Indeks 
Teksty przyjęte
Środa, 13 marca 2019 r. - StrasburgWersja ostateczna
Niewniesienie sprzeciwu wobec aktu delegowanego: objęcie Banku Anglii wyłączeniem spod wymogów przejrzystości przed- i posttransakcyjnej określonych w rozporządzeniu (UE) nr 600/2014
 Brak sprzeciwu wobec aktu delegowanego zmieniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2365 w odniesieniu do wykazu podmiotów objętych wyłączeniem
 Niewniesienie sprzeciwu wobec aktu delegowanego zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 648/2012 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wykazu podmiotów wyłączonych spoza zakresu niniejszego rozporządzenia
 Brak sprzeciwu wobec aktu delegowanego: objęcie Banku Anglii i Urzędu ds. Zarządzania Długiem Publicznym Zjednoczonego Królestwa wyłączeniem z zakresu stosowania rozporządzenia (UE) nr 596/2014
 Brak sprzeciwu wobec aktu delegowanego: możliwość dostosowania średniej dziennej liczby transakcji dla danej akcji, w przypadku gdy system obrotu o najwyższych obrotach tą akcją znajduje się poza Unią
 Nieuzyskanie w komisji większości głosów dla wniosku dotyczącego aktu prawnie wiążącego (wykładnia art. 171 ust. 1 akapit pierwszy lit. b) Regulaminu)
 Generalne unijne zezwolenie na wywóz niektórych produktów podwójnego zastosowania z Unii do Zjednoczonego Królestwa ***I
 Kontynuacja programów współpracy terytorialnej PEACE IV (Irlandia - Zjednoczone Królestwo) i Zjednoczone Królestwo – Irlandia (Irlandia – Irlandia Północna – Szkocja) w kontekście wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej ***I
 Kontynuacja działań w zakresie mobilności edukacyjnej w ramach programu Erasmus+ w związku z wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej ***I
 Bezpieczeństwo lotnicze w odniesieniu do wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej ***I
 Umowa o współpracy na rzecz partnerstwa i rozwoju między UE a Afganistanem ***
 Umowa o współpracy na rzecz partnerstwa i rozwoju między UE a Islamską Republiką Afganistanu
 Udział Norwegii, Islandii, Szwajcarii i Liechtensteinu w eu-LISA***
 Zakres działania i mandat specjalnych przedstawicieli UE
 Wymogi dostępności produktów i usług ***I
 Wizowy system informacyjny ***I
 Ustanowienie Funduszu Azylu i Migracji ***I
 Ustanowienie, w ramach Funduszu Zintegrowanego Zarządzania Granicami, instrumentu wsparcia finansowego na rzecz zarządzania granicami i wiz ***I
 Fundusz Bezpieczeństwa Wewnętrznego ***I
 Definicja, prezentacja i etykietowanie napojów spirytusowych oraz ochrona oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych ***I
 Projekt zmian Protokołu nr 3 w sprawie statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ***I
 Ustanowienie środków awaryjnych w dziedzinie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w następstwie wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej ***I
 Wspólne zasady zapewniające podstawowe połączenia w zakresie transportu drogowego towarów w związku z wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej ***I
 Wspólne zasady zapewniające podstawowe połączenia lotnicze w związku z wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej ***I
 Przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego w związku z wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej ***I
 Upoważnienia dla unijnych statków rybackich do połowów na wodach Zjednoczonego Królestwa oraz w odniesieniu do operacji połowowych prowadzonych przez statki rybackie Zjednoczonego Królestwa na wodach Unii ***I
 Niektóre aspekty bezpieczeństwa kolei i jakości sieci połączeń w odniesieniu do wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii ***I
 Europa, która chroni: czyste powietrze dla wszystkich
 Działania podjęte przez ESDZ dwa lata po sprawozdaniu PE w sprawie unijnej komunikacji strategicznej w celu przeciwdziałania wrogiej propagandzie stron trzecich
 Układ o stowarzyszeniu między UE a Monako, Andorą i San Marino
 Europejskie Centrum Kompetencji w dziedzinie Cyberbezpieczeństwa w kwestiach Przemysłu, Technologii i Badań Naukowych oraz sieć krajowych ośrodków koordynacji ***I
 Zmiana rozporządzenia (WE) nr 391/2009 w związku z wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej ***I
 Zmiana rozporządzenia (UE) nr 1316/2013 w związku z wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej ***I
 Portowe urządzenia do odbioru odpadów ze statków ***I
 Przedłużenie przejściowego okresu wykorzystywania środków innych niż techniki elektronicznego przetwarzania danych, przewidzianego w unijnym kodeksie celnym ***I
 Zwalczanie fałszowania i oszustw związanych z bezgotówkowymi środkami płatniczymi ***I
 Sprzeciw na podstawie art. 106 Regulaminu: najwyższe dopuszczalne poziomy kilku substancji, w tym chlotianidyny
 Sprzeciw na podstawie art. 106 Regulaminu: genetycznie zmodyfikowana kukurydza 4114 (DPØØ4114-3)
 Sprzeciw na podstawie art. 106 Regulaminu: genetycznie zmodyfikowana kukurydza MON 87411 (MON-87411-9)
 Sprzeciw na podstawie art. 106 Regulaminu: genetycznie zmodyfikowana kukurydza Bt11 × MIR162 × 1507 × GA21
 Sprzeciw na podstawie art. 106 Regulaminu: substancje czynne, w tym tiaklopryd
 Sprawozdanie za rok 2018 dotyczące Turcji
 Europejski semestr na rzecz koordynacji polityki gospodarczej: roczna analiza wzrostu gospodarczego na rok 2019
 Europejski semestr na rzecz koordynacji polityki gospodarczej: zatrudnienie i aspekty społeczne w rocznej analizie wzrostu gospodarczego na 2019 r.

Niewniesienie sprzeciwu wobec aktu delegowanego: objęcie Banku Anglii wyłączeniem spod wymogów przejrzystości przed- i posttransakcyjnej określonych w rozporządzeniu (UE) nr 600/2014
PDF 120kWORD 48k
Decyzja Parlamentu Europejskiego w sprawie niewyrażania sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego Komisji z dnia 30 stycznia 2019 r. zmieniającego rozporządzenie delegowane (UE) 2017/1799 w odniesieniu do objęcia Banku Anglii wyłączeniem spod wymogów przejrzystości przed- i posttransakcyjnej określonych w rozporządzeniu (UE) nr 600/2014 (C(2019)00793 – 2019/2546(DEA))
P8_TA(2019)0159B8-0143/2019

Parlament Europejski,

–  uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (C(2019)00793),

–  uwzględniając pismo z 30 stycznia 2019 r., w którym Komisja zwraca się do Parlamentu o oświadczenie, że nie zgłasza on sprzeciwu wobec przedmiotowego rozporządzenia delegowanego,

–  uwzględniając pismo Komisji Gospodarczej i Monetarnej z 21 lutego 2019 r. skierowane do przewodniczącego Konferencji Przewodniczących Komisji,

–  uwzględniając art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 600/2014 z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012(1), w szczególności jego art. 1 ust. 9 i art. 50 ust. 5,

–  uwzględniając zalecenie dotyczące decyzji Komisji Gospodarczej i Monetarnej,

–  uwzględniając art. 105 ust. 6 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że zmieniający akt delegowany zawiera istotne zmiany mające na celu zapewnienie, że Bank Anglii nadal będzie korzystał z obowiązującego wyłączenia zgodnie z art. 1 ust. 9 rozporządzenia (UE) nr 600/2014 po zmianie statusu Zjednoczonego Królestwa na państwo trzecie;

B.  mając na uwadze, że Parlament uznaje znaczenie szybkiego przyjęcia tego aktu, aby zapewnić przygotowanie Unii Europejskiej na wypadek wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii bez umowy o wystąpieniu;

1.  oświadcza, że nie wyraża sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie i Komisji.

(1) Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 84.


Brak sprzeciwu wobec aktu delegowanego zmieniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2365 w odniesieniu do wykazu podmiotów objętych wyłączeniem
PDF 120kWORD 48k
Decyzja Parlamentu Europejskiego w sprawie niewyrażania sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego Komisji z dnia 30 stycznia 2019 r. zmieniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2365 w odniesieniu do wykazu podmiotów objętych wyłączeniem (C(2019)00794 – 2019/2547(DEA))
P8_TA(2019)0160B8-0144/2019

Parlament Europejski,

–  uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (C(2019)00794),

–  uwzględniając pismo Komisji z dnia 30 stycznia 2019 r., w którym Komisja zwraca się do Parlamentu o oświadczenie, że nie wyraża on sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego,

–  uwzględniając pismo Komisji Gospodarczej i Monetarnej z dnia 21 lutego 2019 r. skierowane do przewodniczącego Konferencji Przewodniczących Komisji,

–  uwzględniając art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2365 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie przejrzystości transakcji finansowanych z użyciem papierów wartościowych i ponownego wykorzystania, w szczególności jego art. 2 ust. 4 i art. 30 ust. 5(1),

–  uwzględniając zalecenie Komisji Gospodarczej i Monetarnej dotyczące decyzji,

–  uwzględniając art. 105 ust. 6 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że akt delegowany zawiera ważne zmiany mające zagwarantować, że bank centralny i organy publiczne Zjednoczonego Królestwa odpowiedzialne za zarządzanie długiem publicznym lub uczestniczące w takim zarządzaniu zostaną zwolnione z obowiązku zgłaszania przewidzianego w art. 4 oraz z wymogów dotyczących przejrzystości ponownego wykorzystania przewidzianych w art. 15 rozporządzenia (UE) 2015/2365;

B.  mając na uwadze, że Parlament uznaje znaczenie, jakie szybkie przyjęcie tego aktu ma dla zapewnienia gotowości Unii Europejskiej na wypadek wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii bez umowy o wystąpieniu;

1.  oświadcza, że nie wyraża sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie i Komisji.

(1) Dz.U. L 337 z 23.12.2015, s. 1.


Niewniesienie sprzeciwu wobec aktu delegowanego zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 648/2012 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wykazu podmiotów wyłączonych spoza zakresu niniejszego rozporządzenia
PDF 120kWORD 48k
Decyzja Parlamentu Europejskiego w sprawie niewyrażania sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego Komisji z dnia 30 stycznia 2019 r. zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 648/2012 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wykazu podmiotów wyłączonych spoza zakresu niniejszego rozporządzenia (C(2019)00791 – 2019/2549(DEA))
P8_TA(2019)0161B8-0145/2019

Parlament Europejski,

–  uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (C(2019)00791),

–  uwzględniając pismo Komisji z dnia 30 stycznia 2019 r., w którym Komisja zwraca się do Parlamentu o oświadczenie, że nie wyraża on sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego,

–  uwzględniając pismo Komisji Gospodarczej i Monetarnej z dnia 21 lutego 2019 r. skierowane do przewodniczącego Konferencji Przewodniczących Komisji,

–  uwzględniając art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, kontrahentów centralnych i repozytoriów transakcji(1), w szczególności jego art. 1 ust. 6 i art. 82 ust. 6,

–  uwzględniając zalecenie dotyczące decyzji Komisji Gospodarczej i Monetarnej,

–  uwzględniając art. 105 ust. 6 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że akt delegowany zawiera istotne zmiany mające na celu zagwarantowanie, że bank centralny i organy publiczne Zjednoczonego Królestwa, odpowiedzialne za zarządzanie długiem publicznym lub które uczestniczą w takim zarządzaniu, zostaną zwolnione z wymogów w zakresie rozliczania i zgłaszania oraz z wymogu stosowania technik ograniczania ryzyka w odniesieniu do nierozliczonych transakcji określonych w rozporządzeniu (UE) nr 648/2012;

B.  mając na uwadze, że Parlament uznaje znaczenie szybkiego przyjęcia tego aktu w celu zapewnienia gotowości Unii Europejskiej na wypadek wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii bez umowy o wystąpieniu;

1.  oświadcza, że nie wyraża sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie i Komisji.

(1) Dz.U. L 201 z 27.7.2012, s. 1.


Brak sprzeciwu wobec aktu delegowanego: objęcie Banku Anglii i Urzędu ds. Zarządzania Długiem Publicznym Zjednoczonego Królestwa wyłączeniem z zakresu stosowania rozporządzenia (UE) nr 596/2014
PDF 120kWORD 48k
Decyzja Parlamentu Europejskiego w sprawie niewyrażania sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego Komisji z dnia 30 stycznia 2019 r. zmieniającego rozporządzenie delegowane (UE) 2016/522 w odniesieniu do objęcia Banku Anglii i Urzędu ds. Zarządzania Długiem Publicznym Zjednoczonego Królestwa wyłączeniem z zakresu stosowania rozporządzenia (UE) nr 596/2014 (C(2019)00792 – 2019/2550(DEA))
P8_TA(2019)0162B8-0146/2019

Parlament Europejski,

–  uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (C(2019)00792),

–  uwzględniając pismo Komisji z dnia 30 stycznia 2019 r., w którym Komisja zwraca się do Parlamentu o oświadczenie, że nie wyraża on sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego,

–  uwzględniając pismo Komisji Gospodarczej i Monetarnej z dnia 21 lutego 2019 r. skierowane do przewodniczącego Konferencji Przewodniczących Komisji,

–  uwzględniając art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 596/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie nadużyć na rynku (rozporządzenie w sprawie nadużyć na rynku) oraz uchylające dyrektywę 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i dyrektywy Komisji 2003/124/WE, 2003/125/WE i 2004/72/WE(1), w szczególności jego art. 6 ust. 5 i art. 35 ust. 5,

–  uwzględniając zalecenie Komisji Gospodarczej i Monetarnej dotyczące decyzji,

–  uwzględniając art. 105 ust. 6 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że zmieniający akt delegowany zawiera istotne zmiany mające na celu zagwarantowanie, że po zmianie statusu Zjednoczonego Królestwa na status państwa trzeciego Bank Anglii i Urząd ds. Zarządzania Długiem Publicznym Zjednoczonego Królestwa nadal będą korzystały z obowiązującego wyłączenia zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 596/2014 ;

B.  mając na uwadze, że Parlament zdaje sobie sprawę ze znaczenia, jakie szybkie przyjęcie tego aktu ma dla zapewnienia gotowości Unii Europejskiej na wypadek wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii bez umowy o wystąpieniu;

1.  oświadcza, że nie wyraża sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie i Komisji.

(1) Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 1.


Brak sprzeciwu wobec aktu delegowanego: możliwość dostosowania średniej dziennej liczby transakcji dla danej akcji, w przypadku gdy system obrotu o najwyższych obrotach tą akcją znajduje się poza Unią
PDF 123kWORD 49k
Decyzja Parlamentu Europejskiego w sprawie niewyrażania sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego Komisji z dnia 13 lutego 2019 r. zmieniającego rozporządzenie delegowane (UE) 2017/588 w odniesieniu do możliwości dostosowania średniej dziennej liczby transakcji dla danej akcji, w przypadku gdy system obrotu o najwyższych obrotach tą akcją znajduje się poza Unią (C(2019)00904 – 2019/2579(DEA))
P8_TA(2019)0163B8-0149/2019

Parlament Europejski,

–  uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (C(2019)00904),

–  uwzględniając pismo Komisji z dnia 21 lutego 2019 r., w którym Komisja zwraca się do Parlamentu o oświadczenie, że nie wyraża on sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego,

–  uwzględniając pismo Komisji Gospodarczej i Monetarnej z dnia 4 marca 2019 r. skierowane do przewodniczącego Konferencji Przewodniczących Komisji,

–  uwzględniając art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych oraz zmieniającą dyrektywę 2002/92/WE i dyrektywę 2011/61/UE(1), w szczególności jej art. 49 ust. 3,

–  uwzględniając art 10 ust. 1 i art. 13 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1095/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych), zmiany decyzji nr 716/2009/WE i uchylenia decyzji Komisji 2009/77/WE(2),

–  uwzględniając projekt regulacyjnych standardów technicznych w dokumencie „Amendment to Commission Delegated Regulation (EU) 2017/588 (RTS 11)” [Zmiany rozporządzenia delegowanego (UE) 2017/588 (regulacyjne standardy techniczne 11)] przedstawionym przez Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych w dniu 8 listopada 2018 r., zgodnie z art. 49 ust. 3 dyrektywy 2014/65/UE,

–  uwzględniając zalecenie Komisji Gospodarczej i Monetarnej dotyczące decyzji,

–  uwzględniając art. 105 ust. 6 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że akt delegowany zawiera ważne zmiany służące zachowaniu konkurencyjności unijnych systemów obrotu oferujących obrót tymi akcjami, które zostały dopuszczone do obrotu lub znajdują się w obrocie równolegle w Unii i państwie trzecim, gdy system obrotu o najwyższych obrotach tymi akcjami znajduje się poza Unią;

B.  mając na uwadze, że Parlament uznaje znaczenie szybkiego przyjęcia tego aktu, by zapewnić gotowość Unii Europejskiej w przypadku wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii bez zawarcia umowy o wystąpieniu;

C.  mając na uwadze, że Parlament jest zdania, że przyjęte regulacyjne standardy techniczne i projekt regulacyjnych standardów technicznych przedłożony przez Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych nie są identyczne ze względu na zmiany wprowadzone przez Komisję w tym projekcie, i uważa, że ma trzy miesiące na zgłoszenie sprzeciwu wobec regulacyjnych standardów technicznych (okres kontroli); mając na uwadze, że Parlament wzywa Komisję do wskazania jednomiesięcznego okresu kontroli tylko w przypadkach, gdy Komisja przyjęła projekty Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych bez zmian, tj. gdy projekt i przyjęte regulacyjne standardy techniczne są identyczne;

1.  oświadcza, że nie wyraża sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie i Komisji.

(1) Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 349.
(2) Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 84.


Nieuzyskanie w komisji większości głosów dla wniosku dotyczącego aktu prawnie wiążącego (wykładnia art. 171 ust. 1 akapit pierwszy lit. b) Regulaminu)
PDF 116kWORD 42k
Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 13 marca 2019 r. dotycząca przypadku nieuzyskania w komisji więszości głosów dla wniosku dotyczącego aktu prawnie wiążącego (wykładania art. 171 ust. 1 akapit pierwszy lit. b) Regulaminu) (2019/2011(REG))
P8_TA(2019)0164

Parlament Europejski,

–  uwzględniając pismo przewodniczącej Komisji Spraw Konstytucyjnych z dnia 7 marca 2019 r.,

–  uwzględniając art. 226 Regulaminu,

1.  przyjmuje następującą wykładnię art. 171 ust. 1 akapit pierwszy lit. b) Regulaminu:" „Jeżeli wniosek dotyczący aktu prawnie wiążącego z ewentualnymi zmianami nie uzyska większości oddanych głosów w komisji, komisja proponuje Parlamentowi odrzucenie aktu.”"

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji do wiadomości Radzie oraz Komisji.


Generalne unijne zezwolenie na wywóz niektórych produktów podwójnego zastosowania z Unii do Zjednoczonego Królestwa ***I
PDF 133kWORD 42k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 13 marca 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 428/2009 poprzez wydanie generalnego unijnego zezwolenia na wywóz w odniesieniu do wywozu niektórych produktów podwójnego zastosowania z Unii do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (COM(2018)0891 – C8-0513/2018 – 2018/0435(COD))
P8_TA(2019)0165A8-0071/2019

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2018)0891),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 207 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8‑0513/2018),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając przekazane pismem z dnia 6 marca 2019 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Handlu Międzynarodowego oraz opinię przedstawioną przez Komisję Spraw Zagranicznych (A8-0071/2019),

1.  zatwierdza swoje stanowisko w pierwszym czytaniu, przyjmując wniosek Komisji;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 13 marca 2019 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/... zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 428/2009 poprzez wydanie generalnego unijnego zezwolenia na wywóz w odniesieniu do wywozu niektórych produktów podwójnego zastosowania z Unii do Zjednoczonego Królestwa

(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) 2019/496.)


Kontynuacja programów współpracy terytorialnej PEACE IV (Irlandia - Zjednoczone Królestwo) i Zjednoczone Królestwo – Irlandia (Irlandia – Irlandia Północna – Szkocja) w kontekście wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej ***I
PDF 132kWORD 44k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 13 marca 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w celu umożliwienia kontynuacji programów współpracy terytorialnej PEACE IV (Irlandia – Zjednoczone Królestwo) i Zjednoczone Królestwo – Irlandia (Irlandia – Irlandia Północna – Szkocja) w kontekście wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej (COM(2018)0892 – C8-0512/2018 – 2018/0432(COD))
P8_TA(2019)0166A8-0021/2019

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2018)0892),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 178 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0512/2018),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 20 lutego 2019 r.(1),

–  po konsultacji z Komitetem Regionów,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Rozwoju Regionalnego (A8-0021/2019),

1.  zatwierdza swoje stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 13 marca 2019 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/... mającego na celu umożliwienie kontynuacji programów współpracy terytorialnej PEACE IV (Irlandia–Zjednoczone Królestwo) oraz Zjednoczone Królestwo–Irlandia (Irlandia–Irlandia Północna–Szkocja) w związku z wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa z Unii

(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) 2019/491.)

(1) Dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym.


Kontynuacja działań w zakresie mobilności edukacyjnej w ramach programu Erasmus+ w związku z wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej ***I
PDF 130kWORD 49k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 13 marca 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego przepisy dotyczące kontynuacji trwających działań w zakresie mobilności edukacyjnej w ramach programu Erasmus+ w związku z wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej („Zjednoczone Królestwo”) z Unii Europejskiej (COM(2019)0065 – C8-0040/2019 – 2019/0030(COD))
P8_TA(2019)0167A8-0082/2019

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2019)0065),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2, art. 165 ust. 4 oraz art. 166 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi Komisja przedstawiła wniosek Parlamentowi (C8-0040/2019),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 20 lutego 2019 r.(1),

–  po konsultacji z Komitetem Regionów,

–  uwzględniając zobowiązanie przedstawiciela Rady przekazane pismem z dnia 20 lutego 2019 r., do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu Europejskiego, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Kultury i Edukacji (A8-0082/2019),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 13 marca 2019 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/... ustanawiającego przepisy dotyczące kontynuacji trwających działań w zakresie mobilności edukacyjnej w ramach programu Erasmus+ ustanowionego rozporządzeniem (UE) nr 1288/2013 w związku z wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa z Unii

(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) 2019/499.)

(1) Dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym.


Bezpieczeństwo lotnicze w odniesieniu do wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej ***I
PDF 133kWORD 43k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 13 marca 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie niektórych aspektów bezpieczeństwa lotniczego w odniesieniu do wystąpienia Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii (COM(2018)0894 – C8-0514/2018 – 2018/0434(COD))
P8_TA(2019)0168A8-0061/2019

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2018)0894),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 100 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0514/2018),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 20 lutego 2019 r.(1),

–  po konsultacji z Komitetem Regionów,

–  uwzględniając zobowiązanie przedstawiciela Rady przekazane pismem z dnia 22 lutego 2019 r. do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Transportu i Turystyki (A8-0061/2019),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 13 marca 2019 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/... w sprawie niektórych aspektów bezpieczeństwa lotniczego w odniesieniu do wystąpienia Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii

(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) 2019/494.)

(1) Dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym.


Umowa o współpracy na rzecz partnerstwa i rozwoju między UE a Afganistanem ***
PDF 118kWORD 48k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 13 marca 2019 r. w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie zawarcia, w imieniu Unii, Umowy o współpracy na rzecz partnerstwa i rozwoju między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Islamską Republiką Afganistanu, z drugiej strony (15093/2016 – C8-0107/2018 – 2015/0302(NLE))
P8_TA(2019)0169A8-0026/2019

(Zgoda)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając projekt decyzji Rady (15093/2016),

–  uwzględniając projekt Umowy o współpracy na rzecz partnerstwa i rozwoju między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Islamską Republiką Afganistanu, z drugiej strony (05385/2015),

–  uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę na mocy art. 207, art. 209, art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) i art. 218 ust. 8 akapit drugi Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (C8-0107/2018),

–  uwzględniając swoją rezolucję nieustawodawczą z dnia 13 marca 2019 r.(1) w sprawie projektu decyzji,

–  uwzględniając art. 99 ust. 1 i 4 oraz art. 108 ust. 7 Regulaminu,

–  uwzględniając zalecenie Komisji Spraw Zagranicznych oraz opinię przedstawioną przez Komisję Rozwoju (A8-0026/2019),

1.  wyraża zgodę na zawarcie umowy;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Islamskiej Republiki Afganistanu.

(1) Teksty przyjęte, P8_TA-PROV(2019)0170.


Umowa o współpracy na rzecz partnerstwa i rozwoju między UE a Islamską Republiką Afganistanu
PDF 209kWORD 66k
Rezolucja nieustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 13 marca 2019 r. dotycząca projektu decyzji Rady w sprawie zawarcia, w imieniu Unii, Umowy o współpracy na rzecz partnerstwa i rozwoju między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Islamską Republiką Afganistanu, z drugiej strony (15093/2016 – C8-0107/2018 – 2015/0302M(NLE))
P8_TA(2019)0170A8-0058/2019

Parlament Europejski,

–  uwzględniając projekt decyzji Rady (15093/2016),

–  uwzględniając Umowę o współpracy na rzecz partnerstwa i rozwoju między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Islamską Republiką Afganistanu, z drugiej strony(1), podpisaną 18 lutego 2017 r. przez wiceprzewodniczącą Komisji / wysoką przedstawiciel Unii ds. zagranicznych i polityki bezpieczeństwa Federikę Mogherini,

–  uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę 6 lutego 2018 r. zgodnie z art. 37 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE), a także art. 207, art. 209, art. 218 ust. 6 lit. a) akapit drugi oraz art. 218 ust. 8 akapit drugi Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) (C8-0107/2018),

–  uwzględniając swoją rezolucję ustawodawczą z dnia 13 marca 2019 r. w sprawie projektu decyzji Rady(2),

–  uwzględniając tymczasowe stosowanie części umowy o współpracy na rzecz partnerstwa i rozwoju w ramach wyłącznych kompetencji UE od 1 grudnia 2017 r.,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 13 czerwca 2013 r. w sprawie negocjacji dotyczących umowy o współpracy na rzecz partnerstwa i rozwoju między UE a Afganistanem(3),

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie Afganistanu, w szczególności rezolucję z dnia 16 grudnia 2010 r. w sprawie nowej strategii dla Afganistanu(4), z 15 grudnia 2011 r. w sprawie kontroli budżetowej pomocy finansowej UE dla Afganistanu(5), z 12 marca 2014 r. w sprawie roli Pakistanu w regionie i jego stosunków politycznych z UE(6), z 8 października 2015 r. w sprawie kary śmierci(7), z 26 listopada 2015 r. w sprawie Afganistanu, w szczególności zabójstw w prowincji Zabul(8), z 28 kwietnia 2016 r. w sprawie ataków na szpitale i szkoły, stanowiących pogwałcenie międzynarodowego prawa humanitarnego(9), z 5 kwietnia 2017 r. w sprawie rozwiązań dotyczących przepływu uchodźców i migrantów – rola działań zewnętrznych UE(10), z 13 września 2017 r. w sprawie stosunków politycznych UE z Indiami(11) oraz z 14 grudnia 2017 r. w sprawie sytuacji w Afganistanie(12),

–  uwzględniając konkluzje Rady z 19 listopada 2018 r. i 16 października 2017 r. w sprawie Afganistanu,

–  uwzględniając wspólny komunikat wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel i Komisji dla Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 lipca 2017 r. pt. „Elementy strategii UE wobec Afganistanu” (JOIN(2017)0031),

–  uwzględniając wieloletni program indykatywny dla Afganistanu na lata 2014–2020 w ramach unijnego instrumentu finansowania współpracy na rzecz rozwoju,

–  uwzględniając plan działania UE na rzecz współpracy ze społeczeństwem obywatelskim w Afganistanie na lata 2018–2020,

—  uwzględniając zakończenie misji policyjnej Unii Europejskiej w Afganistanie (EUPOL Afganistan) w 2016 r.,

–  uwzględniając sprawozdanie sekretarza generalnego ONZ z dnia 10 września 2018 r. pt. „Sytuacja w Afganistanie i jej wpływ na pokój i bezpieczeństwo na świecie”,

—  uwzględniając umowę „Wspólna droga naprzód w kwestiach migracji w stosunkach między UE a Afganistanem” z dnia 2 października 2016 r.,

—  uwzględniając rezolucje Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 2210 (2015) i 2344 (2017) oraz mandat misji wspierającej ONZ w Afganistanie (UNAMA),

–  uwzględniając raport specjalnego sprawozdawcy Narodów Zjednoczonych ds. praw człowieka osób wewnętrznie przesiedlonych z dnia 12 kwietnia 2017 r., dotyczący jego misji w Afganistanie,

–  uwzględniając wniosek prokurator generalnej Międzynarodowego Trybunału Karnego (MTK) Fatou Bensoudy z dnia 3 listopada 2017 r. o wszczęcie dochodzenia w sprawie zbrodni wojennych i zbrodni przeciwko ludzkości, które miały zostać popełnione w Afganistanie od 1 maja 2003 r.,

–  uwzględniając Konwencję ONZ o prawach dziecka,

–  uwzględniając konferencję ministerialną w sprawie Afganistanu, która odbyła się w Genewie w dniach 27–28 listopada 2018 r.,

—  uwzględniając rezultaty międzynarodowej konferencji w sprawie Afganistanu, która odbyła się 5 października 2016 r. w Brukseli i której współprzewodniczyła Unia Europejska, oraz wzajemne zobowiązania poczynione podczas międzynarodowych konferencji w sprawie Afganistanu, które odbyły się 5 grudnia 2011 r. w Bonn, 8 lipca 2012 r. w Tokio oraz 4 grudnia 2014 r. w Londynie,

–  uwzględniając konferencję w sprawie Afganistanu, która odbyła się w Taszkiencie w dniach 26–27 marca 2018 r.,

—  uwzględniając proces „Serce Azji” zapoczątkowany 2 listopada 2011 r. w Stambule,

—  uwzględniając deklarację z Kabulu o stosunkach dobrosąsiedzkich z dnia 22 grudnia 2002 r.,

–  uwzględniając dowodzone przez NATO i posiadające mandat ONZ Międzynarodowe Siły Wsparcia Bezpieczeństwa (ISAF) (2003–2014) oraz konkluzje ze szczytu NATO, który odbył się w dniach 24–25 maja 2017 r. w Brukseli, w odniesieniu do kontynuowania misji Resolute Support (od 2014 r do chwili obecnej) mającej na celu szkolenie, doradztwo i pomoc,

–  uwzględniając Plan pomocy humanitarnej dla Afganistanu na lata 2018–2021,

–  uwzględniając dokument pt. „Samodzielność dzięki ramom wzajemnej odpowiedzialności”, uzgodniony podczas konferencji w sprawie Afganistanu, która odbyła się w dniach 4–5 października 2016 r. w Brukseli,

–  uwzględniając art. 99 ust. 2 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Zagranicznych, opinię przedstawioną przez Komisję Rozwoju, a także stanowisko w formie poprawek przedstawione przez Komisję Handlu Międzynarodowego (A8-0058/2019),

A.  mając na uwadze, że 10 listopada 2011 r. Rada przyjęła decyzję upoważniającą Komisję do negocjowania umowy o współpracy na rzecz partnerstwa i rozwoju między Unią Europejską a Islamską Republiką Afganistanu(13); mając na uwadze, że umowę o współpracy na rzecz partnerstwa i rozwoju stosuje się tymczasowo i częściowo od 1 grudnia 2017 r., choć Parlament Europejski nie wyraził jeszcze zgody;

B.  mając na uwadze, że 13 stycznia 2016 r. wiceprzewodnicząca / wysoka przedstawiciel oraz Komisja przedstawiły Radzie wspólny wniosek dotyczący decyzji Rady w sprawie podpisania i zawarcia umowy o współpracy na rzecz partnerstwa i rozwoju jako porozumienia między Unią Europejską a Afganistanem („wyłącznie UE”);

C.  mając na uwadze, że choć państwa członkowskie zgodziły się co do istoty umowy o współpracy na rzecz partnerstwa i rozwoju, wyraziły preferencję dla umowy „mieszanej” obejmującej tymczasowe stosowanie, w związku z czym zwróciły się do Komisji i wiceprzewodniczącej / wysokiej przedstawiciel o odpowiednią zmianę wniosków w celu uwzględnienia mieszanego charakteru tej umowy oraz jej tymczasowego stosowania;

D.  mając na uwadze, że umowę o współpracy na rzecz partnerstwa i rozwoju podpisano 18 lutego 2017 r.;

E.  mając na uwadze, że umowa o współpracy na rzecz partnerstwa i rozwoju będzie stanowić podstawę stosunków między UE a Afganistanem przez następne dziesięć lat i może być automatycznie przedłużana na kolejne pięcioletnie okresy;

F.  mając na uwadze, że Parlament był częściowo, jednak nie w pełni informowany w trakcie negocjacji; mając na uwadze, że Parlament otrzymał wytyczne negocjacyjne Rady dla Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) dopiero 16 marca 2018 r., a nie w listopadzie 2011 r., kiedy to poinformowano go o decyzji o rozpoczęciu negocjacji;

G.  mając na uwadze, że przedmiotowe ramy prawne opierają się na obecnej strategii UE dotyczącej Afganistanu, a także na szeroko zakrojonej zewnętrznej pomocy finansowej ze strony UE;

H.  mając na uwadze, że umowa o współpracy na rzecz partnerstwa i rozwoju będzie pierwszym w historii stosunkiem o charakterze umownym między UE a Afganistanem, potwierdzającym zaangażowanie UE w przyszły rozwój Afganistanu podczas tzw. dekady transformacji (2014–2024) oraz wzmacniającym więzi historyczne, polityczne i gospodarcze między obiema stronami;

I.  mając na uwadze, że umowa o współpracy na rzecz partnerstwa i rozwoju odzwierciedla zasady i warunki, na których będzie opierać się przyszłe partnerstwo UE i Afganistanu (tytuł I i II), w tym podstawowe elementy klauzul dotyczących praw człowieka i nierozprzestrzeniania broni masowego rażenia; mając na uwadze, że umowa o współpracy na rzecz partnerstwa i rozwoju przewiduje możliwość współpracy w wielu dziedzinach, takich jak rozwój (tytuł III), handel i inwestycje (tytuł IV), wymiar sprawiedliwości i praworządność (tytuł V), w tym walka z przestępczością zorganizowaną, praniem pieniędzy i narkotykami, współpraca w zakresie migracji wraz z ewentualną przyszłą umową o readmisji, a także współpraca sektorowa (tytuł VI);

J.  mając na uwadze, że umowa o współpracy na rzecz partnerstwa i rozwoju umożliwi również UE i Afganistanowi wspólne stawianie czoła globalnym wyzwaniom, takim jak bezpieczeństwo jądrowe, nieproliferacja i zmiana klimatu;

K.  mając na uwadze, że Afganistan znalazł się w przełomowym punkcie, co oznacza, że jeśli nie zostaną podjęte dalsze wysiłki, to istnieje ryzyko, że wszystkie starania, postępy oraz poświęcenie włożone w rozwój Afganistanu zostaną zmarnowane;

L.  mając na uwadze, że pojawienie się zagrożenia terrorystycznego, jakim jest powiązane z Daisz ugrupowanie Państwo Islamskie Prowincji Chorasan, znacznie przyczyniło się do dalszego pogorszenia sytuacji w zakresie bezpieczeństwa; mając na uwadze, że w maju 2018 r. rząd Afganistanu sprawował kontrolę nad 56% dystryktów kraju i 56% jego terytorium, na którym mieszka 65% ludności, przy czym w 32% dystryktów toczą się walki, a 12% znajduje się pod kontrolą rebeliantów(14)(15);

M.  mając na uwadze, że od 2002 r. Unia Europejska i jej państwa członkowskie są razem największym międzynarodowym darczyńcą dla Afganistanu i jego narodu, a przekazana pomoc rozwojowa i humanitarna przekracza wartość 3,66 mld EUR; mając na uwadze, że zgodnie z wieloletnim programem indykatywnym dla Afganistanu na lata 2014–2020 na okres ten przydzielono nowe środki na rozwój w wysokości 1,4 mld EUR; mając na uwadze, że PKB Afganistanu wynosi obecnie 20 mld USD oraz że stopa wzrostu spada od 2014 r.; mając ponadto na uwadze, że przed gospodarką afgańską wciąż jest wiele wyzwań, takich jak korupcja, niska ściągalność dochodów, słaba infrastruktura i powolne tempo powstawania miejsc pracy;

N.  mając na uwadze, że od 2001 r. wiele państw członkowskich UE, partnerzy NATO i kraje sojusznicze przyczyniają się do stabilizacji i rozwoju Afganistanu, przeznaczając na ten cel zasoby wojskowe i cywilne oraz ponosząc wiele ofiar i strat; mając na uwadze, że stabilny, niezależny i samowystarczalny Afganistan, który nie będzie bezpiecznym schronieniem dla ugrupowań terrorystycznych, ze względów bezpieczeństwa nadal stanowi żywotny interes NATO, UE i jej państw członkowskich; mając na uwadze, że w Afganistanie nadal stacjonuje ponad trzy tysiące członków personelu wojskowego państw członkowskich UE biorących udział w natowskiej misji Resolute Support;

O.  mając na uwadze 2,5 mln zarejestrowanych uchodźców oraz od dwóch do trzech milionów Afgańczyków o nieuregulowanym statusie w Iranie i Pakistanie; mając na uwadze, że w Afganistanie jest ponad dwa miliony osób wewnętrznie przesiedlonych, spośród których ponad 300 tysięcy przesiedlono w 2018 r.; mając na uwadze, że wiele z tych osób cierpi z powodu braku bezpieczeństwa żywnościowego, niedostatecznego schronienia, niewystarczającego dostępu do urządzeń sanitarnych i opieki zdrowotnej oraz z powodu braku ochrony, a także mając na uwadze, że wiele z tych osób to dzieci uznawane za szczególnie narażone na zagrożenie przymusową pracą, wykorzystaniem seksualnym lub możliwością rekrutacji przez grupy przestępcze; mając na uwadze, że od początku 2018 r. ponad 450 tys. Afgańczyków wróciło do kraju lub zostało deportowanych z Iranu; mając na uwadze, że rząd Pakistanu ogłosił, iż 1,7 mln afgańskich uchodźców zarejestrowanych w tym kraju będzie musiało powrócić do Afganistanu wbrew swej woli;

P.  mając na uwadze, że według ONZ korupcja w Afganistanie osłabia legitymizację państwa, co stanowi poważne zagrożenie dla dobrych rządów i trwałego rozwoju, gdyż uniemożliwia powstanie realnej gospodarki;

Q.  mając na uwadze, że Afganistan jest krajem o niskich dochodach, znajduje się w sytuacji pokonfliktowej i nie ma dostępu do morza, co stanowi szczególne wyzwanie dla społeczności międzynarodowej i jej instytucji;

R.  mając na uwadze, że według globalnego wskaźnika przystosowania się do zmiany klimatu Afganistan należy do krajów, które są najbardziej na świecie podatne na skutki zmiany klimatu;

S.  mając na uwadze, że pojawiają się nowe zagrożenia i kryzysy międzynarodowe, które sprawiają, iż opinia publiczna przestaje zwracać szczególną uwagę na sytuację w Afganistanie oraz udzielać wsparcia w związku z tą sytuacją i zajmować się nią;

T.  mając na uwadze, że według szacunków 87% Afganek doznaje przemocy ze względu na płeć; mając na uwadze, że Afganistan zajmuje 153. miejsce wśród 160 krajów klasyfikowanych wg opracowanego przez ONZ wskaźnika nierówności płci za rok 2017;

U.  mając na uwadze, że w 2017 r. uprawa opium w Afganistanie osiągnęła rekordowy poziom i była o 63% większa niż w 2016 r.; mając na uwadze, że nielegalny handel opiatami dodatkowo zwiększa niestabilność, podsyca rebelie i zwiększa finansowanie ugrupowań terrorystycznych w Afganistanie;

V.  mając na uwadze, że budżet Afganistanu na 2018 r. po raz pierwszy jest zgodny z międzynarodowymi standardami prognoz i rachunkowości;

W.  mając na uwadze, że w 2016 r. misja policyjna UE w Afganistanie dobiegła końca po dziewięciu latach osiągania postępów;

Aspekty polityczne i strategiczne

1.  podtrzymuje swoje zobowiązanie do wspierania rządu Afganistanu w jego wysiłkach na rzecz budowy bezpiecznej i stabilnej przyszłości dla ludności tego kraju poprzez podejmowanie kluczowych reform w celu umacniania rządów i praworządności, zwalczania terroryzmu i ekstremizmu, doprowadzenia do trwałego pokoju i rozwoju, budowy prawowitych i demokratycznych instytucji, wzmacniania odporności w obliczu wyzwań związanych z bezpieczeństwem narodowym i regionalnym, krzewienia poszanowania praw człowieka, w tym praw kobiet, dzieci oraz mniejszości etnicznych i religijnych, zwalczania korupcji i narkotyków, poprawy stabilności finansów publicznych, wspierania zrównoważonego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu oraz wspierania rozwoju społecznego i rozwoju obszarów wiejskich, aby zapewnić lepszą przyszłość młodym ludziom, którzy stanowią dwie trzecie ludności; podkreśla, że potrzebne jest pokojowe rozwiązanie konfliktu w Afganistanie oraz że wszelkie wysiłki powinny być ukierunkowane na osiągnięcie tego najpilniejszego celu;

