie, które nakładają opłaty za przejazd, stosują w odniesieniu do pojazdów ciężkich i samochodów dostawczych przeznaczonych do przewozu towarów opłatę z tytułu kosztów zewnętrznych przynajmniej związaną ze spowodowanymi ruchem drogowym zanieczyszczeniem powietrza lub zanieczyszczeniem hałasem na wszystkich odcinkach na tej części wszystkich odcinkach sieci, o której których mowa w. art. 7 ust. 1, na której szkody wyrządzone środowisku naturalnemu przez pojazdy ciężkie są większe niż średnia szkód środowiskowych generowanych przez pojazdy ciężkie, co określono zgodnie z odnośnymi wymogami dotyczącymi sprawozdawczości, o których mowa w załączniku IIIa. podlegających opłacie infrastrukturalnej. [Popr. 68]

5a.  Od dnia 1 stycznia 2026 r. opłata z tytułu kosztów zewnętrznych na dowolnym odcinku sieci drogowej, o którym mowa w art. 7 ust. 1, ma zastosowanie w sposób niedyskryminacyjny do wszystkich kategorii pojazdów. [Popr. 69]

5b.  Państwa członkowskie mogą stosować odstępstwa umożliwiające różnicowanie stawki opłaty z tytułu kosztów zewnętrznych w odniesieniu do pojazdów mających wartość historyczną. ”; [Popr. 70]

"

(6)  dodaje się art. 7da w brzmieniu:"

„Artykuł 7da

1.  Państwo członkowskie może, zgodnie z wymogami określonymi w załączniku V, wprowadzić opłatę z tytułu zatorów komunikacyjnych na dowolnym odcinku swojej sieci drogowej, na której występują zatory komunikacyjne. Opłata z tytułu zatorów komunikacyjnych może być stosowana wyłącznie na tych odcinkach dróg, które są stale przeciążone i wyłącznie w okresach, gdy z reguły są one zatłoczone.

2.  Państwa członkowskie określają odcinki dróg i okresy, o których mowa w ust. 1, w oparciu o obiektywne kryteria związane z poziomem narażenia dróg i ich otoczenia na zatory komunikacyjne, takie jak przeciętne opóźnienia lub średnia długość kolejek.

3.  Opłatę z tytułu zatorów komunikacyjnych nałożona na dowolnym odcinku sieci drogowej stosuje się w sposób niedyskryminacyjny w odniesieniu do wszystkich kategorii pojazdów, zgodnie ze znormalizowanymi współczynnikami równoważności określonymi w załączniku V. Państwa członkowskie mogą jednak postanowić o wyłączeniu autobusów i autokarów w celu wspierania transportu zbiorowego oraz rozwoju społeczno-gospodarczego i spójności terytorialnej. [Popr. 72]

4.  Opłata z tytułu zatorów komunikacyjnych odzwierciedla koszty spowodowane przez pojazd wobec innych użytkowników dróg oraz pośrednio wobec społeczeństwa, ale nie może przekraczać maksymalnych dopuszczalnych poziomów określonych w załączniku VI dla każdego określonego rodzaju drogi.

5.  Państwa członkowskie ustanawiają odpowiednie mechanizmy monitorowania wpływu opłat z tytułu zatorów komunikacyjnych oraz przeglądu ich poziomu. Państwa członkowskie dokonują przeglądu poziomu opłat regularnie, co najmniej co trzy lata, aby zapewnić, że opłaty te nie są wyższe niż koszty zatorów komunikacyjnych występujących w tym państwie członkowskim i zostały uzyskane na tych odcinkach dróg, które są objęte opłatą z tytułu zatorów komunikacyjnych.”;

"

(7)  art. 7f i 7 g otrzymują brzmienie:"

„Artykuł 7f

1.  Po powiadomieniu Komisji państwo członkowskie może dodać dopłatę do opłaty infrastrukturalnej, nałożonej na określonych odcinkach dróg, które są regularnie zatłoczone, lub których użytkowanie przez pojazdy powoduje znaczne szkody w środowisku, jeżeli spełnione są następujące warunki:

   a) wpływy osiągnięte z dopłat są inwestowane w finansowanie budowy infrastruktury w ramach europejskiej sieci bazowej, określonej w załączniku III do rozporządzenia (UE) nr 1315/2013 transportowej lub usług transportowych, które bezpośrednio przyczyniają się do zmniejszenia zatorów komunikacyjnych lub szkód w środowisku i które mieszczą się w obrębie tego samego korytarza, w którym znajduje się odcinek drogi obłożony dopłatą; [Popr. 75]
   b) dopłata nie przekracza 15 % opłaty infrastrukturalnej wyliczanej na podstawie średniej ważonej, obliczonej zgodnie z art. 7b ust. 1 i art. 7e, z wyjątkiem sytuacji, gdy uzyskane wpływy są inwestowane w transgraniczne odcinki korytarzy w ramach sieci bazowej; obszarów górskich, gdzie koszty infrastruktury, a także szkody związane z klimatem i ochroną środowiska są większe w takich przypadkach którym to przypadku dopłata nie może przekraczać 25 % 50 %; [Popr. 76]
   c) zastosowanie dopłaty nie spowoduje niesprawiedliwego traktowania przewoźników komercyjnych w porównaniu z pozostałymi użytkownikami dróg;
   d) opis dokładnej lokalizacji dopłaty oraz dowód decyzji o finansowaniu korytarzy sieci bazowej infrastruktury transportowej lub usług transportowych, o których mowa w lit. a), zostaną przedłożone Komisji przed wprowadzeniem dopłaty; oraz [Popr. 77]
   e) okres, w którym dopłata ma być stosowana, jest z góry określony i ograniczony oraz jest zgodny, pod względem oczekiwanych wpływów, z planami finansowymi oraz z analizą kosztów i korzyści w odniesieniu do projektów współfinansowanych z wpływów pochodzących z dopłaty.

1a.  W przypadku nowych projektów transgranicznych dopłatę można zastosować jedynie za zgodą wszystkich państw członkowskich zaangażowanych w taki projekt. [Popr. 78 i 164]

2.  Dopłatę można stosować w przypadku opłaty infrastrukturalnej zróżnicowanej zgodnie z art. 7g lub 7ga.

3.  Po otrzymaniu wymaganych informacji od państwa członkowskiego zamierzającego zastosować dopłatę Komisja udostępnia je członkom komitetu, o którym mowa w art. 9c. Jeżeli Komisja uzna, że planowana dopłata nie spełnia warunków określonych w ust. 1, lub jeżeli uzna, że planowana dopłata będzie miała znaczące niekorzystne skutki dla rozwoju gospodarczego regionów peryferyjnych, może aktem wykonawczym odrzucić plany dotyczące opłat przedłożone przez zainteresowane państwo członkowskie lub zażądać ich zmiany. Takie akty wykonawcze przyjmowane są zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 9c ust. 2. W przypadku stosowania do systemów poboru opłat, o których mowa w art. 7e ust. 3, dopłata nie jest uznawana za istotną zmianę do celów niniejszej dyrektywy. [Popr. 79]

4.  Wysokość dopłaty odliczana jest od wysokości opłaty z tytułu kosztów zewnętrznych obliczonej zgodnie z art. 7c, z wyjątkiem pojazdów o klasie emisji: EURO 0, I i II od dnia 15 października 2011 r.; EURO III i IV od dnia 1 stycznia 2015 r.; EURO V od dnia 1 stycznia 2019 r. oraz EURO VI od stycznia 2013 r. Wszystkie wpływy uzyskane w wyniku jednoczesnego stosowania dopłaty i opłaty z tytułu kosztów zewnętrznych są inwestowane w finansowanie korytarzy sieci bazowej wymienionych w części I załącznika I do rozporządzenia (UE) nr 1316/2013. [Popr. 80]

5.  Dopłaty nie można stosować na odcinkach dróg, na których stosuje się opłatę z tytułu zatorów komunikacyjnych.

Artykuł 7 g

1.  Do dnia 31 grudnia 2021 r. opłata infrastrukturalna może być różnicowana po to, aby zmniejszyć zatory komunikacyjne, zminimalizować szkody w infrastrukturze i zoptymalizować wykorzystanie danej infrastruktury lub promować bezpieczeństwo drogowe, pod warunkiem że spełnione są następujące warunki:

   a) zróżnicowanie to jest przejrzyste, podawane do publicznej wiadomości i obowiązuje wszystkich użytkowników na równych warunkach;
   b) zróżnicowanie jest zależne od pory dnia, kategorii dnia lub pory roku;
   c) opłata infrastrukturalna nie jest w żadnym wypadku wyższa o więcej niż 175 % maksymalnego poziomu opłaty infrastrukturalnej wyliczanej na podstawie średniej ważonej, o której mowa w art. 7b;
   d) okresy dużego natężenia ruchu, w których pobiera się wyższe opłaty infrastrukturalne w celu zmniejszenia zatorów komunikacyjnych, nie przekraczają pięciu godzin w ciągu doby lub liczby godzin, podczas których współczynnik zagęszczenia ruchu przekracza 100 % zdolności; [Popr. 81]
   e) zróżnicowanie jest opracowane i stosowane w sposób przejrzysty i neutralny pod względem wpływów, na odcinku drogi, na którym występują zatory komunikacyjne, w formie wprowadzenia na tym samym odcinku drogi niższych stawek opłat za przejazd w przypadku przewoźników przejeżdżających poza godzinami dużego natężenia ruchu i wyższych stawek opłat za przejazd w przypadku przewoźników przejeżdżających w godzinach dużego natężenia ruchu.

Państwo członkowskie, które chce wprowadzić takie zróżnicowanie lub zmienić zróżnicowanie istniejące, powiadamia o tym Komisję i przekazuje jej informacje niezbędne do oceny, czy warunki zostały spełnione.

2.  W odniesieniu do pojazdów ciężkich do dnia 31 grudnia 2020 r. państwa członkowskie różnicują opłatę infrastrukturalną w zależności od klasy emisji EURO pojazdu w taki sposób, aby nie była ona w żadnym przypadku wyższa o więcej niż 100 % od tej samej opłaty nakładanej na równoważne pojazdy spełniające najsurowsze normy emisji. Obowiązujące umowy koncesyjne mogą być objęte zwolnieniem z tego wymogu do czasu przedłużenia umowy.

Państwo członkowskie może jednak zastosować odstępstwo od wymogu różnicowania opłaty infrastrukturalnej w przypadku wystąpienia jednej z następujących okoliczności:

   (i) wymóg ten poważnie zagrażałby spójności systemów opłat za przejazd na jego terytorium;
   (ii) wprowadzenie takiego zróżnicowania nie byłoby technicznie wykonalne w danym systemie opłat za przejazd;
   (iii) wymóg ten spowodowałby zmianę tras ruchu pojazdów powodujących największe zanieczyszczenia, wywołując negatywne skutki w zakresie bezpieczeństwa drogowego i zdrowia publicznego;
   (iv) opłata za przejazd zawiera opłatę z tytułu kosztów zewnętrznych.

O każdym takim odstępstwie lub zwolnieniu powiadamia się Komisję.

3.  Jeżeli w przypadku kontroli kierowca lub, w stosownym przypadku, przewoźnik nie dokona płatności za pomocą elektronicznego systemu opłat za przejazd lub nie posiada ważnego abonamentu lub też jego pojazd nie jest wyposażony w stanie przedstawić dokumentów pojazdu koniecznych urządzenie pokładowe homologowane przez podmiot pobierający opłatę za przejazd niezbędne do ustalenia klasy emisji tego pojazdu na potrzeby ust. 2, państwa członkowskie mogą zastosować opłatę za przejazd na najwyższym możliwym poziomie. [Popr. 82]

4.  W ciągu jednego roku od ogłoszenia przez siebie oficjalnych danych dotyczących wartości emisji CO2 zgodnie z rozporządzeniem (UE) .../....*, Komisja przyjmuje akt delegowany zgodnie z art. 9e w celu określenia wartości odniesienia emisji CO2 wraz z odpowiednią klasyfikacją odnośnych pojazdów ciężkich, z uwzględnieniem technologii ograniczania emisji. [Popr. 83]

W ciągu jednego roku od wejścia w życie aktu delegowanego państwa członkowskie różnicują opłatę infrastrukturalną, biorąc pod uwagę wartości emisji CO2 i odpowiednią klasyfikację pojazdów. Opłaty są zróżnicowane w taki sposób, aby żadna opłata infrastrukturalna nie była wyższa o więcej niż 100 % od tej samej opłaty nakładanej na pojazdy równoważne o najniższej, ale nie zerowej, emisji CO2. Pojazdy bezemisyjne korzystają z 75-procentowej obniżki opłat za infrastrukturę w stosunku do stawki maksymalnej. [Popr. 84]

4a.  Od dnia... [data wejścia w życie niniejszej dyrektywy] pojazdy bezemisyjne korzystają z 50-procentowej zniżki na opłatę infrastrukturalną w stosunku do stawki minimalnej. W odniesieniu do eksploatacji bezemisyjnej obowiązuje taka sama zniżka, pod warunkiem że można udowodnić taką eksploatację. [Popr. 85]

4b.  Komisja przedstawia sprawozdanie oceniające udział w rynku pojazdów bezemisyjnych i eksploatacji bezemisyjnej do dnia [...] [Dz.U.: proszę wstawić datę – pięć lat po wejściu w życie niniejszej dyrektywy]. Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie z art. 9e aktów delegowanych w celu ponownego obliczenia zniżki mającej zastosowanie do pojazdów bezemisyjnych w stosunku do stawki minimalnej opłaty za korzystanie z infrastruktury. [Popr. 86]

5.  Zróżnicowania, o których mowa w ust. 1, 2 i 4, nie mogą mieć na celu uzyskania dodatkowych wpływów z opłat za przejazd. Wszelki niezamierzony wzrost wpływów jest równoważony zmianami struktury zróżnicowania, które wdraża się w terminie dwóch lat od końca roku obrotowego, w którym takie dodatkowe wpływy zostały uzyskane.

____________

* Rozporządzenie Komisji (UE) …/… of XXX wdrażające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 595/2009 w odniesieniu do certyfikacji emisji CO2 i zużycia paliwa przez pojazdy ciężkie oraz zmieniające dyrektywę 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L … z … r., s...).”;

"

(8)  dodaje się art. 7ga w brzmieniu:"

„Artykuł 7ga

1.  W odniesieniu do pojazdów lekkich do dnia 31 grudnia 2021 r. państwa członkowskie mogą różnicować opłaty za przejazd i opłaty za korzystanie z infrastruktury w zależności od ekologiczności pojazdu.

2.  Od dnia 1 stycznia 2022 r. państwa członkowskie różnicują opłaty za przejazd, a w przypadku opłat za korzystanie z infrastruktury przynajmniej opłaty roczne, zależnie od emisji CO2 i zanieczyszczeń z pojazdów zgodnie z przepisami określonymi w załączniku VII.

2a.  Państwa członkowskie mogą uwzględniać poprawę efektywności środowiskowej pojazdu wynikającą z jego konwersji umożliwiającej stosowanie paliw alternatywnych. Stały abonament lub wszelkie inne rozwiązania dopuszczone przez operatora systemu opłat za przejazd powinny umożliwiać użytkownikom korzystanie z wariantu opłat za przejazd, który premiuje lepszą efektywność środowiskową pojazdu po konwersji. [Popr. 88]

3.  Jeżeli w przypadku kontroli kierowca lub, w stosownym przypadku, przewoźnik nie jest posiadaczem abonamentu lub nie korzysta z jakiegokolwiek innego rozwiązania dopuszczonego przez operatora bądź nie jest w stanie przedstawić dokumentów pojazdu koniecznych do ustalenia klasy emisji tego pojazdu (Świadectwo zgodności, CoC), zgodnie z rozporządzeniem Komisji (UE) .../...*, państwa członkowskie mogą zastosować opłatę za przejazd lub roczną opłatę za korzystanie z infrastruktury na najwyższym możliwym poziomie. Późniejsze przedstawienie odpowiednich dokumentów potwierdzających klasę emisji pojazdu skutkuje zwrotem różnicy między opłatą za przejazd lub innymi zastosowanymi opłatami a właściwą kwotą opłaty za przejazd lub innej opłaty dla odnośnego pojazdu. [Popr. 89]

3a.  Państwa członkowskie mogą przyjąć nadzwyczajne środki w celu nałożenia opłat na pojazdy mające wartość historyczną. [Popr. 90]

4.  Komisja posiada uprawnienia do przyjęcia, zgodnie z art. 9e, aktów delegowanych zmieniających załącznik VII w celu dostosowania zróżnicowania określonego w tym załączniku go do postępu technicznego oraz uwzględnienia roli części zarówno w poprawie bezpieczeństwa na drodze, jak i w dekarbonizacji transportu. [Popr. 91]

_____________

* Rozporządzenie Komisji (UE) 2017/xxx z dnia xxx r. uzupełniające rozporządzenie (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów, zmieniające dyrektywę 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, rozporządzenie Komisji (WE) nr 692/2008 rozporządzenie Komisji (UE) nr 1230/2012 i odwołujące rozporządzenie (WE) nr 692/2008 (Dz.U. L xxx) i dyrektywę 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. ustanawiającą ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów („dyrektywę ramową”)) (Dz.U. L 263 z 9.10.2007, s. 1.).”;

"

(9)  w art. 7h wprowadza się następujące zmiany:

a)  w ust. 1 zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:"

„Co najmniej na sześć miesięcy przed wdrożeniem nowego lub znacząco zmienionego systemu pobierania opłat za przejazd przewidującego opłatę infrastrukturalną państwa członkowskie przekazują Komisji:”;

"

aa)   w art. 7h ust. 1 lit. a) dodaje się tiret w brzmieniu:"

„– jasne informacje na temat interoperacyjności urządzeń pokładowych, które są przewożone na pokładzie pojazdów w celu uiszczania opłat za korzystanie z infrastruktury i opłat za przejazd; podaje powody, dla których inne urządzenia pokładowe używane w innych państwach członkowskich nie mogą być stosowane przez użytkowników w tym systemie opłat.”; [Popr. 92]

"

ab)  wprowadza się ustęp w brzmieniu:"

„1a. Ramy umowne regulujące stosunki między koncesjodawcą i koncesjonariuszem mają na celu umożliwienie dostosowywania umów koncesji do zmian unijnych lub krajowych ram regulacyjnych w związku z wymogami określonymi w art. 7c, 7da, 7g i 7ga niniejszej dyrektywy.”; [Popr. 93]

"

b)  ust. 3 otrzymuje brzmienie:"

„3. Przed wprowadzeniem nowego lub znacząco zmienionego systemu pobierania opłat za przejazd przewidującego opłatę z tytułu kosztów zewnętrznych państwa członkowskie informują Komisję o danej sieci, planowanych stawkach dla danej kategorii pojazdu i kategorii emisji.”;

"

c)  skreśla się ust. 4;

(10)  w art. 7i wprowadza się następujące zmiany:

-a)  w ust. 2 wprowadzenie otrzymuje brzmienie:"

„2. Państwa członkowskie mogą przewidzieć zniżki lub ulgi dotyczące opłaty infrastrukturalnej dla pojazdów ciężkich i samochodów dostawczych przeznaczonych do przewozu towarów, pod warunkiem że:”; [Popr. 94]

"

a)  w ust. 2 lit. b) i c) otrzymują brzmienie:"

„b) takie zniżki lub ulgi odzwierciedlają rzeczywiste oszczędności kosztów administracyjnych traktowania częstych użytkowników w porównaniu z okazjonalnymi użytkownikami;

   c) takie zniżki lub ulgi nie przekraczają 13 % 20% opłaty infrastrukturalnej uiszczanej za przez równorzędne pojazdy niepodlegające zniżce lub uldze oraz pojazdy używane do przewozów lokalnych lub regularnych lub do obu tych przewozów.”; [Popr. 95]

"

aa)  po ust. 2 dodaje się ustęp w brzmieniu:"

„2a. W przypadku pojazdów lekkich, w szczególności w odniesieniu do częstych użytkowników na obszarach rozproszonego osadnictwa i obrzeży miast, państwa członkowskie mogą przewidzieć zniżki lub ulgi dotyczące opłaty infrastrukturalnej, pod warunkiem że:

   a) wynikająca z tego struktura opłat jest proporcjonalna, podawana do wiadomości publicznej i obejmuje użytkowników na równych warunkach oraz nie prowadzi do przenoszenia dodatkowych kosztów na pozostałych użytkowników w postaci wyższych opłat za przejazd;
   b) takie zniżki i ulgi przyczyniają się
   (i) do spójności społecznej; lub
   (ii) do zapewnienia mobilności w regionach peryferyjnych lub oddalonych bądź w obu tych regionach;”; [Popr. 96]

"

ab)  po ust. 2 dodaje się ustęp w brzmieniu:"

„2b. Państwa członkowskie lub właściwe organy mogą wprowadzić kilometrażowe ryczałtowe zwolnienia na danym odcinku drogi, uwzględniając tendencje w zakresie mobilności i interesu gospodarczego regionów peryferyjnych, pod warunkiem że wynikająca z nich struktura opłat jest proporcjonalna, udostępniana jest do wiadomości publicznej i obowiązuje użytkowników na równych warunkach oraz nie prowadzi do przenoszenia dodatkowych kosztów na pozostałych użytkowników w postaci wyższych opłat za przejazd;”; [Popr. 97]

"

b)  w ust. 3 wprowadza się następujące zmiany:"

„3. Z zastrzeżeniem warunków określonych w art. 7g ust. 1 lit. b) oraz w ust. 5 stawki opłat za przejazd mogą w przypadku konkretnych projektów o zasadniczym znaczeniu europejskim, określonych w załączniku I do rozporządzenia (UE) nr 1315/2013, podlegać innym formom różnicowania w celu zapewnienia komercyjnej rentowności takich projektów, jeżeli wystawione są one na bezpośrednią konkurencję ze strony innych rodzajów transportu. Wynikająca z tego struktura opłat jest liniowa, proporcjonalna, udostępniana publicznie i obowiązuje wszystkich użytkowników na równych warunkach oraz nie prowadzi do przenoszenia dodatkowych kosztów na pozostałych użytkowników w postaci wyższych opłat za przejazd.”; [Popr. 98]

"

ba)  po ust. 3 dodaje się ustęp w brzmieniu:"

„3a. Państwa członkowskie lub właściwe organy mogą różnicować na obszarach górskich i w regionach peryferyjnych stawki opłaty za przejazd dla pojazdów ciężkich na podstawie odległości przebytej przez pojazdy podlegające opłacie za przejazd, w celu zminimalizowania skutków społeczno-gospodarczych, pod warunkiem że:

   a) zróżnicowanie ze względu na przebytą odległość uwzględnia różne właściwości transportu na małą i dużą odległość, a w szczególności dostępne możliwości w zakresie przejścia na inne rodzaje transportu;
   b) zróżnicowanie stosuje się w sposób niedyskryminacyjny;
   c) urządzenia techniczne pozwalają na wykrywanie punktu wjazdu i wyjazdu przez granice państwowe.”; [Popr. 99]

"

(11)  w art. 7j wprowadza się następujące zmiany:

a)  w ust. 1 zdanie drugie otrzymuje brzmienie:"

„W tym celu państwa członkowskie współpracują w ustanawianiu metod umożliwiających użytkownikom uiszczanie opłat za przejazd i opłat za korzystanie z infrastruktury 24 godziny na dobę, przynajmniej na granicy lub w głównych punktach dowolnym innym punkcie sprzedaży, z możliwością otrzymania pokwitowania, za pomocą powszechnie przyjętych środków płatności, w tym elektronicznych, na obszarze i poza obszarem państw członkowskich, w których opłaty te są stosowane.”; [Popr. 100]

"

b)  ust. 3 otrzymuje brzmienie:"

„3. Jeżeli państwo członkowskie pobiera opłatę za przejazd w odniesieniu do danego pojazdu, całkowita wysokość opłaty za przejazd, wysokość opłaty infrastrukturalnej, wysokość opłaty z tytułu kosztów zewnętrznych i wysokość opłaty z tytułu zatorów komunikacyjnych zostaje, w stosownym przypadku, wskazana na żądanie na pokwitowaniu dostarczanym użytkownikowi drogi, w miarę możliwości z wykorzystaniem środków elektronicznych.”; [Popr. 101]

"

c)  w ust. 4 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:"

„W przypadkach, w których jest to możliwe z ekonomicznego punktu widzenia, państwa członkowskie nakładają i pobierają opłaty z tytułu kosztów zewnętrznych oraz opłaty z tytułu zatorów komunikacyjnych za pomocą elektronicznego systemu, który spełnia wymogi art. 2 ust. 1 dyrektywy 2004/52/WE.”;

"

(12)  art. 7k otrzymuje brzmienie:"

„Artykuł 7k

Nie naruszając przepisów art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, niniejsza dyrektywa nie wpływa na prawo państw członkowskich, które wprowadzają system opłat za przejazd, do wprowadzenia odpowiedniej rekompensaty, pod warunkiem że nie stanowi ona zakłócenia konkurencji lub nie jest szkodliwa dla przewoźników lokalnych ani regularnych ani dla obu tych przewoźników.”; [Popr. 102]

"

(13)  w art. 8 ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:

a)  w lit. a) odniesienie »art. 7 ust. 7« otrzymuje brzmienie »art. 7a«;

b)  w lit. b) po wyrazach »art. 7 ust. 1« dodaje się wyrazy »i 2«”;

13a)  dodaje się art. 8a w brzmieniu:"

„Artykuł 8a

Monitorowanie i sprawozdawczość

1.  Każde państwo członkowskie wyznacza niezależny organ nadzoru nad poborem opłat infrastrukturalnych, który jest odpowiedzialny za egzekwowanie przestrzegania niniejszej dyrektywy.

2.  Organ nadzoru dokonuje ekonomicznej i finansowej kontroli umów koncesji, w szczególności w celu zapewnienia zgodności z art. 7b;

3.  Państwa członkowskie informują Komisję o wyznaczeniu organu nadzoru.”; [Popr. 103]

"

(14)  w art. 9 wprowadza się następujące zmiany:

-a)  w art. 9 ust. 2 wprowadzenie otrzymuje brzmienie:"

„2. Państwa członkowskie określają sposób wykorzystania wpływów uzyskanych na podstawie niniejszej dyrektywy. Dla umożliwienia rozwoju sieci transportowej jako całości, wpływy pochodzące z opłat infrastrukturalnych i z opłat z tytułu kosztów zewnętrznych lub równoważnik finansowej wartości tych wpływów należy wykorzystać przeznacza się na rzecz sektora transportowego oraz do optymalizacji konserwację i utrzymanie sieci dróg oraz optymalizację całego systemu transportowego. W szczególności, wpływy pochodzące z opłat z tytułu kosztów zewnętrznych lub równoważnik finansowej wartości tych wpływów należy wykorzystać wykorzystuje się do zwiększenia zrównoważonego charakteru transportu, w tym do realizacji przynajmniej jednego z poniższych celów:”; [Popr. 104]

"

-aa)  ust. 2 lit. b) otrzymuje brzmienie:"

„b) zmniejszenie u źródła zanieczyszczeń zanieczyszczenia powietrza i zanieczyszczenia hałasem spowodowanych przez transport drogowy;”; [Popr. 105]

"

-ab)  w ust. 2 dodaje się literę w brzmieniu:"

„ba) finansowanie zbiorowych i zrównoważonych rodzajów transportu;”; [Popr. 106]

"

-ac)  w ust. 2 lit. e) otrzymuje brzmienie:"

„e) rozwijanie alternatywnej rozwój infrastruktury dla paliw alternatywnych zgodnie z dyrektywą 2014/94/UE oraz alternatywne usługi dla użytkowników transportu lub zwiększenie obecnej przepustowości;”; [Popr. 107]

"

-ad)  ust. 2 lit. f) otrzymuje brzmienie:"

„f) wspieranie transeuropejskiej sieci transportowej i eliminowanie wąskich gardeł;; [Popr. 108]

"

-ae)  ust. 2 lit. h) otrzymuje brzmienie:"

„h) poprawa bezpieczeństwa drogowego i bezpiecznej infrastruktury drogowej; oraz”; [Popr. 109]

"

-af)  ust. 2 lit. f) otrzymuje brzmienie:"

„(i) zapewnienie bezpiecznych miejsc parkingowych i chronionych parkingów;”; [Popr. 110].

"

a)  w ust. 2 skreśla się akapit drugi;

b)  dodaje się ust. 3 w brzmieniu:"

„3. Wpływy z tytułu zatorów komunikacyjnych lub równoważnik finansowej wartości tych wpływów należy wykorzystać na rozwiązanie problemu zatorów komunikacyjnych, w szczególności na przykład poprzez: [Popr. 111]

   a) wspieranie infrastruktury i usług transportu zbiorowego;
   b) eliminowanie wąskich gardeł i brakujących połączeń w ich sieciach, gdzie ma zastosowanie opłata, oraz w transeuropejskiej sieci transportowej; [Popr. 112]
   c) rozwijanie alternatywnej infrastruktury i węzłów multimodalnych dla użytkowników transportu.”; [Popr. 113]

"

ba)  po ust. 3 dodaje się ustęp w brzmieniu:"

„3a. Wpływy pochodzące z opłat infrastrukturalnych i opłat z tytułu kosztów zewnętrznych wykorzystuje się na odcinku drogi, na którym opłaty te są stosowane.”; [Popr. 114]

"

(15)  art. 9d i 9e otrzymują brzmienie:"

„Artykuł 9d

Komisja posiada uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 9e w celu zmiany załącznika 0, wartości w tabelach 1 i 2 w załączniku IIIb oraz wzorów w sekcjach 4.1 i 4.2. załącznika IIIa, aby dostosować je do postępu naukowego i technicznego.

Artykuł 9e

1.  Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

2.  Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 7g ust. 4, art. 7ga ust. 4 i art. 9d, powierza się Komisji na czas nieokreślony okres pięciu lat od dnia [data wejścia w życie niniejszej dyrektywy]. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień nie później niż dziewięć miesięcy przed końcem tego pięcioletniego okresu. Przekazanie uprawnień jest automatycznie przedłużane na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed końcem każdego okresu. [Popr. 115]

3.  Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 7g ust. 4, art. 7ga ust. 4 i art. 9d, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.

4.  Przed przyjęciem aktu delegowanego Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez każde państwo członkowskie zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r.

5.  Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go jednocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

6.  Akt delegowany przyjęty na podstawie art.7g ust. 4, art. 7ga ust. 4 i art. 9d wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.”;

"

(16)  skreśla się art. 9f oraz 9 g;

(17)  art. 10 a otrzymuje brzmienie:"

„1. Kwoty wyrażone w euro określone w załączniku II oraz kwoty wyrażone w centach określone w tabelach 1 i 2 w załączniku IIIb są co dwa lata poddawane przeglądowi, aby uwzględnić zmiany w ogólnounijnym zharmonizowanym indeksie cen konsumpcyjnych z wyłączeniem energii i żywności nieprzetworzonej publikowanym przez Komisję (Eurostat). Pierwsze dostosowanie następuje do dnia 31 marca [roku następującego po dwóch latach od wejścia w życie niniejszej dyrektywy] r.

Kwoty te są dostosowywane automatycznie poprzez zwiększenie kwoty podstawowej wyrażonej w euro lub w centach o procentową wartość zmiany tego indeksu. Otrzymane kwoty zaokrąglane są w górę do liczby całkowitej w euro w odniesieniu do załącznika II, do dziesiętnej części centa w odniesieniu do załącznika IIIb.

2.  Do dnia 31 marca roku następującego po upływie dwóch lat kalendarzowych, o których mowa w ust. 1, Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej wysokość dostosowanych kwot, o których mowa w tymże ustępie. Kwoty te wchodzą w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po publikacji.”;

"

(18)  art. 11 otrzymuje brzmienie:"

„Artykuł 11

-1.  Państwa członkowskie lub właściwe organy informują w jak najbardziej przejrzysty i jasny sposób o wykorzystywaniu wpływów pochodzących od użytkowników dróg. [Popr. 116]

1.  Każdego roku państwa członkowskie podają do wiadomości publicznej w formie zbiorczej sprawozdanie dotyczące opłat za przejazd i opłat za korzystanie z infrastruktury nakładanych na ich terytorium, zawierające informacje na temat wykorzystywania wpływów i jakości dróg, na których stosowane są opłaty za przejazd lub opłaty za korzystanie z infrastruktury, jak określono w ust. 2 i 3.

2.  Sprawozdanie podawane do wiadomości publicznej zgodnie z ust. 1 zawiera informacje dotyczące:

   a) opłaty z tytułu kosztów zewnętrznych pobieranych w przypadku każdej kombinacji klasy pojazdu, typu drogi i okresu;
   b) zróżnicowania opłat infrastrukturalnych w zależności od rodzaju pojazdu;
   c) opłaty z tytułu kosztów infrastruktury wyliczanej na podstawie średniej ważonej oraz wysokości wpływów ogółem uzyskanych z opłaty infrastrukturalnej z wyszczególnieniem wszelkich możliwych odchyleń od rzeczywistych kosztów infrastruktury, wynikających ze zróżnicowania opłaty infrastrukturalnej;
   d) łącznych wpływów uzyskanych z opłat z tytułu kosztów zewnętrznych;
   e) łącznych wpływów uzyskanych z opłat z tytułu zatorów komunikacyjnych;
   ea) całkowitych wpływów pochodzących z dopłat oraz tego, na których odcinkach dróg je nałożono; [Popr. 117]
   f) łącznych wpływów uzyskanych z opłat za przejazd lub opłat za korzystanie z infrastruktury;
   g) wykorzystania wpływów uzyskanych w wyniku stosowania niniejszej dyrektywy oraz sposobu, w jaki wykorzystanie to umożliwiło państwom członkowskim osiągnąć cele, o których mowa w art. 9 ust. 2 i 3;
   h) opartej na obiektywnych kryteriach oceny stanu utrzymania infrastruktury drogowej na terytorium danego państwa członkowskiego i jej rozwoju od czasu poprzedniego sprawozdania;
   i) oceny poziomu zagęszczenia ruchu na sieci dróg płatnych w godzinach szczytu w oparciu o rzeczywiste obserwacje ruchu przeprowadzone na reprezentatywnej liczby zatłoczonych odcinków dróg w danej sieci oraz jego zmian od czasu poprzedniego sprawozdania.

3.  Do oceny jakości części sieci drogowej, na których stosowane są opłaty za przejazd lub opłaty za korzystanie z infrastruktury państwa członkowskie wykorzystują kluczowe wskaźniki skuteczności działania. Wskaźniki te odnoszą się przynajmniej do:

   a) jakości nawierzchni drogi;
   b) bezpieczeństwa drogowego;
   c) poziomu zatorów komunikacyjnych.

3a.  Państwa członkowskie udostępniają publicznie wyniki ponownego zainwestowania opłat infrastrukturalnych i opłat z tytułu kosztów zewnętrznych, a także korzyści w postaci zwiększenia bezpieczeństwa drogowego, zmniejszenia oddziaływania na środowisko oraz zmniejszenia zatorów komunikacyjnych. [Popr. 118]

4.  W ciągu trzech lat po [wejściu w życie zmienionej dyrektywy] Komisja przyjmuje akt wykonawczy zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 9c ust. 2, aby określić zharmonizowany zestaw wskaźników.

5.  W ciągu sześciu lat od [dnia wejścia w życie zmienionej dyrektywy] Komisja publikuje sprawozdanie w oparciu o stosowanie przez państwa członkowskie wskaźników, o których mowa w ust. 4.

5a.  W ciągu pięciu lat po wejściu w życie niniejszej dyrektywy Komisja przedstawia sprawozdanie dotyczące zmian udziału w rynku pojazdów bezemisyjnych i w razie konieczności koryguje odpowiednio współczynnik redukcji stosowany do pojazdów bezemisyjnych.”; [Popr. 119]

"

19)  w załącznikach wprowadza się następujące zmiany:

a)  w załącznikach 0, IIIa, IIIb i IV wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy;

b)  dodaje się załączniki V, VI i VII zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.

Artykuł 2

1.  Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia ... r. Niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów.

Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.

2.  Państwa członkowskie przekazują Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 3

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 4

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK

1)  W załącznikach 0, III, IIIa, IIIb i IV wprowadza się następujące zmiany:

a)  w sekcji 3 załącznika 0 wprowadza się następujące zmiany:

(i)  nagłówek otrzymuje brzmienie:

„3. Pojazdy »EURO III«/»EURO IV«/»EURO V«”;

(ii)  w tabeli skreśla się wiersz „Pojazdy »EEV«”;

(iii)  dodaje się, co następuje:

„Wartości graniczne emisji określone w normie Euro VI

 

Wartości graniczne

 

CO

(mg/kWh)

THC

(mg/kWh)

NMHC

(mg/kWh)

CH4

(mg/kWh)

NOX (1)

(mg/kWh)

NH3

(ppm)

Masa cząstek stałych

(mg/kWh)

Liczba cząstek stałych

(mg/kWh)

WHSC (CI)

1500

130

 

 

400

10

10

8,0 x 1011

WHTC (CI)

4000

160

 

 

460

10

10

6,0 x 1011

WHTC (PI)

4000

 

160

500

460

10

10

6,0 x 1011

Uwaga:

PI = ang. positive ignition Silniki o zapłonie iskrowym.

CI = ang. compression ignition Silniki o zapłonie samoczynnym.

(1)   Dopuszczalny poziom zawartości NO2 w wartości granicznej NOx może zostać określony na późniejszym etapie”;

b)  w załączniku III wprowadza się następujące zmiany:

(i)  w sekcji 2 wprowadza się następujące zmiany:

–  w pkt 2.1 tiret szóste otrzymuje brzmienie:

„– koszty muszą być rozłożone między pojazdy ciężkie poszczególne typy pojazdów na obiektywnych i przejrzystych zasadach, z uwzględnieniem proporcji ruchu pojazdów ciężkich dla poszczególnych typów pojazdów korzystających z sieci oraz związanych z tym kosztów. W tym celu liczba pojazdokilometrów przejechanych przez pojazdy ciężkie może być skorygowana przez obiektywnie uzasadnione »współczynniki równoważności«, takie jak te określone w pkt 4(*). [Popr. 120]

________

* Stosowanie współczynników równoważności przez państwa członkowskie może uwzględniać etapową budowę drogi lub opierać się na długookresowej eksploatacji.”;

–  w pkt 2.2 tiret drugie otrzymuje brzmienie:

„– koszty takie muszą być rozłożone między pojazdy ciężkie i inne pojazdy lekkie na podstawie aktualnych i prognozowanych udziałów w przejechanych pojazdokilometrach i mogą być korygowane za pomocą obiektywnie uzasadnionych współczynników równoważności, takich jak te określone w pkt 4.”; [Popr. 121]

(ii)  w sekcji 4 nagłówek i zdanie pierwsze otrzymują brzmienie:

„4. UDZIAŁ POJAZDÓW CIĘŻKICH W RUCHU, WSPÓŁCZYNNIKI RÓWNOWAŻNOŚCI I MECHANIZM KOREKCYJNY

–  Obliczanie opłat za przejazd oparte jest na rzeczywistych lub prognozowanych udziałach pojazdów ciężkich w przejechanych pojazdokilometrach, skorygowanych, o ile jest to pożądane, przy zastosowaniu współczynników równoważności, w celu należytego uwzględnienia wyższych kosztów budowy i naprawy infrastruktury, z której korzystają pojazdy ciężkie.”;

c)  załącznik IIIa otrzymuje brzmienie:

„ZAŁĄCZNIK IIIa

MINIMALNE WYMOGI DOTYCZĄCE NAKŁADANIA OPŁATY Z TYTUŁU KOSZTÓW ZEWNĘTRZNYCH

W niniejszym załączniku określa się minimalne wymogi dotyczące nakładania opłaty z tytułu kosztów zewnętrznych oraz, w stosownych przypadkach, obliczania maksymalnej opłaty z tytułu kosztów zewnętrznych.

1.  Części sieci drogowej, których dotyczą opłaty

Państwo członkowskie szczegółowo określa część lub części swojej sieci drogowej, które podlegają opłacie z tytułu kosztów zewnętrznych.

W przypadku gdy państwo członkowskie zamierza wprowadzić opłaty z tytułu kosztów zewnętrznych tylko w jednej części lub tylko w niektórych częściach sieci drogowej składającej się z należących do niego odcinków sieci transeuropejskiej oraz jego autostrad, ta część lub części zostają wybrane po dokonaniu oceny, w której wyniku stwierdza się, że:

—  korzystanie przez pojazdy z dróg, na których stosowana jest opłata z tytułu kosztów zewnętrznych powoduje większe szkody dla środowiska niż powstające średnio, co podlega ocenie zgodnie ze sprawozdaniem na temat jakości powietrza, krajowymi wykazami emisji, na podstawie natężenia ruchu oraz – w odniesieniu do hałasu – zgodnie z dyrektywą 2002/49/WE, lub

—  wprowadzenie opłaty z tytułu kosztów zewnętrznych w pozostałych częściach sieci drogowej o takiej samej strukturze mogłoby mieć niekorzystne skutki w zakresie środowiska lub bezpieczeństwa drogowego lub nałożenie i pobieranie opłaty z tytułu kosztów zewnętrznych w tych częściach pociągałoby za sobą nieproporcjonalne koszty. [Popr. 122]

2.  Pojazdy, drogi i okresy, których dotyczą opłaty

Jeżeli państwo członkowskie zamierza stosować wyższe opłaty z tytułu kosztów zewnętrznych niż wartości odniesienia określone w załączniku IIIb, powiadamia Komisję o klasyfikacji pojazdów, zgodnie z którą różnicowana będzie opłata z tytułu kosztów zewnętrznych. Państwo członkowskie powiadamia także Komisję o lokalizacji dróg, na których pobiera się wyższe opłaty z tytułu kosztów zewnętrznych (dalej zwanych »drogami podmiejskimi (łącznie z autostradami)«), oraz dróg, na których pobiera się niższe opłaty z tytułu kosztów zewnętrznych (dalej zwanych »drogami międzymiastowymi (łącznie z autostradami)«).

W stosownych przypadkach państwo członkowskie powiadamia także Komisję o dokładnych okresach odpowiadających okresowi nocnemu, w czasie których może zostać nałożona wyższa opłata z tytułu kosztów zewnętrznych związanych z hałasem w celu odzwierciedlenia większej uciążliwości z powodu hałasu.

Klasyfikacja dróg jako dróg podmiejskich (łącznie z autostradami) oraz międzymiastowych (łącznie z autostradami) oraz definicja okresów opierają się na obiektywnych kryteriach związanych z poziomem narażenia dróg i sąsiadujących z nimi obszarów na zanieczyszczenie, takich jak gęstość zaludnienia, średnie roczne zanieczyszczenie powietrza (zwłaszcza w odniesieniu do PM10 i NO2) oraz liczba dni (PM10) i liczba godzin (NO2), w których przekroczone są wartości dopuszczalne ustanowione w dyrektywie 2008/50/WE. Stosowane kryteria zostają przedstawione w powiadomieniu. [Popr. 123]

3.  Wysokość opłaty

Przepisy niniejszej sekcji mają zastosowanie w przypadku, gdy państwo członkowskie zamierza stosować wyższe opłaty z tytułu kosztów zewnętrznych od wartości odniesienia określonych w załączniku IIIb.

Dla każdej klasy pojazdu, typu drogi i okresu państwo członkowskie lub, w stosownych przypadkach, niezależny organ określa pojedynczą, konkretną wysokość opłaty. Wynikające z tego zróżnicowanie struktury opłat musi być przejrzyste, podane do publicznej wiadomości i obowiązywać wszystkich użytkowników na równych warunkach. Podanie do publicznej wiadomości powinno nastąpić w odpowiednim czasie przed wdrożeniem. Wszystkie parametry, dane oraz inne informacje konieczne do wyjaśnienia sposobu obliczania poszczególnych elementów kosztu zewnętrznego podaje się do wiadomości publicznej.

Przy ustalaniu opłat państwo członkowskie lub, w stosownych przypadkach, niezależny organ postępuje według zasady skutecznej polityki cenowej, czyli stosuje cenę zbliżoną do krańcowego kosztu społecznego użytkowania pojazdu, którego dotyczy opłata.

Opłatę ustala się po uwzględnieniu ryzyka przeniesienia ruchu drogowego, łącznie z wszelkimi niekorzystnymi skutkami w zakresie bezpieczeństwa drogowego, środowiska i zatorów komunikacyjnych, oraz wszelkich rozwiązań zmierzających do złagodzenia takich rodzajów ryzyka.

Państwo członkowskie lub, w stosownych przypadkach, niezależny organ monitoruje skuteczność systemu opłat w zakresie zmniejszania szkód w środowisku wynikających z transportu drogowego. W stosownych przypadkach co dwa lata dostosowuje się strukturę opłat oraz konkretną wysokość opłaty ustalonej dla danej klasy pojazdu, typu drogi i okresu do zmian podaży i popytu w sektorze usług transportowych.

4.  Elementy kosztów zewnętrznych

4.1.  Koszt związany z zanieczyszczeniem powietrza spowodowanym ruchem drogowym

Jeżeli państwo członkowskie zamierza stosować wyższe opłaty z tytułu kosztów zewnętrznych niż wartości odniesienia określone w załączniku IIIb, dane państwo, lub, w stosownych przypadkach, niezależny organ oblicza należny koszt zanieczyszczenia powietrza spowodowanego ruchem drogowym, stosując poniższy wzór:

20181025-P8_TA(2018)0423_PL-p0000002.png

gdzie:

PCVij

=

koszt związany z zanieczyszczeniem powietrza przez pojazd klasy i na drodze typu j (EUR/pojazdokilometr),

EFik

=

czynnik emisji zanieczyszczeń k i klasa pojazdu i (gram/pojazdokilometr),

PCjk

=

pieniężny koszt zanieczyszczenia k dla drogi typu j (EUR/gram).

Współczynniki emisji są takie same jak te zastosowane przez państwo członkowskie do sporządzenia krajowej inwentaryzacji zanieczyszczeń określonej w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2284 w sprawie redukcji krajowych emisji niektórych rodzajów zanieczyszczeń atmosferycznych* (co wymaga użycia podręcznika inwentaryzacji emisji EMEP/EEA**). Państwo członkowskie lub, w stosownych przypadkach, niezależny organ, o którym mowa w art. 7c ust. 4, szacuje pieniężny koszt zanieczyszczeń przy zastosowaniu naukowo potwierdzonych metod.

Państwo członkowskie lub, w stosownych przypadkach, niezależny organ może stosować potwierdzone naukowo alternatywne metody do obliczania wysokości kosztów związanych z zanieczyszczeniem powietrza, korzystając z danych uzyskanych w wyniku pomiarów zanieczyszczeń powietrza i uwzględniając lokalną wartość pieniężnego kosztu związanego z zanieczyszczeniem powietrza.

4.2.  Koszt związany z zanieczyszczeniem hałasem spowodowanym ruchem drogowym

Jeżeli państwo członkowskie zamierza stosować wyższe opłaty z tytułu kosztów zewnętrznych niż wartości odniesienia określone w załączniku IIIb, dane państwo, lub, w stosownych przypadkach, niezależny organ oblicza należny koszt zanieczyszczenia hałasem spowodowanego ruchem drogowym, stosując poniższe wzory:

20181025-P8_TA(2018)0423_PL-p0000003.png

gdzie:

NCVj =

 

koszt związany z hałasem powodowanym przez jeden pojazd ciężarowy na drodze typu j (EUR/pojazdokilometr),

NCjk =

 

koszt związany z hałasem przypadający na osobę narażoną na poziom hałasu k na drodze typu j (EUR/osobę),

POPk =

 

liczba ludności narażonej na dzienny poziom hałasu k na kilometr (osoba/kilometr),

WADT =

 

średnia ważona dobowego ruchu (równoważna wartości dla samochodów osobowych),

a i b

 

są współczynnikami wagowymi określonymi przez dane państwo członkowskie w taki sposób, by opłata z tytułu hałasu na pojazdokilometr wyliczana na podstawie średniej ważonej odpowiadała NCVj (dziennie).

Zanieczyszczenie hałasem spowodowane ruchem drogowym ma wpływ na zdrowie obywateli wokół drogi.

Liczbę ludności narażonej na poziom hałasu k przyjmuje się ze strategicznych map hałasu sporządzonych na podstawie art. 7 dyrektywy 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady***.

Państwo członkowskie lub, w stosownych przypadkach, niezależny organ szacuje koszt na osobę narażoną na poziom hałasu k przy zastosowaniu naukowo potwierdzonych metod.

Średnia ważona ruchu dobowego zakłada współczynnik równoważności „e” pomiędzy pojazdami ciężarowymi a samochodami osobowymi na podstawie przeciętnego poziomu emisji hałasu z samochodu osobowego i pojazdu ciężarowego oraz z uwzględnieniem rozporządzenia (UE) nr 540/2014 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie poziomu dźwięku pojazdów silnikowych i zamiennych układów tłumiących oraz zmieniającego dyrektywę 2007/46/WE i uchylającego dyrektywę 70/157/EWG.

Państwo członkowskie lub, w stosownych przypadkach, niezależny organ może ustalić zróżnicowane opłaty z tytułu hałasu, aby nagradzać korzystanie z bardziej cichobieżnych pojazdów, o ile nie będzie to skutkowało dyskryminującym traktowaniem pojazdów zagranicznych.

_____________

* Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2284 z dnia 14 grudnia 2016 r. w sprawie redukcji krajowych emisji niektórych rodzajów zanieczyszczeń atmosferycznych, zmiany dyrektywy 2003/35/WE oraz uchylenia dyrektywy 2001/81/WE (Dz.U. L 344 z 17.12.2016, s.1).

** Metodyka Europejskiej Agencji Środowiska: http://www.eea.europa.eu//publications/emep-eea-guidebook-2016

*** Dyrektywa 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnosząca się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku (Dz.U. L 189 z 18.7.2002, s. 12).”;

d)  załącznik IIIB otrzymuje brzmienie:

„ZAŁĄCZNIK IIIb

WARTOŚCI ODNIESIENIA MINIMALNE OPŁATY Z TYTUŁU KOSZTÓW ZEWNĘTRZNYCH

W niniejszym załączniku określono wartości odniesienia minimalne opłaty z tytułu kosztów zewnętrznych, z uwzględnieniem kosztów zanieczyszczenia powietrza i hałasu. [Popr. 126]

Tabela 1:  wartości odniesienia minimalne opłaty z tytułu kosztów zewnętrznych dotyczące pojazdów ciężarowych [Popr. 17]

Klasa pojazdu

Cent/pojazdokilometr

Drogi podmiejskie(1)

Drogi międzymiastowe(2)

Pojazdy ciężarowe o maksymalnej dopuszczalnej masie całkowitej

mniej niż 14 ton

lub mające dwie osie

EURO 0

13,3

8,3

EURO I

9,1

5,4

EURO II

8,8

5,4

EURO III

7,7

4,3

EURO IV

5,9

3,1

EURO V

5,7

1,9

EURO VI

3,2

0,6

Mniej zanieczyszczające niż klasa EURO VI

2,5

0,3

Pojazdy ciężarowe o maksymalnej dopuszczalnej masie całkowitej

między 14 a 28 ton

lub mające trzy osie

EURO 0

23,3

15,1

EURO I

16,4

10,1

EURO II

15,7

10,0

EURO III

13,5

8,2

EURO IV

9,5

5,7

EURO V

8,9

3,7

EURO VI

3,6

0,8

Mniej zanieczyszczające niż klasa EURO VI

2,5

0,3

Pojazdy ciężarowe o maksymalnej dopuszczalnej masie całkowitej

między 28 a 40 ton

lub mające cztery osie

EURO 0

30,4

19,7

EURO I

22,6

13,9

EURO II

21,3

13,9

EURO III

17,8

11,2

EURO IV

12,2

7,7

EURO V

9,2

4,0

EURO VI

3,5

0,8

Mniej zanieczyszczające niż klasa EURO VI

2,5

0,3

Pojazdy ciężarowe o maksymalnej dopuszczalnej masie całkowitej

powyżej 40 ton

lub mające 5 lub więcej osi

EURO 0

43,0

28,6

EURO I

31,5

19,8

EURO II

29,2

19,4

EURO III

24,0

15,6

EURO IV

16,2

10,6

EURO V

9,8

4,7

EURO VI

3,6

1,0

Mniej zanieczyszczające niż klasa EURO VI

2,5

0,3

(1)  »Podmiejskie« oznacza obszary o gęstości zaludnienia pomiędzy 150 a 900 mieszkańców/km2 (mediana gęstości zaludnienia wynosi 300 mieszkańców/km2).

(2)   »Międzymiastowe« oznacza obszary o gęstości zaludnienia poniżej 150 mieszkańców/km2.

Tabela 2: wartości odniesienia minimalne opłaty z tytułu kosztów zewnętrznych dotyczące autokarów [Popr. 128]

Klasa pojazdu

Cent/pojazdokilometr

Drogi podmiejskie(1)

Drogi międzymiastowe(2)

Autokary o maksymalnej dopuszczalnej masie całkowitej 18 ton

lub mające dwie osie

EURO 0

20,3

13,1

EURO I

16,0

10,4

EURO II

15,6

9,9

EURO III

13,9

8,5

EURO IV

10,0

5,7

EURO V

9,0

5,0

EURO VI

2,8

0,8

Mniej zanieczyszczające niż klasa EURO VI

1,4

0,2

Autokary o maksymalnej dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 18 ton

lub mające trzy lub więcej osi

EURO 0

24,9

16,2

EURO I

19,2

12,3

EURO II

18,5

12,0

EURO III

15,7

9,8

EURO IV

10,6

6,6

EURO V

10,2

5,2

EURO VI

2,8

0,8

Mniej zanieczyszczające niż klasa EURO VI

1,4

0,2

(1)  »Podmiejskie« oznaczajobszary o gęstości zaludnienia pomiędzy 150 a 900 mieszkańców/km2 (mediana gęstości zaludnienia wynosi 300 mieszkańców/km2).

(2)  »Międzymiastowe« oznacza obszary o gęstości zaludnienia poniżej 150 mieszkańców/km2.

Wartości w tabelach 1 i 2 można pomnożyć przez współczynnik odniesienia wynoszący maksymalnie 2 4w przypadku obszarów górskich oraz w otoczeniu aglomeracji w zakresie, w jakim jest to uzasadnione rozproszeniem, nachyleniem dróg, wysokością lub inwersjami temperatury. Jeśli istnieją dowody naukowe na wyższy współczynnik w obszarach górskich lub aglomeracjach, tę wartość odniesienia można zwiększyć w oparciu o szczegółowe uzasadnienie.”; [Popr. 129]

Tabela 3 Wartości minimalne opłaty z tytułu kosztów zewnętrznych dla samochodów osobowych (eurocent/pojazdokilometr)

Pojazd

Silnik

Klasa EURO

Drogi podmiejskie

Drogi międzymiastowe

Samochody z silnikami wysokoprężnymi

<1,4l

Euro 2

1,9

0,9

 

 

Euro 3

1,6

0,9

 

 

Euro 4

1,3

0,7

 

 

Euro 5

0,9

0,5

 

 

Euro 6

0,6

0,3

 

1,4-2,0l

Euro 0

3,6

1,0

 

 

Euro 1

1,9

0,9

 

 

Euro 2

1,8

0,8

 

 

Euro 3

1,7

0,9

 

 

Euro 4

1,4

0,7

 

 

Euro 5

0,9

0,5

 

 

Euro 6

0,6

0,3

 

>2,0l

Euro 0

3,9

1,3

 

 

Euro 1

1,9

0,9

 

 

Euro 2

1,8

0,9

 

 

Euro 3

1,7

0,9

 

 

Euro 4

1,4

0,7

 

 

Euro 5

0,9

0,5

 

 

Euro 6

0,6

0,3

Samochody z silnikami benzynowymi

<1,4l

Euro 0

3,7

2,4

 

 

Euro 1

1,0

0,4

 

 

Euro 2

0,7

0,3

 

 

Euro 3

0,5

0,2

 

 

Euro 4

0,5

0,2

 

 

Euro 5

0,5

0,2

 

 

Euro 6

0,5

0,2

 

1,4-2,0l

Euro 0

3,9

3,0

 

 

Euro 1

1,1

0,4

 

 

Euro 2

0,7

0,3

 

 

Euro 3

0,5

0,2

 

 

Euro 4

0,5

0,2

 

 

Euro 5

0,4

0,2

 

 

Euro 6

0,4

0,2

 

>2,0l

Euro 0

4,0

3,0

 

 

Euro 1

1,0

0,4

 

 

Euro 2

0,5

0,3

 

 

Euro 3

0,5

0,2

 

 

Euro 4

0,5

0,2

 

 

Euro 5

0,4

0,2

 

 

Euro 6

0,4

0,2

[Popr. 124]

Tabela 4: Wartości minimalne opłaty z tytułu kosztów zewnętrznych dla pojazdów lekkich (eurocent/pojazdokilometr)

Pojazd

Klasa EURO

Drogi podmiejskie

Drogi międzymiastowe

Lekkie pojazdy użytkowe z silnikami benzynowymi

Euro 1

2,4

0,7

 

Euro 2

1,9

0,4

 

Euro 3

1,8

0,4

 

Euro 4

1,7

0,3

 

Euro 5

1,6

0,3

 

Euro 6

1,6

0,3

Lekkie pojazdy użytkowe z silnikami wysokoprężnymi

Euro 1

4,0

1,7

 

Euro 2

4,1

1,7

 

Euro 3

3,5

1,3

 

Euro 4

3,0

1,1

 

Euro 5

2,2

0,8

 

Euro 6

1,9

0,5

[Popr. 125]

e)  w załączniku IV tabelę w pozycji „Zespoły pojazdów (pojazdy przegubowe oraz pociągi drogowe)” zastępuje się tabelą w brzmieniu:

„Zespoły pojazdów (pojazdy przegubowe oraz pociągi drogowe)

Osie jezdne z zawieszeniem pneumatycznym lub uznanym za równoważne

Inne systemy zawieszenia osi jezdnych

Klasa szkód

Liczba osi i maksymalna dopuszczalna masa całkowita (w tonach)

Liczba osi i maksymalna dopuszczalna masa całkowita (w tonach)

 

Nie mniej niż

Mniej niż

Nie mniej niż

Mniej niż

 

2 + 1 osie

 

7,5

12

14

16

18

20

22

23

25

12

14

16

18

20

22

23

25

28

7,5

12

14

16

18

20

22

23

25

12

14

16

18

20

22

23

25

28

I

2 + 2 osie

 

23

25

26

28

25

26

28

29

23

25

26

28

25

26

28

29

 

29

31

29

31

II

31

33

31

33

 

33

36

36

38

33

36

III

2 + 3 osie

II

36

38

38

40

36

38

 

 

 

38

40

III

3 + 2 osie

II

36

38

38

40

36

38

 

 

 

38

40

40

44

III

40

44

 

 

 

3 + 3 osie

 

36

38

38

40

36

38

I

 

 

38

40

II

40

44

40

44

 

7 osi

40

50

40

50

II

50

60

50

60

III

60

 

60

 

8 lub 9 osi

40

50

40

50

I

50

60

50

60

II

60

60

III”;

ea)  w załączniku IV dodaje się ustęp w brzmieniu:

„W przypadku wszystkich pojazdów silnikowych napędzanych paliwem alternatywnym maksymalna dopuszczalna masa jest powiększona o dodatkową masę wymaganą z racji technologii paliw alternatywnych o maksymalnie 1 tonę.”; [Popr. 130]

2)  dodaje się załączniki V, VI i VII w brzmieniu:

„ZAŁĄCZNIK V

MINIMALNE WYMOGI DOTYCZĄCE NAKŁADANIA OPŁATY Z TYTUŁU ZATORÓW KOMUNIKACYJNYCH

W niniejszym załączniku określa się minimalne wymogi dotyczące nakładania opłaty z tytułu zatorów komunikacyjnych.

1.  Części sieci, pojazdy i okresy objęte opłatami z tytułu zatorów komunikacyjnych

Państwa członkowskie określają szczegółowo:

a)  część lub części swojej sieci składającej się z należących do nich odcinków sieci transeuropejskiej oraz ich autostrad, o których mowa w art. 7 ust. 1, podlegające obowiązkowi opłat z tytułu zatorów komunikacyjnych, zgodnie z art. 7da ust. 1 i 3;

b)  klasyfikację odcinków sieci, które podlegają opłacie z tytułu zatorów komunikacyjnych jako »miejskie« i »niemiejskie«. Państwa Członkowskie stosują kryteria określone w tabeli 1 do celów określenia klasyfikacji każdego odcinka drogi.

Tabela 1: Kryteria klasyfikacji dróg w sieci, o których mowa w lit. a), jako »miejskich« i »niemiejskich«

Kategoria drogi

Kryterium klasyfikacji

»miejska«

Odcinki sieci przebiegające w obrębie aglomeracji o liczbie mieszkańców wynoszącej 250 000 lub więcej

»niemiejska«

Odcinki sieci, które nie zostały zaklasyfikowane jako »miejskie«

c)  okresy, w których opłata ma zastosowanie, w odniesieniu do każdego pojedynczego odcinka. Jeżeli w całym okresie pobierania opłat zastosowanie mają różne ich poziomy, państwa członkowskie jasno określają początek i koniec każdego okresu, podczas którego stosowane są poszczególne opłaty.

Państwa członkowskie stosują współczynniki równoważności podane w tabeli 2 do celów ustanowienia proporcji między poziomami opłat dla różnych kategorii pojazdów.

Tabela 2: Współczynniki równoważności do celów ustalenia proporcji między poziomami opłat z tytułu zatorów komunikacyjnych dla różnych kategorii pojazdów

Kategoria pojazdu

Współczynnik równoważności

Pojazdy lekkie

1

Sztywne pojazdy ciężarowe

1,9

Autobusy i autokary

2,5 1,5

Przegubowe pojazdy ciężarowe

2,9

[Popr. 131]

2.  Wysokość opłaty

W odniesieniu do każdej kategorii pojazdu, odcinka drogi i okresu państwo członkowskie lub, w stosownych przypadkach, niezależny organ określa pojedynczą konkretną wysokość opłaty, ustanowioną zgodnie z przepisami sekcji 1 niniejszego załącznika, biorąc pod uwagę odpowiednią maksymalną wartość określoną w tabeli w załączniku VI. Wynikające z tego zróżnicowanie jest przejrzyste, podane do publicznej wiadomości i obowiązuje wszystkich użytkowników na równych warunkach;

Państwo członkowskie podaje do wiadomości publicznej wszystkie następujące informacje w odpowiednim czasie przed wprowadzeniem opłaty z tytułu zatorów komunikacyjnych:

a)  wszystkie parametry, dane oraz inne informacje konieczne do zrozumienia sposobu klasyfikacji dróg i pojazdów oraz ustalenia okresów stosowania opłat;

b)  pełny opis opłat z tytułu zatorów komunikacyjnych mających zastosowanie do każdej kategorii pojazdu na każdym odcinku drogi oraz w każdym okresie.

Państwa członkowskie przekazują Komisji wszystkie przeznaczone do opublikowania informacje zgodnie z lit. a) i b).

Opłatę ustala się dopiero po przeanalizowaniu ryzyka przeniesienia ruchu drogowego, łącznie z wszelkimi niekorzystnymi skutkami w zakresie bezpieczeństwa drogowego, środowiska i zatorów komunikacyjnych, oraz wszelkich rozwiązań zmierzających do złagodzenia takich rodzajów ryzyka.

Państwo członkowskie lub, w stosownych przypadkach, niezależny organ monitoruje skuteczność systemu opłat w zakresie zmniejszania zatorów komunikacyjnych. W stosownych przypadkach co roku dostosowuje się strukturę opłat, okres (okresy) ich pobierania oraz konkretną wysokość opłaty ustalonej dla każdej klasy pojazdu, typu drogi i okresu do zmian podaży i popytu w sektorze usług transportowych.

ZAŁĄCZNIK VI

MAKSYMALNY POZIOM OPŁATY Z TYTUŁU ZATORÓW KOMUNIACYJNYCH

W niniejszym załączniku określa się maksymalny poziom opłat z tytułu zatorów komunikacyjnych.

Maksymalne poziomy określone w tabeli poniżej mają zastosowanie do pojazdów lekkich. Opłaty stosowane w odniesieniu do innych kategorii pojazdów ustala się przez pomnożenie opłaty stosowanej do pojazdów lekkich przez współczynniki równoważności przedstawione w tabeli w załączniku V.

Tabela: Maksymalny poziom opłat z tytułu zatorów komunikacyjnych dla pojazdów lekkich

Cent/pojazdokilometr

Miejska

Niemiejska

Autostrady

67

34

Drogi główne

198

66

ZAŁĄCZNIK VII

WARIANTY OPŁAT ZA PRZEJAZD I OPŁAT ZA KORZYSTANIE Z INFRASTRUKTURY W ODNIESIENIU DO POJAZDÓW LEKKICH

W niniejszym załączniku określa się kategorie emisji, według których należy różnicować opłaty za przejazd i opłaty za korzystanie z infrastruktury.

Emisje zanieczyszczeń należy mierzyć zgodnie z przepisami rozporządzenia Komisji (UE) .../...*.

Niższe stawki mają zastosowanie w odniesieniu do samochodów osobowych i lekkich pojazdów użytkowych o określonych emisjach CO2, mierzonych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady**, które pozostają poniżej poziomów odpowiadających obowiązującym docelowym poziomom emisji dla unijnego parku samochodowego określonym w rozporządzeniu (WE) nr 443/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady*** oraz w rozporządzeniu (UE) nr 510/2011 Parlamentu Europejskiego i Rady****.

Tabela: Kategorie emisji z pojazdów lekkich

Współczynnik zgodności

1.5-2.1

1-1.5

poniżej 1

Pojazdy bezemisyjne

Opłata za kilometr

10 % poniżej najwyższej stawki

20 % poniżej najwyższej stawki

30 % poniżej najwyższej stawki

75 % poniżej najwyższej stawki

__________________

* Rozporządzenie Komisji (UE) .../... z dnia XXX r. zmieniające rozporządzenie Komisji (UE) 2017/xxx i dyrektywę 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń w rzeczywistych warunkach jazdy pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 6) [RDE 3] (Dz.U. L ... z ..... 2017, s....).

** Rozporządzenie (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów (Dz.U. L 171 z 29.6.2007, s. 1).

*** Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 443/2009 z dnia 23 kwietnia 2009 r. określające normy emisji dla nowych samochodów osobowych w ramach zintegrowanego podejścia Wspólnoty na rzecz zmniejszenia emisji CO2 z lekkich pojazdów dostawczych (Dz.U. L 140 z 5.6.2009, s. 1).

**** Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 443/2009 z dnia 23 kwietnia 2009 r. określające normy emisji dla nowych samochodów osobowych w ramach zintegrowanego podejścia Wspólnoty na rzecz zmniejszenia emisji CO2 z lekkich pojazdów dostawczych (Dz.U. L 140 z 5.6.2009, s. 1).”.

(1) Dz.U. C 81 z 2.3.2018, s. 188.
(2) Dz.U. C 176 z 23.5.2018, s. 66.
(3)Dz.U. C 81 z 2.3.2018, s. 188.
(4)Dz.U. C 176 z 23.5.2018, s. 66.
(5) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 25 października 2018 r.
(6)Biała księga z dnia 28 marca 2011 r. „Plan utworzenia jednolitego europejskiego obszaru transportu – dążenie do osiągnięcia konkurencyjnego i zasobooszczędnego systemu transportu” (COM(2011)0144).
(7)COM(2016)0501.
(8)Dyrektywa 1999/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie pobierania opłat za użytkowanie niektórych typów infrastruktury przez pojazdy ciężarowe (Dz.U. L 187 z 20.7.1999, s. 42).
(9) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE(Dz.U. L 300 z 14.11.2009, s. 51).
(10) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz.U. L 300 z 14.11.2009, s. 72).
(11) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U. L 60 z 28.2.2014, s. 1).
(12)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/52/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie interoperacyjności systemów elektronicznych opłat drogowych we Wspólnocie (Tekst mający znaczenie dla EOG), (Dz.U. L 166 z 30.4.2004, s. 124).
(13)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy (Dz.U. L 152 z 11.6.2008, s. 1).
(14)Rozporządzenie Komisji (UE) 2016/427 z dnia 10 marca 2016 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 692/2008 w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 6) (Dz.U. L 82 z 31.3.2016, s. 1).
(15)Rozporządzenie Komisji (UE) 2016/646 z dnia 20 kwietnia 2016 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 692/2008 w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 6) (Dz.U. L 109 z 26.4.2016, s. 1).
(16)...
(17) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/96/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie zarządzania bezpieczeństwem infrastruktury drogowej (Dz.U. L 319 z 29.11.2008, s. 59).
(18)Dz.U. L 123 z 12.5.2016, s. 1.
(19)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).


Promowanie ekologicznie czystych i energooszczędnych pojazdów transportu drogowego ***I
PDF 286kWORD 91k
Poprawki przyjete przez Parlament Europejski w dniu 25 października 2018 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2009/33/WE w sprawie promowania ekologicznie czystych i energooszczędnych pojazdów transportu drogowego (COM(2017)0653 – C8-0393/2017 – 2017/0291(COD))(1)
P8_TA(2018)0424A8-0321/2018