2.  podkreśla, że długofalowy rozwój Afganistanu zależeć będzie od odpowiedzialnego podejścia, dobrych rządów, zapewnienia trwałego bezpieczeństwa ludności, w tym wyeliminowania ubóstwa, tworzenia możliwości zatrudnienia, dostępu do usług socjalnych i zdrowotnych oraz edukacji, a także od ochrony podstawowych wolności i praw człowieka, w tym również praw kobiet i mniejszości; podkreśla potrzebę prowadzenia polityki, która zagwarantuje rozwój gospodarczy sprzyjający włączeniu społecznemu oraz korzystne warunki dla trwałych inwestycji zagranicznych z korzyścią dla ludności Afganistanu i przy poszanowaniu wszystkich norm społecznych, środowiskowych i pracowniczych;

3.  wyraża zaniepokojenie słabością i niestabilnością rządu centralnego oraz jego niezdolnością do sprawowania kontroli nad znaczną częścią kraju, co potęguje negatywny wpływ konfliktu na ludność cywilną; wzywa UE i społeczność międzynarodową do ułatwiania mediacji w takich przypadkach jak nierozwiązane problemy powyborcze;

4.  wzywa UE do wspierania wysiłków na rzecz przeciwdziałania długotrwałej tendencji do utrzymywania się napięć między grupami etnicznymi, która prowadzi do rozpadu władzy centralnej, oraz apeluje do UE o wspieranie bogatej wieloetnicznej tkanki społeczeństwa afgańskiego;

5.  podkreśla swoje długofalowe poparcie dla uczciwych, wolnych, sprawiedliwych i przejrzystych wyborów zgodnie z międzynarodowymi standardami oraz wyraża poparcie dla unijnej misji obserwacji wyborów w tym kraju, w tym obserwacji wyborów prezydenckich w 2019 roku; podkreśla, że ze względu na nieustającą rywalizację polityczną wynik tych wyborów będzie miał przemożny wpływ na przyszłą stabilność rządu afgańskiego;

6.  podkreśla ogromne możliwości gospodarcze kraju wynikające z jego położenia geograficznego oraz zasobów ludzkich i naturalnych;

7.  podkreśla znaczne wsparcie finansowe i polityczne UE na rzecz rozwoju społecznego i gospodarczego Afganistanu oraz na rzecz pomocy humanitarnej i jakości sieci połączeń w regionie; wzywa do dalszych wysiłków na rzecz wspólnego programowania między UE a jej państwami członkowskimi;

8.  podkreśla w związku z tym potrzebę poprawy koordynacji polityki UE i Stanów Zjednoczonych oraz pogłębienia dialogu między obiema stronami w sprawach dotyczących Afganistanu i regionu;

9.  przyjmuje z zadowoleniem wspólny komunikat przyjęty na zwołanej pod auspicjami ONZ konferencji ministerialnej w sprawie Afganistanu, która odbyła się w dniach 27–28 listopada 2018 r. w Genewie, wystosowany w związku z zobowiązaniami podjętymi na konferencji w sprawie Afganistanu zorganizowanej w Brukseli w 2016 r.;

Rola i odpowiedzialność podmiotów regionalnych

10.  przypomina, że Afganistan nie ma dostępu do morza, a jego położenie sprawia, iż łączy Azję z Bliskim Wschodem; uznaje, że wsparcie oraz pozytywna współpraca z krajami sąsiadującymi i regionalnymi mocarstwami, zwłaszcza Chinami, Iranem, Indiami, Rosją i Pakistanem, to elementy nieodzowne dla stabilizacji, rozwoju i efektywności gospodarczej Afganistanu; ubolewa, że stabilny i dobrze rozwijający się Afganistan nie zawsze jest ostatecznym celem owych regionalnych podmiotów oraz podkreśla zasadniczą rolę tych krajów w procesie stabilizacyjnym i pokojowym; zwraca się do krajów sąsiadujących z Afganistanem o nieblokowanie w przyszłości eksportu z tego kraju, jak miało to miejsce w przeszłości;

11.  podkreśla, że mobilność i ugruntowana działalność siatek terrorystycznych funkcjonujących w Afganistanie, a także w Pakistanie, przyczynia się do niestabilności w całym regionie;

12.  podkreśla, że Afganistan często jest obiektem sprzecznych dążeń mocarstw regionalnych; apeluje do tych mocarstw o pełne poparcie pokojowych wysiłków w Afganistanie; wspiera fora współpracy regionalnej, jednakże wyraża zaniepokojenie równoległym zastępczym zaangażowaniem niektórych sąsiadów Afganistanu w konflikt, co niweczy starania o pokój; wzywa owych sąsiadów do nieangażowania popleczników w swoje spory z Afganistanem oraz apeluje zarówno do sąsiadów, jak i do regionalnych mocarstw o pełną współpracę w celu osiągnięcia długotrwałego i zrównoważonego pokoju w Afganistanie;

13.  apeluje do UE o wzmożenie wysiłków na rzecz dialogu i współpracy z partnerami regionalnymi, aby zwalczać handel narkotykami, pranie pieniędzy, finansowanie terroryzmu i handel ludźmi;

14.  podkreśla fundamentalne znaczenie infrastruktury i rozwoju regionalnego w Afganistanie dla usprawnienia handlu i poprawy jakości sieci połączeń między państwami Azji Środkowej i Azji Południowej, a także znaczenie tych elementów jako czynników stabilizujących sytuację w regionie;

15.  wzywa UE do uwzględniania kwestii współpracy między UE a Afganistanem w jej strategiach dotyczących Azji Środkowej i Południowej;

Budowanie bezpieczeństwa i pokoju

16.  wciąż jest głęboko zaniepokojony nieprzerwanie pogarszającą się sytuacją w zakresie bezpieczeństwa w Afganistanie oraz ciągłymi zdobyczami terytorialnymi talibskich bojowników i różnych grup terrorystycznych, takich jak Państwo Islamskie Prowincji Chorasan, które najwyraźniej rośnie w siłę dzięki obecności zagranicznych bojowników; stanowczo potępia ataki na afgańską ludność cywilną, siły bezpieczeństwa, instytucje i społeczeństwo obywatelskie, dokonywane przez te grupy; ponownie podkreśla pełne zaangażowanie na rzecz zwalczania wszelkich form terroryzmu oraz oddaje hołd wszystkim przedstawicielom sił koalicyjnych i afgańskich oraz cywilom, którzy zapłacili najwyższą cenę za to, aby Afganistan stał się demokratycznym, inkluzywnym, zamożnym, bezpiecznym i stabilnym krajem; zauważa, że ponad połowę ataków antyrządowych w 2018 r. przypisuje się Państwu Islamskiemu Prowincji Chorasan, którego celem jest zakłócanie i niweczenie procesu pojednania i procesu pokojowego; zauważa z niepokojem, że obecnym organizacjom dżihadystycznym, tj. Państwu Islamskiemu Prowincji Chorasan, Al‑Kaidzie i różnym ugrupowaniom, które im podlegają, udało się dostosować i zakorzenić, co stanowi poważne wyzwanie w zakresie bezpieczeństwa dla Afganistanu, całego regionu i Europy;

17.  podkreśla stałe poparcie UE dla inkluzywnego procesu pokojowego i procesu pojednania pozostającego w gestii Afgańczyków i przez nich kierowanego, w tym dla wdrożenia porozumienia pokojowego uzgodnionego z Hezb-e-Islami; wyraża gotowość wniesienia konkretnego wkładu przy pomocy wszystkich odpowiednich instrumentów UE, gdy tylko rozpocznie się konstruktywny proces pokojowy; apeluje do talibów o odstąpienie od przemocy, przyłączenie się do procesu pokojowego i zaakceptowanie afgańskiej konstytucji; podkreśla swoje poparcie dla kompleksowej oferty pokojowej wielokrotnie składanej talibom przez rząd; apeluje o pełne zaangażowanie społeczeństwa obywatelskiego w te rozmowy; uznaje, że należy rozwiązać kwestię długofalowej połączonej obecności międzynarodowych sił bezpieczeństwa, by wspomagać afgańskie siły bezpieczeństwa w stabilizacji kraju i niedopuszczeniu do tego, by ponownie stał się on bezpiecznym schronieniem dla ugrupowań terrorystycznych i źródłem niestabilności w regionie; apeluje do wszystkich stron konfliktu o przestrzeganie międzynarodowego prawa humanitarnego;

18.  z zadowoleniem przyjmuje pierwszy od 2001 r. okres zawieszenia broni, Eid al-Fitr, który pokazał, jak powszechne wśród Afgańczyków jest pragnienie pokoju; wzywa talibów, by przyłączyli się do apelów prezydenta Afganistanu o kolejny okres zawieszenia broni;

19.  podkreśla, że cztery dekady wojny i konfliktów, począwszy od radzieckiej inwazji na Afganistan w 1979 r., są przyczyną wielu nierozwiązanych problemów, przed którymi stoi dziś Afganistan; w tym kontekście uznaje rolę ludzi młodych i afgańskiej diaspory w procesie budowania bezpieczniejszej i lepszej przyszłości tego kraju; wzywa UE do wspierania sprawiedliwości okresu przejściowego na rzecz ofiar przemocy;

20.  zauważa, że po zakończeniu w grudniu 2016 r. misji policyjnej Unii Europejskiej w Afganistanie w ramach wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony, w ramach której to misji zapewniano specjalistyczne szkolenia i doradztwo dla afgańskiej policji krajowej i ministerstwa spraw wewnętrznych, Unia Europejska kontynuuje współpracę z afgańską policją przy pomocy zewnętrznych instrumentów UE, takich jak instrument na rzecz przyczyniania się do stabilności i pokoju, z którego finansowane są również działania pojednawcze;

21.  zauważa, że misja ISAF z powodzeniem zbudowała od podstaw afgańskie krajowe siły bezpieczeństwa, które liczą teraz 352 tys. zdolnych do działania żołnierzy i policjantów, w tym oddziały piechoty, żandarmerii wojskowej, wywiad, zespoły rozminowywania dróg, jednostki wsparcia bojowego oraz potencjał medyczny, lotniczy i logistyczny, co pozwala zwalczać wpływy rebeliantów w kraju;

22.  zauważa, że siły ISAF stworzyły bezpieczne otoczenie dla poprawy rządów i rozwoju gospodarczego, co doprowadziło do największego procentowo wzrostu podstawowych wskaźników zdrowotnych i innych wskaźników rozwoju w porównaniu ze wszystkimi innymi krajami; zauważa, że sukces ISAF doprowadził również do powstania prężnie działających mediów, a miliony Afgańczyków korzystają obecnie z prawa do głosowania;

23.  nie ustaje w zachęcaniu misji Resolute Support w ramach NATO do kontynuowania szkolenia i nadzorowania afgańskiej armii; zachęca państwa członkowskie do oferowania szkoleń w zakresie cywilnego zarządzania kryzysowego dla władz krajowych i lokalnych w Afganistanie;

24.  zachęca NATO i UE do współpracy w celu zbierania informacji wywiadowczych na temat ugrupowań rebelianckich zagrażających Afganistanowi oraz do wspólnej koordynacji zaleceń politycznych dla afgańskich sił bezpieczeństwa;

25.  wyraża głębokie ubolewanie, że talibowie i inne grupy rebeliantów wykorzystują unijną oraz międzynarodową obecność i działalność na rzecz rozwoju w Afganistanie do celów propagandy, według której zagraniczni okupanci krępują afgańskie państwo i zakłócają tamtejszy sposób życia; zachęca UE i rząd Afganistanu do przeciwdziałania takiej propagandzie;

26.  podkreśla, że przeciwdziałanie finansowaniu terroryzmu ma kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa w Afganistanie; wzywa wszystkich właściwych partnerów do wzmożenia wysiłków na rzecz likwidacji wszystkich sieci finansowania terroryzmu, zwłaszcza na rzecz położenia kresu wykorzystywaniu w tym celu sieci hawala i pomocy międzynarodowej, aby przeciwdziałać radykalizacji, ekstremizmowi i narzędziom rekrutacji, które w dalszym ciągu są wykorzystywane przez afgańskie organizacje terrorystyczne;

27.  wzywa rząd Afganistanu, by podjął wszelkie środki gwarantujące priorytetowe traktowanie kwestii zapobiegania rozprzestrzenianiu się ideologii ekstremistycznych i zwalczania tych ideologii;

28.  popiera realizowany w Afganistanie program na rzecz pokoju i reintegracji służący reintegracji w społeczeństwie talibów, którzy poddali się i wyrzekli się przemocy; wyraża uznanie dla Zjednoczonego Królestwa za jego wkład wynoszący już ponad 9 mln GBP;

29.  wzywa rząd Afganistanu do pełnego wdrożenia rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ w sprawie kobiet, pokoju i bezpieczeństwa oraz do zadbania o udział, ochronę i prawa kobiet na wszystkich etapach konfliktu, począwszy od zapobiegania konfliktom, a skończywszy na odbudowie po zakończeniu konfliktu;

30.  zachęca rząd Afganistanu do opracowania skutecznych chemicznych, biologicznych, radiologicznych i jądrowych środków zaradczych; wzywa UE do zapewnienia wsparcia operacyjnego, technicznego i finansowego na rzecz budowania zdolności chemicznych, biologicznych, radiologicznych i jądrowych;

31.  zachęca rząd Afganistanu do wzmocnienia krajowych systemów kontroli, aby przeciwdziałać powszechnemu obrotowi bronią strzelecką i lekką zgodnie z obowiązującymi normami międzynarodowymi;

Budowa państwa

32.  podkreśla potrzebę wzmożenia wysiłków przez rząd Afganistanu i społeczność międzynarodową z myślą o wyplenieniu korupcji w tym kraju, wzmocnieniu zdolnych do reagowania i pluralistycznych instytucji oraz o poprawie rządów na szczeblu lokalnym, gdyż są to podstawowe kroki na drodze ku budowie stabilnego i prawowitego państwa zdolnego do zapobiegania konfliktom i rebeliom; wzywa rząd Afganistanu do zwiększenia krajowych zdolności w zakresie odzyskiwania skradzionego mienia w ramach takich programów jak inicjatywa na rzecz odzyskiwania skradzionego mienia wdrażana przez Grupę Banku Światowego i Biuro NZ ds. Narkotyków i Przestępczości;

33.  wzywa rząd Afganistanu do większej integracji politycznej, poprawy rozliczalności i aktywnego zwalczania korupcji;

34.  podkreśla, że należy zlikwidować rozziew między władzami krajowymi i władzami lokalnymi; zauważa, że skalę tego problemu można by ewentualnie ograniczyć, gdyby rząd Afganistanu egzekwował statut wymagający od gubernatorów regionalnych obecności na obszarach, które reprezentują;

35.  wzywa UE do zadbania o to, aby unijne fundusze inwestowano w projekty, które pomagają ludności afgańskiej, oraz aby gminom udzielano odpowiedniego wsparcia w świadczeniu podstawowych usług i budowaniu struktur władzy na szczeblu lokalnym, by zagwarantować podstawowy poziom życia ludności, zapewnić koordynację między władzami centralnymi a samorządami lokalnymi w celu określania priorytetów inwestycyjnych, zwiększyć wsparcie dla społeczeństwa obywatelskiego, zwłaszcza dla obrońców praw człowieka, oraz aby w szczególności zapewnić priorytetowe traktowanie finansowania projektów wspierających podmioty propagujące rozliczalność, prawa człowieka i zasady demokracji oraz projektów sprzyjających dialogowi na szczeblu lokalnym i stosowaniu mechanizmów rozwiązywania konfliktów;

36.  apeluje do UE o kontynuowanie planu stopniowego ograniczania obecności po zakończeniu misji EUPOL, co obejmuje zapewnienie zrównoważonego przekazania działań lokalnym i międzynarodowym partnerom w ramach tej misji; wzywa wszystkie strony do dalszych wysiłków z myślą o przygotowaniu krajowych afgańskich oddziałów policji do roli profesjonalnych jednostek gwarantujących bezpieczeństwo, wzmocnieniu wszystkich instytucji egzekwowania prawa, ze szczególnym naciskiem na niezależność sądownictwa i policji, oraz z myślą o poprawie stanu afgańskich więzień i sytuacji w zakresie przestrzegania praw więźniów;

37.  wyraża ubolewanie, że kampanie antynarkotykowe w Afganistanie nie przynoszą skutków oraz że nie podjęto wystarczających działań przeciwko talibańskim laboratoriom i międzynarodowym siatkom przestępczości zorganizowanej, które kierują handlem narkotykami oraz zapewniają środki do finansowania działalności talibów i operacji terrorystycznych; popiera i aprobuje nową strategię walki z narkotykami przyjętą przez afgański rząd i wspieraną przez Biuro NZ ds. Narkotyków i Przestępczości; jest zaniepokojony wzrostem uprawy opium w Afganistanie(16) i wzywa rząd Afganistanu do wprowadzenia ukierunkowanych strategii politycznych w celu odwrócenie tej tendencji; zwraca uwagę, że kluczowe znaczenie ma wypracowanie konkretnych i zrównoważonych rozwiązań stanowiących alternatywę dla uprawy maku lekarskiego, a także udostępnienie tych rozwiązań producentom tego surowca;

38.  podkreśla, że głównym źródłem dochodów talibów jest nielegalne górnictwo i produkcja opium; zauważa, że według aktualnych szacunków dochody talibów z nielegalnej działalności górniczej wynoszą 200–300 mln EUR rocznie;

39.  apeluje o wprowadzenie stosownych mechanizmów kontroli i równowagi oraz zwiększenie przejrzystości w celu zapewnienia skuteczności administracji publicznej, w tym zarządzania finansami, a także o zapobieganie nadużyciom w związku z pomocą zagraniczną i rozwojową, zgodnie z Deklaracją paryską w sprawie skuteczności pomocy;

40.  wyraża zadowolenie, że w 2016 r. UE podpisała z Afganistanem umowę na rzecz budowania państwowości i w ciągu dwóch lat przeznaczyła 200 mln EUR w formie wsparcia budżetowego, aby wzmocnić instytucje rządowe oraz zwiększyć zasoby na priorytety rozwojowe, takie jak generowanie wzrostu gospodarczego, ograniczanie ubóstwa i zwalczanie korupcji; podkreśla, że wykorzystanie środków musi przynosić oczekiwane rezultaty;

41.  zauważa, że umowa na rzecz budowania państwowości opiera się na ogólnym pozytywnym przeglądzie postępów poczynionych przez Afganistan w kluczowych obszarach reform; zaznacza, jak ważne jest zarysowanie celów określonych w umowie na rzecz budowania państwowości oraz warunków finansowania; podkreśla ponadto znaczenie nadzoru i systematycznego monitorowania w celu zapobiegania nadużyciom; zwraca uwagę, jak ważne jest, aby rząd Afganistanu koncentrował się na rozwoju i stabilności; wzywa Komisję do regularnego informowania Parlamentu o wdrażaniu umowy na rzecz budowania państwowości i zaznacza, że poczynione przez Komisję ustalenia należy wykorzystać do przygotowania dalszego wsparcia budżetowego na lata 2018–2021;

Społeczeństwo obywatelskie i prawa człowieka

42.  wyraża zadowolenie, że w umowie o współpracy na rzecz partnerstwa i rozwoju między UE a Afganistanem uwypukla się dialog na temat praw człowieka, zwłaszcza praw kobiet, dzieci oraz mniejszości etnicznych i religijnych, aby zapewnić im dostęp do zasobów i pomagać im w korzystaniu ze wszystkich praw podstawowych, co obejmuje również zatrudnianie większej liczby kobiet w afgańskich strukturach rządowych oraz w strukturach bezpieczeństwa i w sądownictwie; apeluje do Afganistanu o dążenie do wyeliminowania wszelkich form przemocy i dyskryminacji wobec kobiet i dziewcząt; podkreśla potrzebę większych wysiłków na rzecz wdrożenia postanowień zawartych w tytule I i II umowy o współpracy na rzecz partnerstwa i rozwoju;

43.  nalega, aby UE podtrzymała zdecydowane stanowisko w kwestii wdrażania praw człowieka, oraz podkreśla, że poszanowanie zasad demokracji, praw człowieka, zwłaszcza praw kobiet i mniejszości, a także zasady praworządności to zasadnicze elementy umowy; domaga się od UE podjęcia konkretnych działań, jeżeli rząd Afganistanu nie będzie przestrzegał zasadniczych elementów umowy;

44.  przypomina, że UE szczególnie zabiega o poprawę warunków życia kobiet, dzieci, osób niepełnosprawnych i osób żyjących w ubóstwie oraz że grupy te wymagają szczególnego wsparcia, m.in. w dziedzinie opieki zdrowotnej i edukacji;

45.  z zadowoleniem odnotowuje, że w umowie pierwszoplanowo potraktowano równość płci i związane z nią obszary polityki oraz położono duży nacisk na rozwój społeczeństwa obywatelskiego; wzywa UE do dalszego promowania równości kobiet i mężczyzn oraz do wzmocnienia pozycji kobiet przez podejmowanie działań na rzecz rozwoju, zważywszy, że zmiana postaw społecznych wobec społeczno‑ekonomicznej roli kobiet wymaga odpowiednich środków służących zwiększeniu świadomości, kształceniu i reformie ram prawnych;

46.  podkreśla potrzebę ochrony mniejszości etnicznych i religijnych, które są zagrożone lub atakowane; zauważa, że szyicka grupa etniczna, jaką są Hazarowie, jest częstszym celem ataków niż inne grupy i dlatego zasługuje na szczególną uwagę;

47.  wzywa do wzmocnienia i wsparcia krajowych i regionalnych instytucji działających na rzecz praw człowieka w Afganistanie, organizacji społeczeństwa obywatelskiego i środowisk akademickich; wzywa partnerów międzynarodowych, by zachęcali do zacieśniania współpracy i kontaktów z równoważnymi partnerami afgańskimi;

48.  popiera wysiłki MTK na rzecz zagwarantowania odpowiedzialności za zbrodnie wojenne i zbrodnie przeciwko ludzkości, jakie miały zostać popełnione od maja 2003 r.;

49.  jest zaniepokojony rosnącą liczbą coraz brutalniejszych i celowych ataków na obiekty i pracowników służby zdrowia oraz na infrastrukturę cywilną; wzywa wszystkie strony do przestrzegania zobowiązań wynikających z międzynarodowego prawa dotyczącego praw człowieka i międzynarodowego prawa humanitarnego w celu zapobiegania atakom na ludność i infrastrukturę cywilną;

50.  wzywa rząd Afganistanu do niezwłocznego wprowadzenia moratorium na stosowanie kary śmierci, co byłoby krokiem do zniesienia tej kary;

Rozwój i handel

51.  uznaje, że ostatecznym celem unijnej pomocy dla Afganistanu jest wsparcie rządu i gospodarki kraju z myślą o eliminacji ubóstwa oraz zbudowaniu niepodległego państwa charakteryzującego się wzrostem gospodarczym i wewnętrznym rozwojem oraz współpracującego na szczeblu regionalnym poprzez handel zewnętrzny i zrównoważone inwestycje publiczne, aby ograniczyć nadmierne uzależnienie od pomocy zagranicznej dzięki rozwojowi społecznemu, gospodarczemu i środowiskowemu kraju;

52.  zauważa, że Afganistan jest jednym z największych na świecie odbiorców pomocy rozwojowej i że w latach 2002–2016 instytucje UE przeznaczyły na pomoc dla tego kraju 3,6 mld EUR; z ubolewaniem odnotowuje, że odsetek obywateli Afganistanu żyjących w ubóstwie wzrósł z 38 (w 2012 r.) do 55% (w 2017 r.), oraz podkreśla, że w państwie tym odnotowuje się od 2014 r. powolny wzrost gospodarczy, a jednocześnie wycofywanie międzynarodowych sił bezpieczeństwa, towarzyszące temu zmniejszenie międzynarodowych dotacji oraz pogorszenie stanu bezpieczeństwa;

53.  podkreśla potrzebę rozwiązania problemu, jakim jest wysoka stopa bezrobocia, i walki z ubóstwem w dążeniu do osiągnięcia pokoju i stabilności w kraju;

54.  podkreśla, że potrzebne są większe możliwości zatrudnienia poza rolnictwem i pracą dla rządu, aby zapobiec werbowaniu młodych mężczyzn przez talibów i inne siatki rebelianckie;

55.  z zadowoleniem przyjmuje Afgańskie ramy pokoju i rozwoju narodowego z 2016 r. oraz dokument pt. „Samodzielność dzięki ramom wzajemnej odpowiedzialności”, przyjęte przez rząd afgański; wzywa UE i jej państwa członkowskie do dalszego wspierania – za pośrednictwem umowy o współpracy na rzecz partnerstwa i rozwoju – priorytetów rozwojowych określonych przez Afganistan, zgodnie z zasadami skuteczności rozwoju;

56.  wzywa wiceprzewodniczącą / wysoką przedstawiciel oraz Komisję do regularnej oceny wszystkich działań UE w Afganistanie przy użyciu jednoznacznie zdefiniowanych wskaźników jakościowych i ilościowych, zwłaszcza w odniesieniu do pomocy rozwojowej, dobrych rządów, w tym sektora sprawiedliwości, poszanowania praw człowieka i bezpieczeństwa; apeluje również w tym kontekście o ocenę względnego wpływu środków unijnych na ogólną sytuację w kraju, o ocenę stopnia koordynacji i współpracy między podmiotami UE a innymi międzynarodowymi misjami i środkami, o opublikowanie wniosków i zaleceń wynikających z takiej oceny oraz o przedstawienie Parlamentowi odnośnego sprawozdania;

57.  ubolewa, że mimo znacznych nakładów finansowych w ramach pomocy zagranicznej wpływ tej pomocy jest ograniczony; zwraca się do Europejskiego Trybunału Obrachunkowego o sporządzenie specjalnego sprawozdania na temat skuteczności pomocy UE dla Afganistanu w ciągu ostatniej dekady;

58.  zachęca UE i inne agencje międzynarodowe zaangażowane w rozwój Afganistanu do współpracy z afgańskimi mediami, aby zapewnić uzasadnione względami strategicznymi przekazywanie ludności afgańskiej informacji o działaniach na rzecz rozwoju oraz o ich źródłach, celach i skutkach;

59.  przypomina, że obecnie w Afganistanie brakuje cywilnych ekspertów; zachęca UE i jej państwa członkowskie do zatrudniania i odpowiedniego szkolenia cywilnych ekspertów w głównych dziedzinach o kluczowym znaczeniu dla rozwoju gospodarczego i zwalczania narkotyków, aby pomagali oni urzędnikom i lokalnym mieszkańcom w Afganistanie oraz szkolili ich w tym zakresie;

60.  podkreśla potrzebę wsparcia afgańskiego systemu kształcenia, aby zwiększyć liczbę dzieci uczęszczających na zajęcia szkolne na wszystkich poziomach edukacji;

61.  wyraża zadowolenie, że od 2001 r. liczba dzieci zapisanych do szkoły wzrosła dziesięciokrotnie, a 39% uczniów to dziewczęta;

62.  apeluje o zwrócenie szczególnej uwagi na młode pokolenie i wzywa do pełnego wykorzystania programów takich, jak Erasmus+ i „Horyzont 2020” w celu tworzenia powiązań między instytucjami oświatowymi, środowiskiem akademickim, sektorami badawczymi oraz małymi i średnimi przedsiębiorstwami;

63.  popiera zaangażowanie UE i państw członkowskich w fundusz powierniczy na rzecz odbudowy Afganistanu, którym to funduszem współzarządzają Bank Światowy i afgańskie ministerstwo finansów i którego celem jest świadczenie podstawowych usług o kluczowym znaczeniu, ze szczególnym uwzględnieniem opieki zdrowotnej i edukacji;

64.  z zadowoleniem przyjmuje przystąpienie Afganistanu w 2016 r. do Światowej Organizacji Handlu (WTO) i zdaje sobie sprawę z wartości dodanej, jaką handel i inwestycje zagraniczne wniosą w przyszłość Afganistanu; uznaje pozytywny wpływ, jaki może mieć członkostwo w WTO na włączenie Afganistanu do światowej gospodarki;

65.  zauważa, że po przystąpieniu tego kraju do WTO w 2016 r., co zacieśniło więzi Afganistanu z gospodarką światową, UE przyznała Afganistanowi bezcłowy i bezkontyngentowy dostęp do swojego rynku, jednak zwraca uwagę, że potrzebne są dalsze konkretne środki, aby umożliwić sektorowi prywatnemu skorzystanie z tego systemu, a tym samym przyspieszenie własnego rozwoju wewnętrznego;

66.  podkreśla, że władze Afganistanu powinny opracować zrównoważony model gospodarczy, którego podstawą powinna być zasada redystrybucji; wzywa UE do wsparcia Afganistanu w rozwoju środowiskowym i transformacji energetycznej, ponieważ przepisy dotyczące czystej i zrównoważonej energii są niezbędne, aby przyspieszyć osiągnięcie celów zrównoważonego rozwoju;

67.  podkreśla, że konieczne są dalsze wysiłki na rzecz zwiększenia zdolności instytucji rządowych do formułowania i wdrażania strategii handlowych i polityki handlowej, do usprawnienia transgranicznego przepływu towarów oraz do poprawy jakości produktów w celu spełnienia norm międzynarodowych;

68.  wzywa do zacieśnienia stosunków między przedsiębiorstwami mającymi siedzibę w UE a afgańskim sektorem prywatnym; zachęca do stwarzania korzystnych warunków dla rozwoju małych i średnich przedsiębiorstw;

69.  popiera wszelkie programy rozwojowe proponowane przez UE, poszczególne państwa członkowskie czy innych członków społeczności międzynarodowej i wyraża zadowolenie z powodu takich programów, jeżeli ich celem jest pomaganie właścicielom małych przedsiębiorstw i przedsiębiorcom w rozeznaniu się w kwestii kosztów prawnych, przepisów i innych barier dla produkcji, które same w sobie zniechęcają przedsiębiorstwa do wchodzenia na rynek lub do rozwoju na nim;

70.  zauważa, że zasoby mineralne dają Afganistanowi gospodarcze możliwości generowania dochodów i tworzenia miejsc pracy; zwraca uwagę, że Chiny wykazują zainteresowanie tymi zasobami mineralnymi, zwłaszcza metalami ziem rzadkich;

Migracja

71.  uznaje, że migracja jest nieustającym wyzwaniem dla Afganistanu, które stanowi problem dla sąsiednich krajów i dla państw członkowskich UE; jest zaniepokojony bezprecedensową liczbą powracających migrantów, głównie z Pakistanu i Iranu oraz w mniejszym stopniu z Europy; zauważa, że problemy dotyczące osób wewnętrznie przesiedlonych i uchodźców wynikają z zagrożenia przemocą ze strony grup rebeliantów w Afganistanie oraz są pochodną czynników gospodarczych i środowiskowych; podkreśla, że działania UE i społeczności międzynarodowej powinny się koncentrować na zapobieganiu podstawowym przyczynom masowej migracji; z zadowoleniem przyjmuje afgańską krajową strategię w zakresie zarządzania powrotami; wyraża jednak zaniepokojenie, że władze afgańskie nie mają opracowanej polityki integracyjnej, która pozwoliłaby zarządzać osobami powracającymi obecnie do kraju; wyraża przekonanie, że należyta integracja osób powracających, zwłaszcza dzieci, którym musi być zagwarantowany dostęp do kształcenia na poziomie szkoły podstawowej i średniej, ma kluczowe znaczenie dla stabilności kraju oraz że osoby, które powróciły, nie mogą padać ofiarą przemocy ani być poddawane przymusowi w ramach procedur powrotowych;

72.  podkreśla fakt, że według Biura ONZ ds. Koordynacji Pomocy Humanitarnej pomocy humanitarnej w Afganistanie potrzebuje 5,5 mln ludzi, wśród których są osoby przesiedlone wewnętrznie w wyniku konfliktu lub suszy, oraz podkreśla, że susza doprowadziła do przymusowych przesiedleń ponad 250 tys. ludzi na północy i na zachodzie kraju; zauważa, że plan pomocy humanitarnej jest sfinansowany jedynie w 33,5%, w związku z czym apeluje do UE i jej państw członkowskich o nasilenie starań, aby sprostać najważniejszym wyzwaniom i potrzebom humanitarnym oraz zwrócić specjalną uwagę na osoby znajdujące się w szczególnie trudnej sytuacji, w tym osoby przebywające na obszarach trudno dostępnych;

73.  z żalem zauważa, że chociaż art. 28 ust. 4 umowy o współpracy na rzecz partnerstwa i rozwoju stanowi, iż strony powinny zawrzeć umowę o readmisji, nie osiągnięto formalnego porozumienia, a tylko nieformalne („Wspólna droga naprzód”); uważa, że ważne jest, aby wszelkie umowy dotyczące readmisji były sformalizowane w celu zapewnienia rozliczalności demokratycznej; ubolewa nad brakiem nadzoru parlamentarnego i kontroli demokratycznej nad zawarciem porozumienia „Wspólna droga naprzód” i podkreśla znaczenie prowadzenia stałego dialogu z odpowiednimi podmiotami w celu znalezienia zrównoważonego rozwiązania kwestii uchodźców afgańskich w wymiarze regionalnym;

74.  wyraża ubolewanie z powodu fali migracji z Afganistanu do krajów zachodnich, obejmującej zwłaszcza osoby wykształcone i młodzież, a spowodowanej brakiem perspektyw w kraju; zwraca uwagę na pomoc UE na rzecz poprawy warunków życia afgańskich emigrantów, jaka jest wydatkowana w Pakistanie i Iranie; wzywa obydwa kraje, by nie wydalały tych osób, gdyż mogłoby to mieć bardzo niekorzystny wpływ na stabilność i gospodarkę Afganistanu; apeluje o to, by powrót uchodźców do domu organizowano z zachowaniem bezpieczeństwa, w sposób uporządkowany i na zasadzie dobrowolności;

75.  wyraża uznanie dla Komisji za podjęcie w 2016 r. dużego projektu na rzecz lepszej reintegracji migrantów powracających do Afganistanu, Bangladeszu i Pakistanu, a także za przeznaczenie w latach 2016–2020 kwoty 72 mln EUR specjalnie dla Afganistanu;

76.  zaznacza, że udzielonej przez UE pomocy rozwojowej na rzecz Afganistanu nie należy postrzegać tylko przez pryzmat migracji oraz celów związanych z zarządzaniem granicami, a także uważa, że pomoc rozwojowa powinna służyć skutecznemu zaradzeniu podstawowym przyczynom migracji;

Współpraca sektorowa

77.  wzywa Komisję do przedstawienia kompleksowych strategii dla każdego sektora w celu zapewnienia dynamicznego rozwoju we wszystkich obszarach współpracy z Afganistanem;

78.  apeluje o należyte wykorzystanie doświadczenia UE w budowaniu zdolności oraz reformie administracji publicznej i służby cywilnej; podkreśla pilną potrzebę poprawy zarządzania w dziedzinie podatków; wzywa do wspierania organizacji społeczeństwa obywatelskiego, przy pełnym poszanowaniu faktu, że wywodzą się one z różnych środowisk etnicznych, religijnych, społecznych i politycznych;

79.  podkreśla, że z rolnictwa pochodzi 50% dochodów ludności Afganistanu i jedna czwarta afgańskiego PKB; odnotowuje, że w latach 2014–2020 UE zobowiązała się przeznaczyć 1,4 mld EUR na projekty rozwojowe na obszarach wiejskich; zauważa ponadto, że projekty te mają zasadnicze znaczenie, jeżeli chodzi o niedopuszczenie do tego, by rolnicy przechodzili do szarej strefy;

80.  zauważa, że 80% ludności afgańskiej zajmuje się produkcją rolną na własne potrzeby w warunkach niesprzyjających rolnictwu i ma do dyspozycji tylko mało skuteczne metody nawadniania; popiera wzmożenie wysiłków na rzecz zapewnienia bezpieczeństwa żywnościowego;

81.  odnotowuje z zaniepokojeniem obecną suszę w Afganistanie, która jest najgorsza od dziesięcioleci oraz zagraża ludziom, zwierzętom gospodarskim i rolnictwu; ponadto wyraża zaniepokojenie częstymi klęskami żywiołowymi, takimi jak gwałtowne powodzie, trzęsienia ziemi, osuwiska i surowe zimy;

82.  zauważa z niepokojem, że szkody w produkcji rolnej, np. w uprawie pszenicy, mogą prowadzić do przesiedleń, ubóstwa, głodu, a w niektórych przypadkach do podejmowania działalności na czarnym rynku oraz że trzy miliony ludzi jest w niezwykle wysokim stopniu zagrożonych utratą bezpieczeństwa żywnościowego i środków do życia;

83.  uznaje, że przeniesienie większej części łańcucha wartości przetwarzania żywności z powrotem do Afganistanu mogłoby podnieść dochody rodzin, zwiększyć bezpieczeństwo żywnościowe, obniżyć koszty żywności i stworzyć więcej możliwości zatrudnienia;

84.  zachęca UE do dalszych wysiłków w celu poprawy opieki zdrowotnej w Afganistanie oraz podkreśla znaczenie powszechnych szczepień, zwłaszcza dla osób szczególnie podatnych na choroby, w tym dzieci;

85.  wyraża zadowolenie, że podstawowy dostęp do opieki zdrowotnej wzrósł z 9% do ponad 57%, a średnia długość życia wzrosła z 44 do 60 lat oraz że poprawa ta była możliwa dzięki zaangażowaniu ze strony UE, poszczególnych państw członkowskich i społeczności międzynarodowej; w świetle tych osiągnięć uznaje, że należy uczynić jeszcze więcej, aby w dalszym ciągu wydłużać średnie trwanie życia oraz obniżyć wskaźnik umieralności rodzących kobiet i niemowląt;

86.  zdecydowanie potępia korupcyjne praktyki w afgańskim systemie opieki zdrowotnej, takie jak przywóz nielegalnych produktów farmaceutycznych, oraz wzywa UE do dalszego wywierania nacisku na rząd afgański, aby dołożył większych starań w celu zapobiegania takim praktykom korupcyjnym;

87.  ponownie zwraca uwagę na zapotrzebowanie na wyszkolonych pracowników służby zdrowia w Afganistanie oraz zachęca UE i jej państwa członkowskie do dalszego sprowadzania pracowników służby zdrowia w celu szkolenia miejscowych lekarzy i medyków;

88.  zauważa, że handel ludźmi i przemyt migrantów szkodzi wszystkim stronom, a w szczególności afgańskiemu społeczeństwu; wzywa do szybkiego wdrożenia istniejących porozumień, w tym porozumień dotyczących wymiany informacji, w celu zlikwidowania transgranicznych sieci przestępczych, które wykorzystują brak stabilności i słabość instytucji;

Wykonanie umowy o współpracy na rzecz partnerstwa i rozwoju

89.  przyjmuje z zadowoleniem umowę o współpracy na rzecz partnerstwa i rozwoju jako pierwszy stosunek umowny między UE a Afganistanem;

90.  zauważa, że umowa o współpracy na rzecz partnerstwa i rozwoju stanowi podstawę rozwoju stosunków w różnych dziedzinach, takich jak praworządność, zdrowie, rozwój obszarów wiejskich, edukacja, nauka i technologia, zwalczanie korupcji, prania pieniędzy, finansowania terroryzmu, przestępczości zorganizowanej i narkotyków, migracja, bezpieczeństwo jądrowe, nierozprzestrzenianie broni masowego rażenia i zmiana klimatu;

91.  z zadowoleniem przyjmuje utworzenie wspólnych organów koordynujących współpracę na szczeblu wykonawczym, z naciskiem na prowadzenie regularnego dialogu w kwestiach politycznych, w tym dotyczących praw człowieka, a w szczególności praw kobiet i dzieci, który to dialog stanowi istotny element przedmiotowej umowy, a także z naciskiem na stawianie czoła wyzwaniom i stwarzanie możliwości zacieśniania partnerstwa;

92.  wyraża zaniepokojenie, że w umowie o współpracy na rzecz partnerstwa i rozwoju zabrakło postanowień o wspólnej kontroli parlamentarnej jej wykonywania; wspiera rolę Parlamentu Europejskiego, parlamentów państw członkowskich oraz parlamentu Afganistanu w zakresie monitorowania przebiegu wykonania umowy;

93.  odnotowuje, że od września 2017 r. specjalnego przedstawiciela UE ds. Afganistanu zastąpiono specjalnym wysłannikiem, który może skuteczniej działać w ramach struktur ESDZ;

94.  wyraża ubolewanie, że Rada podjęła decyzję o tymczasowym stosowaniu umowy w dziedzinach wymagających zgody Parlamentu, zwłaszcza jeżeli chodzi o rozdział poświęcony współpracy w dziedzinie handlu i inwestycji, które to kwestie wchodzą w zakres wyłącznych kompetencji UE, zamiast wystąpić o ratyfikację na wczesnym etapie procedury, przed podjęciem tego kroku; uważa, że decyzja ta stoi w sprzeczności z zasadą lojalnej współpracy ustanowioną w art. 4 ust. 3 TUE, oraz podważa prawa i obowiązki Parlamentu;

o
o   o

95.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, specjalnemu wysłannikowi Unii Europejskiej w Afganistanie, rządom i parlamentom państw członkowskich oraz rządowi i parlamentowi Islamskiej Republiki Afganistanu.