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Tekst proponowany przez Komisję   Poprawka
Poprawka 1
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 2
(2)  W europejskiej strategii na rzecz mobilności niskoemisyjnej21 Komisja ogłosiła, że w celu wypełnienia zobowiązań UE podjętych podczas 21. Konferencji Stron Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w Sprawie Zmian Klimatu (UNFCCC), która odbyła się w Paryżu w 2015 r., proces dekarbonizacji sektora transportu musi zostać przyspieszony, a w związku z tym emisje gazów cieplarnianych i emisje zanieczyszczeń powietrza powinny być konsekwentnie ograniczane aż do poziomu zerowego do połowy tego stulecia. Co więcej, emisje zanieczyszczeń powietrza pochodzące z transportu, które są szkodliwe dla zdrowia, powinny niezwłocznie zostać znacznie zmniejszone. Można to osiągnąć za pomocą wielu różnych inicjatyw strategicznych, w tym poprzez wykorzystanie zamówień publicznych na ekologicznie czyste pojazdy.
(2)  W europejskiej strategii na rzecz mobilności niskoemisyjnej21 Komisja ogłosiła, że w celu wypełnienia zobowiązań UE podjętych podczas 21. Konferencji Stron Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w Sprawie Zmian Klimatu (UNFCCC), która odbyła się w Paryżu w 2015 r., proces dekarbonizacji sektora transportu musi zostać przyspieszony, a w związku z tym emisje gazów cieplarnianych i emisje zanieczyszczeń powietrza powinny być konsekwentnie ograniczane aż do poziomu zerowego do połowy tego stulecia. Co więcej, emisje zanieczyszczeń powietrza pochodzące z transportu, które są szkodliwe dla zdrowia i środowiska, powinny niezwłocznie zostać znacznie zmniejszone. Można to osiągnąć za pomocą wielu różnych inicjatyw strategicznych, w tym za pomocą działań wspierających przesunięcie międzygałęziowe w kierunku transportu publicznego, oraz poprzez wykorzystanie zamówień publicznych na ekologicznie czyste pojazdy.
_________________
_________________
21 COM( 2016)0501.
21 COM(2016)0501.
Poprawka 2
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 4
(4)  Jak zapowiedziano w komunikacie Komisji pt. „Europa w ruchu. Program działań na rzecz sprawiedliwego społecznie przejścia do czystej, konkurencyjnej i opartej na sieci mobilności dla wszystkich”23, niniejszy wniosek stanowi część drugiego pakietu wniosków, który ma wnieść wkład w unijne działania na rzecz mobilności niskoemisyjnej. Wspomniany pakiet, przedstawiony w komunikacie Komisji „Osiągnięcie mobilności niskoemisyjnej – Unia Europejska, która chroni naszą planetę, wzmacnia pozycję konsumentów oraz broni swojego przemysłu i pracowników”, obejmuje połączenie środków po stronie podaży i popytu, których celem jest wprowadzenie Europy na drogę mobilności niskoemisyjnej oraz wzmocnienie konkurencyjności ekosystemu mobilności UE.
(4)  Jak zapowiedziano w komunikacie Komisji pt. „Europa w ruchu. Program działań na rzecz sprawiedliwego społecznie przejścia do czystej, konkurencyjnej i opartej na sieci mobilności dla wszystkich”23, niniejszy wniosek stanowi część drugiego pakietu wniosków, który ma wnieść wkład w unijne działania na rzecz mobilności niskoemisyjnej. Wspomniany pakiet, przedstawiony w komunikacie Komisji „Osiągnięcie mobilności niskoemisyjnej – Unia Europejska, która chroni naszą planetę, wzmacnia pozycję konsumentów oraz broni swojego przemysłu i pracowników”, obejmuje połączenie środków po stronie podaży i popytu, których celem jest wprowadzenie Europy na drogę mobilności niskoemisyjnej oraz wzmocnienie konkurencyjności ekosystemu mobilności UE. Promowanie pojazdów odpowiadających standardom zrównoważonego rozwoju powinno odbywać się równolegle z dalszym rozwojem transportu publicznego, ponieważ jest to najszybszy i najbardziej racjonalny pod względem kosztów sposób na zmniejszenie liczby pojazdów na drogach, a w konsekwencji poprawę jakości powietrza i zmniejszenie emisji.
_________________
_________________
23 COM(2017)0283.
23 COM(2017)0283.
Poprawka 3
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 5
(5)  Innowacje w zakresie nowych technologii przyczyniają się do zmniejszenia emisji zanieczyszczeń z pojazdów, wspierając proces dekarbonizacji sektora transportu. Większe upowszechnienie niskoemisyjnych i bezemisyjnych pojazdów drogowych prawdopodobnie przyczyni się do zmniejszenia emisji CO2 i emisji niektórych zanieczyszczeń (pyłu zawieszonego, tlenków azotu i węglowodorów niemetanowych) oraz promowania konkurencyjności i wzrostu przemysłu europejskiego na rosnącym globalnym rynku pojazdów niskoemisyjnych i bezemisyjnych.
(5)  Innowacje w zakresie nowych technologii przyczyniają się do zmniejszenia emisji zanieczyszczeń wytwarzanych przez  pojazdy i ograniczenia zanieczyszczenia hałasem, wspierając przy tym proces dekarbonizacji sektora transportu. Większe upowszechnienie niskoemisyjnych i bezemisyjnych pojazdów drogowych przyczyni się do zmniejszenia emisji CO2 i emisji niektórych zanieczyszczeń (pyłu zawieszonego, tlenków azotu i węglowodorów niemetanowych), a tym samym do poprawy jakości powietrza w miastach i na innych zanieczyszczonych obszarach, a jednocześnie będzie sprzyjać konkurencyjności i wzrostowi przemysłu europejskiego na rosnącym globalnym rynku pojazdów niskoemisyjnych i bezemisyjnych oraz zapewni rozwój infrastruktury paliw alternatywnych. Ponadto, aby zapewnić i pobudzać konkurencyjność oraz zachęcać do dalszych badań i innowacji w tej dziedzinie, najbardziej podstawową zasadą wszelkich podejmowanych działań musi być zasada neutralności technologicznej. W celu ograniczenia zanieczyszczenia powietrza i zanieczyszczenia hałasem oraz spełnienia unijnych norm jakości powietrza na obszarach miejskich i wiejskich potrzebne są konkretne i ambitne strategie polityczne i środki, w tym korzystanie z zamówień publicznych na ekologicznie czyste pojazdy.
Poprawka 4
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 5 a (nowy)
(5a)   Szacuje się, że zrównanie cen pojazdów z silnikiem spalinowym wewnętrznego spalania (ICEV) z cenami bateryjnych samochodów elektrycznych (BEV) nastąpi w latach 2020–2028. Ponadto kilku producentów oryginalnego sprzętu podało przykłady zrównania cen niektórych nowych modeli w 2020 r. Przy uwzględnieniu niższych kosztów eksploatacji BEV moment zrównania się całkowitego kosztu własności nastąpi przed rokiem zrównania się ceny zakupu, zasadniczo od 2 do 6 lat wcześniej.
Poprawka 5
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 5 b (nowy)
(5b)   Zgodnie z prognozami rynkowymi szacuje się, że cena ekologicznie czystych pojazdów, takich jak samochody w pełni elektryczne, ulegnie znacznemu spadkowi oraz że w latach 20. XXI wieku staną się one bardziej konkurencyjne lub nawet tańsze w eksploatacji niż konwencjonalne pojazdy – w szczególności przy uwzględnieniu całkowitego kosztu własności – ze względu na mniejszy koszt akumulatorów, ale także spadek innych kosztów wynikający z niższych kosztów paliwa i niższych kosztów utrzymania związanych z eksploatacją pojazdu elektrycznego.
Poprawka 6
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 5 c (nowy)
(5c)   O ile Unia jest jednym z wiodących regionów w zakresie badań i wysokiej jakości ekoinnowacji, najwięksi producenci autobusów i akumulatorów mają swoje siedziby w regionie Azji i Pacyfiku. Podobnie czynnikiem napędowym zmian na globalnych rynkach bateryjnych samochodów elektrycznych są rynki Chin i Stanów Zjednoczonych, które wspólnie stanowią około 60 % globalnego rynku, podczas gdy udział UE wynosi 28 %. Potrzebne są zatem ambitne ramy polityki Unii w celu stymulowania innowacji oraz dalszego promowania konkurencyjności i wzrostu europejskiego przemysłu na rozwijających się globalnych rynkach ekologicznie czystych pojazdów i powiązanej infrastruktury technologicznej.
Poprawka 7
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 5 d (nowy)
(5d)   Unia musi zwiększyć działania zachęcające wspierające rozwój technologiczny zrównoważonych i nadających się do recyklingu akumulatorów, które należy wytwarzać, mając na uwadze potrzebę minimalizowania ich śladu środowiskowego.
Poprawka 8
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 5 e (nowy)
(5e)   W celu zachowania spójności z celami zrównoważonego rozwoju produkcja akumulatorów powinna wywierać minimalny wpływ na środowisko w Unii i poza nią, zwłaszcza w odniesieniu do procesu wydobycia surowców wykorzystywanych w produkcji akumulatorów. Należy brać pod uwagę emisje gazów cieplarnianych podczas całego procesu produkcyjnego. Zgodnie z przeglądem dyrektywy 2006/66/WE Komisja powinna zaproponować ambitne cele w zakresie możliwości recyklingu akumulatorów.
Poprawka 9
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 6
(6)  Instytucje publiczne poprzez swoją politykę udzielania zamówień mogą tworzyć i wspierać rynki innowacyjnych towarów i usług. W dyrektywach 2014/24/UE24 i 2014/25/UE25 określono minimalne zharmonizowane przepisy dotyczące zamówień publicznych, które ujednolicają sposób, w jaki instytucje publiczne i określone podmioty użyteczności publicznej dokonują zakupu towarów, robót budowlanych i usług. W szczególności ustanawiają one ogólne progi dotyczące wielkości zamówień objętych prawodawstwem unijnym, które mają również zastosowanie do dyrektywy w sprawie ekologicznie czystych pojazdów.
(6)  Zważywszy na to, że wydatki publiczne na towary, roboty i usługi stanowią około 14 % PKB, co odpowiada kwocie około 1,8 mld EUR rocznie, instytucje publiczne poprzez swoją politykę udzielania zamówień mogą tworzyć i wspierać rynki innowacyjnych towarów i usług. W dyrektywach 2014/24/UE24 i 2014/25/UE25 określono minimalne zharmonizowane przepisy dotyczące zamówień publicznych, które ujednolicają sposób, w jaki instytucje publiczne i określone podmioty użyteczności publicznej dokonują zakupu towarów, robót budowlanych i usług, zgodnie z wymogami środowiskowymi nabywanych towarów (w tym pojazdów). W szczególności ustanawiają one ogólne progi dotyczące wielkości zamówień objętych prawodawstwem unijnym, które mają również zastosowanie do dyrektywy w sprawie ekologicznie czystych pojazdów. Aby osiągnąć ten cel, dyrektywa powinna określać jasne i przejrzyste wymogi oraz ustanawiać prostą metodę obliczania docelowych poziomów zamówień.
_________________
_________________
24 Dz.U. L 94 z 28.3.2014, s. 65.
24 Dz.U. L 94 z 28.3.2014, s. 65.
25 Dz.U. L 94 z 28.3.2014, s. 243.
25 Dz.U. L 94 z 28.3.2014, s. 243.
Poprawka 10
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 6 a (nowy)
(6a)   Dostępność infrastruktury do ładowania i uzupełniania paliwa jest warunkiem wstępnym każdej działalności transportowej z wykorzystaniem pojazdów napędzanych paliwami alternatywnymi, w tym transportu publicznego. W dyrektywie 2014/94/UE należy zatem położyć większy nacisk na kwestie związane z promowaniem infrastruktury paliw alternatywnych w transporcie publicznym. Jeżeli dyrektywa nie zostanie zmieniona, Komisja powinna opracować plan działania dotyczący infrastruktury transportu publicznego.
Poprawka 11
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 6 b (nowy)
(6b)   Aby zapewnić wystarczającą dostępność punktów ładowania, państwa członkowskie powinny móc upoważniać operatorów systemu dystrybucyjnego do posiadania, rozwijania i obsługiwania minimalnej masy krytycznej będących własnością publiczną stacji ładowania ze swobodnym dostępem do wszystkich dostawców energii elektrycznej oraz do zarządzania tymi stacjami.
Poprawka 12
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 6 c (nowy)
(6c)   Należy zachęcać państwa członkowskie, aby badały możliwości wspierania eksploatacji pojazdów o bardzo niskiej emisji zanieczyszczeń w ramach usług publicznych i zmniejszania kosztów tej eksploatacji, na przykład przez przyznawanie zwolnień lub ulg w zakresie podatków od energii nakładanych na pojazdy o bardzo niskiej emisji zanieczyszczeń.
Poprawka 13
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 8
(8)  W przeprowadzonej ocenie skutków podkreślono korzyści związane ze zmianą ogólnego podejścia w kwestii zarządzania procesem udzielania zamówień na ekologicznie czyste pojazdy na szczeblu Unii. Ustanowienie minimalnych poziomów docelowych w zakresie zamówień może zapewnić skuteczne osiągnięcie celu, jakim jest wsparcie rozwoju rynku ekologicznie czystych pojazdów, w porównaniu z wariantem internalizacji kosztów zewnętrznych w ramach ogólnego procesu decyzyjnego w kwestii zamówień, podkreślając jednocześnie znaczenie uwzględnienia aspektów środowiskowych we wszystkich decyzjach dotyczących zamówień. Średnioterminowe i długoterminowe korzyści dla obywateli i przedsiębiorstw europejskich w pełni uzasadniają takie podejście, ponieważ nie narzuca ono stosowania konkretnej technologii instytucjom zamawiającym, podmiotom zamawiających i wykonawcom.
(8)  W przeprowadzonej ocenie skutków podkreślono korzyści związane ze zmianą ogólnego podejścia w kwestii zarządzania procesem udzielania zamówień na ekologicznie czyste i energooszczędne pojazdy na szczeblu Unii. Ustanowienie minimalnych poziomów docelowych w zakresie zamówień może zapewnić skuteczne osiągnięcie celu, jakim jest wsparcie rozwoju rynku ekologicznie czystych pojazdów, w porównaniu z wariantem internalizacji kosztów zewnętrznych w ramach ogólnego procesu decyzyjnego w kwestii zamówień, podkreślając jednocześnie znaczenie uwzględnienia aspektów środowiskowych we wszystkich decyzjach dotyczących zamówień. Średnioterminowe i długoterminowe korzyści dla obywateli i przedsiębiorstw europejskich w pełni uzasadniają takie podejście, ponieważ nie narzuca ono stosowania konkretnej technologii instytucjom zamawiającym, podmiotom zamawiających i wykonawcom.
Poprawka 14
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 9
(9)  Rozszerzenie zakresu dyrektywy poprzez uwzględnienie praktyk takich jak dzierżawa, wynajem i leasing pojazdów, a także zamówień na usługi w zakresie publicznego transportu drogowego, usługi w zakresie specjalistycznego transportu drogowego osób, nieregularny transport osób oraz wynajem autobusów i autokarów wraz z kierowcą, jak również określone usługi pocztowe i kurierskie oraz usługi wywozu odpadów, zapewnia objęcie wszystkich odpowiednich praktyk udzielania zamówień.
(9)  Rozszerzenie zakresu dyrektywy poprzez uwzględnienie praktyk takich jak dzierżawa, wynajem i leasing oraz modernizacja pojazdów, a także zamówień na usługi w zakresie publicznego transportu drogowego, usługi w zakresie specjalistycznego transportu drogowego osób, nieregularny transport osób oraz wynajem autobusów i autokarów wraz z kierowcą, jak również określone usługi pocztowe i kurierskie oraz usługi wywozu odpadów, zapewnia objęcie wszystkich odpowiednich praktyk udzielania zamówień, przy czym przepisów niniejszej dyrektywy nie należy stosować z mocą wsteczną do już obowiązujących umów. Ponadto Komisja powinna zbadać, czy wykonalne jest udzielanie zamówień ekologicznych w odniesieniu do innych rodzajów transportu.
Poprawka 15
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 10
(10)  Istnieje szerokie poparcie ze strony kluczowych zainteresowanych stron dla wprowadzenia definicji „ekologicznie czystych pojazdów” uwzględniającej wymogi dotyczące zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych i emisji zanieczyszczeń powietrza z pojazdów lekkich i pojazdów ciężkich. Aby zapewnić odpowiednie zachęty do wspierania rozwoju rynku pojazdów niskoemisyjnych i bezemisyjnych w Unii, przepisy dotyczące udzielania zamówień publicznych wprowadzane niniejszą dyrektywą zmieniającą powinny być dopasowane do przepisów prawodawstwa Unii dotyczącego norm emisji CO2 z samochodów osobowych i dostawczych na okres po roku 202026. Działania prowadzone na podstawie zmienionej dyrektywy przyczynią się do spełnienia wymogów tych norm. Bardziej ambitne podejście w kwestii zamówień publicznych może stanowić istotny dodatkowy bodziec dla rynku.
(10)  Zmieniona dyrektywa powinna przyczynić się do zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych i emisji zanieczyszczeń powietrza z pojazdów lekkich i pojazdów ciężkich. Aby zapewnić odpowiednie działania zachęcające do wspierania rozwoju rynku pojazdów bezemisyjnych i niskoemisyjnych w Unii, przepisy dotyczące udzielania zamówień publicznych wprowadzane niniejszą dyrektywą zmieniającą powinny być dopasowane do przepisów prawodawstwa Unii dotyczącego norm emisji CO2 z samochodów osobowych i dostawczych na okres po roku 202026. Działania prowadzone zgodnie z niniejszą dyrektywą przyczynią się również do spełnienia wymogów tych norm oraz ułatwią rozwój powiązanej infrastruktury służącej do ładowania. Bardziej ambitne podejście w kwestii zamówień publicznych będzie stanowić istotny dodatkowy bodziec dla rynku.
_________________
_________________
26COM(2017)0676.
26COM(2017)0676.
Poprawka 16
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 10 a (nowy)
(10a)   W celu poprawy jakości powietrza w gminach konieczne jest odnowienie floty transportowej, tak by spełniała normy ekologicznie czystych pojazdów. Ponadto zasady gospodarki o obiegu zamkniętym wymagają przedłużania cyklu życia produktu. W związku z tym pojazdy zmodernizowane, tak by spełniały normy ekologicznie czystych pojazdów, należy również zaliczać na poczet osiągnięcia minimalnych poziomów docelowych w zakresie zamówień określonych w tabelach 4 i 5 w załączniku.
Poprawka 17
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 10 b (nowy)
(10b)   Pojazdy, które nie emitują zanieczyszczeń z rury wydechowej, także mogą zostawiać znaczny ślad środowiskowy ze względu na proces wytwarzania komponentów i możliwości recyklingu lub wydajność produkcji paliwa. W związku z tym technologie, które pozwalają sprostać temu wyzwaniu, takie jak trwałe i nadające się do recyklingu akumulatory, powinny być mocniej wspierane, jeśli chodzi o osiąganie minimalnych poziomów docelowych w zakresie zamówień określonych w tabelach 4 i 5 w załączniku. Badania i rozwój tych technologii należy promować również w innych obszarach polityki Unii.
Poprawka 18
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 10 c (nowy)
(10c)  Rozliczanie emisji CO2 powinno opierać się na podejściu uwzględniającym emisje na wszystkich etapach łańcucha paliwowego, aby brać pod uwagę cały łańcuch dostaw paliwa od etapu wydobycia do rury wydechowej. Da to dokładniejszy obraz całkowitych emisji z danego pojazdu. W związku z tym najpóźniej do dnia 31 grudnia 2022 r. Komisja powinna opracować metodę rejestrowania emisji na wszystkich etapach łańcucha paliwowego.
Poprawka 19
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 11
(11)  Pojazdy lekkie i pojazdy ciężkie wykorzystywane są do różnych celów, a poziom dojrzałości rynku jest inny w obu przypadkach i dlatego korzystne byłoby uwzględnienie tych różnic w przepisach dotyczących zamówień publicznych. W ocenie skutków przedstawiono wartość dodaną wynikającą z przyjęcia podejścia opartego na paliwach alternatywnych do czasu ustalenia na szczeblu unijnym neutralnych pod względem technologicznym wymogów w zakresie emisji CO2 z pojazdów ciężkich, które Komisja zamierza zaproponować w przyszłości. W ocenie skutków uznano ponadto, że rynki niskoemisyjnych i bezemisyjnych autobusów miejskich charakteryzują się większą dojrzałością, podczas gdy rynki niskoemisyjnych i bezemisyjnych pojazdów ciężarowych znajdują się na wcześniejszym etapie rozwoju.
(11)  Pojazdy dwukołowe i trzykołowe, pojazdy lekkie i pojazdy ciężkie wykorzystywane są do różnych celów, a poziom dojrzałości rynku jest w każdym przypadku inny i dlatego korzystne byłoby uwzględnienie tych różnic w przepisach dotyczących zamówień publicznych. Należy ponadto zaznaczyć, że na rynkach niskoemisyjnych i bezemisyjnych autobusów miejskich odnotowano w ostatnim czasie pewne postępy, podczas gdy rynki niskoemisyjnych i bezemisyjnych pojazdów ciężarowych znajdują się na początkowym etapie rozwoju.
Poprawka 20
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 11 a (nowy)
(11a)   Ograniczanie emisji za sprawą wyłącznie zamówień publicznych posiada ograniczony potencjał, a udział emisji z transportu publicznego w emisjach pochodzących z sektora transportu jest niewielki. Należy w związku z tym zachęcać państwa członkowskie do regulowania kwestii zakupu ekologicznie czystych pojazdów przez innych właścicieli floty, takich jak przedsiębiorstwa taksówkowe, wypożyczalnie samochodów i przedsiębiorstwa umożliwiające wspólny przejazd samochodem.
Poprawka 21
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 12
(12)  Ustanowienie minimalnych poziomów docelowych w zakresie zamówień na ekologicznie czyste pojazdy na rok 2025 i rok 2030 na szczeblu państw członkowskich powinno przyczynić się do pewności odnośnie do polityki prowadzonej względem rynków, na których uzasadnione są inwestycje w zakresie mobilności niskoemisyjnej i bezemisyjnej. Minimalne poziomy docelowe wspierają tworzenie rynku w całej Unii. Zapewniają one czas na dostosowanie procesów udzielania zamówień publicznych i wysyłają jasny sygnał rynkowy. W ocenie skutków zauważono, że państwa członkowskie w coraz większym stopniu ustalają poziomy docelowe w zależności od zdolności ekonomicznych oraz wagi problemu. Należy ustalić różne poziomy docelowe dla poszczególnych państw członkowskich zgodnie z ich zdolnościami ekonomicznymi (produkt krajowy brutto na mieszkańca) oraz narażeniem na zanieczyszczenia (zagęszczenie urbanistyczne). Minimalne poziomy docelowe w zakresie zamówień powinny zostać uzupełnione przez zobowiązanie instytucji zamawiających, podmiotów zamawiających i wykonawców do uwzględniania istotnych aspektów energetycznych i środowiskowych we wszystkich postępowaniach o udzielenie zamówienia. W ocenie oddziaływania terytorialnego dla niniejszej zmienionej dyrektywy pokazano, że jej wpływ zostanie równomiernie rozłożony między regionami w Unii.
(12)  Ustanowienie minimalnych poziomów docelowych w zakresie zamówień na ekologicznie czyste pojazdy, które mają zostać osiągnięte do roku 2025 i roku 2030 na szczeblu państw członkowskich, powinno przyczynić się do pewności odnośnie do polityki prowadzonej względem rynków, na których uzasadnione są inwestycje w zakresie mobilności niskoemisyjnej i bezemisyjnej. Minimalne poziomy docelowe wspierają tworzenie rynku w całej Unii. Zapewniają one czas na dostosowanie procesów udzielania zamówień publicznych i wysyłają jasny sygnał rynkowy. W ocenie skutków zauważono, że państwa członkowskie w coraz większym stopniu ustalają poziomy docelowe w zależności od zdolności ekonomicznych oraz wagi problemu. Należy ustalić różne poziomy docelowe dla poszczególnych państw członkowskich zgodnie z ich zdolnościami ekonomicznymi (produkt krajowy brutto na mieszkańca) oraz narażeniem na zanieczyszczenia (zagęszczenie urbanistyczne). Minimalne poziomy docelowe w zakresie zamówień powinny zostać uzupełnione przez zobowiązanie instytucji zamawiających, podmiotów zamawiających i wykonawców do uwzględniania istotnych aspektów energetycznych i środowiskowych we wszystkich postępowaniach o udzielenie zamówienia. W ocenie oddziaływania terytorialnego dla niniejszej zmienionej dyrektywy pokazano, że jej wpływ zostanie równomiernie rozłożony między regionami w Unii.
Poprawka 22
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 12 a (nowy)
(12a)   W zaleceniu z dnia 4 kwietnia 2017 r. dla Rady i Komisji w następstwie dochodzenia w sprawie pomiarów emisji w sektorze motoryzacyjnym26 Parlament Europejski wezwał państwa członkowskie, aby sprzyjały strategiom ekologicznych zamówień publicznych, promując nabywanie pojazdów bezemisyjnych i pojazdów o bardzo niskiej emisji zanieczyszczeń przez organy publiczne na potrzeby ich własnych flot lub w ramach (pół)publicznych programów wspólnego użytkowania samochodów osobowych, oraz zaapelował o stopniowe wycofanie do 2035 r. nowych samochodów emitujących CO2.
26 Dz.U. C 298 z 23.8.2018, s. 140.
Poprawka 23
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 13
(13)  Maksymalny wpływ można osiągnąć w przypadku skupienia się na zamówieniach publicznych na ekologicznie czyste pojazdy na obszarach charakteryzujących się stosunkowo wysokim poziomem zanieczyszczenia powietrza. Zachęca się instytucje publiczne w państwach członkowskich, aby – realizując swoje krajowe minimalne poziomy docelowe – skoncentrowały się w szczególności na tych obszarach oraz by uwzględniły związane z tym działania w sprawozdaniach przedkładanych zgodnie z niniejszą zmienioną dyrektywą.
(13)  Maksymalny wpływ można osiągnąć w przypadku skupienia się na zamówieniach publicznych na ekologicznie czyste pojazdy na obszarach charakteryzujących się stosunkowo wysokim poziomem zanieczyszczenia powietrza i zanieczyszczenia hałasem. Zachęca się instytucje publiczne w państwach członkowskich, aby – realizując swoje krajowe minimalne poziomy docelowe – skoncentrowały się w szczególności na tych obszarach oraz by uwzględniły związane z tym działania w sprawozdaniach przedkładanych zgodnie z niniejszą zmienioną dyrektywą. Aby uniknąć nieproporcjonalnego obciążenia i zoptymalizować potencjalne skutki niniejszej dyrektywy, należy zapewnić organom publicznym odpowiednią pomoc techniczną.
Poprawka 24
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 13 a (nowy)
(13a)   Zmieniona dyrektywa powinna przyczyniać się do redukcji emisji gazów cieplarnianych i zanieczyszczeń powietrza, a także do promowania czystego publicznego transportu drogowego. Należy unikać w niej zniechęcania do rozwoju ekologicznych środków transportu niedrogowego, takich jak tramwaje i pociągi metra.
Poprawka 25
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 13 b (nowy)
(13b)   Wdrożenie wartości docelowych określonych w niniejszej dyrektywie będzie trudne bez rozwoju komercyjnych i zaawansowanych technicznie produktów. Aby zapewnić regularną aktualizację informacji o postępach w tej dziedzinie, Komisja powinna przedkładać co dwa lata sprawozdanie oceniające, czy istnieją rozwiązania komercyjne dla ekologicznie czystych pojazdów. Ponadto Komisja i państwa członkowskie powinny zwiększyć wkłady finansowe i niefinansowe służące szybszemu wprowadzaniu ekologicznie czystych pojazdów do obrotu.
Poprawka 26
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 13 c (nowy)
(13c)  Biorąc pod uwagę znaczną różnicę pod względem swobody finansowej prywatnych operatorów transportu, jeżeli chodzi o upowszechnianie potencjalnie droższych pojazdów zasilanych paliwami alternatywnymi, należy udostępnić mechanizmy zapewniające równe szanse publicznych i prywatnych operatorów transportu w procedurach przetargowych i procedurach zamówień publicznych, a także dopilnować, aby koszty zapewnienia zgodności z minimalnymi poziomami docelowymi w zakresie zamówień ustanowionymi w niniejszej dyrektywie nie zostały przerzucone na władze lokalne, w szczególności w przypadku mniejszych gmin, ani nie prowadziły do kompensowania wyższych kosztów przez podwyżki cen biletów, podatków lokalnych lub ograniczenie usług transportu publicznego.
Poprawka 27
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 15
(15)  Sprawozdawczość dotycząca zamówień publicznych w ramach zmienionej dyrektywy powinna zapewnić przejrzysty przegląd rynku, aby umożliwić skuteczne monitorowanie realizacji. Działania sprawozdawcze powinny rozpocząć się w 2023 r. przedstawieniem sprawozdania śródokresowego i być kontynuowane poprzez przedłożenie pierwszego pełnego sprawozdania na temat realizacji minimalnych poziomów docelowych w 2026 r., a następnie co trzy lata. W celu zminimalizowania obciążeń administracyjnych nakładanych na pojedyncze organy publiczne oraz ustanowienia skutecznego przeglądu rynku należy ułatwić składanie prostych sprawozdań. Komisja zapewni pełną sprawozdawczość w zakresie pojazdów niskoemisyjnych i bezemisyjnych oraz pojazdów zasilanych paliwami alternatywnymi w kontekście Wspólnego Słownika Zamówień Unii. Określone kody Wspólnego Słownika Zamówień wspomogą rejestrację i monitorowanie w ramach elektronicznego biuletynu zamówień TED.
(15)  Sprawozdawczość dotycząca zamówień publicznych w ramach zmienionej dyrektywy powinna zapewnić przejrzysty przegląd rynku, aby umożliwić skuteczne monitorowanie realizacji. Działania sprawozdawcze powinny rozpocząć się od wstępnego sprawozdania państw członkowskich dla Komisji w 2023 r., przedłożonego w ramach sprawozdań sporządzanych zgodnie z unijnymi aktami ustawodawczymi w sprawie zamówień publicznych oraz zamówień dokonywanych przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych, i powinny być kontynuowane poprzez przedłożenie pierwszego pełnego sprawozdania na temat realizacji minimalnych poziomów docelowych w 2026 r., a następnie co trzy lata. W celu zminimalizowania obciążeń administracyjnych nakładanych na pojedyncze organy publiczne oraz ustanowienia skutecznego przeglądu rynku należy ułatwić składanie prostych sprawozdań. Sprawozdania te powinny zawierać informacje na temat kroków podjętych w celu wdrożenia dyrektywy 2009/33/WE i zapewnienia zgodności z kategoriami zawartymi we Wspólnym Słowniku Zamówień Unii. Komisja powinna regularnie przedkładać Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdania w sprawie stosowania dyrektywy 2009/33/WE. Komisja powinna również ocenić, czy zakresem dyrektywy 2009/33/WE można objąć maszyny wykorzystywane na placach budowy, a jeżeli tak, powinna podjąć prace nad metodyką definiowania „ekologicznie czystych maszyn na placu budowy”.
Poprawka 28
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 15 a (nowy)
(15a)  Aby wspomóc merytorycznie proces formułowania przyszłej polityki w sektorze poprzez przedstawianie dokładniejszego rozliczenia całkowitych emisji konkretnego pojazdu, obejmującego cały łańcuch wartości, Komisja powinna zaproponować metodę obliczania emisji CO2 w cyklu życia pojazdów oraz ich emisji CO2 na wszystkich etapach łańcucha paliwowego. Emisje te należy uwzględnić, gdy Komisja będzie prowadzić przegląd dyrektywy 2009/33/WE i wszelkich innych odnośnych aktów prawnych dotyczących paliw alternatywnych.
Poprawka 29
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 16
(16)  Dodatkowe wsparcie dla rozwoju rynku ekologicznie czystych pojazdów można osiągnąć poprzez ukierunkowane środki wsparcia publicznego na szczeblu krajowym i unijnym. Obejmuje to usprawnienie wymiany wiedzy i dopasowanie zamówień, aby umożliwić podjęcie działań w skali wystarczającej do uzyskania redukcji kosztów i wpływu na rynek. W wytycznych w sprawie pomocy państwa na ochronę środowiska i cele związane z energią w latach 2014–202027 uznano możliwość wsparcia publicznego na rzecz promowania rozwoju infrastruktury niezbędnej do dystrybucji paliw alternatywnych. W odniesieniu do tego rodzaju pomocy państwa nadal będą jednak miały zastosowanie postanowienia Traktatu, w szczególności jego art. 107 i 108.
(16)  Dodatkowe wsparcie dla rozwoju rynku ekologicznie czystych pojazdów można osiągnąć poprzez ukierunkowane środki wsparcia publicznego na szczeblu krajowym i unijnym. Obejmuje to usprawnienie wymiany wiedzy i dopasowanie zamówień, aby umożliwić podjęcie działań w skali wystarczającej do uzyskania redukcji kosztów i wpływu na rynek. Należy także wspierać regionalne projekty pilotażowe, zwłaszcza w miejscach połączenia obszarów wiejskich i miejskich. W wytycznych w sprawie pomocy państwa na ochronę środowiska i cele związane z energią w latach 2014–202027 uznano możliwość wsparcia publicznego na rzecz promowania rozwoju infrastruktury niezbędnej do dystrybucji paliw alternatywnych. W odniesieniu do tego rodzaju pomocy państwa nadal będą jednak miały zastosowanie postanowienia Traktatu, w szczególności jego art. 107 i 108.
_________________
_________________
27 Dz.U. C 200 z 28.6.2014, s. 1.
27 Dz.U. C 200 z 28.6.2014, s. 1.
Poprawka 30
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 16 a (nowy)
(16a)   Aby osiągnąć dalsze zmniejszenie emisji i zanieczyszczeń powietrza, należy, w stosownych przypadkach, zachęcać państwa członkowskie do stosowania różnych bodźców i mechanizmów sprzyjających rozwojowi floty w innych sektorach niż te uregulowane w zmienionej dyrektywie.
Poprawka 31
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 16 b (nowy)
(16b)   Państwa członkowskie powinny zapewnić, by koszty osiągnięcia ustalonych w niniejszej dyrektywie minimalnych poziomów docelowych w zakresie zamówień nie były przenoszone na władze lokalne oraz by instytucjom i podmiotom zamawiającym udostępnione zostały wystarczające środki finansowe.
Poprawka 32
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 16 c (nowy)
(16c)   Niezbędne są ukierunkowane środki wsparcia zamówień na ekologicznie czyste pojazdy. Aby przyczynić się do osiągnięcia celów niniejszej dyrektywy, państwa członkowskie muszą zwiększyć działania zachęcające o charakterze finansowym i niefinansowym w celu przyspieszenia rozwoju rynku ekologicznie czystych pojazdów.
Poprawka 33
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 16 d (nowy)
(16d)  Wprowadzenie w niniejszej dyrektywie minimalnych poziomów docelowych w zakresie zamówień na pojazdy lekkie i ciężkie będzie wymagało dodatkowych zasobów finansowych dla instytucji i podmiotów zamawiających. W związku z tym należy uwzględnić to w unijnej polityce budżetowej i finansowej po 2020 r., aby zapewnić instytucjom i podmiotom zamawiającym wystarczające wsparcie finansowe. Powinno znaleźć to odzwierciedlenie w przyszłych wieloletnich ramach finansowych oraz przepisach dotyczących zrównoważonego finansowania i unijnych instytucji finansowych.
Poprawka 34
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 16 e (nowy)
(16e)   Aby zapewnić działania zachęcające dla władz publicznych do zakupu ekologicznie czystych pojazdów i skłonić państwa członkowskie do inwestowania w rozwój infrastruktury paliw alternatywnych, a także aby uniknąć ryzyka, że takie zakupy doprowadzą do wzrostu cen płaconych przez pasażerów, unijna polityka budżetowa i finansowa po 2020 r. powinna przewidywać wsparcie dla podmiotów zamawiających. Powinno znaleźć to odzwierciedlenie w przyszłych wieloletnich ramach finansowych oraz przepisach dotyczących zrównoważonego finansowania i unijnych instytucji finansowych. Ponadto państwa członkowskie powinny rozszerzyć działania zachęcające finansowe i niefinansowe oraz przewidzieć audyty środowiskowe, aby przyspieszyć rozwój rynku ekologicznie czystych pojazdów. Te działania doprowadzą do obniżenia początkowo wysokich nakładów inwestycyjnych na zmianę infrastruktury i wesprą dekarbonizację transportu.
Poprawka 35
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 16 f (nowy)
(16f)   Na podstawie obowiązujących wieloletnich ram finansowych (WRF) Unia dysponuje zestawem różnych funduszy w celu wspierania państw członkowskich, władz lokalnych i odpowiednich podmiotów gospodarczych w przechodzeniu na mobilność zgodną z zasadami zrównoważonego rozwoju. W latach 2014–2020 Unia przeznaczyła 13,7 mld EUR z europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych na finansowanie mobilności miejskiej. Program Unii w zakresie badań naukowych „Horyzont 2020” zapewni około 200 mln EUR na rzecz mobilności miejskiej i 650 mln EUR na inteligentne miasta, a instrument „Łącząc Europę” – około 200 mln EUR na zaproszenia do składania wniosków dotyczących węzłów miejskich. W następnych WRF Komisja i państwa członkowskie powinny nadal wspierać projekty zrównoważonej mobilności miejskiej oraz wzmacniać niezbędne synergie między różnymi źródłami i programami finansowania. W szczególności należy wzmocnić powiązania między mobilnością miejską, nową agendą cyfrową i unią energetyczną, na przykład możliwość finansowania przez instrument „Łącząc Europę” synergicznych projektów o dodatkowym poziomie współfinansowania w dziedzinie transportu, obejmujących elementy z zakresu energetyki i telekomunikacji, które wiążą się z ogromnym potencjałem dla projektów miejskich.
Poprawka 36
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 16 g (nowy)
(16g)   Należy promować bardziej ukierunkowane wykorzystywanie instrumentów finansowych UE, takich jak Europejski Fundusz na rzecz Inwestycji Strategicznych czy program ekologicznego transportu Europejskiego Banku Inwestycyjnego, które mogą pomóc w finansowaniu flot i sprzętu. W tym kontekście należy zwiększyć dostępność usług doradztwa technicznego i finansowego na rzecz lokalnych organów i podmiotów gospodarczych – na przykład w ramach Europejskiego Centrum Doradztwa Inwestycyjnego, inicjatywy JASPERS, programu JESSICA lub instrumentu finansowego Compass – aby wzmocnić ich zdolności instytucjonalne, usprawnić przygotowywanie i wdrażanie projektów oraz optymalnie wykorzystywać środki i instrumenty finansowe UE, łącznie z ograniczaniem ryzyka innowacyjnych ofert.
Poprawka 37
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 16 h (nowy)
(16h)   Należy także zachęcać organy publiczne do zakupu pojazdów na podstawie kryteriów oferty najkorzystniejszej ekonomicznie opisanych w art. 82 dyrektywy 2014/25/UE, z uwzględnieniem opłacalności w okresie cyklu życia pojazdu, a także aspektów środowiskowych i społecznych.
Poprawka 38
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 16 i (nowy)
(16i)   W celu zmaksymalizowania wpływu inwestycji należy lepiej koordynować mobilność i planowanie przestrzeni miejskiej, na przykład dzięki stosowaniu planów zrównoważonej mobilności miejskiej. Plany zrównoważonej mobilności miejskiej są opracowywane z uwzględnieniem poszczególnych obszarów polityki i we współpracy między różnymi szczeblami sprawowania rządów oraz łączą w sobie różne rodzaje transportu, bezpieczeństwo ruchu drogowego, transport towarowy, zarządzanie mobilnością i inteligentne systemy transportowe. Plany zrównoważonej mobilności miejskiej mogą odgrywać ważną rolę w osiąganiu celów Unii w zakresie ograniczania emisji CO2, hałasu i zanieczyszczenia powietrza. Stosowanie tych planów powinno zatem stanowić ważny element do rozpatrzenia w ramach finansowania projektów Unii w obszarze transportu miejskiego, w tym w zakresie wdrażania niniejszej zmienionej dyrektywy. W związku z tym Komisja powinna zapewnić właściwym organom niezbędne doradztwo i pomoc techniczną przy opracowywaniu planów zrównoważonej mobilności miejskiej, z pełnym poszanowaniem zasady pomocniczości.
Poprawka 39
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 16 j (nowy)
(16j)   Zamówienia publiczne nie tylko wspierają upowszechnianie ekologicznie czystych pojazdów, ale również sprzyjają rozwojowi nowych form mobilności. Podczas gdy ekologicznie czyste pojazdy będą objęte działaniami zachęcającymi i będą przyczyniać się do przyspieszonego rozwoju infrastruktury na obszarach miejskich, cyfryzacja zoptymalizuje wydajność transportu pasażerskiego i towarowego. Multimodalna i współdzielona mobilność oraz zintegrowane rozwiązania biletowe mają kluczowe znaczenie w przejściu na mobilność stanowiącą usługę.
Poprawka 40
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 17
(17)  Aby osiągnąć cele niniejszej dyrektywy, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w celu aktualizacji przepisów w odniesieniu do norm emisji CO2 z pojazdów ciężkich na okres pięciu lat, począwszy od dnia [Please insert the date of entry into force]. Okres ten powinien być automatycznie przedłużany na okresy tej samej długości, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym z udziałem ekspertów. Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
skreśla się
Poprawka 41
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 18 a (nowy)
(18a)  Zgodnie z Porozumieniem międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa1a szczególną uwagę należy zwracać na ocenę skutków prawodawstwa Unii. Ocena dyrektywy 2009/33/WE powinna stanowić podstawę oceny skutków poszczególnych wariantów dalszych działań. W związku z tym Komisja, w oparciu o najrzetelniejsze i najnowsze dowody naukowe, powinna ocenić, czy istnieje potrzeba dokonania przeglądu tej dyrektywy, z uwzględnieniem emisji CO2 w cyklu życia pojazdów oraz ich emisji CO2 na wszystkich etapach łańcucha paliwowego, tak aby zapewnić przejrzystość i rozliczalność pod względem realizacji celów politycznych, i, jeśli to konieczne, powinna zaproponować niezbędne ulepszenia. W stosownych przypadkach Komisja powinna również dokonać przeglądu innych aktów prawnych dotyczących paliw alternatywnych.
______________
1a Dz.U. L 123 z 12.5.2016, s. 1.
Poprawka 42
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 18 b (nowy)
(18b)   Duża część zamówień w dziedzinie transportu publicznego dotyczy lokalnych jednostek transportu publicznego, które pozostają zazwyczaj w gestii władz lokalnych dysponujących ograniczonymi środkami finansowymi. Przepisy dotyczące zamówień publicznych na ekologicznie czyste pojazdy nie powinny więc powodować znacznego dodatkowego obciążenia finansowego ani prowadzić do kompensowania powstałych wyższych kosztów przez podwyżki cen biletów, podatków lokalnych lub ograniczenie usług transportu publicznego.
Poprawka 43
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 18 c (nowy)
(18c)   Unia musi chronić producentów unijnych przed nieuczciwą konkurencją w państwach trzecich, w których producenci unijni nie mają dostępu do przetargów na zamówienia publiczne na zakup, dzierżawę, wynajem lub leasing pojazdów transportu drogowego. W związku z tym Komisja powinna przeanalizować nieuczciwe praktyki w zakresie konkurencji w państwach trzecich i podjąć odpowiednie środki w celu zapewnienia ochrony europejskiego przemysłu.
Poprawka 44
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1
Dyrektywa 2009/33/WE
Tytuł
Dyrektywa 2009/33/UE w sprawie promowania ekologicznie czystych pojazdów transportu drogowego w celu wsparcia mobilności niskoemisyjnej
Dyrektywa 2009/33/WE w sprawie promowania ekologicznie czystych pojazdów transportu drogowego w ramach udzielania zamówień publicznych w celu wsparcia mobilności niskoemisyjnej
Poprawka 45
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1 a (nowy)
Dyrektywa 2009/33/WE
Artykuł 1 – ustęp 1
1a)   w art. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
Niniejsza dyrektywa nakłada na instytucje zamawiające, podmioty zamawiające oraz niektórych operatorów obowiązek uwzględniania przy zakupie pojazdów transportu drogowego czynnika energetycznego, i oddziaływania na środowisko podczas całego cyklu użytkowania pojazdu, w tym zużycia energii oraz emisji CO2 i niektórych zanieczyszczeń, w celu promowania i pobudzania rynku ekologicznie czystych i energooszczędnych pojazdów oraz zwiększania udziału sektora transportowego w polityce Wspólnoty dotyczącej środowiska, klimatu i energii.
Niniejsza dyrektywa nakłada na instytucje zamawiające, podmioty zamawiające oraz niektórych operatorów obowiązek uwzględniania przy zakupie, dzierżawie, wynajmie lub leasingu pojazdów transportu drogowego czynnika energetycznego i oddziaływania na środowisko podczas całego cyklu użytkowania pojazdu, w tym zużycia energii oraz emisji CO2 i niektórych zanieczyszczeń, w celu promowania i pobudzania rynku ekologicznie czystych i energooszczędnych pojazdów oraz zwiększania udziału sektora transportowego w polityce Unii dotyczącej środowiska, klimatu i energii.”;
Poprawka 46
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1 b (nowy)
Dyrektywa 2009/33/WE
Artykuł 2 – akapit 1
1b)  w art. 2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
Państwa członkowskie mogą zwolnić z wymogów określonych w niniejszej dyrektywie zamówienia na zakup pojazdów, o których mowa w art. 2 ust. 3 dyrektywy 2007/46/WE, które nie podlegają homologacji typu lub dopuszczeniu indywidualnemu na ich terytorium.
Państwa członkowskie mogą zwolnić z wymogów określonych w niniejszej dyrektywie zamówienia na zakup, dzierżawę, wynajem lub leasing pojazdów, o których mowa w art. 2 ust. 3 dyrektywy 2007/46/WE, które nie podlegają homologacji typu lub dopuszczeniu indywidualnemu na ich terytorium.”;
Poprawka 47
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2
Dyrektywa 2009/33/WE
Artykuł 3 – akapit 1 – wprowadzenie
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do zamówień dotyczących zakupu, wynajmu, dzierżawy lub leasingu pojazdów transportu drogowego:
Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do zamówień dotyczących zakupu, wynajmu, dzierżawy, leasingu lub modernizacji pojazdów transportu drogowego:
Poprawka 48
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2
Dyrektywa 2009/33/WE
Artykuł 3 – akapit 1 – litera c a (nowa)
ca)   instytucje, agencje i organy Unii Europejskiej.
Poprawka 49
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 3
Dyrektywa 2009/33/WE
Artykuł 4 – akapit 1 – punkt 4
4.  „ekologicznie czysty pojazd” oznacza:
4.  „ekologicznie czysty pojazd” oznacza pojazd, niezależnie od kategorii, który jest napędzany paliwami alternatywnymi zdefiniowanymi w art. 2 akapit 1 pkt 1 dyrektywy 2014/94/UE, z wyjątkiem biopaliw, które nie zostały wyprodukowane z surowców wymienionych w części A załącznika IX do dyrektywy 2018/... (zmienionej dyrektywy w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych RED II) lub które zostały wyprodukowane z oleju palmowego*, w tym pojazd hybrydowy, w którym energia elektryczna jest wykorzystywana jedynie w pewnym stopniu w eksploatacji pojazdu, pojazd niskoemisyjny i pojazd bezemisyjny. W przypadku pojazdów z silnikiem spalinowym wewnętrznego spalania poziom emisji zanieczyszczeń w rzeczywistych warunkach jazdy (RDE)** jako odsetek dopuszczalnej wartości emisji*** nie może przekraczać 80 %.
a)  pojazd kategorii M1 lub M2 o maksymalnej emisji z rury wydechowej wyrażonej w g CO2/km i emisji zanieczyszczeń w rzeczywistych warunkach jazdy poniżej określonej wartości procentowej w stosunku do odpowiednich dopuszczalnych wartości emisji, jak podano w tabeli 2 w załączniku; lub
b)  pojazd kategorii N1 o maksymalnej emisji z rury wydechowej wyrażonej w g CO2/km i emisji zanieczyszczeń w rzeczywistych warunkach jazdy poniżej określonej wartości procentowej w stosunku do odpowiednich dopuszczalnych wartości emisji, jak podano w tabeli 2 w załączniku; lub
c)  pojazd kategorii M3, N2 lub N3, jak określono w tabeli 3 w załączniku.
_____________________________
* Wykazuje się to na podstawie umowy na zakup biopaliwa lub innego sposobu pozyskania biopaliwa.
** RDE; poziom emisji cząstek ultradrobnych w #/km (PN) i tlenków azotu w mg/km (NOx), mierzone zgodnie z obowiązującą wersją załącznika IIIA do rozporządzenia 2017/1151.
*** Obowiązujące dopuszczalne wartości emisji wymienione w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 715/2007.
Poprawka 50
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 3
Dyrektywa 2009/33/WE
Artykuł 4 – akapit 1 – ustęp 4 a (nowy)
4a.  „pojazd bezemisyjny” oznacza pojazd o zerowej emisji CO2, NOx oraz pyłu drobnego z rury wydechowej.
Poprawka 51
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 3
Dyrektywa 2009/33/WE
Artykuł 4 – akapit 1 – ustęp 4 b (nowy)
4b.  „pojazd niskoemisyjny” oznacza pojazd o maksymalnych poziomach emisji podanych w tabeli 2 w załączniku.
Poprawka 52
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 3
Dyrektywa 2009/33/WE
Artykuł 4 – akapit 1 – ustęp 4 c (nowy)
4c.  „pojazd zmodernizowany, by spełniał normy ekologicznie czystego pojazdu” oznacza pojazd z silnikiem zmodernizowanym w taki sposób, by spełniał normy ekologicznie czystego pojazdu określonego w akapicie pierwszym pkt 4 niniejszego artykułu. W przypadku modernizacji silników wykorzystujących biopaliwa zdefiniowane w art. 2 akapit drugi lit. i) dyrektywy 2009/28/WE, paliwa syntetyczne lub parafinowe pojazd musi spełniać najnowsze normy Euro lub normy, które je zastąpią.
Poprawka 53
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 4
Dyrektywa 2009/33/WE
Artykuł 4a
4)  dodaje się art. 4a w brzmieniu:
skreśla się
„Artykuł 4a
Przekazanie uprawnień
Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 8a w celu aktualizacji tabeli 3 w załączniku z uwzględnieniem progów emisji CO2 z rury wydechowej oraz emisji zanieczyszczeń powietrza dla pojazdów ciężkich w następstwie rozpoczęcia obowiązywania odpowiednich norm emisji CO2 dotyczących tych pojazdów na szczeblu Unii.”;
Poprawka 54
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 5
Dyrektywa 2009/33/WE
Artykuł 5 – ustęp 1
1.  Państwa członkowskie zapewniają, aby zakup, dzierżawa, wynajem lub leasing pojazdów transportu drogowego oraz umowy o świadczenie usług drogowego i kolejowego transportu publicznego osób, a także zamówienia publiczne na usługi, o których mowa w art. 3 niniejszej dyrektywy, były zgodne z minimalnymi poziomami docelowymi w zakresie zamówień w odniesieniu do pojazdów lekkich, jak określono w tabeli 4 w załączniku, oraz w odniesieniu do pojazdów ciężkich, jak określono w tabeli 5 w załączniku.
1.  Państwa członkowskie zapewniają, aby zakup, dzierżawa, wynajem lub leasing pojazdów transportu drogowego lub ich modernizacja, tak by spełniały normy ekologicznie czystego pojazdu oraz umowy o świadczenie usług drogowego i kolejowego transportu publicznego osób, a także zamówienia publiczne na usługi, o których mowa w art. 3 niniejszej dyrektywy, były zgodne z minimalnymi poziomami docelowymi w zakresie zamówień w odniesieniu do ekologicznie czystych pojazdów lekkich, jak określono w tabeli 4 w załączniku, oraz w odniesieniu do pojazdów ciężkich, jak określono w tabeli 5 w załączniku.
Poprawka 55
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 5
Dyrektywa 2009/33/WE
Artykuł 5 – ustęp 1 a (nowy)
1a.   Do celów obliczenia minimalnych poziomów docelowych w zakresie zamówień publicznych datą zamówienia publicznego, którą należy przyjąć, jest data zakończenia procedury zamówienia publicznego w drodze podpisania umowy.
Minimalne poziomy docelowe w zakresie zamówień publicznych oblicza się jako średnią wszystkich umów podpisanych między dniem następującym po dniu transpozycji niniejszej dyrektywy a dniem 31 grudnia 2024 r. w odniesieniu do pierwszego okresu odniesienia oraz od dnia 1 stycznia 2025 r. do dnia 31 grudnia 2029 r. w odniesieniu do drugiego okresu odniesienia.
Jeżeli nowe poziomy docelowe na okres odniesienia po dniu 1 stycznia 2030 r. nie zostaną przyjęte w terminie, zastosowanie mają w dalszym ciągu poziomy docelowe ustalone na 2030 r.
Poprawka 56
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 5
Dyrektywa 2009/33/WE
Artykuł 5 – ustęp 1 b (nowy)
1b.   Aby osiągnąć poziomy docelowe w zakresie zamówień publicznych, podmioty zamawiające udzielają zamówień, wybierając ofertę najkorzystniejszą ekonomicznie zgodnie z art. 82 dyrektywy 2014/25/UE. Specyfikację istotnych warunków zamówienia opracowuje się ze szczególnym uwzględnieniem nie tylko całkowitego kosztu własności, ale także innych cech charakterystycznych pojazdu, takich jak dostępność, wpasowanie w krajobraz miejski, poziomy hałasu, efektywność energetyczna oraz możliwość recyklingu akumulatorów i komponentów pojazdu.
Poprawka 57
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 5 a (nowy)
Dyrektywa 2009/33/WE
Artykuł 5 a (nowy)
5a)   dodaje się artykuł w brzmieniu:
„Artykuł 5a
Zasoby finansowe
1.  Państwa członkowskie udostępniają instrumenty finansowe wystarczające do udzielania zamówień publicznych na ekologicznie czyste pojazdy oraz instalację powiązanej z nimi infrastruktury na ich terytorium. Ustanowienie tych funduszy odbywa się po przeprowadzeniu gruntownej oceny potrzeb finansowych organów publicznych i podmiotów zamawiających, związanych z poziomami docelowymi w zakresie zamówień określonymi na szczeblu krajowym.
2.  Unia udostępnia dodatkowe instrumenty finansowania, aby wspierać upowszechnianie ekologicznie czystych pojazdów i instalowanie powiązanej z nimi infrastruktury w państwach członkowskich.”;
Poprawka 58
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 5 b (nowy)
Dyrektywa 2009/33/WE
Artykuł 5 b (nowy)
5b)   dodaje się artykuł w brzmieniu:
„Artykuł 5b
Plan działania dotyczący paliw alternatywnych w transporcie publicznym
1.  Do dnia 31 grudnia 2020 r. Komisja Europejska przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie plan działania służący przyspieszeniu tworzenia na terenie zajezdni i warsztatów konserwacyjnych, jak również w przestrzeni publicznej infrastruktury do ładowania i uzupełniania paliwa dla pojazdów ciężkich będących własnością przedsiębiorstw transportowych.
2.  Plan działania zawiera informacje dotyczące dostępnych unijnych instrumentów finansowania oraz wyraźnie określa procedury udzielania takiego wsparcia, w tym w związku z obowiązującymi przepisami europejskimi w zakresie pomocy państwa.
3.  Odnośne sprawozdanie zawiera ponadto ocenę możliwości zmiany europejskich instrumentów finansowania tak, aby nadać priorytet finansowaniu wymiany pojazdów przez przedsiębiorstwa transportu publicznego bez względu na wielkość tych przedsiębiorstw.”;
Poprawka 59
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 5 c (nowy)
Dyrektywa 2009/33/WE
Artykuł 5 c (nowy)
5c)   dodaje się artykuł w brzmieniu:
„Artykuł 5c
Unijna platforma zamówień transgranicznych i wspólnych na pojazdy transportu drogowego o niskiej emisji zanieczyszczeń i pojazdy energooszczędne
Aby ułatwić osiągnięcie poziomów docelowych ustanowionych w załączniku do niniejszej dyrektywy oraz uzyskać korzyści skali, Komisja ustanawia unijną platformę zamówień transgranicznych i wspólnych na pojazdy transportu drogowego o niskiej emisji zanieczyszczeń i pojazdy energooszczędne. Instytucje zamawiające, podmioty zamawiające i podmioty gospodarcze, o których mowa w art. 3, mogą uczestniczyć w tej platformie w celu wspólnego zakupu pojazdów. Komisja zapewnia, by platforma była dostępna publicznie i skupiała w skuteczny sposób wszystkie strony zainteresowane łączeniem swoich zasobów. Aby ułatwić sporządzanie i realizację wspólnych zamówień Komisja zapewnia pomoc techniczną i opracowuje wzory umów o współpracy. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktu delegowanego zgodnie z art. 8a w celu ustanowienia unijnej platformy wspólnych zamówień na pojazdy transportu drogowego o niskiej emisji zanieczyszczeń i energooszczędne.”;
Poprawka 60
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 7
Dyrektywa 2009/33/WE
Artykuł 8a
7)   dodaje się nowy art. 8a w brzmieniu:
skreśla się
„Artykuł 8a
Wykonywanie przekazanych uprawnień
1.  Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.
2.  Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 4a, powierza się Komisji na okres pięciu lat od dnia [Please insert the date of entry into force]. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień nie później niż dziewięć miesięcy przed końcem okresu pięciu lat. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużone na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed końcem każdego okresu.
3.  Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 4a, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.
4.  Przed przyjęciem aktu delegowanego Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez każde państwo członkowskie zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r.
5.  Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
6.  Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 4a wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.”;
Poprawka 61
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 8
Dyrektywa 2009/33/WE
Artykuł 9
(8)  art. 9 otrzymuje brzmienie:
(8)  skreśla się art. 9
„1. Komisję wspomaga komitet.
Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
2.  W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011. W przypadku gdy komitet nie wyda żadnej opinii, Komisja nie przyjmuje projektu aktu wykonawczego i zastosowanie ma art. 5 ust. 4 akapit trzeci rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
3.  W przypadku gdy opinia komitetu ma być uzyskana w drodze procedury pisemnej, procedura ta kończy się bez osiągnięcia rezultatu, gdy przed upływem terminu na wydanie opinii zdecyduje o tym przewodniczący komitetu lub wniesie o to większość zwykła członków komitetu.”;
Poprawka 62
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 9 – litera a
Dyrektywa 2009/33/WE
Artykuł 10 – ustęp 1
1.  Komisja przedkłada co trzy lata Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat stosowania niniejszej dyrektywy i działań podejmowanych przez poszczególne państwa członkowskie w celu skutecznego wdrożenia niniejszej dyrektywy, począwszy od dnia 1 stycznia 2027 r., po otrzymaniu sprawozdań od państw członkowskich.
1.  Do dnia 18 kwietnia 2026 r., a następnie co trzy lata państwa członkowskie przedkładają Komisji sprawozdanie z wdrożenia niniejszej dyrektywy w ramach sprawozdań przewidzianych w art. 83 ust. 3 akapit drugi dyrektywy 2014/24/UE i art. 99 ust. 3 akapit drugi dyrektywy 2014/25/UE. Państwa członkowskie przedkładają Komisji sprawozdanie wstępne do dnia 18 kwietnia 2023 r.
Sprawozdania te zawierają informacje o działaniach podjętych w celu wdrożenia niniejszej dyrektywy, w tym informacje dotyczące liczby i kategorii pojazdów zamówionych przez instytucje i podmioty, informacje o dialogu przeprowadzonym pomiędzy różnymi szczeblami zarządzania, informacje na temat planów państw członkowskich względem wyżej wymienionych działań sprawozdawczych, jak również wszelkie inne użyteczne informacje.
Informacje odpowiadają kategoriom zawartym w rozporządzeniu (WE) nr 2195/2002 w sprawie Wspólnego Słownika Zamówień (CPV) wymienionym w tabeli 1 w załączniku.
Poprawka 63
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 9 – litera a a (nowa)
Dyrektywa 2009/33/WE
Artykuł 10 – ustęp 2
aa)  ust. 2 otrzymuje brzmienie:
2.  W sprawozdaniach tych Komisja dokonuje oceny skutków niniejszej dyrektywy, a w szczególności możliwości, o których mowa w art. 5 ust. 3, oraz potrzeby dalszych działań i w stosownych przypadkach przedstawia ich propozycje.
„2. Najpóźniej do dnia 31 grudnia 2022 r. Komisja zaproponuje metodę obliczania emisji CO2 w cyklu życia pojazdów oraz ich emisji CO2 na wszystkich etapach łańcucha paliwowego.
W sprawozdaniach Komisja porównuje nominalną i względną liczbę nabytych pojazdów odpowiadających najlepszej alternatywnej ofercie rynkowej pod względem energetycznym i oddziaływania na środowisko podczas całego pełnego cyklu użytkowania, w ramach każdej z kategorii pojazdów wymienionych w tabeli 3 załącznika, w odniesieniu do całości rynku tych pojazdów, i ocenia, w jaki sposób możliwości, o których mowa w art. 5 ust. 3, wywarły wpływ na rynek. Komisja ocenia potrzeby dalszych działań i w stosownych przypadkach przedstawia ich propozycje.
Najpóźniej do dnia 18 kwietnia 2027 r. Komisja dokona przeglądu dyrektywy 2009/33/WE i wszelkich innych odnośnych aktów prawnych dotyczących paliw alternatywnych, z uwzględnieniem emisji CO2 w cyklu życia pojazdów oraz ich emisji CO2 na wszystkich etapach łańcucha paliwowego.
Poprawka 64
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 9 – litera a b (nowa)
Dyrektywa 2009/33/WE
Artykuł 10 – ustęp 3
ab)  ust. 3 otrzymuje brzmienie:
3.  Nie później niż w dniu przedstawienia pierwszego sprawozdania Komisja dokonuje analizy możliwości, o których mowa w art. 5 ust. 3, przedstawia ocenę metodologii określonej w art. 6 i w razie potrzeby proponuje odpowiednie dostosowania.
„3. Do dnia 18 kwietnia 2024 r., a następnie co trzy lata, Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z wdrażania niniejszej dyrektywy określające działania podjęte w tym zakresie przez poszczególne państwa członkowskie, a także ocenia potrzebę podjęcia dalszych działań i, w stosownych przypadkach, załącza wniosek dotyczący zmiany niniejszej dyrektywy.”;
Poprawka 65
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 9 – litera b
Dyrektywa 2009/33/WE
Artykuł 10 – ustęp 4
4.  Państwa członkowskie przedkładają Komisji sprawozdanie z wdrożenia niniejszej dyrektywy do dnia 1 stycznia 2026 r., a następnie co trzy lata. Państwa członkowskie przedkładają Komisji sprawozdanie śródokresowe najpóźniej do dnia 1 stycznia 2023 r. Sprawozdanie to zawiera informacje o działaniach podjętych w celu wdrożenia niniejszej dyrektywy, w tym dotyczące liczby i kategorii pojazdów zamówionych przez instytucje i podmioty, informacje o dialogu przeprowadzonym pomiędzy różnymi szczeblami zarządzania, informacje na temat planów państw członkowskich względem wyżej wymienionych działań sprawozdawczych, jak również wszelkie inne użyteczne informacje. Informacje powinny odpowiadać kategoriom zawartym w rozporządzeniu nr 2195/2002 w sprawie Wspólnego Słownika Zamówień (CPV)31, jak wskazano w załączniku.
skreśla się
Poprawka 66
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 9 – litera b
Dyrektywa 2009/33/WE
Artykuł 10 – ustęp 5
5.  Komisja jest uprawniona do przyjęcia, w drodze aktów wykonawczych, wytycznych dotyczących treści sprawozdań państw członkowskich, o których mowa w ust. 4.
5.  Komisja jest uprawniona do przyjęcia, w drodze aktów wykonawczych, wytycznych dotyczących treści sprawozdań państw członkowskich, o których mowa w ust. 1.
Poprawka 67
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 9 – litera b – litera b a (nowa)
Dyrektywa 2009/33/WE
Artykuł 10 – ustęp 5 a (nowy)
ba)  dodaje się ustęp w brzmieniu:
„5a. Państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o stworzeniu mechanizmów regulujących zakup ekologicznie czystych pojazdów przez innych właścicieli floty, takich jak przedsiębiorstwa taksówkowe i przedsiębiorstwa oferujące wspólne użytkowanie samochodów lub wspólny przejazd samochodem.”;
Poprawka 68
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 9 – litera b b (nowa)
Dyrektywa 2009/33/WE
Artykuł 10 – ustęp 5 b (nowy)
bb)  dodaje się ustęp w brzmieniu:
„5b. Do dnia 31 grudnia 2021 r. Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie plan działania służący przyspieszeniu tworzenia na terenie zajezdni i warsztatów konserwacyjnych, jak również w przestrzeni publicznej infrastruktury do ładowania i uzupełniania paliwa dla pojazdów ciężkich będących własnością przedsiębiorstw transportowych. Przedmiotowy plan działania zawiera informacje dotyczące dostępnych unijnych instrumentów finansowania oraz określa, w jaki sposób można udzielić takiego wsparcia mimo europejskich zasad pomocy państwa.
Poprawka 69
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 9 – litera b c (nowa)
Dyrektywa 2009/33/WE
Artykuł 10 – ustęp 5 c (nowy)
bc)  dodaje się ustęp w brzmieniu:
„5c. Komisja ocenia potrzebę dokonania przeglądu odpowiednich przepisów dotyczących promowania czystego i energooszczędnego transportu drogowego w odniesieniu do stosowania opon najwyższej klasy i bieżnikowanych oraz potrzebę przedłożenia w stosownym przypadku wniosku ustawodawczego.”;
Poprawka 70
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 9 – litera b d (nowa)
Dyrektywa 2009/33/WE
Artykuł 10 – ustęp 5 d (nowy)
bd)  dodaje się ustęp w brzmieniu:
„5d. Komisja udziela państwom członkowskim wskazówek dotyczących różnych funduszy unijnych, które mogą być wykorzystywane do celów niniejszej dyrektywy, na przykład możliwości uruchomienia instrumentu „Łącząc Europę” wspierającego rozwój wysoce wydajnych, zrównoważonych i efektywnie połączonych sieci transeuropejskich w dziedzinie transportu oraz Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych lub programu ekologicznego transportu wspierającego rozwój ekologicznie czystszych pojazdów transportowych i związanych z nimi potrzeb infrastrukturalnych.”;
Poprawka 71
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 9 – litera b e (nowa)
Dyrektywa 2009/33/WE
Artykuł 10 – ustęp 5 e (nowy)
be)  dodaje się ustęp w brzmieniu:
„5e. Kluczową rolę w tej transformacji odgrywają ośrodki doradcze, ułatwiające i promujące inwestycje oraz wspierające zdolności instytucjonalne. W związku z tym Komisja znacznie wzmocni rolę i potencjał Europejskiego Centrum Doradztwa Inwestycyjnego, zwłaszcza poprzez lokalną obecność i proaktywną rolę w przygotowywaniu projektów.”;
Poprawka 72
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – ustęp 1 – akapit 1
Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia XXXX [Please insert the date 24 months following the date of entry into force]. Niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów.
Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia XXXX [proszę wstawić datę18 miesięcy po dniu wejścia w życie]. Niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów.
Poprawka 73
Wniosek dotyczący dyrektywy
Załącznik I
Dyrektywa 2009/33/WE
Załącznik – tabela 1

Tekst proponowany przez Komisję

Tabela 1: Kody Wspólnego Słownika Zamówień (CPV), o których mowa w art. 3

Kod CPV

Opis

60112000-6

Usługi w zakresie publicznego transportu drogowego

60130000-8

Usługi w zakresie specjalistycznego transportu drogowego osób

60140000-1

Nieregularny transport osób

60172000-3

Wynajem autobusów i autokarów wraz z kierowcą

90511000-2

Usługi wywozu odpadów

60160000-7

Drogowy transport przesyłek pocztowych

60161000-4

Usługi w zakresie transportu paczek

Poprawka

Tabela 1: Kody Wspólnego Słownika Zamówień (CPV), o których mowa w art. 3

Kod CPV

Opis

60112000-6

Usługi w zakresie publicznego transportu drogowego

60130000-8

Usługi w zakresie specjalistycznego transportu drogowego osób

60140000-1

Nieregularny transport osób

60172000-3

Wynajem autobusów i autokarów wraz z kierowcą

90511000-2

Usługi wywozu odpadów

60160000-7

Drogowy transport przesyłek pocztowych

60161000-4

Usługi w zakresie transportu paczek

64121100-1

Usługi doręczania poczty

64121200-2

Usługi dostarczania paczek

60170000-0

Wynajem pojazdów przeznaczonych do transportu osób wraz z kierowcą

60171000-7

Wynajem samochodów osobowych wraz z kierowcą

60181000-0

Wynajem samochodów ciężarowych wraz z kierowcą

60180000-3

Wynajem pojazdów przeznaczonych do transportu towarów wraz z kierowcą

90511100-3

Usługi zbierania stałych odpadów miejskich

90511200-4

Usługi zbierania odpadów pochodzących z gospodarstw domowych

90511300-5

Usługi zbierania śmieci

90511400-6

Usługi zbierania papieru

Poprawka 74
Wniosek dotyczący dyrektywy
ZAŁĄCZNIK I
Dyrektywa 2009/33/WE
Załącznik – tabela 2

Tekst proponowany przez Komisję

Tabela 2: Progi emisji dla pojazdów lekkich

Kategorie pojazdu

2025

2030

 

CO2 w g/km

emisje zanieczyszczeń powietrza RDE* jako procent dopuszczalnej wartości emisji**

CO2 w g/km

emisje zanieczyszczeń powietrza RDE* jako procent dopuszczalnej wartości emisji

Pojazdy kategorii M1

25

80 %

0

nie dotyczy

Pojazdy kategorii M2

25

80 %

0

nie dotyczy

Pojazdy kategorii N1

40

80 %

0

nie dotyczy

* Emisje w rzeczywistych warunkach jazdy; poziom emisji cząstek ultradrobnych w #/km (PN) i tlenków azotu w mg/km (NOx), mierzone zgodnie z obowiązującą wersją załącznika IIIA do rozporządzenia 2017/1151.

** Obowiązujące dopuszczalne wartości emisji zostały wymienione w załączniku I do rozporządzenia (WE) 715/2007 lub w aktach przyjętych w jego następstwie.

Poprawka

Tabela 2: Progi emisji dla pojazdów lekkich

Kategorie pojazdu

2025

2030

 

CO2 w g/km

emisje zanieczyszczeń powietrza RDE* jako procent dopuszczalnej wartości emisji**

CO2 w g/km

emisje zanieczyszczeń powietrza RDE* jako procent dopuszczalnej wartości emisji

Pojazdy kategorii L

25

 

 

 

Pojazdy kategorii M1

50

80 %

0

nie dotyczy

Pojazdy kategorii M2

50

80 %

0

nie dotyczy

Pojazdy kategorii N1

50

80 %

0

nie dotyczy

Pojazdy kategorii M3

nie dotyczy

 

 

 

Pojazdy kategorii N2

nie dotyczy

 

 

 

Pojazdy kategorii N3

nie dotyczy

 

 

 

* Emisje w rzeczywistych warunkach jazdy; poziom emisji cząstek ultradrobnych w #/km (PN) i tlenków azotu w mg/km (NOx), mierzone zgodnie z obowiązującą wersją załącznika IIIA do rozporządzenia 2017/1151.

** Obowiązujące dopuszczalne wartości emisji zostały wymienione w załączniku I do rozporządzenia (WE) 715/2007 lub w aktach przyjętych w jego następstwie.

Poprawka 86
Wniosek dotyczący dyrektywy
Załącznik I
Dyrektywa 2009/33/WE
Załącznik – tabela 3
[....]
skreśla się
Poprawki 75 i 85
Wniosek dotyczący dyrektywy
ZAŁĄCZNIK I
Dyrektywa 2009/33/WE
Załącznik – tabela 4

Tekst proponowany przez Komisję

Tabela 4: Minimalny poziom docelowy udziału pojazdów lekkich w całości zamówień publicznych na pojazdy lekkie na szczeblu państw członkowskich, zgodnie z tabelą 2*

Państwo członkowskie

2025

2030

Luksemburg

35 %

35 %

Szwecja

35 %

35 %

Dania

34 %

34 %

Finlandia

35 %

35 %

Niemcy

35 %

35 %

Francja

34 %

34 %

Zjednoczone Królestwo

35 %

35 %

Niderlandy

35 %

35 %

Austria

35 %

35 %

Belgia

35 %

35 %

Włochy

35 %

35 %

Irlandia

35 %

35 %

Hiszpania

33 %

33 %

Cypr

29 %

29 %

Malta

35 %

35 %

Portugalia

27 %

27 %

Grecja

23 %

23 %

Słowenia

20 %

20 %

Republika Czeska

27 %

27 %

Estonia

21 %

21 %

Słowacja

20 %

20 %

Litwa

19 %

19 %

Polska

20 %

20 %

Chorwacja

17 %

17 %

Węgry

21 %

21 %

Łotwa

20 %

20 %

Rumunia

17 %

17 %

Bułgaria

16 %

16 %

*Pojazdy o zerowej emisji z rury wydechowej liczy się jako 1 pojazd przyczyniający się do realizacji zobowiązania. Wszystkie inne pojazdy, które spełniają wymogi określone w tabeli 2 niniejszego załącznika liczy się jako 0,5 pojazdu przyczyniającego się do realizacji zobowiązania.

Poprawka

Tabela 4: Minimalny poziom docelowy udziału pojazdów lekkich w całości zamówień publicznych na pojazdy lekkie na szczeblu państw członkowskich1, 2

 

Kategoria pojazdu M1, M2, N1

Kategoria pojazdu L

Państwo członkowskie

2025

2030

2025

2030

Instytucje, organy i agencje UE

[50 %]

[50 %]

[50 %]

[50 %]

Luksemburg

50 %

50 %

50 %

50 %

Szwecja

50 %

50 %

50 %

50 %

Dania

50 %

50 %

50 %

50 %

Finlandia

50 %

50 %

50 %

50 %

Niemcy

50 %

50 %

50 %

50 %

Francja

50 %

50 %

50 %

50 %

Zjednoczone Królestwo

50 %

50 %

50 %

50 %

Niderlandy

50 %

50 %

50 %

50 %

Austria

50 %

50 %

50 %

50 %

Belgia

50 %

50 %

50 %

50 %

Włochy

50 %

50 %

50 %

50 %

Irlandia

50 %

50 %

50 %

50 %

Hiszpania

50 %

50 %

50 %

50 %

Cypr

50 %

50 %

50 %

50 %

Malta

50 %

50 %

50 %

50 %

Portugalia

50 %

50 %

50 %

50 %

Grecja

35 %

35 %

35 %

35 %

Słowenia

35 %

35 %

35 %

35 %

Republika Czeska

50 %

50 %

50 %

50 %

Estonia

35 %

35 %

35 %

35 %

Słowacja

35 %

35 %

35 %

35 %

Litwa

35 %

35 %

35 %

35 %

Polska

35 %

35 %

35 %

35 %

Chorwacja

25 %

25 %

25 %

25 %

Węgry

25 %

25 %

25 %

25 %

Łotwa

25 %

25 %

25 %

25 %

Rumunia

25 %

25 %

25 %

25 %

Bułgaria

25 %

25 %

25 %

25 %

1 Co najmniej 70 % minimalnych poziomów docelowych w zakresie zamówień dotyczących ekologicznie czystych pojazdów lekkich w pierwszym okresie odniesienia (do 2025 r.) pokrywają pojazdy bezemisyjne i niskoemisyjne, a w drugim okresie (2025–2030) i kolejnych okresach odniesienia – pojazdy bezemisyjne.

2 Pojazdy o zerowej emisji z rury wydechowej liczy się jako 1 pojazd przyczyniający się do realizacji zobowiązania. Pojazdy niskoemisyjne oraz pojazdy zasilane gazem ziemnym – pod warunkiem że ich eksploatacja odbywa się w pełnioparciu o biometan, co wykazuje się poprzez umowę na zakup lub inny sposób pozyskania biometanu – liczy się jako 0,66 pojazdu przyczyniającego się do realizacji zobowiązania. Wszystkie inne ekologicznie czyste pojazdy liczy się jako 0,5 pojazdu przyczyniającego się do realizacji zobowiązania.

Poprawka 79
Wniosek dotyczący dyrektywy
ZAŁĄCZNIK – tabela 5

Tekst proponowany przez Komisję

Tabela 5: Minimalny poziom docelowy udziału pojazdów ciężkich w całości zamówień publicznych na pojazdy ciężkie na szczeblu państw członkowskich, zgodnie z tabelą 3*

Państwo członkowskie

Samochody ciężarowe

Autobusy

 

2025

2030

2025

2030

Luksemburg

10%

15%

50%

75%

Szwecja

10%

15%

50%

75%

Dania

10%

15%

50%

75%

Finlandia

9%

15%

46%

69%

Niemcy

10%

15%

50%

75%

Francja

10%

15%

48%

71%

Zjednoczone Królestwo

10%

15%

50%

75%

Niderlandy

10%

15%

50%

75%

Austria

10%

15%

50%

75%

Belgia

10%

15%

50%

75%

Włochy

10%

15%

50%

75%

Irlandia

10%

15%

50%

75%

Hiszpania

10%

14%

50%

75%

Cypr

10%

13%

50%

75%

Malta

10%

15%

50%

75%

Portugalia

8%

12%

40%

61%

Grecja

8%

10%

38%

57%

Słowenia

7%

9%

33%

50%

Republika Czeska

9%

11%

46%

70%

Estonia

7%

9%

36%

53%

Słowacja

8%

9%

39%

58%

Litwa

9%

8%

47%

70%

Polska

7%

9%

37%

56%

Chorwacja

6%

7%

32%

48%

Węgry

8%

9%

42%

63%

Łotwa

8%

9%

40%

60%

Rumunia

6%

7%

29%

43%

Bułgaria

8%

7%

39%

58%

* Pojazdy o zerowej emisji z rury wydechowej oraz pojazdy zasilane gazem ziemnym – pod warunkiem że ich eksploatacja odbywa się w pełni w oparciu o biometan, co należy wykazać poprzez umowę na zakup lub inny sposób pozyskania biometanu – liczy się jako 1 pojazd przyczyniający się do realizacji zobowiązania. Taki sposób liczenia nie obowiązuje w przypadku tych państw członkowskich, w których minimalne zobowiązanie w zakresie zamówień przekracza 50 % ogólnego wolumenu zamówień publicznych, i zastosowanie ma wówczas wartość graniczna wynosząca 50 %. Wszystkie inne pojazdy, które spełniają wymogi określone w tabeli 2 niniejszego załącznika liczy się jako 0,5 pojazdu przyczyniającego się do realizacji zobowiązania.

Poprawka

Tabela 5: Minimalny poziom docelowy udziału pojazdów ciężkich w całości zamówień publicznych na pojazdy ciężkie na szczeblu państw członkowskich, zgodnie z art. 4 ust. 4

Państwo członkowskie

Samochody ciężarowe

Autobusy

 

20251

20302

20251

20302

Instytucje, organy i agencje UE

[10%]

[15%]

[50%]

[75%]

Luksemburg

10%

15%

50%

75%

Szwecja

10%

15%

50%

75%

Dania

10%

15%

50%

75%

Finlandia

9%

15%

46%

69%

Niemcy

10%

15%

50%

75%

Francja

10%

15%

48%

71%

Zjednoczone Królestwo

10%

15%

50%

75%

Niderlandy

10%

15%

50%

75%

Austria

10%

15%

50%

75%

Belgia

10%

15%

50%

75%

Włochy

10%

15%

50%

75%

Irlandia

10%

15%

50%

75%

Hiszpania

10%

14%

50%

75%

Cypr

10%

13%

50%

75%

Malta

10%

15%

50%

75%

Portugalia

8%

12%

40%

61%

Grecja

8%

10%

38%

57%

Słowenia

7%

9%

33%

50%

Republika Czeska

9%

11%

46%

70%

Estonia

7%

9%

36%

53%

Słowacja

8%

9%

39%

58%

Litwa

9%

8%

47%

70%

Polska

7%

9%

37%

56%

Chorwacja

6%

7%

32%

48%

Węgry

8%

9%

42%

63%

Łotwa

8%

9%

40%

60%

Rumunia

6%

7%

29%

43%

Bułgaria

8%

7%

39%

58%

1 Co najmniej 66 % minimalnych poziomów docelowych w zakresie zamówień na ekologicznie czyste pojazdy ciężarowe pokrywają pojazdy bezemisyjne lub pojazdy zasilane gazem ziemnym – pod warunkiem że ich eksploatacja odbywa się w pełni w oparciu o biometan, co wykazuje się poprzez umowę na zakup lub inny sposób pozyskania biometanu. Obliczanie udziału pojazdów, których eksploatacja odbywa się w oparciu o biometan, w odniesieniu do celów cząstkowych kończy się na poziomie 30 % wartości celu cząstkowego.

2 Co najmniej 75 % minimalnych poziomów docelowych w zakresie zamówień na ekologicznie czyste pojazdy ciężarowe pokrywają pojazdy bezemisyjne lub pojazdy zasilane gazem ziemnym, pod warunkiem że ich eksploatacja odbywa się w pełni w oparciu o biometan, co wykazuje się poprzez umowę na zakup lub inny sposób pozyskania biometanu. Obliczanie udziału pojazdów, których eksploatacja odbywa się w oparciu o biometan, w odniesieniu do celów cząstkowych kończy się na poziomie 30 % wartości celu cząstkowego.

(1) Sprawa została odesłana do komisji właściwej w celu przeprowadzenia negocjacji międzyinstytucjonalnych na podstawie art. 59 ust. 4 akapit czwarty Regulaminu (A8-0321/2018).