(1) Dz.U. L 67 z 14.3.2017, s. 3.
(2) Teksty przyjęte, P8_TA(2019)0169.
(3) Dz.U. C 65 z 19.2.2016, s. 133.
(4) Dz.U. C 169 E z 15.6.2012, s. 108.
(5) Dz.U. C 168 E z 14.6.2013, s. 55.
(6) Dz.U. C 378 z 9.11.2017, s. 73.
(7) Dz.U. C 349 z 17.10.2017, s. 41.
(8) Dz.U. C 366 z 27.10.2017, s. 129.
(9) Dz.U. C 66 z 21.2.2018, s. 17.
(10) Dz.U. C 298 z 23.8.2018, s. 39.
(11) Dz.U. C 337 z 20.9.2018, s. 48.
(12) Dz.U. C 369 z 11.10.2018, s. 85.
(13) Decyzje Rady z dnia 10 listopada 2011 r. (16146/11 i 16147/11).
(14) Sprawozdanie Europejskiego Urzędu Wsparcia w dziedzinie Azylu (EASO) dotyczące informacji o krajach pochodzenia, sytuacja w zakresie bezpieczeństwa w Afganistanie – aktualizacja, maj 2018 r., https://coi.easo.europa.eu/administration/easo/PLib/Afghanistan-security_situation_2018.pdf.
(15) Specjalny inspektor generalny USA ds. odbudowy Afganistanu, sprawozdanie kwartalne dla Kongresu Stanów Zjednoczonych, 30 października 2018 r., https://www.sigar.mil/pdf/quarterlyreports/2018-10-30qr.pdf.
(16) https://www.unodc.org/unodc/en/frontpage/2018/May/last-years-record-opium-production-in-afghanistan-threatens-sustainable-development--latest-survey-reveals.html


Udział Norwegii, Islandii, Szwajcarii i Liechtensteinu w eu-LISA***
PDF 123kWORD 48k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 13 marca 2019 r. w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie zawarcia, w imieniu Unii, Ustaleń między Unią Europejską, z jednej strony, a Królestwem Norwegii, Republiką Islandii, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu, z drugiej strony, dotyczących udziału tych państw w Europejskiej Agencji ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości (15832/2018 – C8-0035/2019 – 2018/0316(NLE))
P8_TA(2019)0171A8-0081/2019

(Zgoda)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając projekt decyzji Rady (15832/2018),

–  uwzględniając projekt ustaleń między Unią Europejską a Królestwem Norwegii, Republiką Islandii, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu (12367/2018),

–  uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedłożony przez Radę na mocy art. 74, art. 77 ust. 2 lit. a) i b), art. 78 ust. 2 lit. e), art. 79 ust. 2 lit. c), art. 82 ust. 1 lit. d), art. 85 ust. 1, art. 87 ust. 2 lit. a) i art. 88 ust. 2 oraz art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) ppkt (v) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (C8-0035/2018),

–  uwzględniając art. 99 ust. 1 i 4 oraz art. 108 ust. 7 Regulaminu,

–  uwzględniając zalecenie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A8-0081/2019),

1.  wyraża zgodę na zawarcie ustaleń;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Królestwa Norwegii, Republiki Islandii, Konfederacji Szwajcarskiej i Księstwa Liechtensteinu.


Zakres działania i mandat specjalnych przedstawicieli UE
PDF 165kWORD 56k
Zalecenie Parlamentu Europejskiego z dnia 13 marca 2019 r. dla Rady w sprawie zalecenia Parlamentu Europejskiego dla Rady, Komisji oraz wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa w sprawie zakresu działania i mandatu specjalnych przedstawicieli UE (2018/2116(INI))
P8_TA(2019)0172A8-0171/2019

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 2, 3, 6, 21, 33 oraz 36 Traktatu o Unii Europejskiej ,

–  uwzględniając decyzję Rady z 26 lipca 2010 r. określającą organizację i zasady funkcjonowania Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ)(1),

–  uwzględniając oświadczenie wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa w sprawie odpowiedzialności politycznej(2),

–  uwzględniając sprawozdania roczne sporządzone przez wysoką przedstawiciel Unii Europejskiej do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa dla Parlamentu Europejskiego, dotyczące wdrażania wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa,

–  uwzględniając sprawozdania roczne UE dotyczące praw człowieka i demokracji na świecie,

–  uwzględniając porozumienie międzyinstytucjonalne zawarte w dniu 20 listopada 2002 r. między Parlamentem Europejskim a Radą, dotyczące dostępu Parlamentu Europejskiego do szczególnie chronionych informacji Rady z zakresu polityki bezpieczeństwa i obrony,

–  uwzględniając wytyczne dotyczące mianowania, mandatu i finansowania specjalnych przedstawicieli UE z 9 lipca 2007 r. i notę Rady (7510/14) z 11 marca 2014 r.;

–  uwzględniając swoją rezolucję z 8 lipca 2010 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady określającej organizację i zasady funkcjonowania Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych(3),

–  uwzględniając globalną strategię na rzecz polityki zagranicznej i bezpieczeństwa Unii Europejskiej, przedstawioną przez wiceprzewodniczącą / wysoką przedstawiciel w dniu 28 czerwca 2016 r., a także późniejsze sprawozdania z jej realizacji,

–  uwzględniając wytyczne UE w sprawie promowania i ochrony wszystkich praw człowieka przysługujących lesbijkom, gejom, osobom biseksualnym, transpłciowym i interseksualnym (LGBTI), przyjęte przez Radę w 2013 r.,

–  uwzględniając akt końcowy z Helsinek z 1975 r. Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE) oraz wszystkie jego zasady jako dokumentu o podstawowym znaczeniu dla europejskiego i szerzej pojętego regionalnego porządku bezpieczeństwa,

–  uwzględniając swoje rezolucje w sprawie sprawozdań rocznych sporządzonych przez wysoką przedstawiciel Unii Europejskiej do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa dla Parlamentu Europejskiego, dotyczących wdrażania wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa,

–  uwzględniając swoje rezolucje w sprawie sprawozdań rocznych UE dotyczących praw człowieka i demokracji na świecie,

–  uwzględniając swoje zalecenie z 15 listopada 2017 r. dla Rady, Komisji i ESDZ w sprawie Partnerstwa Wschodniego w perspektywie szczytu w listopadzie 2017 r.(4),

–  uwzględniając swoją rezolucję z 4 lipca 2017 r. w sprawie reakcji na naruszenia praw człowieka w kontekście zbrodni wojennych i zbrodni przeciwko ludzkości, w tym ludobójstwa(5),

–  uwzględniając swoje rezolucje w sprawie Ukrainy wzywające do powołania specjalnego przedstawiciela UE ds. regionu Krymu i Donbasu,

–  uwzględniając swoje zalecenie dla Rady z dnia 13 czerwca 2012 r. w sprawie specjalnego przedstawiciela UE ds. praw człowieka(6),

–  uwzględniając art. 110 i art. 113 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Zagranicznych (A8-0171/2019),

A.  mając na uwadze, że UE pragnie stać się silniejszym podmiotem globalnym, nie tylko pod względem gospodarczym, lecz również pod względem politycznym, a poprzez swoje działania i politykę dąży do wniesienia własnego wkładu w utrzymanie międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa oraz porządku na świecie opartego na zasadach;

B.  mając na uwadze, że specjalnych przedstawicieli UE wyznacza Rada na wniosek wiceprzewodniczącej / wysokiej przedstawiciel, a udzielany im mandat obejmuje realizację szczególnych celów w określonej dziedzinie lub na konkretnym obszarze geograficznym, mających charakter polityczny lub związanych z bezpieczeństwem; mając na uwadze, że specjalni przedstawiciele dowiedli, iż stanowią wartościowy i elastyczny instrument dyplomacji UE, gdyż mogą uosabiać i reprezentować UE w ważnych miejscach i sytuacjach oraz cieszą się poparciem wszystkich państw członkowskich; mając na uwadze, że elastyczność mandatów specjalnych przedstawicieli UE oznacza, iż stanowią oni narzędzia operacyjne, z których pomocy można szybko skorzystać, gdy pojawiają się obawy co do sytuacji w niektórych państwach lub w określonych sprawach;

C.  mając na uwadze, że dzięki częstej obecności w terenie specjalni przedstawiciele UE znajdują się w uprzywilejowanej pozycji umożliwiającej podejmowanie dialogu ze społeczeństwem obywatelskim i podmiotami lokalnymi oraz rozeznanie sytuacji na miejscu; mając na uwadze, że owe bezpośrednie doświadczenia umożliwiają im wnoszenie konstruktywnego wkładu w kształtowanie polityki i strategii;

D.  mając na uwadze, że obecnie jest pięciu regionalnych specjalnych przedstawicieli UE (ds. Rogu Afryki, Sahelu, Azji Środkowej, procesu pokojowego na Bliskim Wschodzie oraz Kaukazu Południowego i kryzysu w Gruzji), dwóch specjalnych przedstawicieli ds. poszczególnych krajów (Kosowa oraz Bośni i Hercegowiny) oraz jeden specjalny przedstawiciel UE zajmujący się konkretnym zagadnieniem, mianowicie prawami człowieka;

E.  mając na uwadze, że obecnie wśród specjalnych przedstawicieli UE znajdują się tylko dwie kobiety;

F.  mając na uwadze, że w przypadku specjalnych przedstawicieli UE powoływanych w ramach mandatu dotyczącego poszczególnych krajów ich podwójna funkcja polegająca na jednoczesnym kierowaniu delegaturą UE w danym kraju zaowocowała spójnością i skutecznością działań UE w ramach polityki zewnętrznej; mając na uwadze, że powoływanie dalszych specjalnych przedstawicieli UE ds. poszczególnych krajów musi być zgodne ze strategiami działań zewnętrznych UE, a to z uwagi na wzmocnienie delegatur UE na mocy traktatu lizbońskiego, w którym przekazano im odpowiedzialność za koordynowanie wszystkich działań UE na danym terenie, w tym również strategii realizowanych w ramach wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa;

G.  mając na uwadze, że istnieją inne obszary i konflikty o priorytetowym znaczeniu, w tym również w bezpośrednim sąsiedztwie UE, które wymagają szczególnej uwagi, większego zaangażowania i widoczności UE, takie jak rosyjska agresja na Ukrainie i nielegalna okupacja Krymu;

H.  mając na uwadze, że specjalni przedstawiciele UE okazali się szczególnie użyteczni w prowadzeniu dialogów politycznych na wysokim szczeblu, gdyż są zdolni dotrzeć do partnerów na wysokim szczeblu w bardzo trudnym otoczeniu politycznym;

I.  mając na uwadze, że specjalni przedstawiciele UE są finansowani z budżetu przeznaczonego na wspólną politykę zagraniczną i bezpieczeństwa, o którym Parlament współdecyduje, a za wykonanie budżetu odpowiadają przed Komisją;

J.  mając na uwadze, że wiceprzewodnicząca / wysoka przedstawiciel zobowiązała się przychylać się do wniosków Parlamentu Europejskiego o wysłuchanie nowo mianowanych specjalnych przedstawicieli UE, zanim rozpoczną oni pełnienie obowiązków, a także umożliwiać regularne briefingi specjalnych przedstawicieli UE przed Parlamentem;

K.  mając na uwadze, że specjalnych przedstawicieli UE wybiera się spośród osób, które wcześniej piastowały urzędy dyplomatyczne lub polityczne wysokiego szczebla w swoim kraju lub w organizacjach międzynarodowych, a także korzystają oni ze znacznej elastyczności i uznaniowości co do sposobu sprawowania swojego mandatu, co może sprzyjać osiąganiu wyznaczonych celów, wdrażaniu strategii i wypracowywaniu wartości dodanej dla UE;

L.  mając na uwadze, że podstawowa rola specjalnych przedstawicieli UE polega na dbaniu o utrzymanie jedności, spójności, konsekwencji i skuteczności działań zewnętrznych Unii i reprezentację UE; mając na uwadze, że stanowią oni wyraz zainteresowania UE danym państwem, regionem lub obszarem tematycznym oraz zwiększają jej widoczność, a także przyczyniają się do wdrożenia określonej strategii lub polityki UE w stosunku do państwa, regionu lub zagadnienia tematycznego objętego ich mandatem;

1.  zaleca Radzie, Komisji oraz wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa:

Mandat

Narzędzia

Profil osobowościowy

Obszary działalności

Wzajemne stosunki i współpraca

   a) przedstawienie strategicznego dokumentu zawierającego przemyślenia na temat wykorzystania, roli, mandatu i wkładu specjalnych przedstawicieli UE w kontekście wdrażania globalnej strategii UE;
   b) zadbanie o to, aby specjalnych przedstawicieli UE powoływano tylko wówczas, jeżeli wykorzystanie tego instrumentu jest źródłem jednoznacznej wartości dodanej, tzn. jeżeli ich zadań nie można skutecznie zrealizować w ramach istniejących struktur ESDZ, delegatur UE bądź Komisji;
   c) zadbanie o to, aby z pomocy specjalnych przedstawicieli UE korzystano głównie z myślą o zintensyfikowaniu działań UE w dziedzinie zapobiegania konfliktom, rozwiązywania konfliktów i wdrażania strategii UE, szczególnie przez mediacje i ułatwianie dialogu, lub z myślą o realizacji celów politycznych UE w konkretnych dziedzinach tematycznych wchodzących w zakres stosunków zewnętrznych w zgodzie z prawem międzynarodowym;
   d) niedopuszczenie do powołania nadmiernej liczby specjalnych przedstawicieli UE i rozdrobnienia ich mandatów, gdyż doprowadziłoby to do nakładania się ich obowiązków na zadania innych instytucji UE oraz do wyższych kosztów koordynacji;
   e) zadbanie o to, aby zajmując się kwestiami dotyczącymi bezpieczeństwa regionalnego, zapobiegania konfliktom, mediacji w konfliktach i rozwiązywania konfliktów, specjalni przedstawiciele UE w ramach sprawowania powierzonego im mandatu i podejmowania działań kierowali się zasadami prawa międzynarodowego określonymi w akcie końcowym z Helsinek z 1975 r., innymi podstawowymi normami prawa międzynarodowego oraz zasadami pokojowego rozstrzygania sporów, gdyż zasady te stanowią kluczowy element europejskiego porządku bezpieczeństwa, na co wskazano w globalnej strategii UE; przestrzeganie wszystkich zasad i strategii politycznych przyjętych przez UE w odniesieniu do regionu lub konfliktu wchodzącego w zakres kompetencji;
   f) rozważenie wszelkich możliwych środków służących wzmocnieniu roli specjalnych przedstawicieli UE jako skutecznego narzędzia polityki zewnętrznej UE, przy pomocy którego można rozwijać i realizować inicjatywy w zakresie polityki zagranicznej UE oraz osiągać efekty synergii, zwłaszcza poprzez zagwarantowanie specjalnym przedstawicielom możliwości swobodnego podróżowania po obszarach objętych ich mandatem, w tym również w strefach konfliktu, w celu skutecznego wykonywania powierzonych im zadań;
   g) zagwarantowanie większej przejrzystości i widoczności działalności specjalnych przedstawicieli UE, w tym poprzez publiczne udostępnianie ich sprawozdań z wizyt w danych państwach, programu prac i priorytetów oraz poprzez utworzenie indywidualnych witryn internetowych umożliwiających publiczną kontrolę ich działań;
   h) wzmocnienie zalet stanowiących wartość dodaną specjalnego przedstawiciela UE, na które składają się: legitymacja wynikająca z poparcia wiceprzewodniczącej / wysokiej przedstawiciel i państw członkowskich, zakres odpowiedzialności w wymiarze krajowym, regionalnym i tematycznym, znaczenie polityczne, elastyczność oraz zwiększenie obecności i widoczności UE w państwach partnerskich, a przez to wzmocnienie profilu UE jako skutecznie działającego podmiotu międzynarodowego;
   i) zgodę na odpowiednią długość mandatu, dzięki której powstanie perspektywa czasowa umożliwiająca zatrudnienie wykwalifikowanych współpracowników wyższego szczebla, wdrożenie mandatu, budowę zaufania wśród partnerów, nawiązanie kontaktów i wpływanie na procesy; dokonywanie regularnych przeglądów z uwagi na rozwój sytuacji w danym kraju lub regionie, lub w odniesieniu do danego zagadnienia tematycznego, a także możliwość przedłużenia mandatu, jeżeli będą tego wymagać okoliczności;
   j) przyczynianie się do realizacji polityki lub strategii UE w stosunku do obszaru objętego mandatem oraz do tworzenia lub przekształcania tych strategii lub tej polityki;
   k) dbanie o to, aby zapobieganie konfliktom i ich rozwiązywanie, mediacja, ułatwianie dialogu oraz podstawowe wolności, prawa człowieka, demokracja, praworządność i równouprawnienie płci były postrzegane jako priorytety horyzontalne, a zatem centralne elementy mandatów specjalnych przedstawicieli UE, a także by zapewniono odpowiednią sprawozdawczość na temat działań podejmowanych w tych dziedzinach;
   l) wprowadzenie wymogu stosowania procedur w zakresie oceny i monitorowania, które obejmowałyby osiągnięte rezultaty, napotkane przeszkody, wskazanie kluczowych wyzwań, wkład w formułowanie polityki i ocenę koordynacji działań specjalnych przedstawicieli UE z innymi podmiotami UE, aby ułatwiać wymianę najlepszych praktyk między specjalnymi przedstawicielami UE oraz oceniać wyniki i rozważać kwestie dotyczące odnowy i przeglądu mandatów;
   m) zagwarantowanie spójności mandatu dla Azji Środkowej ze strategią UE wobec Azji Środkowej z 2007 r., poddaną przeglądowi w 2015 r., aby poprawić skuteczność działań Unii i jej widoczność w tym regionie;
   n) wprowadzenie przedłużonego okresu karencji dla specjalnych przedstawicieli UE, aby zapewnić jak najwyższy poziom standardów etycznych na wypadek konfliktu interesów;
   o) zadbanie o to, aby Komisja Spraw Zagranicznych Parlamentu Europejskiego uczestniczyła w opracowywaniu zarówno nowych, jak i przedłużanych mandatów specjalnych przedstawicieli UE;
   p) utrzymanie elastyczności i autonomii, z jakiej korzystają obecnie specjalni przedstawiciele UE będący odrębnym instrumentem w ramach wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa oraz dysponujący oddzielnym źródłem finansowania i cieszący się uprzywilejowanymi relacjami z Radą; mimo wszystko jednoczesne wzmocnienie koordynacji oraz zależności sprawozdawczych z odpowiednimi dyrekcjami zarządzającymi ESDZ (odpowiedzialnymi za kwestie regionalne, tematyczne, wspólną politykę bezpieczeństwa i obrony oraz reagowanie w sytuacjach kryzysowych) oraz z właściwymi dyrekcjami generalnymi Komisji; zapewnienie szybkiego i przejrzystego procesu nominacji i zatwierdzania;
   q) wyeliminowanie niedociągnięć w zakresie utrzymania pamięci i ciągłości instytucjonalnej w momencie odchodzenia dotychczasowych i przejmowania zadań przez nowych specjalnych przedstawicieli UE, a to poprzez wzmocnienie wsparcia logistycznego i administracyjnego udzielanego przez ESDZ, co obejmuje również archiwizację, jak i poprzez oddelegowywanie w stosownych przypadkach głównie doradców politycznych z ESDZ i innych instytucji UE do pracy w zespołach specjalnych przedstawicieli UE;
   r) powoływanie jako specjalnych przedstawicieli UE osób posiadających szeroką wiedzę fachową w zakresie dyplomacji i spraw politycznych oraz odpowiedni charakter, aby emanowała z nich siła polityczna potrzebna do nawiązywania stosunków i budowania wzajemnego zaufania w kontaktach z partnerami wysokiego szczebla; wykorzystanie w tym celu osób z całej UE, które posiadają odpowiednie doświadczenie w polityce i dyplomacji; poszanowanie równowagi płci i równowagi geograficznej; dbanie o to, aby decyzję o powołaniu danej osoby podejmowano w sposób przejrzysty i dopiero po potwierdzeniu dopuszczalności kandydata, zwłaszcza pod kątem możliwego konfliktu interesów oraz spełnienia przez kandydata etycznych norm postępowania;
   s) zadbanie o to, aby powołanie specjalnego przedstawiciela UE mogło zostać potwierdzone dopiero po uzyskaniu pozytywnej opinii Komisji Spraw Zagranicznych Parlamentu Europejskiego;
   t) ułatwienie dostępu do informacji i uzasadnień dotyczących wybranych kandydatów;
   u) ukierunkowanie mandatów specjalnych przedstawicieli UE na wzmacnianie bezpieczeństwa regionalnego oraz zapobieganie konfliktom i ich rozwiązywanie, zwłaszcza przez ułatwianie dialogu i mediacji, gdyż w obszarach tych zaangażowanie UE może przynieść wartość dodaną; zadbanie o to, aby w przypadku koncentracji na określonym obszarze tematycznym powołanie specjalnego przedstawiciela UE nie powielało ani nie osłabiało roli Komisji i ESDZ;
   v) biorąc pod uwagę rolę specjalnych przedstawicieli UE jako szczególnego narzędzia dyplomatycznego w działaniach zewnętrznych UE oraz w uznaniu znaczenia, jakie ma stabilność w krajach sąsiadujących z UE –zachęcanie specjalnych przedstawicieli UE do nawiązywania coraz bliższych stosunków z krajami dotkniętymi przedłużającymi się konfliktami oraz podkreślanie silnej potrzeby wkładu specjalnych przedstawicieli UE w pokojowe rozwiązywanie konfliktów w sąsiedztwie UE;
   w) wyrażenie zadowolenia z faktu powołania nowego specjalnego przedstawiciela UE ds. praw człowieka oraz wyrażenie uznania dla pracy jego poprzednika, który z powodzeniem pełnił rolę polegającą na poprawie skuteczności i widoczności polityki UE w zakresie praw człowieka; zwraca uwagę, że rozszerzono zakres kompetencji związany z tym stanowiskiem i obejmuje on teraz starania na rzecz przestrzegania międzynarodowego prawa humanitarnego oraz udzielanie wsparcia międzynarodowemu sądownictwu karnemu;
   x) wzmocnienie zdolności i roli specjalnego przedstawiciela UE ds. praw człowieka przy uwzględnieniu faktu, że mandat tego stanowiska obejmuje cały świat, wymaga zatem dialogu politycznego z państwami trzecimi, odpowiednimi partnerami, przedsiębiorstwami, organizacjami społeczeństwa obywatelskiego oraz organizacjami międzynarodowymi i regionalnymi, a także oznacza konieczność podejmowania działań na odpowiednich forach międzynarodowych;
   y) mając na uwadze, jak ważne jest, aby nie podnosić istotnie liczby specjalnych przedstawicieli UE i tym samym nie umniejszać ich szczególnego charakteru – wycofanie mandatów obecnych specjalnych przedstawicieli UE ds. poszczególnych krajów oraz rozważenie – w oczekiwaniu na ogólny podział kompetencji w nowym składzie Komisji i ESDZ – możliwości powołania regionalnych specjalnych przedstawicieli UE; rozważenie możliwości powołania specjalnych przedstawicieli UE odpowiedzialnych za konkretne zagadnienia tematyczne, takie jak międzynarodowa koordynacja działań w walce przeciwko zmianie klimatu, międzynarodowe prawo humanitarne, międzynarodowy wymiar sprawiedliwości oraz rozbrojenie i nieproliferacja (w tym ostatnim przypadku zakres obowiązków zostałby przejęty od obecnego specjalnego wysłannika UE zajmującego się przedmiotową dziedziną);
   z) powołanie nowego specjalnego przedstawiciela UE ds. Ukrainy, skupiającego swoje działania szczególnie na regionach Krymu i Donbasu, odpowiedzialnego za monitorowanie sytuacji w zakresie praw człowieka na okupowanych terytoriach, wdrażanie porozumień mińskich, deeskalację kryzysu na Morzu Azowskim i ochronę praw osób wewnętrznie przesiedlonych, zgodnie z wcześniejszymi apelami zawartymi w rezolucjach Parlamentu Europejskiego;
   aa) wzmocnienie wzajemnych stosunków i koordynacji specjalnych przedstawicieli UE z różnymi instytucjami UE, społeczeństwem obywatelskim i państwami członkowskimi, aby uzyskać jak największe efekty synergii i umożliwić spójną współpracę wszystkich podmiotów; zwiększenie wkładu specjalnych przedstawicieli UE w działanie unijnego systemu wczesnego ostrzegania o konfliktach; dbanie o to, aby zadania specjalnych przedstawicieli UE nie pokrywały się z obowiązkami innych dyplomatów wysokiego szczebla, takich jak specjalni wysłannicy UE; umożliwienie współpracy z innymi partnerami i wysłannikami o podobnych poglądach, w tym również z partnerami i wysłannikami ONZ, NATO i Stanów Zjednoczonych;
   ab) biorąc pod uwagę, że Parlament Europejski jest współustawodawcą w zakresie cywilnej części budżetu przeznaczonego na wspólną politykę zagraniczną i bezpieczeństwa, którym zarządza Służba ds. Instrumentów Polityki Zagranicznej – wzmocnienie roli Parlamentu w zakresie nadzoru nad działalnością specjalnych przedstawicieli UE, podniesienie poziomu ich odpowiedzialności i przejrzystości ich działań przy jednoczesnym zwróceniu uwagi, że cel ten można osiągnąć poprzez regularną wymianę informacji na temat wykonywania mandatu specjalnych przedstawicieli UE, ich pracy i osiągnięć oraz na temat wyzwań, przed jakimi stoją, poprzez regularne, odbywające się co najmniej raz w roku spotkania i wymianę poglądów między specjalnymi przedstawicielami UE a właściwymi organami Parlamentu Europejskiego, zwłaszcza jego Komisją Spraw Zagranicznych, Podkomisją Praw Człowieka oraz Podkomisją Bezpieczeństwa i Obrony, a także poprzez systematyczne przekazywanie Parlamentowi sprawozdań i strategii krajowych sporządzanych przez specjalnych przedstawicieli UE dla Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa w Radzie oraz dla ESDZ; domaganie się, aby w tym celu dokumenty te włączono do porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa;
   ac) zachęcanie do współpracy i ułatwianie dialogu ze społeczeństwem obywatelskim i obywatelami w regionach, w których działają specjalni przedstawiciele UE, co powinno stanowić element dyplomacji prewencyjnej i procesów mediacyjnych oraz odbywać się z myślą o widoczności UE; dbanie w szczególności o to, aby specjalni przedstawiciele UE aktywnie angażowali się we współpracę z podmiotami społeczeństwa obywatelskiego, obrońcami praw człowieka lub dysydentami, którzy mogą być zagrożeni lub stanowić cel działań władz lokalnych;

2.  zaleca Parlamentowi Europejskiemu następnej kadencji zobowiązanie nowego wiceprzewodniczącego / wysokiego przedstawiciela do przedłożenia – w ciągu pierwszych sześciu miesięcy od powierzenia mu stosownego mandatu – strategicznego dokumentu zawierającego przemyślenia na temat wykorzystania specjalnych przedstawicieli UE w kontekście wdrażania globalnej strategii UE oraz zgodnie z zasadami i zaleceniami przedstawionymi powyżej;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszego zalecenia Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa oraz specjalnym przedstawicielom UE.

(1) Dz.U. L 201 z 3.8.2010, s. 30.
(2) Dz.U. C 210 z 3.8.2010, s. 1.
(3) Dz.U. C 351E z 2.12.2011, s. 454.
(4) Dz.U. C 356 z 4.10.2018, s. 130.
(5) Dz.U. C 334 z 19.9.2018, s. 69.
(6) Dz.U. C 332E z 15.11.2013, s. 114.


Wymogi dostępności produktów i usług ***I
PDF 131kWORD 59k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 13 marca 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich w odniesieniu do wymogów dostępności produktów i usług (COM(2015)0615 – C8-0387/2015 – 2015/0278(COD))
P8_TA(2019)0173A8-0188/2017

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2015)0615),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0387/2015),

–  uwzględniając opinię Komisji Prawnej w sprawie proponowanej podstawy prawnej,

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 25 maja 2016 r.(1),

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 19 grudnia 2018 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 i 39 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów oraz opinie Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych, Komisji Transportu i Turystyki, Komisji Kultury i Edukacji, Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia i Komisji Petycji (A8-0188/2017),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu(2);

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 13 marca 2019 r. w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/... w sprawie wymogów dostępności produktów i usług

(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, dyrektywy (UE) 2019/882.)

(1) Dz.U. C 303 z 19.8.2016, s. 103.
(2) Niniejsze stanowisko zastępuje poprawki przyjęte dnia 14 września 2017 r. (Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0347).


Wizowy system informacyjny ***I
PDF 598kWORD 154k
Rezolucja
Tekst skonsolidowany
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 13 marca 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 767/2008, rozporządzenie (WE) nr 810/2009, rozporządzenie (UE) 2017/2226, rozporządzenie (UE) 2016/399, rozporządzenie XX/2018 [rozporządzenie w sprawie interoperacyjności] i decyzję 2004/512/WE oraz uchylającego decyzję Rady 2008/633/WSiSW (COM(2018)0302 – C8-0185/2018 – 2018/0152(COD))
P8_TA(2019)0174A8-0078/2019

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2018)0302),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 16 ust. 2, art. 77 ust. 2 lit. a), b), d) i e), art. 78 ust. 2 lit. d), e) i g), art. 79 ust. 2 lit. c) i d), art. 87 ust. 2 lit. a) i art. 88 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0185/2018),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych oraz opinię Komisji Budżetowej (A8-0078/2019),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 13 marca 2019 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/... zmieniające rozporządzenie reformującego wizowy system informacyjny przez zmianę rozporządzenia (WE) nr 767/2008, rozporządzenie rozporządzenia (WE) nr 810/2009, rozporządzenie rozporządzenia (UE) 2017/2226, rozporządzenie rozporządzenia (UE) 2016/399, rozporządzenie rozporządzenia XX/2018 [rozporządzenie w sprawie interoperacyjności] i decyzję uchylenie decyzji 2004/512/WE oraz uchylające decyzjędecyzji Rady 2008/633/WSiSW [Popr. 1]

P8_TC1-COD(2018)0152


PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 16 ust. 2, art. 77 ust. 2 lit. a), b), d) i e), art. 78 ust. 2 lit. d), e) i g), art. 79 ust. 2 lit. c) i d), art. 87 ust. 2 lit. a) oraz art. 88 ust. 2 lit. a),

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(1),

uwzględniając opinię Komitetu Regionów(2),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą(3),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Wizowy system informacyjny (VIS) został ustanowiony decyzją Rady 2004/512/WE(4) jako rozwiązanie technologiczne służące wymianie danych wizowych między państwami członkowskimi. W rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2008(5) określono cel i funkcje VIS oraz związane z nim obowiązki, a także warunki i procedury wymiany danych dotyczących wiz krótkoterminowych między państwami członkowskimi, aby ułatwić rozpatrywanie wniosków o wydanie wizy krótkoterminowej i podejmowanie związanych z tym decyzji. W rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009(6) określono przepisy dotyczące rejestrowania identyfikatorów biometrycznych w VIS. W decyzji Rady 2008/633/WSiSW(7) określono warunki, na których wyznaczone organy państw członkowskich oraz Europol mogą uzyskać dostęp do systemu VIS do celów jego przeglądania, w celu zapobiegania przestępstwom terrorystycznym i innym poważnym przestępstwom, ich wykrywania i ścigania. VIS uruchomiono w dniu 11 października 2011 r.(8) i od października 2011 r. do lutego 2016 r. stopniowo wdrażano w konsulatach państw członkowskich na całym świecie. [Popr. 2]

(2)  Ogólnym celem VIS jest poprawa realizacji wspólnej polityki wizowej, poprawa współpracy konsularnej i procesu konsultacji pomiędzy centralnymi organami wizowymi poprzez ułatwienie wymiany danych pomiędzy państwami członkowskimi o wnioskach i związanych z nimi decyzjach, aby: uprościć procedurę składania wniosków wizowych; zapobiegać zjawisku „visa shopping”; ułatwić walkę z oszustwami dotyczącymi tożsamości; ułatwić odprawy na przejściach granicznych na granicach zewnętrznych państw członkowskich i na terytorium państw członkowskich; pomóc w identyfikacji osób, które mogą nie spełniać warunków wjazdu, pobytu lub zamieszkania na terytorium państw członkowskich lub też przestały spełniać te warunki; ułatwić stosowanie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013(9) oraz przyczynić się do zapobiegania zagrożeniom bezpieczeństwa wewnętrznego każdego z państw członkowskich.

(3)  W komunikacie Komisji z dnia 6 kwietnia 2016 r. „Sprawniejsze i bardziej inteligentne systemy informacyjne do celów zarządzania granicami i zapewnienia bezpieczeństwa”(10) zarysowano potrzebę wzmocnienia i udoskonalenia przez UE jej systemów informatycznych, architektury danych i wymiany informacji w obszarze zarządzania granicami, ścigania przestępstw i walki z terroryzmem oraz podkreślono potrzebę poprawy interoperacyjności systemów informatycznych. W komunikacie tym dostrzeżono także potrzebę zlikwidowania luk informacyjnych, w tym w odniesieniu do obywateli państw trzecich posiadających wizy długoterminowe, ponieważ art. 21 konwencji wykonawczej do układu z Schengen przewiduje prawo do swobodnego przemieszczania się na terytorium państw będących stronami układu przez okres nie dłuższy niż 90 dni w każdym okresie wynoszącym 180 dni dzięki ustanowieniu wzajemnego uznawania dokumentów pobytowych i wiz długoterminowych wydawanych przez te państwa. Komisja przeprowadziła zatem dwa badania: w pierwszym studium wykonalności(11) stwierdzono, że utworzenie repozytorium byłoby technicznie wykonalne oraz że najlepszym rozwiązaniem technicznym byłoby ponowne wykorzystanie struktury VIS, natomiast w ramach drugiego badania(12) przeprowadzono analizę konieczności i proporcjonalności oraz stwierdzono, że konieczne i proporcjonalne byłoby rozszerzenie zakresu VIS na wyżej wspomniane dokumenty. [Popr. 3]

(4)  W dniu 10 czerwca 2016 r. Rada zatwierdziła plan działania na rzecz intensyfikacji wymiany informacji i udoskonalenia zarządzania nimi(13). Aby wyeliminować istniejącą lukę informacyjną w odniesieniu do dokumentów wydawanych obywatelom państw trzecich, Rada zwróciła się do Komisji o dokonanie oceny możliwości ustanowienia centralnego repozytorium dokumentów pobytowych i wiz długoterminowych wydawanych przez państwa członkowskie, po to by przechowywać informacje o tych dokumentach, w tym informacje o dacie ważności i ewentualnym cofnięciu. Art. 21 konwencji wykonawczej do układu z Schengen przewiduje prawo do swobodnego przemieszczania się na terytorium państw będących stronami układu przez okres nie dłuższy niż 90 dni w każdym okresie wynoszącym 180 dni dzięki ustanowieniu wzajemnego uznawania dokumentów pobytowych i wiz długoterminowych wydawanych przez te państwa. [Popr. 4]

(5)  W konkluzjach Rady z dnia 9 czerwca 2017 r. w sprawie dalszych prac nad usprawnieniem wymiany informacji i zapewnieniem interoperacyjności unijnych systemów informacyjnych(14) Rada uznała, że mogą być potrzebne nowe środki w celu zlikwidowania obecnych luk informacyjnych w dziedzinie zarządzania granicami i ścigania przestępstw w odniesieniu do przekraczania granic przez posiadaczy wiz długoterminowych i dokumentów pobytowych. Rada zwróciła się do Komisji o wykonanie w trybie priorytetowym studium wykonalności dotyczącego utworzenia centralnego unijnego repozytorium zawierającego informacje na temat wiz długoterminowych i dokumentów pobytowych. Na tej podstawie Komisja przeprowadziła dwa studia: w pierwszym studium wykonalności(15) stwierdzono, że utworzenie repozytorium byłoby technicznie wykonalne oraz że najlepszym rozwiązaniem technicznym byłoby ponowne wykorzystanie struktury VIS, natomiast w ramach drugiego studium(16) przeprowadzono analizę konieczności i proporcjonalności oraz stwierdzono, że konieczne i proporcjonalne byłoby rozszerzenie zakresu danych VIS o wyżej wspomniane dokumenty. [Popr. 5]

(6)  W komunikacie Komisji z dnia 27 września 2017 r. w sprawie realizacji Europejskiego programu w zakresie migracji(17) stwierdzono, że wspólna polityka wizowa UE jest nie tylko zasadniczym narzędziem ułatwiającym uprawianie turystyki i prowadzenie działalności gospodarczej, lecz także stanowi kluczowe narzędzie zapobiegania zagrożeniom dla bezpieczeństwa i zagrożeniom związanym z migracją nieuregulowaną do UE. W komunikacie tym uznano potrzebę dalszego dostosowania wspólnej polityki wizowej do obecnych wyzwań z uwzględnieniem nowych rozwiązań IT i zrównoważenia korzyści wynikających z uproszczonego ruchu wizowego z ulepszonym zarządzaniem migracjami, bezpieczeństwem i granicami. W komunikacie stwierdzono, że ramy prawne VIS zostaną zmienione w celu dalszej poprawy procedur wizowych, w tym aspektów związanych z ochroną danych i dostępem dla organów ścigania, dalszego zwiększenia wykorzystywania VIS w odniesieniu do nowych kategorii i zastosowań danych, a także wykorzystywania w pełni instrumentów interoperacyjności.

(7)  W komunikacie Komisji z dnia 14 marca 2018 r. „Dostosowanie wspólnej polityki wizowej do nowych wyzwań”(18) potwierdzono, że ramy prawne VIS zostaną zmienione, co będzie częścią szerszej refleksji nad interoperacyjnością systemów informatycznych.

(8)  W momencie przyjmowania rozporządzenia (WE) nr 810/2009 uznano, że kwestia wystarczającej wiarygodności odcisków palców pobieranych od dzieci poniżej 12 roku życia do celów identyfikacji i weryfikacji, a zwłaszcza to, jak odciski palców zmieniają się z wiekiem, będzie musiała zostać uwzględniona na późniejszym etapie na podstawie analizy zleconej przez Komisję. W ekspertyzie(19) przeprowadzonej w 2013 r. przez Wspólne Centrum Badawcze stwierdzono, że rozpoznawanie odcisków palców dzieci w wieku 6–12 lat jest możliwe do osiągnięcia z zadowalającą dokładnością pod pewnymi warunkami. Druga ekspertyza(20) przeprowadzona w grudniu 2017 r. potwierdziła to ustalenie i dostarczyła dalszych informacji na temat wpływu wieku na jakość odcisków palców. Na tej podstawie Komisja wykonała w 2017 r. dalszą ekspertyzę dotyczącą konieczności i proporcjonalności obniżenia do sześciu lat wieku, od jakiego można pobierać odciski palców od dzieci w ramach procedury wizowej. W ekspertyzie tej(21) stwierdzono, że obniżenie wieku, od jakiego można pobierać odciski palców, przyczyniłoby się do lepszego osiągnięcia celów VIS, w szczególności w odniesieniu do ułatwienia zwalczania oszustw dotyczących tożsamości oraz usprawnienia odpraw na przejściach granicznych na granicach zewnętrznych, oraz mogłoby przynieść dodatkowe korzyści poprzez skuteczniejsze zapobieganie naruszaniu praw dziecka i zwalczanie naruszania tych praw, w szczególności poprzez umożliwienie identyfikacji/weryfikacji tożsamości dzieci będących obywatelami państw trzecich, które znajdują się na terytorium strefy Schengen w sytuacji, w której ich prawa mogą być lub zostały naruszone (np. dzieci będące ofiarami handlu ludźmi, zaginione dzieci lub osoby nieletnie pozbawione opieki ubiegające się o azyl). Jednocześnie dzieci są grupą szczególnie narażoną i pobieranie od nich specjalnych kategorii danych, takich jak odciski palców, powinno podlegać bardziej rygorystycznym zabezpieczeniom i ograniczeniu celów, w jakich dane te mogą być wykorzystywane do sytuacji, w których jest to dla dobra dziecka, w tym poprzez ograniczenie okresu przechowywania danych. W drugim badaniu stwierdzono również, że odciski palców osób powyżej 70 roku życia charakteryzują się niską jakością i średnią dokładnością. Komisja i państwa członkowskie powinny współpracować w zakresie wymiany najlepszych praktyk, aby rozwiązać te problemy. [Popr. 6]

(9)  W odniesieniu do wszystkich procedur przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu państwa członkowskie biorą pod uwagę przede wszystkim interes dziecka. Dobro i bezpieczeństwo dziecka oraz jego poglądy należy uwzględniać i traktować z należytą powagą, stosownie do wieku i dojrzałości dziecka. VIS jest w szczególności istotny, jeżeli zachodzi ryzyko, że dziecko jest ofiarą handlu ludźmi.