Wieloletni plan gospodarowania stadami ryb w wodach zachodnich i wodach z nimi sąsiadujących oraz połowów eksploatujących te stada ***I
PDF 263kWORD 81k
Poprawki przyjete przez Parlament Europejski w dniu 25 października 2018 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego wieloletni plan gospodarowania stadami ryb w wodach zachodnich i wodach z nimi sąsiadujących oraz połowów eksploatujących te stada, zmieniające rozporządzenie (UE) 2016/1139 ustanawiające wieloletni plan dla Morza Bałtyckiego oraz uchylające rozporządzenia (WE) nr 811/2004, (WE) nr 2166/2005, (WE) nr 388/2006, (WE) nr 509/2007 i (WE) nr 1300/2008 (COM(2018)0149– C8-0126/2018– 2018/0074(COD)(1)
P8_TA(2018)0425A8-0310/2018

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Tekst proponowany przez Komisję   Poprawka
Poprawka 1
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Tytuł
Wniosek
Wniosek
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
ustanawiające wieloletni plan gospodarowania stadami ryb w wodach zachodnich i wodach z nimi sąsiadujących oraz połowów eksploatujących te stada, zmieniające rozporządzenie (UE) 2016/1139 ustanawiające wieloletni plan dla Morza Bałtyckiego oraz uchylające rozporządzenia (WE) nr 811/2004, (WE) nr 2166/2005, (WE) nr 388/2006, (WE) nr 509/2007 i (WE) nr 1300/2008
ustanawiające wieloletni plan gospodarowania stadami dennymi w wodach zachodnich i wodach z nimi sąsiadujących oraz połowów eksploatujących te stada, zmieniające rozporządzenie (UE) 2016/1139 ustanawiające wieloletni plan dla Morza Bałtyckiego oraz uchylające rozporządzenia (WE) nr 811/2004, (WE) nr 2166/2005, (WE) nr 388/2006, (WE) nr 509/2007 i (WE) nr 1300/2008
Poprawka 2
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 4
(4)  Do celów WPRyb należą między innymi: zapewnienie, aby rybołówstwo i akwakultura były zrównoważone środowiskowo w perspektywie długookresowej, stosowanie do zarządzania rybołówstwem podejścia opartego na podejściu ostrożnościowym oraz wprowadzanie w życie ekosystemowego podejścia do zarządzania rybołówstwem.
(4)  Do celów WPRyb należą między innymi: zapewnienie, aby rybołówstwo i akwakultura były zrównoważone środowiskowo w perspektywie długookresowej i zarządzane w sposób spójny z celami obejmującymi generowanie korzyści gospodarczych, społecznych i w zakresie zatrudnienia, ograniczenie zależności rynku unijnego od przywozu żywności, wspieranie bezpośredniego i pośredniego tworzenia miejsc pracy oraz rozwoju gospodarczego obszarów przybrzeżnych, stosowanie do zarządzania rybołówstwem podejścia opartego na podejściu ostrożnościowym oraz wprowadzanie w życie ekosystemowego podejścia do zarządzania rybołówstwem.
Poprawka 3
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 4 a (nowy)
(4a)   Zgodnie z zasadami wspólnej polityki rybołówstwa oraz aby zapewnić równe szanse i uczciwą konkurencję między basenami morskimi, wszystkie plany wieloletnie powinny obejmować jednolite ramy i nie powinno być żadnych odstępstw dla konkretnych basenów morskich w odniesieniu do zasad ustalania kwot.
Poprawka 4
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 5
(5)  Aby zapewnić realizację celów WPRyb, należy przyjąć szereg odpowiednich środków ochronnych (w dowolnym połączeniu), takich jak: plany wieloletnie, środki techniczne, ustalenie i przydział uprawnień do połowów.
(5)  Aby zapewnić realizację celów WPRyb, należy przyjąć szereg odpowiednich środków ochronnych (w dowolnym połączeniu), takich jak: plany wieloletnie, środki techniczne, ustalenie i przydział uprawnień do połowów, zgodnie z najlepszymi dostępnymi opiniami naukowymi.
Poprawka 5
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 5 a (nowy)
(5a)   Rozporządzenie (UE) nr 1380/2013 wyraźnie wskazuje cel, jakim jest zapewnienie, aby eksploatacja żywych zasobów morza odbudowywała i zachowywała populacje poławianych gatunków powyżej poziomów pozwalających na osiągnięcie maksymalnego podtrzymywalnego połowu. Aby osiągnąć ten cel, w rozporządzeniu (UE) nr 1380/2013 przewiduje się, że należy osiągnąć wskaźnik eksploatacji oparty na maksymalnym podtrzymywalnym połowie w miarę możliwości do 2015 r., a w stopniowy sposób w odniesieniu do wszystkich stad – najpóźniej do 2020 r.
Poprawka 6
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 6
(6)  Zgodnie z art. 9 i 10 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 podstawę planów wieloletnich stanowić będą opinie naukowe, techniczne i ekonomiczne. Zgodnie z tymi przepisami niniejszy plan powinien zawierać: cele, wymierne cele z wyraźnymi ramami czasowymi, punkty odniesienia do celów ochrony, środki ochronne i środki techniczne mające na celu unikanie i ograniczanie niezamierzonych połowów.
(6)  Zgodnie z art. 9 i 10 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 podstawę planów wieloletnich stanowić będą opinie naukowe, techniczne i ekonomiczne. Zgodnie z tymi przepisami niniejszy plan powinien zawierać: cele, wymierne cele z wyraźnymi ramami czasowymi, punkty odniesienia do celów ochrony, środki ochronne i środki techniczne mające na celu unikanie i ograniczanie niezamierzonych połowów, ograniczanie do minimum wpływu na środowisko morskie, zwłaszcza naruszania siedlisk i zaburzania dna morskiego, a także osiągnięcie celów o charakterze społeczno-gospodarczym.
Poprawka 7
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 8
(8)  Komisja powinna uzyskać najlepsze dostępne opinie naukowe dotyczące stad objętych planem wieloletnim. W tym celu zawiera ona protokoły ustaleń z Międzynarodową Radą Badań Morza (ICES). Opinie naukowe wydawane przez ICES powinny opierać się na tym planie wieloletnim i powinny w szczególności wskazywać przedziały FMSY oraz punkty odniesienia dla biomasy (tj. MSY Btrigger oraz Blim). Wartości te powinny zostać wskazane w opiniach dotyczących odpowiednich stad oraz, w stosownych przypadkach, w innych publicznie dostępnych opiniach naukowych, w tym na przykład w wydawanych przez ICES opiniach na temat połowów wielogatunkowych.
(8)  Komisja powinna uzyskać najlepsze dostępne opinie naukowe dotyczące stad objętych planem wieloletnim. W tym celu zawiera protokoły ustaleń z Międzynarodową Radą Badań Morza (ICES). Opinie naukowe wydawane przez ICES powinny opierać się na tym planie wieloletnim i powinny w szczególności wskazywać przedziały FMSY oraz punkty odniesienia dla biomasy (tj. MSY Btrigger oraz Blim). Wartości te powinny zostać wskazane w opiniach dotyczących odpowiednich stad oraz, w stosownych przypadkach, w innych publicznie dostępnych opiniach naukowych, w tym na przykład w wydawanych przez ICES opiniach na temat połowów wielogatunkowych.
Poprawka 8
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 9
(9)  W rozporządzeniach Rady (WE) nr 811/200418, (WE) nr 2166/200519, (WE) nr 388/200620, (WE) nr 509/200721, (WE) nr 1300/200822 i (WE) nr 1342/200823 ustanowiono zasady eksploatacji północnego stada morszczuka, zasobów morszczuka i homarca w Morzu Kantabryjskim i u zachodnich wybrzeży Półwyspu Iberyjskiego, soli w Zatoce Biskajskiej, soli w zachodniej części kanału La Manche, śledzia atlantyckiego na zachód od Szkocji oraz dorsza atlantyckiego w cieśninie Kattegat, Morzu Północnym, wodach na zachód od Szkocji i w Morzu Irlandzkim. Wspomniane gatunki oraz inne stada denne są poławiane w połowach wielogatunkowych. Należy zatem ustanowić jeden plan wieloletni, w którym uwzględnione zostaną takie interakcje techniczne.
(Nie dotyczy polskiej wersji językowej)
_________________
18 Rozporządzenie Rady (WE) nr 811/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające środki dla odnowy zasobów morszczuka północnego (Dz.U. L 150 z 30.4.2004, s. 1).
19 Rozporządzenie Rady (WE) nr 2166/2005 z dnia 20 grudnia 2005 r. ustanawiające środki służące odnowieniu zasobów morszczuka nowozelandzkiego i homarca w Morzu Kantabryjskim i u zachodnich wybrzeży Półwyspu Iberyjskiego i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 850/98 w sprawie zachowania zasobów połowowych poprzez środki techniczne dla ochrony niedojrzałych organizmów morskich (Dz.U. L 345 z 28.12.2005, s. 5).
20 Rozporządzenie Rady (WE) nr 388/2006 z dnia 23 lutego 2006 r. ustanawiające wieloletni plan zrównoważonej eksploatacji zasobów soli w Zatoce Biskajskiej (Dz.U. L 65 z 7.3.2006, s. 1).
21 Rozporządzenie Rady (WE) nr 509/2007 z dnia 7 maja 2007 r. ustanawiające wieloletni plan zrównoważonej eksploatacji zasobów soli w zachodniej części kanału La Manche (Dz.U. L 122 z 11.5.2007, s. 7).
22 Rozporządzenie Rady (WE) nr 1300/2008 z dnia 18 grudnia 2008 r. ustanawiające wieloletni plan dotyczący zasobów śledzia występujących przy zachodnim wybrzeżu Szkocji oraz połowów tych zasobów (Dz.U. L 344 z 20.12.2008, s. 6).
23 Rozporządzenie Rady (WE) nr 1342/2008 z dnia 18 grudnia 2008 r. ustanawiające długoterminowy plan w zakresie zasobów dorsza i połowów tych zasobów oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 423/2004 (Dz.U. L 348 z 24.12.2008, s. 20).
Poprawka 9
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 11
(11)  Niektóre stada denne są eksploatowane zarówno w wodach zachodnich, jak i w wodach z nimi sąsiadujących. W związku z tym należy rozszerzyć zakres określonych w planie przepisów dotyczących wartości docelowych i środków ochronnych odnoszących się do stad eksploatowanych głównie w wodach zachodnich na wspomniane obszary znajdujące się poza ich obrębem. Ponadto – w odniesieniu do stad obecnych również w wodach zachodnich, ale eksploatowanych głównie poza granicami wód zachodnich, w planach wieloletnich należy ustanowić wartości docelowe i środki ochronne dotyczące obszarów leżących poza wodami zachodnimi, w których stada te są głównie eksploatowane, rozszerzając zakres tych planów wieloletnich, tak aby obejmowały one również wody zachodnie.
(11)  Niektóre stada denne są eksploatowane zarówno w wodach zachodnich, jak i w wodach z nimi sąsiadujących. W związku z tym należy rozszerzyć zakres określonych w planie przepisów dotyczących wartości docelowych i środków ochronnych odnoszących się do stad dennych eksploatowanych głównie w wodach zachodnich na wspomniane obszary, na których znajdują się te stada, znajdujące się poza obrębem tych wód, pod warunkiem że nie podlegają one suwerenności lub jurysdykcji państw trzecich. Ponadto – w odniesieniu do stad obecnych również w wodach zachodnich, ale eksploatowanych głównie poza granicami wód zachodnich, w planach wieloletnich należy ustanowić wartości docelowe i środki ochronne dotyczące obszarów leżących poza wodami zachodnimi, w których te stada denne są głównie eksploatowane, rozszerzając zakres tych planów wieloletnich, tak aby obejmowały one również wody zachodnie.
Poprawka 10
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 11 a (nowy)
(11a)   Plan zarządzania nie powinien ograniczać się do uwzględniania jedynie mechanizmów określania uprawnień do połowów w perspektywie krótkoterminowej, ponieważ prowadzi to do niepewności i braku przejrzystości dla sektora.
Poprawka 11
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 12
(12)  Zakres geograficzny stosowania planu wieloletniego powinien opierać się na rozmieszczeniu geograficznym stad wskazanym w najnowszej opinii naukowej na temat stad wydanej przez ICES. Geograficzne rozmieszczenie stad określone w planie wieloletnim może w przyszłości wymagać zmian albo ze względu na uzyskanie dokładniejszych informacji naukowych, albo w wyniku migracji zasobów. W związku z tym należy uprawnić Komisję do przyjmowania aktów delegowanych dostosowujących określone w planie wieloletnim geograficzne rozmieszczenie stad, jeżeli zalecenia naukowe dostarczone przez ICES wskażą na zmianę rozmieszczenia geograficznego odnośnych stad.
(12)  Zakres geograficzny stosowania planu wieloletniego powinien opierać się na rozmieszczeniu geograficznym stad dennych wskazanym w najnowszej opinii naukowej na temat stad wydanej przez ICES. Geograficzne rozmieszczenie stad określone w planie wieloletnim może w przyszłości wymagać zmian albo ze względu na uzyskanie dokładniejszych informacji naukowych, albo w wyniku migracji stad dennych. W związku z tym należy uprawnić Komisję do przyjmowania aktów delegowanych dostosowujących określone w planie wieloletnim geograficzne rozmieszczenie stad, jeżeli zalecenia naukowe dostarczone przez ICES lub podobny niezależny organ naukowy uznany na szczeblu unijnym lub międzynarodowym wskażą na zmianę rozmieszczenia geograficznego odnośnych stad.
Poprawka 12
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 14
(14)  Założeniem niniejszego planu powinno być przyczynienie się do osiągania celów WPRyb, a w szczególności osiągnięcie i utrzymanie MSY stad docelowych, wdrożenie obowiązku wyładunku w odniesieniu do stad dennych podlegających limitom połowowym, wspieranie odpowiedniego poziomu życia osób zależnych od działalności połowowej, uwzględnienie przybrzeżnego rybołówstwa i aspektów społeczno-ekonomicznych. W ramach planu należy wdrożyć ekosystemowe podejście do zarządzania rybołówstwem, aby zapewnić minimalizowanie negatywnego wpływu działalności połowowej na ekosystem morski. Plan powinien być spójny z unijnym prawodawstwem dotyczącym środowiska, w szczególności z celem polegającym na osiągnięciu do 2020 r. dobrego stanu środowiska (zgodnie z dyrektywą 2008/56/WE) oraz z celami dyrektywy 2009/147/WE i dyrektywy Rady 92/43/EWG. W planie tym należy też określić szczegóły realizacji w wodach Unii stanowiących część wód zachodnich obowiązku wyładunku w odniesieniu do wszystkich stad gatunków, do których ma zastosowanie obowiązek wyładunku na mocy art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013.
(14)  Założeniem niniejszego planu powinno być przyczynienie się do osiągania celów WPRyb, a w szczególności osiągnięcie i utrzymanie stad objętych niniejszym rozporządzeniem powyżej poziomów, które mogą zapewnić maksymalny podtrzymywalny połów, wdrożenie obowiązku wyładunku w odniesieniu do stad dennych podlegających limitom połowowym, wspieranie odpowiedniego poziomu życia osób zależnych od działalności połowowej, uwzględnienie przybrzeżnego rybołówstwa i aspektów społeczno-ekonomicznych. W ramach planu należy wdrożyć ekosystemowe podejście do zarządzania rybołówstwem, aby zapewnić minimalizowanie negatywnego wpływu działalności połowowej na ekosystem morski. Plan powinien być spójny z unijnym prawodawstwem dotyczącym środowiska, w szczególności z celem polegającym na osiągnięciu do 2020 r. dobrego stanu środowiska (zgodnie z dyrektywą 2008/56/WE) oraz z celami dyrektywy 2009/147/WE i dyrektywy Rady 92/43/EWG. W planie tym należy też określić szczegóły realizacji w wodach Unii stanowiących część wód zachodnich obowiązku wyładunku w odniesieniu do gatunków złowionych w ramach połowów dennych, do których ma zastosowanie obowiązek wyładunku na mocy art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013.
Poprawka 13
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 16
(16)  Należy ustanowić docelowy wskaźnik śmiertelności połowowej (F) odpowiadający celowi, jakim jest osiągnięcie i utrzymanie MSY wyrażonego jako przedziały wartości spójne z osiągnięciem maksymalnego podtrzymywalnego połowu (FMSY). Przedziały te, oparte na najlepszych dostępnych opiniach naukowych, są niezbędne do zapewnienia elastyczności, która pozwoli na uwzględnianie zmian w opiniach naukowych, przyczynią się do wdrożenia obowiązku wyładunku oraz pozwolą uwzględnić specyfikę połowów wielogatunkowych. Przedziały FMSY, powinny być obliczane przez Międzynarodową Radę Badań Morza (ICES), w szczególności w jej okresowych zaleceniach dotyczących połowów. W oparciu o ten plan przedziały są ustalone w taki sposób, aby nie powodowały długoterminowego ograniczenia odłowu o więcej niż 5 % w porównaniu z MSY24. Górna granica przedziału jest ograniczona, aby prawdopodobieństwo spadku liczebności stada poniżej wartości Blim nie przekraczało 5 %. Górna granica przedziału jest również zgodna z „zasadą doradczą” ICES, zgodnie z którą w przypadku, gdy stan biomasy tarłowej lub liczebności jest zły, wartość F należy zmniejszyć do wartości nieprzekraczającej górnej granicy równej wartości punktu FMSY pomnożonej przez biomasę tarłową lub liczebność w roku obowiązywania całkowitego dopuszczalnego połowu (TAC), podzielonej przez wartość MSY Btrigger. Przedstawiając opinie naukowe dotyczące śmiertelności połowowej i wariantów połowowych, ICES stosuje powyższe czynniki oraz zasadę doradczą.
(16)  Należy ustanowić docelowy wskaźnik śmiertelności połowowej (F) odpowiadający celowi, jakim jest osiągnięcie i utrzymanie MSY wyrażonego jako przedziały wartości spójne z osiągnięciem maksymalnego podtrzymywalnego połowu (FMSY). Przedziały te, oparte na najlepszych dostępnych opiniach naukowych, są niezbędne do zapewnienia elastyczności, która pozwoli na uwzględnianie zmian w opiniach naukowych, przyczynią się do wdrożenia obowiązku wyładunku oraz pozwolą uwzględnić specyfikę połowów wielogatunkowych. Przedziały FMSY, powinny być obliczane m.in. przez Międzynarodową Radę Badań Morza (ICES), w szczególności w jej okresowych zaleceniach dotyczących połowów. W oparciu o ten plan przedziały są ustalone w taki sposób, aby nie powodowały długoterminowego ograniczenia odłowu o więcej niż 5 % w porównaniu z MSY24. Górna granica przedziału jest ograniczona, aby prawdopodobieństwo spadku liczebności stada poniżej wartości Blim nie przekraczało 5 %. Górna granica przedziału jest również zgodna z „zasadą doradczą” ICES, zgodnie z którą w przypadku, gdy stan biomasy tarłowej lub liczebności jest zły, wartość F należy zmniejszyć do wartości nieprzekraczającej górnej granicy równej wartości punktu FMSY pomnożonej przez biomasę tarłową lub liczebność w roku obowiązywania całkowitego dopuszczalnego połowu (TAC), podzielonej przez wartość MSY Btrigger. Przedstawiając opinie naukowe dotyczące śmiertelności połowowej i wariantów połowowych, ICES stosuje powyższe czynniki oraz zasadę doradczą.
___________
___________
24 UE zwróciła się do ICES o przedstawienie przedziałów FMSY dla wybranych stad w podobszarach ICES 5–10.
24 UE zwróciła się do ICES o przedstawienie przedziałów FMSY dla wybranych stad w podobszarach ICES 5–10.
Poprawka 14
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 16 a (nowy)
(16a)   Aby osiągnąć cele określone w art. 2 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013, należy ustanowić docelowy wskaźnik śmiertelności połowowej (F) na poziomie nieprzekraczającym wskaźnika opartego na maksymalnym podtrzymywalnym połowie. Wskaźnik ten należy osiągnąć w jak najkrótszym czasie oraz w stopniowy, narastający sposób najpóźniej do 2020 r. w odniesieniu do wszystkich stad, do których niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie.
Poprawka 15
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 20
(20)  Powinna istnieć możliwość ustanowienia całkowitego dopuszczalnego połowu (TAC) dla homarca w wodach zachodnich, będącego sumą limitów połowowych ustanowionych dla każdej jednostki funkcjonalnej oraz dla prostokątów statystycznych ICES znajdujących się poza obrębem jednostek funkcjonalnych w tym obszarze TAC. Nie wyklucza to jednak przyjęcia środków ochronnych dla określonych jednostek funkcjonalnych.
(20)  Powinna istnieć możliwość ustanowienia całkowitego dopuszczalnego połowu (TAC) dla stad homarca w wodach zachodnich, będącego sumą limitów połowowych ustanowionych dla każdej jednostki funkcjonalnej oraz dla prostokątów statystycznych ICES znajdujących się poza obrębem jednostek funkcjonalnych w obszarze określonym dla tych stad. Nie wyklucza to jednak przyjęcia środków ochronnych dla określonych jednostek funkcjonalnych.
Poprawka 16
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 21 a (nowy)
(21a)  Należy już teraz ustanowić szczególne zakazy połowów dotyczących labraksa i rdzawca, w szczególności w celu ochrony tarlaków tego gatunku w okresie rozrodu. W celu ochrony malejącej liczebności zasobów labraksa i rdzawca państwa członkowskie powinny ustanowić odpowiednie przemysłowe i rekreacyjne środki odnowy wynikające z najlepszych dostępnych opinii naukowych.
Poprawka 17
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 22
(22)  W przypadkach gdy Rada bierze pod uwagę znaczący wpływ połowów rekreacyjnych na uprawnienia do połowów określonych stad, powinna mieć możliwość ustalenia dla połowów przemysłowych TAC uwzględniającego wielkość połowów rekreacyjnych lub przyjęcia innych środków ograniczających połowy rekreacyjne, takich jak limity ilościowe i okresy zamknięte.
(22)  Jeżeli umieralność ryb w wyniku połowów rekreacyjnych wywiera znaczący wpływ na stada zarządzane na podstawie MSY, Rada powinna mieć możliwość ustalenia indywidualnych uprawnień do połowów, niedyskryminujących dla rybaków rekreacyjnych. Takie indywidualne uprawnienia do połowów rekreacyjnych powinny obejmować okres, który nie może być krótszy niż jeden miesiąc i odpowiadać rzeczywistym praktykom i połowom w ramach połowów rekreacyjnych. Konieczne jest również, aby połowy rekreacyjne gatunków o wysokiej wartości handlowej były oznaczane przez usunięcie części płetwy ogonowej, aby ograniczyć możliwości nielegalnego wykorzystywania takich połowów w kanałach handlu rybami.
Poprawka 18
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 23
(23)  Aby zapewnić zgodność z obowiązkiem wyładunku ustanowionym w art. 15 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013, w planie należy przewidzieć dodatkowe środki zarządzania, które zostaną doprecyzowane zgodnie z art. 18 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013.
(23)  Aby zapewnić zgodność z obowiązkiem wyładunku ustanowionym w art. 15 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 i zminimalizować negatywny wpływ na ekosystem, w planie należy przewidzieć dodatkowe środki zarządzania, w szczególności środki na rzecz stopniowego unikania i eliminowania odrzutów i ograniczenia negatywnego wpływu rybołówstwa na ekosystem – z uwzględnieniem najlepszych dostępnych opinii naukowych – które zostaną doprecyzowane, w stosownych przypadkach, zgodnie z art. 18 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013. Należy również wyjaśnić, że obowiązek wyładunku nie ma zastosowania do połowów rekreacyjnych. W przypadku braku wspólnych rekomendacji Komisja może przyjmować akty delegowane.
Poprawka 19
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 23 a (nowy)
(23a)   W celu ochrony wrażliwych gatunków i siedlisk, zwłaszcza tych poważnie zagrożonych i dotkniętych presją połowową, w planie należy przewidzieć środki zarządzania w zakresie omawianych połowów, w tym zmianę narzędzi używanych na statkach, zmianę działalności statków i zmiany w zakresie samego statku. W planie należy przewidzieć dodatkowe środki zarządzania, które zostaną doprecyzowane zgodnie z art. 18 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013. Komisja powinna mieć możliwość przyjmowania aktów wykonawczych określających analizę basenu morskiego oraz format i harmonogram przedstawiania i zatwierdzania środków zarządzania.
Poprawka 20
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 24 a (nowy)
(24a)  Komisja powinna co roku przedstawiać Parlamentowi Europejskiemu sprawozdanie dotyczące najlepszych dostępnych opinii naukowych, które zostały wykorzystane do celów ustalania uprawnień do połowów lub stosowania środków ochronnych przez Radę, Komisja powinna również informować z wyprzedzeniem Parlament Europejski o sytuacjach, w których opinia naukowa mogłaby prowadzić do znacznych różnic w ustalaniu uprawnień do połowów.
Poprawka 22
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 26
(26)  W celu dostosowania się do postępu technicznego i naukowego w odpowiednim czasie i w proporcjonalny sposób oraz aby zapewnić elastyczność i umożliwić zmiany niektórych środków, zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów prawnych w odniesieniu do uzupełnienia niniejszego rozporządzenia w zakresie środków zaradczych i wdrożenia obowiązku wyładunku. Szczególnie ważne jest, aby Komisja prowadziła podczas swych prac przygotowawczych odpowiednie konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te były prowadzone zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa25. W szczególności, aby zapewnić udział Parlamentu Europejskiego i Rady w przygotowaniu aktów delegowanych na równych zasadach, instytucje te otrzymują wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji mogą systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych.
(26)  W celu dostosowania się do postępu technicznego i naukowego w odpowiednim czasie i w proporcjonalny sposób oraz aby zapewnić elastyczność i umożliwić zmiany niektórych środków, zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów prawnych w odniesieniu do uzupełnienia niniejszego rozporządzenia w zakresie środków zaradczych i wdrożenia obowiązku wyładunku. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje z odnośnymi komitetami doradczymi, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa25. W szczególności, aby zapewnić udział Parlamentu Europejskiego i Rady w przygotowaniu aktów delegowanych na równych zasadach, instytucje te otrzymują wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji mogą systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych.
_________________
_________________
25 Dz.U. L 123 z 12.5.2016, s. 1.
25 Dz.U. L 123 z 12.5.2016, s. 1.
Poprawka 23
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 28
(28)  Zastosowanie dynamicznych odniesień do przedziałów FMSY i do punktów odniesienia do celów ochrony gwarantuje, że parametry te, niezbędne do ustalania uprawnień do połowów, nie przestaną być aktualne i Rada będzie mieć zawsze możliwość korzystania z najlepszych dostępnych opinii naukowych. Co więcej, takie podejście stosowania dynamicznych odniesień do najlepszych dostępnych opinii naukowych należy stosować w odniesieniu do zarządzania zasobami na Morzu Bałtyckim. W tym kontekście „najlepsze dostępne opinie naukowe” odnoszą się do powszechnie dostępnych opinii naukowych, których podstawę stanowią najbardziej aktualne dane i metody naukowe, wydanych albo zweryfikowanych przez niezależny organ naukowy, uznany na szczeblu Unii Europejskiej lub międzynarodowym. Należy zatem zmienić rozporządzenie (UE) 2016/113927.
(28)  Zastosowanie dynamicznych odniesień do przedziałów FMSY i do punktów odniesienia do celów ochrony gwarantuje, że parametry te, niezbędne do ustalania uprawnień do połowów, nie przestaną być aktualne i Rada będzie mieć zawsze możliwość korzystania z najlepszych dostępnych opinii naukowych. Co więcej, takie podejście stosowania dynamicznych odniesień do najlepszych dostępnych opinii naukowych należy stosować w odniesieniu do zarządzania zasobami na Morzu Bałtyckim . Komisja powinna również co roku przedstawiać Parlamentowi Europejskiemu sprawozdanie dotyczące wykorzystanych najlepszych dostępnych opinii naukowych i powinna również informować z wyprzedzeniem Parlament o sytuacjach, w których opinia naukowa mogłaby prowadzić do znacznych różnic w ustalaniu uprawnień do połowów. W tym kontekście „najlepsze dostępne opinie naukowe” odnoszą się do powszechnie dostępnych opinii naukowych, poddawanych wzajemnej ocenie przez Komitet Naukowo-Techniczny i Ekonomiczny ds. Rybołówstwa (STECF) lub inne stosowne organy naukowe, takie jak Międzynarodowa Rada Badań Morza (ICES). Ich podstawę stanowią najnowsze dostępne dane i metody naukowe oraz spełniają one wymogi art. 25 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013.
_________________
27 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1139 z dnia 6 lipca 2016 r. ustanawiające wieloletni plan w odniesieniu do stad dorsza, śledzia i szprota w Morzu Bałtyckim oraz połowów eksploatujących te stada, zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 2187/2005 i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1098/2007 (Dz.U. L 191 z 15.7.2016, s. 1).
Poprawka 24
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – ustęp 1 – wprowadzenie
1.  W niniejszym rozporządzeniu ustanawia się wieloletni plan („plan”) dotyczący następujących stad dennych, w tym stad głębokowodne, w wodach zachodnich, w tym połowów tych stad oraz, w przypadkach gdy stada te występują również poza wodami zachodnimi, w wodach sąsiadujących z nimi:
1.  W niniejszym rozporządzeniu ustanawia się wieloletni plan („plan”) dotyczący wymienionych poniżej stad dennych, w tym stad głębokowodnych, w wodach zachodnich oraz, w przypadkach gdy stada te występują również poza wodami zachodnimi, w wodach sąsiadujących z nimi, które nie podlegają suwerenności lub jurysdykcji państw trzecich, a także dotyczący połowów eksploatujących te stada:
Poprawka 25
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – ustęp 1 – punkt 4
4)  labraks (Dicentrarchus labrax) w rejonach 4b, 4c, 7a oraz 7d–h;
4)  labraks (Dicentrarchus labrax) w rejonach 4b, 4c, 7a–b, 7 d–h oraz 7j, w podobszarze 8 i w rejonie 9a;
Poprawka 26
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – ustęp 1 – akapit 1 –punkt 23 – tiret 1
–  w południowej części Zatoki Biskajskiej (FU 25);
–  w Zatoce Biskajskiej (FU 23–24);
Poprawka 27
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – ustęp 1 – akapit 1 –punkt 24 – tiret 1
–  w zachodniej Galicji (FU 26–27);
–  w zachodniej Galicji (FU 26);
Poprawka 28
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – ustęp 1 – akapit 1 –punkt 24 – tiret 2
w wodach u wybrzeży Półwyspu Iberyjskiego (FU 28–29);
skreśla się
Poprawka 29
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – ustęp 1 – akapit 1 –punkt 24 – tiret 2 a (nowe)
–   w północnej Portugalii (FU 27);
Poprawka 30
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – ustęp 1 – akapit 1 –punkt 24 – tiret 2 b (nowe)
–   w wodach Portugalii (południowa Portugalia i region Algarve) (FU 28–29);
Poprawka 31
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – ustęp 1 – akapit 2
Jeżeli opinie naukowe wskazują na zmiany w geograficznym rozmieszczeniu stad wymienionych w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, Komisja może przyjmować akty delegowane zgodnie z art. 15, zmieniające niniejsze rozporządzenie poprzez dostosowania w wymienionych powyżej obszarach w celu odzwierciedlenia tych zmian. Przedmiotowe dostosowania nie mogą wykraczać poza obszary występowania stad w wodach Unii podobszarów 4–10 oraz obszarów CECAF 34.1.1, 34.1.2 i 34.2.0.
Jeżeli najlepsze dostępne opinie naukowe, zwłaszcza opinie Międzynarodowej Rady Badań Morza (ICES), wskazują na zmiany w geograficznym rozmieszczeniu stad wymienionych w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, Komisja może przyjmować akty delegowane zgodnie z art. 15, zmieniające niniejsze rozporządzenie poprzez dostosowania w wymienionych powyżej obszarach w celu odzwierciedlenia tych zmian. Przedmiotowe dostosowania nie mogą wykraczać poza obszary występowania stad w wodach Unii podobszarów 4–10 oraz obszarów CECAF 34.1.1, 34.1.2 i 34.2.0.
Poprawka 32
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – ustęp 2
2.  Jeżeli na podstawie opinii naukowych Komisja uzna, że wykaz stad określonych w ust. 1 akapit pierwszy wymaga zmiany, może przedłożyć wniosek w sprawie zmiany tego wykazu.
2.  Jeżeli na podstawie najlepszych dostępnych opinii naukowych Komisja uzna, że wykaz stad określonych w ust. 1 akapit pierwszy wymaga zmiany, może przedłożyć wniosek w sprawie zmiany tego wykazu.
Poprawka 33
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – ustęp 3
3.  W odniesieniu do wód przyległych objętych zakresem ust. 1 niniejszego artykułu, zastosowanie mają tylko art. 4 i 6 oraz środki dotyczące uprawnień do połowów zgodnie z art. 7 niniejszego rozporządzenia.
3.  W odniesieniu do wód przyległych objętych zakresem ust. 1 niniejszego artykułu, zastosowanie mają tylko art. 4 i 6, środki dotyczące uprawnień do połowów zgodnie z art. 7, art. 9 ust. 3a oraz art. 9a niniejszego rozporządzenia.
Poprawka 34
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – ustęp 4
4.  Niniejsze rozporządzenie ma również zastosowanie do przyłowów złowionych w wodach zachodnich podczas połowów ze stad wymienionych w ust. 1. Jednak w przypadku gdy na podstawie innych aktów prawnych Unii ustanawiających plany wieloletnie w odniesieniu do tych stad ustanowiono przedziały FMSY i środki ochronne powiązane z biomasą, stosuje się te przedziały i środki ochronne.
4.  Niniejsze rozporządzenie ma również zastosowanie do przyłowów złowionych w wodach zachodnich podczas połowów stad dennych wymienionych w ust. 1 i zapewnia, aby eksploatacja wszystkich żywych zasobów morskich doprowadziła do odtworzenia i utrzymania populacji poławianych gatunków powyżej poziomów, które mogą zapewnić maksymalny podtrzymywalny połów, zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013.
Poprawka 35
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – ustęp 4 a (nowy)
4a.   Niniejsze rozporządzenie określa również szczegóły dotyczące wdrażania środków na rzecz zminimalizowania wpływu połowów na środowisko morskie, w szczególności przyłowy gatunków chronionych, w wodach Unii stanowiących część wód zachodnich w odniesieniu do wszystkich połowów prowadzonych w tych wodach. Komisja może przyjmować akty wykonawcze określające analizę basenu morskiego oraz format i harmonogram przedstawiania i zatwierdzania środków zarządzania.
Poprawka 36
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – ustęp 5
5.  Niniejsze rozporządzenie określa też szczegóły realizacji w wodach Unii stanowiących część wód zachodnich obowiązku wyładunku dla wszystkich stad gatunków, do których ma zastosowanie obowiązek wyładunku na mocy art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013.
5.  Niniejsze rozporządzenie określa też szczegóły realizacji w wodach Unii stanowiących część wód zachodnich obowiązku wyładunku dla stad gatunków, do których ma zastosowanie obowiązek wyładunku na mocy art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013, złowionych w ramach połowów dennych.
Poprawka 37
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – ustęp 6
6.  Jak określono w art. 8, niniejsze rozporządzenie ustanawia środki techniczne, mające zastosowanie w odniesieniu do każdego stada w wodach zachodnich.
6.  Jak określono w art. 8, niniejsze rozporządzenie ustanawia środki techniczne w zakresie połowów przemysłowych i rekreacyjnych, mające zastosowanie w odniesieniu do każdego stada dennego w wodach zachodnich.
Poprawka 38
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – akapit 1 – punkt 2
2)  „przedział FMSY” oznacza przedział wartości określony w najlepszych dostępnych opiniach naukowych, w szczególności wydanych przez Międzynarodową Radę Badań Morza (ICES), w którym wynikiem wszystkich poziomów śmiertelności połowowej w granicach tego przedziału jest długoterminowy maksymalny podtrzymywalny połów („MSY”) w ramach danego modelu prowadzenia połowów i w istniejących przeciętnych warunkach środowiskowych bez znaczących skutków dla procesu reprodukcji odnośnych stad. Jest on ustalany w taki sposób, aby nie powodował ograniczenia długoterminowych odłowów przekraczającego 5 % w porównaniu z maksymalnym podtrzymywalnym połowem. Jest on ograniczony, tak aby prawdopodobieństwo spadku liczebności stad do wartości poniżej limitu punktu odniesienia biomasy stada tarłowego (Blim) nie przekraczało 5 %;
2)  „przedział FMSY” oznacza przedział wartości określony w najlepszych dostępnych opiniach naukowych, w szczególności wydanych przez Międzynarodową Radę Badań Morza (ICES) lub podobny niezależny organ naukowy uznany na szczeblu unijnym lub międzynarodowym, w którym wynikiem wszystkich poziomów śmiertelności połowowej w granicach tego przedziału jest długoterminowy maksymalny podtrzymywalny połów („MSY”) w ramach danego modelu prowadzenia połowów i w istniejących przeciętnych warunkach środowiskowych bez znaczących skutków dla procesu reprodukcji odnośnych stad. Jest on ustalany w taki sposób, aby nie powodował ograniczenia długoterminowych odłowów przekraczającego 5 % w porównaniu z maksymalnym podtrzymywalnym połowem. Jest on ograniczony, tak aby prawdopodobieństwo spadku liczebności stad do wartości poniżej limitu punktu odniesienia biomasy stada tarłowego (Blim) nie przekraczało 5 %;
Poprawka 39
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – akapit 1 – punkt 5
5)  „wartość punktu FMSY oznacza wartość szacowanej śmiertelności połowowej, która w danym modelu prowadzenia połowów i w obecnych warunkach środowiskowych zapewnia długoterminowy maksymalny odłów;
5)  FMSY oznacza wartość szacowanej śmiertelności połowowej, która w danym modelu prowadzenia połowów i w obecnych warunkach środowiskowych zapewnia długoterminowy maksymalny odłów;
Poprawka 40
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – akapit 1 – punkt 8
8)  „Blim” oznacza punkt odniesienia wielkości stada określony na podstawie najlepszych dostępnych opinii naukowych, w szczególności na podstawie opinii ICES, poniżej którego zdolność reprodukcyjna może być ograniczona;
8)  „Blim” oznacza punkt odniesienia wielkości stada określony na podstawie najlepszych dostępnych opinii naukowych, w szczególności na podstawie opinii ICES lub podobnego niezależnego organu naukowego uznanego na szczeblu unijnym lub międzynarodowym, poniżej którego zdolność reprodukcyjna może być ograniczona;
Poprawka 41
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – akapit 1 – punkt 9
9)  „MSY Btrigger” oznacza punkt odniesienia dla biomasy stada tarłowego, a w przypadku homarca punkt odniesienia liczebności, określony na podstawie najlepszych dostępnych opinii naukowych, w szczególności na podstawie opinii ICES, poniżej którego należy wszcząć określone i odpowiednie działania w celu zapewnienia, aby wskaźniki eksploatacji w połączeniu z naturalnymi wahaniami doprowadziły do odbudowy stad powyżej poziomu umożliwiającego zapewnienie długoterminowych MSY.
9)  „MSY Btrigger” oznacza punkt odniesienia dla biomasy stada tarłowego, a w przypadku homarca punkt odniesienia liczebności, określony na podstawie najlepszych dostępnych opinii naukowych, w szczególności na podstawie opinii ICES lub podobnego niezależnego organu naukowego uznanego na szczeblu unijnym lub międzynarodowym, poniżej którego należy wszcząć określone i odpowiednie działania w celu zapewnienia, aby wskaźniki eksploatacji w połączeniu z naturalnymi wahaniami doprowadziły do odbudowy stad powyżej poziomu umożliwiającego zapewnienie długoterminowych MSY.
Poprawka 91
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – akapit 1 – punkt 9 a (nowy)
9a)  „najlepsze dostępne opinie naukowe” odnoszą się do publicznie dostępnych opinii naukowych, które opierają się na najnowszych danych naukowych i metodach i które zostały wydane lub poddane przeglądowi przez niezależny międzynarodowy organ naukowy uznany na szczeblu unijnym lub międzynarodowym, taki jak Komitet Naukowo-Techniczny i Ekonomiczny ds. Rybołówstwa (STECF) i Międzynarodowa Rada Badań Morza (ICES), oraz spełniają wymogi art. 25 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013.
Poprawka 43
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – ustęp 1
1.  Plan ma na celu przyczynienie się do osiągnięcia celów wspólnej polityki rybołówstwa, o których mowa w art. 2 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013, w szczególności poprzez stosowanie w zarządzaniu rybołówstwem podejścia ostrożnościowego, oraz zapewnienie, aby eksploatacja żywych zasobów morskich doprowadziła do odtworzenia i utrzymania populacji poławianych gatunków powyżej poziomów, które mogą doprowadzić do MSY.
1.  Plan ma na celu przyczynienie się do osiągnięcia celów wspólnej polityki rybołówstwa, o których mowa w art. 2 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013, w szczególności poprzez stosowanie w zarządzaniu rybołówstwem podejścia ostrożnościowego, oraz zapewnienie, aby eksploatacja żywych zasobów morskich doprowadziła do odtworzenia i utrzymania populacji poławianych gatunków powyżej poziomów, które mogą doprowadzić do MSY. Oprócz dążenia do osiągnięcia zrównoważenia środowiskowego plan jest zarządzany w sposób spójny z celami dotyczącymi tworzenia korzyści gospodarczych, społecznych i w zakresie zatrudnienia, a także przyczynia się do zapewniania dostępności produktów spożywczych.
Wskaźnik eksploatacji oparty na maksymalnym podtrzymywalnym połowie zostanie stopniowo osiągnięty w odniesieniu do wszystkich stad najpóźniej do 2020 r. i utrzymany od tego czasu.
Poprawka 44
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – ustęp 2
2.  Celem planu jest przyczynienie się do wyeliminowania odrzutów poprzez unikanie i ograniczanie w miarę możliwości niezamierzonych połowów oraz do wdrożenia obowiązku wyładunku określonego w art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 w odniesieniu do gatunków objętych limitami połowowymi i do których niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie.
2.  Celem planu jest przyczynienie się do wyeliminowania odrzutów poprzez unikanie i ograniczanie w miarę możliwości niezamierzonych połowów, w tym przez stosowanie innowacyjnych selektywnych narzędzi i technik połowowych, oraz do wdrożenia obowiązku wyładunku określonego w art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 w odniesieniu do gatunków objętych limitami połowowymi i do których niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie.
Poprawka 45
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – ustęp 3
3.  Plan wdraża podejście ekosystemowe do zarządzania rybołówstwem, aby zapewnić minimalizowanie negatywnego wpływu działalności połowowej na ekosystem morski. Plan jest spójny z unijnym prawodawstwem dotyczącym środowiska, w szczególności z celem, jakim jest osiągnięcie do 2020 r. dobrego stanu środowiska, jak określono w art. 1 ust. 1 dyrektywy 2008/56/WE oraz z celami ustanowionymi w art. 4 i 5 dyrektywy 2009/147/WE oraz w art. 6 i 12 dyrektywy Rady 92/43/EWG.
3.  Plan wdraża podejście ekosystemowe do zarządzania rybołówstwem, aby zapewnić minimalizowanie negatywnego wpływu działalności połowowej na ekosystem morski, a w szczególności na wrażliwe siedliska i gatunki chronione, w tym ssaki morskie, gady morskie, ptaki morskie, góry podwodne, rafy głębinowe i ogrody koralowe lub kolonie gąbek, a nawet jego wyeliminowanie, gwarantując jednocześnie rybakom dalszą możliwość zrównoważonego i selektywnego prowadzenia połowów. Plan jest spójny z unijnym prawodawstwem dotyczącym środowiska, w szczególności z celem, jakim jest osiągnięcie do 2020 r. dobrego stanu środowiska, jak określono w art. 1 ust. 1 dyrektywy 2008/56/WE, oraz z celami ustanowionymi w dyrektywie 2009/147/WE oraz w dyrektywie Rady 92/43/EWG.
Poprawka 46
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – ustęp 1 – litera b
b)  przyczynienie się do osiągnięcia innych odnośnych wskaźników zawartych w załączniku I do dyrektywy 2008/56/WE proporcjonalnie do roli, jaką rybołówstwo odgrywa w ich spełnieniu.
b)  zapewnienie ograniczenia do minimum szkodliwego wpływu rybołówstwa na środowisko morskie, w szczególności na wrażliwe siedliska i gatunki chronione, w tym ssaki morskie i ptaki morskie.
Poprawka 47
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – ustęp 5
5.  Środki przewidziane w planie podejmuje się zgodnie z najlepszymi dostępnymi opiniami naukowymi. W przypadku braku wystarczających danych w odniesieniu do odpowiednich stad stosuje się porównywalny poziom ochrony.
5.  Środki przewidziane w planie podejmuje się zgodnie z najlepszymi dostępnymi opiniami naukowymi. Najlepsze dostępne opinie naukowe są poddawane wzajemnej ocenie przez wiarygodne i odpowiednie organy naukowe, takie jak Międzynarodowa Rada Badań Morza (ICES) lub Komitet Naukowo-Techniczny i Ekonomiczny ds. Rybołówstwa (STECF). Są one podawane do wiadomości publicznej najpóźniej w momencie przedstawienia tych środków przez Komisję. W przypadku braku wystarczających danych w odniesieniu do odpowiednich stad stosuje się porównywalny poziom ochrony.
Poprawka 48
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – ustęp 2
2.  W oparciu o niniejszy plan występuje się do ICES o ustalenie przedziałów FMSY.
2.  W oparciu o niniejszy plan występuje się do ICES lub podobnego niezależnego organu naukowego uznanego na szczeblu unijnym lub międzynarodowym o ustalenie przedziałów FMSY.
Poprawka 49
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – ustęp 5 – litera a
a)  jeżeli z opinii lub dowodów naukowych wynika, że jest to niezbędne do osiągnięcia celów określonych w art. 3 w odniesieniu do połowów wielogatunkowych;
a)  jeżeli z opinii lub dowodów naukowych wynika, że jest to niezbędne do osiągnięcia celów określonych w art. 3 w odniesieniu do połowów wielogatunkowych, w szczególności w celu zmniejszenia ograniczeń społeczno-ekonomicznych nakładanych na rybołówstwo;
Poprawka 50
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – ustęp 5 – litera c
c)  w celu ograniczenia do maksymalnie 20 % wahań w uprawnieniach do połowów w następujących po sobie latach.
c)  w celu ograniczenia do maksymalnie 20 % wahań w uprawnieniach do połowów w następujących po sobie latach, z wyjątkiem przypadków łagodzenia sytuacji blokowania bądź innych sytuacji powodujących wstrzymanie działalności określonych flot lub mających na nią istotny wpływ.
Poprawka 51
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – ustęp 6 a (nowy)
6a.   Aby uniknąć sytuacji, w których zarządzanie w perspektywie krótkoterminowej utrudniałoby uruchomienie zarządzania wieloletniego i sprzyjałoby uczestnictwu zainteresowanych stron w procesie podejmowania decyzji, w ramach niniejszego rozporządzenia możliwe jest zatwierdzanie zasad eksploatacji w drodze regionalizacji.
Poprawka 52
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 5 – ustęp 2
2.  Gdy nie są dostępne odpowiednie informacje naukowe, stadami tymi należy zarządzać zgodnie z podejściem ostrożnościowym do zarządzania zasobami rybołówstwa, określonym w art. 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013.
2.  Gdy nie są dostępne odpowiednie informacje naukowe, stadami tymi należy zarządzać zgodnie z podejściem ostrożnościowym do zarządzania zasobami rybołówstwa, określonym w art. 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 oraz zapewniając poziom ochrony co najmniej porównywalny z MSY zgodnie z art. 9 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013.
Poprawka 53
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 5 – ustęp 3
3.  Zgodnie z art. 9 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013, przy zarządzaniu połowami wielogatunkowymi w odniesieniu do stad, o których mowa w art. 1 ust. 4 niniejszego rozporządzenia, uwzględnia się trudności w prowadzeniu połowów ze wszystkich stad na poziomie maksymalnego podtrzymywalnego połowu jednocześnie, zwłaszcza w sytuacjach, kiedy prowadzi to do przedwczesnego zamykania połowów.
(Nie dotyczy polskiej wersji językowej)
Poprawka 54
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 6 – akapit 1 – wprowadzenie
W oparciu o niniejszy plan występuje się do ICES o ustalenie następujących punktów odniesienia do celów ochrony pełnej zdolności reprodukcyjnej stad, o których mowa w art. 1 ust. 1:
W oparciu o niniejszy plan i zgodnie z definicją najlepszych dostępnych opinii naukowych występuje się do ICES lub podobnego niezależnego organu naukowego uznanego na szczeblu unijnym lub międzynarodowym o ustalenie następujących punktów odniesienia do celów ochrony pełnej zdolności reprodukcyjnej stad, o których mowa w art. 1 ust. 1:
Poprawka 55
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 7 – ustęp 1
1.  Jeżeli opinie naukowe wskazują, że w danym roku biomasa tarłowa, a w przypadku stad homarca – liczebność, któregokolwiek ze stad, o których mowa w art. 1 ust. 1, są niższe niż MSY Btrigger, przyjmuje się odpowiednie środki zaradcze w celu zapewnienia szybkiego powrotu odnośnego stada lub jednostki funkcjonalnej do poziomów wyższych niż poziomy pozwalające uzyskać maksymalny podtrzymywalny połów. W szczególności, na zasadzie odstępstwa od art. 4 ust. 3 i 5, uprawnienia do połowów ustala się na poziomie spójnym ze śmiertelnością połowową ograniczoną do poziomu poniżej wyższego zakresu przedziału FMSY, biorąc pod uwagę spadek biomasy.
1.  Jeżeli opinie naukowe wskazują, że w danym roku biomasa tarłowa, a w przypadku stad homarca – liczebność, któregokolwiek ze stad dennych, o których mowa w art. 1 ust. 1, są niższe niż MSY Btrigger, przyjmuje się odpowiednie środki zaradcze w celu zapewnienia szybkiego powrotu odnośnego stada lub jednostki funkcjonalnej do poziomów wyższych niż poziomy pozwalające uzyskać maksymalny podtrzymywalny połów. W szczególności, na zasadzie odstępstwa od art. 4 ust. 3 i 5, uprawnienia do połowów ustala się na poziomie spójnym ze śmiertelnością połowową ograniczoną do poziomu poniżej wyższego zakresu przedziału FMSY, biorąc pod uwagę spadek biomasy.
Poprawka 56
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 7 – ustęp 2
2.  Jeżeli opinie naukowe wskazują, że biomasa tarłowa, a w przypadku stad homarca – liczebność, któregokolwiek ze stad, o których mowa w art. 1 ust. 1, są niższe niż Blim, przyjmuje się dalsze środki zaradcze w celu zapewnienia szybkiego powrotu odnośnego stada lub jednostki funkcjonalnej do poziomów wyższych niż poziom pozwalający uzyskać maksymalny podtrzymywalny połów. Wspomniane środki zaradcze mogą w szczególności obejmować, na zasadzie odstępstwa od art. 4 ust. 3 i 5, zawieszenie połowów ukierunkowanych na przedmiotowe stado lub jednostkę funkcjonalną i odpowiednie ograniczenie uprawnień do połowów.
2.  Jeżeli opinie naukowe wskazują, że biomasa tarłowa, a w przypadku stad homarca – liczebność, któregokolwiek ze stad dennych, o których mowa w art. 1 ust. 1, są niższe niż Blim, przyjmuje się dalsze środki zaradcze w celu zapewnienia szybkiego powrotu odnośnego stada lub jednostki funkcjonalnej do poziomów wyższych niż poziom pozwalający uzyskać maksymalny podtrzymywalny połów. Wspomniane środki zaradcze mogą w szczególności obejmować, na zasadzie odstępstwa od art. 4 ust. 3 i 5, zawieszenie połowów ukierunkowanych na przedmiotowe stado lub jednostkę funkcjonalną i odpowiednie ograniczenie uprawnień do połowów.
Poprawka 58
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – ustęp 1 – wprowadzenie
1.  Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych, zgodnie z art. 15 niniejszego rozporządzenia i art. 18 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013, w celu uzupełnienia niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do następujących środków technicznych:
1.  Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych, zgodnie z art. 15 niniejszego rozporządzenia i art. 18 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013, w celu uzupełnienia niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do następujących środków technicznych dotyczących połowów eksploatujących stada denne w wodach zachodnich:
Poprawka 59
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – ustęp 1 – litera a
(a)  specyfikacji cech narzędzi połowowych i zasad dotyczących ich stosowania, w celu zapewnienia lub poprawy selektywności, zmniejszenia przypadkowych połowów lub zminimalizowania negatywnego wpływu na ekosystem;
(a)  specyfikacji cech narzędzi połowowych i zasad dotyczących ich stosowania, w celu zapewnienia lub poprawy selektywności, zmniejszenia przypadkowych połowów, zwłaszcza połowów niedojrzałych organizmów, lub zminimalizowania negatywnego wpływu na ekosystem;
Poprawka 60
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – ustęp 2
2.  Środki, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, przyczyniają się do osiągnięcia celów określonych w art. 3.
2.  Środki, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, przyczyniają się do osiągnięcia celów określonych w art. 3 i mają zastosowanie zarówno do połowów przemysłowych, jak i rekreacyjnych.
Poprawka 61
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 a (nowy)
Artykuł 8a
Obszary i okresy zamknięte w odniesieniu do połowów labraksa
1.  Zakazuje się połowów handlowych i rekreacyjnych labraksa w wodach zachodnich i w rejonie ICES 4b i 4c w okresie od 1 lutego do 30 kwietnia. Zabrania się zatrzymywania na statku, przeładunku, przemieszczania i wyładunku, a także przechowywania labraksa złowionego z wybrzeża na wspomnianych obszarach.
2.  Unijnym statkom rybackim zabrania się również poławiania labraksa w rejonach ICES 7b, 7c, 7j i 7k, jak również w wodach rejonów ICES 7a i 7g położonych dalej niż 12 mil morskich od linii podstawowej podlegających suwerenności Zjednoczonego Królestwa. Unijnym statkom rybackim zabrania się zatrzymywania na statku, przeładunku, przemieszczania i wyładunku labraksa złowionego w tych obszarach.
Poprawka 62
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 9 – ustęp 3
3.  Bez uszczerbku dla przepisów art. 7, całkowity dopuszczalny połów dla stad homarca w wodach zachodnich może być sumą limitów połowowych dla jednostek funkcjonalnych oraz dla prostokątów statystycznych ICES znajdujących się poza jednostkami funkcjonalnymi.
3.  Nie naruszając przepisów art. 7, całkowity dopuszczalny połów dla danego stada homarca może być sumą limitów połowowych dla jednostek funkcjonalnych oraz dla prostokątów statystycznych ICES znajdujących się poza jednostkami funkcjonalnymi obszaru określonego dla tego stada.
Poprawka 64
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 9 – ustęp 4
4.  Jeżeli opinie naukowe wskazują, że połowy rekreacyjne mają znaczny wpływ na śmiertelność połowową danego stada, Rada uwzględnia ten fakt i podczas ustalania uprawnień do połowów może ograniczyć połowy rekreacyjne w celu uniknięcia przekroczenia całkowitej wartości docelowej śmiertelności połowowej.
skreśla się
Poprawka 65
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 9 a (nowy)
Artykuł 9a
Połowy rekreacyjne
1.  Państwa członkowskie uwzględniają śmiertelność połowową w przypadku połowów rekreacyjnych podczas przydzielania uprawnień do połowów, którymi dysponują i o których mowa w art. 16 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013, w celu uniknięcia przekroczenia całkowitego wskaźnika docelowego śmiertelności połowowej.
Jeżeli opinie naukowe wskazują, że połowy rekreacyjne mają znaczny wpływ na śmiertelność połowową danego stada, o którym mowa w art. 1 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, Rada może określić indywidualne uprawnienia połowowe w sposób niedyskryminujący rybaków rekreacyjnych.
2.  Przy ustalaniu uprawnień do połowów w odniesieniu do połowów rekreacyjnych Rada opiera się na przejrzystych i obiektywnych kryteriach, w tym kryteriach o charakterze środowiskowym, społecznym i gospodarczym. Kryteria, jakie mają być stosowane, mogą obejmować w szczególności wpływ tych połowów na środowisko, znaczenie społeczne tej działalności i jej wkład w gospodarkę na obszarach przybrzeżnych.
3.  Państwa członkowskie przyjmują niezbędne i proporcjonalne środki w celu kontroli i gromadzenia danych dla wiarygodnego oszacowania rzeczywistych poziomy połowów objętych ust. 1.
Poprawka 66
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 9 b (nowy)
Artykuł 9b
Oznakowanie połowu w ramach połowów rekreacyjnych
1.  Osobniki labraksa, dorsza atlantyckiego, rdzawca i soli złowione w obszarach występowania stad, o których mowa w art. 1 ust. 1, są znakowane, jeżeli są zachowywane przez rybaka rekreacyjnego.
2.  Oznakowanie to polega na usunięciu części dolnej lub górnej płetwy ogonowej, jednak w taki sposób, by nie utrudniać pomiaru wielkości ryby.
3.  Oznakowanie to musi nastąpić bezpośrednio po złowieniu i uśmierceniu lub na brzegu, albo na pokładzie w przypadku połowów rekreacyjnych z jednostki pływającej. Jednakże osobniki, które znalazły się na pokładzie jednostki pływającej w ramach połowów rekreacyjnych i są przetrzymywane żywe, w dobrym stanie przed ich wypuszczeniem, nie są znakowane.
Poprawka 67
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 10 – akapit 1
W odniesieniu do wszystkich stad gatunków występujących w wodach zachodnich, do których ma zastosowanie obowiązek wyładunku zgodnie z art. 15 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013, Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie z art. 15 niniejszego rozporządzenia i art. 18 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 aktów delegowanych uzupełniających niniejsze rozporządzenie, określając konkretne elementy wspomnianego obowiązku, jak przewidziano w art. 15 ust. 5 lit. a)–e) rozporządzenia (UE) nr 1380/2013.
W odniesieniu do wszystkich stad gatunków dennych występujących w wodach zachodnich, do których ma zastosowanie obowiązek wyładunku zgodnie z art. 15 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 i w odniesieniu do przypadkowych połowów gatunków pelagicznych w ramach połowów zasobów, o których mowa w art. 1 ust. 1 objętych obowiązkiem wyładunku, Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie z art. 15 niniejszego rozporządzenia i art. 18 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 aktów delegowanych uzupełniających niniejsze rozporządzenie, określając konkretne elementy wspomnianego obowiązku, jak przewidziano w art. 15 ust. 5 lit. a)–e) rozporządzenia (UE) nr 1380/2013.
Poprawka 68
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 10 – akapit 1 a (nowy)
Obowiązek wyładunku, o którym mowa w art. 15 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013, nie stosuje się do połowów rekreacyjnych, w tym w przypadkach, w których Rada określa indywidualne uprawnienia do połowów zgodnie z art. 9a niniejszego rozporządzenia.
Poprawka 69
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 10 a (nowy)
Artykuł 10a
Rybołówstwo tradycyjne i przybrzeżne w regionach najbardziej oddalonych
Niniejsze rozporządzenie uwzględnia ograniczenia związane z wielkością statków uprawiających tradycyjne łodziowe rybołówstwo przybrzeżne w regionach najbardziej oddalonych, zatem należy zezwolić na wyładunek przyłowów, o ile nie mają one poważnego wpływu na ilość biomasy stada tarłowego.
Poprawka 70
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 11 – ustęp 1
1.  W odniesieniu do każdego z obszarów ICES, o których mowa w art. 1 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, każde państwo członkowskie wydaje upoważnienia do połowów statkom pływającym pod jego banderą, które prowadzą połowy w tym obszarze, zgodnie z art. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1224/2009. W takich upoważnieniach do połowów państwa członkowskie mogą także ograniczyć całkowitą zdolność połowową, wyrażoną w kW statków używających określonych narzędzi.
1.  W odniesieniu do obszarów ICES, o których mowa w art. 1 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, każde państwo członkowskie wydaje upoważnienia do połowów statkom pływającym pod jego banderą, które prowadzą połowy w tym obszarze, zgodnie z art. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1224/2009.
Poprawka 71
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 11 – ustęp 1 a (nowy)
1a.   W upoważnieniach do połowów, o których mowa w ust. 1, państwa członkowskie mogą także ograniczyć całkowitą zdolność połowową statków, o których mowa we wspomnianym ustępie, używających określonych narzędzi.
Poprawka 72
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – ustęp 1 b (nowy)
1b.  Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 13 niniejszego rozporządzenia i art. 18 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 w celu ustanowienia ograniczeń całkowitej zdolności połowowej flot zainteresowanych państw członkowskich, aby ułatwić osiągnięcie celów określonych w art. 3.
Poprawka 73
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 13 – ustęp 1
1.  Art. 18 ust. 1–6 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 ma zastosowanie do środków, o których mowa w art. 8 i 10 niniejszego rozporządzenia.
1.  Art. 18 ust.1–6 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 ma zastosowanie do środków, o których mowa w art.8, 10 i 11b niniejszego rozporządzenia.
Poprawka 74
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 13 – ustęp 2
2.  Do celów ust. 1 niniejszego artykułu państwa członkowskie, które mają bezpośredni interes w zarządzaniu wodami północno-zachodnimi, oraz państwa członkowskie, które mają bezpośredni interes w zarządzaniu wodami południowo-zachodnimi, mogą przedkładać wspólne rekomendacje zgodnie z art. 18 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 po raz pierwszy nie później niż w ciągu dwunastu miesięcy po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia, a następnie przed upływem dwunastu miesięcy od każdego przedłożenia oceny planu zgodnie z art. 14. Mogą również przedkładać takie zalecenia, kiedy uznają to za konieczne, w szczególności w przypadku wystąpienia nagłej zmiany w sytuacji któregokolwiek ze stad, do których niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie. Wspólne rekomendacje w sprawie środków dotyczących danego roku kalendarzowego przedkłada się nie później niż w dniu 1 lipca roku poprzedzającego dany rok kalendarzowy.
2.  Do celów ust. 1 niniejszego artykułu państwa członkowskie, które mają bezpośredni interes w zarządzaniu wodami północno-zachodnimi, oraz państwa członkowskie, które mają bezpośredni interes w zarządzaniu wodami południowo-zachodnimi, mogą przedkładać wspólne rekomendacje zgodnie z art. 18 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 po raz pierwszy nie później niż w ciągu dwunastu miesięcy po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia, a następnie przed upływem dwunastu miesięcy od każdego przedłożenia oceny planu zgodnie z art. 14. Mogą również przedkładać dalsze zalecenia, kiedy jest to konieczne, w szczególności w przypadku wystąpienia zmiany w sytuacji stad, do których niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie, oraz w celu określenia planu zawierającego środki na rzecz wdrożenia podejścia ekosystemowego do zarządzania rybołówstwem w wodach zachodnich. Wspólne rekomendacje w sprawie środków dotyczących danego roku kalendarzowego przedkłada się nie później niż w dniu 1 lipca roku poprzedzającego dany rok kalendarzowy lub w możliwie najkrótszym terminie, jeżeli celem takich wspólnych rekomendacji jest zaradzenie sytuacjom nadzwyczajnym wskazanym w najnowszej opinii naukowej.
Poprawka 90
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 13 – ustęp 2 a (nowy)
2a.  Niezależnie od art. 18 ust. 1 i 3 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 Komisja może przyjmować akty delegowane również w przypadku braku wspólnego zalecenia, o którym mowa w tych ustępach.
Poprawka 75
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 13 a (nowy)
Artykuł 13a
Monitorowanie i uprzednie informowanie o zmianie opinii naukowej
1.  Co roku do dnia 1 kwietnia Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu sprawozdanie w sprawie najlepszych dostępnych opinii naukowych, które posłużyły za podstawę dla decyzji Rady dotyczących ustalenia uprawnień do połowów podjętych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem między 1 lutego roku poprzedzającego i 31 stycznia danego roku.
W odniesieniu do wszystkich stad i gatunków ryb, których to dotyczy, sprawozdanie to zawiera w szczególności uprawnienia do połowów ustalone przez Radę na mocy art. 4 i 5 oraz, w stosownym przypadku, art. 7 niniejszego rozporządzenia, określając również odpowiednie wartości wyrażone w śmiertelności połowowej. Dane te są porównywane z referencyjnymi opiniami naukowymi w odniesieniu do przedziałów śmiertelności połowowej (MSY Flower, FMSY i MSY Fupper oraz odpowiadająca im wartość w uprawnieniach do połowów) oraz szacunków biomasy stad tarłowych i progów referencyjnych biomasy (MSY Btrigger i Blim).
2.  Komisja informuje Parlament Europejski tak szybko, jak to możliwe po uzyskaniu informacji na ten temat, a w każdym przypadku przed przyjęciem nowej decyzji Rady dotyczącej ustalenia uprawnień do połowów, o sytuacjach, w których najnowsze dane FMSY odpowiadają różnicom w uprawnieniach do połowów, odbiegającym o więcej niż 20 % od uprawnień do połowów odpowiadających wartościom punktu FMSY w opinii naukowej użytej do ustalenia uprawnień do połowów w danym okresie. Analogicznie Komisja powiadamia Parlament Europejski, możliwie jak najszybciej, a w każdym przypadku przed przyjęciem nowej decyzji Rady, jeżeli opinie naukowe na temat różnych poziomów odniesienia biomasy stad tarłowych uzasadniają przyjęcie środków ochronnych na podstawie art. 7.
Poprawka 76
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 14 – nagłówek
Ocena planu
Ocena i realizacja planu
Poprawka 78
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 15 – ustęp 2
2.  Uprawnienia, o których mowa w art. 1 ust. 1, art. 8 art. 10, powierza się Komisji na okres pięciu lat od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień nie później niż dziewięć miesięcy przed końcem okresu pięciu lat. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużone na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed końcem każdego okresu.
2.  Uprawnienia, o których mowa w art. 1 ust. 1, art.8, art. 10 i art. 11 ust. 1b, powierza się Komisji na okres pięciu lat od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień nie później niż dziewięć miesięcy przed końcem okresu pięciu lat. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużone na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed końcem każdego okresu.
Poprawka 79
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 15 – ustęp 3
3.  Przekazanie uprawnień, o których mowa w art. 1 ust. 1, art. 8 art. 10, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.
3.  Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art.1 ust.1, art.8, art.10 i art. 11 ust. 1b, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.
Poprawka 80
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 15 – ustęp 6
6.  Akt delegowany przyjęty zgodnie z art. 1 ust. 1, art. 8 art. 10 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy Parlament Europejski ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.
6.  Akt delegowany przyjęty zgodnie z art. 1 ust. 1, art. 8, art. 10 i art. 11 ust. 1b wchodzi w życie tylko wówczas, gdy Parlament Europejski ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.
Poprawka 81
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 17 – akapit 1 – ustęp 1
Rozporządzenie (UE) nr 2016/1139
Artykuł 2 – akapit 1 – punkt 2
2)  „przedział FMSY” oznacza przedział wartości określony w najlepszych dostępnych opiniach naukowych, w szczególności wydanych przez Międzynarodową Radę Badań Morza (ICES), w którym wynikiem wszystkich poziomów śmiertelności połowowej w granicach tego przedziału jest długoterminowy maksymalny podtrzymywalny połów („MSY”) w ramach danego modelu prowadzenia połowów i w istniejących przeciętnych warunkach środowiskowych bez znaczących skutków dla procesu reprodukcji odnośnych stad. Jest on ustalany w taki sposób, aby nie powodował ograniczenia długoterminowych odłowów przekraczającego 5 % w porównaniu z maksymalnym podtrzymywalnym połowem. Jest on ograniczony, tak aby prawdopodobieństwo spadku liczebności stad do wartości poniżej limitu punktu odniesienia biomasy stada tarłowego (Blim) nie przekraczało 5 %;
2)  „przedział FMSY” oznacza przedział wartości określony w najlepszych dostępnych opiniach naukowych, w szczególności wydanych przez Międzynarodową Radę Badań Morza (ICES) lub podobny niezależny organ naukowy uznany na szczeblu unijnym lub międzynarodowym, w którym wynikiem wszystkich poziomów śmiertelności połowowej w granicach tego przedziału jest długoterminowy maksymalny podtrzymywalny połów („MSY”) w ramach danego modelu prowadzenia połowów i w istniejących przeciętnych warunkach środowiskowych bez znaczących skutków dla procesu reprodukcji odnośnych stad. Jest on ustalany w taki sposób, aby nie powodował ograniczenia długoterminowych odłowów przekraczającego 5 % w porównaniu z maksymalnym podtrzymywalnym połowem. Jest on ograniczony, tak aby prawdopodobieństwo spadku liczebności stad do wartości poniżej limitu punktu odniesienia biomasy stada tarłowego (Blim) nie przekraczało 5 %;
Poprawka 82
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 17 – akapit 1 – ustęp 1
Rozporządzenie (UE) nr 2016/1139
Artykuł 2 – akapit 1 – punkt 8
(8)  „Blim” oznacza punkt odniesienia wielkości stada określony na podstawie najlepszych dostępnych opinii naukowych, w szczególności na podstawie opinii ICES, poniżej którego zdolność reprodukcyjna może być ograniczona;
(8)  „Blim” oznacza punkt odniesienia wielkości stada określony na podstawie najlepszych dostępnych opinii naukowych, w szczególności na podstawie opinii ICES lub podobnego niezależnego organu naukowego uznanego na szczeblu unijnym lub międzynarodowym, poniżej którego zdolność reprodukcyjna może być ograniczona;
Poprawka 83
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 17 – akapit 1 – ustęp 1
Rozporządzenie (UE) nr 2016/1139
Artykuł 2 – akapit 1 – punkt 9
9)  „MSY Btrigger” oznacza punkt odniesienia dla biomasy stada tarłowego, określony na podstawie najlepszych dostępnych opinii naukowych, w szczególności na podstawie opinii ICES, poniżej którego należy wszcząć określone i odpowiednie działania w celu zapewnienia, aby wskaźniki eksploatacji w połączeniu z naturalnymi wahaniami doprowadziły do odbudowy stad powyżej poziomu umożliwiającego długoterminowe zapewnienie MSY;
9)  „MSY Btrigger” oznacza punkt odniesienia dla biomasy stada tarłowego, określony na podstawie najlepszych dostępnych opinii naukowych, w szczególności na podstawie opinii ICES lub podobnego niezależnego organu naukowego uznanego na szczeblu unijnym lub międzynarodowym, poniżej którego należy wszcząć określone i odpowiednie działania w celu zapewnienia, aby wskaźniki eksploatacji w połączeniu z naturalnymi wahaniami doprowadziły do odbudowy stad powyżej poziomu umożliwiającego długoterminowe zapewnienie MSY;
Poprawka 84
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 17 – akapit 1 – ustęp 2
Rozporządzenie (UE) nr 2016/1139
Artykuł 4 – ustęp 2
2.  W oparciu o niniejszy plan występuje się do ICES o ustalenie przedziałów FMSY.
2.  W oparciu o niniejszy plan występuje się do ICES lub podobnego niezależnego organu naukowego uznanego na szczeblu unijnym lub międzynarodowym o ustalenie przedziałów FMSY.
Poprawka 85
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 17 – akapit 1 – ustęp 2
Rozporządzenie (UE) nr 2016/1139
Artykuł 4 – ustęp 5 – litera c
(c)  w celu ograniczenia do maksymalnie 20 % wahań w uprawnieniach do połowów w następujących po sobie latach.
(c)  w celu ograniczenia do maksymalnie 20 % wahań w uprawnieniach do połowów w następujących po sobie latach, z wyjątkiem przypadków łagodzenia sytuacji blokowania lub innych sytuacji powodujących wstrzymanie działalności określonych flot lub mających na nią istotny wpływ.
Poprawka 86
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 17 – akapit 1 – ustęp 3
Rozporządzenie (UE) nr 2016/1139
Artykuł 4a – akapit 1 – wprowadzenie
W oparciu o niniejszy plan występuje się do ICES o ustalenie następujących punktów odniesienia do celów ochrony pełnej zdolności reprodukcyjnej stad, o których mowa w art. 1 ust. 1:
W oparciu o niniejszy plan występuje się do ICES lub podobnego niezależnego organu naukowego uznanego na szczeblu unijnym lub międzynarodowym o ustalenie następujących punktów odniesienia do celów ochrony pełnej zdolności reprodukcyjnej stad, o których mowa w art. 1 ust. 1:
Poprawka 88
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 17 – akapit 1 – ustęp 4 a (nowy)
Rozporządzenie (UE) nr 2016/1139
Artykuł -15 (nowy)
4a.  w rozdziale IX dodaje się artykuł w brzmieniu:
„Artykuł -15
Monitorowanie i uprzednie informowanie o zmianie opinii naukowej
1.  Co roku do dnia 1 kwietnia Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu sprawozdanie w sprawie najlepszych dostępnych opinii naukowych, które posłużyły za odniesienie dla decyzji Rady dotyczących ustalenia uprawnień do połowów podjętych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem między 1 lutego roku poprzedzającego i 31 stycznia danego roku.
W odniesieniu do wszystkich stad i gatunków ryb, których to dotyczy, sprawozdanie to zawiera w szczególności uprawnienia do połowów ustalone przez Radę na mocy art. 4 i 5 oraz, w stosownym przypadku, art. 7 niniejszego rozporządzenia, określając również odpowiednie wartości wyrażone w śmiertelności połowowej. Dane te są porównywane z referencyjnymi opiniami naukowymi w odniesieniu do przedziałów śmiertelności połowowej (MSY Flower, FMSY i MSY Fupper oraz odpowiadająca im wartość w uprawnieniach do połowów) oraz szacunków biomasy stad tarłowych i progów referencyjnych biomasy (MSY Btrigger i Blim).
2.  Komisja informuje Parlament Europejski tak szybko, jak to możliwe po uzyskaniu informacji na ten temat, a w każdym przypadku przed przyjęciem nowej decyzji Rady dotyczącej ustalenia uprawnień do połowów, o sytuacjach, w których najnowsze wartości naukowe FMSY odpowiadają różnicom w uprawnieniach do połowów, odbiegającym o więcej niż 20 % od uprawnień do połowów odpowiadających wartościom FMSY w opinii naukowej użytej do ustalenia uprawnień do połowów w danym okresie. Analogicznie Komisja powiadamia Parlament Europejski, możliwie jak najszybciej, a w każdym przypadku przed przyjęciem nowej decyzji Rady, jeżeli opinie naukowe na temat różnych poziomów odniesienia biomasy stad tarłowych uzasadniają przyjęcie środków ochronnych na podstawie art. 7. ’;

(1) Sprawa została odesłana do komisji właściwej w celu przeprowadzenia negocjacji międzyinstytucjonalnych na podstawie art. 59 ust. 4 akapit czwarty Regulaminu (A8-0310/2018).


Siedziba Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego ***I
PDF 145kWORD 47k
Rezolucja
Tekst
Załącznik
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 25 października 2018 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 w odniesieniu do siedziby Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego (COM(2017)0734 – C8-0420/2017 – 2017/0326(COD))
P8_TA(2018)0426A8-0153/2018

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2017)0734),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0420/2017),

–  uwzględniając art. 295 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 13 kwietnia 2016 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą Unii Europejskiej i Komisją Europejską w sprawie lepszego stanowienia prawa, zgodnie z którym te trzy instytucje zobowiązują się do lojalnej i przejrzystej współpracy w trakcie całego cyklu legislacyjnego oraz zgadzają się co do równości obu współustawodawców,

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając wspólne oświadczenie Parlamentu Europejskiego, Rady Unii Europejskiej i Komisji Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawie zdecentralizowanych agencji,

–  uwzględniając procedurę prowadzącą do podjęcia decyzji o przeniesieniu siedziby Europejskiej Agencji Leków i Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego, EUNB) w związku z wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa z Unii, zatwierdzoną przy okazji posiedzenia Rady Europejskiej (w oparciu o art. 50 TUE) w dniu 22 czerwca 2017 r.,

–  po konsultacji z Europejskim Bankiem Centralnym,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 17 stycznia 2018 r.(1),

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 17 października 2018 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej oraz opinie przedstawione przez Komisję Budżetową oraz Komisję Spraw Konstytucyjnych (A8-0153/2018),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  przyjmuje do wiadomości oświadczenie Rady załączone do niniejszej rezolucji;

3.   wzywa do niezwłocznego przeglądu wspólnego podejścia załączonego do wspólnego oświadczenia Parlamentu Europejskiego, Rady Unii Europejskiej i Komisji Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawie zdecentralizowanych agencji w celu należytego uwzględnienia roli Parlamentu w procesie podejmowania decyzji dotyczących lokalizacji agencji w kontekście jego prerogatyw jako współprawodawcy w ramach zwykłej procedury ustawodawczej oraz wzywa w związku z tym do ścisłego zaangażowania Parlamentu w ów proces decyzyjny;

4.  przypomina kryteria określone przez Komisję i zatwierdzone przez głowy państw lub szefów rządów UE-27 na posiedzeniu Rady Europejskiej w dniu 22 czerwca 2017 r. (w oparciu o art. 50 TUE) dotyczące przeniesienia agencji Unii z Londynu w związku z wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa z Unii, a mianowicie: i) gwarancję, że agencja może zająć siedzibę i podjąć swoje funkcje w dniu wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii; ii) dostępność siedziby; iii) istnienie odpowiednich placówek edukacyjnych dla dzieci członków personelu agencji; iv) odpowiedni dostęp do rynku pracy, zabezpieczenia społecznego i opieki medycznej dla dzieci i małżonków; v) politykę ciągłości działania oraz vi) równowagę geograficzną;

5.  ubolewa, że Parlament nie był zaangażowany w określanie i ważenie kryteriów wyboru lokalizacji EUNB, mimo prerogatyw Parlamentu, zgodnie z którymi Parlament i Rada są równorzędnymi współprawodawcami w odniesieniu do rozporządzenia (UE) nr 1093/2010(2) powołującego EUNB i określającego jego lokalizację;

6.  przypomina, że decyzja z 2010 r. w sprawie lokalizacji EUNB, wraz z decyzją w sprawie lokalizacji EIOPA i ESMA, została podjęta zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, po przeprowadzeniu pełnoprawnej procedury rozmów trójstronnych; zauważa, że o siedzibie tej agencji, której również dotyczy relokacja z Londynu, zadecydowało wspólne porozumienie między przedstawicielami rządów państw członkowskich, którzy spotkali się na szczeblu głów państw i szefów rządów; zwraca uwagę na fakt, że Rada (w oparciu o art. 50 TUE) dokonała wyboru nowej siedziby EUNB na podstawie wspólnego oświadczenia w sprawie zdecentralizowanych agencji z dnia 19 lipca 2012 r., którego status prawny jest niższy od statusu rozporządzenia (UE) nr 1093/2010;

7.  ubolewa nad brakiem przejrzystości i odpowiedzialności w procedurze głosowania, którą Rada podjęła w dniu 20 listopada 2017 r., pozostawiając ostateczne decyzje rozstrzygnięciu losowemu; zwraca uwagę na fakt, że agencje te są obecnie częściowo finansowane z budżetu Unii, a koszty ich przeniesienia mogą częściowo obciążyć budżet Unii, co jest przedmiotem toczących się obecnie negocjacji między Unią Europejską a Zjednoczonym Królestwem; podkreśla w związku z tym potrzebę demokratycznej odpowiedzialności oraz przejrzystego i zrozumiałego podejmowania decyzji w interesie obywateli europejskich; wzywa do przedstawienia bardziej szczegółowych informacji na temat ważenia kryteriów przyjętych przez Radę w procedurze wyboru lokalizacji EUNB;

8.  uważa, że Parlament powinien być – systematycznie oraz na równych warunkach z Komisją i Radą – zaangażowany w określanie i ważenie kryteriów lokalizacji wszystkich organów i agencji Unii; zwraca się do Komisji i Rady z wnioskiem o rozpoczęcie przeglądu wspólnego oświadczenia z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawie zdecentralizowanych agencji w celu zapewnienia silnego zaangażowania Parlamentu i respektowania w szczególności jego uprawnień w zakresie współdecyzji;

9.  podkreśla różne zadania i obszary kompetencji Europejskich Urzędów Nadzoru: EUNB, EIOPA i ESMA; przypomina o świadomej decyzji współprawodawców dotyczącej powołania trzech urzędów o odrębnych zadaniach i obszarach kompetencji: jednego dla sektora bankowości, drugiego dla sektora papierów wartościowych i trzeciego dla sektora ubezpieczeń i emerytur; domaga się kontynuowania tego podziału w kompetencjach regulacyjnych i nadzorczych oraz pod względem zarządzania, głównej organizacji i głównego finansowania ich działalności niezależnie od lokalizacji tych urzędów, przy jednoczesnym umożliwieniu dzielenia się, w stosownych przypadkach, usługami wsparcia administracyjnego i usługami zarządzania infrastrukturą niezwiązanymi z podstawową działalnością; zwraca się do Komisji i Rady o zapewnienie ochrony obecnego stanu prawnego tych trzech urzędów podczas przenoszenia EUNB oraz po jego przeniesieniu; zwraca się do Komisji o regularne przekazywanie mu aktualnych informacji w tym zakresie, zwłaszcza w trakcie trwającej procedury ustawodawczej dotyczącej przeglądu europejskich urzędów nadzoru (COM(2017)536); przypomina, że art. 7 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010 jest częścią poddawanej obecnie przeglądowi procedury ustawodawczej dotyczącej europejskich urzędów nadzoru (COM(2017)536);

10.  podkreśla, że przeniesienie siedziby oraz samą nową lokalizację należy przygotować i dostosować przed faktycznym wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej;

11.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

12.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 25 października 2018 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/... zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 w  odniesieniu do siedziby Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego

P8_TC1-COD(2017)0326


(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) 2018/1717.)

ZAŁĄCZNIK DO REZOLUCJI USTAWODAWCZEJ

Oświadczenie Rady EUNB/EMA

Przypominając o zobowiązaniu PE, Rady i Komisji do prowadzenia szczerej i przejrzystej współpracy oraz w związku z procedurą realizowaną w celu przeniesienia siedzib EMA i EUNB, która została przewidziana na potrzeby aktualnej sytuacji i nie stanowi precedensu dla umiejscowienia siedzib agencji w przyszłości;

przypominając o Traktatach, Rada potwierdza, jak ważna jest rozszerzona wymiana informacji już na wstępnych etapach przyszłych procedur związanych z umiejscowieniem agencji.

Taka wczesna wymiana informacji ułatwiłaby wszystkim trzem instytucjom wykonanie ich praw wynikających z Traktatów za pośrednictwem odnośnych procedur.

Rada odnotowuje apel PE o jak najszybsze dokonanie rewizji wspólnego oświadczenia z 2012 r. w sprawie zdecentralizowanych agencji i wspólnego podejścia do tych agencji. Na początek zwraca się do Komisji, aby do kwietnia 2019 r. przedstawiła dokładną analizę wykonania wspólnego oświadczenia i wspólnego podejścia w zakresie umiejscowienia agencji zdecentralizowanych. Analiza ta byłaby podstawą do ustalenia dalszych działań w związku z wdrożeniem procedury takiej rewizji.

(1) Dz.U. C 197 z 8.6.2018, s. 72.
(2) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego), zmiany decyzji nr 716/2009/WE oraz uchylenia decyzji Komisji 2009/78/WE (Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 12).


Siedziba Europejskiej Agencji Leków ***I
PDF 140kWORD 53k
Rezolucja
Tekst
Załącznik
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 25 października 2018 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 726/2004 w odniesieniu do siedziby Europejskiej Agencji Leków (COM(2017)0735 – C8-0421/2017 – 2017/0328(COD))
P8_TA(2018)0427A8-0063/2018

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2017)0735),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 114 i art. 168 ust. 4 lit. c) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0421/2017),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 17 października 2018 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności oraz opinię przedstawioną przez Komisję Spraw Konstytucyjnych (A8-0063/2018),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu(1);

2.  krytycznie odnosi się do wspólnego oświadczenia Parlamentu Europejskiego, Rady Unii Europejskiej i Komisji Europejskiej w sprawie zdecentralizowanych agencji z dnia 19 lipca 2012 r. oraz załączonego do niego wspólnego podejścia i wzywa do większego zaangażowania Parlamentu Europejskiego w proces podejmowania decyzji w sprawie lokalizacji i przeniesień agencji i organów na podstawie jego uprawnień jako współprawodawcy w ramach zwykłej procedury ustawodawczej;

3.  zatwierdza swoje oświadczenie załączone do niniejszej rezolucji;

4.  przyjmuje do wiadomości oświadczenie Rady załączone do niniejszej rezolucji;

5.  ubolewa nad tym, że Parlament Europejski, a zatem przedstawiciele obywateli Unii, nie został w pełni zaangażowany w procedurę wyboru nowej siedziby Europejskiej Agencji Leków, którą mimo jej wagi ostatecznie przeprowadzono w drodze losowania; decyzje w sprawie lokalizacji organów i agencji powinny – i z prawnego punktu widzenia muszą – być podejmowane w ramach zwykłej procedury ustawodawczej, z pełnym poszanowaniem prerogatyw Parlamentu Europejskiego, zgodnie z którymi Parlament i Rada są równorzędnymi współprawodawcami;

6.  ubolewa z powodu decyzji Rady, która to decyzja prowadzi do pogłębienia dysproporcji geograficznej w związku z tym, że tylko 9 z 37 zdecentralizowanych agencji UE ma siedzibę w nowych państwach członkowskich, co stoi w sprzeczności z konkluzjami Rady Europejskiej 5381/04 i 11018/1/08, w których priorytet nadano nowym państwom członkowskim;

7.  wzywa władze budżetowe i Komisję do zagwarantowania, że koszty związane ze zmianą siedziby Europejskiej Agencji Leków zostaną w pełni pokryte przez obecne państwo przyjmujące; zwraca uwagę, że do czasu przyjęcia ustaleń finansowych z obecnym państwem przyjmującym niektóre koszty przeniesienia z obecnej lokalizacji będą musiały zostać pokryte z budżetu Unii;

8.  apeluje do władz budżetowych i Komisji o zagwarantowanie, że dodatkowe koszty związane z dwoma przeniesieniami Europejskiej Agencji Leków, najpierw do tymczasowej lokalizacji, a następnie do budynku Vivaldi, zostaną w pełni pokryte przez rząd holenderski, a tym samym nie wpłyną negatywnie na budżet ogólny Unii;

9.  wzywa władze budżetowe i Komisję do zapewnienia, że te dwie przeprowadzki nie wpłyną negatywnie na zwykłe potrzeby operacyjne Europejskiej Agencji Leków oraz nie przerwą jej ciągłego, sprawnego funkcjonowania po marcu 2019 r.;

10.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

11.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 25 października 2018 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/... zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 726/2004 w odniesieniu do siedziby Europejskiej Agencji Leków

P8_TC1-COD(2017)0328


(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) 2018/1718.)

ZAŁĄCZNIKI DO REZOLUCJI USTAWODAWCZEJ

Oświadczenie Parlamentu Europejskiego

Parlament Europejski wyraża ubolewanie, że nie uwzględniono należycie jego roli współprawodawcy, ponieważ nie zaangażowano go w procedurę wyboru nowej siedziby Europejskiej Agencji Leków.

Parlament Europejski pragnie przypomnieć o swoich prerogatywach współprawodawcy oraz nalega na pełne poszanowanie zwykłej procedury ustawodawczej w odniesieniu do siedzib organów i agencji.

Jako jedyna instytucja Unii wybierana bezpośrednio i przedstawiciel obywateli Unii Parlament jest głównym gwarantem poszanowania zasad demokratycznych w Unii.

Parlament Europejski potępia procedurę zastosowaną w odniesieniu do wyboru nowej siedziby, która de facto pozbawiła go przysługujących mu prerogatyw, ponieważ nie został skutecznie włączony w ten proces, a teraz oczekuje się od niego po prostu potwierdzenia tego wyboru w drodze zwykłej procedury ustawodawczej.

Parlament Europejski przypomina, że wspólne podejście załączone do podpisanego w 2012 r. wspólnego oświadczenia Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji Europejskiej w sprawie zdecentralizowanych agencji nie jest prawnie wiążące, jak stwierdzono w samym oświadczeniu, oraz że uzgodniono je z zastrzeżeniem uprawnień ustawodawczych instytucji.

W związku z tym Parlament Europejski domaga się przeglądu procedury wyboru nowych siedzib agencji i zaprzestania jej stosowania w obecnej formie w przyszłości.

Ponadto Parlament Europejski pragnie przywołać Porozumienie międzyinstytucjonalne w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r.(2), w którym trzy instytucje zobowiązały się do lojalnej i przejrzystej współpracy, a zarazem przypomina o zapisanej w Traktatach równości obu współprawodawców.

Oświadczenie Rady EUNB/EMA

Przypominając o zobowiązaniu PE, Rady i Komisji do prowadzenia szczerej i przejrzystej współpracy oraz w związku z procedurą realizowaną w celu przeniesienia siedzib EMA i EUNB, która została przewidziana na potrzeby aktualnej sytuacji i nie stanowi precedensu dla umiejscowienia siedzib agencji w przyszłości;

przypominając o Traktatach, Rada potwierdza, jak ważna jest rozszerzona wymiana informacji już na wstępnych etapach przyszłych procedur związanych z umiejscowieniem agencji.

Taka wczesna wymiana informacji ułatwiłaby wszystkim trzem instytucjom wykonanie ich praw wynikających z Traktatów za pośrednictwem odnośnych procedur.

Rada odnotowuje apel PE o jak najszybsze dokonanie rewizji wspólnego oświadczenia z 2012 r. w sprawie zdecentralizowanych agencji i wspólnego podejścia do tych agencji. Na początek zwraca się do Komisji, aby do kwietnia 2019 r. przedstawiła dokładną analizę wykonania wspólnego oświadczenia i wspólnego podejścia w zakresie umiejscowienia agencji zdecentralizowanych. Analiza ta byłaby podstawą do ustalenia dalszych działań w związku z wdrożeniem procedury takiej rewizji.

(1) Niniejsze stanowisko zastępuje poprawki przyjęte dnia 15 marca 2018r. (Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0086).
(2) Dz.U. L 123 z 12.5.2016, s. 1.


Fala przemocy neofaszystowskiej w Europie
PDF 148kWORD 58k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 25 października 2018 r. w sprawie wzrostu liczby neofaszystowskich aktów przemocy w Europie (2018/2869(RSP))
P8_TA(2018)0428RC-B8-0481/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka,

–  uwzględniając sprawozdanie przedstawione w dniu 9 maja 2017 r. przez specjalnego sprawozdawcę ONZ na temat współczesnych form rasizmu, dyskryminacji rasowej, ksenofobii oraz powiązanego z tymi kwestiami braku tolerancji,

–  uwzględniając rezolucję Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 71/179 z dnia 19 grudnia 2016 r. w sprawie zwalczania gloryfikacji nazizmu, neonazizmu i innych praktyk przyczyniających się do podsycania współczesnych form rasizmu, dyskryminacji rasowej, ksenofobii i oraz powiązanego z tymi kwestiami braku tolerancji,

–  uwzględniając europejską konwencję praw człowieka, a w szczególności art. 14 i protokół nr 12 do tej konwencji,

–  uwzględniając Międzynarodową konwencję w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji rasowej,

–  uwzględniając Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 2, 3, 6 i 7 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE),

–  uwzględniając dyrektywę Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r.(1) zakazującą dyskryminacji ze względu na pochodzenie rasowe i etniczne (dyrektywa o równości rasowej),

–  uwzględniając decyzję ramową Rady 2008/913/WSiSW z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwalczania pewnych form i przejawów rasizmu i ksenofobii za pomocą środków prawnokarnych(2),

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/29/UE z dnia 25 października 2012 r. ustanawiającą normy minimalne w zakresie praw, wsparcia i ochrony ofiar przestępstw(3),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 1141/2014 z dnia 22 października 2014 r. w sprawie statusu i finansowania europejskich partii politycznych i europejskich fundacji politycznych(4),

–  uwzględniając ustanowienie w czerwcu 2016 r. unijnej grupy wysokiego szczebla ds. zwalczania rasizmu, ksenofobii i innych form nietolerancji,

–  uwzględniając rezolucję Rady Europy z dnia 30 września 2014 r. w sprawie przeciwdziałania przejawom neonazizmu i prawicowego ekstremizmu,

–  uwzględniając Kodeks postępowania UE w zakresie zwalczania dezinformacji,

–  uwzględniając Kodeks postępowania dotyczący zwalczania nielegalnego nawoływania do nienawiści w internecie,

–  uwzględniając art. 123 ust. 2 i 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że, jak zapisano w art. 2 TUE, Unia opiera się na wartościach poszanowania godności osoby ludzkiej, wolności, demokracji, równości, państwa prawnego, jak również poszanowania praw człowieka, w tym praw osób należących do mniejszości; mając na uwadze, że wartości te są wspólne wszystkim państwom członkowskim;

B.  mając na uwadze, że brak poważnych działań przeciwko grupom neofaszystowskim i neonazistowskim umożliwił obecne nasilenie się ksenofobii w Europie;

C.  mając na uwadze, że ugrupowania i partie polityczne prezentujące otwarcie poglądy neofaszystowskie, neonazistowskie, rasistowskie i ksenofobiczne podżegają do nienawiści i przemocy w społeczeństwie, przypominając nam o tym, do czego były zdolne w przeszłości;

D.  mając na uwadze, że szerzenie mowy nienawiści w internecie często prowadzi do przemocy, w tym ze strony ugrupowań neofaszystowskich;

E.  mając na uwadze, że ugrupowania neofaszystowskie odpowiadają za śmierć tysięcy ludzi, w tym uchodźców i imigrantów, przedstawicieli mniejszości etnicznych i religijnych, osób LGBTQI, obrońców praw człowieka, działaczy, polityków i członków służb policyjnych;

F.  mając na uwadze, że ugrupowania neofaszystowskie używają i nadużywają naszych demokratycznych narzędzi do szerzenia nienawiści i przemocy;

G.  mając na uwadze, że według sprawozdania Europolu podczas obchodów upamiętnienia ataków w Brukseli z 2016, które to obchody odbyły się w dniu 22 marca 2017 r., komisarz ds. unii bezpieczeństwa Julian King podkreślił rosnące zagrożenie ze strony prawicowego brutalnego ekstremizmu oraz stwierdził, że zgodnie z jego wiedzą każde państwo członkowskie UE jest w jakimś stopniu dotknięte tym problemem, oraz wyszczególnił ataki w Norwegii z 2011 r., zabójstwo brytyjskiej posłanki Jo Cox oraz ataki na ośrodki dla uchodźców i meczety w całej Europie, by podkreślić, że ostrzega przed „rzadziej zgłaszanymi” zagrożeniami dla bezpieczeństwa; mając na uwadze, że grupy neofaszystowskie i neonazistowskie przyjmują różne formy; mając na uwadze, że większość tych ugrupowań wyklucza pewne osoby lub grupy ze społeczeństwa; mając na uwadze, że organizacje te często używają agresywnego języka w stosunku do grup mniejszości, a działanie takie próbują uzasadniać, powołując się na zasadę wolności słowa; mając na uwadze, że prawo do wolności słowa nie ma charakteru absolutnego;

H.  mając na uwadze, że art. 30 Powszechnej deklaracji praw człowieka wyraźnie stwierdza, że żadnego z postanowień deklaracji nie można rozumieć jako udzielającego jakiemukolwiek państwu, grupie lub osobie prawa do prowadzenia działalności lub podejmowania działań zmierzających do obalenia któregokolwiek z praw i wolności w niej zawartych;

I.  mając na uwadze, że Międzynarodowa konwencja w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji rasowej potwierdza, że jej państwa-strony potępiają wszelką propagandę i wszelkie organizacje oparte na ideach lub teoriach o wyższości jednej rasy lub grupy osób określonego koloru skóry lub pochodzenia etnicznego;

J.  mając na uwadze, że promowanie faszyzmu jest zakazane w wielu państwach członkowskich zgodnie z ich prawem krajowym;

K.  mając na uwadze, że w sprawozdaniu Europolu TESAT z 2018 r. odnotowano niemal podwojenie liczby osób aresztowanych za przestępstwa o charakterze skrajnie prawicowym w 2017 r.;

L.  mając na uwadze, że w dniu 22 lipca 2011 r. w wyniku ataków w Norwegii zginęło 77 osób, a 151 zostało rannych;

M.  mając na uwadze, że w dniu 16 czerwca 2016 r. brytyjska parlamentarzystka Jo Cox została brutalnie zamordowana w Birstall w Zjednoczonym Królestwie;

N.  mając na uwadze, że według sprawozdania Europolu TESAT 2018, w 2017 r.(5) w Zjednoczonym Królestwie odnotowano pięć udaremnionych, nieudanych lub dokonanych ataków terrorystycznych przypisanych osobom o skrajnie prawicowych poglądach;

O.  mając na uwadze, że w dniu 21 września 2018 r. posłanka do PE Eleonora Forenza i jej asystent Antonio Perillo zostali napadnięci po antyfaszystowskiej demonstracji w Bari we Włoszech;

P.  mając na uwadze, że francuskie służby wywiadowcze wyraziły zaniepokojenie rosnącą liczbą członków sił zbrojnych i organów ścigania, którzy dołączają do grup skrajnie prawicowych(6);

Q.  mając na uwadze, że w sprawozdaniu opublikowanym w dniu 15 maja 2018 r.(7) Europejska Komisja przeciwko Rasizmowi i Nietolerancji (ECRI), powołana przez Radę Europy, wyraziła zaniepokojenie wzrostem prawicowego ekstremizmu i neofaszyzmu w Chorwacji;

R.  mając na uwadze, że w Polsce podczas demonstracji na publicznym placu w Katowicach w listopadzie 2017 r. członkowie skrajnie prawicowego Obozu Narodowo-Radykalnego (ONR) zawiesili na symbolicznych szubienicach zdjęcia sześciu posłów do Parlamentu Europejskiego, którzy stanęli w obronie tolerancji, praworządności i innych wartości europejskich; mając na uwadze, że dochodzenie jest nadal w toku, ale do tej pory nie postawiono zarzutów żadnemu z podejrzanych, nawet mimo tego, że o wydarzeniu informowały liczne media, również w materiałach filmowych;

S.  mając na uwadze, że w listopadzie 2017 r. organizacje skrajnie prawicowe zorganizowały w Warszawie z okazji dnia niepodległości Polski wielką demonstrację, w której uczestniczyło ponad 60 000 osób; mając na uwadze, że demonstranci nieśli banery z ksenofobicznymi hasłami takimi jak „biała Europa braterskich narodów”, a na niektórych widniała falanga, tj. symbol faszystowski z lat 30. XX w;

T.  mając na uwadze, że w Grecji wciąż trwa proces neonazistowskiej partii Złoty Świt, którą oskarżono o bycie organizacją przestępczą, zabójstwo Pavlosa Fyssasa oraz inne przestępstwa, w tym usiłowanie zabójstwa;

U.  mając na uwadze, że w dniu 21 września 2018 r. aktywista LGBTQI Zak Kostopoulos został brutalnie zamordowany w centrum Aten; mając na uwadze, że jeden z oskarżonych ma domniemane związki ze skrajnie prawicowymi siłami; mając na uwadze, że do postawienia przed wymiarem sprawiedliwości osób odpowiedzialnych za to znęcanie się i zabójstwo potrzebne jest pełne śledztwo;

V.  mając na uwadze, że obywatel Włoch został skazany na 12 lat więzienia za strzelanie do imigrantów z Afryki i zranienie sześciu z nich w motywowanym rasowo ataku w Maceracie w środkowych Włoszech;

W.  mając na uwadze, że siedmiu członków skrajnie prawicowej grupy „strażników”, aresztowanych w Chemnitz w połowie września 2018 r. za zakłócanie porządku, postawiono ostatnio w stan oskarżenia jako podejrzanych o założenie organizacji terrorystycznej pod nazwą „Rewolucja Chemnitz”; mając na uwadze, że według prokuratorów federalnych prowadzący śledztwo zmienili zarzuty z kryminalnych na terrorystyczne po zapoznaniu się z informacjami przekazywanymi wewnątrz grupy;

X.  mając na uwadze, że we Francji w dniu 7 grudnia 2017 r. pięciu członków ruchu Generation Identitaire zostało skazanych za podżeganie do nienawiści rasowej i religijnej; mając na uwadze, że osoby powiązane ze skrajnie prawicowymi grupami, w tym Action Française, planowały atak terrorystyczny na wielu francuskich polityków i meczety podczas wyborów prezydenckich w 2017 r.; mając na uwadze, że w dniu 24 czerwca 2018 r. 10 członków skrajnie prawicowej grupy Action des Forces Opérationnelles zostało aresztowanych za planowanie serii ataków wymierzonych w członków społeczności muzułmańskiej; mając na uwadze, że w dniu 14 września 2018 r. dwóch byłych skinów uznano winnymi zamordowania Clémenta Mérika, młodego studenta i aktywisty antyfaszystowskiego zabitego w czerwcu 2013 r.;

Y.  mając na uwadze, że w Hiszpanii wobec 12 członków neonazistowskiej organizacji Hogar Social Madrid prowadzone jest śledztwo w sprawie podżegania do nienawiści; mając na uwadze, że członków hiszpańskich faszystowskich grup Falange, Alianza Nacional i Democracia Nacional aresztowano i skazano przed hiszpańskim Sądem Najwyższym po ataku na centrum kulturalne Blanquerna w Madrycie podczas obchodów narodowego dnia Katalonii w 2013 r.; mając na uwadze, że w 2016 r. antyrasistowska organizacja pozarządowa SOS Racismo udokumentowała 309 przypadków ksenofobicznej przemocy; mając na uwadze, że prezesowi tej organizacji grożono śmiercią po zgłoszeniu tych przypadków, i że potępił on brak skutecznych mechanizmów ujawniania takich przestępstw;

Z.  mając na uwadze, że po przeprowadzeniu pokojowych, symbolicznych działań obejmujących rozwinięcie w rezydencji Pazo de Meirás dwóch dużych banerów wzywających władze publiczne do interwencji i odebrania własności Galisyjczyków fundacja Francisco Franco, podmiot gloryfikujący dyktaturę i jej zbrodnie, oraz rodzina Franco oskarżyły 19 osób o popełnienie przestępstw, które mogłyby poskutkować karą do 13 lat więzienia;

AA.  mając na uwadze, że Kongres Deputowanych Hiszpanii przyjął wniosek o przeniesienie szczątków Francisca Franco z jego grobowca w pomniku wojennym znanym jako Dolina Poległych, który stanowi miejsce pielgrzymek skrajnej prawicy; mając na uwadze, że wszelkie pozostałe symbole i pomniki ku czci przewrotu wojskowego, wojny domowej i dyktatury Franco należy usunąć, a te, których nie można usunąć, należy poddać koniecznej rekontekstualizacji i reinterpretacji, by mogły przyczynić się do wzrostu świadomości społecznej i upamiętnienia przeszłości;

AB.  mając na uwadze, że neonazistowski Nordycki Ruch Oporu (NMR) regularnie organizuje wiece w całej Skandynawii, na których skanduje się hasła i powiewają zielono-białe flagi organizacji; mając na uwadze, że kilku członków NMR skazano za brutalne ataki na cywilów i policję; mając na uwadze, że duża liczba podpaleń ośrodków recepcyjnych dla uchodźców sprawiła, że rząd szwedzki w 2015 r. postanowił ukrywać lokalizację budynków, w których planowano umieszczenie uchodźców;

AC.  mając na uwadze, że co roku 16 marca tysiące osób gromadzą się w Rydze podczas Dnia Legionu Łotewskiego, by uczcić Łotyszy, którzy służyli w Waffen-SS;

AD.  mając na uwadze, że od początku 2018 r. C14 i inne skrajnie prawicowe grupy na Ukrainie, takie jak Milicja Narodowa związana z pułkiem „Azow”, Prawy Sektor, Sicz Karpacka i in. kilkukrotnie atakowały grupy Romów, a także demonstracje antyfaszystowskie, posiedzenia rad miast, wydarzenie organizowane przez Amnesty International, wystawy sztuki, wydarzenia społeczności LGBTQI oraz aktywistów działających na rzecz praw kobiet i środowiska;

1.  zdecydowanie potępia ataki terrorystyczne, morderstwa, przemoc psychologiczną, brutalne ataki fizyczne i marsze dokonywane/prowadzone przez organizacje neofaszystowskie i neonazistowskie, które miały miejsce w różnych państwach członkowskich UE i wyraża z tego powodu ubolewanie;

2.  jest głęboko zaniepokojony postępującym uznawaniem faszyzmu, rasizmu, ksenofobii i innych form nietolerancji w Unii Europejskiej za coś normalnego, a także jest zmartwiony doniesieniami z niektórych państw członkowskich na temat zmowy przywódców politycznych, partii politycznych i organów ścigania z neofaszystami i neonazistami;