(10)  Dane osobowe przekazane przez osobę ubiegającą się o wizę krótkoterminową powinny być przetwarzane w VIS, w celu oceny, czy wjazd tej osoby na terytorium Unii może stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego w Unii, a także w celu oceny ryzyka migracji nieuregulowanej związanego z tą osobą. W odniesieniu do obywateli państw trzecich, którzy otrzymali wizę długoterminową lub dokument pobytowy, kontrole te powinny ograniczać się do oceny tożsamości posiadacza dokumentu, autentyczności i ważności wizy długoterminowej lub dokumentu pobytowego, jak również tego, czy wjazd obywatela państwa trzeciego do Unii mógłby stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego w Unii. Kontrole te nie powinny kolidować z żadną decyzją w sprawie wiz długoterminowych lub dokumentów pobytowych. [Popr. 7]

(11)  Oceny takiego ryzyka nie można przeprowadzić bez przetwarzania danych osobowych dotyczących tożsamości danej osoby, dokumentu podróży oraz – w zależności od przypadku – członka rodziny rozdzielonej lub, jeśli osoba ubiegająca się o wizę jest osobą nieletnią, tożsamości osoby odpowiedzialnej. Każdy element danych osobowych we wnioskach powinien zostać porównany z danymi znajdującymi się we wpisie, pliku lub ostrzeżeniu zarejestrowanym w systemie informacyjnym (Systemie Informacyjnym Schengen (SIS), wizowym systemie informacyjnym (VIS), danych Europolu, bazie Interpolu zawierającej dane skradzionych lub utraconych dokumentów podróży (SLTD), systemie wjazdu/wyjazdu (EES), Eurodac, systemie ECRIS-TCN w odniesieniu do wyroków skazujących za przestępstwa terrorystyczne lub inne formy poważnych przestępstw lub bazie danych dokumentów podróży powiązanych z notami Interpolu (baza danych TDAWN Interpol)), na listach ostrzegawczych listą ostrzegawczą ETIAS lub w odniesieniu do szczegółowych wskaźników ryzyka. Kategorie danych osobowych wykorzystywanych do porównania powinny być ograniczone do kategorii danych stosowanych w przeszukiwanych systemach informacyjnych, liście ostrzegawczej lub szczegółowych wskaźnikach ryzyka. [Popr. 8]

(12)  Interoperacyjność między systemami informacyjnymi UE została ustanowiona [rozporządzeniem (UE) XX w sprawie interoperacyjności (w obszarze granic i polityki wizowej)], tak aby te unijne systemy informacyjne i zawarte w nich dane mogły się wzajemnie uzupełniać, aby poprawić zarządzanie granicami zewnętrznymi, przyczynić się do zapobiegania nielegalnej migracji i jej zwalczania oraz zapewnić wysoki poziom bezpieczeństwa w ramach unijnej przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, w tym utrzymanie bezpieczeństwa publicznego i porządku publicznego, oraz aby chronić bezpieczeństwo na terytoriach państw członkowskich. [Popr. 9 (Zmiana dotyczy całości tekstu; jej przyjęcie wiąże się z koniecznością wprowadzenia odnośnych zmian w całym dokumencie.)]

(13)  Interoperacyjność między unijnymi systemami informacyjnymi umożliwia tym systemom wzajemne uzupełnianie się, aby ułatwićułatwianie w ten sposób poprawną identyfikację poprawnej identyfikacji osób, przyczynićprzyczynianie się do zwalczania oszustw dotyczących tożsamości, poprawićpoprawęzharmonizować wymagania dotyczącezharmonizowanie wymagań dotyczących jakości danych w odpowiednich unijnych systemach informacyjnych, ułatwić wdrożenieułatwianie wdrożenia istniejących i przyszłych unijnych systemów informacyjnych przez państwa członkowskie od strony technicznej i operacyjnej, wzmocnićwzmocnienie, harmonizacjęuprościć gwarancjeuproszczenie gwarancji bezpieczeństwa danych i ochrony danych regulująceregulujących odpowiednie systemy informacyjne UE, usprawnić dostępusprawnienie kontrolowanego dostępu organów ścigania do systemu wjazdu/wyjazdu, VIS, [ETIAS] i Eurodac oraz wspierać realizacjęwspieranie realizacji celów systemu wjazdu/wyjazdu, VIS, [ETIAS], Eurodac, SIS i [ECRIS-TCN]. [Popr. 10]

(14)  Elementy interoperacyjności obejmują system wjazdu/wyjazdu, VIS, [ETIAS], Eurodac, SIS i [ECRIS-TCN] oraz dane Europolu, aby umożliwić jednoczesne ich przeszukiwanie przy użyciu tych systemów informacyjnych UE, a zatem należy wykorzystać te elementy do celów zautomatyzowanej kontroli oraz przy uzyskiwaniu dostępu do VIS na potrzeby ścigania przestępstw. Do tego celu należy wykorzystywać europejski portal wyszukiwania, aby umożliwić szybki, sprawny, wydajny, systematyczny i kontrolowany dostęp do systemów informacyjnych UE, danych Europolu i baz danych Interpolu koniecznych do pełnienia funkcji przez organy zgodnie z ich prawami dostępu, a także aby wspierać realizację celów VIS. [Popr. 11]

(15)  Porównywanie z innymi bazami danych powinno odbywać się w sposób zautomatyzowany. W każdym przypadku, kiedy takie porównanie wskazuje na powiązanie („trafienie”) z jakimikolwiek danymi osobowymi lub połączeniem tych danych we wnioskach oraz we wpisie, pliku lub ostrzeżeniu zawartych w wyżej wymienionych systemach informacyjnych, lub z danymi osobowymi na liście ostrzegawczej, wniosek - jeżeli nie może być automatycznie potwierdzony przez VIS - powinien zostać rozpatrzony ręcznie przez operatora w organie odpowiedzialnym. W zależności od rodzaju danych powodujących trafienie trafienia powinny być oceniane przez konsulaty lub krajowy pojedynczy punkt kontaktowy, przy czym ten ostatni jest odpowiedzialny za trafienia uzyskane w szczególności z baz danych lub systemów egzekwowania prawa. Ocena przeprowadzona przez organ odpowiedzialny powinna prowadzić do podjęcia decyzji o wydaniu lub odmowie wydania wizy krótkoterminowej. [Popr. 12]

(16)  Odmowa wydania wizy krótkoterminowej nie powinna opierać się wyłącznie na zautomatyzowanym przetwarzaniu danych osobowych zawartych we wnioskach.

(17)  Osoby ubiegające się o wizę, którym odmówiono wydania wizy krótkoterminowej na podstawie informacji uzyskanych w wyniku przetwarzania danych VIS, powinny mieć prawo do odwołania się od takiej decyzji. Postępowanie odwoławcze powinno być prowadzone w państwie członkowskim, które podjęło decyzję w sprawie wniosku, zgodnie z prawem krajowym tego państwa członkowskiego. Zastosowanie powinny mieć istniejące gwarancje i przepisy dotyczące odwołań zawarte w rozporządzeniu (WE) nr 767/2008.

(18)  Do analizy pliku danych dotyczących wniosku o wizę krótkoterminową należy stosować szczegółowe wskaźniki ryzyka odpowiadające uprzednio zidentyfikowanemu ryzyku w zakresie bezpieczeństwa, migracji nieuregulowanej lub zdrowia publicznegodużemu ryzyku epidemii. Kryteria stosowane przy definiowaniu szczegółowych wskaźników ryzyka nie powinny w żadnym wypadku opierać się wyłącznie na płci lub wieku danej osoby. W żadnym wypadku kryteria te nie mogą opierać się na informacjach ujawniających rasę, kolor skóry, pochodzenie etniczne lub społeczne, cechy genetyczne, język, poglądy polityczne lub wszelkie inne poglądy, religię lub przekonania filozoficzne, przynależność do związków zawodowych, przynależność do mniejszości narodowej, majątek, urodzenie, niepełnosprawność lub orientację seksualną. [Popr. 13]

(19)  Ciągłe pojawianie się nowych form zagrożeńryzyka dla bezpieczeństwa, nowych modeli migracji nieuregulowanej oraz zagrożeń zdrowia publicznegodużego ryzyka epidemiologicznego wymaga skutecznej reakcji oraz nowoczesnych środków przeciwdziałania tym zjawiskom. Z uwagi na fakt, że środki te wiążą się z przetwarzaniem znacznych ilości danych osobowych, powinny zostać wprowadzone stosowne gwarancje, aby ograniczyć ingerencję w prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego oraz prawo do ochrony danych osobowych do minimum koniecznego i proporcjonalnego w demokratycznym społeczeństwie. [Popr. 14]

(20)  Należy zapewnić, aby wobec osób ubiegających się o wizę krótkoterminową lub obywateli państw trzecich, którzy otrzymali wizę długoterminową lub dokument pobytowy, stosowany był co najmniej podobny poziom kontroli jak w przypadku obywateli państw trzecich zwolnionych z obowiązku wizowego. W tym celu ustanawia się również listę ostrzegawczą zawierającą informacje dotyczące osób, które są podejrzane o popełnienie poważnego przestępstwa lub aktu terrorystycznego lub co do których istnieją przesłanki faktyczne lub uzasadnione podstawy, aby sądzić, że popełnią poważne przestępstwo lub akt terrorystyczny. Lista ta powinna być także wykorzystywana do celów weryfikacji w odniesieniu do tych kategorii obywateli państw trzecich.

(21)  W celu wypełniania swojego obowiązku wynikającego z konwencji wykonawczej do układu z Schengen przewoźnicy międzynarodowi powinni mieć możliwość weryfikowania, czy obywatele państw trzecich posiadający wizę krótkoterminową, wizę długoterminową lub dokument pobytowy posiadają wymagane ważne dokumenty podróży. Weryfikację tę należy umożliwić poprzez codzienne pobieranie danych VIS do oddzielnej bazy danych przeznaczonej wyłącznie do odczytu, pozwalającej na pobranie minimalnego niezbędnego podzbioru danych umożliwiającego dokonanie zapytania prowadzącego do odpowiedzi „OK / NOT OK”. Sam plik z wnioskiem nie powinien być dostępny dla przewoźników. Specyfikacje techniczne dotyczące dostępu do VIS za pośrednictwem portalu dla przewoźników powinny możliwie najbardziej ograniczać wpływ na podróże pasażerów i na przewoźników. W tym celu powinno się rozważyć integrację z systemem EES i ETIAS. [Popr. 15]

(21a)  Aby ograniczyć skutki obowiązków określonych w niniejszym rozporządzeniu dla przewoźników międzynarodowych przewożących grupy drogą lądową autokarami, należy udostępnić łatwe w obsłudze rozwiązania mobilne. [Popr. 16]

21b)  W ciągu dwóch lat od rozpoczęcia funkcjonowania niniejszego rozporządzenia Komisja powinna ocenić adekwatność, spójność i zgodność przepisów, o których mowa w art. 26 Konwencji wykonawczej do układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między rządami państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach do celów przepisów VIS dotyczących transportu drogą lądową autokarami. Należy uwzględnić najnowszy rozwój sytuacji w transporcie drogą lądową autokarami. Należy rozważyć potrzebę zmiany przepisów dotyczących transportu drogą lądową autokarami, o których mowa w art. 26 tej Konwencji lub w niniejszym rozporządzeniu. [Popr. 17]

(22)  W niniejszym rozporządzeniu należy wskazać organy państw członkowskich, które mogą zostać upoważnione do dostępu do VIS polegającego na wprowadzaniu, zmianie, usuwaniu lub przeglądaniu danych dotyczących wiz długoterminowych i dokumentów pobytowych w konkretnych celach określonych w VIS w odniesieniu do tej kategorii dokumentów i ich posiadaczy oraz w zakresie koniecznym do wykonywania powierzonych im zadań.

(23)  Wszelkie przetwarzanie danych VIS dotyczących wiz długoterminowych i dokumentów pobytowych powinno być proporcjonalne do wyznaczonych celów i niezbędne do wykonywania przez właściwe organy powierzonych im zadań. Korzystając z VIS, właściwe organy powinny zapewnić poszanowanie godności ludzkiej i integralności osoby, od której pozyskiwane są dane, i nie powinny dyskryminować osób ze względu na płeć, kolor skóry, pochodzenie etniczne lub społeczne, cechy genetyczne, język, religię lub przekonania, poglądy polityczne lub wszelkie inne poglądy, przynależność do mniejszości narodowej, majątek, urodzenie, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną.

(23a)  Dane biometryczne, które w kontekście niniejszego rozporządzenia obejmują odciski palców i wizerunki twarzy, są unikalne, a zatem znacznie bardziej niezawodne do celów identyfikacji osób niż dane alfanumeryczne. Niemniej jednak dane biometryczne stanowią wrażliwe dane osobowe. Dlatego niniejsze rozporządzenie określa podstawy i gwarancje związane z przetwarzaniem takich danych w celu jednoznacznej identyfikacji osób. [Popr. 18]

(24)  Organom ścigania zajmującym się zwalczaniem przestępstw terrorystycznych i innych poważnych przestępstw należy zapewnić dostęp do najbardziej aktualnych informacji, aby mogły one skutecznie wywiązywać się z powierzonych im zadań. Dostęp organów ścigania państw członkowskich i Europolu do VIS został ustanowiony decyzją Rady 2008/633/WSiSW. Treść tej decyzji powinna zostać włączona do rozporządzenia w sprawie VIS, aby dostosować je do obecnych ram traktatowych.

(25)  Użyteczność dostępu do danych VIS na potrzeby ścigania przestępstw została już dowiedziona w zakresie identyfikowania osób, które zmarły gwałtowną śmiercią, lub umożliwiania śledczym poczynienia istotnych postępów w sprawach dotyczących handlu ludźmi, terroryzmu lub nielegalnego obrotu środkami odurzającymi. W związku z tym dane VIS powinny być również dostępne dla wyznaczonych organów państw członkowskich i Europejskiego Urzędu Policji (Europolu), z zastrzeżeniem warunków określonych w niniejszym rozporządzeniu.

(26)  Europol, wspierając ogólnounijne działania na rzecz zapobiegania przestępstwom, ich analizowania i prowadzenia w ich sprawie postępowań przygotowawczych, odgrywa kluczową rolę we współpracy między organami państw członkowskich w postępowaniach przygotowawczych dotyczących przestępczości transgranicznej. W związku z tym obecny dostęp Europolu do VIS w ramach jego zadań powinien zostać skodyfikowany i ułatwiony, z uwzględnieniem ostatnich zmian ram prawnych takich jak rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/794(22).

(27)  Dostęp do VIS do celów zapobiegania przestępstwom terrorystycznym lub innym poważnym przestępstwom, ich wykrywania lub prowadzenia w ich sprawie postępowań przygotowawczych stanowi ingerencję w prawa podstawowe do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego oraz do ochrony danych osobowych osób, których dane są przetwarzane w VIS. Wszelka ingerencja tego rodzaju musi być zgodna z prawem, które musi zostać sformułowane na tyle precyzyjnie, aby zainteresowane osoby miały możliwość dostosowania swojego zachowania, oraz musi zapewnić tym osobom ochronę przed arbitralnością, a także dostatecznie jasno określić zakres przysługującej właściwym organom swobody uznania i sposób, w jaki mają one korzystać z tej swobody. W społeczeństwie demokratycznym wszelkie ingerencje muszą być konieczne do ochrony uzasadnionych i proporcjonalnych interesów oraz proporcjonalne w stosunku do uzasadnionego celu, którego osiągnięciu mają służyć.

(28)  [Rozporządzenie 2018/XX w sprawie interoperacyjności (w obszarze granic i polityki wizowej)] przewiduje możliwość identyfikacji osoby przez organ policyjny państwa członkowskiego, który został do tego upoważniony na mocy krajowych środków ustawodawczych, na podstawie danych biometrycznych tej osoby pobranych podczas kontroli tożsamości. Mogą jednak zaistnieć szczególne okoliczności, w których identyfikacja osoby jest konieczne w interesie tej osoby. Przypadki takie obejmują sytuacje, w których dana osoba została znaleziona po jej zaginięciu, uprowadzeniu lub uznaniu za ofiarę handlu ludźmi. Jedynie w takich przypadkach należy zapewnić organom ścigania szybki dostęp do danych VIS, aby umożliwić szybką i wiarygodną identyfikację danej osoby bez konieczności spełnienia wszystkich warunków wstępnych i zapewnienia dodatkowych gwarancji dotyczących dostępu do celów egzekwowania prawa. [Popr. 19]

(29)  Porównywanie danych na podstawie obrazu śladu będącego śladem daktyloskopijnym, który mógł zostać pozostawiony na miejscu popełnienia przestępstwa, ma zasadnicze znaczenie w kontekście współpracy policyjnej. Możliwość porównania obrazu śladu z danymi daktyloskopijnymi przechowywanymi w VIS w przypadku, gdy istnieją uzasadnione podstawy by przypuszczać, że sprawca lub ofiara przestępstwa mogą być zarejestrowani w VIS, po uprzednim przeszukaniu zgodnie z decyzją Rady 2008/615/WSiSW(23), powinna stanowić bardzo użyteczne narzędzie dla organów ścigania państw członkowskich, które mogą korzystać z takiej możliwości w celu zapobiegania przestępstwom terrorystycznym lub innym poważnym przestępstwom, ich wykrywania i prowadzenia w ich sprawie postępowań przygotowawczych na przykład w sytuacji, gdy obrazy śladu stanowią jedyny dowód znaleziony na miejscu przestępstwa. [Popr. 20]

(30)  Niezbędne jest wyznaczenie właściwych organów państw członkowskich oraz centralnego punktu dostępu, za pośrednictwem którego można będzie składać wnioski o uzyskanie dostępu do danych VIS, a także prowadzenie wykazu jednostek operacyjnych, które działają w strukturach wyznaczonych organów i które są uprawnione do występowania z wnioskami o uzyskanie takiego dostępu do konkretnych celów zapobiegania przestępstwom terrorystycznym lub innym poważnym przestępstwom, ich wykrywania lub prowadzenia w ich sprawie postępowań przygotowawczych.

(31)  Wnioski o uzyskanie dostępu do danych przechowywanych w systemie centralnym powinny być przekazywane przez jednostki operacyjne, działające w strukturach wyznaczonych organów, do centralnego punktu dostępu, oraz powinny być należycie uzasadnione. Jednostki operacyjne, które działają w strukturach wyznaczonych organów i które są uprawnione do występowania z wnioskami o uzyskanie dostępu do danych VIS, nie powinny pełnić funkcji organu weryfikującego. Centralne punkty dostępu powinny działać niezależnie od wyznaczonych organów i powinny odpowiadać za zapewnienie, w sposób niezależny, ścisłego przestrzegania warunków dostępu określonych w niniejszym rozporządzeniu. W wyjątkowo pilnych przypadkach, gdy zapewnienie szybkiego dostępu jest niezbędne w celu zareagowania na konkretne i realne zagrożenie związane z przestępstwami terrorystycznymi lub innymi poważnymi przestępstwami, centralny punkt dostępu powinien mieć możliwość natychmiastowego przetworzenia wniosku i dokonania weryfikacji tego wniosku dopiero po jego przetworzeniu.

(32)  Aby zapewnić ochronę danych osobowych i wykluczyć możliwość systematycznego przeszukiwania systemu przez organy ścigania, przetwarzanie danych VIS powinno odbywać się wyłącznie w określonych przypadkach i wtedy, gdy jest to niezbędne do celów zapobiegania przestępstwom terrorystycznym lub innym poważnym przestępstwom, ich wykrywania lub prowadzenia w ich sprawie postępowań przygotowawczych. Wyznaczone organy i Europol powinny zwracać się z wnioskiem o uzyskanie dostępu do VIS tylko wówczas, gdy istnieją uzasadnione podstawy, by przypuszczać, że dzięki takiemu dostępowi zdobędą informacje, które w istotny sposób ułatwią im zapobieganie przestępstwom terrorystycznym lub innym poważnym przestępstwom, ich wykrywanie lub prowadzenie w ich sprawie postępowań przygotowawczych, i po uprzednim przeszukaniu zgodnie z decyzją Rady 2008/615/WSiSW. [Popr. 21]

(32a)  Zgodnie z ogólną praktyką użytkownicy końcowi państw członkowskich dokonują wyszukiwania w odpowiednich krajowych bazach danych wcześniej lub równolegle do przeszukiwania europejskich baz danych. [Popr. 22]

(33)  Dane osobowe posiadaczy dokumentów pobytowychwiz długoterminowych zgromadzone w VIS powinny być przechowywane nie dłużej, niż jest to konieczne do celów VIS. Dane dotyczące obywateli państw trzecich należy przechowywać przez pięć lat, aby umożliwić uwzględnienie tych danych przy ocenie wniosków o wydanie wizy krótkoterminowej, wykrywanie osób przekraczających dozwolony okres pobytu po upływie okresu ważności wizy oraz przeprowadzanie oceny bezpieczeństwa w odniesieniu do obywateli państw trzecich, którzy uzyskali wizę. Dane dotyczące wcześniejszych przypadków korzystania z danego dokumentu mogłyby ułatwić wydawanie wiz krótkoterminowych w przyszłości. Krótszy okres przechowywania danych nie byłby wystarczający do zapewnienia określonych celów. Dane powinny być usunięte po upływie pięciu lat, chyba że zaistniały podstawy dla ich wcześniejszego usunięcia. [Popr. 23]

(34)  Do przetwarzania danych osobowych przez państwa członkowskie w ramach stosowania niniejszego rozporządzenia ma zastosowanie rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679(24). Przetwarzanie danych osobowych przez organy ścigania do celów zapobiegania przestępczości, prowadzenia postępowań przygotowawczych, wykrywania i ścigania czynów zabronionych i wykonywania kar jest regulowane dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/680(25).

(35)  Zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1624 członkowie zespołów Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej oraz zespołów składających się z personelu realizującego zadania w dziedzinie powrotów są uprawnieni przez przyjmujące państwo członkowskie do korzystania z europejskich baz danych, jeżeli jest to niezbędne do realizacji zadań operacyjnych określonych w planie operacyjnym w odniesieniu do odprawy granicznej, ochrony granicy i powrotów. W celu ułatwienia takiego korzystania oraz umożliwienia zespołom skutecznego dostępu do danych wprowadzonych do VIS Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej powinna otrzymać dostęp do VIS. Dostęp ten powinien być zgodny z warunkami i ograniczeniami dostępu mającymi zastosowanie do organów państw członkowskich właściwych w odniesieniu do każdego konkretnego celu, dla którego można przeglądać dane VIS. [Popr. 24]

(36)  Powrót obywateli państw trzecich, którzy nie spełniają lub przestali spełniać warunki wjazdu, pobytu lub zamieszkania na terytorium państw członkowskich, zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE(26), stanowi zasadniczy element kompleksowych działań na rzecz zwalczania migracji nieuregulowanej oraz ważny powód leżący w istotnym interesie publicznym.

(37)  Państwa trzecie będące państwami powrotu często nie są objęte decyzjami stwierdzającymi odpowiedni stopień ochrony przyjmowanymiDane osobowe uzyskane przez Komisjępaństwo członkowskie na podstawie art. 45niniejszego rozporządzenia (UE) 2016/679 lub na podstawie przepisów krajowych przyjętych w celu transpozycji art. 36 dyrektywy (UE) 2016/680. Ponadto szeroko zakrojone wysiłkinie powinny być przekazywane ani udostępniane żadnemu państwu trzeciemu, organizacji międzynarodowej ani podmiotowi prywatnemu mającemu siedzibę w Unii w dziedzinie współpracy z głównymi krajami pochodzenia nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich podlegających zobowiązaniu do powrotu nie były w stanie zapewnić systematycznego wypełniania przez te państwa trzecie obowiązku readmisji własnych obywateli ustanowionego prawem międzynarodowym. Umowy o readmisji, zawarte lub negocjowane przez Unię lublub poza nią. Na zasadzie wyjątku od tej zasady powinno być możliwe jednak przekazanie takich danych osobowych państwu trzeciemu lub organizacji międzynarodowej, jeżeli takie przekazanie podlega rygorystycznym warunkom i jest niezbędne w poszczególnych przypadkach w celu ułatwienia identyfikacji obywatela państwa członkowskie i przewidujące odpowiednie zabezpieczeniatrzeciegozakresie przekazywania danych państwom trzecim na podstawie art. 46 rozporządzenia (UE) 2016/679 lub na podstawie przepisów krajowych przyjętychzwiązku z jego powrotem. W przypadku braku decyzji podjętejcelu transpozycji art. 37 dyrektywydrodze aktu wykonawczego zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2016/680, obejmują ograniczoną liczbę takich państw trzecich, a nie ma pewności, czy zostanie zawarta jakakolwiek nowa umowa. W takich sytuacjach dane osobowe mogłyby679, stwierdzającej odpowiedni stopień ochrony, lub braku odpowiednich zabezpieczeń, którym podlega przekazanie danych zgodnie z tym rozporządzeniem, wyjątkowo powinno być przetwarzane z organami państw trzecich na podstawie niniejszego rozporządzeniamożliwe przekazanie danych VIS państwu trzeciemu lub organizacji międzynarodowej do celów realizacji unijnej polityki powrotowej, o ile spełnione byłyby warunki określone w art. 49 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (UE) 2016/679 lubzwiązanych z powrotem, wyłącznie jeżeli jest to konieczne z uwagi na ważne względy interesu publicznego, jak określonoprzepisach krajowych transponujących art. 38 lub 39 dyrektywy (UE) 2016/680.tym rozporządzeniu. [Popr. 25]

(38)  Państwa członkowskie powinny udostępniać odpowiednie dane osobowe przetwarzane w VIS, zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami o ochronie danych i jeżeli jest to konieczne w poszczególnych przypadkach do realizacji zadań wynikających z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) .../...(27) [rozporządzenie ustanawiające unijne ramy przesiedleń], [Agencji Unii Europejskiej ds. Azylu] oraz odpowiednim organom międzynarodowym, takim jak: Wysoki Komisarz Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców, Międzynarodowa Organizacja ds. Migracji oraz Międzynarodowy Komitet Czerwonego Krzyża, na potrzeby operacji dotyczących uchodźców i przesiedleń w odniesieniu do obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców kierowanych przez nie do państw członkowskich w ramach wykonywania rozporządzenia (UE) .../... [rozporządzenia ustanawiającego unijne ramy przesiedleń]. [Popr. 26]

(39)  Do działań instytucji lub organów Unii wykonujących swoje zadania z zakresu zarządzania operacyjnego VIS stosuje się rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady(UE) 2018/1725(28).

(40)  Zgodnie z art. 28 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 45/2001 przeprowadzono konsultacje z Europejskim Inspektorem Ochrony Danych, który wydał opinię w dniu [...]12 grudnia 2018 r. [Popr. 28]

(41)  Aby zacieśnić współpracę państw trzecich w zakresie readmisji migrantów o nieuregulowanym statusie oraz ułatwić powrót nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich, których dane mogą być przechowywane w VIS, kopie dokumentów podróży osób ubiegających się o wizę krótkoterminową powinny być przechowywane w VIS. W przeciwieństwie do informacji pochodzących z VIS kopie dokumentów podróży są dowodem potwierdzającym obywatelstwo szerzej uznawanym przez państwa trzecie.

(42)  Korzystanie z wykazu dokumentów podróży, które uprawniają posiadacza do przekraczania granic zewnętrznych i mogą być wizowane, ustanowionego decyzją Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1105/2011/UE(29), jest obowiązkowym elementem procedury rozpatrywania wniosków wizowych. Organy wizowe powinny systematycznie wypełniać ten obowiązek, dlatego też wykaz ten powinien zostać włączony do VIS, aby umożliwić automatyczną weryfikację uznania dokumentu podróży osoby ubiegającej się o wizę.

(43)  Bez uszczerbku dla obowiązku państw członkowskich dotyczącego zapewnienia dokładności danych wprowadzanych do VIS eu-LISA powinna być odpowiedzialna za podniesienie jakości danych poprzez wprowadzenie, utrzymywanie i stałe aktualizowanie centralnego narzędzia monitorowania jakości danych oraz za przekazywanie państwom członkowskim sprawozdań w regularnych odstępach czasu. [Popr. 29]

(44)  Aby umożliwić lepsze monitorowanie wykorzystania VIS do celów analizy tendencji związanych z presją migracyjną i zarządzaniem granicami, eu-LISA powinna mieć możliwość rozwijania nowoczesnych zdolności w zakresie prowadzenia sprawozdawczości statystycznej wobec państw członkowskich, Komisji i Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej bez naruszania integralności danych. Należy Agencja eu-LISA powinna zatem utworzyć centralneprzechowywać w centralnym repozytorium określone dane statystyczne do celów sporządzania sprawozdań i statystyk zgodnie z [rozporządzenie 2018/XX w sprawie interoperacyjności (w obszarze granic i polityki wizowej)]. Żadne tworzone statystyki nie powinny zawierać danych osobowych. [Popr. 30]

(45)  Niniejsze rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku dla stosowania dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady(30).

(46)  Ponieważ cele niniejszego rozporządzenia nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na konieczność zapewnienia wdrażania wspólnej polityki wizowej, wysokiego poziomu bezpieczeństwa na obszarze bez kontroli na granicach wewnętrznych oraz stopniowego tworzenia zintegrowanego systemu zarządzania granicami zewnętrznymi możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, może ona podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.

(47)  W niniejszym rozporządzeniu ustanowiono rygorystyczne zasady dostępu do VIS oraz niezbędne gwarancje. Przewidziano w nim również prawa osób fizycznych do dostępu, sprostowania i usunięcia danych oraz do środków prawnych, w szczególności prawo do skorzystania ze środka ochrony prawnej przed sądem i nadzorowanie operacji przetwarzania przez niezależne organy publiczne. Niniejsze rozporządzenie wprowadza dodatkowe gwarancje w celu uwzględnienia szczególnych potrzeb związanych z nowymi kategoriami danych, które będą przetwarzane w VIS. Niniejsze rozporządzenie nie narusza zatem praw podstawowych i przestrzega zasad uznanych w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności prawa do godności człowieka, prawa do wolności i bezpieczeństwa osobistego, poszanowania życia prywatnego i rodzinnego, ochrony danych osobowych, prawa do azylu i ochrony w kontekście zasady non-refoulement oraz ochrony w przypadku usunięcia z terytorium państwa, wydalenia lub ekstradycji, prawa do niedyskryminacji, praw dziecka oraz prawa do skutecznego środka prawnego.

(47a)  Niniejsze rozporządzenie nie narusza obowiązków wynikających z Konwencji genewskiej z dnia 28 lipca 1951 r. dotyczącej statusu uchodźców, uzupełnionej Protokołem nowojorskim z dnia 31 stycznia 1967 r. ani ogółu zobowiązań międzynarodowych podjętych przez UE i jej państwa członkowskie. [Popr. 31]

(48)  Przepisy szczegółowe powinny mieć zastosowanie do obywateli państw trzecich, którzy podlegają obowiązkowi wizowemu, będących członkami rodziny obywatela Unii, do których ma zastosowanie dyrektywa 2004/38/WE, lub członkami rodziny obywatela państwa trzeciego korzystającego z prawa do swobodnego przemieszczania się na podstawie prawa Unii, i którzy nie posiadają karty pobytowej, o której mowa w dyrektywie 2004/38/WE. Art. 21 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej stanowi, że każdy obywatel Unii ma prawo do swobodnego przemieszczania się i przebywania na terytorium państw członkowskich, z zastrzeżeniem ograniczeń i warunków ustanowionych w Traktatach i aktach prawnych przyjętych w celu ich wykonania. Odnośne ograniczenia i warunki zawarte są w dyrektywie 2004/38/WE.

(49)  Jak potwierdził Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, tacy członkowie rodzin mają nie tylko prawo do wjazdu na terytorium danego państwa członkowskiego, lecz także prawo do otrzymania w tym celu wizy wjazdowej. Państwa członkowskie muszą zapewnić takim osobom wszelkie ułatwienia w celu uzyskania przez nie niezbędnych wiz, które winny być wydawane nieodpłatnie, w najkrótszym możliwym terminie i w drodze procedury przyspieszonej.

(50)  Prawo do uzyskania wizy nie jest bezwarunkowe, gdyż tym członkom rodziny, którzy stanowią zagrożenie dla porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego czy zdrowia publicznego zgodnie z dyrektywą 2004/38/WE, można odmówić wydania wizy. W kontekście powyższego dane osobowe członków rodziny można weryfikować tylko wtedy, gdy dane te odnoszą się do ich identyfikacji i statusu jedynie w zakresie, w jakim dane te są istotne dla oceny zagrożenia dla bezpieczeństwa, jakie te osoby mogłyby stanowić. Podobnie rozpatrywanie wniosków wizowych tych osób powinno odbywać się wyłącznie z uwzględnieniem kwestii bezpieczeństwa, a nie kwestii związanych z ryzykiem migracji.

(51)  Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia i nie jest nim związana ani go nie stosuje. Ponieważ niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, zgodnie z art. 4 tego protokołu Dania – w terminie sześciu miesięcy po przyjęciu przez Radę niniejszego rozporządzenia – podejmie decyzję, czy dokona jego transpozycji do prawa krajowego.

(52)  Niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE(31); Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszego rozporządzenia i nie jest nim związane ani go nie stosuje.

(53)  Niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, który nie ma zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE(32); Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w przyjęciu niniejszego rozporządzenia i nie jest nim związana ani go nie stosuje.

(54)  W odniesieniu do Islandii i Norwegii niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy zawartej przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącej włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen(33), które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 lit. A decyzji Rady 1999/437/WE(34).

(55)  W odniesieniu do Szwajcarii niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen(35), które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 lit. A decyzji 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2008/146/WE(36) i z art. 3 decyzji Rady 2008/149/WSiSW(37).

(56)  W odniesieniu do Liechtensteinu niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Protokołu między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu o przystąpieniu Księstwa Liechtensteinu do Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen(38), które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 lit. A decyzji 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2011/350/UE(39) i z art. 3 decyzji Rady 2011/349/UE(40).

(57)  Niniejsze rozporządzenie, z wyjątkiem art. 22r, jest aktem stanowiącym rozwinięcie dorobku Schengen lub w inny sposób z nim związanym w rozumieniu, odpowiednio, art. 3 ust. 2 Aktu przystąpienia z 2003 r., art. 4 ust. 2 Aktu przystąpienia z 2005 r. i art. 4 ust. 2 Aktu przystąpienia z 2011 r., z wyjątkiem przepisów, które na mocy decyzji Rady (UE) 2017/1908(41) mają zastosowanie do Bułgarii i Rumunii,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W rozporządzeniu (WE) nr 767/2008 wprowadza się następujące zmiany:

-1)  tytuł otrzymuje brzmienie:"

„Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. w sprawie Wizowego Systemu Informacyjnego (VIS) oraz wymiany informacji pomiędzy państwami członkowskimi na temat wiz krótkoterminowych, wiz długoterminowych i dokumentów pobytowych (rozporządzenie w sprawie VIS)”; [Popr. 32]

"

1)  w art. 1 dodaje się ustępy w brzmieniu:"

„Niniejsze rozporządzenie ustanawia również procedury wymiany informacji między państwami członkowskimi na temat wiz długoterminowych i dokumentów pobytowych, w tym na temat pewnych decyzji w sprawie wiz długoterminowych i dokumentów pobytowych.

Poprzez przechowywanie danych potwierdzających tożsamość, danych dokumentów podróży i danych biometrycznych we wspólnym repozytorium danych umożliwiających identyfikację ustanowionym na mocy art. 17 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady 2018/XX* [rozporządzenie 2018/XX w sprawie interoperacyjności (w obszarze granic i polityki wizowej)] VIS przyczynia się do ułatwienia i wspomagania poprawnej identyfikacji osób zarejestrowanych w VIS.”.

_______

* Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady 2018/XX* [rozporządzenie 2018/XX w sprawie interoperacyjności (w obszarze granic i polityki wizowej)] (Dz.U. L).”;

"

2)  art. 2 otrzymuje brzmienie:"

„Artykuł 2

Cel VIS

1.  Celem VIS jest poprawa realizacji wspólnej polityki wizowej w zakresie wiz krótkoterminowych, poprawa współpracy konsularnej i procesu konsultacji pomiędzy centralnymi organami wizowymi poprzez ułatwienie wymiany danych między państwami członkowskimi o wnioskach i związanych z nimi decyzjach, aby: [Popr. 33]

   a) uprościć i przyspieszyć procedurę składania wniosków wizowych; [Popr. 34]
   b) zapobiegać omijaniu kryteriów służących do określania, które państwo członkowskie odpowiada za rozpatrzenie wniosku;
   c) ułatwić walkę z oszustwami;
   d) ułatwić odprawy na przejściach granicznych na granicach zewnętrznych państw członkowskich i na terytorium państw członkowskich;
   e) pomóc w identyfikacji i powrocie osób, które mogą nie spełniać warunków wjazdu, pobytu lub zamieszkania na terytorium państw członkowskich lub też przestały spełniać te warunki;
   f) pomóc w identyfikacji osób zaginionych, o których mowa w art. 22o; [Popr. 35]
   g) ułatwić stosowanie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013* oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE**;
   h) przyczynić się do zapobiegania zagrożeniom dla bezpieczeństwa wewnętrznego każdego z państw członkowskich przez zapobieganie przestępstwom terrorystycznym lub innym poważnym przestępstwom, ich wykrywaniawykrywanieprowadzeniaprowadzenie w ich sprawie postępowań przygotowawczych w stosownych i ściśle określonych okolicznościach; [Popr. 36]
   i) przyczynić się do zapobiegania zagrożeniom bezpieczeństwa wewnętrznego każdego z państw członkowskich; [Popr. 37]
   j) zapewnić poprawną identyfikację osób;
   k) wspierać cele Systemu Informacyjnego Schengen (SIS) związane z wpisami dotyczącymi obywateli państw trzecich, którym odmówiono wjazdu, osób poszukiwanych w celu aresztowania, wydania lub ekstradycji, osób zaginionych, osób, których obecność jest wymagana do celów postępowania sądowego oraz osób, wobec których prowadzone są kontrole niejawne lub kontrole szczególne.”

2.  W odniesieniu do wiz długoterminowych i dokumentów pobytowych celem VIS jest ułatwienie wymiany danych pomiędzy państwami członkowskimi o związanych z nimi decyzjach, aby:

   a) utrzymywać wysoki poziom bezpieczeństwa we wszystkich państwach członkowskich dzięki ułatwieniu oceny, czy osoba ubiegająca się o wizę lub posiadająca dokument jest uważana za osobę stanowiącą zagrożenie dla porządku publicznego, bezpieczeństwa wewnętrznego lub zdrowia publicznego, przed przybyciem tej osoby na przejścia graniczne na granicach zewnętrznych; [Popr. 38]
   b) ułatwić odprawy na przejściach granicznych na granicach zewnętrznych i zwiększyć skuteczność odpraw granicznych i kontroli na terytorium danego państwapaństw członkowskich; [Popr. 39]
   c) przyczynić się do zapobiegania zagrożeniom dla bezpieczeństwa wewnętrznego każdego z państw członkowskich przez zapobieganie przestępstwom terrorystycznym lub innym poważnym przestępstwom, ich wykrywaniawykrywanieprowadzeniaprowadzenie w ich sprawie postępowań przygotowawczych w stosownych i ściśle określonych okolicznościach; [Popr. 40]
   d) zapewnić poprawną identyfikację osób;
   da) pomóc w identyfikacji osób zaginionych, o których mowa w art. 22o; [Popr. 41]
   e) ułatwić stosowanie rozporządzenia (UE) nr 604/2013 i dyrektywy 2013/32/UE;
   f) wspierać cele Systemu Informacyjnego Schengen (SIS) związane z wpisami dotyczącymi obywateli państw trzecich, którym odmówiono wjazdu, osób poszukiwanych w celu aresztowania, wydania lub ekstradycji, osób zaginionych, osób, których obecność jest wymagana do celów postępowania sądowego oraz osób, wobec których prowadzone są kontrole niejawne lub kontrole szczególne.”.

* Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (Dz.U. L 180 z 29.6.2013, s. 31).

** Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (Dz.U. L 180 z 29.6.2013, s. 60).”;

"

2a)  dodaje się artykuł w brzmieniu:"

“Artykuł 2a

Architektura systemu

1.  VIS ma architekturę scentralizowaną, a w jego skład wchodzą następujące elementy:

   a) wspólne repozytorium danych umożliwiających identyfikację, o którym mowa w [art. 17 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 2018/XX w sprawie interoperacyjności (w obszarze granic i polityki wizowej)];
   b) centralny system informacyjny („system centralny VIS”),
   c) interfejs w każdym państwie członkowskim („interfejs krajowy” lub „NI-VIS”), który zapewnia połączenie z odpowiednim centralnym organem krajowym danego państwa członkowskiego, lub jednolity interfejs krajowy w każdym państwie członkowskim, oparty na wspólnych specyfikacjach technicznych i identyczny dla wszystkich państw członkowskich, który umożliwia łączenie się systemu centralnego z infrastrukturą krajową w państwach członkowskich;
   d) infrastruktura komunikacyjna między systemem centralnym VIS a interfejsami krajowymi;
   e) bezpieczny kanał komunikacyjny między systemem centralnym VIS a systemem centralnym EES;
   f) bezpieczna infrastruktura komunikacyjna między systemem centralnym VIS a infrastrukturami centralnymi europejskiego portalu wyszukiwania ustanowionego na mocy [art. 6 rozporządzenia 2018/XX w sprawie interoperacyjności (w obszarze granic i polityki wizowej)], wspólnego serwisu kojarzenia danych biometrycznych ustanowionego na mocy [art. 12 rozporządzenia 2018/XX w sprawie interoperacyjności (w obszarze granic i polityki wizowej)], wspólnego repozytorium danych umożliwiających identyfikację ustanowionego na mocy [art. 17 rozporządzenia 2018/XX w sprawie interoperacyjności (w obszarze granic i polityki wizowej)] i modułu wykrywającego multiplikację tożsamości ustanowionego na mocy [art. 25 rozporządzenia 2018/XX w sprawie interoperacyjności (w obszarze granic i polityki wizowej)];
   g) mechanizm konsultacji w sprawie wniosków i wymiany informacji między centralnymi organami wizowymi („VIS Mail”);
   h) portal dla przewoźników;
   i) bezpieczna usługa internetowa umożliwiająca komunikację między systemem centralnym VIS a portalem dla przewoźników i systemami międzynarodowymi;
   j) repozytorium danych do celów sporządzania sprawozdań i statystyk;
   k) narzędzie umożliwiające osobom ubiegającym się o wizę udzielanie lub cofanie zgody na dodatkowy okres przechowywania pliku z ich wnioskiem.

System centralny VIS, jednolite interfejsy krajowe, usługa internetowa, portal dla przewoźników i infrastruktura komunikacyjna VIS wspólnie użytkują i ponownie wykorzystują, na tyle na ile jest to technicznie możliwe, sprzęt i oprogramowanie odpowiednio systemu centralnego EES, jednolitych interfejsów krajowych EES, portalu dla przewoźników ETIAS, usługi internetowej EES oraz infrastruktury komunikacyjnej EES.

2.  Na NI-VIS składają następujące elementy:

   a) jeden lokalny interfejs krajowy (LNI) na każde państwo członkowskie; interfejs ten łączy fizycznie państwo członkowskie z bezpieczną siecią komunikacyjną i zawiera urządzenia szyfrujące na użytek VIS. LNI jest umieszczony w obiektach zlokalizowanych na terenie państwa członkowskiego;
   b) jeden zapasowy LNI (BLNI) o takiej samej zawartości i funkcji, jak LNI.

3.  LNI i BLNI mają służyć wyłącznie do celów określonych w prawodawstwie unijnym mającym zastosowaniem do VIS.

4.  Scentralizowane usługi są duplikowane w dwóch różnych lokalizacjach, tj. w Strasburgu we Francji, gdzie znajduje się główny system centralny VIS, jednostka centralna (CU), oraz w St Johann im Pongau w Austrii, gdzie znajduje się zapasowy system centralny VIS i zapasowa jednostka centralna (BCU). Połączenie między głównym systemem centralnym VIS a zapasowym systemem centralnym VIS umożliwia ciągłą synchronizację między CU a BCU. Infrastruktura komunikacyjna wspiera i pomaga zapewnić niezakłóconą dostępność VIS. Obejmuje ona redundantne i osobne ścieżki połączeń między systemem centralnym VIS a zapasowym systemem centralnym VIS, a także redundantne i osobne ścieżki połączeń między każdym z interfejsów krajowych a systemem centralnym VIS i zapasowym systemem centralnym VIS. Infrastruktura komunikacyjna zapewnia szyfrowaną, wirtualną, prywatną sieć przeznaczoną na dane VIS i komunikację między państwami członkowskimi oraz między państwami członkowskimi a organem odpowiedzialnym za zarządzanie operacyjne systemem centralnym VIS.”; [Popr. 42]

"

3)  uchyla się art. 3;

4)  w art. 4 wprowadza się następujące zmiany:

a)  dodaje się punkt w brzmieniu:"

3a) „organ centralny” oznacza organ ustanowiony przez państwo członkowskie do celów rozporządzenia (WE) nr 810/2009; [Popr. 43]

"

b)   dodaje się punkty w brzmieniu:"

12) „»dane VIS« oznaczają wszystkie dane przechowywane w systemie centralnym VIS i wspólnym repozytorium danych umożliwiających identyfikację zgodnie z art. 9–14 i art. 22c–22f;

   13) »dane dotyczące tożsamości« oznaczają dane, o których mowa w art. 9 pkt 4 lit. a) i aa);
   14) »dane daktyloskopijne« oznaczają dane odnoszące się do odcisków palców przechowywane w pliku VIS;
   15) »wizerunek twarzy« oznacza cyfrowy wizerunek twarzy o rozdzielczości i jakości wystarczających do zautomatyzowanego dopasowywania biometrycznego; [Popr. 44]
   16) »dane Europolu« oznaczają dane osobowe przetwarzane przez Europol w celu, o którym mowa w art. 18 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/794*;
   17) »dokument pobytowy« oznacza wszystkie dokumenty pobytowe wydawane przez państwa członkowskie zgodnie z jednolitym wzorem określonym w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1030/2002** oraz wszystkie inne dokumenty, o których mowa w art. 2 pkt 16 lit. b) rozporządzenia (UE) 2016/399;
   18) »wiza długoterminowa« oznacza zezwolenie wydawane przez państwo członkowskie, jak przewidziano w art. 18 konwencji z Schengen;
   19) »krajowy organ nadzorczy« do celów ochrony porządku publicznego oznacza»organy nadzorcze« oznaczają organy nadzorcze, o których mowa w art. 51 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679*** oraz organy nadzorcze ustanowione zgodnie z, o których mowa w art. 41 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/680****; [Popr. 45]
   19a) »trafienie« oznacza istnienie powiązania stwierdzonego przez porównanie danych osobowych zapisanych w pliku wniosku VIS z danymi osobowymi przechowywanymi we wpisie, pliku lub ostrzeżeniu zarejestrowanym w systemie VIS, Systemie Informacyjnym Schengen, EES, ETIAS, Eurodac, w danych Europolu lub w bazie danych Interpolu SLTD; [Popr. 46]
   20) »ochrona porządku publicznego« oznacza zapobieganie przestępstwom terrorystycznym lub innym poważnym przestępstwom, ich wykrywanie lub prowadzenie w ich sprawie postępowań przygotowawczych w ściśle określonych ramach; [Popr. 47]
   21) »przestępstwa terrorystyczne« oznaczają określone w prawie krajowym przestępstwa odpowiadające lub równoważne przestępstwom, o których mowa w dyrektywieart. 3–14 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/541**** lub – w przypadku państw członkowskich niezwiązanych tą dyrektywą – które są równoważne jednemu z tych przestępstw; [Popr. 48]
   22) »poważne przestępstwa« oznaczają przestępstwa odpowiadające lub równoważne przestępstwom, o których mowa w art. 2 ust. 2 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW*****, jeżeli zgodnie z prawem krajowym podlegają karze pozbawienia wolności lub środkowi zabezpieczającemu polegającemu na pozbawieniu wolności o maksymalnym wymiarze co najmniej trzech lat.

________________

* Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/794 z dnia 11 maja 2016 r. w sprawie Agencji Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania (Europol), zastępujące i uchylające decyzje Rady 2009/371/WSiSW, 2009/934/WSiSW, 2009/935/WSiSW, 2009/936/WSiSW i 2009/968/WSiSW (Dz.U. L 135 z 24.5.2016, s. 53).

** Rozporządzenie Rady (WE) nr 1030/2002 z dnia 13 czerwca 2002 r. ustanawiające jednolity wzór dokumentów pobytowych dla obywateli państw trzecich (Dz.U. L 157 z 15.6.2002, s. 1).

*** Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 1). [Popr. 49]

**** Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/680 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez właściwe organy do celów zapobiegania przestępczości, prowadzenia postępowań przygotowawczych, wykrywania i ścigania czynów zabronionych i wykonywania kar, w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylająca decyzję ramową Rady 2008/977/WSiSW (Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 89).

**** Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/541 z dnia 15 marca 2017 r. w sprawie zwalczania terroryzmu i zastępująca decyzję ramową Rady 2002/475/WSiSW oraz zmieniająca decyzję Rady 2005/671/WSiSW (Dz.U. L 88 z 31.3.2017, s. 6).

***** Decyzja ramowa Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz.U. L 190 z 18.7.2002, s. 1).”;

"

5)  art. 5 otrzymuje brzmienie:"

„Artykuł 5

Kategorie danych

1.  W VIS rejestruje się jedynie następujące kategorie danych:

   a) dane alfanumeryczne, o których mowa w art. 9 pkt 1–4 i art. 10–14, dotyczące osoby ubiegającej się o wizę krótkoterminową oraz dotyczące wiz, o których wydanie złożony został wniosek, które zostały wydane, których wydania odmówiono lub które zostały unieważnione, cofnięte lub przedłużone, dane alfanumeryczne, o których mowa w art. 22c, 22d, 22e i 22f, dotyczące wiz długoterminowych i dokumentów pobytowych, które zostały wydane, wycofane, których wydania odmówiono, które zostały unieważnione, cofnięte lub przedłużone, a także informacje dotyczące trafień, o których mowa w art. 9a i 22b, oraz wyniki weryfikacji, o których mowa w art. 9c ust. 6;
   b) wizerunki twarzy, o których mowa w art. 9 pkt 5 i art. 22c ust. 2 lit. f);
   c) dane daktyloskopijne, o których mowa w art. 9 pkt 6 i art. 22c ust. 2 lit. g) oraz art. 22d lit. g); [Popr. 50]
   ca) skany strony personalizacyjnej dokumentu podróży, o których mowa w art. 9 pkt 7; [Popr. 51]
   d) odsyłacze do innych wniosków, o których mowa w art. 8 ust. 3 i 4 oraz art. 22a ust. 3.

2.  Wiadomości przekazywane przez VIS, o których mowa w art. 16, art. 24 ust. 2 i art. 25 ust. 2, nie podlegają rejestracji w VIS, bez uszczerbku dla rejestrowania operacji przetwarzania danych zgodnie z art. 34.

3.  Wspólne repozytorium danych umożliwiających identyfikację zawiera dane, o których mowa w art. 9 pkt 4 lit. a)–ccc), art. 9 pkt 5 i 6, art. 22c ust. 2 lit. a)–cc), f) i g) oraz art. 22d lit. a)–c), f) i g). Pozostałe dane VIS są przechowywane w systemie centralnym VIS.”; [Popr. 52]

"

6)  dodaje się art. 5a w brzmieniu:"

Artykuł 5a

Wykaz uznawanych dokumentów podróży

1). Do VIS włącza się wykaz dokumentów podróży, które uprawniają posiadacza do przekraczania granic zewnętrznych i które mogą być wizowane, ustanowiony decyzją Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1105/2011/UE*. [Popr. 53]

2). VIS zapewnia funkcję scentralizowanego zarządzania wykazem uznawanych dokumentów podróży oraz powiadamiania o uznawaniu lub nieuznawaniu dokumentów podróży wymienionych w wykazie zgodnie z art. 4 decyzji nr 1105/2011/UE. [Popr. 54]

3). Szczegółowe zasady zarządzania funkcją, o której mowa w ust. 2, określa się w aktach wykonawczych. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 49 ust. 2. [Popr. 55]

_________________

* Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1105/2011/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie wykazu dokumentów podróży, które uprawniają posiadacza do przekraczania granic zewnętrznych i mogą być wizowane oraz w sprawie ustanowienia mechanizmu sporządzania takiego wykazu (Dz.U. L 287 z 4.11.2011, s. 9).”;

"

7)  w art. 6 wprowadza się następujące zmiany:

-a)  ust. 1 otrzymuje brzmienie:"

„1. Z zastrzeżeniem art. 22a dostęp do VIS w celu wprowadzania, korygowania lub usuwania danych, o których mowa w art. 5 ust. 1, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem jest zarezerwowany wyłącznie dla odpowiednio upoważnionego personelu organów wizowych. Liczba odpowiednio upoważnionych pracowników jest ściśle ograniczona do rzeczywistych potrzeb służby.” [Popr. 56]

"

a)  ust. 2 otrzymuje brzmienie:"

„2. Dostęp do VIS do celów przeglądania danych jest zarezerwowany wyłącznie dla odpowiednio upoważnionego personelu organów krajowych każdego państwa członkowskiego i organów UE, które są właściwe do celów określonych w art. 15–22, art. 22c–22f, art. 22g–22j oraz do celów określonych w art. 20 i 21 [rozporządzenia 2018/XX w sprawie interoperacyjności (w obszarze granic i polityki wizowej)].

Organy upoważnione do przeglądania VIS lub do dostępu do tego systemu w celu zapobiegania przestępstwom terrorystycznym lub innym poważnym przestępstwom, ich wykrywania i prowadzenia w ich sprawie postępowań przygotowawczych, wyznacza się zgodnie z rozdziałem IIIb.

Dostęp ten jest ograniczony do zakresu, w jakim dane te wymagane są do wykonywania zadań tych organów zgodnie z tymi celami, i proporcjonalny do zamierzonych celów.”; [Popr. 57]

"

aa)  ust. 3 otrzymuje brzmienie:"

„3. Każde państwo członkowskie wyznacza właściwe organy, których odpowiednio upoważniony personel ma dostęp pozwalający wprowadzać, modyfikować, usuwać lub przeglądać dane w VIS. Każde państwo członkowskie niezwłocznie przekazuje eu-LISA wykaz tych organów, w tym organów, o których mowa w art. 29 ust. 3a, oraz wszelkie zmiany tego wykazu. Wykaz ten określa, z wyszczególnieniem dla każdego organu, jakie dane mogą być wyszukiwane i do jakich celów.

Agencja eu-LISA zapewnia coroczną publikację wykazu i wykazów wyznaczonych organów, o których mowa w art. 22k ust. 2, a także centralnych punktów dostępu, o których mowa w art. 22k ust. 4, w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Agencja eu-LISA prowadzi na swojej stronie internetowej stale aktualizowany wykaz zawierający zmiany zgłoszone przez państwa członkowskie między corocznymi publikacjami.” [Popr. 58]

"

b)  dodaje się ust. 4 w brzmieniu:"

„4. VIS zapewnia funkcję scentralizowanego zarządzania wykazem.”;

"

c)  dodaje się ust. 5 w brzmieniu:"

„5. Szczegółowe zasady zarządzania funkcją scentralizowanego zarządzania wykazemKomisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 48a dotyczące szczegółowych zasad zarządzania funkcją scentralizowanego zarządzania wykazem, o której mowa w ust. 3, określa się w aktach wykonawczych. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 49 ust. 2.”; [Popr. 59]

"

7a)  w art. 7 ust. 2 otrzymuje brzmienie:"

„2. Przetwarzanie danych osobowych w VIS przez każdy właściwy organ nie może skutkować dyskryminacją osób ubiegających się o wizę, jej posiadaczy lub osób ubiegających się o wizę długoterminową i jej posiadaczy oraz posiadaczy dokumentów pobytowych ze względu na płeć, rasę, kolor skóry, pochodzenie etniczne lub społeczne, cechy genetyczne, język, religię lub przekonania, poglądy polityczne lub inne poglądy, przynależność do mniejszości narodowej, majątek, urodzenie, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną. Odbywa się ono z pełnym poszanowaniem godności ludzkiej i integralności osoby oraz praw podstawowych, a także zasad uznanych w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, w tym prawa do poszanowania życia prywatnego i do ochrony danych osobowych. Szczególną uwagę poświęca się dzieciom, osobom starszym, niepełnosprawnym i osobom wymagającym ochrony międzynarodowej. Dobro dziecka jest traktowane priorytetowo.”;[Popr. 60]

"

8)  w art. 7 dodaje się ust. 3 w brzmieniudodaje się następujące ustępy:"

„3. W odniesieniu do wszystkich procedur przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu państwa członkowskie biorą pod uwagę przede wszystkim interesuznają dobro dziecka za nadrzędne w stosunku do wszelkich innych rozważań, w pełnym poszanowaniu międzynarodowej Konwencji o prawach dziecka. Dobro i bezpieczeństwo dziecka, w szczególności gdy istnieje ryzyko, że dziecko jest ofiarą handlu ludźmi, oraz jego poglądy uwzględnia się i traktuje z należytą powagą, stosownie do wieku i dojrzałości dziecka.”; [Popr. 61]

3a.  Państwa członkowskie stosują niniejsze rozporządzenie w pełnej zgodności z Kartą praw podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności z prawem do godności człowieka, prawem do wolności i bezpieczeństwa, poszanowania życia prywatnego i rodzinnego, ochrony danych osobowych, prawem do azylu i ochrony w kontekście zasady non-refoulement oraz ochrony w przypadku usunięcia z terytorium państwa, wydalenia lub ekstradycji, prawem do niedyskryminacji, z prawami dziecka oraz prawem do skutecznego środka odwoławczego.”; [Popr. 62]

"

8a)  dodaje się artykuł w brzmieniu:"

„Artykuł 7a

Dane daktyloskopijne dzieci

1.  Na zasadzie odstępstwa od art. 22c ust. 2 lit. g) do VIS nie są wprowadzane odciski palców dzieci w wieku poniżej 6 lat.

2.  Dane biometryczne małoletnich w wieku od sześciu lat są pobierane przez urzędników wyszkolonych specjalnie do pobierania danych biometrycznych małoletnich w sposób przyjazny dla dziecka i z wyczuciem jego potrzeb, przy pełnym poszanowaniu dobra dziecka oraz gwarancji określonych w Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawach dziecka.

Małoletnim podczas pobierania ich danych biometrycznych towarzyszy – jeżeli jest obecny – pełnoletni członek rodziny. Małoletnim bez opieki podczas pobierania ich danych biometrycznych towarzyszy opiekun, przedstawiciel lub, w przypadku gdy nie wyznaczono przedstawiciela, osoba przeszkolona do ochrony dobra małoletniego i jego stanu ogólnego. Taka przeszkolona osoba nie jest urzędnikiem odpowiedzialnym za pobieranie danych biometrycznych, działa niezależnie i nie otrzymuje poleceń ani od urzędnika, ani od służby odpowiedzialnej za pobieranie danych biometrycznych. Wobec małoletnich nie stosuje się żadnej formy przemocy w celu zapewnienia przestrzegania przez nich obowiązku dostarczenia danych biometrycznych.

3.  Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 13 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 810/2009 konsulaty nie mogą żądać, aby dzieci w wieku od 6 do 12 lat stawiały się osobiście w konsulacie w celu pobrania identyfikatorów biometrycznych, jeżeli stanowiłoby to nadmierne obciążenie i koszty dla rodzin. W takich przypadkach identyfikatory biometryczne pobierane są na granicach zewnętrznych, na których należy zwrócić szczególną uwagę na zapobieganie handlowi dziećmi.

4.  Na zasadzie odstępstwa od przepisów dotyczących wykorzystywania danych określonych w rozdziałach II, III, IIIa i IIIb dane o odciskach palców dzieci są dostępne wyłącznie w następujących celach:

   a) weryfikacja tożsamości dziecka w procedurze ubiegania się o wizę zgodnie z art. 15 i na granicach zewnętrznych zgodnie z art. 18 i 22 g; oraz
   b) na mocy rozdziału IIIb przyczynianie się do zapobiegania i zwalczania nadużyć w zakresie praw dziecka, z zastrzeżeniem spełnienia wszystkich następujących warunków:
   (i) dostęp taki musi być konieczny w celu zapobiegania przestępstwom terrorystycznym lub innym poważnym przestępstwom lub w celu ich wykrywania lub prowadzenia postępowań przygotowawczych;
   (ii) dostęp w konkretnym przypadku jest niezbędny;
   (iii) identyfikacja ma na celu dobro dziecka.”; [Popr. 63]

"

9)  tytuł rozdziału II otrzymuje brzmienie:"

„WPROWADZANIE ORAZ WYKORZYSTYWANIE DANYCH DOTYCZĄCYCH WIZ KRÓTKOTERMINOWYCH PRZEZ ORGANY WIZOWE”; [Popr. 64]

"

10)  w art. 8 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1 otrzymuje brzmienie:"

„1. Jeżeli wniosek jest dopuszczalny zgodnie z art. 19 rozporządzenia (WE) nr 810/2009, organ wizowy w ciągu dwóch dni roboczych tworzy plik danych dotyczących wniosku przez wprowadzenie do VIS danych, o których mowa w art. 9, o ile dane te są wymagane od osoby ubiegającej się o wizę.”;

"

b)  dodaje się ust. 1a w brzmieniu:"

„1a. Po utworzeniu pliku danych dotyczących wniosku VIS automatycznie dokonuje zapytania na podstawie art. 9a i zwraca wyniki.”;

"

c)  ust. 5 otrzymuje brzmienie:"

„5. W przypadku gdy określone dane nie są wymagane ze względów prawnych lub nie mogą zostać podane z przyczyn faktycznych, w pole (pola) przeznaczone na te dane wpisuje się »nie dotyczy«. Brak odcisków palców oznacza się jako »VIS0«; ponadto system musi umożliwiać rozróżnienie przypadków, o których mowa w art. 13 ust. 7 lit. a)–d) rozporządzenia (WE) nr 810/2009.”;

"

11)  w art. 9 wprowadza się następujące zmiany:

a)  pkt 4 lit. a), b) i c) otrzymują brzmienie:"

„a) nazwisko (nazwisko rodowe); imię/imiona (imię/imiona nadane); datę urodzenia; obywatelstwo lub obywatelstwa; płeć;

   aa) nazwisko przy urodzeniu (poprzednie nazwisko lub nazwiska); miejsce urodzenia i kraj urodzenia; obywatelstwo w chwili urodzenia;
   b) rodzaj i numer dokumentu lub dokumentów podróży i trzyliterowy kod państwa wydającego dokument lub dokumenty podróży;
   c) datę upływu ważności dokumentu lub dokumentów podróży;
   cc) organ, który wydał dokument podróży, oraz datę wydania dokumentu podróży;”;

"

b)  pkt 5 otrzymuje brzmienie:"

„5) wizerunek twarzy osoby ubiegającej się o wizę, zgodnie z art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 810/2009;”; [Popr. 65]

"

ba)  pkt 6) otrzymuje brzmienie:"

„6) odciski palców osoby ubiegającej się o wizę, zgodnie z art. 13 rozporządzenia (WE) nr 810/2009.”; [Popr. 66]

"

c)  dodaje się pkt 7 w brzmieniu:"

„7) skan strony personalizacyjnej;”;

"

d)  dodaje się dwa akapity w brzmieniu:"

8) Wizerunek twarzy obywateli państw trzecich, o którym mowa w akapicie pierwszym pkt 5, musi mieć dostateczną rozdzielczość i jakość, aby można go było wykorzystywać na potrzeby zautomatyzowanego kojarzenia danych biometrycznych. W przypadku braku odpowiedniej jakości wizerunek twarzy nie jest wykorzystywany do zautomatyzowanego kojarzenia danych. [Popr. 67]

Na zasadzie odstępstwa od akapitu drugiegopierwszego, w wyjątkowych przypadkach, gdy nie jest możliwe spełnienie wymogów specyfikacji dotyczących jakości i rozdzielczości, które trzeba spełnić, aby móc zarejestrować w VIS wizerunek twarzy pobrany na miejscu, wizerunek twarzy można pobrać w formie elektronicznej z chipa zamieszczonego w elektronicznym dokumencie podróży odczytywanym maszynowo. W takich przypadkach wizerunek twarzy włącza się do rejestru indywidualnego tylko po elektronicznym zweryfikowaniu, czy wizerunek twarzy zapisany na chipie elektronicznego dokumentu podróży odczytywanego maszynowo odpowiada wizerunkowi twarzy danego obywatela państwa trzeciego pobranemu na miejscu.”; [Popr. 68]

"

12)  dodaje się art. 9a–9d w brzmieniu:"

Artykuł 9a

Zapytania kierowane do innych systemów

1.  Pliki danych dotyczących wniosku są automatycznie przetwarzane przez VIS w celu zidentyfikowania trafień. VIS bada każdy plik danych dotyczących wniosku indywidualnie.

2.  W momencie tworzenia wniosku lub wydawania wizy VIS sprawdza, czy dokument podróży związany z tym wnioskiem jest uznawany zgodnie z decyzją nr 1105/2011/UE, przeprowadzając automatyczne wyszukiwanie z użyciem wykazu uznawanych dokumentów podróży, o którym mowa w art. 5a, i zwraca wynik. [Popr. 69]

3.  Do celów weryfikacji, o których mowa w art. 21 ust. 1 oraz art. 21 ust. 3 lit. a), c) i d) rozporządzenia (WE) nr 810/2009, VIS dokonuje zapytania za pośrednictwem europejskiego portalu wyszukiwania określonego w art. 6 ust. 1 [rozporządzenia w sprawie interoperacyjności (w obszarze granic i polityki wizowej)], aby porównać odpowiednie dane, o których mowa w art. 9 pkt 4, 5 i 6 niniejszego rozporządzenia., z danymi znajdującymi się we wpisie, pliku lub ostrzeżeniu zarejestrowanym w VIS, Systemie Informacyjnym Schengen (SIS), systemie wjazdu/wyjazdu (EES), europejskim systemie informacji o podróży oraz zezwoleń na podróż (ETIAS), włącznie z listą ostrzegawczą, o której mowa w art. 29 rozporządzenia (UE) 2018/XX do celów ustanowienia europejskiego systemu informacji o podróży oraz zezwoleń na podróż], Eurodac, [systemie ECRIS-TCN w odniesieniu do wyroków skazujących za przestępstwa terrorystyczne lub inne formy poważnych przestępstw], danych Europolu, bazie Interpolu zawierającej dane skradzionych lub utraconych dokumentów podróży (SLTD) i bazie danych dokumentów podróży powiązanych z notami Interpolu (baza danych TDAWN Interpol).VIS sprawdza:

   a) czy dokument podróży użyty do celów wniosku odpowiada dokumentowi podróży zgłoszonemu w SIS jako utracony, skradziony, przywłaszczony lub unieważniony;
   b) czy dokument podróży użyty do celów wniosku odpowiada dokumentowi podróży zgłoszonemu w bazie danych SLTD jako utracony, skradziony lub unieważniony;
   c) czy w SIS figuruje dotyczący osoby ubiegającej się o wizę wpis do celów odmowy wjazdu i pobytu;
   d) czy w SIS figuruje dotyczący osoby ubiegającej się o wizę wpis odnoszący się do osób poszukiwanych w celu ich aresztowania i wydania na podstawie europejskiego nakazu aresztowania lub osób poszukiwanych w celu ich aresztowania i ekstradycji;
   e) czy osoba ubiegająca się o wizę i dokument podróży odpowiadają cofniętemu lub unieważnionemu zezwoleniu na podróż w systemie centralnym ETIAS lub zezwoleniu, którego wydania odmówiono, oraz posiadaczowi dokumentu;
   f) czy osoba ubiegająca się o wizę i dokument podróży znajdują się na liście ostrzegawczej, o której mowa w art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1240*;
   g) czy dane osoby ubiegającej się o wizę zarejestrowano już w VIS;
   h) czy podane we wniosku dane dotyczące dokumentu podróży odpowiadają danym w innym wniosku o wizę związanym z innymi danymi identyfikacyjnymi;
   i) czy osoba ubiegająca się o wizę jest obecnie zgłoszona w EES jako osoba przekraczająca dozwolony okres pobytu lub czy była w przeszłości zgłoszona w EES jako osoba przekraczająca dozwolony okres pobytu;
   j) czy osobie ubiegającej się o wizę odmówiono wjazdu w EES;
   k) czy w VIS zarejestrowano decyzję o odmowie, unieważnieniu lub cofnięciu wizy krótkoterminowej osobie ubiegającej się o wizę;
   l) czy w VIS zarejestrowano decyzję o odmowie, unieważnieniu lub cofnięciu wizy długoterminowej lub karty pobytowej osoby ubiegającej się o wizę;
   m) czy dane specyficzne dla tożsamości osoby ubiegającej się o wizę są zapisane w danych Europolu;
   n) czy osoba ubiegająca się o wizę krótkoterminową jest zarejestrowana w Eurodac;
   o) w przypadku, gdy osoba ubiegająca się o wizę jest małoletnia – czy osoba sprawująca władzę rodzicielską lub opiekun prawny:
   (i) podlega figurującemu w SIS wpisowi odnoszącemu się do osób poszukiwanych w celu ich aresztowania i wydania na podstawie europejskiego nakazu aresztowania lub osób poszukiwanych w celu ich aresztowania i ekstradycji;
   (ii) podlega figurującemu w SIS wpisowi do celów odmowy wjazdu i pobytu;
   (iii) posiada dokument podróży umieszczony na liście ostrzegawczej, o której mowa w art. 34 rozporządzenia (UE) 2018/1240. [Popr. 70]

3a.  Podczas przeszukiwania SLTD dane użyte przez użytkownika europejskiego portalu wyszukiwania w celu dokonania zapytania nie są przekazywane właścicielom danych Interpolu. [Popr. 71]

4.  VIS dodaje do pliku danych dotyczących wniosku odniesienie do każdego trafienia uzyskanego zgodnie z ust. 3. Ponadto VIS identyfikuje, w stosownych przypadkach, państwa członkowskie, które wprowadziły lub dostarczyły dane generujące trafienie, lub Europol i odnotowuje to w pliku danych dotyczących wniosku.Nie rejestruje się żadnych informacji poza odniesieniem do trafienia i twórcą danych. [Popr. 72]

5.  Do celów art. 2 ust. 1 lit. k) zapytania dokonane na podstawie ust. 3 niniejszego artykułu polegają na porównaniu odpowiednich danych, o których mowa w art. 15 ust. 2, z danymi zawartymi w SIS w celu stwierdzenia, czy osoba ubiegająca się o wizę jest przedmiotem jednego z następujących wpisów:

   a) wpisu dotyczącego osób poszukiwanych w celu aresztowania i wydania lub ekstradycji;
   b) wpisu dotyczącego osób zaginionych;
   c) wpisu dotyczącego osób, których obecność jest wymagana do celów postępowania sądowego;
   d) wpisu dotyczącego osób, wobec których prowadzone są kontrole niejawne, kontrole szczególne lub kontrole szczególnerozpytania kontrolne. [Popr. 73]

5a.  Konsulat, w którym złożono wniosek wizowy, ocenia wszelkie trafienia uzyskane w wyniku zapytań dokonanych na podstawie art. 9a ust. 3 lit. a), b), c), e), g), h), i), j), k), l) i n), w razie potrzeby po weryfikacji przez organ centralny zgodnie z art. 9c. [Popr. 74]

5b.  Wszelkie trafienia uzyskane w wyniku zapytań dokonanych na podstawie art. 9a ust. 3 lit. d), f), m) i o) są sprawdzane w razie potrzeby i oceniane przez pojedynczy punkt kontaktowy państw członkowskich, które wprowadziły lub dostarczyły dane generujące trafienia, zgodnie z art. 9ca. [Popr. 75]

5c.  O każdym trafieniu w odniesieniu do wpisu w SIS informuje się również automatycznie biuro SIRENE państwa członkowskiego, które utworzyło wpis generujący trafienie. [Popr. 76]

5d.  Zgłoszenie przekazane biuru SIRENE lub pojedynczemu punktowi kontaktowemu państwa członkowskiego, które utworzyło wpis, zawiera następujące dane:

   a) nazwisko (nazwiska), imię (imiona) i ewentualnie pseudonim (pseudonimy);
   b) miejsce i data urodzenia;
   c) płeć;
   d) obywatelstwo oraz ewentualne pozostałe obywatelstwa;
   e) państwo członkowskie pierwszego planowanego pobytu oraz adres pierwszego planowanego pobytu, jeśli jest znany;
   f) adres domowy osoby ubiegającej się o wizę lub – w przypadku braku adresu – miasto i państwo zamieszkania;
   g) odniesienie do wszelkich uzyskanych trafień, w tym data i godzina trafienia. [Popr. 77]

5e.  Niniejszy artykuł nie może stanowić przeszkody w złożeniu wniosku o azyl bez względu na jego powód. W przypadku wniosku o wydanie wizy złożonego przez ofiarę brutalnych przestępstw, takich jak przemoc domowa lub handel ludźmi, popełnionych przez jej sponsora, plik złożony w VIS należy oddzielić od pliku sponsora, aby chronić ofiarę przed nowymi zagrożeniami. [Popr. 78]

___________________

* Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1240 z dnia 12 września 2018 r. ustanawiające europejski system informacji o podróży oraz zezwoleń na podróż (ETIAS) i zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1077/2011, (UE) nr 515/2014, (UE) 2016/399, (UE) 2016/1624 i (UE) 2017/2226 (Dz.U. L 236 z 19.9.2018, s. 1)

Artykuł 9b

Przepisy szczegółowe mające zastosowanie do zapytań kierowanych do innych systemów odnośnie do członków rodzin obywateli UE lub innych obywateli państw trzecich korzystających z prawa do swobodnego przemieszczania się na podstawie prawa Unii

1.  W odniesieniu do obywateli państw trzecich będących członkami rodziny obywatela Unii, do którego ma zastosowanie dyrektywa 2004/38/WE, lub obywatela państwa trzeciego korzystającego z prawa do swobodnego przemieszczania się równoważnego prawu przysługującemu obywatelom Unii na mocy umowy między Unią i jej państwami członkowskimi z jednej strony a państwem trzecim z drugiej strony, kontrole automatyczne, o których mowa w art. 9a ust. 3, przeprowadza się wyłącznie w celu sprawdzenia, czy nie ma żadnych faktycznych przesłanek ani uzasadnionych podstaw opartych na faktycznych przesłankach, pozwalających stwierdzić, że obecność danej osoby na terytorium państw członkowskich stanowi ryzyko dla bezpieczeństwa lub duże ryzyko epidemii zgodnie z dyrektywą 2004/38/WE. [Popr. 79]

2.  VIS nie sprawdza, czy:

   e) osoba ubiegająca się o wizę jest obecnie zgłoszona jako osoba przekraczająca dozwolony okres pobytu lub czy była w przeszłości zgłoszona jako osoba przekraczająca dozwolony okres pobytu – na podstawie danych systemu wjazdu/wyjazdu;
   f) osoba ubiegająca się o wizę odpowiada osobie, której dane są zarejestrowane w Eurodac.

3.  Jeżeli w wyniku automatycznego przetwarzania wniosku, o którym mowa w art. 9a ust. 3, uzyskano trafienie odpowiadające wpisowi dotyczącemu odmowy pozwolenia na wjazd lub pobyt, o którym to wpisie mowa w art. 24 rozporządzenia (WE) nr 1987/2006 (UE) 2018/1861, organ wizowy weryfikuje podstawę decyzji, w następstwie której dokonano wpisu do SIS. Jeżeli podstawa ta wiąże się z ryzykiem nielegalnej imigracji, wpisu nie uwzględnia się przy ocenie wniosku. Organ wizowy postępuje zgodnie z art. 2526 ust. 2 rozporządzenia w sprawie SIS II(UE) 2018/1861. [Popr. 80]

Artykuł 9c

Weryfikacja przeprowadzana przez organy centralne i krajowy pojedynczy punkt kontaktowy [Popr. 81]

1.  Organ centralny państwa członkowskiego przetwarzający wniosekKrajowy pojedynczy punkt kontaktowy weryfikuje ręcznie wszelkie trafienia, o których mowa w art. 9a ust. 5b, uzyskane w wyniku zapytań dokonanych na podstawie art. 9a ust. 3, których nie można automatycznie potwierdzić przy użyciu VIS. Informuje się o tym organ centralny państwa członkowskiego przetwarzający wniosek. [Popr. 82]

2.  Organ centralny weryfikuje ręcznie wszelkie trafienia, o których mowa w art. 9a ust.5a, uzyskane w wyniku zapytań dokonanych na podstawie art. 9a ust. 3, których nie można automatycznie potwierdzić przy użyciu VIS. W przypadku ręcznej weryfikacji trafień organ centralny ma dostęp do pliku danych dotyczących wniosku i wszelkich powiązanych plików danych dotyczących wniosku, a także do wszystkich trafień wygenerowanych podczas automatycznego przetwarzania na podstawie art. 9a ust. 35a. [Popr. 83]

3.  Organ centralny weryfikuje, czy tożsamość osoby ubiegającej się o wizę zapisana w pliku danych dotyczących wniosku odpowiada danym znajdującym się w VIS lub w jednej z baz danych, do których ma wgląd.

4.  Jeżeli dane osobowe nie odpowiadają sobie nawzajem, a proces automatycznego przetwarzania wniosku na podstawie art. 9a ust. 3 nie wygenerował żadnego innego trafienia, organ centralny usuwa fałszywe trafienie z pliku danych dotyczących wniosku.

5.  Jeżeli dane odpowiadają sobie nawzajem lub jeżeli nadal istnieją wątpliwości co do tożsamości osoby ubiegającej się o wizę, w uzasadnionych przypadkach centralny organ wizowy przetwarzający wniosek powiadamia organ centralny innego państwa członkowskiego lub innych państw członkowskich, który zidentyfikowano jako podmiot, który wprowadził lub dostarczył dane generujące trafienie na podstawie art. 9a ust. 3. Jeżeli stwierdzono, że dane generujące takie trafienie zostały wprowadzone lub dostarczone przez co najmniej jedno państwo członkowskie, organ centralny konsultuje się z organami centralnymi innego państwa członkowskiego lub innych państw członkowskich zgodnie z procedurą określoną w art. 16 ust. 2.Wątpliwości rozstrzyga się na korzyść osoby ubiegającej się o wizę. [Popr. 84]

6.  Do pliku danych dotyczących wniosku dodaje się wyniki weryfikacji przeprowadzonych przez organy centralne innych państw członkowskich.

7.  Na zasadzie odstępstwa od ust. 1, jeżeli porównanie, o którym mowa w art. 9a ust. 5, wygeneruje co najmniej jedno trafienie, VIS przesyła zautomatyzowane powiadomienie do organu centralnego państwa członkowskiego, który dokonał zapytania, aby organ ten podjął odpowiednie działania następcze. [Popr. 85]

8.  Jeżeli stwierdzono, że dane generujące trafienie zgodnie z art. 9a ust. 3 zostały dostarczone przez Europol, organ centralny odpowiedzialnego państwa członkowskiego konsultuje się z jednostką krajową Europolu w sprawie działań następczych zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2016/794, a w szczególności z jego rozdziałem IV. [Popr. 86]

Artykuł 9ca

Weryfikacja i ocena przez pojedynczy punkt kontaktowy

1.  Każde państwo członkowskie wyznacza organ krajowy, działający 24 godziny na dobę przez 7 dni w tygodniu, który zapewnia odpowiednie ręczne weryfikacje i ocenę trafień do celów niniejszego rozporządzenia („pojedynczy punkt kontaktowy”). Pojedynczy punkt kontaktowy składa się z urzędników łącznikowych biura SIRENE, krajowych biur centralnych Europolu, krajowego punktu centralnego Europolu, jednostki krajowej ETIAS i wszystkich właściwych krajowych organów ścigania. Państwa członkowskie zapewniają wystarczającą obsadę, umożliwiającą pojedynczemu punktowi kontaktowemu weryfikację zgłoszonych do niego trafień zgodnie z niniejszym rozporządzeniem i z uwzględnieniem terminów przewidzianych w art. 23 rozporządzenia (WE) nr 810/2009.

2.  Pojedynczy punkt kontaktowy ręcznie weryfikuje zgłoszone do niego trafienia. Zastosowanie mają procedury określone w art. 9c ust. 2–6.

3.  Jeżeli w następstwie weryfikacji, o której mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, stwierdza się zgodność danych i potwierdza trafienie, pojedynczy punkt kontaktowy kontaktuje się, w razie konieczności, z właściwymi organami, w tym z Europolem, które przekazały dane generujące trafienie. Następnie ocenia trafienie. Pojedynczy punkt kontaktowy przedstawia uzasadnioną opinię z myślą o decyzji w sprawie wniosku, która ma zostać podjęta na podstawie art. 23 rozporządzenia (WE) nr 810/2009. Tę uzasadnioną opinię włącza się do pliku danych dotyczących wniosku. [Popr. 87]

Artykuł 9cb

Podręcznik

Komisja przyjmuje akt delegowany zgodnie z art. 48a w celu umieszczenia w podręczniku odpowiednich danych do porównywania przy dokonywaniu zapytań w innych systemach zgodnie z art. 9a ust. 3, a także procedur i zasad niezbędnych do celów zapytań, weryfikacji i ocen przewidzianych w art. 9a–9ca. Taki akt delegowany obejmuje kombinację kategorii danych na potrzeby dokonywania zapytań w każdym systemie zgodnie z art. 9a. [Popr. 88]

Artykuł 9d

Obowiązki Europolu

Europol dostosowuje swój system informacyjny, aby zapewnić możliwość automatycznego przetwarzania zapytań, o których mowa w art. 9a ust. 3 i art. 22b ust. 2.”;

"

13)  w art. 13 dodaje się ust. 4 w brzmieniu:"

„4. W przypadku gdy plik danych dotyczących wniosku zostaje zaktualizowany na podstawie ust. 1 i 2, VIS przesyła powiadomienie do państwa członkowskiego, które wydało daną wizę, informując je o uzasadnionej decyzji o unieważnieniu lub cofnięciu tej wizy. Powiadomienie takie jest generowane automatycznie przez system centralny i przesyłane za pośrednictwem mechanizmu określonego w art. 16.”; [Popr. 89]

"

14)  w art. 15 wprowadza się następujące zmiany:

a)  w ust. 2 dodaje się literę ea) w brzmieniu:"

„ea) wizerunku twarzy;”;

"

b)  dodaje się ust. 2a w brzmieniu:"

„2a. Wizerunek twarzy, o którym mowa w ust. 2 lit. ea), nie może stanowić jedynego kryterium wyszukiwania.”;

"

15)  art. 16 ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie:"

„2. W przypadku utworzenia w VIS pliku danych dotyczących wniosku w związku z obywatelem określonego państwa trzeciego lub należącym do określonej kategorii takich obywateli, w odniesieniu do których wymagane jest zasięgnięcie opinii na podstawie art. 22 rozporządzenia (WE) nr 810/2009, VIS automatycznie przekazuje wniosek o zaopiniowanie do wskazanego państwa członkowskiego lub państw członkowskich.