3.  jest szczególnie zaniepokojony neofaszystowską przemocą wpływającą na społeczeństwo jako całość i ukierunkowaną na określone mniejszości, takie jak czarnoskórzy Europejczycy / osoby pochodzące z Afryki, Żydzi, muzułmanie, Romowie, obywatele państw trzecich, osoby LGBTI i osoby niepełnosprawne;

4.  stanowczo potępia wszelkie akty przemocy ze strony ugrupowań neofaszystowskich przeciwko politykom i członkom partii politycznych, co według doniesień ma miejsce w niektórych państwach członkowskich, a w szczególności niedawny atak faszystowskich bojówek CasaPound na posłankę do Parlamentu Europejskiego Eleonorę Forenzę i jej asystenta Antonia Perillo oraz innych, którzy brali udział w antyfaszystowskiej demonstracji 21 września 2018 r. w Bari we Włoszech;

5.  jest głęboko zaniepokojony bezkarnością, z jaką grupy neofaszystowskie i neonazistowskie działają w niektórych państwach członkowskich, i podkreśla, że to poczucie bezkarności jest jednym z powodów, które tłumaczą alarmujący wzrost liczby aktów przemocy niektórych skrajnie prawicowych organizacji;

6.  zauważa niepokojącą tendencję polegającą na wykorzystywaniu przez grupy neofaszystowskie i neonazistowskie mediów społecznościowych i Internetu do organizowania się i budowania strategii w całej Unii Europejskiej;

7.  ubolewa nad faktem, że w niektórych państwach członkowskich radiofonia i telewizja publiczna stała się przykładem propagandy jednej partii politycznej, która często wyklucza opozycję i grupy mniejszościowe ze społeczeństwa, a nawet podżega do przemocy;

8.  przypomina, że ideologia faszystowska i nietolerancja zawsze powiązane są z atakiem na samą demokrację;

9.  wzywa państwa członkowskie do stanowczego potępienia i karania przestępstw z nienawiści, mowy nienawiści i szukania kozła ofiarnego przez polityków i urzędników publicznych na wszystkich szczeblach i we wszystkich mediach, ponieważ bezpośrednio przyczyniają się do uznawania nienawiści i przemocy w społeczeństwie za coś normalnego i do nasilania się tych zjawisk;

10.  wzywa państwa członkowskie do podjęcia dalszych środków w celu zapobiegania mowie nienawiści i przestępstwom z nienawiści, potępiania ich i przeciwdziałania im;

11.  wzywa Komisję, państwa członkowskie i przedsiębiorstwa prowadzące działalność w dziedzinie mediów społecznościowych do przeciwdziałania szerzeniu rasizmu, faszyzmu i ksenofobii w internecie we współpracy z odpowiednimi organizacjami społeczeństwa obywatelskiego na poziomie krajowym i międzynarodowym;

12.  wzywa państwa członkowskie do prowadzenia dochodzeń i ścigania przestępstw z nienawiści oraz do dzielenia się najlepszymi praktykami w zakresie wykrywania i ścigania przestępstw z nienawiści, w szczególności przestępstw motywowanych różnymi formami ksenofobii;

13.  wzywa państwa członkowskie do zaplanowania i zapewnienia odpowiedniego wsparcia ofiarom przestępstw rasistowskich czy ksenofobicznych i przestępstw z nienawiści oraz zapewnienia wszystkim świadkom ochrony przed sprawcami;

14.  wzywa państwa członkowskie do powołania jednostek policji zwalczających przestępstwa z nienawiści; wzywa policję do zapewnienia, by funkcjonariusze policji nie angażowali się w żadne formy aktów o charakterze rasistowskim, ksenofobicznym lub dyskryminacyjnym oraz aby wszelkie takie akty były przedmiotem dochodzenia, a osoby odpowiedzialne były stawiane przed sądem;

15.  wzywa Komisję, by zwróciła się do organizacji społeczeństwa obywatelskiego z apelem o monitorowanie mowy nienawiści i przestępstw z nienawiści w państwach członkowskich;

16.  popiera i pochwala grupy społeczne i organizacje społeczeństwa obywatelskiego walczące z faszyzmem, rasizmem, ksenofobią i innymi formami nietolerancji oraz apeluje o ich ochronę;

17.  wzywa do ujednolicenia ustawodawstwa UE w zakresie przeciwdziałania dyskryminacji, w tym do transpozycji/wdrożenia obowiązującego ustawodawstwa i przyjęcia nowych przepisów, w tym dyrektywy w sprawie równego traktowania;

18.  przypomina, że decyzja ramowa Rady 2008/913/WSiSW w sprawie zwalczania pewnych form i przejawów rasizmu i ksenofobii za pomocą środków prawnokarnych, której ostateczny termin wdrożenia przypadał na listopad 2010 r., stanowi podstawę prawną do nałożenia kar na osoby prawne, które publicznie nawołują do przemocy lub nienawiści wobec mniejszości, takie jak pozbawienie prawa do wsparcia publicznego, zakaz działalności handlowej, nadzór sądowy czy nakaz likwidacji;

19.  wzywa Komisję do zaktualizowania swojego sprawozdania z 2014 r. w sprawie wykonania wyżej wymienionej decyzji ramowej Rady oraz do wszczęcia postępowania o naruszenie przeciwko tym państwom członkowskim, które nie przestrzegają postanowień tej decyzji;

20.  apeluje do państw członkowskich, by zapewniły zgodność z przepisami decyzji ramowej Rady, zwalczały organizacje rozprzestrzeniające mowę nienawiści i przemoc w przestrzeni publicznej i w internecie i skutecznie zakazywały działalności grup neofaszystowskich i neonazistowskich oraz wszelkich innych fundacji lub stowarzyszeń czczących lub gloryfikujących nazizm i faszyzm, przy poszanowaniu krajowego porządku prawnego i jurysdykcji;

21.  wzywa do pełnej i terminowej współpracy organów ścigania, agencji wywiadowczych, sądownictwa i organizacji społeczeństwa obywatelskiego w walce z faszyzmem, rasizmem, ksenofobią i innymi formami nietolerancji;

22.  wzywa państwa członkowskie do zastosowania się do zaleceń Rady Europy dotyczących przeciwdziałania przejawom neonazizmu i prawicowego ekstremizmu;

23.  wzywa państwa członkowskie do organizowania obowiązkowych, opartych na prawach człowieka i zorientowanych na usługi, prowadzonych w czasie pełnienia służby szkoleń dla funkcjonariuszy organów ścigania i urzędników systemu sądowego na wszystkich szczeblach;

24.  wzywa państwa członkowskie do skupienia się na prewencji poprzez edukację, podnoszenie świadomości i wymianę najlepszych praktyk;

25.  wzywa państwa członkowskie i krajowe federacje sportowe, zwłaszcza kluby piłkarskie, do przeciwdziałania pladze rasizmu, faszyzmu i ksenofobii na stadionach i w świecie sportu poprzez potępianie i karanie osób odpowiedzialnych oraz poprzez promowanie pozytywnych działań edukacyjnych skierowanych do młodych kibiców we współpracy ze szkołami i odpowiednimi organizacjami społeczeństwa obywatelskiego;

26.  zachęca państwa członkowskie do organizowania szkoleń dla osób pracujących u nadawców publicznych i w mediach w celu podniesienia świadomości na temat wyzwań i dyskryminacji, z którymi borykają się ofiary grup neofaszystowskich i neonazistowskich;

27.  apeluje do państw członkowskich, by opracowały krajowe programy pomagające w opuszczaniu brutalnych grup neofaszystowskich i neonazistowskich; podkreśla, że takie programy powinny wykraczać poza indywidualne interwencje i powinny obejmować długoterminowe wsparcie dla osób borykających się z trudnościami w znalezieniu pracy, w przeniesieniu się i w rozwoju nowych i bezpiecznych sieci społecznych;

28.  podkreśla, że świadomość historii jest jednym z warunków wstępnych zapobiegania występowaniu takich przestępstw w przyszłości i odgrywa ważną rolę w kształceniu młodszych pokoleń;

29.  wzywa państwa członkowskie do potępiania wszelkich form negowania Holokaustu i do zapobiegania im, łącznie z trywializowaniem i minimalizowaniem skali zbrodni nazistów i ich kolaborantów; zwraca uwagę, że prawdy o Holocauście nie wolno bagatelizować w wypowiedziach politycznych i medialnych;

30.  wzywa do stworzenia wspólnej kultury pamięci, która odrzuca faszystowskie zbrodnie przeszłości; jest głęboko zaniepokojony tym, że młodsze pokolenia w Europie i w innych regionach czują się coraz mniej zaniepokojone historią faszyzmu, w związku z czym istnieje ryzyko, że mogą stać się obojętne na nowe zagrożenia;

31.  zachęca państwa członkowskie do promowania, za pośrednictwem głównego nurtu kultury, edukacji dotyczącej różnorodności naszego społeczeństwa i naszej wspólnej historii, w tym okrucieństw drugiej wojny światowej, takich jak Holokaust, oraz systematycznego odczłowieczania jego ofiar przez lata;

32.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich, Radzie Europy, Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie oraz Organizacji Narodów Zjednoczonych.

(1) Dz.U. L 180 z 19.7.2000, s. 22.
(2) Dz.U. L 328 z 6.12.2008, s. 55.
(3) Dz.U. L 315 z 14.11.2012, s. 57.
(4) Dz.U. L 317 z 4.11.2014, s. 1.
(5) https://www.europol.europa.eu/activities-services/main-reports/european-union-terrorism-situation-and-trend-report-2018-tesat-2018
(6) https://www.mediapart.fr/journal/france/090418/forces-de-l-ordre-liees-l-ultra-droite-violente-la-dgsi-s-inquiete?onglet=full
(7) https://rm.coe.int/fifth-report-on-croatia/16808b57be


Dobrostan zwierząt, stosowanie środków przeciwdrobnoustrojowych i wpływ przemysłowego chowu brojlerów na środowisko
PDF 141kWORD 55k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 25 października 2018 r. w sprawie dobrostanu zwierząt, stosowania środków przeciwdrobnoustrojowych i wpływu przemysłowego chowu brojlerów na środowisko (2018/2858(RSP))
P8_TA(2018)0429RC-B8-0484/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając dyrektywę Rady 2007/43/WE z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie ustanowienia minimalnych zasad dotyczących ochrony kurcząt utrzymywanych z przeznaczeniem na produkcję mięsa („dyrektywa w sprawie brojlerów”)(1),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 26 listopada 2015 r. w sprawie nowej strategii w zakresie dobrostanu zwierząt na lata 2016–2020(2),

–  uwzględniając przyjęty w 2017 r. Europejski plan działania „Jedno zdrowie” na rzecz zwalczania oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 19 stycznia 2012 r. w sprawie strategii Unii Europejskiej w zakresie ochrony i dobrostanu zwierząt na lata 2012–2015 (COM(2012)0006),

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji dla Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 kwietnia 2018 r. w sprawie stosowania dyrektywy 2007/43/WE i jej wpływu na dobrostan kurcząt utrzymywanych z przeznaczeniem na produkcję mięsa oraz w sprawie opracowania wskaźników dobrostanu (COM(2018)0181),

–  uwzględniając badanie Komisji z dnia 21 listopada 2017 r. dotyczące stosowania dyrektywy Rady 2007/43/WE i opracowania wskaźników dobrostanu,

–  uwzględniając porozumienie(3) dotyczące rozporządzenia w sprawie weterynaryjnych produktów leczniczych osiągnięte w dniu 5 czerwca 2018 r.,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/429 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie przenośnych chorób zwierząt oraz zmieniające i uchylające niektóre akty w dziedzinie zdrowia zwierząt („Prawo o zdrowiu zwierząt”)(4),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/625 z dnia 15 marca 2017 r. w sprawie kontroli urzędowych i innych czynności urzędowych przeprowadzanych w celu zapewnienia stosowania prawa żywnościowego i paszowego oraz zasad dotyczących zdrowia i dobrostanu zwierząt, zdrowia roślin i środków ochrony roślin(5),

–  uwzględniając Europejską konwencję o ochronie zwierząt hodowlanych i gospodarskich oraz dyrektywę Rady 98/58/WE z dnia 20 lipca 1998 r. na ten sam temat(6),

–  uwzględniając decyzję wykonawczą Komisji (UE) 2017/302 z dnia 15 lutego 2017 r. ustanawiającą konkluzje dotyczące najlepszych dostępnych technik (BAT) w odniesieniu do intensywnego chowu drobiu lub świń zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE(7).

–  uwzględniając art. 128 ust. 5 i art. 123 ust. 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że UE jest głównym producentem brojlerów oraz że około 7 mld z nich poddaje się ubojowi w celu produkcji żywności; mając na uwadze, że unijny sektor drobiu, który prowadzi produkcję zgodnie z europejską zasadą „od pola do stołu”, zatrudnia ponad ćwierć miliona osób i obejmuje 23 000 dużych gospodarstw zajmujących się chowem brojlerów;

B.  mając na uwadze, że w dyrektywie 2007/43/WE (dyrektywa w sprawie brojlerów) ustanawia się minimalne normy ochrony kurcząt utrzymywanych w celu produkcji mięsa; mając na uwadze, że ważne jest, aby Komisja, państwa członkowskie i producenci przestrzegali tych zasad i prowadzili regularne inspekcje w tej dziedzinie;

C.  mając na uwadze, że w badaniu Komisji z dnia 21 listopada 2017 r. dotyczącym stosowania dyrektywy Rady 2007/43/WE stwierdzono, że 34 % brojlerów utrzymuje się w przy zagęszczeniu obsady wynoszącym 33 kg/m2 zgodnie z zasadą ogólną, 40 % przy zagęszczeniu obsady 34–39 kg/m2 oraz 26 % przy wyższym zagęszczeniu obsady (do 42 kg/m2) dozwolonym w dyrektywie;

D.  mając na uwadze, że egzekwowanie dyrektywy w sprawie brojlerów nie jest jednolite, a z najnowszego sprawozdania Komisji z jej wdrożenia wynika, iż jej egzekwowanie w państwach członkowskich jest w najlepszym przypadku niespójne;

E.  mając na uwadze, że nadużywanie przeciwdrobnoustrojowych weterynaryjnych produktów leczniczych, zwłaszcza jako stymulatorów wzrostu oraz w celach metafilaktyki i profilaktyki, jest jednym z głównych czynników wpływających na rozwój bakterii opornych na środki przeciwdrobnoustrojowe na świecie; mając na uwadze, że niski poziom dobrostanu wynikający z wysokiego zagęszczenia obsady lub stresu termicznego może wywołać niedobory odporności u brojlerów i zwiększyć ich podatność na choroby;

F.  mając na uwadze, że z doniesień Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) i Europejskiego Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC) wynika, iż występowanie na fermach brojlerów i w ich mięsie opornych na wiele leków szczepów bakterii powodujących choroby odzwierzęce Campylobacter spp. i Salmonella spp. stanowi coraz większe zagrożenie dla zdrowia publicznego;

G.  mając na uwadze, że należy zaktualizować zasady dotyczące dobrostanu zwierząt w oparciu o nowe ustalenia naukowe oraz uwzględnić w nich długoterminową konkurencyjność sektora hodowli zwierząt gospodarskich; mając na uwadze, że wykorzystanie systemów hodowli zapewniających wyższy poziom dobrostanu może docelowo przyczynić się do poprawy zdrowia zwierząt i ich dobrostanu, co z kolei zaowocuje ograniczeniem potrzeby stosowania środków przeciwdrobnoustrojowych, a jednocześnie zapewni wysoką jakość produktu;

H.  mając na uwadze, że w opinii naukowej EFSA z 2010 r. w sprawie wpływu parametrów genetycznych na dobrostan oraz odporność na stres brojlerów wykorzystywanych w celach komercyjnych dowiedziono, że selekcja genetyczna w oparciu o wskaźniki wzrostu brojlerów może zagrozić zdrowiu i dobrostanowi tych zwierząt;

I.  mając na uwadze, że obywatele Unii przywiązują dużą wagę do dobrostanu zwierząt i pragną podejmować bardziej świadome decyzje jako konsumenci;

J.  mając na uwadze, że najnowsze badanie Eurobarometru na temat dobrostanu zwierząt wykazało, że ponad 50 % obywateli Unii, kupując produkty pochodzenia zwierzęcego, szuka informacji o metodzie ich produkcji i byłoby skłonnych zapłacić więcej za wyższy poziom dobrostanu zwierząt; mając na uwadze, ze ponad 80 % obywateli Unii chce większego dobrostanu zwierząt hodowanych w UE;

K.  mając na uwadze, że 25 % mięsa z piersi drobiowych spożywanego w UE importuje się z państw trzecich, w których przepisy dotyczące dobrostanu zwierząt są mniej restrykcyjne; mając na uwadze, że większość przywożonego mięsa drobiowego wykorzystuje się w placówkach gastronomicznych lub w przetwórstwie spożywczym, w których informowanie o pochodzeniu mięsa i etykietowanie go nie jest obowiązkowe;

L.  mając na uwadze, że Dyrekcja Generalna Komisji ds. Zdrowia i Bezpieczeństwa Żywności przeprowadziła w Tajlandii, Brazylii i na Ukrainie, skąd pochodzi łącznie 90 % przywozu z państw trzecich, kontrole, które ujawniły istotne braki w procesie produkcyjnym i w przestrzeganiu przepisów UE; mając na uwadze, że rolnicy unijni oraz organizacje pozarządowe wyraziły zaniepokojenie wpływem na gospodarkę, społeczeństwo i środowisko przywozu mięsa kurcząt produkowanego przy niskim nakładzie kosztów oraz wprowadzającego w błąd etykietowania mięsa kurcząt przetwarzanego w Unii Europejskiej, ale pochodzącego z państw trzecich;

1.  przyjmuje do wiadomości wyniki sprawozdania Komisji ze stosowania dyrektywy 2007/43/WE i jej wpływu na dobrostan kurcząt utrzymywanych z przeznaczeniem na produkcję mięsa, z którego wynika, że jednie dwie trzecie państw członkowskich prawidłowo wdrożyło dyrektywę; wyraża zaniepokojenie dowiedzioną w sprawozdaniu przewagą wysokiego zagęszczenia obsady kurcząt w wielu miejscach, wykraczającego poza ogólną zasadę 33 kg/m²;

2.  wyraża zaniepokojenie wzrostem liczby opornych na wiele leków odzwierzęcych czynników chorobotwórczych typowych dla hodowli brojlerów, takich jak Campylobacter spp., Salmonella spp. i E. coli;

3.  uznaje wysiłki na rzecz dobrostanu brojlerów podejmowane przez rolników w różnych państwach członkowskich przy wdrażaniu dyrektywy w sprawie brojlerów, a w szczególności przez rolników uczestniczących w systemach dobrowolnych;

4.  wzywa Komisję i państwa członkowskie, by w sposób zharmonizowany wdrażały i w pełni egzekwowały dyrektywę 2007/43/WE pod względem charakterystyki budynków i bezpieczeństwa z myślą o zapewnieniu realizacji celów dyrektywy;

5.  podkreśla, że nieuczciwa konkurencja prowadzi do nierównych warunków działania, ponieważ przedsiębiorcy nieprzestrzegający przepisów oferują niższe ceny niż przedsiębiorcy przepisów tych przestrzegający;

6.  wzywa Komisję do zapewnienia rzetelnych i wymiernych zharmonizowanych wskaźników dobrostanu zwierząt dla brojlerów i stad rodzicielskich, a także wytycznych dotyczących wzorcowych praktyk w wylęgarniach;

7.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do rozwiązania problemu pożarów w pomieszczeniach dla drobiu poprzez propagowanie wzorcowych praktyk; apeluje do państw członkowskich o podjęcie wszelkich niezbędnych środków, aby zapewnić odpowiednie i wystarczające szkolenia dla hodowców zgodnie z dyrektywą 2007/43/WE;

8.  wzywa EFSA do wydania opinii w sprawie występowania opornych na środki przeciwdrobnoustrojowe bakterii Campylobacter spp., Salmonella spp. i E. coli i czynników ryzyka zarażenia nimi mających potencjał odzwierzęcy;

9.  z zadowoleniem przyjmuje porozumienie dotyczące rozporządzenia w sprawie weterynaryjnych produktów leczniczych osiągnięte w dniu 5 czerwca 2018 r.; wyraża zadowolenie w związku z przyjęciem przepisów ustanowionych w dążeniu do ograniczenia stosowania antybiotyków w celach metafilaktycznych i profilaktycznych; przypomina swoje stanowisko w sprawie środków zapobiegawczych oraz wspólną opinię naukową Europejskiej Agencji Leków (EMA) i EFSA(8), w której: wzywa się do stosowania materiału hodowlanego, który jest zdrowszy i rośnie wolniej, zagęszczenia obsady, które nie podwyższa ryzyka choroby, hodowli w mniejszych grupach, izolacji zwierząt chorych (art. 10 rozporządzenia (UE) 2016/429) oraz wdrażania obowiązujących przepisów w zakresie dobrostanu zwierząt; wyraża się nadzieję, że rozporządzenie ułatwi prowadzenie potrzebnych działań dotyczących oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe oraz pobudzi innowacje w dziedzinie weterynarii; uważa się, że europejski sektor drobiu i władze krajowe podejmują inicjatywy na rzecz ograniczenia stosowania antybiotyków poprzez modernizację ferm drobiu;

10.  podkreśla, że lepsze techniki hodowli zwierząt przyczyniają się do lepszej jakości życia drobiu i ograniczają potrzebę stosowania środków przeciwdrobnoustrojowych; przykładowe ulepszenia obejmują zapewnienie naturalnego światła, czystego powietrza i większej przestrzeni oraz obniżenie ilości amoniaku; przypomina Komisji o oświadczeniu zawartym w strategii w zakresie zdrowia zwierząt i o aktywnym promowaniu hasła „lepiej zapobiegać niż leczyć”;

11.  podkreśla, że dobrostan zwierząt sam w sobie stanowi środek zapobiegawczy, przyczyniając się do zmniejszenia ryzyka występowania chorób u zwierząt, a tym samym do stosowania środków przeciwdrobnoustrojowych w bardziej ograniczonym zakresie, a także zapewniając niejednokrotnie wyższe wyniki produkcji; zauważa, że niewłaściwe stosowanie środków przeciwdrobnoustrojowych może doprowadzić do pozbawienia ich skuteczności, co w konsekwencji może stanowić zagrożenie dla zdrowia ludzi;

12.  apeluje do Komisji, by prowadziła intensywniejsze badania dotyczące oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe oraz położyła większy nacisk na wzorcowe praktyki, a także dołożyła starań, by państwa członkowskie skutecznie stosowały środki zapobiegawcze, takie jak nadzór nad chorobami i ich kontrola;

13.  wzywa Komisję, by wspierała strategie polityczne zachęcające do korzystania z alternatywnych systemów hodowli brojlerów, a także do hodowli ras tradycyjnych lub ras, które zapewniają wyższy poziom dobrostanu tych ptaków;

14.  wzywa Komisję, by opracowała plan działania mający na celu wspieranie konkurencyjnej i zrównoważonej produkcji i hodowli mięsa drobiowego, która zapewnią większy poziom dobrostanu brojlerów;

15.  apeluje do Komisji, by wzmocniła przeprowadzane na granicach kontrole mięsa drobiowego przywożonego z państw trzecich, aby zagwarantować zgodność przywożonych produktów z przepisami UE dotyczącymi dobrostanu zwierząt, bezpieczeństwa żywności i ochrony środowiska;

16.  podkreśla, że wzrósł przywóz mięsa kurcząt z krajów o mniej restrykcyjnych normach środowiskowych, społecznych, normach bezpieczeństwa żywności i dobrostanu zwierząt; wzywa Komisję do zapewnienia, że przywożone mięso kurcząt, produkty i wyroby mięsne będą produkowane zgodnie z obowiązującymi w Unii normami środowiskowymi, społecznymi, normami bezpieczeństwa żywności i dobrostanu zwierząt, aby zagwarantować producentom unijnym sprawiedliwe i równe warunki prowadzenia działalności;

17.  apeluje do Komisji o zaproponowanie przepisów dotyczących obowiązkowego zamieszczania na etykietach informacji o pochodzeniu przywożonego mięsa znajdującego się w przetworzonych produktach dostępnych w UE w handlu detalicznym, cateringu i gastronomii, aby konsumenci mogli dokonywać świadomych wyborów;

18.  wzywa Komisję, aby opracowała unijną metodę znakowania produkcji dla brojlerów, podobną do stosowanej już w UE metody znakowania jaj, aby poprawić przejrzystość i lepiej informować konsumentów o dobrostanie zwierząt w produkcji rolnej;

19.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Komisji oraz państwom członkowskim.

(1) Dz.U. L 182 z 12.7.2007, s. 19.
(2) Dz.U. C 366 z 27.10.2017, s. 149.
(3) Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0421.
(4) Dz.U. L 84 z 31.3.2016, s. 1.
(5) Dz.U. L 95 z 7.4.2017, s. 1.
(6) Dz.U. L 221 z 8.8.1998, s. 23.
(7) Dz.U. L 43 z 21.2.2017, s. 231.
(8) Komisja Produktów Leczniczych do Zastosowań Weterynaryjnych EMA (CVMP) i Zespół EFSA ds. Zagrożenia Biologicznego (BIOHAZ), 2016 r. EMA and EFSA Joint Scientific Opinion on measures to reduce the need to use antimicrobial agents in animal husbandry in the European Union, and the resulting impacts on food safety [Wspólna opinia naukowa EMA i EFSA na temat sposobów ograniczania potrzeby stosowania środków przeciwdrobnoustrojowych w hodowli zwierząt w Unii Europejskiej oraz ich wpływ na bezpieczeństwo żywności].


Konferencja ONZ w sprawie zmiany klimatu w 2018 r. w Katowicach, Polska (COP24)
PDF 213kWORD 74k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 25 października 2018 r. w sprawie konferencji ONZ w sprawie zmiany klimatu w 2018 r. w Katowicach, Polska (COP24) (2018/2598(RSP))
P8_TA(2018)0430B8-0477/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając Ramową konwencję Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (UNFCCC) oraz załączony do niej protokół z Kioto,

–  uwzględniając porozumienie paryskie, decyzję 1/CP.21, 21. konferencję stron (COP21) konwencji UNFCCC oraz 11. konferencję stron służącą jako spotkanie stron protokołu z Kioto (CMP11), które miały miejsce w Paryżu (Francja) w dniach 30 listopada–11 grudnia 2015 r.,

–  uwzględniając 18. konferencję stron (COP18) konwencji UNFCCC oraz 8. konferencję stron służącą jako spotkanie stron protokołu z Kioto (CMP8), które odbyły się w Ad-Dausze (Katar) w dniach 26 listopada–8 grudnia 2012 r., oraz przyjęcie poprawki do protokołu ustanawiającej zobowiązania na drugi okres rozliczeniowy protokołu z Kioto, rozpoczynający się w dniu 1 stycznia 2013 r. i kończący się w dniu 31 grudnia 2020 r.,

–  uwzględniając fakt, że porozumienie paryskie otwarto do podpisu w siedzibie Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ) w Nowym Jorku w dniu 22 kwietnia 2016 r., że pozostało ono otwarte do dnia 21 kwietnia 2017 r. i że podpisało je 195 państw, a 175 państw złożyło instrumenty jego ratyfikacji,

–  uwzględniając 23. konferencję stron (COP23) konwencji UNFCCC, 13. sesję spotkania stron protokołu z Kioto (CMP13) i 2. sesję konferencji stron służącej jako spotkanie stron porozumienia paryskiego (CMA2), które odbyły się w Bonn (Niemcy) w dniach 4–16 listopada 2017 r.,

–  uwzględniając agendę na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030 i cele zrównoważonego rozwoju Organizacji Narodów Zjednoczonych,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 3 lipca 2018 r. w sprawie dyplomacji klimatycznej UE(1),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 4 października 2017 r. w sprawie konferencji klimatycznej ONZ w 2017 r. (COP23) w Bonn (Niemcy)(2),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 20 lipca 2016 r. zatytułowany „Przyspieszenie przechodzenia Europy na gospodarkę niskoemisyjną” (COM(2016)0500),

–  uwzględniając konkluzje Rady Europejskiej z dnia 15 lutego 2016 r., 30 września 2016 r., 23 czerwca 2017 r. i 22 marca 2018 r.,

–  uwzględniając konkluzje Rady z dnia 13 października 2017 r., 26 lutego 2018 r. oraz 9 października 2018 r.,

–  uwzględniając decyzję Rady (UE) 2017/1541 z dnia 17 lipca 2017 r. w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, poprawki z Kigali do Protokołu montrealskiego w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową(3),

–  uwzględniając przedstawione UNFCCC w dniu 6 marca 2015 r. przez Łotwę i Komisję Europejską zaplanowane, ustalone na szczeblu krajowym wkłady (INDC) UE i jej państw członkowskich,

–  uwzględniając 5. sprawozdanie oceniające Międzyrządowego Zespołu ds. Zmian Klimatu (IPCC), jego sprawozdanie podsumowujące oraz jego sprawozdanie specjalne dotyczące globalnego ocieplenia o 1,5°C,

–  uwzględniając ósme sprawozdanie podsumowujące Programu Narodów Zjednoczonych ds. Ochrony Środowiska (UNEP) z listopada 2017 r. w sprawie rozbieżności między potrzebami a perspektywami w zakresie redukcji emisji oraz jego trzecie sprawozdanie w sprawie luki adaptacyjnej za 2017 r.,

–  uwzględniając raport Międzynarodowej Agencji Energetycznej dotyczący światowej sytuacji w zakresie energii i emisji CO2 w 2017 r.,

–  uwzględniając oświadczenie Światowej Organizacji Meteorologicznej (WMO) z marca 2018 r. w sprawie stanu klimatu na świecie w 2017 r. oraz 13. numer wydawanego przez WMO biuletynu na temat gazów cieplarnianych z dnia 30 października 2017 r.,

–  uwzględniając opracowane w ramach Światowego Forum Ekonomicznego sprawozdanie o globalnych zagrożeniach w 2018 r.(4),

–  uwzględniając oświadczenie Grupy Zielonego Wzrostu z dnia 5 marca 2018 r. podpisane przez 14 unijnych ministrów ds. środowiska i klimatu i dotyczące finansowania działań UE na rzecz klimatu poprzez zwiększenie wydatków związanych z klimatem i ich uwzględnienie w następnych wieloletnich ramach finansowych (WRF)(5),

–  uwzględniając opublikowane w listopadzie 2017 r. sprawozdanie Wspólnego Centrum Badawczego Komisji dotyczące zdolności w zakresie wspierania operacyjnego monitorowania i weryfikacji antropogenicznych emisji CO2(6),

–  uwzględniając deklarację z Fairbanks przyjętą przez ministrów spraw zagranicznych państw arktycznych na 10. spotkaniu ministerialnym Rady Arktycznej, które odbyło się w Fairbanks na Alasce w dniach 10–11 maja 2017 r.,

–  uwzględniając pierwszą edycję szczytu klimatycznego One Planet Summit, który miał miejsce w Paryżu w dniu 12 grudnia 2017 r., i 12 zobowiązań podjętych na tym szczycie,

–  uwzględniając encyklikę papieża Franciszka Laudato si’,

–  uwzględniając deklarację z Mesebergu z dnia 19 czerwca 2018 r.,

–  uwzględniając art. 128 ust. 5 i art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że porozumienie paryskie weszło w życie z dniem 4 listopada 2016 r., a 181 spośród 197 stron konwencji złożyło w ONZ instrumenty ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia (stan na dzień 11 października 2018 r.);

B.  mając na uwadze, że w dniu 6 marca 2015 r. UE przedłożyła UNFCCC INDC Unii i jej państw członkowskich, zobowiązując się tym samym do osiągnięcia wiążącego celu polegającego na redukcji do 2030 r. krajowych emisji gazów cieplarnianych o co najmniej 40 % w stosunku do poziomów z 1990 r.;

C.  mając na uwadze, że zobowiązania podjęte do tej pory przez sygnatariuszy porozumienia paryskiego nie wystarczą do osiągnięcia wspólnego celu; mając na uwadze, że obecne ustalone na poziomie krajowym wkłady zadeklarowane przez Unię i jej państwa członkowskie nie są zgodne z celami porozumienia paryskiego, w związku z czym należy dokonać ich przeglądu;

D.  mając na uwadze, że w zasadniczych elementach prawodawstwa unijnego przyczyniających się do realizacji ustalonych na poziomie krajowym wkładów zadeklarowanych przez Unię, w szczególności w dyrektywie w sprawie odnawialnych źródeł energii oraz w dyrektywie w sprawie efektywności energetycznej, przyjęto ambitne założenia, co przybliża UE do celu w postaci ograniczenia emisji gazów cieplarnianych o co najmniej 45 % do roku 2030; mając na uwadze, że ograniczenie emisji na terenie UE o 45 % do 2030 r. nie stanowi jeszcze wystarczającego wkładu w osiągnięcie celów porozumienia paryskiego i celu zerowych emisji netto w połowie stulecia;

E.  mając na uwadze, że przejrzystość w mierzeniu poziomów emisji jest kluczem do dokonania znacznych postępów w obniżaniu emisji gazów cieplarnianych na świecie w sposób uczciwy;

F.  mając na uwadze, że po trzech latach utrzymywania się na tym samym poziomie w 2017 r. emisje dwutlenku węgla po raz pierwszy odnotowały wzrost zarówno na szczeblu unijnym, jak i światowym ; mając na uwadze, że na szczeblu światowym wzrost ten rozłożony jest nierówno;

G.  mając na uwadze, że ze względu na częste występowanie ekstremalnych zdarzeń pogodowych i rekordowych temperatur w 2017 r. działania na rzecz klimatu na szczeblu światowym stają się jeszcze pilniejsze;

H.  mając na uwadze, że ambitna polityka w zakresie łagodzenia zmiany klimatu może generować wzrost i tworzyć miejsca pracy; mając jednak na uwadze, że niektóre sektory gospodarki będą zagrożone ucieczką emisji, jeśli na innych rynkach nie przyjmie się podobnie ambitnego podejścia; mając na uwadze, że odpowiednia ochrona przed ucieczką emisji jest zatem konieczna, aby chronić miejsca pracy w tych szczególnych sektorach;

I.  mając na uwadze, że zmiana klimatu potęguje szereg innych zagrożeń, które niewspółmiernie dotykają kraje rozwijające się; mając na uwadze, że susze i inne niekorzystne zjawiska pogodowe naruszają i niszczą zasoby, od których bezpośrednio zależą źródła utrzymania ubogich ludzi, i powodują zaostrzenie konkurencji w przypadku pozostałych zasobów, przyczyniając się do kryzysów humanitarnych oraz napięć, przymusowych wysiedleń, radykalizacji i konfliktów; mając na uwadze, że istnieją dowody na to, iż zmiana klimatu miała swój udział w zamieszkach i eskalacji przemocy na Bliskim Wschodzie, w Sahelu i w Rogu Afryki, wywołując daleko idące reperkusje;

J.  mając na uwadze, że sprawozdanie IPCC dotyczące globalnego ocieplenia o 1,5°C stanowi kolejny dowód na to, że skutki takiego wzrostu temperatury nie będą prawdopodobnie tak dotkliwe jak skutki wzrostu o 2°C;

K.  mając na uwadze, że długotrwały sukces strategii łagodzenia zmiany klimatu wymaga znacznie bardziej zdecydowanych działań, zwłaszcza ze strony krajów rozwiniętych, aby zrezygnować z gospodarki powodującej emisje dwutlenku węgla i pobudzić wzrost gospodarczy przyjazny klimatowi, również w krajach rozwijających się; mając na uwadze, że potrzebne są nieprzerwane wysiłki na rzecz wzmocnienia wsparcia finansowego i technologicznego oraz pomocy w budowaniu zdolności dla krajów rozwijających się;

L.  mając na uwadze, że nieudana próba zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych ze strony największych emitentów, podjęta w ramach działań wymaganych w celu ograniczenia wzrostu średniej temperatury na świecie do 1,5°C lub 2°C, tylko zwiększa już i tak ogromną skalę i koszty niezbędnego przystosowania się do zmiany klimatu, co ma szczególnie poważne konsekwencje dla krajów najsłabiej rozwiniętych (LDC) i małych rozwijających się państw wyspiarskich (SIDS); mając na uwadze, że należy wspierać wszelkie inicjatywy krajów LDC i SIDS dążące do zapewnienia informacji o ryzyku oraz wczesnego ostrzegania;

M.  mając na uwadze, że należy jak najszybciej pokonać rosnącą przepaść między potrzebami a wysiłkami podejmowanymi w zakresie przystosowania się do zmiany klimatu, podejmując o wiele bardziej zdecydowane środki na rzecz łagodzenia zmiany klimatu i przystosowywania się do niej;

N.  mając na uwadze, że niedopuszczalne jest, aby koszty przystosowywania się ponosiły państwa, w których one powstają, i że główni odpowiedzialni za emisje gazów cieplarnianych powinni wziąć na siebie największą część obciążenia w skali świata;

O.  mając na uwadze, że art. 7 porozumienia paryskiego ustanawia globalny cel w zakresie przystosowania się i cel ten trzeba teraz bez dalszej zwłoki zrealizować; mając na uwadze, że ważną rolę powinny odegrać krajowe plany adaptacji;

P.  mając na uwadze, że lasy w znacznym stopniu przyczyniają się do łagodzenia zmiany klimatu i przystosowania się do niej; mając na uwadze, że wylesianie odpowiada za niemal 20 % światowych emisji gazów cieplarnianych i wynika w szczególności z większej skali przemysłowej produkcji zwierząt, soi i oleju palmowego, także na rynek unijny; mając na uwadze, że UE powinna ograniczyć swój pośredni udział w wylesianiu („wylesianiu wbudowanym”), za które ponosi odpowiedzialność;

Q.  mając na uwadze, że grunty to zasoby ograniczone, a ich wykorzystywanie pod uprawę roślin używanych do produkcji biopaliw konwencjonalnych i biopaliw pierwszej generacji może pogłębić brak bezpieczeństwa żywnościowego i zniszczyć źródła utrzymania ubogich ludzi w krajach rozwijających się, w szczególności z powodu masowego wykupu i dzierżawy ziemi, przymusowych wysiedleń, zanieczyszczenia i naruszania praw rdzennej ludności; mając na uwadze, że programy kompensacji emisji i ponownego zalesiania mogą wyrządzić podobne szkody, jeśli nie będą właściwie konstruowane i realizowane;

1.  przypomina, że w związku z zagrożeniami, jakie powstają oraz potęgują się wraz ze zmianą klimatu, jest ona jednym z najbardziej palących wyzwań dla ludzkości oraz że wszystkie państwa i zainteresowane podmioty na całym świecie muszą zrobić wszystko co w ich mocy i podjąć zdecydowane indywidualne działania, aby ją ograniczyć; podkreśla również, że w odpowiednim czasie podjęta współpraca międzynarodowa, a także solidarność oraz konsekwentne i trwałe zaangażowanie we wspólne działania to jedyne wyjście, by wywiązać się ze zbiorowej odpowiedzialności za ocalenie całej Ziemi i jej różnorodności biologicznej dla obecnych i przyszłych pokoleń; podkreśla, że UE jest gotowa nadal przewodzić tym wspólnym wysiłkom, dbając zarazem o zrównoważony, niskoemisyjny rozwój gospodarczy, zapewniający bezpieczeństwo energetyczne, przewagę konkurencyjną europejskich przedsiębiorstw i nowe miejsca pracy;

Podstawa naukowa działań na rzecz klimatu

2.  zaznacza, że – jak potwierdziła WMO – 2015, 2016 i 2017 to trzy najcieplejsze lata w historii pomiarów i że doprowadziły one do bardzo wyraźnego ocieplenia w Arktyce, a to z kolei będzie miało długotrwałe skutki dla poziomu mórz i warunków pogodowych na całym świecie;

3.  uważa, że poważnym i najprawdopodobniej nieodwracalnym skutkom wzrostu temperatury na świecie o 2°C można by zapobiec, dążąc do ambitniejszego celu w postaci 1,5°C, lecz wymagałoby to obniżenia do zera rosnących emisji gazów cieplarnianych netto najpóźniej do 2050 r.; przypomina, że istnieją już konieczne do tego rozwiązania technologiczne, które są coraz bardziej konkurencyjne pod względem kosztów, i że wszystkie strategie polityczne UE powinny należy dokładnie dostosować do ustalonych w porozumieniu paryskim długoterminowych celów i poddawać regularnym przeglądom, aby zachować zgodność z tymi celami; oczekuje w związku z tym na wyniki specjalnego sprawozdania IPCC za 2018 r. dotyczącego skutków globalnego ocieplenia o 1,5ºC w stosunku do poziomu sprzed epoki przemysłowej;

4.  zaznacza, że według WHO zmiana klimatu wpływa na społeczne i środowiskowe uwarunkowania zdrowia – czyste powietrze, bezpieczną wodę pitną, dostatek żywności i bezpieczne schronienie – i że w latach 2030–2050 oczekuje się co roku 250 000 dodatkowych zgonów spowodowanych niedożywieniem, malarią, biegunką i stresem termicznym; stwierdza, że wyjątkowo wysokie temperatury bezpośrednio przyczyniają się do zgonów spowodowanych chorobami układu krążenia i układu oddechowego, zwłaszcza wśród osób starszych; uznaje, że zmiana klimatu jest katalizatorem konfliktów; uważa, że całkowita realizacja zobowiązań zawartych w porozumieniu paryskim w znacznym stopniu przyczyniłaby się do umocnienia bezpieczeństwa i pokoju w Europie i na świecie;

Ratyfikacja porozumienia paryskiego oraz realizacja zobowiązań

5.  z zadowoleniem przyjmuje bezprecedensowe tempo ratyfikacji porozumienia paryskiego oraz światową mobilizację i determinację podmiotów państwowych i niepaństwowych zmierzającą do jego pełnego i szybkiego wdrożenia, co znalazło swój wyraz w zobowiązaniach podjętych podczas ważnych wydarzeń światowych takich jak Północnoamerykański Szczyt Klimatyczny zorganizowany w Chicago w dniach 4–6 grudnia 2017 r., szczyt One Planet Summit zorganizowany w Paryżu w dniu 12 grudnia 2017 r. czy Światowy Szczyt w sprawie Działań na rzecz Klimatu, który odbył się w San Francisco w dniach 12–14 września 2018 r.;

6.  podkreśla, że obecne ustalone na poziomie krajowym wkłady są w stanie ograniczyć globalne ocieplenie jedynie do ok. 3,2°C(7), nie zbliżając się nawet do 2°C; apeluje do wszystkich stron o konstruktywny udział w procesie, który ma zostać wszczęty z myślą o 2020 r., kiedy to należy zaktualizować ustalone na poziomie krajowym wkłady, a także o dopilnowanie, aby wkłady stron były zgodne z długoterminowym celem porozumienia paryskiego dotyczącym utrzymania wzrostu średniej temperatury na świecie znacznie poniżej 2°C w stosunku do poziomu sprzed epoki przemysłowej i dążenia do dalszego ograniczenia wzrostu temperatury do 1,5°C; stwierdza, że obecne zobowiązania – także te podjęte przez Unię i jej państwa członkowskie – nie wystarczą do realizacji celów porozumienia; podkreśla w związku z tym, że światowe emisje gazów cieplarnianych powinny jak najszybciej osiągnąć najwyższy poziom i że wszystkie strony, w szczególności UE i wszystkie kraje G-20, muszą dołożyć większych starań i zaktualizować swoje ustalone na poziomie krajowym wkłady do 2020 r., w oparciu o dialog „Talanoa” z 2018 r., który ma za zadanie nadrobić braki uniemożliwiające realizację tego celu;

7.  uważa, że jeżeli inne duże gospodarki nie podejmą zobowiązań w zakresie ograniczenia emisji gazów cieplarnianych porównywalnych ze zobowiązaniami UE, konieczne będzie utrzymanie przepisów dotyczących ucieczki emisji, w szczególności przepisów ukierunkowanych na sektory o wysokim ryzyku ucieczki emisji, tak aby zapewnić konkurencyjność przemysłu europejskiego na świecie;

8.  ubolewa, że w większości państw trzecich, które podjęły zobowiązania w ramach porozumienia paryskiego, debata na temat zwiększenia ich wkładu rozpoczyna się bardzo powoli; wzywa w związku z tym Komisję, by przyspieszyła rozważania UE nad zwiększeniem jej zaangażowania i wzmogła starania służące zmotywowaniu innych partnerów do podjęcia podobnych działań;

9.  zwraca uwagę, że potrzebna jest ambitna polityka UE w dziedzinie klimatu, by działać na arenie światowej jako wiarygodny i niezawodny partner, oraz że UE powinna utrzymać wiodącą rolę w kwestiach klimatu na świecie i zaangażowanie w realizację porozumienia paryskiego; z zadowoleniem przyjmuje porozumienie Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zwiększenia celów w zakresie odnawialnych źródeł energii i efektywności energetycznej odpowiednio do 32 % i 32,5 % do 2030 r., co pozwoli ograniczyć emisje gazów cieplarnianych do 2030 r. o ponad 45 %; z zadowoleniem przyjmuje zatem uwagi Komisji dotyczące aktualizacji zadeklarowanych przez Unię ustalonych na poziomie krajowym wkładów z myślą o uwzględnieniu tych ambitniejszych celów i podniesieniu poziomu redukcji emisji do 2030 r.; wzywa Komisję do opracowania do końca 2018 r. ambitnej strategii UE na rzecz osiągnięcia zerowej emisji do połowy tego stulecia, przedstawiającej opłacalny sposób realizacji celu zeroemisyjności netto przyjętego w porozumieniu paryskim oraz gospodarki o zerowych emisjach netto w Unii najpóźniej do 2050 r., zgodnie ze sprawiedliwym udziałem Unii w pozostałym globalnym budżecie w zakresie emisji dwutlenku węgla; popiera aktualizację zadeklarowanych przez Unię ustalanych na poziomie krajowych wkładów, w ramach której do 2030 r. planuje się ograniczenie krajowych emisji gazów cieplarnianych o 55 % w skali całej gospodarki w porównaniu z poziomami z 1990 r;

10.  z zadowoleniem przyjmuje zapowiadany przez Sekretarza Generalnego ONZ szczyt klimatyczny, który ma zostać zorganizowany we wrześniu 2019 r., przy okazji 74. Zgromadzenia Ogólnego, z myślą o przyspieszeniu działań na rzecz klimatu służących osiągnięciu celów porozumienia paryskiego, a w szczególności zachęceniu do ambitniejszych zobowiązań w dziedzinie klimatu; wzywa UE i państwa członkowskie, by wspierały te wysiłki, wykazując się zaangażowaniem i wolą polityczną do rozszerzenia własnych zobowiązań oraz postulując znaczące wkłady innych stron;

11.  wyraża ubolewanie z powodu zapowiedzi prezydenta USA Donalda Trumpa dotyczących wycofania USA z porozumienia paryskiego i uważa to za krok wstecz; wyraża zadowolenie z faktu, że po zapowiedziach prezydenta Trumpa wszystkie najważniejsze strony potwierdziły swoje zaangażowanie w realizację porozumienia paryskiego; z dużym zadowoleniem przyjmuje nieprzerwaną mobilizację największych stanów USA, miast, uniwersytetów i innych podmiotów niepaństwowych w zakresie działań na rzecz klimatu w ramach kampanii „We are still in”;

12.  podkreśla, że zwłaszcza po zapowiedzi prezydenta Trumpa istotne jest, aby wprowadzić odpowiednie przepisy przeciwdziałające ucieczce emisji oraz zapewnić bezpłatne uprawnienia do emisji podmiotom osiągającym najlepsze wyniki, zgodnie z dyrektywą w sprawie ETS; zwraca się do Komisji, aby zbadała skuteczność i legalność dodatkowych środków służących ochronie przemysłu zagrożonego ucieczką emisji, np. dostosowań podatkowych na granicach w odniesieniu do emisji CO2 i opłat za zużycie, w szczególności w przypadku produktów pochodzących z państw, które nie wypełniają zobowiązań wynikających z porozumienia paryskiego;

13.  z zadowoleniem przyjmuje wejście w życie w dniu 1 stycznia 2019 r. poprawki z Kigali do protokołu montrealskiego, do której instrumenty ratyfikacji złożyło dotychczas 27 stron, w tym 7 państw członkowskich; apeluje do wszystkich stron protokołu montrealskiego, w szczególności do tych państw członkowskich, które nie złożyły jeszcze dokumentów ratyfikacyjnych, o podjęcie wszelkich kroków koniecznych do jej szybkiej ratyfikacji, gdyż stanowi ona niezbędny wkład w realizację porozumienia paryskiego oraz średnio- i długoterminowych celów w dziedzinie klimatu i energii;

14.  z zadowoleniem przyjmuje ratyfikację przez wszystkie państwa członkowskie poprawki dauhańskiej do protokołu z Kioto oraz złożenie w dniu 21 grudnia 2017 r. wspólnego unijnego dokumentu ratyfikacyjnego; uważa, że ten krok stanie się ważnym argumentem negocjacyjnym na drodze do pomyślnego zakończenia negocjacji w sprawie klimatu z 2018 r. i że dzięki wspólnym wysiłkom pozwoli skutecznie ograniczyć emisje gazów cieplarnianych;

15.  podkreśla, że kluczowym zagadnieniem negocjacji podczas 23. sesji konferencji stron (COP23) było wdrożenie postanowień przed rokiem 2020 i podniesienie poziomu ambicji; z zadowoleniem przyjmuje decyzję o zorganizowaniu dwóch posiedzeń podsumowujących podczas konferencji stron w 2018 i 2019 roku; wzywa Komisję i państwa członkowskie do przygotowania propozycji wkładu w redukcję emisji do 2020 r., aby przedstawić je podczas COP24 w ramach podsumowania przed 2020 r.; uważa je za ważny krok w kierunku zwiększenia ambicji w okresie po 2020 r. przez wszystkie strony, dlatego też z niecierpliwością oczekuje na wyniki pierwszego podsumowania w Katowicach, które powinno przyjąć formę decyzji konferencji stron potwierdzającej zobowiązanie do podniesienia do 2020 r. poziomu ambicji stron w zakresie ustalanych na poziomie krajowym wkładów na 2030 r., tak aby dostosować te wkłady do długoterminowych celów porozumienia paryskiego;

16.  wzywa Komisję i państwa członkowskie, by wykorzystały strategie i działania komunikacyjne do zwiększenia wsparcia publicznego i politycznego na rzecz działań w dziedzinie klimatu i podnoszenia świadomości na temat dodatkowych korzyści płynących z przeciwdziałania zmianie klimatu, takich jak poprawa jakości powietrza i zdrowia publicznego, ochrona zasobów naturalnych, wzrost gospodarczy i wzrost zatrudnienia, wzmocnienie bezpieczeństwa energetycznego i zmniejszenie kosztów importu energii, jak również przewaga w konkurencji międzynarodowej dzięki innowacjom i postępom technologicznym; podkreśla potrzebę zwrócenia uwagi także na zależności między zmianą klimatu a niesprawiedliwością społeczną, migracją, niestabilnością i ubóstwem, jak również na fakt, że globalne działania w dziedzinie klimatu mogą w znacznym stopniu przyczynić się do rozwiązania tych problemów;

17.  podkreśla synergię między porozumieniem paryskim, Agendą na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030, ramami z Sendai i Programem działań z Addis Abeby (finansowanie na rzecz rozwoju), a także innymi konwencjami z Rio, gdyż są to powiązane ze sobą ważne dokonania, które pozwalają zapewnić, że eliminacja ubóstwa i zrównoważony rozwój mogą odbywać się jednocześnie;