Państwo członkowskie lub państwa członkowskie, z którymi przeprowadzane są konsultacje, przesyłają swoją odpowiedź do VIS, który z kolei przesyła ją państwu członkowskiemu, które utworzyło wniosek.

Do VIS włącza się – wyłącznie do celów przeprowadzania procedury konsultacji – wykaz państw członkowskich wymagających, aby organy centralne innych państw członkowskich konsultowały się z ich organami centralnymi podczas rozpatrywania wniosków o wydanie wizy jednolitej składanych przez obywateli określonych państw trzecich lub określone kategorie takich obywateli zgodnie z art. 22 rozporządzenia (WE) nr 810/2009 oraz zainteresowanych obywateli państw trzecich. [Popr. 90]

3.  Procedura określona w ust. 2 ma zastosowanie również do:

   a) przekazywania informacji na podstawie art. 25 ust. 4 na temat wydawania wiz o ograniczonej ważności terytorialnej, art. 24 ust. 2 niniejszego rozporządzenia na temat zmian danych oraz art. 31 rozporządzenia (WE) nr 810/2009 na temat powiadomień ex post; [Popr. 91]
   b) wszystkich innych wiadomości związanych ze współpracą konsularną, które wiążą się z przekazywaniem danych osobowych zarejestrowanych w VIS lub związanych z VIS, do przekazywania właściwemu organowi wizowemu wniosków o przesłanie kopii dokumentów podróży zgodnie z art. 9 pkt 7 i innych dokumentów uzupełniających wniosek oraz do przekazywania elektronicznych kopii tych dokumentów, jak również do wniosków na podstawie art. 9c i art. 38 ust. 3. Właściwe organy wizowe odpowiadają na wszelkie takie wnioski w ciągu dwóch dni roboczych.”; [Popr. 92]

"

16)  uchyla się art. 17;

17)  tytuł rozdziału III otrzymuje brzmienie:"

„DOSTĘP INNYCH ORGANÓW DO DANYCH DOTYCZĄCYCH WIZ KRÓTKOTERMINOWYCH”

"

18)  art. 18 ust. 6 akapit drugi otrzymuje brzmienie:"

„Organy właściwe do przeprowadzania odpraw na granicach, na których działa EES, weryfikują odciski palców posiadacza wizy na podstawie odcisków palców zarejestrowanych w VIS. W przypadku posiadaczy wizy, których odciski palców nie mogą być wykorzystane, wyszukiwanie, o którym mowa w ust. 1, odbywa się wyłącznie przy użyciu danych alfanumerycznych przewidzianych w ust. 1 w połączeniu z wizerunkiem twarzy.”;

"

18a)  art. 18a otrzymuje brzmienie:"

„Artykuł 18a

Pobieranie danych VIS na potrzeby utworzenia lub aktualizacji w EES wpisu dotyczącego wjazdu/wyjazdu lub wpisu dotyczącego odmowy wjazdu w odniesieniu do posiadacza wizy

„Wyłącznie do celów tworzenia lub aktualizacji w EES wpisu dotyczącego wjazdu/wyjazdu lub wpisu dotyczącego odmowy wjazdu w odniesieniu do posiadacza wizy zgodnie z art. 14 ust. 2 oraz art. 16 i 18 rozporządzenia (UE) 2017/2226 organ właściwy do przeprowadzania odpraw na granicach, na których działa EES, uzyskuje dostęp do pobierania z VIS i importowania do EES danych przechowywanych w VIS i wymienionych w art. 16 ust. 1 lit. d) oraz w art. 16 ust. 2 lit. c)–f) tego rozporządzenia.”; [Popr. 93]

"

19)  dodaje się art. 20a w brzmieniu:"

Artykuł 20a

Korzystanie z danych VIS do celów wprowadzania w SIS wpisów dotyczących osób zaginionych lub osób wymagających szczególnego traktowania, których podróż należy uniemożliwić, oraz późniejszy dostęp do tych danych [Popr. 94]

1.  Dane daktyloskopijne i wizerunki twarzy przechowywane w VIS mogą być wykorzystywane do celów wprowadzania wpisu dotyczącego osób zaginionych, dzieci zagrożonych uprowadzeniem lub osób wymagających szczególnego traktowania, których podróż należy uniemożliwić zgodnie z art. 32 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) ...* [rozporządzenie (UE) w sprawie utworzenia, funkcjonowania i użytkowania Systemu Informacyjnego Schengen (SIS) w dziedzinie współpracy policyjnej i współpracy wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych]. W takich przypadkach wymiana danych daktyloskopijnych i wizerunków twarzy odbywa się w sposób zabezpieczony poprzez przekazanie ich do biura SIRENE państwa członkowskiego będącego właścicielem tych danych. [Popr. 95]

2.  W przypadku trafienia dzięki użyciu danych odcisków palców lub wizerunków twarzy przechowywanych w VIS w odniesieniu do wpisu w SIS, o którym mowa w ust. 1, organy odpowiedzialne za ochronę dzieci i krajowe organy wymiaru sprawiedliwości, w tym organy odpowiedzialne za wszczynanie postępowań karnych z oskarżenia publicznego i prowadzenie postępowań przygotowawczych przed wniesieniem aktu oskarżenia oraz organy koordynujące ich działania, o których mowa w art. 4344 rozporządzenia (UE) ... [COM(2016)0883 – SIS LE(współpraca policyjna)], mogą przy wykonywaniu swoich zadań zwrócić się do organu mającego dostęp do VIS o dostęp do danych wprowadzonych do VIS. Stosuje się warunki przewidziane w przepisach unijnych i krajowych. Państwa członkowskie zapewniają, aby dane były przekazywane w bezpieczny sposób. [Popr. 96]

__________

* Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) [...] z dnia ... (Dz.U. L [...] z [...], s. [...]).”;

"

20)  art. 22 ust. 1 i  2 otrzymuje brzmienie:"

„1. Wyłącznie w celu rozpatrzenia wniosku o udzielenie azylu właściwe organy odpowiedzialne za udzielanie azylu mają dostęp do wyszukiwania według odcisków palców osoby ubiegającej się o azyl, zgodnie z art. 21 rozporządzenia (WE) nr 343/2003. W przypadku gdy odciski palców osoby ubiegającej się o azyl nie mogą zostać wykorzystane lub gdy wyszukiwanie według odcisków palców nie przyniesie rezultatów, wyszukiwanie przeprowadza się według danych, o których mowa w art. 9 ust. 4 lit. a) lub b)–cc); wyszukiwanie to można przeprowadzić w połączeniu z danymi, o których mowa w art. 9 ust. 4 lit. aa). [Popr. 97]

2.  Jeżeli wyszukiwanie informacji według danych wymienionych w ust. 1 wskazuje na to, że dane dotyczące osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową są zarejestrowane w VIS, właściwy organ rozstrzygający ma dostęp – wyłącznie do celu, o którym mowa w ust. 1 – umożliwiający mu przeglądanie następujących danych osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową oraz danych z wszelkich powiązanych plików danych dotyczących wniosku w odniesieniu do tej osoby na podstawie art. 8 ust. 3:

   a) numeru wniosku;
   b) danych pochodzących z formularza wniosku, o których mowa w art. 9 pkt 4, 5 i 7;
   c) fotografiiwizerunków twarzy; [Popr. 98]
   d) danych wprowadzonych w związku z każdą wizą wydaną, unieważnioną lub cofniętą, lub wizą, której okres ważności został przedłużony, o których mowa w art. 10, 13 i 14;
   e) danych pochodzących z powiązanych plików danych dotyczących wniosków na podstawie art. 8 ust. 4, o których mowa w art. 9 pkt 4 i 5.”; [Popr. 99]

"

21)  art. 23 otrzymuje brzmienie:"

Artykuł 23

Okres przechowywania danych

1.  Każdy plik danych dotyczących wniosku przechowywany jest w VIS maksymalnie przez okres pięciu lat, bez uszczerbku dla możliwości usuwania danych, o której mowa w art. 24 i 25, oraz możliwości prowadzenia rejestru, o której mowa w art. 34. [Popr. 100]

Okres ten rozpoczyna się:

   a) z datą wygaśnięcia okresu ważności wizy, wizy długoterminowej lub dokumentu pobytowego, jeżeli wiza, wiza długoterminowa lub dokument pobytowy zostały wydane;
   b) z nową datą wygaśnięcia okresu ważności wizy,lub wizy długoterminowej lub dokumentu pobytowego, jeżeli okres ważności wizy,lub wizy długoterminowej lub dokumentu pobytowego został przedłużony;
   c) z datą utworzenia w VIS pliku danych dotyczących wniosku, jeżeli wniosek został wycofany, zamknięty lub zaprzestano jego rozpatrywania;
   d) z datą podjęcia decyzji przez odpowiedzialny organ, jeżeli – w stosownych przypadkach – odmówiono wydania wizy, wizy długoterminowej lub dokumentu pobytowego, unieważniono je, skrócono ich okres ważności, wycofano lub cofnięto je.

2.  Po upływie okresu, o którym mowa w ust. 1, VIS automatycznie usuwa plik danych dotyczących wniosku i odsyłacze do tego pliku, o których mowa w art. 8 ust. 3 i 4 oraz art. 22a ust. 3 i 5.”; [Popr. 102]

2a.  Na zasadzie odstępstwa od ust. 1:

   a) pliki danych dotyczących wniosku należące do dokumentu pobytowego są usuwane po upływie maksymalnego okresu 10 lat;
   b) wnioski dotyczące dzieci w wieku poniżej 12 lat są usuwane z chwilą opuszczenia strefy Schengen przez dziecko. [Popr. 103]

2b.  Na zasadzie odstępstwa od ust. 1, aby ułatwić składanie nowego wniosku, plik danych dotyczących wniosku, o którym tam mowa, może być przechowywany przez dodatkowy okres nie dłuższy niż trzy lata od końca okresu ważności wizy długoterminowej lub dokumentu pobytowego, i tylko wtedy, gdy osoba ubiegająca się o wizę zapytana o wyrażenie zgody dobrowolnie i wyraźnie wyraża zgodę za pomocą podpisanego oświadczenia. Zapytania o zgodę muszą być przedstawiane w sposób pozwalający wyraźnie odróżnić je od pozostałych kwestii, w zrozumiałej i łatwo dostępnej formie i z użyciem jasnego i prostego języka, zgodnie z art. 7 rozporządzenia (UE) 2016/679. Zgodnie z art. 7 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2016/679 osoba ubiegająca się o wizę może w każdej chwili cofnąć swoją zgodę. Jeżeli osoba ubiegająca się o wizę wycofa zgodę, plik danych dotyczących wniosku jest automatycznie usuwany z systemu VIS.

Agencja eu-LISA opracowuje narzędzie umożliwiające osobom ubiegającym się o wizę wyrażanie lub cofanie zgody.

Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 48a w celu dokładniejszego określenia narzędzia, z jakiego mają korzystać osoby ubiegające się o wizę, aby wyrażać i cofać zgodę. [Popr. 104]

"

22)  art. 24 ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie:"

„2. Jeżeli państwo członkowskie posiada dowody wskazujące na to, że dane przetwarzane w VIS są nieścisłe lub że dane zostały przetworzone w VIS niezgodnie z niniejszym rozporządzeniem, powiadamia ono niezwłocznie odpowiedzialne państwo członkowskie. Taka informacja może być przekazana zgodnie z procedurą określoną w art. 16 ust. 3.

W przypadku gdy nieścisłe dane odnoszą się do odsyłaczy utworzonych na podstawie art. 8 ust. 3 lub 4 oraz art. 22a ust. 3, odpowiedzialne państwo członkowskie dokonuje niezbędnych weryfikacji i udziela odpowiedzi w ciągu 48 godzin oraz, w zależności od przypadku, dokonuje sprostowania odsyłacza. W przypadku braku odpowiedzi w wyznaczonym terminie państwo członkowskie występujące z wnioskiem dokonuje sprostowania odsyłacza i powiadamia odpowiedzialne państwo członkowskie o sprostowaniu za pośrednictwem VIS Mail.”;

3.  Odpowiedzialne państwo członkowskie możliwie najwcześniej sprawdza przedmiotowe dane oraz, jeżeli to konieczne, niezwłocznie koryguje je lub usuwa”; [Popr. 105]

"

23)  w art. 25 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1 otrzymuje brzmienie:"

„1. Jeżeli przed upływem okresu, o którym mowa w art. 23 ust. 1, osoba ubiegająca się o wizę uzyskała obywatelstwo państwa członkowskiego, pliki danych dotyczących wniosku oraz odsyłacze, o których mowa w art. 8 ust. 3 i 4 oraz art. 22a ust. 3, dotyczące tej osoby są niezwłocznie usuwane z VIS przez państwo członkowskie, które utworzyło przedmiotowy plik danych dotyczących wniosku oraz odsyłacze.”; [Popr. 106]

"

b)  w ust. 2 słowa „infrastruktury VIS” zastępuje się słowami „VIS Mail”;

23a)  w art. 26 wprowadza się następujące zmiany:

(a)  ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:"

„1. Za zarządzanie operacyjne centralnym VIS i jego komponentami odpowiada eu-LISA, jak określono w art. 2a. Zapewnia ona, we współpracy z państwami członkowskimi, że w tych komponentach zawsze stosuje się najlepszą dostępną technologię, z zastrzeżeniem analizy kosztów i korzyści.” [Popr. 107]

2.   Zarządzanie operacyjne systemem VIS polega na realizacji wszystkich zadań niezbędnych, aby zapewnić funkcjonowanie tego systemu zgodnieniniejszym rozporządzeniem przez 24 godziny na dobę i przez 7 dni w tygodniu, w szczególności w odniesieniu do prac konserwacyjnych i technicznych udoskonaleń koniecznych do zapewnienia odpowiedniej jakości funkcjonowania systemu, co dotyczy zwłaszcza czasu na udzielenie odpowiedzi na zapytania przesyłane do systemu centralnego VIS przez urzędy konsularne i służby graniczne. Takie czasy na udzielenie odpowiedzi są możliwie najkrótsze.” [Popr. 108]

"

(b)  skreśla się ust. 3–8; [Popr. 109]

24)  w art. 26 dodaje się ust. 8a w brzmieniu:"

8a. W przedstawionych poniżej okolicznościach eu-LISA może na potrzeby testowania wykorzystać prawdziwe dane osobowe przetworzone w celu zachowania anonimowości z systemu produkcyjnego VIS:

   a) na potrzeby diagnostyki i napraw, jeżeli w systemie centralnym stwierdzono występowanie błędów;
   b) na potrzeby testowania nowych technologii i technik, które mają zasadnicze znaczenie dla zwiększenia wydajności systemu centralnego lub przesyłania do niego danych.

W takich przypadkach środki bezpieczeństwa, kontrola dostępu oraz działania związane z logowaniem do środowiska testującego są takie same jak w przypadku systemu produkcyjnego VIS. Prawdziwe dane osobowe przyjęte na potrzeby testowania są anonimizowane w taki sposób, aby osoba, której dane dotyczą, nie mogła zostać zidentyfikowana.”; [Popr. 110]

"

(c)  dodaje się ustępy w brzmieniu:"

„9a. W przypadku gdy eu-LISA współpracuje z wykonawcami zewnętrznymi przy realizacji zadań związanych z VIS, ściśle monitoruje działania danego wykonawcy, aby zapewnić przestrzeganie niniejszego rozporządzenia, w szczególności w zakresie bezpieczeństwa, poufności i ochrony danych.

9b.  Zarządzania operacyjnego systemem centralnym VIS nie powierza się przedsiębiorstwom prywatnym ani organizacjom prywatnym.”; [Popr. 111]

"

25)  art. 27 otrzymuje brzmienie:"

Artykuł 27

Umiejscowienie centralnego wizowego systemu informacyjnego

Główny centralny VIS, sprawujący nadzór techniczny i administrację, mieści się w Strasburgu (we Francji), natomiast rezerwowy centralny VIS, zdolny do zapewnienia wszystkich funkcji głównego centralnego VIS, mieści się w Sankt Johann im Pongau (w Austrii).

Obie lokalizacje mogą być wykorzystywane jednocześnie na potrzeby aktywnego funkcjonowania Agencja eu-LISA wdraża rozwiązania techniczne zapewniające nieprzerwaną dostępność VIS zarówno przez jednoczesne funkcjonowanie systemu centralnego VIS i zapasowego systemu centralnego VIS, pod warunkiem że druga lokalizacjazapasowy system centralny VIS jest w stanie zapewnić jego funkcjonowaniefunkcjonowanie VIS w przypadku awarii systemu centralnego VIS, jak i przez duplikację systemu lub jego komponentów.”; [Popr. 112]

"

26)  w art. 29 wprowadza się następujące zmiany:

a)  tytuł otrzymuje brzmienie:"

„Odpowiedzialność za wykorzystanie i jakość danych”

"

b)  w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

(i)  lit. c) otrzymuje brzmienie:"

„c) rzetelność i aktualność oraz odpowiedni poziom jakości i kompletności danych w momencie ich przesyłania do VIS.”;

"

(ii)  dodaje się następujący akapit:"

W tym celu państwa członkowskie zapewniają, aby personel konsularny oraz personel ewentualnego usługodawcy zewnętrznego, z którym współpracują, jak przewidziano w art. 43 rozporządzenia (WE) nr 810/2009, przechodził regularne szkolenia w zakresie jakości danych. [Popr. 113]

"

c)  w ust. 2 lit. a) słowo „VIS” zastępuje się słowami „VIS lub wspólne repozytorium danych umożliwiających identyfikację” w obu miejscach, w których się pojawia, z zachowaniem odpowiedniej formy gramatycznej;

d)  dodaje się ust. 2a ustępy w brzmieniu:"

„2a. Organ zarządzającyAgencja eu-LISA wraz z Komisją opracowuje, utrzymujeutrzymuje stale aktualizuje zautomatyzowane mechanizmy i procedury kontroli jakości danych do celów przeprowadzania kontroli jakości danych przechowywanych w VIS i regularnie przekazuje sprawozdania państwom członkowskim. Organ zarządzającyAgencja eu-LISA zapewnia odpowiednią liczbę wyszkolonych pracowników, aby wdrażać innowacje techniczne i aktualizacje wymagane do obsługi mechanizmów kontroli jakości danych. Agencja eu-LISA regularnie przekazuje państwom członkowskim i Komisji sprawozdania z kontroli jakości danych. Komisja przekazuje Parlamentowi Europejskiemu i Radzie regularne sprawozdania na temat napotkanych problemów związanych z jakością danych oraz sposobu ich rozwiązywania. [Popr. 114]

Mechanizm, procedury i interpretację zgodności jakości danych określa się w drodze środków wykonawczych zgodnie z procedurą sprawdzającą określoną w art. 49 ust. 2.”;

2b.  Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące wykonalności, dostępności, gotowości i niezawodności technologii wymaganej do wykorzystywania wizerunków twarzy w celu identyfikacji osoby.”; [Popr. 115]

"

da)  dodaje się ustęp w brzmieniu:"

“3a. W związku z przetwarzaniem danych osobowych w VIS każde państwo członkowskie wyznacza organ, który uznaje się za administratora zgodnie z art. 4 pkt 7 rozporządzenia (UE) 2016/679 i który ponosi główną odpowiedzialność za przetwarzanie danych przez to państwo członkowskie. Każde państwo członkowskie informuje Komisję o wyznaczeniu tego organu.”; [Popr. 116]

"

27)  dodaje się art. 29a w brzmieniu:"

„Artykuł 29a

Szczegółowe zasady dotyczące wprowadzania danych

1.  Wprowadzanie do VIS danych, o których mowa w art. 9, 22c i 22d, podlega następującym warunkom wstępnym:

   a) dane na podstawie art. 9, 22c i 22d oraz art. 6 ust. 4 mogą być przesyłane do VIS wyłącznie po przeprowadzeniu kontroli jakości przez właściwe organy krajowe;
   b) dane na podstawie art. 9, 22c i 22d oraz art. 6 ust. 4 będą przetwarzane w VIS po przeprowadzeniu kontroli jakości przez VIS na podstawie ust. 2.

2.  Kontrole jakości przeprowadzane są przez VIS w następujący sposób:

   a) przy tworzeniu w VIS plików danych dotyczących wniosków lub plików danych dotyczących obywateli państw trzecich przeprowadza się kontrole jakości danych, o których mowa w art. 9, 22c i 22d; jeżeli kontrole te nie spełniają ustalonych kryteriów jakości, odpowiedzialne organy są automatycznie powiadamiane przez VIS;
   b) zautomatyzowane procedury na podstawie art. 9 lit. a) pkt ust.3 i art. 22b ust. 2 mogą być uruchomione przez VIS wyłącznie po przeprowadzeniu kontroli jakości przez VIS na podstawie niniejszego artykułu; jeżeli kontrole te nie spełniają ustalonych kryteriów jakości, odpowiedzialne organy są automatycznie powiadamiane przez VIS; [Popr. 118]
   c) przy tworzeniu w VIS plików danych dotyczących wniosków obywateli państw trzecich przeprowadza się kontrole jakości wizerunków twarzy i danych daktyloskopijnych w celu sprawdzenia, czy spełnione są minimalne normy jakości danych umożliwiające kojarzenie danych biometrycznych; [Popr. 119]
   d) kontrole jakości danych na podstawie art. 6 ust. 4 są przeprowadzane podczas wprowadzania informacji o wyznaczonych organach krajowych w VIS.

3.  Ustanawia się normy jakości w odniesieniu do przechowywania danych, o których mowa w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu Specyfikację tych norm ustanawia się w aktach wykonawczych. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 49 ust. 2.”; [Popr. 120]

"

28)  art. 31 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie: "

„1. Bez uszczerbku dla rozporządzenia (UE) 2016/679 dane, o których mowa w art. 9 pkt 4 lit. a), b), c), k) i m) oraz art. 9 pkt 6 i 7, mogą zostać przekazane lub udostępnione państwu trzeciemu lub organizacji międzynarodowej wymienionej w załączniku, wyłącznie jeżeli jest to konieczne w konkretnych przypadkach w celu udowodnienia tożsamości obywateli państw trzecich i wyłącznie do celów powrotów zgodnie z dyrektywą 2008/115/WE lub przesiedleń zgodnie z rozporządzeniem ... [rozporządzenie ustanawiające ramy przesiedleń], i pod warunkiem że państwo członkowskie, które wprowadziło dane do VIS, wyraziło na to zgodę.”; [Popr. 121]

"

28a)  W art. 31 wprowadza się następujące zmiany:

(a)  ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie:"

„2. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 niniejszego artykułu dane, o których mowa w art. 9 ust. 4 lit. a), aa), b), c), cc), k) i m) oraz ust. 6 i 7, mogą zostać przekazane przez służby graniczne lub organy imigracyjne państwu trzeciemu lub organizacji międzynarodowej wymienionym w załączniku do niniejszego rozporządzenia, jeżeli jest to konieczne w konkretnych przypadkach w celu udowodnienia tożsamości obywateli państw trzecich tylko do celów związanych z powrotem i wyłącznie w przypadku spełnienia następujących warunków:

   a) przyjęcia przez Komisję decyzji o odpowiedniej ochronie danych osobowych w danym państwie trzecim zgodnie z art. 45 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2016/679;
   b) zapewnienia odpowiednich zabezpieczeń, o których mowa w art. 46 rozporządzenia (UE) 2016/679, na przykład za pomocą obowiązującej umowy o readmisji między Unią lub państwem członkowskim a danym państwem trzecim; lub
   c) zastosowanie ma art. 49 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (UE) 2016/679. [Popr. 122]

3.  Dane, o których mowa w art. 9 ust. 4 lit. a), b), c), k) i m) oraz ust. 6 i 7, mogą zostać przekazane zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu jedynie, gdy spełnione są wszystkie następujące warunki:

   a) dane są przekazywane zgodnie z odpowiednimi przepisami prawa Unii, w szczególności z przepisami w zakresie ochrony danych, w tym zgodnie z rozdziałem V rozporządzenia (UE) 2016/679, oraz zgodnie z umowami o readmisji, a także prawem krajowym państwa członkowskiego przekazującego dane;
   b) państwo członkowskie, które wprowadziło dane do VIS, wyraziło zgodę;
   c) państwo trzecie lub organizacja międzynarodowa zgodziły się przetwarzać dane wyłącznie do celów, do jakich zostały one dostarczone; oraz
   d) w odniesieniu do danego obywatela państwa trzeciego wydana została decyzja nakazująca powrót, przyjęta zgodnie z dyrektywą 2008/115/WE, o ile wykonanie takiej decyzji nakazującej powrót nie jest zawieszone ani nie wniesiono od niej odwołania mogącego skutkować zawieszeniem jej wykonania.”;[Popr. 123]

"

b)  dodaje się ustępy w brzmieniu:"

„3a. Przekazywanie danych osobowych państwom trzecim lub organizacjom międzynarodowym na podstawie ust. 2 nie może naruszać praw osób ubiegających się o ochronę międzynarodową i osób objętych ochroną międzynarodową, w szczególności jeżeli chodzi o zasadę non-refoulement.”;

3b.  Dane osobowe uzyskane z VIS przez państwo członkowskie lub Europol na potrzeby ścigania nie mogą być przekazywane ani udostępniane żadnemu państwu trzeciemu, żadnej organizacji międzynarodowej ani żadnemu podmiotowi prywatnemu mającemu swoją siedzibę w Unii lub poza Unią. Zakaz ten obowiązuje również w przypadku dalszego przetwarzania tych danych na szczeblu krajowym lub między państwami członkowskimi zgodnie z dyrektywą (UE) 2016/680.”; [Popr. 124]

"

28b)  art. 32 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

a)  dodaje się punkt w brzmieniu:"

„ea) zapobiegania wykorzystywaniu systemów zautomatyzowanego przetwarzania danych przez osoby niepowołane korzystające z urządzeń do przekazywania danych;”; [Popr. 125]

"

b)  dodaje się następujące litery:"

„ja) zapewnienia, by w przypadku przerwy w działaniu zainstalowane systemy mogły zostać przywrócone do normalnego funkcjonowania;

   jb) zapewnienia niezawodności, upewniając się, że wszelkie błędy w funkcjonowaniu VIS są odpowiednio zgłaszane oraz że zastosowane zostały niezbędne środki techniczne mające na celu zagwarantowanie odzyskania danych osobowych w przypadku uszkodzenia wskutek nieprawidłowego działania VIS;”; [Popr. 126]

"

(28c)  dodaje się artykuł w brzmieniu::"

“Artykuł 32a

Incydenty związane z bezpieczeństwem

1.   Wszelkie wydarzenia, które mają lub mogą mieć wpływ na bezpieczeństwo VIS lub mogą spowodować uszkodzenie lub utratę danych VIS, uznaje się za incydent bezpieczeństwa, w szczególności jeżeli mogło dojść do uzyskania nieuprawnionego dostępu do danych lub jeżeli została lub mogła zostać naruszona dostępność, integralność lub poufność przedmiotowych danych.

2.   Incydentami bezpieczeństwa zarządza się w sposób zapewniający szybkie, skuteczne i właściwe reagowanie.

3.   Z zastrzeżeniem zgłaszania naruszenia ochrony danych osobowych i zawiadamiania o takim naruszeniu zgodnie z art. 33 rozporządzenia (UE) 2016/679 lub z art. 30 dyrektywy (UE) 2016/680 państwa członkowskie, Europol oraz Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej niezwłocznie powiadamiają Komisję, eu-LISA, właściwy organ nadzorczy i Europejskiego Inspektora Ochrony Danych o incydentach bezpieczeństwa. Agencja eu-LISA niezwłocznie powiadamia Komisję i Europejskiego Inspektora Ochrony Danych o każdym incydencie bezpieczeństwa dotyczącym systemu centralnego VIS.

4.   Informacje dotyczące incydentu bezpieczeństwa, który ma lub może mieć wpływ na funkcjonowanie VIS w państwie członkowskim lub w eu-LISA bądź który ma lub może mieć wpływ na dostępność, integralność i poufność danych wprowadzonych lub przesłanych przez inne państwa członkowskie, niezwłocznie przekazuje się wszystkim państwom członkowskim i zgłasza zgodnie z przekazanym przez eu-LISA planem zarządzania incydentami.

5.   Państwa członkowskie i eu-LISA współpracują w przypadku zaistnienia incydentu związanego z bezpieczeństwem.

6.   Komisja natychmiast informuje o poważnych incydentach Parlament Europejski i Radę. Informacje takie opatrywane są klauzulą EU RESTRICTED/RESTREINT UE zgodnie z obowiązującymi przepisami bezpieczeństwa.

7.   Jeżeli incydent bezpieczeństwa jest spowodowany wykorzystaniem danych niezgodnie z przeznaczeniem, państwa członkowskie, Europol oraz Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej zapewniają zastosowanie sankcji zgodnie z art. 36.”; [Popr. 127]

"

28d)  art. 33 otrzymuje brzmienie:"

“Artykuł 33

Odpowiedzialność

1.  Z zastrzeżeniem prawa do odszkodowania od administratora lub podmiotu przetwarzającego i odpowiedzialności tych podmiotów wynikających z rozporządzenia (UE) 2016/679, dyrektywy (UE) 2016/680 i rozporządzenia (UE) 2018/1726:

   (a) każda osoba lub każde państwo członkowskie, które poniosły szkodę materialną w wyniku bezprawnej operacji przetwarzania danych lub jakiegokolwiek innego działania niezgodnego z niniejszym rozporządzeniem wykonanego przez państwo członkowskie, są uprawnione do otrzymania odszkodowania od takiego państwa członkowskiego;
   (b) każda osoba lub każde państwo członkowskie, które poniosły materialną lub niematerialną szkodę w wyniku działania Europolu, Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej lub eu-LISA niezgodnego z przepisami niniejszego rozporządzenia, są uprawnione do otrzymania odszkodowania od danego podmiotu.

Dane państwo członkowskie, Europol, Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej lub eu-LISA są zwolnione z odpowiedzialności na mocy akapitu pierwszego, w całości lub w części, jeżeli udowodnią, że nie ponoszą odpowiedzialności za zdarzenie powodujące szkodę.

2.  Jeżeli niewywiązanie się przez dane państwo członkowskie ze swoich obowiązków wynikających z niniejszego rozporządzenia spowoduje szkodę w systemie centralnym VIS, odpowiada ono za taką szkodę, chyba że, i w zakresie w jakim, eu-LISA lub inne państwo członkowskie korzystające z systemu centralnego VIS nie podjęło uzasadnionych środków w celu zapobieżenia szkodzie lub zminimalizowania jej skutków.

3.  Roszczenia o odszkodowania za szkodę wobec państwa członkowskiego, o których mowa w ust. 1 i 2, podlegają prawu krajowemu tego państwa członkowskiego. Roszczenia o odszkodowania wobec administratora danych, Europolu, Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej lub eu-LISA za szkody, o których mowa w ust. 1 i 2, podlegają warunkom przewidzianym w Traktatach.”; [Popr. 128]

"

29)  art. 34 otrzymuje brzmienie:"

Artykuł 34

Prowadzenie rejestrów

1.  Każde państwo członkowskie, Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej oraz organ zarządzającyeu-LISA prowadzą rejestr wszystkich operacji przetwarzania danych przeprowadzanych w VIS. Zapisy w rejestrze wskazują cel dostępu do danych, o którym mowa w art. 6 ust. 1, art. 20a ust. 1, art. 22k ust. 1, art. 15–22 i art. 22g–22j, datę i godzinę, rodzaj przekazanych danych, o których mowa w art. 9–14 oraz 22c–22f, rodzaj danych wykorzystanych przy wyszukiwaniu, o których mowa w art. 15 ust. 2, art. 18, art. 19 ust. 1, art. 20 ust. 1, art. 21 ust. 1, art. 22 ust. 1, art. 22g, 22h, 22i, 22j, 45a i 45d, oraz nazwę organu wprowadzającego lub pobierającego dane. Ponadto każde państwo członkowskie prowadzi rejestr personelu odpowiednio upoważnionego do wprowadzania lub pobierania danych. [Popr. 129]

2.  W przypadku operacji wymienionych w art. 45b zgodnie z niniejszymze wspomnianym artykułem i art. 4146 rozporządzenia (UE) 2017/2226 ustanawiającego system wjazdu/wyjazdu (EES) rejestrowana jest każda operacja przetwarzania danych przeprowadzona w VIS i EES. W przypadku operacji wymienionych w art. 17a zgodnie z niniejszym artykułem i art. 46 rozporządzenia (UE) 2017/2226 rejestrowana jest każda operacja przetwarzania danych przeprowadzona w VIS i EES. [Popr. 130]

3.  Takie rejestry mogą być wykorzystywane jedynie do monitorowania dopuszczalności przetwarzania danych pod kątem ochrony danych oraz w celu zapewnienia bezpieczeństwa danych. Zapisy w rejestrze są chronione przed nieuprawnionym dostępem przy zastosowaniu odpowiednich środków oraz usuwane jeden rok po upływie okresu przechowywania danych, o którym mowa w art. 23 ust. 1, jeżeli dane te nie są wymagane do procedur monitorowania, które zostały już rozpoczęte.”;

"

29a)  art. 35 otrzymuje brzmienie:"

“Article 35

Samokontrola

Państwa członkowskie zapewniają, aby każdy organ uprawniony do dostępu do danych zawartych w VIS podejmował konieczne działania, które zapewnią stosowanie przepisów niniejszego rozporządzenia, i współpracował z krajowym organem nadzorczym.”; [Popr. 131]

"

29b)  art. 36 otrzymuje brzmienie:"

„Artykuł 36

Sankcje

Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia karalności wszelkiego niewłaściwego wykorzystania lub przetwarzania danych wprowadzonych do VIS w sposób sprzeczny z niniejszym rozporządzeniem za pomocą skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających sankcji, w tym za pomocą sankcji administracyjnych lub karnych zgodnie z prawem krajowym.”; [Popr. 132]

"

30)  w art. 37 wprowadza się następujące zmiany:

a)  w ust. 1 otrzymuje brzmienie:

(i)  pierwsze zdanie wprowadzające jest zastąpione przez następujące:"

1. „Obywatele państw trzecichZ zastrzeżeniem prawa do informacji, o którym mowa w art. 15 i 16 rozporządzenia (UE) 2018/1725, art. 13 i 14 rozporządzenia (UE) 2016/679 oraz art. 13 dyrektywy (UE) 2016/680, obywatele państw trzecich oraz osoby, o których mowa w art. 9 pkt 4 lit. f), art. 22c ust. 2 lit. e) lub art. 22d lit. e), są informowani przez odpowiedzialne państwo członkowskie o:”; [Popr. 133]

"

(ii)  lit. f) otrzymuje brzmienie:"

„f) prawie dostępu do danych, które dotyczą tych osób, oraz prawie zwrócenia się o skorygowanie błędnych danych na ich temat lub o usunięcie danych przetwarzanych bezprawnie, w tym o prawie otrzymania informacji na temat procedur związanych z korzystaniem z tych praw oraz informacji umożliwiających kontakt z Europejskim Inspektorem Ochrony Danych i krajowym organem nadzorczym w państwie członkowskim odpowiedzialnym za gromadzenie danych, o którym to organie mowa w art. 41 ust. 1, przyjmującymi skargi dotyczące ochrony danych osobowych.”; [Popr. 134]

"

(iii)   dodaje się literę w brzmieniu:"

„fa) fakcie, że państwa członkowskie i Europol mogą mieć dostęp do VIS na potrzeby ochrony porządku publicznego.”; [Popr. 135]

"

b)  ust. 2 otrzymuje brzmienie:"

„2. Informacje, o których mowa w ust. 1, są udzielane obywatelowi państwa trzeciego w sposób jasny, zwięzły i dokładny w formie pisemnej w momencie uzyskania danych, fotografiiwizerunków twarzy oraz danych daktyloskopijnych, o których mowa w art. 9 pkt 4, 5 i 6, art. 22c ust. 2 i art. 22d lit. a)–g), a w stosownych przypadkach ustnie, w języku i w sposób, który osoba, której dane dotyczą, rozumie lub co do którego można w uzasadniony sposób przypuszczać, że jest dla niej zrozumiały. Dzieci muszą być informowane w sposób dostosowany do ich wieku, przy użyciu ulotek, infografik, lub prezentacji specjalnie opracowanych w celu wyjaśnienia procedury pobierania odcisków palców.”; [Popr. 136]

"

c)  ust. 3 akapit drugi otrzymuje brzmienie:"

„W przypadku braku takiego formularza podpisanego przez te osoby informacje są podawane zgodnie z art. 14 rozporządzenia (UE) 2016/679.”;

"

31)  art. 38 ust. 3 otrzymuje brzmienie: "

„3. Jeżeli wniosek określony w ust. 2 złożony jest do państwa członkowskiego innego niż odpowiedzialne państwo członkowskie, organy państwa członkowskiego, do którego wniosek został złożony, kontaktują się z organami odpowiedzialnego państwa członkowskiego w okresie siedmiu dni. Odpowiedzialne państwo członkowskie sprawdza dokładność danych oraz zgodność z prawem ich przetwarzania w VIS w okresie jednego miesiąca.”; [Popr. 137]

"

31a)  art. 38 otrzymuje brzmienie:"

„Artykuł 38

Prawo do dostępu do danych osobowych, ich sprostowania, uzupełnienia, usunięcia oraz do ograniczenia przetwarzania

1.  Z zastrzeżeniem prawa do informacji przewidzianego w art. 15 i 16 rozporządzenia (UE) 2018/1725 osoby ubiegające się o wizę lub posiadacze wiz długoterminowych bądź dokumentów pobytowych, których dane są przechowywane w VIS, są informowani, w momencie pobierania ich danych, o procedurach umożliwiających korzystanie z praw przysługujących na mocy art. 17–20 rozporządzenia (UE) 2018/1725, a także art. 15–18 rozporządzenia (UE) 2016/679. Jednocześnie udostępnia się im dane kontaktowe Europejskiego Inspektora Ochrony Danych.

2.  W celu korzystania z praw przysługujących im na mocy art. 17–20 rozporządzenia (UE) 2018/1725 i art. 15–18 rozporządzenia (UE) 2016/679 osoby, o których mowa w ust. 1, mają prawo zwrócić się do państwa członkowskiego, które wprowadziło ich dane do VIS. Państwo członkowskie, które otrzymuje wniosek, musi go zbadać i udzielić odpowiedzi w jak najkrótszym terminie, nieprzekraczającym 30 dni. Jeżeli w odpowiedzi na wniosek okaże się, że dane przechowywane w VIS są niezgodne ze stanem faktycznym lub zostały zarejestrowane bezprawnie, odpowiedzialne państwo członkowskie niezwłocznie sprostowuje lub usuwa te dane z VIS, nie później niż w terminie 30 dni od otrzymania wniosku zgodnie z art. 12 ust. 3 i 4 rozporządzenia (UE) 2016/679. Jeżeli wniosek złożony jest do państwa członkowskiego innego niż odpowiedzialne państwo członkowskie, organy państwa członkowskiego, do którego wniosek został złożony, kontaktują się z organami odpowiedzialnego państwa członkowskiego w okresie siedmiu dni. Odpowiedzialne państwo członkowskie sprawdza dokładność danych oraz zgodność z prawem ich przetwarzania w VIS w okresie jednego miesiąca. Państwo członkowskie, które skontaktowało się z organem odpowiedzialnego państwa członkowskiego, do którego wniosek został przekazany, informuje zainteresowane osoby o tym, gdzie wniosek został przekazany, i o dalszej procedurze.

3.  W przypadku gdy odpowiedzialne państwo członkowskie nie zgadza się z twierdzeniem, że dane przechowywane w VIS są niezgodne ze stanem faktycznym lub zostały zarejestrowane bezprawnie, wydaje niezwłocznie decyzję administracyjną, w której wyjaśnia na piśmie osobie zainteresowanej, dlaczego nie jest gotowe do sprostowania lub usunięcia danych jej dotyczących.

4.  Decyzja ta zawiera też informacje dla osoby zainteresowanej, wyjaśniające możliwość odwołania się od decyzji podjętej w odniesieniu do wniosku, o którym mowa w ust. 2, a w stosownych przypadkach informacje dotyczące sposobu wniesienia sprawy lub skargi do właściwych organów lub sądów oraz informacje dotyczące pomocy dostępnej dla tej osoby, w tym od właściwych krajowych organów nadzorczych.

5.  Wnioski składane na podstawie ust. 2 zawierają informacje niezbędne do zidentyfikowania zainteresowanej osoby. Takie informacje wykorzystuje się wyłącznie w celu zapewnienia możliwości korzystania z praw, o których mowa w ust. 2.

6.  Odpowiedzialne państwo członkowskie odnotowuje w formie sporządzonego na piśmie dokumentu, że wniesiono wniosek, o którym mowa w ust. 2, oraz w jaki sposób został rozpatrzony. Państwo takie udostępnia ten dokument właściwym krajowym organom nadzorczym odpowiedzialnym za ochronę danych niezwłocznie i nie później niż siedem dni po podjęciu decyzji o sprostowaniu lub usunięciu danych, o której mowa w ust. 2 akapit drugi, lub odpowiednio na mocy decyzji, o której mowa w ust. 3.”; [Popr. 138]

"

31b)  art. 39 otrzymuje brzmienie:"

„Artykuł 39

Współpraca w celu zapewnienia praw dotyczących ochrony danych

1.  Właściwe organy państw członkowskich aktywnie współpracują w celu egzekwowania praw ustanowionych w art. 38.

2.  W każdym państwie członkowskim organ nadzorczy, o którym mowa w art. 51 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2016/679, po otrzymaniu odpowiedniego wniosku, udziela osobie, której dane dotyczą, pomocy oraz porad dotyczących wykonywania przez nią prawa do sprostowania, uzupełnienia lub usunięcia danych osobowych jej dotyczących bądź ograniczenia przetwarzania takich danych, zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2016/679.