24.sesja konferencji stron w Katowicach (COP24)

18.  docenia wspólne przygotowanie przez organizatorów COP22 i COP23 projektu dialogu „Talanoa” na 2018 r., który spotkał się z szerokim poparciem stron i rozpoczął się w styczniu 2018 r.; oczekuje na jego pierwsze rezultaty w trakcie COP24, a następnie na decyzje polityczne, które do 2020 r. powinny dostosować nasze wspólne ambicje do długoterminowych celów porozumienia paryskiego; docenia fakt, że dialog „Talanoa” nie ogranicza się do dyskusji między rządami krajowymi, lecz pozwala wielu zainteresowanym stronom – w tym regionom i miastom oraz ich przedstawicielom wybranym w wyborach – zwrócić uwagę krajowych i światowych decydentów na kluczowe kwestie związane z działaniami na rzecz klimatu; z zadowoleniem przyjmuje dialogi „Talanoa” prowadzone na szczeblu miast i regionów i oczekuje na kolejne dialogi w Europie; z niecierpliwością oczekuje na wkład podmiotów niepaństwowych i wzywa wszystkie strony do przedstawiania uwag w odpowiednim terminie, aby ułatwić debatę polityczną w Katowicach;

19.  dostrzega ponadto, że mimo postępów dokonanych w kwestii paryskiego programu prac (zbioru przepisów) podczas COP23 wciąż stoją przed nami poważne wyzwania, jeśli chodzi o jego ukończenie i podjęcie konkretnych decyzji na COP24; apeluje o przeprowadzenie przed szczytem wszelkich prac przygotowawczych w celu sfinalizowania zbioru przepisów, który ma zasadnicze znaczenie dla terminowego wdrożenia porozumienia paryskiego;

20.  popiera stworzenie zbioru przepisów wymagającego od wszystkich stron wysokiego poziomu przejrzystości oraz przestrzegania solidnych wiążących zasad, co pozwoli dokładnie mierzyć postępy i budować zaufanie między stronami zaangażowanymi w ten międzynarodowy proces; jest zaniepokojony faktem, że niektóre strony nadal niechętnie podejmują działania na rzecz pełnej przejrzystości pomiaru emisji; wzywa wszystkie największe gospodarki, by odegrały wiodącą rolę w negocjacjach nad wspomnianym zbiorem przepisów i opowiedziały się za wiążącymi wymogami w zakresie systemów monitorowania i weryfikacji, w tym terminowych i wiarygodnych danych i szacunków dotyczących emisji gazów cieplarnianych;

21.  podkreśla, że zbiór ten należy uzupełnić o oparte na obserwacjach dane atmosferyczne, tak aby podnieść wiarygodność i dokładność sprawozdań; wzywa Komisję, Europejską Agencję Kosmiczną (ESA), Europejską Organizację Eksploatacji Satelitów Meteorologicznych (EUMETSAT), Europejskie Centrum Prognoz Średnioterminowych (ECMWF), europejską infrastrukturę badawczą zintegrowanego systemu obserwacji poziomu dwutlenku węgla (ICOS), krajowe agencje inwentaryzacji emisji i ośrodki badawcze oraz inne kluczowe podmioty, by rozwijały zdolności operacyjne, które mogą zapewnić informacje na temat emisji antropogenicznych zgodnie z obowiązującymi wymogami i z wykorzystaniem danych satelitarnych, w tym z wykorzystaniem konstelacji satelitów;

22.  podkreśla, że na konferencji COP24 w Katowicach UE powinna mówić jednym wspólnym głosem, aby potwierdzić swą polityczną siłę i wiarygodność; wzywa wszystkie państwa członkowskie do poparcia mandatu UE w negocjacjach oraz w spotkaniach dwustronnych z innymi podmiotami;

23.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do poruszenia tematu działań na rzecz klimatu na ważnych forach międzynarodowych w ramach ONZ i ugrupowań takich jak G-7 i G-20 oraz dążenia do wielostronnego partnerstwa w konkretnych aspektach realizacji porozumienia paryskiego i celów zrównoważonego rozwoju;

Otwartość, uczestnictwo i przejrzystość

24.  wzywa Komisję i państwa członkowskie, by utrzymały i zacieśniły partnerstwa strategiczne z krajami rozwiniętymi oraz gospodarkami wschodzącymi z myślą o utworzeniu w najbliższych latach grupy liderów klimatycznych, oraz by okazały większą solidarność z państwami podatnymi na zagrożenia; popiera trwałe i aktywne zaangażowanie UE w ramach koalicji o wysokim poziomie ambicji i w ramach współpracy z państwami członkowskimi tej koalicji w celu pokazania ich determinacji w dążeniu do znaczącej realizacji postanowień porozumienia paryskiego dzięki ukończeniu w 2018 r. solidnego zbioru przepisów oraz udanemu dialogowi „Talanoa” podczas COP24;

25.  podkreśla, że w dążeniu do celu ograniczenia wzrostu średniej temperatury na świecie do 1,5°C konieczne jest efektywne uczestnictwo wszystkich stron, co z kolei wymaga rozwiązania kwestii partykularnych lub sprzecznych interesów; potwierdza w tym kontekście swoje poparcie dla inicjatywy rządów reprezentujących większość ludności świata dotyczącej wprowadzenia w ramach UNFCCC specjalnej polityki przeciwdziałania konfliktom interesów; wzywa Komisję i państwa członkowskie do konstruktywnego zaangażowania się w ten proces bez podważania celów i założeń UNFCCC i porozumienia paryskiego;

26.  podkreśla, że 80 % osób przesiedlonych w wyniku zmiany klimatu to kobiety, które ogólnie doświadczają skutków zmiany klimatu dotkliwiej niż mężczyźni, a przy tym zmagają się z większymi trudnościami, nie uczestniczą zaś w tym samym stopniu co mężczyźni w podejmowaniu kluczowych decyzji dotyczących działań w dziedzinie klimatu; zaznacza zatem, że wzmocnienie pozycji kobiet, a także ich pełna równoprawna obecność i sprawowanie przez nie funkcji przywódczych na forach międzynarodowych, takich jak UNFCCC, oraz kierowanie przez nie krajowymi, regionalnymi i lokalnymi działaniami w dziedzinie klimatu mają zasadnicze znaczenie dla powodzenia i skuteczności takich działań; wzywa UE i państwa członkowskie, aby uwzględniały perspektywę płci w polityce klimatycznej oraz wspierały uczestnictwo kobiet należących do społeczności tubylczych, a także uczestnictwo obrońców praw kobiet w ramach UNFCC;

27.  z zadowoleniem przyjmuje decyzję COP23 w sprawie dalszego wykorzystywania Funduszu Adaptacyjnego w ramach porozumienia paryskiego; docenia rolę odgrywaną przez Fundusz Adaptacyjny w przypadku społeczności najbardziej zagrożonych zmianą klimatu i dlatego z zadowoleniem przyjmuje nowe zobowiązania państw członkowskich, które zasilą ten fundusz kwotą 93 mln USD;

28.  dostrzega, że UE i jej państwa członkowskie są głównym źródłem publicznego finansowania działań związanych ze zmianą klimatu; wyraża zaniepokojenie tym, że obecne zobowiązania krajów rozwiniętych są dalekie od osiągnięcia zbiorowego celu 100 mld USD rocznie; podkreśla, że wszystkie kraje rozwinięte będące stronami powinny przekazać wkład przewidziany na ten cel, ponieważ finansowanie długofalowe ma decydujące znaczenie dla umożliwienia krajom rozwijającym się realizacji ich celów dotyczących przystosowywania się do zmiany klimatu i jej łagodzenia;

29.  podkreśla, że budżet UE powinien być spójny z zobowiązaniami międzynarodowymi dotyczącymi zrównoważonego rozwoju oraz ze średnio- i długoterminowymi celami klimatycznymi i energetycznymi, a także nie powinien wywoływać skutków sprzecznych z tymi celami ani utrudniać ich wypełniania; zauważa z zaniepokojeniem, że cel zakładający przeznaczenie 20 % ogółu wydatków UE na działania w dziedzinie klimatu prawdopodobnie nie zostanie osiągnięty, i wzywa w związku z tym do działań naprawczych; podkreśla ponadto, że cele w zakresie klimatu i energii należy od samego początku umieszczać w centrum dyskusji politycznych na temat wieloletnich ram finansowych (WRF) na okres po 2020 r., aby zapewnić dostępność zasobów niezbędnych do ich realizacji; przypomina swoje stanowisko, zgodnie z którym obecne wydatki związane z klimatem należy zwiększyć z 20 % do 30 % jak najszybciej, a najpóźniej do 2027 r.; uważa, że wszystkie pozostałe wydatki w WRF powinny być zgodne z porozumieniem paryskim i nie powinny wywoływać skutków odwrotnych do tych, które zamierzono w ramach działań podejmowanych w reakcji na zmianę klimatu;

30.  wzywa do ustanowienia specjalnego automatycznego mechanizmu finansów publicznych UE, który zapewni dodatkowe, odpowiednie wsparcie na rzecz sprawiedliwego udziału UE w realizacji międzynarodowego celu dotyczącego finansowania działań związanych z klimatem w wysokości 100 mld USD;

Rola podmiotów niepaństwowych

31.  przypomina, że w porozumieniu paryskim uznano istotną rolę wielopoziomowego zarządzania strategiami w dziedzinie klimatu oraz potrzebę współpracy z regionami, miastami i podmiotami niepaństwowymi;

32.  wyraża zadowolenie z globalnej mobilizacji coraz większej liczby podmiotów niepaństwowych zaangażowanych w działania w dziedzinie klimatu, które przynoszą konkretne i wymierne rezultaty; podkreśla istotną rolę społeczeństwa obywatelskiego, sektora prywatnego oraz władz niższego szczebla, które wywierają nacisk na opinię publiczną i władze centralne oraz napędzają ich działania; wzywa UE, państwa członkowskie i wszystkie strony do nawiązywania, pobudzania i ułatwiania w pełni przejrzystego dialogu z podmiotami niepaństwowymi, które coraz częściej przodują w przeciwdziałaniu zmianie klimatu, a także z władzami niższego szczebla, w szczególności tam, gdzie stosunki UE z rządami krajowymi w dziedzinie polityki klimatycznej uległy pogorszeniu; w związku z tym pochwala zobowiązanie do osiągnięcia zerowej emisji netto do 2050 r. podjęte podczas COP23 przez 25 pionierskich miast zamieszkiwanych przez 150 mln obywateli;

33.  wzywa Komisję, aby nadal pogłębiała stosunki z władzami lokalnymi i regionalnymi, zacieśniła współpracę tematyczną i sektorową między miastami i regionami zarówno w UE, jak i poza nią, opracowała inicjatywy na rzecz przystosowania się i odporności oraz udoskonaliła modele zrównoważonego rozwoju i plany ograniczenia emisji w kluczowych sektorach, takich jak energetyka, przemysł, technologia, rolnictwo i transport, zarówno na obszarach miejskich, jak i wiejskich, np. poprzez programy partnerskie, Międzynarodowy program współpracy miejskiej, wspieranie platform takich, jak Porozumienie Burmistrzów, i tworzenie nowych forów wymiany dobrych praktyk; wzywa UE i państwa członkowskie do wspierania działań podmiotów regionalnych i lokalnych na rzecz wprowadzenia wkładów ustalonych na szczeblu regionalnym i lokalnym (analogicznie do wkładów ustalonych na szczeblu krajowym), jeżeli dzięki temu procesowi można zwiększyć poziom ambicji w zakresie przeciwdziałania zmianie klimatu;

34.  zachęca Komisję, by w swoim wniosku dotyczącym długoterminowej unijnej strategii na rzecz osiągnięcia w połowie stulecia zerowej emisji netto określiła konkretne cele w zakresie redukcji emisji gazów cieplarnianych do 2050 r. dla wszystkich sektorów oraz by wskazała czytelną ścieżkę osiągnięcia tych celów, w tym konkretne cele pośrednie na lata 2035, 2040 i 2045; wzywa Komisję do przedstawienia propozycji zwiększenia stopnia pochłaniania emisji przez pochłaniacze zgodnie z porozumieniem paryskim, tak aby najpóźniej do 2050 r. osiągnąć zerową emisję gazów cieplarnianych netto w UE, a w niedalekiej przyszłości osiągnąć ujemny bilans emisji; apeluje, by strategia ta zapewniała sprawiedliwy podział wysiłków między sektory, obejmowała mechanizm umożliwiający wkalkulowanie wyników przeprowadzanego co pięć lat globalnego przeglądu, a także uwzględniała ustalenia zawarte w oczekiwanym wkrótce sprawozdaniu specjalnym IPCC, zalecenia i stanowiska Parlamentu Europejskiego oraz opinie podmiotów niepaństwowych, takich jak organy lokalne i regionalne, społeczeństwo obywatelskie i sektor prywatny;

35.  podkreśla, że długoterminową strategię UE należy postrzegać jako okazję do określenia przyszłych priorytetów strategicznych na rzecz nowoczesnej, ekologicznej gospodarki unijnej, która w pełni wykorzysta potencjał postępu technologicznego, utrzyma wysoki poziom zabezpieczenia społecznego i wysokie standardy ochrony konsumentów oraz będzie korzystna dla przemysłu i społeczeństwa obywatelskiego, szczególnie w perspektywie długofalowej;

36.  zachęca Komisję i państwa członkowskie, by opracowały strategie i programy mające na celu zajęcie się przemianami sektorowymi spowodowanymi dekarbonizacją i postępem technologicznym oraz umożliwiły wymianę wiedzy i dobrych praktyk między regionami, pracownikami i przedsiębiorstwami, których dotyczą wspomniane zjawiska, a także pomagały regionom i pracownikom w przygotowaniu się na zmiany strukturalne, aktywnie poszukiwały nowego potencjału gospodarczego oraz opracowały strategiczną politykę lokalizacyjną w celu zapewnienia sprawiedliwego przejścia Europy ku gospodarce o zerowej emisji netto;

37.  uważa, że aby zapewnić spójność wkładów ustalonych na poziomie krajowym z ogólnogospodarczymi zobowiązaniami wymaganymi na mocy porozumienia paryskiego, należy zachęcać strony do uwzględniania emisji pochodzących z międzynarodowego transportu morskiego i lotniczego oraz do uzgodnienia i wdrożenia na szczeblu międzynarodowym, regionalnym i krajowym środków ograniczających emisje pochodzące z tych sektorów;

Kompleksowe wysiłki wszystkich sektorów

38.  z zadowoleniem przyjmuje ciągły rozwój systemów handlu emisjami na świecie, a szczególnie rozpoczęcie w grudniu 2017 r. fazy wstępnej ogólnokrajowego systemu handlu uprawnieniami do emisji w sektorze energetycznym w Chinach; z zadowoleniem przyjmuje również porozumienie w sprawie połączenia unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji (EU ETS) i systemu szwajcarskiego podpisane pod koniec 2017 r. i zachęca Komisję, aby nadal poszukiwała możliwości takich połączeń oraz innych form współpracy z rynkami uprawnień do emisji w krajach i regionach trzecich, a także stymulowała tworzenie nowych rynków uprawnień do emisji i innych mechanizmów wyceny uprawnień do emisji, co przyczyni się do ograniczenia emisji na poziomie światowym, zwiększy efektywność i oszczędności oraz ograniczy ryzyko ucieczki emisji dzięki zapewnieniu równych warunków działania na całym świecie; wzywa Komisję do wprowadzenia zabezpieczeń gwarantujących, że wszelkie połączenia z EU ETS będą nadal wnosić dodatkowy i trwały wkład w łagodzenie skutków zmiany klimatu i nie będą podważać wewnętrznych zobowiązań Unii w zakresie emisji gazów cieplarnianych;

39.  ubolewa, że sektor transportu jest jedynym sektorem, w którym emisja od 1990 r. rośnie; zaznacza, że nie jest to spójne z długofalowym zrównoważonym rozwojem, który przeciwnie wymaga ograniczenia emisji we wszystkich sektorach życia społecznego na większą skalę i w szybszym tempie; przypomina, że sektor transportu do 2050 r. będzie musiał przejść całkowitą dekarbonizację;

40.  z głębokim rozczarowaniem odnotowuje, że wniosek Komisji dotyczący norm emisji CO2 po 2020 r. dla samochodów osobowych i lekkich pojazdów użytkowych jest niezgodny z celami długoterminowymi porozumienia paryskiego;

41.  wyraża zaniepokojenie poziomem ambicji w mechanizmie kompensacji i redukcji CO2 w międzynarodowym lotnictwie cywilnym (CORSIA) opracowanym przez Organizację Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO), zważywszy na toczące się prace nad normami i zalecanymi metodami postępowania, które mają doprowadzić do wdrożenia mechanizmu od 2019 r.; stanowczo sprzeciwia się działaniom zmierzającym do narzucenia w odniesieniu do lotów na terytorium Europy mechanizmu CORSIA, który byłby nadrzędny w stosunku do przepisów UE i znosiłby niezależność w podejmowaniu decyzji; podkreśla, że dalsze rozmycie projektu norm i zalecanych metod postępowania w ramach CORSIA jest niemożliwe do zaakceptowania; wzywa Komisję i państwa członkowskie, aby dołożyły wszelkich starań w celu wzmocnienia postanowień mechanizmu CORSIA, a tym samym jego przyszłego wpływu;

42.  przypomina o rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2392 z dnia 13 grudnia 2017 r. zmieniającym dyrektywę 2003/87/WE w celu utrzymania obecnych ograniczeń zakresu zastosowania w odniesieniu do działań lotniczych i w celu przygotowania wdrożenia globalnego środka rynkowego po 2021 r.(8), a w szczególności o jego art. 1 ust. 7, który wyraźnie stanowi, że jako współprawodawcy Parlament Europejski i Rada są jedynymi instytucjami, które decydują o wszelkich przyszłych zmianach dyrektywy w sprawie ETS; wzywa państwa członkowskie, aby w duchu porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa zgłosiły formalne zastrzeżenie co do norm i zalecanych metod postępowania w ramach CORSIA, stwierdzające, że wdrożenie tego mechanizmu i uczestnictwo w jego dobrowolnych fazach wymaga uprzedniej zgody Rady i Parlamentu Europejskiego;

43.  przypomina o kolejnym przedłużeniu przez UE okresu odstępstwa od stosowania EU ETS w odniesieniu do lotów poza EOG do 2024 r., co ma przyspieszyć procedurę ICAO, w ramach której poszukiwane jest globalne rozwiązanie problemu emisji pochodzących z lotnictwa; podkreśla jednak, że jakichkolwiek dalszych zmian ustawodawczych powinno się dokonywać tylko wtedy, gdy są one spójne z unijnym zobowiązaniem do ograniczenia emisji gazów cieplarnianych w całej gospodarce, które to zobowiązanie nie przewiduje wykorzystania jednostek kompensacji emisji po 2020 r.;

44.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w lotnictwie EU ETS już przyniósł efekty w postaci około 100 mln ton redukcji/kompensacji CO2;

45.  przypomina, że w okresie do 2050 r. spodziewany jest wzrost emisji CO2 z transportu morskiego o 50–250 % oraz że istnieją już rozwiązania techniczne pozwalające znacząco zmniejszyć emisje ze statków; z zadowoleniem przyjmuje porozumienie w sprawie pierwszej strategii Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) na rzecz ograniczenia emisji gazów cieplarnianych ze statków przyjęte na 72. posiedzeniu Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego IMO w kwietniu 2018 r. jako pierwszy krok tego sektora ku realizacji celu dotyczącego temperatury określonego w porozumieniu paryskim; wzywa IMO, aby szybko uzgodniła nowe obowiązkowe środki redukcji emisji niezbędne do osiągnięcia celów, i podkreśla, że istotne i pilne jest ich wdrożenie przed 2023 r.; podkreśla, że potrzebne są dalsze środki i działania na rzecz rozwiązania problemu emisji z obszarów morskich, i dlatego wzywa UE i państwa członkowskie do uważnego monitorowania skutków i stosowania porozumienia IMO oraz do rozważenia dodatkowych działań ze strony UE dla zadbania, by emisje gazów cieplarnianych z transportu morskiego były zgodne z celem dotyczącym temperatury określonym w porozumieniu paryskim; wzywa Komisję, aby włączyła żeglugę międzynarodową do oczekiwanej wkrótce strategii dotyczącej dekarbonizacji do 2050 r., w celu ukierunkowania decyzji inwestycyjnych UE na zeroemisyjne paliwa i technologie napędu dla żeglugi;

46.  zauważa, że wylesianie i degradacja lasów odpowiadają za 20 % światowych emisji gazów cieplarnianych; podkreśla istotną rolę lasów i terenów podmokłych w łagodzeniu skutków zmiany klimatu, ponieważ mają one znaczny potencjał w zakresie wychwytywania dwutlenku węgla; wskazuje, że należy utrzymać i wzmocnić naturalne pochłaniacze i rezerwuary dwutlenku węgla w UE i na świecie w perspektywie długoterminowej, a także dodatkowo zwiększyć całkowitą światową powierzchnię lasów oraz ich zdolności adaptacyjne i odporność na zmianę klimatu, aby osiągnąć długofalowy cel porozumienia paryskiego; podkreśla ponadto potrzebę skupienia wysiłków służących łagodzeniu zmiany klimatu na sektorze lasów tropikalnych, począwszy od zajęcia się zasadniczymi przyczynami wylesiania i zmiany klimatu;

Odporność na zmianę klimatu dzięki adaptacji

47.  wzywa Komisję do przeglądu strategii UE w zakresie przystosowania się do zmiany klimatu, ponieważ działania przystosowawcze są nieuniknioną koniecznością, przed którą stoją wszystkie kraje, jeżeli chcą zmniejszyć negatywne skutki zmiany klimatu i w pełni wykorzystać możliwości odpornego na zmianę klimatu wzrostu gospodarczego i zrównoważonego rozwoju;

48.  uważa uruchomienie platformy społeczności lokalnych i tubylczych za jeden z sukcesów COP23 i za kolejny ważny krok w kierunku realizacji decyzji podjętych w Paryżu; uważa, że platforma ułatwi skuteczną wymianę doświadczeń i najlepszych praktyk w zakresie działań i strategii przystosowawczych;

49.  podkreśla potrzebę opracowania publicznych, przejrzystych i łatwych w obsłudze systemów i narzędzi w celu śledzenia postępów i skuteczności krajowych planów i działań przystosowawczych;

Dyplomacja klimatyczna

50.  zdecydowanie popiera kontynuowanie i dalsze wzmacnianie unijnego wpływu politycznego i dyplomacji klimatycznej, co ma zasadnicze znaczenie dla poważniejszego traktowania działań w dziedzinie klimatu przez kraje partnerskie i światową opinię publiczną; apeluje o przydzielenie ESDZ i Komisji zasobów kadrowych i finansowych w taki sposób, by lepiej odzwierciedlić duże zaangażowanie na rzecz dyplomacji klimatycznej oraz większe uczestnictwo w działaniach w tym obszarze; zwraca uwagę, że konieczne jest opracowanie kompleksowej strategii na rzecz dyplomacji klimatycznej UE i uwzględnienie klimatu we wszystkich dziedzinach działań zewnętrznych UE, w tym takich jak handel, współpraca na rzecz rozwoju, pomoc humanitarna, bezpieczeństwo i obrona;

51.  podkreśla pogłębiające się skutki zmiany klimatu dla bezpieczeństwa międzynarodowego i stabilności regionalnej wynikające z degradacji środowiska, z utraty środków do życia, z przesiedleń ludności spowodowanych klimatem i z powiązanych z tym napięć, które to zagrożenia zmiana klimatu może potęgować; wzywa zatem UE i państwa członkowskie do współpracy z partnerami na całym świecie, aby lepiej rozumieć, uwzględniać i przewidywać destabilizujące skutki zmiany klimatu oraz reagować na nie; podkreśla w związku z tym rolę uwzględniania dyplomacji klimatycznej w unijnych strategiach zapobiegania konfliktom;

52.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do zawarcia ambitnych sojuszy, które będą stanowić przykład włączania działań w dziedzinie klimatu do głównego nurtu polityki zewnętrznej w jej różnych aspektach, w tym takich jak handel, migracja międzynarodowa, reforma międzynarodowych instytucji finansowych oraz pokój i bezpieczeństwo;

53.  apeluje do Komisji, by uwzględniła zmianę klimatu w międzynarodowych umowach handlowych i inwestycyjnych przez uzależnienie przyszłych umów handlowych od ratyfikacji i wdrożenia porozumienia paryskiego; wzywa Komisję do przeprowadzenia kompleksowej oceny spójności obowiązujących umów z porozumieniem paryskim;

Przemysł i konkurencyjność

54.  podkreśla, że zmiana klimatu jest przede wszystkim wyzwaniem społecznym i że walka z nią powinna pozostać jedną z zasad przewodnich polityki i działań UE, w tym w dziedzinie przemysłu, energii, badań naukowych i technologii cyfrowych;

55.  z zadowoleniem przyjmuje wysiłki i postępy poczynione przez europejskich obywateli, przedsiębiorstwa i przemysł w celu wypełnienia zobowiązań wynikających z porozumienia paryskiego; zachęca do większej ambicji i do pełnego wykorzystania możliwości wynikających z porozumienia paryskiego, odpowiednio do tempa postępu technologicznego;

56.  podkreśla, że stabilne i przewidywalne ramy prawne oraz jasne sygnały polityczne na szczeblu zarówno unijnym, jak i światowym prowadzą do ułatwienia i zwiększenia inwestycji związanych z klimatem; podkreśla w związku z tym znaczenie wniosków ustawodawczych w ramach pakietu „Czysta energia dla wszystkich Europejczyków”, mającego na celu zwiększenie konkurencyjności UE, wzmocnienie pozycji obywateli oraz wyznaczenie celów zgodnych z zobowiązaniami UE wynikającymi z porozumienia paryskiego i przewidzianego w nim mechanizmu przeglądów pięcioletnich;

57.  wyraża zadowolenie, że niektóre państwa, w których znajdują się siedziby głównych konkurentów energochłonnych branż przemysłu unijnego, wprowadziły mechanizmy handlu uprawnieniami do emisji dwutlenku węgla lub inne mechanizmy wyceny uprawnień do emisji; zachęca inne państwa do pójścia za ich przykładem;

58.  podkreśla znaczenie zwiększenia liczby miejsc pracy wysokiej jakości, a także liczby wykwalifikowanych pracowników w przemyśle unijnym dla pobudzenia innowacyjności i zrównoważonej transformacji; apeluje o całościowy i inkluzywny proces mający na celu stworzenie wizji alternatywnego modelu biznesowego w regionach o wysokiej emisji dwutlenku węgla i o dużej liczbie pracowników w sektorach uzależnionych od węgla, tak aby ułatwić zrównoważone przemiany w kierunku dobrze prosperującego przemysłu i usług, przy jednoczesnym docenieniu dorobku i dziedzictwa, a także dostępnych umiejętności pracowników; podkreśla ważną rolę państw członkowskich w przyspieszeniu reform, które mogą prowadzić do sprawiedliwej transformacji siły roboczej w tych regionach; przypomina, że dodatkowe wsparcie finansowe UE odgrywa zasadnicza rolę w tym zakresie;

Polityka energetyczna

59.  przypomina, że inwestycje w energię ze źródeł odnawialnych w UE zmniejszają się; zwraca zatem uwagę, że energia ze źródeł odnawialnych i efektywność energetyczna mają istotne znaczenie dla redukcji emisji, a także dla bezpieczeństwa energetycznego oraz dla zapobiegania ubóstwu energetycznemu i dla jego łagodzenia w celu ochrony i wspierania gospodarstw domowych zagrożonych ubóstwem i ubogich; apeluje, by propagować na szczeblu światowym środki na rzecz efektywności energetycznej i oszczędności energii, a także rozwój odnawialnych źródeł energii i ich skuteczne stosowanie (np. przez pobudzanie prosumpcji energii ze źródeł odnawialnych);

60.  przypomina, że priorytetowe traktowanie efektywności energetycznej, w tym na podstawie zasady „efektywność energetyczna przede wszystkim”, oraz globalne przywództwo w dziedzinie energii ze źródeł odnawialnych to dwa spośród głównych celów unii energetycznej UE; zwraca uwagę, że ambitne przepisy pakietu dotyczącego czystej energii mają istotne znaczenie dla osiągnięcia tych celów, a oczekiwana wkrótce strategia na okres do połowy stulecia ma takież znaczenie dla skutecznego wypełniania w ramach polityki UE zobowiązań wynikających z porozumienia paryskiego, dotyczących ograniczenia wzrostu średniej temperatury na świecie do poziomu znacznie poniżej 2°C w celu zatrzymania go następnie poniżej 1,5°C;

61.  podkreśla, że należy rozwijać technologie magazynowania energii, inteligentne sieci i reagowanie na zapotrzebowanie, co przyczyni się do większego faktycznego wykorzystania energii ze źródeł odnawialnych w sektorach takich jak wytwarzanie energii elektrycznej oraz ogrzewanie i chłodzenie na potrzeby gospodarstw domowych;

62.  wzywa UE do wywarcia wpływu na społeczność międzynarodową, aby niezwłocznie przyjęła konkretne środki, w tym harmonogram, dotyczące stopniowego wycofywania dotacji, które mają szkodliwy wpływ na środowisko oraz zakłócają konkurencję, zniechęcają do współpracy międzynarodowej i hamują innowacje;

Badania naukowe, innowacyjność, technologie cyfrowe i polityka kosmiczna

63.  podkreśla fakt, że kontynuacja i nasilenie badań i innowacji w dziedzinach takich, jak polityka łagodzenia zmiany klimatu i przystosowywania się do niej, efektywne gospodarowanie zasobami, zrównoważone technologie niskoemisyjne i zeroemisyjne, zrównoważone wykorzystanie surowców wtórnych („gospodarka o obiegu zamkniętym”) oraz gromadzenie danych dotyczących zmiany klimatu, mają kluczowe znaczenie dla przeciwdziałania zmianie klimatu w sposób racjonalny pod względem kosztów i przyczyniają się do zmniejszenia zależności od paliw kopalnych; wzywa zatem do podjęcia globalnych zobowiązań do pobudzenia i skoncentrowania inwestycji w tych obszarach; podkreśla, że należy priorytetowo traktować finansowanie projektów dotyczących zrównoważonej energii w ramach nowego programu „Horyzont Europa”, zważywszy na zobowiązania Unii wynikające z unii energetycznej i porozumienia paryskiego;

64.  podkreśla, że cele zrównoważonego rozwoju stanowią radykalną zmianę w polityce międzynarodowej w dziedzinie współpracy na rzecz rozwoju oraz że UE zobowiązała się do ich wdrożenia zarówno w polityce wewnętrznej, jak i zewnętrznej; zaznacza, że – zgodnie z założeniami wymiaru zewnętrznego celów zrównoważonego rozwoju – należy rozważyć różne metody, aby udzielić krajom rozwijającym się i gospodarkom wschodzącym wsparcia w transformacji energetycznej, m.in. przez środki budowania potencjału, pomoc w zmniejszaniu kosztów kapitału w przypadku projektów związanych z energią ze źródeł odnawialnych i efektywnością energetyczną, transfer technologii, a także rozwiązania na rzecz rozwoju inteligentnych miast oraz społeczności oddalonych i wiejskich, tym samym pomagając im w wypełnianiu ich zobowiązań wynikających z porozumienia paryskiego; w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje nowo utworzony Europejski Fundusz na rzecz Zrównoważonego Rozwoju;

65.  przypomina, że badania, innowacje i konkurencyjność należą do pięciu filarów strategii UE na rzecz unii energetycznej; zauważa, że UE jest zdecydowana utrzymać pozycję światowego lidera w tych dziedzinach, a jednocześnie rozwijać ścisłą współpracę naukową z partnerami międzynarodowymi; podkreśla, że ważne jest, by zbudować i utrzymać silny potencjał innowacyjności zarówno w krajach rozwiniętych, jak i w krajach wschodzących, z myślą o wprowadzaniu czystych i zrównoważonych technologii energetycznych;

66.  przypomina o fundamentalnej roli technologii cyfrowych we wspieraniu transformacji energetyki, a w szczególności w poprawie efektywności energetycznej i oszczędności energii; zwraca uwagę na korzyści z punktu widzenia klimatu, jakie może przynieść cyfryzacja przemysłu europejskiego, dzięki efektywnemu wykorzystaniu zasobów i ograniczeniu zużycia surowców, a także dzięki podwyższeniu obecnej liczby pracowników;

67.  zdecydowanie uważa, że unijne programy kosmiczne powinny być zaprojektowane tak, aby przyczyniały się do walki ze zmianą klimatu i do strategii łagodzenia zmiany klimatu; w tym kontekście przypomina o szczególnej roli systemu Copernicus i o potrzebie zadbania, by obejmował on usługę monitorowania emisji CO2; zwraca uwagę na znaczenie utrzymania dotychczasowej polityki w zakresie swobodnego, pełnego i otwartego dostępu do danych, ponieważ jest to niezbędne dla środowiska naukowego i leży u podstaw współpracy międzynarodowej w tej dziedzinie;

Działania w dziedzinie klimatu w krajach rozwijających się

68.  stanowczo twierdzi, że należy nadal brać pod uwagę możliwość ograniczenia globalnego ocieplenia do 1,5°C, oraz że najwięksi emitenci, w tym UE, mają obowiązek szybko nasilić działania na rzecz łagodzenia zmiany klimatu, co może przynieść istotne korzyści poboczne z punktu widzenia zrównoważonego rozwoju, a także obowiązek znacznego zwiększenia wsparcia na rzecz działań w dziedzinie klimatu w krajach rozwijających się;

69.  podkreśla, że duże znaczenie ma podejmowanie decyzji z uwzględnieniem kwestii klimatu, a także wspieranie takiego podejmowania decyzji przez poprawę usług klimatycznych szczególnie istotnych dla krajów rozwijających się; apeluje, aby uczynić to istotnym celem badań finansowanych przez UE oraz podjąć zdecydowane działania na szczeblu UE w celu ułatwienia transferu technologii do krajów rozwijających się; apeluje o uchwalenie przez WTO deklaracji w sprawie praw własności intelektualnej i zmiany klimatu, porównywalnej z deklaracją w sprawie porozumienia TRIPS i zdrowia publicznego przyjętą w Ad-Dausze w 2001 r.;

70.  przypomina o zobowiązaniu krajów rozwiniętych do zapewnienia nowych i dodatkowych środków finansowych na działania w dziedzinie klimatu w krajach rozwijających się, w wysokości 100 mld USD rocznie do 2020 r.; uznaje potrzebę stałego podwyższania i bardziej rygorystycznej kontroli nakładów finansowych, w tym przez zwrócenie uwagi na wymóg, aby finansowanie było nowe i dodatkowe, oraz przez uwzględnianie wyłącznie ekwiwalentów pożyczek w postaci dotacji i ich obliczanie metodą uzgodnioną w Komitecie Pomocy Rozwojowej OECD; zaleca, aby państwa członkowskie UE stosowały praktyki opracowane przez Komisję w odniesieniu do wykorzystania wskaźników z Rio w związku z oficjalną pomocą rozwojową na cele związane z klimatem;

71.  wzywa UE do przestrzegania zasady spójności polityki na rzecz rozwoju, zapisanej w art. 208 TFUE, ponieważ stanowi ona podstawowy aspekt wkładu UE w realizację postanowień porozumienia paryskiego; wzywa zatem UE, aby zapewniła wzajemną spójność swojej polityki rozwojowej, handlowej, rolnej, energetycznej i klimatycznej;

72.  przypomina, że zmiana klimatu ma zarówno bezpośredni, jak i pośredni wpływ na wydajność rolnictwa; ponownie apeluje o zmianę sposobu, w jaki produkujemy i konsumujemy żywność, w kierunku praktyk agroekologicznych, zgodnie z konkluzjami zespołu ds. międzynarodowej oceny wpływu nauk i technologii rolniczych na rozwój (IAASTD) i z zaleceniami specjalnego sprawozdawcy ONZ ds. prawa do pożywienia; pochwala inicjatywy podjęte przez Organizację ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) na rzecz zwiększenia skali rolnictwa ekologicznego z myślą o realizacji celów zrównoważonego rozwoju; apeluje do UE i jej państw członkowskich, aby kształtowały politykę rozwoju zgodnie z tymi założeniami, w tym za pośrednictwem okna inwestycyjnego dotyczącego rolnictwa w Europejskim Funduszu na rzecz Zrównoważonego Rozwoju (EFZR);

73.  podkreśla, że obecny wzrost emisji CO2 związanych z transportem i handlem osłabia skuteczność unijnej strategii dotyczącej zmiany klimatu; zauważa, że promowanie rozwoju opartego na eksporcie, w tym przez rolnictwo przemysłowe ukierunkowane na wywóz, jest trudne do pogodzenia z bezwzględną koniecznością łagodzenia zmiany klimatu;

74.  uważa, że UE powinna rozważyć sposoby wprowadzenia kontroli handlu europejskiego produktami wiążącymi się z zagrożeniem dla lasów, takimi jak soja, olej palmowy, eukaliptus, wołowina, skóra i kakao, oraz kontroli konsumpcji tych produktów, uwzględniając wnioski wyciągnięte z planu działań na rzecz egzekwowania prawa, zarządzania i handlu w dziedzinie leśnictwa (FLEGT) i z rozporządzenia w sprawie drewna oraz ze środków UE służących regulowaniu innych łańcuchów dostaw w celu położenia kresu albo zapobieżenia poważnym szkodom; zauważa, że kluczem do powodzenia tych wysiłków jest m.in. zagwarantowanie identyfikowalności produktów oraz spełnianie obowiązkowych wymogów należytej staranności w całym łańcuchu dostaw;

75.  wzywa Europejski Bank Inwestycyjny, aby szybko zaprzestał udzielania pożyczek na projekty związane z paliwami kopalnymi, i zwraca się do państw członkowskich UE o zniesienie wszystkich gwarancji kredytów eksportowych w przypadku tego rodzaju projektów; apeluje o specjalne gwarancje publiczne dla inwestycji ekologicznych oraz oznakowanie i ulgi podatkowe w odniesieniu do ekologicznych funduszy inwestycyjnych i emisji ekologicznych obligacji;

76.  podkreśla, że istotne znaczenie ma realizacja globalnego celu dotyczącego działań przystosowawczych, a także uruchomienie nowych znacznych środków finansowych na działania przystosowawcze w krajach rozwijających się; wzywa UE i jej państwa członkowskie, aby zobowiązały się do znacznego zwiększenia zapewnianych przez siebie środków finansowych na działania przystosowawcze; dostrzega również potrzebę postępu w odniesieniu do problemu strat i szkód, na co należy pozyskać dodatkowe środki za pośrednictwem innowacyjnych źródeł finansowania publicznego z wykorzystaniem Warszawskiego Międzynarodowego Mechanizmu Strat i Szkód;

77.  podkreśla, że potrzebne są oddolne projekty zarządzane na szczeblu lokalnym, docierające do osób i społeczności znajdujących się w szczególnie trudnej sytuacji; zauważa, że obecny nacisk na działania łączone i gwarancje mające na celu ułatwienie inwestycji prywatnych sprzyja projektom o dużej skali, oraz wzywa do zapewnienia odpowiedniej równowagi w wykorzystywaniu funduszy pomocowych;

78.  zauważa, że sektor lotnictwa w dużej mierze bazuje na kompensacji emisji oraz że kompensacja za pomocą lasów jest trudna do zmierzenia i niemożliwa do zagwarantowania; zaznacza, że konieczne jest zadbanie, aby CORSIA i inne projekty w żaden sposób nie wywierały szkodliwego wpływu na bezpieczeństwo żywnościowe, prawa do ziemi, prawa społeczności tubylczych lub różnorodność biologiczną oraz aby przestrzegano zasady dobrowolnej świadomej uprzedniej zgody;

Rola Parlamentu Europejskiego

79.  uważa, że skoro porozumienia międzynarodowe wymagają jego zgody i skoro jako współprawodawca odgrywa kluczową rolę we wdrażaniu porozumienia paryskiego na szczeblu krajowym, należy zapewnić jego pełny udział w pracach delegacji UE; oczekuje zatem, że będzie mógł uczestniczyć w spotkaniach koordynacyjnych UE w Katowicach i będzie mieć zagwarantowany dostęp do wszystkich dokumentów przygotowawczych od momentu rozpoczęcia negocjacji;

o
o   o

80.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Sekretariatowi UNFCCC z prośbą o rozpowszechnienie jej wśród wszystkich umawiających się stron spoza UE.

(1) Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0280.
(2) Dz.U. C 346 z 27.9.2018, s. 70.
(3) Dz.U. L 236 z 14.9.2017, s. 1.
(4) http://www3.weforum.org/docs/WEF_GRR18_Report.pdf
(5) http://www.bmub.bund.de/fileadmin/Daten_BMU/Download_PDF/Europa___International/green_growth_group_financing_climate_action_bf.pdf
(6) http://copernicus.eu/news/report-operational-anthropogenic-co2-emissions-monitoring
(7) UNEP, „The Emissions Gap Report 2017 – The emissions gap and its implications” [Sprawozdanie za 2017 r. w sprawie rozbieżności między potrzebami a perspektywami w zakresie redukcji emisji oraz skutków tych rozbieżności], str.18.
(8) Dz.U. L 350 z 29.12.2017, s. 7.


14.posiedzenie Konwencji o różnorodności biologicznej (COP14)
PDF 160kWORD 54k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 25 października 2018 r. w sprawie 14. posiedzenia Konferencji Stron (COP14) Konwencji o różnorodności biologicznej (2018/2791(RSP))
P8_TA(2018)0431B8-0478/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 2 lutego 2016 r. w sprawie śródokresowego przeglądu unijnej strategii ochrony różnorodności biologicznej(1),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 listopada 2017 r. w sprawie Planu działania na rzecz przyrody, ludzi i gospodarki(2),

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji z dnia 20 maja 2015 r. zatytułowane „Stan przyrody w Unii Europejskiej. Sprawozdanie na temat stanu typów siedlisk i gatunków objętych dyrektywą ptasią i siedliskową oraz tendencji w tym zakresie w latach 2007–2012 wymagane na podstawie art. 17 dyrektywy siedliskowej oraz art. 12 dyrektywy ptasiej” (COM(2015)0219),

–  uwzględniając pytania do Komisji i do Rady w sprawie 14. posiedzenia Konferencji Stron (COP14) Konwencji o różnorodności biologicznej (O-000115/2018 – B8-0413/2018, O-000116/2018 – B8-0414/2018),

–  uwzględniając projekt rezolucji Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności,

–  uwzględniając art. 128 ust. 5 i art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że strategiczny plan na rzecz różnorodności biologicznej na lata 2011–2020 przyjęty przez strony Konwencji o różnorodności biologicznej w 2010 r. opracowano z myślą o podjęciu skutecznych i pilnych działań w celu powstrzymania utraty różnorodności biologicznej (niezwykłej różnorodności ekosystemów, gatunków oraz zasobów genetycznych, które nas otaczają) aby zagwarantować, że do 2020 r. ekosystemy staną się odporne i będą nadal zapewniać podstawowe usługi, zabezpieczając tym samym różnorodne formy życia naszej planety oraz przyczyniając się do dobrostanu ludzi i eliminacji ubóstwa;

B.  mając na uwadze, że wizja na 2050 r. przyjęta w ramach Konwencji o różnorodności biologicznej to życie w zgodzie z naturą; wizja ta zakłada, że do 2050 r. ludzkość będzie cenić, chronić, przywracać i z rozwagą wykorzystywać różnorodność biologiczną, by zachować usługi ekosystemowe, dbać o zdrową planetę i zapewniać korzyści niezbędne wszystkim ludziom;

C.  mając na uwadze, że wizja na 2050 r. opiera się na pięciu celach ogólnych: a) zajęcie się przyczynami utraty różnorodności biologicznej poprzez uwzględnianie jej na szczeblu rządowym i w życiu społecznym; b) ograniczenie bezpośredniej presji wywieranej na różnorodność biologiczną i propagowanie zrównoważonego wykorzystywania zasobów; c) wzmocnienie statusu różnorodności biologicznej dzięki zabezpieczeniu ekosystemów, gatunków i różnorodności genetycznej; d) zapewnienie, że wszyscy będą czerpać korzyści płynące z różnorodności biologicznej i usług ekosystemowych oraz e) usprawnienie wdrażania poprzez planowanie oparte na uczestnictwie, zarządzanie wiedzą i budowanie zdolności;

D.  mając na uwadze, że protokół z Nagoi o dostępie do zasobów genetycznych oraz sprawiedliwym i równym podziale korzyści ma na celu dzielenie korzyści wynikających z wykorzystywania zasobów genetycznych w uczciwy i sprawiedliwy sposób;

E.  mając na uwadze, że unijna strategia ochrony różnorodności biologicznej do 2020 r. ma na celu powstrzymanie utraty różnorodności biologicznej i degradacji usług ekosystemowych w UE oraz przyczynienie się do zatrzymania utraty różnorodności biologicznej na świecie do 2020 r., a także mając na uwadze nieodłączną wartość tej różnorodności oraz zasadnicze znaczenie usług ekosystemowych dla dobrostanu ludzi i dobrobytu gospodarczego;

F.  mając na uwadze, że UE i jej państwa członkowskie przyjęły Agendę 2030 i jej globalne cele zrównoważonego rozwoju, w których wzywa się do zmiany świata i ochrony planety, w tym życia na lądzie i pod wodą, oraz zobowiązały się do ich pełnego wdrożenia;

G.  mając na uwadze, że pogarszanie się jakości ekosystemów oznacza dla Unii Europejskiej ogromne straty społeczne i gospodarcze;

Uwagi ogólne

1.  z niepokojem odnotowuje, że cele dotyczące różnorodności biologicznej na rok 2020 wyznaczone w Aichi nie zostaną osiągnięte, jeśli utrata różnorodności biologicznej będzie dalej postępować w dotychczasowym tempie, i apeluje do wszystkich stron Konwencji i zainteresowanych podmiotów o wzmożone wysiłki w tym względzie; w związku z tym wzywa Komisję i państwa członkowskie, by zobowiązały się niezwłocznie podjąć znaczne dodatkowe starania na rzecz ochrony różnorodności biologicznej, tak aby osiągnąć cele UE;

2.  podkreśla, że ochrona różnorodności biologicznej na świecie jest jednym z głównych wyzwań, a tym samym leży w strategicznym interesie UE i wymaga najwyższej uwagi politycznej; wzywa Komisję i państwa członkowskie, by aktywnie współpracowały z państwami trzecimi – zwłaszcza za pomocą swych instrumentów zewnętrznych – w zakresie wspierania i wzmacniania środków ochrony różnorodności biologicznej oraz struktur zarządzania, w szczególności w ramach wszystkich umów wielostronnych;

3.  podkreśla konieczność stworzenia kompleksowego systemu zarządzania obejmującego ochronę różnorodności biologicznej i usług ekosystemowych oraz korzystanie z nich w sposób zrównoważony; wzywa UE i państwa członkowskie, by nadal aktywnie angażowały się w dalsze wzmacnianie Konwencji i przyjęły wiodącą rolę w przygotowaniu ram na okres po 2020 r., w szczególności w zakresie przygotowań do 14. i 15. posiedzenia Konferencji Stron, a także by ustaliły przejrzyste wizje i priorytety globalnych ram różnorodności biologicznej na okres po 2020 r.;

4.  przypomina, że ochrona i przywracanie różnorodności biologicznej leżą u podstaw osiągnięcia większości celów zrównoważonego rozwoju i mają zasadnicze znaczenie dla osiągnięcia celów polityki UE dotyczących między innymi ochrony środowiska, bezpieczeństwa żywnościowego, łagodzenia zmiany klimatu i przystosowania się do niej, zdrowia, ograniczenia ryzyka związanego z klęskami żywiołowymi i migracji;

5.  przypomina, że zachowanie różnorodności biologicznej i ekosystemów ma z natury charakter synergiczny i stanowi kluczowy element zrównoważonego rozwoju; podkreśla, jak ważne jest ułatwianie uwzględniania problematyki różnorodności biologicznej oraz zwiększanie spójności polityki ochrony środowiska we wszystkich wewnętrznych i zewnętrznych strategiach politycznych UE, także w odniesieniu do zobowiązania na rzecz pełnej realizacji celów zrównoważonego rozwoju ONZ do 2030 r., oraz wzywa Komisję i państwa członkowskie, aby to czyniły wysiłki w tym względzie;

6.  uważa, że nieodzowne jest przyjęcie długoterminowego podejścia strategicznego, aby zająć się głównymi czynnikami powodującymi utratę różnorodności biologicznej, a także opracowanie i wdrożenie skutecznych decyzji i działań – od identyfikacji i zachowania chronionych obszarów strategicznych w oparciu o podatność obszaru na utratę różnorodności biologicznej, występowanie gatunków zagrożonych lub wykazanie luk w wiedzy bądź skutecznym zarządzaniu po ograniczanie utraty różnorodności biologicznej oraz jej negatywnego wpływu na terytoria i źródła utrzymania społeczności tubylczych i lokalnych, przywracanie stanu ekosystemów i ich funkcji także poza obszarami chronionymi, uwzględnianie różnorodności biologicznej w innych sektorach, takich jak rolnictwo, leśnictwo, gospodarowanie gruntami, współpracę na rzecz rozwoju, badania naukowe i innowacje, transport, górnictwo, zdrowie, oraz eliminowanie szkodliwych dopłat; uważa, że niezwykle ważne jest też powstrzymanie utraty różnorodności biologicznej i jej negatywnego wpływu na grunty oraz środki utrzymania społeczności lokalnych i tubylczych;

Wdrażanie Konwencji i strategicznego planu na rzecz różnorodności biologicznej na lata 2011–2020

7.  przypomina, że COP14, które odbędzie się w Egipcie, zbiega się z 25. rocznicą wejścia w życie Konwencji; dlatego też uważa, że niezwykle ważne jest zintensyfikowanie działań zmierzających do realizacji aktualnego strategicznego planu na rzecz różnorodności biologicznej na lata 2011–2020, skoncentrowanie się na osiągnięciu celów z Aichi dotyczących różnorodności biologicznej oraz kluczowych elementach Protokołu z Nagoi o dostępie do zasobów genetycznych oraz sprawiedliwym i równym podziale korzyści wynikających z wykorzystania tych zasobów i opracowanie ambitnego planu strategicznego na okres po 2020 r. wraz z mechanizmem wdrożenia nawiązującego do wizji na 2050 r., w którym uwzględnione zostaną nowe wyzwania w obszarze różnorodności biologicznej zgodnie z agendą na rzecz zrównoważonego rozwoju na 2030 r. oraz celami zrównoważonego rozwoju;

8.  podkreśla znaczenie celów z Aichi dotyczących różnorodności biologicznej w realizacji programu działań na rzecz zrównoważonego rozwoju do roku 2030 i celów w zakresie zrównoważonego rozwoju, w szczególności celu nr 14 (chronić oceany, morza i zasoby morskie oraz wykorzystywać je w sposób zrównoważony) oraz celu nr 15 (chronić ekosystemy lądowe, zrównoważone gospodarowanie lasami, zwalczać pustynnienie, powstrzymywać i odwracać proces degradacji gleby oraz powstrzymać utratę różnorodności biologicznej);

9.  z niepokojem odnotowuje, że z ocen(3) stanu ochrony gatunków i rodzajów siedlisk objętych ochroną w UE wynika, iż zaledwie 7 % gatunków morskich i 9 % morskich typów siedlisk jest objętych właściwą ochroną, zaś 27 % ocen gatunków 66 % ocen rodzajów siedlisk wskazuje na niewłaściwy stan ochrony;

Światowe ramy różnorodności biologicznej po 2020 r.