Aby osiągnąć cele, o których mowa w akapicie pierwszym, organ nadzorczy odpowiedzialnego państwa członkowskiego, które przekazało dane, oraz organ nadzorczy państwa członkowskiego, do którego skierowano wniosek, prowadzą współpracę. [Popr. 139]

"

31c)  art. 40 otrzymuje brzmienie:"

„Artykuł 40

Środki odwoławcze

1.  Z zastrzeżeniem art. 77 i 79 rozporządzenia (UE) 2016/679 w każdym państwie członkowskim każda osoba ma prawo do wszczęcia postępowania lub złożenia skargi do właściwych władz lub we właściwych sądach w tym państwie członkowskim, które osobie takiej odmówiło prawa do dostępu lub prawa do sprostowania, uzupełnienia lub usunięcia danych jej dotyczących, określonego w art. 38 niniejszego rozporządzenia. Prawo do wniesienia sprawy lub skargi obowiązuje również, w przypadku gdy administrator danych nie odpowiedział w terminach przewidzianych w art. 38 na wniosek o udzielenie dostępu do danych, ich sprostowanie, uzupełnienie lub usunięcie, lub gdy wniosku nie rozpatrzył.

2.  Pomoc ze strony organu nadzorczego, o którym mowa w art. 51 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2016/679, jest dostępna przez cały czas trwania procedury.”; [Popr. 140]

"

31d)  art. 41 otrzymuje brzmienie:"

„Artykuł 41

Nadzór krajowego organu nadzorczego

1.  Każde państwo członkowskie zapewnia, by organ nadzorczy, o którym mowa w art. 51 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2016/679, monitorował w sposób niezależny, czy przetwarzanie danych osobowych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem przez dane państwo członkowskie jest zgodne z prawem.

2.  Organ lub organy nadzorcze, o których mowa w art. 51 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2016/679, zapewniają przeprowadzenie co najmniej co trzy lata audytu operacji przetwarzania danych przez właściwe organy krajowe zgodnie z odpowiednimi międzynarodowymi standardami przeprowadzania audytów. Wyniki tego audytu mogą być uwzględniane w ocenach prowadzonych w ramach mechanizmu ustanowionego rozporządzeniem Rady (UE) nr 1053/2013. Organ nadzorczy, o którym mowa w art. 51 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2016/679, publikuje co roku informacje na temat liczby wniosków o sprostowanie, uzupełnienie, usunięcie lub ograniczenie przetwarzania danych, działań podjętych w odpowiedzi na wnioski i liczby sprostowań, uzupełnień, usunięć i ograniczeń przetwarzania dokonanych w odpowiedzi na wnioski zainteresowanych osób.

3.  Państwa członkowskie zapewniają, aby ich organ nadzorczy dysponował zasobami wystarczającymi do wykonania zadań powierzonych im na mocy niniejszego rozporządzenia oraz posiadał dostęp do doradztwa świadczonego przez osoby dysponujące wystarczającą wiedzą na temat danych biometrycznych.

4.  Państwa członkowskie dostarczają wszelkich informacji wymaganych przez organ nadzorczy, o którym mowa w art. 51 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2016/679, a w szczególności zapewniają mu informacje dotyczące działań prowadzonych zgodnie ze swoimi obowiązkami określonymi w niniejszym rozporządzeniu. Państwa członkowskie umożliwiają organom nadzorczym, o których mowa w art. 51 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2016/679, dostęp do swoich rejestrów oraz do wszystkich swoich pomieszczeń powiązanych z interoperacyjnością w dowolnym czasie.”; [Popr. 141]

"

31e)  art. 42 otrzymuje brzmienie:"

„Artykuł 42

Nadzór Europejskiego Inspektora Ochrony Danych

1.  Europejski Inspektor Ochrony Danych jest odpowiedzialny za monitorowanie działań agencji eu-LISA, Europolu oraz Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej w zakresie przetwarzania danych osobowych na podstawie niniejszego rozporządzenia i za zapewnienie, by takie działania prowadzone były zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2018/1725 i niniejszym rozporządzeniem.

2.  Europejski Inspektor Ochrony Danych zapewnia przeprowadzenie co najmniej raz na trzy lata kontroli działalności eu-LISA w zakresie przetwarzania danych osobowych, zgodnie z odpowiednimi międzynarodowymi standardami przeprowadzania kontroli. Sprawozdanie z takiej kontroli przekazuje się Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, eu-LISA, Komisji i państwom członkowskim. Agencja eu-LISA ma możliwość przedstawienia uwag dotyczących sprawozdań przed ich przyjęciem.

3.  Agencja eu-LISA dostarcza informacje wymagane przez Europejskiego Inspektora Ochrony Danych, zapewnia mu dostęp do wszystkich dokumentów oraz do swojego rejestru, o którym mowa w art. 22r, 34 i 45b, jak również zapewnia Europejskiemu Inspektorowi Ochrony Danych dostęp do wszystkich swoich pomieszczeń w dowolnym czasie. [Popr. 142]

"

32)  art. 43 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:"

„1. Europejski Inspektor Ochrony Danych działa w ścisłej współpracy z krajowymi organami nadzorczymi w kwestiach wymagających zaangażowania organów krajowych, zwłaszcza jeżeli Europejski Inspektor Ochrony Danych lub krajowy organ nadzorczy stwierdzą poważne rozbieżności między praktykami państw członkowskich lub potencjalnie niezgodne z prawem przekazywanie danych przy wykorzystaniu kanałów komunikacyjnych elementów interoperacyjności, lub w sytuacji, gdy jeden krajowy organ nadzorczy lub kilka takich organów podnosi kwestie dotyczące wdrożenia i interpretacji niniejszego rozporządzenia.

2.  W przypadkach, o których mowa w ust. 1, zapewnia się skoordynowany nadzór zgodnie z art. 62 rozporządzenia (UE) nr XXXX/2018 [zmienione rozporządzenie (WE) nr 45/2001].”; [Popr. 143]

"

32a)  art. 43 otrzymuje brzmienie:"

„Artykuł 43

Współpraca krajowych organów nadzorczych z Europejskim Inspektorem Ochrony Danych

1.  Organy nadzorcze i Europejski Inspektor Ochrony Danych prowadzą – z poszanowaniem zakresu swoich kompetencji – aktywną współpracę w ramach przysługujących im uprawnień, aby zapewnić skoordynowany nadzór nad elementami interoperacyjności i innymi przepisami niniejszego rozporządzenia.

2.  Europejski Inspektor Ochrony Danych i organy nadzorcze wymieniają się stosownymi informacjami, udzielają sobie pomocy w przeprowadzaniu kontroli i inspekcji, analizują wszelkie trudności dotyczące wykładni lub stosowania niniejszego rozporządzenia, oceniają problemy związane ze sprawowaniem niezależnego nadzoru lub z korzystaniem przez osoby, których dane dotyczą, z przysługujących im praw, sporządzają zharmonizowane propozycje dotyczące wspólnych rozwiązań wszelkich problemów i wspierają działania na rzecz zwiększania świadomości w obszarze praw do ochrony danych, stosownie do potrzeb.

3.  Do celów ust. 2 organy nadzorcze i Europejski Inspektor Ochrony Danych spotykają się co najmniej dwa razy w roku w ramach Europejskiej Rady Ochrony Danych. Za koszty tych posiedzeń i ich organizację odpowiada Europejska Rada Ochrony Danych. Na pierwszym posiedzeniu przyjmowany jest regulamin wewnętrzny. Dalsze metody pracy opracowuje się wspólnie stosownie do potrzeb.

4.  Co dwa lata Europejska Rada Ochrony Danych przesyła Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji, Europolowi, Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej i eu-LISA wspólne sprawozdanie z działalności. W sprawozdaniu tym każdemu państwu członkowskiemu poświęcony jest osobny rozdział przygotowany przez organ nadzorczy tego państwa członkowskiego.”; [Popr. 144]

"

32b)  skreśla się art. 44; [Popr. 145]

33)  w art. 45 dodaje się ust. 3 ustępy w brzmieniu:"

„2a. W poniższych sprawach środki niezbędne do rozwoju centralnego systemu VIS, interfejsów krajowych w każdym państwie członkowskim i infrastruktury komunikacyjnej między centralnym systemem VIS a interfejsami krajowymi są przyjmowane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 49 ust. 2:

   a) projekt architektury fizycznej systemu łącznie z siecią komunikacyjną;
   b) aspekty techniczne mające znaczenie dla ochrony danych osobowych;
   c) aspekty techniczne mające poważne skutki finansowe dla budżetów państw członkowskich lub mające poważne konsekwencje techniczne dla systemów krajowych państw członkowskich;
   d) opracowanie wymogów bezpieczeństwa, wraz z aspektami biometrycznymi. [Popr. 146]

3.  Specyfikacje techniczne dotyczące jakości, rozdzielczości oraz wykorzystania odcisków palców i wizerunku twarzy do celów weryfikacji i identyfikacji biometrycznej w VIS określa się w aktach wykonawczych. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 49 ust. 2.”;

"

34)  dodaje się art. 45a w brzmieniu:"

„Artykuł 45 a

Wykorzystywanie danych do sporządzania sprawozdań i statystyk

1.  Odpowiednio upoważniony personel właściwych organów państw członkowskich, Komisji, eu-LISA i Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej ustanowionej rozporządzeniem (UE) 2016/1624 ma dostęp do przeglądania następujących danych, wyłącznie do celów sporządzania sprawozdań i statystyk, bez możliwości indywidualnej identyfikacji dzięki pełnej anonimizacji danych: [Popr. 147]

   a) informacji o statusie;
   b) nazwy i adresu właściwego organu;
   c) płci, daty roku urodzenia i obecnego obywatelstwa osoby ubiegającej się o wizę; [Popr. 148]
   d) państwa członkowskiego pierwszego wjazdu – wyłącznie w odniesieniu do wiz krótkoterminowych;
   e) daty i miejsca złożenia wniosku oraz decyzji dotyczącej wniosku (o wydaniu wizy lub odmowie wydania wizy);
   f) rodzaju wydanego dokumentu, tj. czy jest to wiza lotniskowa, wiza jednolita, wiza o ograniczonej ważności terytorialnej, wiza długoterminowa, czy dokument pobytowy;
   g) rodzaju dokumentu podróży oraz trzyliterowego kodu państwa wydającego – wyłącznie w odniesieniu do wiz krótkoterminowych;
   h) podstaw uzasadniających wszelkie decyzje dotyczące dokumentu lub wniosku – wyłącznieo odmowie wizy krótkoterminowej, w tym wskazania wszelkich trafień w odniesieniu do wiz krótkoterminowych; w odniesieniu do wiz długoterminowych i dokumentów pobytowych – decyzji w sprawie wniosku (o wydaniu wizy lub odmowie wydania wizy, wraz z podstawą uzasadniającą decyzję);przeglądanych unijnych systemów informacyjnych, danych Europolu lub Interpolu, listy ostrzegawczej, o której mowa w art. 29 rozporządzenia (UE) 2018/1240 lub szczegółowych wskaźników ryzyka; [Popr. 149]
   ha) podstaw uzasadniających wszelkie decyzje o odmowie dokumentu, w tym wskazania wszelkich trafień w odniesieniu do przeglądanych unijnych systemów informacyjnych, danych Europolu lub Interpolu, listy ostrzegawczej, o której mowa w art. 34 rozporządzenia (UE) 2018/1240 lub szczegółowych wskaźników ryzyka; [Popr. 150]
   i) nazwy i adresu właściwego organu, który odmówił wydania wizy, i daty odmowy – wyłącznie w odniesieniu do wiz krótkoterminowych;
   j) informacji o przypadkach, w których ta sama osoba ubiegająca się o wizę złożyła wniosek o wydanie wizy krótkoterminowej w większej liczbie organów wizowych niż jeden, wraz z nazwą i adresem tych organów wizowych i datami odmowy wydania wizy – wyłącznie w odniesieniu do wiz krótkoterminowych;
   k) głównych celów podróży – w odniesieniu do wiz krótkoterminowych; celu wniosku – w odniesieniu do wiz długoterminowych i dokumentów pobytowych; [Popr. 151]
   l) danych wprowadzonych w związku z każdym dokumentem wizowym wydanym, unieważnionym lub cofniętym, lub dokumentem wizowym, którego okres ważności został przedłużony (w stosownych przypadkach); [Popr. 152]
   m) daty wygaśnięcia okresu ważności wizy długoterminowej lub dokumentu pobytowego (w stosownych przypadkach);
   n) liczby osób zwolnionych z obowiązku złożenia odcisków palców na podstawie art. 13 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 810/2009;
   o) informacji o przypadkach, w których dane, o których mowa w art. 9 pkt 6, nie mogły zostać faktycznie udostępnione zgodnie z art. 8 ust. 5 zdanie drugie;
   p) informacji o przypadkach, w których dane, o których mowa w art. 9 pkt 6, nie były prawnie wymagane zgodnie z art. 8 ust. 5 zdanie drugie;
   q) informacji o przypadkach, w których osobie, która z przyczyn faktycznych nie mogła dostarczyć danych, o których mowa w art. 9 pkt 6, odmówiono wydania wizy zgodnie z art. 8 ust. 5 zdanie drugie.

Odpowiednio upoważniony personel Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej ma dostęp do przeglądania danych, o których mowa w akapicie pierwszym, na potrzeby przeprowadzania analiz ryzyka i ocen narażenia, o których mowa w art. 11 i 13 rozporządzenia (UE) 2016/1624.

2.  Do celów ust. 1 niniejszego artykułu eu-LISA przechowuje dane, o których mowa w tym ustępie, w centralnym repozytorium sprawozdawczo-statystycznym, o którym mowa w art. 39 rozporządzenia 2018/XX [w sprawie interoperacyjności(w obszarze granic i polityki wizowej)].

3.  Procedury wdrożone przez eu-LISA w celu monitorowania funkcjonowania VIS, o których mowa w art. 50 ust. 1, obejmują możliwość regularnego generowania statystyk na potrzeby tego monitorowania.

4.  Co kwartał eu-LISA opracowuje na podstawie danych VIS dotyczących wiz krótkoterminowych statystyki przedstawiające – w odniesieniu do każdego miejsca złożenia wniosku wizowego – w szczególności następujące dane:

   a) liczbę wniosków o wizę lotniskową, w tym o wizę lotniskową wielokrotnego wjazdu;
   b) liczbę wydanych wiz, w tym wiz wielokrotnego wjazdu kategorii A;
   c) liczbę wydanych wiz wielokrotnego wjazdu;
   d) liczbę niewydanych wiz, w tym wiz wielokrotnego wjazdu kategorii A;
   e) liczbę wniosków o wizę jednolitą, w tym o wizę jednolitą wielokrotnego wjazdu;
   f) liczbę wydanych wiz, w tym wiz wielokrotnego wjazdu;
   g) liczbę wydanych wiz wielokrotnego wjazdu, podzieloną według okresu ważności (poniżej 6 miesięcy, 1 rok, 2 lata, 3 lata, 4 lata, 5 lat);
   h) liczbę niewydanych wiz jednolitych, w tym wiz wielokrotnego wjazdu;
   i) liczbę wydanych wiz o ograniczonej ważności terytorialnej.

Statystyki dzienne są przechowywane w centralnym repozytorium sprawozdawczo-statystycznym.

5.  Co kwartał eu-LISA opracowuje na podstawie danych VIS dotyczących wiz długoterminowych i dokumentów pobytowych statystyki przedstawiające – w odniesieniu do każdego miejsca złożenia wniosku wizowego – w szczególności następujące dane:

   a) liczby wniosków o wizę długoterminową, wiz wydanych, wiz, których wydania odmówiono, wiz przedłużonych i wiz cofniętych;
   b) liczby wniosków o dokument pobytowy, dokumentów pobytowych wydanych, dokumentów pobytowych, których wydania odmówiono, dokumentów pobytowych przedłużonych i dokumentów pobytowych cofniętych.

6.  Pod koniec każdego roku dokonuje się zestawienia danych statystycznych w postaci statystyk kwartalnych dla tego rokusprawozdaniu rocznym za ten rok. W statystykach dane przedstawiane są w podziale na poszczególne państwa członkowskie. Sprawozdanie jest publikowane i przekazywane Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji, Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej, Europejskiemu Inspektorowi Ochrony Danych oraz krajowym organom nadzorczym. [Popr. 153]

7.  Na wniosek Komisji eu-LISA przedstawia Komisji statystyki dotyczące określonych aspektów realizacji wspólnej polityki wizowej lub polityki migracyjnej, w tym aspektów stosowania rozporządzenia (UE) nr 1053/2013.”;

"

35)  dodaje się art. 45b, 45c, 45d i 45e w brzmieniu:"

Artykuł 45b

Dostęp do danych do celów weryfikacji przez przewoźników

1.  W celu wypełniania swojego obowiązku wynikającego z art. 26 ust. 1 lit. b) konwencji wykonawczej do układu z Schengen przewoźnicy lotniczy, przewoźnicy morscy i przewoźnicy międzynarodowi przewożący grupy drogą lądową autokarem przesyłają zapytanie do VIS w celu zweryfikowania, czy obywatele państw trzecich posiadający wizę krótkoterminową, wizę długoterminową lub dokument pobytowy posiadają, odpowiednio, ważną wizę krótkoterminową, wizę długoterminową lub ważny dokument pobytowy. W tym celu, w odniesieniu do wiz krótkoterminowychprzypadkach gdy pasażerom nie zezwala się na wejście na pokład ze względu na zapytanie w VIS, przewoźnicy podają dane wymienione w – odpowiednio – art. 9 pkt 4 lit. a), b) i c) lubinformują pasażerów o tym oraz o sposobach skorzystania z przysługującego im prawa do dostępu do ich danych przechowywanychart. 22c lit. a), b)VIS, sprostowania i c) niniejszego rozporządzeniausunięcia takich danych. [Popr. 154]

2.  Do celów wykonania ust. 1 lub do celów rozstrzygania ewentualnych sporów związanych ze stosowaniem ust. 1 eu-LISA prowadzi rejestr wszystkich operacji przetwarzania danych przeprowadzonych przez przewoźników w ramach portalu dla przewoźników. Zapisy w tym rejestrze wskazują datę i godzinę każdej operacji, dane wykorzystywane do przeprowadzania wyszukiwania, dane przekazane w ramach portalu dla przewoźników i nazwę danego przewoźnika.

Zapisy w rejestrze przechowuje się przez okres dwóch lat. Zapisy w rejestrze są chronione przed nieupoważnionym dostępem przez stosowanie odpowiednich środków.

3.  Bezpieczny dostęp do portalu dla przewoźników, o którym mowa w art. 1 ust. 2a lit. h) decyzji 2004/512/WE zmienionej niniejszym rozporządzeniem, obejmujący możliwość korzystania z rozwiązań technologii mobilnej, pozwala przewoźnikom na przesłanie zapytania, o którym mowa w ust. 1, przed wejściem pasażera na pokład. W tym celu Przewoźnik przesyła zapytanie do VISdostarcza danewykorzystaniem danych z dokumentu podróży zawartychzawarte w polu przeznaczonym do odczytu maszynowego i wskazuje państwo członkowskie wjazdu. W drodze odstępstwa, w przypadku tranzytu lotniczego, przewoźnik nie jest zobowiązany do sprawdzenia, czy obywatel państwa trzeciego posiada ważną wizę krótkoterminową, wizę długoterminową lub dokument pobytowy, stosownie do przypadku. [Popr. 155]

4.  VIS informuje przewoźnika, czy dana osoba posiada ważną wizę, udzielając odpowiedzi „OK/NOT OK”. Jeżeli wydano wizę krótkoterminową o ograniczonej ważności terytorialnej zgodnie z art. 25 rozporządzenia (WE) nr 810/2009, odpowiedź udzielona przez VIS uwzględnia państwo (państwa) członkowskie, na którego (których) terytorium wiza jest ważna, jak również państwo członkowskie wjazdu wskazane przez przewoźnika. Przewoźnicy mogą – zgodnie z mającym zastosowaniem prawem – przechowywać przesłane informacje i otrzymane odpowiedzi. Odpowiedź „OK/NOT OK” nie może być uznawana za decyzję o zezwoleniu na wjazd lub o odmowie wjazdu wydawaną zgodnie rozporządzeniem (UE) 2016/399. Komisja przyjmuje w drodze aktów wykonawczych szczegółowe przepisy dotyczące warunków działania portalu dla przewoźników oraz mające zastosowanie przepisy dotyczące ochrony i bezpieczeństwa danych. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 49 ust. 2. [Popr. 156]

5.  Aby umożliwić należycie upoważnionym członkom personelu przewoźników dostęp do portalu dla przewoźników do celów przewidzianych w ust. 2, ustanawia się system uwierzytelnienia zarezerwowany wyłącznie dla przewoźników. Przy ustanawianiu systemu uwierzytelnienia uwzględnia się zarządzanie ryzykiem związanym z bezpieczeństwem informacji i zasady uwzględniania ochrony danych już w fazie projektowania oraz domyślnej ochrony danych. Komisja przyjmuje system uwierzytelnienia w drodze aktów wykonawczych zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 49 ust. 2. [Popr. 157]

5a.  W ramach portalu dla przewoźników wykorzystywana jest oddzielna baza danych przeznaczona wyłącznie do odczytu, która jest codziennie aktualizowana poprzez jednokierunkowe pobieranie minimalnego niezbędnego podzbioru danych przechowywanych w VIS. Agencja eu-LISA jest odpowiedzialna za bezpieczeństwo portalu dla przewoźników, za bezpieczeństwo przechowywanych w nim danych osobowych i za proces pobierania danych osobowych do oddzielnej bazy danych przeznaczonej wyłącznie do odczytu. [Popr. 158]

5b.  Przewoźnicy, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, podlegają karom przewidzianym zgodnie z art. 26 ust. 2 Konwencji wykonawczej do układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach („konwencja wykonawcza do układu z Schengen”) i art. 4 dyrektywy Rady 2001/51/WE, jeżeli przewożą obywateli państw trzecich, którzy, mimo że są objęci wymogiem posiadania wizy, nie posiadają ważnej wizy. [Popr. 159]

5c.  Jeżeli obywatelom państwa trzeciego odmówiono wjazdu, każdy przewoźnik, który dowiózł ich na granicę zewnętrzną drogą powietrzną, morską i lądową, jest zobowiązany do natychmiastowego ponownego przyjęcia za nich odpowiedzialności. Na żądanie służb granicznych przewoźnicy są zobowiązani do przewiezienia obywateli państw trzecich do państwa trzeciego, z którego obywatele ci zostali przetransportowani, do państwa trzeciego, które wydało dokument podróży uprawniający tych obywateli do podróżowania, albo do dowolnego innego państwa trzeciego, do którego obywatele ci zostaną na pewno przyjęci. [Popr. 160]

5d.  W drodze odstępstwa od ust. 1 przez pierwsze trzy lata od rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia weryfikacja, o której mowa w ust. 1, nie jest obowiązkowa dla przewoźników przewożących grupy drogą lądową autokarami i nie mają do nich zastosowania przepisy, o których mowa w ust. 5b. [Popr. 161]

Artykuł 45c

Procedury awaryjne w przypadku braku technicznej możliwości uzyskania dostępu do danych przez przewoźników

1.  Jeżeli przesłanie zapytania, o którym mowa w art. 45b ust. 1, jest technicznie niemożliwe z powodu awarii jakiejkolwiek części VIS, przewoźnicy są zwolnieni z obowiązku weryfikacji spełnienia wymogu posiadania ważnej wizy lub ważnego dokumentu podróży przy użyciu portalu dla przewoźników. Jeżeli organ zarządzającyeu-LISA wykryje taką awarię, powiadamia o tym fakcie przewoźników. Powiadamia ich także o usunięciu awarii. Jeżeli taką awarię wykryją przewoźnicy, mogą powiadomić organ zarządzającyagencję eu-LISA. [Popr. 162]

1a.  W przypadkach, o których mowa w ust. 1, na przewoźników nie nakłada się kar, o których mowa w art. 45b ust. 5b niniejszego artykułu. [Popr. 163]

1b.  Jeżeli z innych powodów niż awaria jakiejkolwiek części VIS przez dłuższy czas technicznie nie jest możliwe dokonanie przez przewoźnika zapytania, o którym mowa w art. 45b ust. 1, przewoźnik ten informuje eu-LISA. [Popr. 164]

2.  Szczegóły procedur awaryjnych określa się w akcie wykonawczym przyjętym zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 49 ust. 2.

Artykuł 45d

Dostęp zespołów Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej do danych VIS

1.  Aby wykonywać zadania i korzystać z uprawnień na podstawie art. 40 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1624* oraz oprócz dostępu przewidzianego w art. 40 ust. 8 tego rozporządzenia, członkowie zespołów Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej oraz zespołów składających się z personelu realizującego operacje w dziedzinie powrotów mają, w ramach swojego mandatu, prawo do dostępu do danych wprowadzonych do VIS oraz do wyszukiwania takich danych. [Popr. 165]

2.  W celu zapewnienia dostępu, o którym mowa w ust. 1, Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej wyznacza wyspecjalizowaną jednostkę z posiadającymi odpowiednie pełnomocnictwa funkcjonariuszami Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej jako centralny punkt dostępu Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej. Centralny punkt dostępu Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej weryfikuje, czy spełnione są warunki wystąpienia z wnioskiem o uzyskanie dostępu do VIS określone w art. 45e.

__________

* Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1624 z dnia 14 września 2016 r. w sprawie Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej oraz zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/399 i uchylające rozporządzenie (WE) nr 863/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady, rozporządzenie Rady (WE) nr 2007/2004 i decyzję Rady 2005/267/WE (Dz.U. L 251 z 16.9.2016, s. 1).

Artykuł 45e

Warunki i procedura dostępu zespołów Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej do danych VIS

1.  W związku z dostępem, o którym mowa w art. 45d ust. 1, zespół Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej może przedłożyć centralnemu punktowi dostępu Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej, o którym mowa w art. 45d ust. 2, wniosek o przeglądanie wszystkich danych lub konkretnego zbioru danych przechowywanych w VIS. Wniosek musi zawierać odesłanie do planu operacyjnego tego państwa członkowskiego w odniesieniu do odprawy granicznej, i ochrony granicy i powrotów, na którym jest oparty. Po otrzymaniu wniosku o uzyskanie dostępu centralny punkt dostępu Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej weryfikuje, czy spełnione są warunki dostępu, o których mowa w ust. 2. Jeżeli spełnione są wszystkie warunki dostępu, odpowiednio upoważniony personel centralnego punktu dostępu przetwarza wnioski. Dane VIS, do których uzyskano dostęp, są przekazywane zespołowi w taki sposób, aby nie zostało naruszone bezpieczeństwo tych danych. [Popr. 166]

2.  W odniesieniu do udzielenia dostępu zastosowanie mają następujące warunki:

   a) przyjmujące państwo członkowskie upoważnia członków zespołu do korzystania z VIS w celu osiągnięcia celów operacyjnych określonych w planie operacyjnym w odniesieniu do odprawy granicznej, i ochrony granicy i powrotów oraz [Popr. 167]
   b) korzystanie z VIS jest konieczne do wykonania konkretnych zadań powierzonych zespołowi przez przyjmujące państwo członkowskie.

3.  Zgodnie z art. 40 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2016/1624 członkowie zespołów oraz zespołów składających się z personelu realizującego zadania w dziedzinie powrotów mogą podejmować działania w odpowiedzi na informacje uzyskane z VIS jedynie na polecenie i – co do zasady – w obecności funkcjonariuszy straży granicznej lub personelu realizującego zadania w dziedzinie powrotów z przyjmującego państwa członkowskiego, w którym działają. Przyjmujące państwo członkowskie może upoważnić członków zespołów do działania w jego imieniu. [Popr. 168]

4.  W przypadku wątpliwości lub jeżeli weryfikacja tożsamości posiadacza wizy, wizy długoterminowej lub dokumentu pobytowego nie powiedzie się, członek zespołu Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej kieruje tę osobę do funkcjonariusza straży granicznej przyjmującego państwa członkowskiego.

5.  Przeglądanie danych VIS przez członków zespołów odbywa się następujący sposób:

   a) przy wykonywaniu zadań związanych z odprawą graniczną na podstawie rozporządzenia (UE) 2016/399 członkowie zespołów mają dostęp do danych VIS w celu dokonywania weryfikacji na przejściach granicznych na granicach zewnętrznych zgodnie z, odpowiednio, art. 18 lub art. 22g niniejszego rozporządzenia;
   b) przy weryfikacji, czy spełnione są warunki wjazdu, pobytu lub zamieszkania na terytorium państw członkowskich, członkowie zespołów mają dostęp do danych VIS w celu weryfikacji na terytorium państw członkowskich obywateli państw trzecich zgodnie z, odpowiednio, art. 19 lub art. 22h niniejszego rozporządzenia;
   c) przy identyfikacji wszelkich osób, które nie spełniają warunków wjazdu, pobytu lub zamieszkania na terytorium państw członkowskich lub też przestały spełniać te warunki, członkowie zespołów mają dostęp do danych VIS w celu przeprowadzania identyfikacji zgodnie z art. 20 niniejszego rozporządzenia.

6.  W przypadku gdy w wyniku takiego dostępu i wyszukiwania stwierdzone zostanie trafienie w VIS, powiadamia się o tym fakcie przyjmujące państwo członkowskie.

7.  Każdy rejestr operacji przetwarzania danych w VIS prowadzonych przez członka zespołu Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej lub zespołu składającego się z personelu realizującego zadania w dziedzinie powrotów jest prowadzony przez organ zarządzający zgodnie z przepisami art. 34. [Popr. 169]

8.  Każdy przypadek uzyskania dostępu i przeprowadzenia wyszukiwania przez Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej zostaje zarejestrowany zgodnie z przepisami art. 34; rejestracji podlega również każdy przypadek wykorzystania przez nią danych, do których uzyskałajej zespoły uzyskały dostęp. [Popr. 170]

9.  Z wyjątkiem sytuacji, w których istnieje konieczność wykonania zadań na potrzeby rozporządzenia ustanawiającego europejski system informacji o podróży oraz zezwoleń na podróż (ETIAS), żadnych Żadnych części VIS nie podłącza się do jakiegokolwiek systemu komputerowego służącego do gromadzenia i przetwarzania danych obsługiwanego przez Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej lub przeprowadzanego w jej siedzibie, a danych zawartych w VIS, udostępnianych Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej, nie przesyła się do jakiegokolwiek takiego systemu. Nie można pobierać żadnych części VIS. Rejestrowania przypadków dostępu i wyszukiwania nie należy interpretować jako pobierania lub kopiowania danych VIS. [Popr. 171]

10.  Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej przyjmuje i stosuje środki mające na celu zapewnienie bezpieczeństwa i poufności przewidziane w art. 32.”;

"

35a)  skreśla się art. 46, 47 i 48; [Popr. 172, 173 i 174]

35b)  dodaje się artykuł w brzmieniu:"

„Artykuł 48a

Wykonywanie przekazanych uprawnień

1.   Powierzenie Komisji uprawnień do przyjmowania aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

2.   Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 9cb i art. 23, powierza się Komisji na okres pięciu lat od dnia ... [data wejścia w życie niniejszego rozporządzenia]. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień nie później niż dziewięć miesięcy przed końcem okresu pięciu lat. Przekazanie uprawnień jest automatycznie przedłużane na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed końcem każdego okresu.

3.   Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 9cb i art. 23, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność już obowiązujących aktów delegowanych.

4.   Przed przyjęciem aktu delegowanego Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez każde państwo członkowskie zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa.

5.   Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

6.   Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 9cb i art. 23 wchodzi w życie tylko jeśli Parlament Europejski albo Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub jeśli, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.”; [Popr. 175]

"

36)  art. 49 otrzymuje brzmienie:"

„Artykuł 49

Procedura komitetowa

1.  Komisję wspomaga komitet. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011*.

2.  W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

____________

* Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).”;

"

37)  dodaje się art. 49a w brzmieniu:"

„Artykuł 49 a

Grupa doradcza

eu-LISA ustanawia grupę doradczą w celu uzyskania dostępu do wiedzy fachowej związanej z VIS, w szczególności w kontekście przygotowywania rocznego programu prac oraz rocznego sprawozdania z działalności.”; ;

"

38)  art. 50 otrzymuje brzmienie:"

Artykuł 50

Monitorowanie i ocena wpływu na prawa podstawowe [Popr. 176]

1.  Organ zarządzającyAgencja eu-LISA zapewnia wprowadzenie procedur pozwalających na monitorowanie funkcjonowania VIS pod względem realizacji celów związanych z wynikami, opłacalnością, bezpieczeństwem i jakością usług, a także monitorowanie zgodności z prawami podstawowymi, w tym prawem do ochrony danych osobowych, prawem do niedyskryminacji, prawami dziecka i prawem do skutecznego środka odwoławczego. [Popr. 177]

2.  Na potrzeby konserwacji technicznej organ zarządzającyeu-LISA ma dostęp do niezbędnych informacji związanych z operacjami przetwarzania danych przeprowadzanymi w VIS. [Popr. 178]

3.  Co dwa lata eu-LISA przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji sprawozdanie dotyczące technicznego funkcjonowania VIS, w tym jego bezpieczeństwa i kosztów. Sprawozdanie to zawiera przegląd bieżących postępów w zakresie rozwoju projektu i związanych z nim kosztów, ocenę skutków finansowych oraz informacje na temat wszelkich kwestii technicznych i zagrożeń, które mogą mieć wpływ na ogólne koszty systemu. [Popr. 179]

3a.  W przypadku opóźnień na etapie rozwoju eu-LISA informuje jak najszybciej Parlament Europejski i Radę o powodach opóźnienia oraz o ich skutkach czasowych i finansowych. [Popr. 180]

4.  Z poszanowaniem przepisów prawa krajowego dotyczących publikacji informacji szczególnie chronionych, każde państwo członkowskie i Europol przygotowują sprawozdania roczne na temat skuteczności dostępu do danych VIS na potrzeby ochrony porządku publicznego, zawierające informacje i statystyki dotyczące:

   a) dokładnego celu przeglądania danych, w tym rodzaju przestępstwa terrorystycznego lub poważnego przestępstwa oraz dostępu do danych dotyczących dzieci poniżej 12. roku życia; [Popr. 181]
   b) przedstawionych uzasadnionych podstaw zasadnego podejrzenia, że osoba podejrzana, sprawca lub ofiara są objęci zakresem niniejszego rozporządzenia;
   c) liczby wniosków o uzyskanie dostępu do VIS na potrzeby ochrony porządku publicznego;
   ca) liczby i rodzaju spraw, w przypadku których zastosowano tryb pilny, o którym mowa w art. 22m ust. 2, w tym spraw, w przypadku których centralny punkt dostępu po dokonaniu weryfikacji ex post stwierdził, że nie miały one pilnego charakteru; [Popr. 182]
   d) liczby i rodzaju spraw, które zakończyły się udaną identyfikacją.
   da) statystyki dotyczące handlu dziećmi, w tym przypadki udanej identyfikacji. [Popr. 183]

Roczne sprawozdania państw członkowskich i Europolu są przekazywane Komisji do dnia 30 czerwca następnego roku. Komisja zestawia sprawozdania roczne w sprawozdaniu zbiorczym, publikowanym do dnia 30 grudnia tego samego roku. [Popr. 184]

5.  Co czterydwa lata Komisja opracowuje całościową ocenę VIS. Ocena ta obejmuje analizę osiągniętych wyników w porównaniu z założonymi celami i poniesionymi kosztami oraz ocenę dalszej zasadności przesłanek stworzenia VIS i jego wpływu na prawa podstawowe, stosowanie niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do VIS, bezpieczeństwo VIS, korzystanie z przepisów, o których mowa w art. 31, oraz wszelkie konsekwencje dla funkcjonowania VIS w przyszłości. Komisja przekazuje ocenę Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. [Popr. 185]

6.  Państwa członkowskie dostarczają organowi zarządzającemu i Komisji informacji niezbędnych do sporządzania sprawozdań, o których mowa w ust. 3, 4 i 5.

7.  Organ zarządzający dostarcza Komisji informacji niezbędnych do sporządzania ogólnych ocen, o których mowa w ust. 5.”;

"

39)  tytuł załącznika 1 otrzymuje brzmienie:"

„WYKAZ ORGANIZACJI MIĘDZYNARODOWYCH, O KTÓRYCH MOWA W ART. 31 UST. 1”; [Popr. 186]

"

40)  po art. 22 dodaje się rozdziały IIIa i IIIb w brzmieniu:"

„ROZDZIAŁ IIIa

WPROWADZANIE ORAZ WYKORZYSTYWANIE DANYCH DOTYCZĄCYCH WIZ DŁUGOTERMINOWYCH I DOKUMENTÓW POBYTOWYCH

Artykuł 22a

Procedury wprowadzania danych po podjęciu decyzji w sprawie wniosku o wydanie wizy długoterminowej lub dokumentu pobytowego

1.  Po podjęciu decyzji w sprawie wniosku o wydanie wizy długoterminowej lub dokumentu pobytowego organ, który wydał tę decyzję, niezwłocznie tworzy rejestr indywidualny, wprowadzając do VIS dane, o których mowa w art. 22c lub 22d.

1a.  Organ właściwy do celów wydania decyzji tworzy rejestr indywidualny przed jej wydaniem. [Popr. 187]

2.  Po utworzeniu rejestru indywidualnego VIS automatycznie dokonuje zapytania na podstawie art. 22b.

3.  Jeżeli posiadacz złożył wniosek w ramach grupy lub wraz z członkiem rodziny, organ tworzy rejestr indywidualny dla każdej osoby w grupie oraz odsyłacze między odnośnymi rejestrami osób, które wspólnie złożyły wniosek i którym wydano wizę długoterminową lub dokument pobytowy. Wnioski rodziców lub prawnych opiekunów i dzieci nie są rozdzielane. [Popr. 188]

4.  W przypadku gdy określone dane nie są wymagane zgodnie z przepisami unijnymi lub krajowymi lub nie mogą zostać podane z przyczyn faktycznych, w pole (pola) przeznaczone na te dane wpisuje się „nie dotyczy”. W zakresie odcisków palców system musi umożliwiać rozróżnienie pomiędzy sytuacją, w której złożenie odcisków palców nie jest wymagane zgodnie z przepisami unijnymi lub krajowymi, a przypadkami, w których nie można ich złożyć z przyczyn faktycznych.

Artykuł 22b

Zapytania kierowane do innych systemów

1.  Wyłącznie do celów oceny, czy dana osoba może stanowić zagrożenie dla porządku publicznego, bezpieczeństwa wewnętrznego lub zdrowia publicznego państw członkowskich, na podstawie art. 6 ust. 1 lit. e) rozporządzenia (UE) 2016/399, rejestry są automatycznie przetwarzane przez VIS w celu zidentyfikowania trafień. VIS bada każdy rejestr indywidualnie. [Popr. 189]

2.  Za każdym razem, gdy na podstawie art. 22dc tworzony jest rejestr indywidualny w momencie wydania lub odmowy wydaniaodniesieniu do wizy długoterminowej lub dokumentu pobytowego, VIS dokonuje zapytania za pośrednictwem europejskiego portalu wyszukiwania określonego w art. 6 ust. 1 [rozporządzenia w sprawie interoperacyjności (w obszarze granic i polityki wizowej)], aby porównać odpowiednie dane, o których mowa w art. 22c ust. 2 lit. a), b), c), f) i g) niniejszego rozporządzenia, z danymi znajdującymi się w VIS, Systemie Informacyjnym Schengen (SIS), systemie wjazdu/wyjazdu (EES), europejskim systemie informacji o podróży oraz zezwoleń na podróż (ETIAS), włącznie z listą ostrzegawczą, o której mowa w art. 29 rozporządzenia (UE) 2018/XX do celów ustanowienia europejskiego systemu informacji o podróży oraz zezwoleń na podróż], [systemie ECRIS-TCN w odniesieniu do wyroków skazujących za przestępstwa terrorystyczne lub inne formy poważnych przestępstw], danych Europolu, bazie Interpolu zawierającej dane skradzionych lub utraconych dokumentów podróży (SLTD) i bazie danych dokumentów podróży powiązanych z notami Interpolu (baza danych TDAWN Interpol). VIS sprawdza:

   a) czy dokument podróży użyty do celów wniosku odpowiada dokumentowi podróży zgłoszonemu w SIS jako utracony, skradziony, przywłaszczony lub unieważniony;
   b) czy dokument podróży użyty do celów wniosku odpowiada dokumentowi podróży zgłoszonemu w bazie danych SLTD jako utracony, skradziony lub unieważniony;
   c) czy w SIS figuruje dotyczący osoby ubiegającej się o wizę wpis do celów odmowy wjazdu i pobytu;
   d) czy w SIS figuruje dotyczący osoby ubiegającej się o wizę wpis odnoszący się do osób poszukiwanych w celu ich aresztowania i wydania na podstawie europejskiego nakazu aresztowania lub osób poszukiwanych w celu ich aresztowania i ekstradycji;
   e) czy osoba ubiegająca się o wizę i dokument podróży odpowiadają cofniętemu lub unieważnionemu zezwoleniu na podróż w systemie centralnym ETIAS lub zezwoleniu, którego wydania odmówiono;
   f) czy osoba ubiegająca się o wizę i dokument podróży znajduje się na liście ostrzegawczej, o której mowa w art. 34 rozporządzenia (UE) 2018/1240;
   g) czy dane osoby ubiegającej się o wizę zarejestrowano już w VIS dla tej samej osoby;
   h) czy podane we wniosku dane dotyczące dokumentu podróży nie odpowiadają danym w innym wniosku o wizę długoterminową lub dokument pobytowy związanym z innymi danymi identyfikacyjnymi;
   i) czy osoba ubiegająca się o wizę jest obecnie zgłoszona w EES jako osoba przekraczająca dozwolony okres pobytu lub czy była w przeszłości zgłoszona w EES jako osoba przekraczająca dozwolony okres pobytu;
   j) czy osobie ubiegającej się o wizę odmówiono wjazdu w EES;
   k) czy w VIS zarejestrowano decyzję o odmowie, unieważnieniu lub cofnięciu wizy krótkoterminowej osoby ubiegającej się o wizę;
   l) czy w VIS zarejestrowano decyzję o odmowie, unieważnieniu lub cofnięciu wizy długoterminowej lub dokumentu pobytowego osoby ubiegającej się o wizę;
   m) czy dane specyficzne dla tożsamości osoby ubiegającej się o wizę są zapisane w danych Europolu;
   n) w przypadku, gdy osobą ubiegającą się o wizę jest małoletni – czy osoba sprawująca władzę rodzicielską lub opiekun prawny:
   (i) podlega figurującemu w SIS wpisowi odnoszącemu się do osób poszukiwanych w celu ich aresztowania i wydania na podstawie europejskiego nakazu aresztowania lub osób poszukiwanych w celu ich aresztowania i ekstradycji;
   (ii) podlega figurującemu w SIS wpisowi do celów odmowy wjazdu i pobytu;
   (iii) posiada dokument podróży umieszczony na liście ostrzegawczej, o której mowa w art. 34 rozporządzenia (UE) 2018/1240.