10.  wzywa do podniesienia poziomu ambicji w odniesieniu do światowych ram różnorodności biologicznej po 2020 r. i poprawy ich funkcjonowania; wzywa Komisję i państwa członkowskie, by aktywnie uczestniczyły w opracowywaniu jasnych, ilościowych i wymiernych celów obejmujących wskaźniki efektywności, instrumenty śledzenia, procesy realizowania zobowiązań oraz mechanizmy przeglądu i sprawozdawczości odzwierciedlające mechanizmy porozumienia klimatycznego z Paryża, by zapewnić większą przejrzystość i odpowiedzialność stron oraz ogólną skuteczność kolejnych światowych ram różnorodności biologicznej;

11.  zwraca uwagę, że należy opracować solidniejsze ramy międzynarodowe, aby chronić różnorodność biologiczną na świecie, zatrzymać jej obecny spadek oraz przywrócić ją w możliwie największym stopniu; uważa, że takie ramy powinny opierać się na celach i dobrowolnych zobowiązaniach obejmujących wkłady ustalone na poziomie krajowym wsparte wkładami ustalonymi na poziomie lokalnym i regionalnym oraz inne odnośne instrumenty, zobowiązania finansowe i lepsze gwarancje budowania zdolności, a także mechanizm przeglądu dokonywanego co 5 lat, z naciskiem na lepsze zarządzanie chronionymi obszarami i skuteczniejsze środki ochrony, a także stale rosnący poziom ambicji;

12.  zaznacza konieczność ograniczenia opóźnień, które mogą powstać między przyjęciem globalnych ram różnorodności biologicznej na okres po 2020 r. a przełożeniem ich na krajowe cele w zakresie różnorodności biologicznej, aby uniknąć przesunięć czasowych w podejmowaniu konkretnych działań mających na celu powstrzymanie utraty różnorodności biologicznej;

Względy ekonomiczne i finansowanie 

13.  podkreśla, że wzrost gospodarczy może ułatwić zrównoważony rozwój tylko pod warunkiem, że nie będzie prowadził do utraty różnorodności biologicznej ani zdolności przyrody do służenia ludziom oraz podkreśla znaczenie szerszego stosowania rozwiązań opartych na przyrodzie, aby wesprzeć społeczeństwo w rozwiązywaniu złożonych problemów o wymiarze społecznym i gospodarczym w sposób w pełni zrównoważony;

14.  zaznacza konieczność dostatecznego finansowania różnorodności biologicznej; zwraca uwagę, że uwzględnienie ochrony różnorodności biologicznej w kolejnych wieloletnich ramach finansowych i potencjalne przeznaczenie na nią środków korzystnie i w znaczący sposób wpłynęłoby na realizację wizji na 2050 r.;

15.  wzywa Komisję i państwa członkowskie, by wspierały opracowanie nowych międzynarodowych mechanizmów finansowych na rzecz ochrony różnorodności biologicznej powiązanych z Konwencją oraz podkreśla znaczenie inicjatyw dotyczących finansowania ze źródeł prywatnych w tym obszarze;

16.  podkreśla, że potrzeba znaczniejszych inwestycji, aby wypełnić zobowiązania wynikające z porozumienia paryskiego zakładające ograniczenie wpływu zmiany klimatu na różnorodność biologiczną oraz zapewnić spójność polityki w zakresie łagodzenia skutków zmiany klimatu i dostosowywania się do nich oraz różnorodności biologicznej;

Leśnictwo i rolnictwo

17.  wyraża zadowolenie, że w zaleceniu 10.2.g (XXI/1.) do decyzji COP14 zwraca się uwagę na potencjał leśnictwa i rolnictwa; zaznacza, że działalność rolnicza i zachowanie różnorodności biologicznej są ze sobą ściśle powiązane; podkreśla, że zrównoważone rolnictwo i leśnictwo w dużym stopniu przyczyniają się do utrzymania różnorodności gatunków, siedlisk i ekosystemów, a także do ograniczania skutków zmiany klimatu;

18.  zwraca jednak uwagę na negatywny wpływ rolnictwa intensywnego na różnorodność biologiczną, w szczególności jeśli chodzi o wylesianie i stosowanie pestycydów; przypomina o alarmującym spadku liczby owadów zapylających, które mają kluczowe znaczenie dla dobrze funkcjonujących ekosystemów; wzywa strony Konwencji, by podjęły zdecydowane zobowiązania na rzecz zrównoważonego rolnictwa i leśnictwa, m.in. by wsparły wymogi dotyczące promowania podejścia agroekologicznego, stopniowe wycofywanie szkodliwych środków ochrony roślin oraz strategie mające na celu zapewnienie ochrony gleby i siedlisk;

Innowacje

19.  wyraża zadowolenie, że w zaleceniu 10.2.h (XXI/1.) zwraca się uwagę na rozwój technologiczny; przypomina, że innowacje, badania naukowe i rozwój przyczyniają się do osiągnięcia celów określonych w wizji na rok 2050 oraz wzywa strony, by skoncentrowały się w szczególności na powiązaniach między zachowaniem różnorodności biologicznej a korzyściami dla zdrowia ludzi i dobrobytem gospodarczym, a także by koordynowały środki w zakresie gromadzenia danych;

Budowanie zdolności, świadomość społeczna i zaangażowanie wszystkich podmiotów

20.  podkreśla, że budowanie zdolności i podnoszenie świadomości, m.in. na temat wartości różnorodności biologicznej i funkcji ekosystemu, mają kluczowe znaczenie dla pomyślnej realizacji działań; w związku z tym wyraża zadowolenie, że na COP13 przyjęto w drodze decyzji XIII/23 i zaleceniu XXI/1 krótkoterminowy plan działania (na lata 2017–2022) mający na celu poprawę i wsparcie budowania zdolności, a także strategię komunikacyjną do tego planu, wzywa również, by podczas COP14 szerzej omówiono te kluczowe kwestie;

21.  podkreśla znaczenie kompleksowego procesu partycypacyjnego, który ma kształtować ramy na okres po 2020 r.;

22.  wyraża zadowolenie, że w decyzji XXI/1 kładzie się nacisk na kampanie na rzecz podnoszenia świadomości społecznej w ramach przygotowań do COP14 oraz wzywa strony, by promowały świadomość społeczną i zaangażowanie wielu zainteresowanych stron, aby zapewnić dostosowane do potrzeb rozwiązania dla społeczności lokalnych i tubylczych, które to rozwiązania miałyby sprzyjać zrównoważonemu użytkowaniu gruntów i zwiększać różnorodność biologiczną w sposób zapewniający pełne poszanowanie różnic regionalnych między krajobrazami i siedliskami;

23.  z zadowoleniem przyjmuje zamiar aktywnego stosowania podejścia uwzględniającego udział wielu zainteresowanych stron, w tym podmiotów regionalnych i lokalnych, które jest niezbędne, aby cenić, chronić, zachowywać i przywracać różnorodność biologiczną oraz korzystać z niej w sposób zrównoważony, a także podkreśla, że poprawa współpracy na różnych szczeblach sprawowania rządów i między sektorami, a także platformy biznesu i różnorodności pozwolą stworzyć możliwości skuteczniejszego wdrażania celów w zakresie różnorodności biologicznej i uwzględniania różnorodności biologicznej w innych strategiach politycznych;

o
o   o

24.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji.

(1) Dz.U. C 35 z 31.1.2018, s. 2.
(2) Dz.U. C 356 z 4.10.2018, s. 38.
(3) Międzyrządowa Platforma Naukowo-Polityczna w sprawie Różnorodności Biologicznej i Funkcjonowania Ekosystemów, „ The Regional Assessment Report on Biodiversity and Ecosystem Services for Europe and Central Asia” [Sprawozdanie z oceny regionalnej w sprawie różnorodności biologicznej i usług ekosystemowych w Europie i Azji Środkowej], 2018 r.


Polityczne strategie społeczne i na rzecz zatrudnienia w strefie euro
PDF 166kWORD 64k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 25 października 2018 r. w sprawie politycznych strategii społecznych i na rzecz zatrudnienia w strefie euro (2018/2034(INI))
P8_TA(2018)0432A8-0329/2018

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 3 i 5 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE),

–  uwzględniając białą księgę Komisji z dnia 16 lutego 2012 r. zatytułowaną „Plan na rzecz adekwatnych, bezpiecznych i stabilnych emerytur” (COM(2012)0055),

–  uwzględniając art. 9, 145, 148, 149, 152, 153, 174 i 349 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

–  uwzględniając porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 13 kwietnia 2016 r. między Parlamentem Europejskim, Radą Unii Europejskiej i Komisją Europejską w sprawie lepszego stanowienia prawa(1),

–  uwzględniając Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności jej tytuł IV poświęcony solidarności,

–  uwzględniając Konwencję ONZ o prawach osób niepełnosprawnych,

–  uwzględniając cele zrównoważonego rozwoju ONZ, w szczególności cele nr 1, 3, 4, 5, 8, 10 i 13,

–  uwzględniając sprawozdanie pięciu przewodniczących z dnia 22 czerwca 2015 r. pt. „Dokończenie budowy europejskiej unii gospodarczej i walutowej”,

–  uwzględniając zalecenie Rady z dnia 14 maja 2018 r. w sprawie polityki gospodarczej w strefie euro(2),

–  uwzględniając konkluzje Rady z dnia 7 grudnia 2015 r. dotyczące propagowania gospodarki społecznej jako siły napędowej rozwoju gospodarczego i społecznego w Europie,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 23 maja 2018 r. pt. „Europejski semestr 2018 – zalecenia dla poszczególnych krajów” (COM(2018)0400),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 22 listopada 2017 r. pt. „Roczna analiza wzrostu gospodarczego na 2018 r.” (COM(2017)0690),

–  uwzględniając projekt wspólnego sprawozdania Komisji i Rady o zatrudnieniu z dnia 22 listopada 2017 r., towarzyszącego komunikatowi Komisji z dnia 22 listopada 2017 r. w sprawie rocznej analizy wzrostu gospodarczego na 2018 r. (COM(2017)0674),

–  uwzględniając wniosek Komisji z dnia 22 listopada 2017 r. dotyczący decyzji Rady w sprawie wytycznych dotyczących polityk zatrudnienia państw członkowskich (COM(2017)0677) i stanowisko Parlamentu z dnia 19 kwietnia 2018 r. w tej sprawie(3),

–  uwzględniając zalecenie Komisji z dnia 22 listopada 2017 r. dotyczące zalecenia Rady w sprawie polityki gospodarczej w strefie euro (COM(2017)0770),

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji z dnia 22 listopada 2017 r. pt. „Sprawozdanie przedkładane w ramach mechanizmu ostrzegania na 2018 r.” (COM(2017)0771),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 22 listopada 2017 r. pt. „Ogólna ocena projektów planów budżetowych na 2018 r.” (COM(2017)0800),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 26 kwietnia 2017 r. pt. „Ustanowienie Europejskiego filaru praw socjalnych” (COM(2017)0250),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 26 kwietnia 2017 r. pt. „Inicjatywa na rzecz wspierania równowagi między życiem zawodowym a prywatnym pracujących rodziców i opiekunów” (COM(2017)0252),

–  uwzględniając dokument roboczy służb Komisji z dnia 26 kwietnia 2017 r. pt. „Podsumowanie zalecenia z 2013 r. »Inwestowanie w dzieci: przerwanie cyklu marginalizacji«” (SWD(2017)0258),

–  uwzględniając dokument Komisji zatytułowany „Strategiczne zaangażowanie na rzecz równości płci na lata 2016–2019” oraz europejski pakt na rzecz równości płci (2011–2020) oraz konkluzje Rady z dnia 7 marca 2011 r. na temat tego dokumentu(4),

–  uwzględniając określone w 2002 r. w Barcelonie cele dotyczące zapewnienia do roku 2010 opieki nad dziećmi dla co najmniej 90 % dzieci w wieku od trzech lat do rozpoczęcia obowiązkowej nauki szkolnej oraz dla co najmniej 33 % dzieci w wieku poniżej trzech lat,

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 4 października 2016 r. pt. „Gwarancja dla młodzieży i inicjatywa na rzecz zatrudnienia ludzi młodych trzy lata później” (COM(2016)0646),

–  uwzględniając wniosek Komisji z dnia 14 września 2016 r. dotyczący rozporządzenia Rady zmieniającego rozporządzenie (UE, Euratom) nr 1311/2013 określające wieloletnie ramy finansowe na lata 2014–2020 (COM(2016)0604),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 14 września 2016 r. pt. „Zwiększenie europejskich inwestycji na rzecz zatrudnienia i wzrostu gospodarczego: w kierunku drugiego etapu funkcjonowania Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych i nowego Europejskiego Planu Inwestycji Zewnętrznych” (COM(2016)0581),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 10 czerwca 2016 r. pt. „Nowy europejski program na rzecz umiejętności – wspólne działania na rzecz wzmocnienia kapitału ludzkiego, zwiększania szans na zatrudnienie i konkurencyjności” (COM(2016)0381),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 2 czerwca 2016 r. pt. „Europejski program na rzecz gospodarki dzielenia się” (COM(2016)0356),

–  uwzględniając pakiet dotyczący gospodarki o obiegu zamkniętym(5),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 1 czerwca 2016 r. pt. „Europa znów inwestuje – wnioski z realizacji planu inwestycyjnego dla Europy” (COM(2016)0359),

–  uwzględniając komunikat Komisji z dnia 8 marca 2016 r. dotyczący rozpoczęcia konsultacji w sprawie europejskiego filaru praw socjalnych (COM(2016)0127) oraz załączniki do niego,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 11 września 2018 r. w sprawie metod reintegracji pracowników na stanowiska pracy wysokiej jakości po poważnym urazie lub chorobie(6),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 14 marca 2018 r. w sprawie europejskiego semestru na rzecz koordynacji polityki gospodarczej: zatrudnienie i aspekty społeczne w rocznej analizie wzrostu gospodarczego na 2018 r.(7),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 listopada 2017 r. w sprawie zwalczania nierówności jako czynnika sprzyjającego tworzeniu miejsc pracy i wzrostowi(8),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 26 października 2017 r. w sprawie polityki gospodarczej strefy euro(9),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 24 października 2017 r. w sprawie strategii politycznych na rzecz zagwarantowania dochodu minimalnego jako narzędzia walki z ubóstwem(10),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 14 września 2017 r. w sprawie nowego europejskiego programu na rzecz umiejętności(11),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 19 stycznia 2017 r. w sprawie europejskiego filaru praw socjalnych(12),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 26 maja 2016 r. w sprawie ubóstwa: perspektywa płci(13),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie strategicznych ram UE dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy na lata 2014–2020(14),

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji z 2018 r. na temat adekwatności świadczeń emerytalnych: adekwatność dochodów w starszym wieku w UE obecnie i w przyszłości,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji na temat starzenia się społeczeństwa z 2018 r. : prognozy gospodarcze i budżetowe dla państw członkowskich UE (2016–2070),

–  uwzględniając swoje stanowisko z dnia 2 lutego 2016 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie utworzenia europejskiej platformy na rzecz usprawnienia współpracy w zakresie zapobiegania pracy nierejestrowanej i zniechęcania do niej(15),

–  uwzględniając zmienioną Europejską kartę społeczną i zapoczątkowany w 2014 r. proces turyński mający na celu wzmocnienie systemu traktatów Europejskiej karty społecznej w ramach Rady Europy i jej powiązań z prawem Unii Europejskiej(16),

–  uwzględniając przyjęte przez Komitet ONZ do spraw Praw Osób Niepełnosprawnych wnioski końcowe dotyczące wstępnego sprawozdania Unii Europejskiej (z września 2015 r.),

–  uwzględniając sprawozdanie specjalne Trybunału Obrachunkowego nr 5/2017 z marca 2017 r. pt. „Bezrobocie wśród młodzieży – czy polityka UE wpłynęła na zmianę sytuacji? Ocena gwarancji dla młodzieży i inicjatywy na rzecz zatrudnienia ludzi młodych”,

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych oraz opinię przedstawioną przez Komisję Kultury i Edukacji (A8-0329/2018),

A.  mając na uwadze, że w czerwcu 2018 r. skorygowana sezonowo stopa bezrobocia w strefie euro była niższa niż w czerwcu 2017 r. – gdy wynosiła 9,0 % – i wyniosła 8,3 %, co stanowiło najniższą wartość odnotowaną w strefie euro od grudnia 2008 r.; mając na uwadze, że zróżnicowanie stóp bezrobocia wśród państw członkowskich w strefie euro jest znaczące, zważywszy, iż najniższe stopy bezrobocia odnotowano w czerwcu 2018 r. na Malcie (3,9 %) i w Niemczech (3,4 %), natomiast najwyższe nadal niepokojące stopy bezrobocia odnotowano w Grecji (20,2 % w kwietniu 2018 r.) i Hiszpanii (15,2 %), gdzie wskaźniki zatrudnienia były na poziomie odpowiednio 57,8 % oraz 65,5 %;

B.  mając na uwadze, że w czerwcu 2018 r. stopa bezrobocia wśród młodzieży w strefie euro wyniosła 16,9 %, przy czym w czerwcu 2017 r. wartość ta wyniosła 18,9 %; mając na uwadze, że choć stopa ta stale spada, pozostaje ona na niedopuszczalnie wysokim poziomie, stanowiącym ponad dwukrotność ogólnej stopy bezrobocia, co oznacza, że w niektórych krajach mniej więcej co trzecia osoba młoda jest bezrobotna; mając na uwadze, że to na państwach członkowskich spoczywa główna odpowiedzialność za rozwiązanie problemu bezrobocia, tj. opracowanie i wdrożenie ram regulacyjnych rynku pracy, systemów kształcenia i szkolenia oraz aktywnej polityki rynku pracy z myślą o stworzeniu m.in. możliwości godziwej pracy za godziwą płacę;

C.  mając na uwadze, że różnice pod względem stóp bezrobocia młodzieży w państwach członkowskich strefy euro są również znaczące, gdyż najniższe stopy bezrobocia wśród młodzieży w strefie euro odnotowano w czerwcu 2018 r. na Malcie (5,5 %) i w Niemczech (6,2 %), natomiast najwyższe odnotowano w kwietniu 2018 r. w Grecji (42,3 %), Hiszpanii (34,1 %) i we Włoszech (32,6 %);

D.  mając na uwadze, że inne państwa członkowskie zmagają się z problemami strukturalnymi na rynku pracy, takimi jak niska aktywność oraz niedopasowanie umiejętności i kwalifikacji; mając na uwadze rosnącą potrzebę wprowadzenia konkretnych środków służących integracji lub ponownej integracji osób nieaktywnych zawodowo w celu zaspokojenia potrzeb rynku pracy;

E.  mając na uwadze, że całkowity wskaźnik zatrudnienia w strefie euro w 2017 r. wyniósł 71 %, natomiast wskaźnik zatrudnienia kobiet wyniósł 65,4 %; mając na uwadze, że celem Unii Europejskiej w ramach strategii „Europa 2020” jest osiągnięcie co najmniej 75 % zatrudnienia w przypadku osób w wieku od 20 do 64 lat, w tym poprzez większe zaangażowanie kobiet, pracowników w starszym wieku i lepszą integrację migrantów wśród pracowników; mając na uwadze, że pod koniec 2016 r. wskaźnik zatrudnienia w strefie euro przekroczył najwyższy poziom sprzed kryzysu i wzrósł o 1,5 % w drugim kwartale 2018 r. w porównaniu z analogicznym kwartałem poprzedniego roku; mając na uwadze, że poziom ten nadal jednak jest niższy od poziomów odnotowanych dziesięć lat temu w niektórych państwach członkowskich, przy czym należy pamiętać, że w krajach Europy Wschodniej może się to wiązać z odnotowywanym od dłuższego czasu spadkiem ogólnej liczby ludności, a nie negatywnymi zmianami na rynku pracy; mając na uwadze, że stały spadek liczby przepracowanych godzin w przeliczeniu na jednego pracownika z powodu m.in. przymusowego niepełnego wymiaru czasu pracy nadal budzi zaniepokojenie – mimo niewielkiego ograniczenia spadku (0,3 %) w 2017 r. w stosunku do poprzedniego roku pozostaje on na poziomie o około 3,0 % niższym niż w 2008 r.(17);

F.  mając na uwadze, że segmentacja rynku pracy dotyczy w szczególności kobiet, osób o niskich umiejętnościach zawodowych, osób młodych i w podeszłym wieku, osób niepełnosprawnych i osób ze środowisk migracyjnych, które częściej są zatrudniane w niepełnym wymiarze czasu pracy i na czas określony, które to formy zatrudnienia, wraz z niestandardowymi i nietypowymi formami zatrudnienia i pozornym samozatrudnieniem, nadal się utrzymują; mając na uwadze, że wskaźnik zatrudnienia osób w wieku 55–64 lat w UE w 2017 r. wyniósł 57 %, tj. o 10 punktów procentowych mniej niż ogólny wskaźnik zatrudnienia, a różnica wskaźnika zatrudnienia kobiet i mężczyzn osiągnęła 13 punktów procentowych, tj. 3 punkty więcej niż w przypadku różnicy w stosunku do całej populacji w wieku produkcyjnym; mając na uwadze, że według trendów demograficznych liczba starszych pracowników będzie rosła;

G.  mając na uwadze, że powszechny dostęp do wysokiej jakości usług publicznej opieki zdrowotnej jest podstawową potrzebą, którą państwa członkowskie winny zabezpieczyć i w który to obszar winny inwestować;

H.  mając na uwadze, że w 2016 r. odsetek osób zagrożonych ubóstwem lub wykluczeniem społecznym w strefie euro wyniósł 23,1 %, co jest poziomem nadal wyższym niż wskaźnik z 2009 r., a wskaźnik ubóstwa pracujących wyniósł 9,5 %; mając na uwadze, że 118 milionów obywateli europejskich jest nadal zagrożonych ubóstwem lub wykluczeniem społecznym, co wciąż przekracza o 1 milion liczbę sprzed kryzysu; mając na uwadze, że cel strategii „Europa 2020” polegający na ograniczeniu liczby osób zagrożonych ubóstwem i wykluczeniem społecznym o 20 mln w stosunku do wskaźnika referencyjnego z 2008 r. jest wyraźnie daleki od realizacji; mając na uwadze, że podczas gdy wskaźniki deprywacji materialnej zmniejszają się, wskaźniki ubóstwa dochodowego i zagrożenia ubóstwem rosną;

I.  mając na uwadze, że w strefie euro wskaźnik bezrobocia długotrwałego się zmniejsza (z 5 % w 2016 r. do 4,4 % w 2017 r.), ale nadal stanowi on 48,5 % całkowitego bezrobocia, co jest niedopuszczalnie wysoką wartością;

J.  mając na uwadze, że według rocznego przeglądu „Zatrudnienie i kwestie społeczne w Europie (ESDE)” z 2018 r. ograniczone tempo wzrostu wydajności na jednego pracownika wpływające na wzrost płac jest powiązane z takimi czynnikami jak wyższy udział pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy oraz niższa liczba przepracowanych godzin;

K.  mając na uwadze, że wskaźnik zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy i na czas określony w strefie euro utrzymuje się na stabilnym poziomie od 2013 r., choć stanowi wysoki odsetek zatrudnienia ogółem, ponieważ zatrudnienie w niepewnym wymiarze czasu pracy stanowiło 21,2 % wszystkich umów w 2017 r.; mając na uwadze, że udział pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy wśród kobiet (31,4 %) jest znacznie wyższy niż wśród mężczyzn (8,2 %), co stanowi zjawisko, które może mieć istotny wpływ na uprawnienia do dochodów i ochrony socjalnej; mając na uwadze, że w 2016 r. zdecydowanie najwyższy odsetek umów na czas określony przypadał na młode osoby – 43,8 % wszystkich osób w wieku od 15 do 24 lat;

L.  mając na uwadze, że adekwatność emerytur nadal stanowi wyzwanie, ponieważ ryzyko wykluczenia społecznego wzrasta wraz z wiekiem, a zróżnicowanie emerytur ze względu na płeć wynoszące 37 % nadal stanowi wyzwanie dla wielu starszych kobiet, nasilając grożące im ryzyko ubóstwa i wykluczenia społecznego; mając na uwadze, że uprawnienia emerytalno-rentowe osób zatrudnionych na niestandardowych zasadach i samozatrudnionych są niższe niż w przypadku pracowników;

M.  mając na uwadze, że dostęp do usług socjalnych, takich jak opieka nad dziećmi, opieka zdrowotna i usługi w zakresie opieki długoterminowej, a także do usług po przystępnej cenie, które wspierają mobilność, ma znaczny wpływ na adekwatność dochodów, w szczególności w przypadku osób o niskich dochodach lub tych zależnych od opieki socjalnej;

1.  zwraca uwagę, że choć warunki gospodarcze w strefie euro są obecnie korzystne, a ogólne zatrudnienie stopniowo rośnie, ożywienie gospodarcze nie jest równomierne w strefie euro oraz nadal pozostaje dużo do zrobienia w zakresie konwergencji gospodarczej, rozwiązania problemu bezrobocia młodzieży i bezrobocia długotrwałego, nierówności ze względu na płeć, zwalczania segmentacji rynku pracy, nierówności na rynku pracy, zwłaszcza w odniesieniu do grup znajdujących się w najtrudniejszej sytuacji, i pod względem ograniczenia liczby osób pracujących poniżej kwalifikacji, ograniczenia ubóstwa ogólnie, a zwłaszcza ubóstwa pracujących, walki z ubóstwem dzieci i wspierania wzrostu produktywności i płac; zauważa, że nierówności w dochodach byłyby znacznie wyższe, gdyby nie efekty redystrybucyjne transferów socjalnych, które w 2015 r. ograniczyły odsetek osób zagrożonych ubóstwem o około jedną trzecią (33,7 %); ubolewa, że wpływ transferów socjalnych był jednak niewystarczający i różnił się znacząco w poszczególnych państwach członkowskich, ograniczając nierówności w dochodach o ponad 20 % w Belgii, Finlandii i Irlandii, ale o mniej niż 10 % w Estonii, Grecji, we Włoszech, na Łotwie i w Portugalii;

2.  podkreśla, że korzystanie z praw socjalnych i dobrze funkcjonujących i skutecznych systemów zabezpieczenia społecznego, które zapewniają równą ochronę wszystkim pracownikom, niezależnie od ich stosunku pracy, umowy lub formy zatrudnienia, stanowią – dodatkowo w stosunku do aktywnych i trwałych strategii rynku pracy – istotny warunek wstępny dla ograniczenia ubóstwa i wykluczenia społecznego, w szczególności dla osób znajdujących się najtrudniejszej sytuacji, zapewniając sprzyjające włączeniu społecznemu rynki pracy i wzmacniając odporność i konkurencyjność gospodarki w całej strefie euro;

3.  z zadowoleniem przyjmuje zwiększone wsparcie finansowe w ramach programu wspierania reform strukturalnych dla państw członkowskich wprowadzających reformy służące tworzeniu wysokiej jakości miejsc pracy, aby zwiększyć zatrudnienie, zmniejszając bezrobocie, z naciskiem na rozwiązanie problemu bezrobocia długotrwałego i bezrobocia młodzieży, a także na zapewnienie wyższych płac; z zadowoleniem przyjmuje również wniosek Komisji dotyczący rozszerzenia zakresu programu wspierania reform strukturalnych o państwa, które posiadają walutę inną niż euro, w celu wspierania konwergencji gospodarczej i społecznej w całej UE;

4.  odnotowuje zalecenia Komisji dla poszczególnych krajów na 2018 r., które są ważnym elementem procesu europejskiego semestru oraz z zadowoleniem przyjmuje szczególną uwagę, jaką poświęcono w nich problemom społecznym; zachęca Komisję do zapewnienia spójności między zaleceniami dla poszczególnych krajów a gospodarczymi zaleceniami dla poszczególnych krajów oraz przestrzegania klauzuli elastyczności w Pakcie na rzecz stabilności i wzrostu, jak określono we Wspólnie uzgodnionym stanowisku Rady dotyczącym elastyczności przewidzianej w pakcie stabilności i wzrostu; z zaniepokojeniem zauważa, że tylko 50 % zaleceń dla poszczególnych krajów na 2017 r. zostało w pełni lub częściowo wdrożonych, i z tego względu zachęca państwa członkowskie do wzmożenia wysiłków na rzecz wdrożenia tych zaleceń, w szczególności w obszarach takich jak:

   ubóstwo i wykluczenie społeczne, w tym ubóstwo dzieci i ubóstwo pracujących, zwłaszcza wśród grup w najtrudniejszej sytuacji,
   bezrobocie ludzi młodych oraz długotrwałe bezrobocie zgodnie z zaleceniem Rady w sprawie integracji długoterminowego zatrudnienia na rynku pracy(18),
   nierówności dochodowe,
   wzrost płac,
   walka z wczesnym kończeniem nauki i wysoką liczbą młodzieży NEET,
   edukacja, uczenie się przez całe życie, kształcenie i szkolenie zawodowe (VET),
   stabilność i adekwatność systemów emerytalnych,
   opieka zdrowotna, z uwzględnieniem opieki długoterminowej,
   bezpieczne i elastyczne zatrudnienie
   równowaga płci, w szczególności pod względem udziału w rynku pracy, zróżnicowanie wynagrodzeń i świadczeń emerytalnych ze względu na płeć;

5.  podkreśla zatem, że tworzenie godziwych miejsc pracy, dostęp do ochrony socjalnej niezależnie od stosunku pracy lub rodzaju umowy i wzrost płac mają istotny wpływ na zmniejszenie nierówności, ograniczenie ryzyka ubóstwa i wykluczenia społecznego i mogą pomóc w poprawie standardu życia i wspieraniu ożywienia gospodarczego; podkreśla że reformy państw członkowskich, do których zachęca Komisja za pomocą zaleceń dla poszczególnych państw, powinny zatem być skupione w szczególności na strategiach politycznych, które przyczyniają się do wzrostu produktywności i potencjału trwałego wzrostu, wspierają tworzenie miejsc pracy wysokiej jakości i zmniejszają nierówności oraz ubóstwo, zwłaszcza ubóstwo dzieci; zachęca do tworzenia otwartych form zatrudnienia, przy jednoczesnym zapewnieniu zdolności adaptacji, promowaniu rynku pracy sprzyjającego włączeniu społecznemu oraz zapewnieniu sprawiedliwej równowagi między życiem zawodowym a prywatnym;

6.  z zadowoleniem przyjmuje komunikat Komisji z dnia 13 marca 2018 r. w sprawie monitorowania wdrażania europejskiego filaru praw socjalnych (COM(2018)0130), który dostosowuje filar do cyklu europejskiego semestru przez odzwierciedlenie priorytetów europejskiego filaru praw socjalnych w analizie powziętych środków i postępów osiągniętych na szczeblu krajowym; zwraca uwagę, że cele i zobowiązania UE w zakresie polityki społecznej muszą być traktowane na równi z celami gospodarczymi; wzywa Komisję i państwa członkowskie do wzmocnienia praw socjalnych przez wdrożenie europejskiego filaru praw społecznych w taki sposób, aby stworzyć rzeczywisty wymiar społeczny UE (za pośrednictwem legislacji, mechanizmów kształtowania polityki i instrumentów finansowych udostępnionych na odpowiednim szczeblu),

7.  zwraca uwagę, że rynki pracy w strefie euro znacząco się różnią, co utrudnia ich prawidłowe funkcjonowanie; wzywa zatem, bez uszczerbku dla zasady pomocniczości, do opracowania dobrze przemyślanych strategii i reform rynku pracy, które stworzyłyby miejsca pracy wysokiej jakości, promowały równe szanse i równe traktowanie pracowników oraz gospodarkę społeczną i solidarną, ułatwiały równy dostęp do rynku pracy i ochrony socjalnej, zwiększały mobilność siły roboczej i ponownie integrowały bezrobotnych oraz rozwiązywały problem nierówności i braku równowagi płci; wzywa państwa członkowskie do opracowania polityki społecznej i gospodarczej zgodnej z zasadami zalecenia Komisji z dnia 3 października 2008 r. w sprawie aktywnej integracji osób wykluczonych z rynku pracy(19), a w szczególności do zapewnienia odpowiedniego wsparcia dochodu, dostępnego rynku pracy i dostępu do wysokiej jakości usług, z których wszystkie są postrzegane jako fundamentalne dla osiągnięcia trwałych rezultatów;

8.  podkreśla potrzebę zwiększenia wskaźników zatrudnienia i promowania tworzenia godziwych miejsc pracy, w szczególności wśród osób długotrwale bezrobotnych, pracowników o niskich umiejętnościach, pracowników młodych i w podeszłym wieku, kobiet, migrantów, osób niepełnosprawnych, osób z mniejszości i społeczności marginalizowanych, takich jak Romowie, w celu osiągnięcia celu strategii „Europa 2020”, zgodnie z którym wskaźnik zatrudnienia ma wynieść co najmniej 75 %, oraz w celu ograniczenia ryzyka ubóstwa, w szczególności ubóstwa dzieci i ubóstwa pracujących, oraz ryzyka wykluczenia społecznego, na które te osoby są narażone; podkreśla potrzebę zmniejszenia liczby osób doświadczających ubóstwa, aby osiągnąć cel strategii „Europa 2020”, jakim jest zmniejszenie rozmiarów ubóstwa o 20 mln osób; podkreśla potrzebę ograniczenia ubóstwa dzieci poprzez wdrożenie ogólnounijnej gwarancji dla dzieci;

9.  wzywa państwa członkowskie do opracowania, zgodnie z europejskim filarem praw socjalnych, działań i strategii mających na celu zaspokojenie potrzeb społecznych osób, w przypadku których rynek pracy jest niedostępny, np. osób cierpiących na skrajne ubóstwo, takich jak bezdomni, dzieci i młodzież oraz osób cierpiących z powodu przewlekłych schorzeń fizycznych i psychicznych;

10.  wzywa do opracowania krajowych strategii i koordynacji na szczeblu UE w celu zwalczania zjawiska starzenia się na rynkach pracy w odpowiedzi na rosnącą liczbę starszych pracowników na rynku pracy w UE, w tym przez podnoszenie świadomości na temat dyrektywy Rady 2000/78/WE ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy(20), przez dostosowanie przepisów dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy do celów zrównoważonego zatrudnienia przy uwzględnieniu nowych i pojawiających się zagrożeń zawodowych oraz przez zapewnienie dostępu do możliwości uczenia się przez całe życie i lepszej polityki wspierającej godzenie życia zawodowego i rodzinnego;

11.  wzywa państwa członkowskie strefy euro do pełnego wykorzystania korzystnej koniunktury gospodarczej i realizowania reform rynku pracy, które koncentrują się na stabilnych, bezpiecznych i otwartych umowach o pracę, wspierając pewność prawną umów o pracę określających warunki zatrudnienia, dzięki zapobieganiu fikcyjnemu samozatrudnieniu i zwalczaniu go oraz zapewnianiu ochrony socjalnej bez względu na stosunek pracy i rodzaj umowy; wzywa państwa członkowskie do przyjęcia i wdrożenia proponowanego zalecenia Rady w sprawie dostępu do ochrony socjalnej oraz do zachęcania osób wykonujących niestandardowe prace do przystąpienia do systemów ochrony socjalnej; podkreśla znaczenie prowadzonych negocjacji na temat dyrektywy w sprawie przewidywalnych i przejrzystych warunków pracy;

12.  wzywa państwa członkowskie do inwestowania w usługi opiekuńcze przez cały cykl życia, do kontynuowania realizacji celów barcelońskich z 2002 r. w zakresie opieki nad dziećmi oraz do opracowania celów w zakresie opieki nad osobami starszymi i zależnymi; uważa, że świadczenie usług opiekuńczych w rodzinie nie powinno mieć negatywnego wpływu na świadczenia socjalne lub emerytalne; wzywa w tym kontekście państwa członkowskie do zagwarantowania wystarczającego nagromadzenia uprawnień emerytalnych;

13.  wzywa państwa członkowskie strefy euro do zmniejszenia różnic w wysokości emerytur ze względu na płeć oraz do zapewnienia sprawiedliwości międzypokoleniowej za pomocą godziwych i wystarczających świadczeń emerytalnych w celu wyeliminowania ubóstwa i wykluczenia społecznego w starszym wieku, a jednocześnie zapewniając długoterminową stabilność i adekwatność systemów emerytalnych, promując wyższe wskaźniki zatrudnienia w odniesieniu do godziwych miejsc pracy, które zapewniają wyższe składki do publicznych systemów emerytalnych i nie obciążają nadmiernie młodszego pokolenia; z zaniepokojeniem odnotowuje, że w większości państw członkowskich strefy euro zarówno zróżnicowanie emerytur ze względu na płeć, jak i wskaźnik wcześniejszego przechodzenia na emeryturę, są nadal wysokie; zwraca uwagę, że stabilność publicznych systemów emerytalnych można wesprzeć poprzez takie inicjatywy jak m.in. zmniejszenie bezrobocia, skuteczna walka z pracą nierejestrowaną oraz integracja migrantów i uchodźców na rynku pracy; z zadowoleniem przyjmuje zalecenie przedstawione przez Komisję w sprawozdaniu dotyczącym adekwatności emerytur z 2018 r. na temat potrzeby całościowej refleksji nad adekwatnością dochodów osób starszych i stabilnością finansową systemów emerytalnych; wzywa do przeprowadzenia głębszej analizy sytuacji „najstarszych osób w podeszłym wieku”, których uprawnienia emerytalne mogły z czasem ulec zmniejszeniu ze względu na inflację;

14.  wierzy, że celem wprowadzanych przez państwa członkowskie reform systemów zabezpieczeń społecznych powinno być umożliwienie zwiększenia zatrudnienia osób, które są w stanie pracować, dzięki zwiększeniu opłacalności pracy; podkreśla, że wsparcie dochodu powinno być ukierunkowane na osoby najbardziej potrzebujące;

15.  zauważa, że wskaźnik wolnych miejsc pracy w strefie euro wynosił 2,1 % w pierwszym kwartale 2018 r. w porównaniu z 1,9 % w 2017 r.; zwraca uwagę, że można zapewnić odpowiednie umiejętności oraz rozwiązać problem niedopasowania umiejętności przez poprawę jakości, dyspozycyjności i dostępności, także finansowej, kształcenia i szkoleń, w tym ukierunkowanych szkoleń wysokiej jakości, przez poprawę wzajemnego uznawania kwalifikacji, zwiększenie skuteczności środków podnoszenia i zmieniania kwalifikacji, ze szczególnym uwzględnieniem umiejętności podstawowych, a także przez zapewnienie pozaformalnych możliwości kształcenia dla dorosłych, które wymagają odpowiedniego wsparcia, w tym finansowania ze środków UE, bez uszczerbku dla art. 149 TFUE, oraz ze środków na szczeblu krajowym i regionalnym; wzywa w związku z tym do podjęcia ukierunkowanych działań na rzecz wsparcia grup znajdujących się w trudnej sytuacji, w tym Romów, osób niepełnosprawnych, osób przedwcześnie kończących naukę szkolną, długotrwale bezrobotnych oraz migrantów i uchodźców; stwierdza potrzebę lepszego dostosowania kształcenia zawodowego do rynku pracy oraz podjęcia działań na rzecz zwiększenia jego atrakcyjności w porównaniu ze ścieżkami kształcenia akademickiego; popiera stałe wdrażanie i monitorowanie Nowego europejskiego programu na rzecz umiejętności, aby pomóc w nabywaniu podstawowych kompetencji potrzebnych w XXI wieku; wzywa państwa członkowskie do priorytetowego traktowania kompleksowych szkoleń w zakresie umiejętności cyfrowych i w zakresie przedsiębiorczości i uwzględniania przechodzenia na gospodarkę cyfrową w kontekście podnoszenia umiejętności i przekwalifikowania;

16.  wyraża zaniepokojenie, że w UE-19 średni wskaźnik ogólnych wydatków publicznych na edukację wyrażony jako odsetek PKB obniżał się z roku na rok w okresie 2009–2016(21); podkreśla, że dysponujące odpowiednimi zasobami publiczne systemy oświaty są niezbędne do zapewnienia równości i włączenia społecznego;

17.  z dużym zaniepokojeniem odnotowuje utrzymującą się na wysokim poziomie liczbę obywateli Unii, którzy mają słabe umiejętności czytania i pisania lub trudności z czytaniem i pisaniem, w tym są dotknięci analfabetyzmem funkcjonalnym i brakiem umiejętności korzystania z mediów, co stwarza poważne obawy odnośnie do konstruktywnego i skutecznego uczestnictwa w życiu publicznym i rynku pracy;

18.  zachęca do promowania dualnych systemów kształcenia i temu podobnych strategii; podkreśla, że efektywne powiązania między edukacją, badaniami, innowacjami a rynkiem pracy mogą w decydującym stopniu przyczyniać się do tworzenia miejsc pracy;

19.  podkreśla, że bezpieczne i odpowiednie środowisko edukacyjne ma zasadnicze znaczenie dla dobrego samopoczucia uczących się i kadry nauczycielskiej;

20.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do opracowania konkretnych środków w ramach polityki zatrudnienia, polityki edukacyjnej i społecznej, aby zapewnić skuteczne włączenie osób niepełnosprawnych i osób ze środowisk znajdujących się w niekorzystnej sytuacji;

21.  zwraca uwagę na potrzebę planowania i promowania zorganizowanych i aktualnych programów poradnictwa zawodowego w szkołach, szczególnie na obszarach wiejskich oraz w regionach przygranicznych, górskich i wyspiarskich;

22.  popiera mobilność uczniów, studentów, sportowców i artystów w UE oraz w strefie euro; wyraża jednak zaniepokojenie, że znaczne różnice w standardach życia i pracy w strefie euro zmuszają do migracji, co dodatkowo pogłębia skutki drenażu mózgów; zauważa, że jednym z kluczowych warunków przeciwdziałania zjawisku drenażu mózgów jest tworzenie godziwych miejsc pracy, a także promowanie skutecznych strategii edukacyjnych, szkoleniowych i w zakresie poradnictwa zawodowego; apeluje, by przyszłe strategie polityczne w dziedzinie edukacji i zatrudnienia służyły skutecznemu zaradzeniu temu zjawisku, w tym za pośrednictwem pełnego rozwoju europejskiego obszaru edukacji; zwraca uwagę na konieczność opracowania europejskiej legitymacji studenckiej wspierającej mobilność edukacyjną i ułatwiającej wzajemne uznawanie tytułów, dyplomów i kwalifikacji zawodowych, przy jednoczesnym ograniczeniu obciążeń administracyjnych i kosztów dla studentów oraz instytucji oświatowych i szkoleniowych;

23.  podkreśla, że zgodnie z poziomami odniesienia programu „Kształcenie i szkolenie 2020” (ET 2020) do 2020 r. odsetek piętnastolatków mających słabe umiejętności w zakresie czytania, matematyki i przedmiotów ścisłych powinien być niższy niż 15 %; z zadowoleniem przyjmuje uwzględnienie w nowej tablicy wskaźników społecznych benchmarku „słabych wyników w nauce” wśród piętnastolatków (wyniki dotyczące słabych wyników w matematyce uzyskane w Programie międzynarodowej oceny umiejętności uczniów – PISA);

24.  przypomina, że zgodnie z benchmarkami ET 2020 do 2020 r. co najmniej 95 % dzieci (w wieku od 4 lat do wieku obowiązku szkolnego) powinno uczestniczyć we wczesnej edukacji; podkreśla, że obszar „wczesna opieka nad dzieckiem” w tablicy wskaźników społecznych zawiera tylko jeden wskaźnik, tj. dla dzieci w wieku poniżej trzech lat objętych opieką instytucjonalną; podkreśla, że brakuje informacji na temat objęcia tą opieką starszych dzieci w wieku poniżej wieku obowiązku szkolnego, a także informacji na temat zakresu opieki nad dziećmi mierzonego liczbą godzin świadczonej opieki;

25.  bierze pod uwagę pozytywną rolę otwartej edukacji i uniwersytetów otwartych w procesie nabywania wiedzy i umiejętności, w szczególności programów szkoleń online dla pracowników, ponieważ jest to dynamiczna forma uczenia się, która odpowiada obecnym potrzebom i zainteresowaniom osób z niej korzystających;

26.  ponawia swój apel, by co najmniej potrojono pulę środków finansowych programu Erasmus+ w następnych wieloletnich ramach finansowych (WRF), aby dotrzeć do jeszcze większej liczby młodych ludzi, organizacji młodzieżowych oraz uczniów szkół średnich i uczniów zawodu w całej Europie; wzywa do zwrócenia szczególnej uwagi na osoby wywodzące się ze środowisk w niekorzystnej sytuacji społeczno-ekonomicznej, aby umożliwić im udział w tym programie, a także na osoby niepełnosprawne, zgodnie z zobowiązaniami UE i państw członkowskich w ramach Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych;

27.  przypomina o strategicznie istotnej zdolności sektora kultury i sektora kreatywnego do tworzenia miejsc pracy i zwiększania dobrobytu w UE; podkreśla, że przedsiębiorstwa sektora kultury i sektora kreatywnego stanowią 11,2 % wszystkich przedsiębiorstw prywatnych, zatrudniają 7,5 % wszystkich osób zatrudnionych w całej gospodarce UE i generują 5,3 % łącznej europejskiej wartości dodanej brutto; podkreśla rolę przedsiębiorstw sektora kultury i sektora kreatywnego w utrzymywaniu i promowaniu europejskiej różnorodności kulturowej i językowej oraz ich wkład we wzrost gospodarczy, innowacyjność i zatrudnienie, zwłaszcza zatrudnienie ludzi młodych;

28.  podkreśla, że odpowiednie inwestycje i planowanie w dziedzinie edukacji, w szczególności w zakresie umiejętności cyfrowych i programowania, mają zasadnicze znaczenie dla zagwarantowania konkurencyjnej pozycji Unii, dostępności wykwalifikowanej siły roboczej i szans zatrudnienia dla pracowników;

29.  wzywa Komisję do zapewnienia osobom młodym zachęt i pomocy technicznej przy zakładaniu działalności gospodarczej oraz do zaproponowania środków promujących przedsiębiorczość, w tym za pośrednictwem programów nauczania w państwach członkowskich;

30.  podkreśla, że należy kontynuować reformy przygotowujące rynek pracy i pracowników do transformacji cyfrowej dla osób w każdym wieku i z różnych środowisk poprzez elastyczne podejście skoncentrowane na osobie uczącej się, w szczególności przez zapewnienie odpowiedniego poziomu kształcenia przez całe życie i szkolenia w zakresie umiejętności cyfrowych, które ma zasadnicze znaczenie dla gospodarki opartej na wiedzy; podkreśla znaczenie doradztwa zawodowego przez całe życie w zapewnieniu udziału w odpowiednich, elastycznych i wysokiej jakości szkoleniach i ścieżkach kariery; przypomina w tym kontekście o ograniczeniach prognozowania umiejętności ze względu na szybko zmieniający się charakter rynku pracy i w związku z tym podkreśla znaczenie umiejętności przekrojowych, takich jak komunikacja, rozwiązywanie problemów, kreatywność i zdolność uczenia się, które zwiększają odporność i zdolność ludzi do przystosowania się do zmian i zdobywania nowych umiejętności przez całe życie; podkreśla potrzebę dopilnowania, aby krajowe systemy zabezpieczenia społecznego zapewniały odpowiednią ochronę pracownikom, również w nowych formach organizacji pracy i z nowymi rodzajami umów, a także odpowiednią ochronę tych osób, które pracować nie mogą lub nie są w stanie znaleźć pracy; wzywa państwa członkowskie do opracowania polityki rynku pracy wspierającej mobilność między sektorami i przekwalifikowanie pracowników, co będzie miało coraz większe znaczenie w miarę dostosowywania się naszych rynków pracy do cyfrowej transformacji naszych gospodarek; podkreśla w tym kontekście potrzebę zaangażowania zarówno związków zawodowych, jak i organizacji pracodawców w celu zapewnienia sprawiedliwej transformacji;

31.  wzywa państwa członkowskie strefy euro do przeprowadzenia niezbędnych reform i zwiększenia inwestycji społecznych, tak aby zapewnić dostępność, przystępność, jakość i opłacalność ich systemów opieki zdrowotnej; wzywa do wyznaczenia nowego europejskiego celu polegającego na znacznym zwiększeniu liczby lat zdrowego życia poprzez nadanie priorytetowego znaczenia w polityce zdrowotnej UE profilaktyce, dodatkowo w stosunku do środków leczniczych; wzywa do aktywnego prowadzenia kampanii promujących zdrowie;

32.  wzywa do opracowania europejskiej strategii na rzecz jakości i dostępności systemów opieki długoterminowej, w oparciu o oparte na prawach i społeczności lokalnej podejście do opieki długoterminowej i pomocy; wzywa do znacznych inwestycji w usługi opieki długoterminowej w celu przygotowania prognozowanych zwiększonych potrzeb w świetle zmian demograficznych; uznaje, że sektor opieki długoterminowej oferuje nieodpowiednie warunki pracy i wzywa do ponownej oceny pracy opiekuńczej i warunków pracy w usługach opiekuńczych jako sposobu zapewnienia jakości opieki długoterminowej;

33.  zwraca uwagę na potrzebę opracowania dobrze przemyślanej polityki na rzecz równowagi między życiem zawodowym a prywatnym, dzięki zapewnieniu przystępnej cenowo opieki nad dziećmi i wczesnej opieki nad dziećmi oraz opieki długoterminowej, zrównoważeniu roli kobiet i mężczyzn pod względem opieki, promowaniu elastycznych warunków pracy i korzystania z korzystnych i płatnych urlopów macierzyńskich, ojcowskich, wychowawczych i opiekuńczych; w związku z tym uważa przyjęcie wyważonej dyrektywy w sprawie równowagi między życiem zawodowym a prywatnym dla rodziców i opiekunów za konieczny krok w kierunku poprawy równowagi między życiem zawodowym a prywatnym; wzywa ponadto do podjęcia europejskiej inicjatywy na rzecz ochrony socjalnej i usług dla opiekunów nieformalnych;

34.  podkreśla znaczenie wzmocnienia zorganizowanego dialogu oraz udziału organizacji pracodawców, związków zawodowych i organizacji społeczeństwa obywatelskiego w rozwoju i wdrażaniu polityki zatrudnienia i polityki społecznej oraz reform, a także ich aktywnego zaangażowania w proces semestru;

35.  uważa, że aby zachować i zwiększyć globalną konkurencyjność ramy regulujące rynek pracy w państwach członkowskich powinny być jasne, proste i elastyczne, a jednocześnie gwarantować wysokie standardy pracy;

36.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji.

(1) Dz.U. L 123 z 12.5.2016, s. 1.
(2) Dz.U. C 179 z 25.5.2018, s. 1.
(3) Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0181.
(4) Dz.U. C 155 z 25.5.2011, s. 10.
(5) Dyrektywy (UE) 2018/849, (UE) 2018/850, (UE) 2018/851 i (UE) 2018/852.
(6) Teksty przyjęte,