Niniejszy ustęp nie może stanowić przeszkody w złożeniu wniosku o azyl bez względu na jego powód. W przypadku wniosku o wydanie wizy złożonego przez ofiarę brutalnych przestępstw, takich jak przemoc domowa lub handel ludźmi, popełnionych przez jej sponsora, plik złożony w VIS należy oddzielić od pliku sponsora, aby chronić ofiarę przed nowymi zagrożeniami.

Aby uniknąć ryzyka błędnej identyfikacji, wszelkie zapytania dotyczące dzieci poniżej 14. roku życia lub osób w wieku powyżej 75. roku życia dokonywane przy użyciu identyfikatorów biometrycznych pobranych wcześniej niż pięć lat przed identyfikacją i niepotwierdzających tożsamości obywatela państwa trzeciego poddaje się obowiązkowej kontroli ręcznej przez eksperta ds. danych biometrycznych. [Popr. 190]

3.  VIS dodaje do rejestru indywidualnego odniesienie do każdego trafienia uzyskanego zgodnie z ust. 2 i 5. Ponadto VIS identyfikuje, w stosownych przypadkach, państwa członkowskie, które wprowadziły lub dostarczyły dane generujące trafienie, lub Europol i odnotowuje to w rejestrze indywidualnym. Nie rejestruje się żadnych informacji poza odniesieniem do trafienia i twórcą danych. [Popr. 191]

3a.  Podczas przeszukiwania SLTD dane użyte przez użytkownika europejskiego portalu wyszukiwania w celu dokonania zapytania nie są przekazywane właścicielom danych Interpolu. [Popr. 192]

4.  Do celów art. 2 ust. 2 lit. f) w odniesieniu do wydanej lub przedłużonej wizy długoterminowej zapytania dokonane na podstawie ust. 2 niniejszego artykułu polegają na porównaniu odpowiednich danych, o których mowa w art. 22c ust. 2, z danymi zawartymi w SIS w celu stwierdzenia, czy posiadacza wizy dotyczy jeden z następujących wpisów:

   a) wpis dotyczący osób poszukiwanych w celu aresztowania i wydania lub ekstradycji;
   b) wpis dotyczący osób zaginionych;
   c) wpis dotyczący osób, których obecność jest wymagana do celów postępowania sądowego;
   d) wpis dotyczący osób, wobec których prowadzone są kontrole niejawne lub kontrole szczególne lub rozpytania kontrolne. [Popr. 194]

Jeżeli porównanie, o którym mowa w niniejszym ustępie, wygeneruje co najmniej jedno trafienie, VIS przesyła automatyczne powiadomienie do organu centralnego państwa członkowskiego, który wystosował zapytanie, aby organ ten podjął odpowiednie działania następcze. Art. 9a ust. 5a, 5b, 5c i 5d oraz art. 9c, 9ca i 9cb stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem następujących przepisów szczegółowych. [Popr. 195]

5.  W odniesieniu do przeglądania danych EES, ETIAS i VIS na podstawie ust. 2 trafienia są ograniczone do wskazania odmowy udzielenia zezwolenia na podróż, odmowy wjazdu lub odmowy wydania wizy ze względów bezpieczeństwa.

6.  W przypadku wydania lub przedłużenia wizy długoterminowej lub dokumentu pobytowego przez organ konsularny państwa członkowskiego zastosowanie ma art. 9a. [Popr. 196]

7.  W przypadku wydania lub przedłużenia dokumentu pobytowego lub przedłużenia wizy długoterminowej przez dany organ na terytorium państwa członkowskiego zastosowanie mają poniższe zasady:

   a) organ ten weryfikuje, czy dane zapisane w rejestrze indywidualnym odpowiadają danym znajdującym się w VIS lub w jednym z systemów informacyjnych / baz danych UE, danych Europolu lub w bazach danych Interpolu na podstawie ust. 2;
   b) w przypadku gdy trafienie na podstawie ust. 2 odnosi się do danych Europolu, jednostka krajowa Europolu zostaje poinformowana w celu podjęcia działań następczych;
   c) jeżeli dane nie odpowiadają sobie nawzajem, a proces automatycznego przetwarzania na podstawie ust. 2 i 3 nie wygenerował żadnego innego trafienia, organ usuwa fałszywe trafienie z pliku danych dotyczących wniosku;
   d) jeżeli dane są zgodne lub jeżeli nadal istnieją wątpliwości co do tożsamości osoby ubiegającej się o wizę, organ podejmuje działania w odniesieniu do danych generujących trafienie na podstawie ust. 4 zgodnie z procedurami, warunkami i kryteriami przewidzianymi w przepisach unijnych i krajowych. [Popr. 197]

Artykuł 22c

Rejestr indywidualny tworzony w przypadku wydania wizy długoterminowej lub dokumentu pobytowego

Rejestr indywidualny utworzony zgodnie z art. 22a ust. 1 zawiera następujące dane:

   1) nazwę i adres organu, który wydał dokument;
   2) następujące dane posiadacza:
   a) nazwisko (nazwisko rodowe); imię/imiona; datęrok urodzenia; obecne obywatelstwo lub obywatelstwa; płeć; datę, miejsce i kraj urodzenia; [Popr. 198]
   b) rodzaj i numer dokumentu podróży i trzyliterowy kod państwa wydającego dokument podróży;
   c) datę upływu ważności dokumentu podróży;
   cc) nazwę organu, który wydał dokument podróży;
   d) w przypadku małoletnich – nazwisko i imię (imiona) osoby sprawującej władzę rodzicielską nad posiadaczem lub opiekuna prawnego posiadacza;
   e) nazwisko, imię i adres osoby fizycznej lub nazwę i adres pracodawcy lub innej organizacji, na których opierał się wniosek;
   f) wizerunek twarzy posiadacza, w miarę możliwości pobrany na miejscu; [Popr. 199]
   g) dwa odciski palców posiadacza, zgodnie z właściwymi przepisami unijnymi i krajowymi;
   3) następujące dane dotyczące wydanej wizy długoterminowej lub wydanego dokumentu pobytowego:
   a) informację o statusie wskazującą, że wiza długoterminowa lub dokument pobytowy zostały wydane;
   b) miejsce i datę wydania decyzji o wydaniu wizy długoterminowej lub dokumentu pobytowego;
   c) rodzaju wydanego dokumentu (wiza długoterminowa lub dokument pobytowy);
   d) numer wydanej wizy długoterminowej lub wydanego dokumentu pobytowego;
   e) datę wygaśnięcia okresu ważności wizy długoterminowej lub dokumentu pobytowego.

Artykuł 22d

Rejestr indywidualny tworzony w określonych przypadkach odmowy wydania wizy długoterminowej lub dokumentu pobytowego

W przypadku podjęcia decyzji o odmowie wydania wizy długoterminowej lub dokumentu pobytowego ze względu na to, że osoba ubiegająca się o wizę jest uważana za osobę stanowiącą zagrożenie dla porządku publicznego, bezpieczeństwa wewnętrznego lub zdrowia publicznego, lub ze względu na to, że osoba ubiegająca się o wizę przedstawiła dokumenty uzyskane w drodze oszustwa, dokumenty podrobione lub przerobione, organ, który odmówił wydania wizy długoterminowej lub dokumentu pobytowego, niezwłocznie tworzy rejestr indywidualny zawierający następujące dane: [Popr. 200]

   a) nazwisko, nazwisko rodowe (poprzednie nazwisko lub nazwiska); imię/imiona; płeć; datę, miejsce i kraj urodzenia;
   b) obecne obywatelstwo i obywatelstwo w chwili urodzenia;
   c) rodzaj i numer dokumentu podróży, organ, który wydał dokument, oraz datę wydania i datę upływu ważności dokumentu;
   d) w przypadku małoletnich – nazwisko i imię (imiona) osoby sprawującej władzę rodzicielską nad osobą ubiegającą się o wizę lub opiekuna prawnego osoby ubiegającej się o wizę;
   e) nazwisko, imię i adres osoby fizycznej, której dotyczy wniosek; [Popr. 201]
   f) wizerunek twarzy osoby ubiegającej się o wizę, w miarę możliwości pobrany na miejscu; [Popr. 202]
   g) dwa odciski palców osoby ubiegającej się o wizę, zgodnie z właściwymi przepisami unijnymi i krajowymi;
   h) informacje wskazujące, że wydania wizy długoterminowej lub dokumentu pobytowego odmówiono, ponieważ osoba ubiegająca się o wizę jest uważana za osobę stanowiącą zagrożenie dla porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego, lub ze względu na to, że osoba ubiegająca się o wizę przedstawiła dokumenty uzyskane w drodze oszustwa, dokumenty podrobione lub przerobione; [Popr. 203]
   i) nazwę i adres organu, który odmówił wydania wizy długoterminowej lub dokumentu pobytowego;
   j) miejsce i datę wydania decyzji o odmowie wydania wizy długoterminowej lub dokumentu pobytowego.

Artykuł 22e

Dane dodawane w przypadku wycofania wizy długoterminowej lub dokumentu pobytowego

1.  Jeżeli została podjęta decyzja o wycofaniu dokumentu pobytowego lub wizy długoterminowej lub o skróceniu okresu ważności wizy długoterminowej, organ, który podjął decyzję, dodaje następujące dane do rejestru indywidualnego:

   a) informację o statusie wskazującą, że wiza długoterminowa lub dokument pobytowy zostały wycofane lub, w przypadku wizy długoterminowej, że okres jej ważności został skrócony;
   b) nazwę i adres organu, który wycofał wizę długoterminową lub dokument pobytowy lub skrócił okres ważności wizy długoterminowej;
   c) miejsce i datę wydania decyzji;
   d) w stosownych przypadkach – nową datę wygaśnięcia okresu ważności wizy długoterminowej;
   e) numer naklejki wizowej, jeżeli skrócenie okresu ważności wizy odbywa się w drodze wydania nowej naklejki wizowej.

2.  Rejestr indywidualny wskazuje również podstawę wycofania wizy długoterminowej lub dokumentu pobytowego lub skrócenia okresu ważności wizy długoterminowej, zgodnie z art. 22d lit. h).

Artykuł 22f

Dane dodawane w przypadku przedłużenia wizy długoterminowej lub dokumentu pobytowego

Jeżeli została podjęta decyzja o przedłużeniu dokumentu pobytowego lub wizy długoterminowej, organ, który podjął decyzję o przedłużeniu, dodaje następujące dane do rejestru indywidualnego:

   a) informację o statusie wskazującą, że wiza długoterminowa lub dokument pobytowy zostały przedłużone;
   b) nazwę i adres organu, który przedłużył wizę długoterminową lub dokument pobytowy;
   c) miejsce i datę wydania decyzji;
   d) numer naklejki wizowej, jeżeli przedłużenie wizy długoterminowej odbywa się w drodze wydania nowej naklejki wizowej;
   e) datę wygaśnięcia przedłużonego okresu ważności wizy.

Artykuł 22g

Dostęp do danych w celu weryfikacji wiz długoterminowych i dokumentów pobytowych na przejściach granicznych na granicach zewnętrznych

1.  Wyłącznie w celu weryfikacji tożsamości posiadacza dokumentu lub autentyczności i ważności wizy długoterminowej lub zezwolenia na pobyt oraz sprawdzenia, czy dana osoba nie jest uznawana za osobę stanowiącą zagrożenie dla porządku publicznego, bezpieczeństwa wewnętrznego lub zdrowia publicznego któregokolwiek z państw członkowskich zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. e) rozporządzenia (UE) 2016/399, organy właściwe do przeprowadzania odpraw na przejściach granicznych na granicach zewnętrznych zgodnie z tym rozporządzeniem mają dostęp do wyszukiwania danych według numeru dokumentu w połączeniu z co najmniej jedną z pozycji danych określonych w art. 22c ust. 2 lit. a), b) i c) niniejszego rozporządzenia. [Popr. 204]

2.  Jeżeli wyszukiwanie informacji według danych wymienionych w ust. 1 wskazuje na to, że dane dotyczące posiadacza dokumentu są zarejestrowane w VIS, właściwy organ kontroli granicznej uzyskuje dostęp – wyłącznie do celów, o których mowa w ust. 1 – do przeglądania następujących danych zawartych w rejestrze indywidualnym:

   a) informacji o statusie wizy długoterminowej lub dokumentu pobytowego wskazującej, czy zostały one wydane, wycofane lub przedłużone;
   b) danych, o których mowa w art. 22c ust. 3 lit. c), d) i e);
   c) w stosownych przypadkach – danych, o których mowa w art. 22e ust. 1 lit. d) i e);
   d) w stosownych przypadkach – danych, o których mowa w art. 22f lit. d) i e);
   e) fotografiiwizerunków twarzy, o których mowa w art. 22c ust. 2 lit. f). [Popr. 205]

Artykuł 22h

Dostęp do danych w celu weryfikacji na terytorium państw członkowskich

1.  Wyłącznie w celu weryfikacji tożsamości posiadacza dokumentu lub autentyczności i ważności wizy długoterminowej lub dokumentu pobytowego lub sprawdzenia, czy dana osoba nie stanowi zagrożenia dla porządku publicznego, bezpieczeństwa wewnętrznego lub zdrowia publicznego któregokolwiek z państw członkowskich, organy właściwe do prowadzenia na terytorium państw członkowskich kontroli w celu sprawdzenia, czy zostały spełnione warunki wjazdu, pobytu lub zamieszkania na terytorium państw członkowskich oraz, w stosownych przypadkach, organy policji mają dostęp do wyszukiwania danych według numeru wizy długoterminowej lub dokumentu pobytowego w połączeniu z co najmniej jedną z pozycji danych określonych w art. 22c ust. 2 lit. a), b) i c). [Popr. 206]

2.  Jeżeli wyszukiwanie informacji według danych wymienionych w ust. 1 wskazuje na to, że dane dotyczące posiadacza dokumentu są zarejestrowane w VIS, właściwy organ uzyskuje dostęp – wyłącznie do celów, o których mowa w ust. 1 – do przeglądania następujących danych zawartych w rejestrze indywidualnym oraz, w stosownych przypadkach, rejestrów powiązanych z tym rejestrem odsyłaczami na podstawie art. 22a ust. 4:

   a) informacji o statusie wizy długoterminowej lub dokumentu pobytowego wskazującej, czy zostały one wydane, wycofane lub przedłużone;
   b) danych, o których mowa w art. 22c ust. 3 lit. c), d) i e);
   c) w stosownych przypadkach – danych, o których mowa w art. 22e ust. 1 lit. d) i e);
   d) w stosownych przypadkach – danych, o których mowa w art. 22f lit. d) i e);
   e) fotografiiwizerunków twarzy, o których mowa w art. 22c ust. 2 lit. f). [Popr. 207]

Artykuł 22i

Dostęp do danych w celu określania odpowiedzialności za rozpatrywanie wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej

1.  Wyłącznie w celu określenia państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej zgodnie z art. 12 rozporządzenia (UE) nr 604/2013, właściwe organy rozstrzygające mają dostęp do wyszukiwania informacji według odcisków palców osoby ubiegającej się o udzielenie ochrony międzynarodowej.

W przypadku gdy wykorzystanie odcisków palców osoby ubiegającej się o udzielenie ochrony międzynarodowej nie jest możliwe lub wyszukiwanie informacji według odcisków palców nie przyniesie rezultatów, wyszukiwanie przeprowadza się według numeru wizy długoterminowej lub dokumentu pobytowego w połączeniu z danymi określonymi w art. 22c ust. 2 lit. a), b) i c).

2.  Jeżeli wyszukiwanie informacji według danych wymienionych w ust. 1 wskazuje na to, że wiza długoterminowa lub dokument pobytowy są zarejestrowane w VIS, właściwy organ rozstrzygający otrzymuje dostęp – wyłącznie do celu, o którym mowa w ust. 1 – do przeglądania następujących danych z pliku danych dotyczących wniosku oraz, w przypadku danych wymienionych w lit. g), z plików danych dotyczących wniosku w odniesieniu do współmałżonka i dzieci, na podstawie art. 22a ust. 4:

   a) nazwy organu, który wydał lub przedłużył wizę długoterminową lub dokument pobytowy;
   b) danych, o których mowa w art. 22c ust. 2 lit. a) i b);
   c) rodzaju dokumentu;
   d) okresu ważności wizy długoterminowej lub dokumentu pobytowego;
   f) fotografii, o których mowa w art. 22c ust. 2 lit. f);
   g) danych, o których mowa w art. 22c ust. 2 lit. a) i b), zawartych w powiązanych odsyłaczami plikach danych dotyczących wniosku w odniesieniu do współmałżonka i dzieci.

3.  Przeglądanie VIS zgodnie z ust. 1 i 2 niniejszego artykułu może być prowadzone wyłącznie przez wyznaczone organy krajowe, o których mowa w art. 27 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 603/2013*.

Artykuł 22j

Dostęp do danych w celu rozpatrzenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej

1.  Wyłącznie w celu rozpatrzenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej właściwe organy rozstrzygające mają dostęp do wyszukiwania informacji według odcisków palców osoby ubiegającej się o udzielenie ochrony międzynarodowej zgodnie z art. 27 rozporządzenia (UE) nr 603/2013.

W przypadku gdy wykorzystanie odcisków palców osoby ubiegającej się o udzielenie ochrony międzynarodowej nie jest możliwe lub wyszukiwanie informacji według odcisków palców nie przyniesie rezultatów, wyszukiwanie przeprowadza się według numeru wizy długoterminowej lub dokumentu pobytowego w połączeniu z danymi określonymi w art. 22c ust. 2 lit. a), b) i c) lub w połączeniu z danymi określonymi w art. 22d lit. a), b), c) i f).

2.  Jeżeli wyszukiwanie informacji według danych wymienionych w ust. 1 wskazuje na to, że dane dotyczące osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową są zarejestrowane w VIS, właściwy organ rozstrzygający ma dostęp – wyłącznie do celu, o którym mowa w ust. 1 – do przeglądania danych dotyczących tej osoby, o których mowa w art. 22c, 22d, 22e i 22f, wprowadzonych w związku z każdą wizą długoterminową lub każdym dokumentem pobytowym, które wydano, których wydania odmówiono, które wycofano lub których okres ważności został przedłużony, oraz danych pochodzących z powiązanych plików danych dotyczących wniosku w odniesieniu do tej osoby na podstawie art. 22a ust. 3.

3.  Przeglądanie VIS zgodnie z ust. 1 i 2 niniejszego artykułu może być prowadzone wyłącznie przez wyznaczone organy krajowe, o których mowa w art. 27 rozporządzenia (UE) nr 603/2013.

ROZDZIAŁ IIIb

Procedura i warunki dostępu do VIS na potrzeby ochrony porządku publicznego

Artykuł 22k

Wyznaczone organy państw członkowskich

1.  Państwa członkowskie wyznaczają organy, które są upoważnione do przeglądania danych VIS w celu zapobiegania przestępstwom terrorystycznym lub innym poważnym przestępstwom, ich wykrywania i prowadzenia w ich sprawie postępowań przygotowawczych w odpowiednich i ściśle określonych okolicznościach, o których mowa w art. 22n. Organy te mają prawo przeglądać dane dzieci poniżej 12. roku życia wyłącznie w celu ochrony dzieci zaginionych i dzieci, które padły ofiarą poważnych przestępstw. [Popr. 208]

2.  Każde państwo członkowskie prowadzi ściśle ograniczony wykaz wyznaczonych organów. Każde państwo członkowskie powiadamia eu-LISA i Komisję o swoich wyznaczonych organach i może w dowolnym czasie zmienić lub zastąpić to powiadomienie. [Popr. 209]

3.  Każde państwo członkowskie wyznacza centralny punkt dostępu, mający dostęp do VIS. Centralny punkt dostępu weryfikuje, czy spełnione są warunki wystąpienia z wnioskiem o uzyskanie dostępu do VIS określone w art. 22n.

Jeżeli zezwala na to prawo krajowe, wyznaczony organ i centralny punkt dostępu mogą stanowić część tej samej organizacji, lecz centralny punkt dostępu, wykonując swoje zadania na podstawie niniejszego rozporządzenia, działa w sposób całkowicie niezależny od wyznaczonych organów. Centralny punkt dostępu jest odrębny od wyznaczonych organów i nie może otrzymywać od nich poleceń odnośnie do wyniku weryfikacji, którą to weryfikację przeprowadza w sposób niezależny.

Państwa członkowskie mogą wyznaczyć więcej niż jeden centralny punkt dostępu, żeby odzwierciedlić swoją strukturę organizacyjną i administracyjną zgodnie ze swoimi wymogami konstytucyjnymi lub prawnymi.

4.  Każde państwo członkowskie powiadamia eu-LISA i Komisję o swoim centralnym punkcie dostępu i może w dowolnym czasie zmienić lub zastąpić to powiadomienie.

5.  Na szczeblu krajowym każde państwo członkowskie prowadzi wykaz jednostek operacyjnych, które działają w strukturach wyznaczonych organów i które mogą występować z wnioskiem o uzyskanie dostępu do danych VIS za pośrednictwem centralnych punktów dostępu.

6.  Jedynie personel posiadający odpowiednie pełnomocnictwa centralnych punktów dostępu jest uprawniony do uzyskania dostępu do VIS zgodnie z art. 22m i 22n.

Artykuł 22l

Europol

1.  Europol wyznacza jedną ze swoich jednostek operacyjnych jako „wyznaczony organ Europolu” i upoważnia ją do występowania z wnioskiem o uzyskanie dostępu do VIS – za pośrednictwem centralnego punktu dostępu do VIS, o którym mowa w ust. 2 – w celu wsparcia i wzmocnienia działań państw członkowskich w zakresie zapobiegania przestępstwom terrorystycznym lub innym poważnym przestępstwom, ich wykrywania lub prowadzenia w ich sprawie postępowań przygotowawczych.

2.  Europol wyznacza wyspecjalizowaną jednostkę z posiadającymi odpowiednie pełnomocnictwa funkcjonariuszami Europolu jako centralny punkt dostępu. Centralny punkt dostępu weryfikuje, czy spełnione są warunki wystąpienia z wnioskiem o uzyskanie dostępu do VIS określone w art. 22p.

Przy wykonywaniu swoich zadań na mocy niniejszego rozporządzenia centralny punkt dostępu działa w sposób całkowicie niezależny i nie może otrzymywać od wyznaczonego organu, o którym mowa w ust. 1, poleceń odnośnie do wyniku weryfikacji. [Popr. 210]

Artykuł 22m

Procedura uzyskania dostępu do VIS na potrzeby ochrony porządku publicznego

1.  Jednostki operacyjne, o których mowa w art. 22k ust. 5, przedkładają centralnym punktom dostępu, o których mowa w art. 22k ust. 3, uzasadniony wniosek, w formie elektronicznej lub pisemnej, o uzyskanie dostępu do danych VIS. Po otrzymaniu wniosku o uzyskanie dostępu centralny punkt dostępu weryfikuje, czy spełnione są warunki dostępu, o których mowa w art. 22n. Jeżeli warunki dostępu są spełnione, centralny punkt dostępu przetwarza wniosek. Dane VIS, do których uzyskano dostęp, są przekazywane jednostkom operacyjnym, o którym mowa w art. 22k ust. 5, w taki sposób, aby nie zostało naruszone bezpieczeństwo tych danych.

2.  W wyjątkowo pilnych przypadkach, kiedy zachodzi potrzeba, by zapobiec bezpośredniemu zagrożeniu życia osoby, związanych z przestępstwem terrorystycznym lub innym poważnym przestępstwem, centralny punkt dostępu niezwłocznie przetwarza wniosek i weryfikuje jedynie ex post, czy wszystkie warunki określone w art. 22n zostały spełnione, w tym również, czy zaistniały przypadek rzeczywiście był pilny. Weryfikacja ex post następuje bez zbędnej zwłoki i w każdym razie nie później niż siedem dni roboczych po przetworzeniu wniosku.

3.  Jeżeli w wyniku weryfikacji ex post okazuje się, że dostęp do danych VIS był nieuzasadniony, wszystkie organy, które uzyskały dostęp do tych danych, natychmiast usuwają wyszukane w VIS informacje i powiadamiają o ich usunięciu odpowiedni centralny punkt dostępu. [Popr. 211]

Artykuł 22n

Warunki dostępu wyznaczonych organów państw członkowskich do danych VIS

1.  WyznaczoneZ zastrzeżeniem art. 22 rozporządzenia 2018/XX [rozporządzenie w sprawie interoperacyjności (w obszarze granic i polityki wizowej)] wyznaczone organy mogą mieć dostęp do VIS w celu przeglądania danych, jeżeli spełnione są wszystkie poniższe warunki: [Popr. 212]

   a) dostęp w celu przeglądania danych jest niezbędny i proporcjonalny do celów zapobiegania przestępstwom terrorystycznym lub innym poważnym przestępstwom, ich wykrywania lub prowadzenia w ich sprawie postępowań przygotowawczych;
   b) dostęp w celu przeglądania danych jest w danej sprawie niezbędny i proporcjonalny;
   c) istnieją uzasadnione podstawy, aby uznać, że przeglądanie danych VIS w znacznym stopniu przyczyni się do zapobiegania przedmiotowym przestępstwom, ich wykrywania lub prowadzenia w ich sprawie postępowań przygotowawczych, w szczególności jeżeli zachodzi uzasadnione podejrzenie, że osoba podejrzana o popełnienie przestępstwa terrorystycznego lub innego poważnego przestępstwa, jego sprawca lub jego ofiara należą do jednej z kategorii objętych niniejszym rozporządzeniem;
   ca) w przypadku wyszukiwania według odcisków palców – rozpoczęto wcześniejsze wyszukiwanie w zautomatyzowanym systemie identyfikacji daktyloskopijnej innych państw członkowskich zgodnie z decyzją 2008/615/WSiSW, o ile porównanie odcisków palców jest możliwe z technicznego punktu widzenia, i wyszukiwanie to albo zostało w pełni przeprowadzone, albo nie zostało w pełni przeprowadzone w terminie 24 godzin od jego rozpoczęcia. [Popr. 213]
   d) jeżeli dokonano zapytania we wspólnym repozytorium danych umożliwiających identyfikację zgodnie z art. 22 rozporządzenia 2018/XX [w sprawie interoperacyjności (w obszarze granic i polityki wizowej)], z uzyskanej odpowiedzi, o której mowa w [art. 22 ust. 5 tego rozporządzenia]rozporządzenia 2018/XX [rozporządzenie w sprawie interoperacyjności(w obszarze granic i polityki wizowej)]], wynika, że dane te są przechowywane w VIS. [Popr. 214]

2.  Warunek określony w ust. 1 lit. d) nie musi być spełniony w sytuacjach, w których potrzebny jest dostęp do VIS jako narzędzia do przeglądania historii wizowej lub okresów dozwolonego pobytu na terytorium państw członkowskich znanej osoby podejrzanej o popełnienie przestępstwa terrorystycznego lub innego poważnego przestępstwa, znanego sprawcy takiego przestępstwa lub jego znanej domniemanej ofiary.

3.  Przeglądanie VIS ogranicza się do wyszukiwania w pliku danych dotyczących wniosku lub rejestrze indywidualnym według następujących danych: [Popr. 215]

   a) nazwiska (nazwiska rodowego), imienia/imion (imion nadanych), datyroku urodzenia, obywatelstwa lub obywatelstw, lub płci; [Popr. 216]
   b) rodzaju i numeru dokumentu lub dokumentów podróży, trzyliterowego kodu państwa wydającego dokument oraz daty upływu ważności dokumentu podróży;
   c) numeru naklejki wizowej lub numeru wizy długoterminowej lub dokumentu pobytu oraz daty upływu ważności, odpowiednio, wizy, wizy długoterminowej lub dokumentu pobytu;
   d) odcisków palców, w tym obrazów śladu;
   e) wizerunku twarzy.

3a.  Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące wykonalności, dostępności, gotowości i niezawodności technologii wymaganej do wykorzystywania wizerunków twarzy w celu identyfikacji osoby. [Popr. 217]

3b.  Wizerunek twarzy, o którym mowa w ust. 3 lit. e), nie może stanowić jedynego kryterium wyszukiwania. [Popr. 218]

4.  Przeglądanie VIS w przypadku trafienia zapewnia dostęp do danych wymienionych w niniejszym ustępieust. 3 niniejszego artykułu oraz do wszelkich innych danych pobranych z pliku danych dotyczących wniosku lub z rejestru indywidualnego, w tym danych wprowadzonych w odniesieniu do każdego dokumentu, który wydano, którego wydania odmówiono, który unieważniono, cofnięto lub przedłużono. Dostępu do danych, o których mowa w art. 9 pkt 4 lit. l), zarejestrowanych w pliku danych dotyczących wniosku, udziela się wyłącznie w przypadku, gdy o wgląd w te dane wyraźnie wystąpiono w uzasadnionym wniosku i zatwierdzono go w drodze niezależnej weryfikacji. [Popr. 219]

Artykuł 22o

Dostęp do VIS w celu identyfikacji osób w szczególnych okolicznościach

Na zasadzie odstępstwa od art. 22n ust. 1 wyznaczone organy nie mają obowiązku spełnienia określonych w tym ustępie warunków dostępu do VIS w celu identyfikacji osób, zwłaszcza dzieci, zaginionych, uprowadzonych lub uznanych za ofiary handlu ludźmi, w przypadku których to osób istnieją uzasadnionepoważne podstawy do uznania, że przeglądanie danych VIS ułatwi ich identyfikację lubi będzie miało wpływ na prowadzenie postępowań przygotowawczych w konkretnych przypadkach handlu ludźmi. W takich okolicznościach wyznaczone organy mogą wyszukiwać informacje w VIS według odcisków palców tych osób. [Popr. 220]

W przypadku gdy wykorzystanie odcisków palców tych osób nie jest możliwe lub wyszukiwanie informacji według odcisków palców nie przyniesie rezultatów, wyszukiwanie przeprowadza się według danych, o których mowa w art. 9 ust.4 lit. a) i b) lub w art. 22c ust. 2 lit. a) i b). [Popr. 221]

Przeglądanie VIS w przypadku trafienia zapewnia dostęp do wszelkich danych wymienionych w art. 9, art. 22c lub art. 22d, oraz do danych wymienionych w art. 8 ust. 3 i 4 lub art. 22a ust. 3. [Popr. 222]

Artykuł 22p

Procedura i warunki dostępu Europolu do danych VIS

1.  Europol uzyskuje dostęp do celów przeglądania VIS, jeżeli spełnione są wszystkie poniższe warunki:

   a) przeglądanie danych jest niezbędne i proporcjonalne do wsparcia i wzmocnienia działań państw członkowskich w zakresie zapobiegania przestępstwom terrorystycznym lub innym poważnym przestępstwom objętym zakresem uprawnień Europolu, ich wykrywania lub prowadzenia w ich sprawie postępowań przygotowawczych;
   b) przeglądanie danych jest w danej sprawie niezbędne i proporcjonalne;
   c) istnieją uzasadnione podstawy, aby uznać, że przeglądanie danych VIS w znacznym stopniu przyczyni się do zapobiegania przedmiotowym przestępstwom, ich wykrywania lub prowadzenia w ich sprawie postępowań przygotowawczych, w szczególności jeżeli zachodzi uzasadnione podejrzenie, że osoba podejrzana o popełnienie przestępstwa terrorystycznego lub innego poważnego przestępstwa, jego sprawca lub jego ofiara należą do jednej z kategorii objętych niniejszym rozporządzeniem;
   d) jeżeli dokonano zapytania we wspólnym repozytorium danych umożliwiających identyfikację zgodnie z art. 22 rozporządzenia 2018/XX [w sprawie interoperacyjności], a z uzyskanej odpowiedzi, o której mowa w art. 22 ust. 3 tego rozporządzenia, wynika, że dane te są przechowywane w VIS.

2.  Stosuje się odpowiednio warunki określone w art. 22n ust. 2, 3 i 4.

3.  Wyznaczony organ Europolu może przedłożyć centralnemu punktowi dostępu Europolu, o którym mowa w art. 22k22l ust. 3,2, uzasadniony wniosek w formie elektronicznej o przeglądanie wszystkich danych lub konkretnego zbioru danych przechowywanych w VIS. Po otrzymaniu wniosku o uzyskanie dostępu centralny punkt dostępu Europolu weryfikuje, czy spełnione są warunki dostępu określone w ust. 1 i 2. Jeżeli spełnione są wszystkie warunki dostępu, odpowiednio upoważniony personel centralnego punktu dostępu przetwarza wnioski. Dane VIS, do których uzyskano dostęp, są przekazywane jednostkom operacyjnym, o którym mowa w art. 22l ust. 1, w taki sposób, aby nie zostało naruszone bezpieczeństwo tych danych. [Popr. 223]

4.  Przetwarzanie informacji uzyskanych przez Europol w wyniku przeglądania danych VIS wymaga zezwolenia państwa członkowskiego pochodzenia. Zgodę taką uzyskuje się za pośrednictwem jednostki krajowej Europolu w tym państwie członkowskim.

Artykuł 22q

Rejestrowanie i dokumentacja

1.  Każde państwo członkowskie i Europol zapewniają rejestrowanie lub dokumentowanie wszystkich operacji przetwarzania danych przeprowadzonych w następstwie zwrócenia się z wnioskiem o uzyskanie dostępu do danych VIS zgodnie z rozdziałem IIIcIIIb – w celu sprawdzenia dopuszczalności wniosku, monitorowania zgodności przetwarzania danych z prawem, monitorowaniai integralności i bezpieczeństwa danych oraz bezpieczeństwa i ewentualnych skutków dla praw podstawowych, a także w celu monitorowania własnej działalności.

Dane lub dokumenty są chronione za pomocą odpowiednich środków przed nieuprawnionym dostępem i usuwane dwa lata po utworzeniu, chyba że są konieczne do prowadzenia już rozpoczętych procedur monitorowania. [Popr. 224]

2.  W rejestrze lub dokumentacji we wszystkich przypadkach ujęte są następujące informacje:

   a) dokładny cel wniosku o uzyskanie dostępu do danych VIS, w tym informacje na temat danego przestępstwa terrorystycznego lub innego poważnego przestępstwa, oraz – w przypadku Europolu – dokładny cel wniosku o uzyskanie dostępu;
   b) dane referencyjne rejestru krajowego;
   c) data i dokładna godzina wystąpienia centralnego punktu dostępu z wnioskiem o uzyskanie dostępu do systemu centralnego VIS;
   d) nazwa organu, który zwrócił się z wnioskiem o dostęp w celu przeglądania;
   e) w stosownych przypadkach – informacje o podjętej decyzji dotyczącej weryfikacji ex post;
   f) dane wykorzystane do przeglądania;
   g) zgodnie z przepisami krajowymi lub z rozporządzeniem (UE) 2016/794 lub, w stosownych przypadkach, z rozporządzeniem (UE) 2018/1725 – niepowtarzalny identyfikator użytkownika funkcjonariusza, który przeprowadził wyszukiwanie, oraz funkcjonariusza, który zlecił wyszukiwanie. [Popr. 225]

3.  Rejestry i dokumentacja wykorzystywane są wyłącznie w celu monitorowania zgodności przetwarzania danych z prawem, monitorowania wpływu na prawa podstawowe oraz w celu zapewnienia integralności i bezpieczeństwa danych. Do celów monitorowania i oceny, o których mowa w art. 50 niniejszego rozporządzenia, wykorzystywać można wyłącznie zapisy w rejestrze niezawierające danych osobowych. Organ nadzorczy ustanowiony zgodnie z art. 41 ust. 1 dyrektywy (UE) 2016/680, który jest odpowiedzialny za sprawdzanie dopuszczalności wniosku i monitorowanie zgodności przetwarzania danych z prawem, jak również za monitorowanie integralności i bezpieczeństwa danych, ma na swój wniosek dostęp do tych zapisów w rejestrze na potrzeby wypełniania swoich obowiązków. [Popr. 226]

Artykuł 22r

Warunki dostępu wyznaczonych organów państwa członkowskiego, w stosunku do którego niniejsze rozporządzenie nie stało się jeszcze skuteczne, do danych VIS

1.  Wyznaczone organy państwa członkowskiego, w stosunku do którego niniejsze rozporządzenie nie stało się jeszcze skuteczne, korzystają z dostępu do VIS do celów jego przeglądania, jeżeli spełnione są następujące warunki:

   a) dostęp wchodzi w zakres ich uprawnień;
   b) dostęp podlega tym samym warunkom, jak warunki, o których mowa w art. 22n ust. 1;
   c) dostęp jest poprzedzony odpowiednio uzasadnionym pisemnym lub elektronicznym wnioskiem do wyznaczonego organu państwa członkowskiego, do którego niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie; organ ten zwraca się następnie do krajowych centralnych punktów dostępu o przejrzenie danych w VIS.

2.  Państwo członkowskie, w stosunku do którego niniejsze rozporządzenie nie stało się jeszcze skuteczne, udostępnia swoje informacje wizowe państwom członkowskim, do których niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie, w odpowiedzi na odpowiednio uzasadniony pisemny lub elektroniczny wniosek, o ile spełnione są warunki określone w art. 22n ust. 1.

_____________

* Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 603/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia systemu Eurodac do porównywania odcisków palców w celu skutecznego stosowania rozporządzenia (UE) nr 604/2013 w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca oraz w sprawie występowania o porównanie z danymi Eurodac przez organy ścigania państw członkowskich i Europol na potrzeby ochrony porządku publicznego, oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1077/2011 ustanawiające Europejską Agencję ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości (Dz.U. L 180 z 29.6.2013, s. 1).”.

Artykuł 22ra

Ochrona danych osobowych, do których uzyskano dostęp zgodnie z rozdziałem IIIb

1.  Każde państwo członkowskie zapewnia stosowanie krajowych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych przyjętych na mocy dyrektywy (UE) 2016/680 również w kwestiach związanych z dostępem do VIS przez organy krajowe tego państwa zgodnie z niniejszym rozdziałem, w tym w odniesieniu do praw osób, których danych dostęp ten dotyczy.

2.  Organ nadzorczy, o którym mowa w art. 41 ust. 1 dyrektywy (UE) 2016/680, monitoruje, czy dostęp państw członkowskich do danych osobowych zgodnie z niniejszym rozdziałem – w tym przesyłanie takich danych do i z VIS – jest zgodny z prawem. Stosuje się odpowiednio art. 41 ust. 3 i ust. 4 niniejszego rozporządzenia.

3.  Przetwarzanie danych osobowych przez Europol na mocy niniejszego rozporządzenia odbywa się zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2016/794 i jest nadzorowane przez Europejskiego Inspektora Ochrony Danych.

4.  Dane osobowe, do których uzyskano dostęp w VIS zgodnie z niniejszym rozdziałem, przetwarza się wyłącznie do celów zapobiegania przestępstwom, ich wykrywania lub prowadzenia w ich sprawie postępowań przygotowawczych w konkretnych przypadkach, na potrzeby których dane państwo członkowskie lub Europol zwróciły się o uzyskanie dostępu do tych danych.

5.  Agencja eu-LISA, wyznaczone organy, centralne punkty dostępu i Europol prowadzą, zgodnie z art. 22q, rejestry wyszukiwań w celu zapewnienia organowi nadzorczemu, o którym mowa w art. 41 ust. 1 dyrektywy (UE) 2016/680, i Europejskiemu Inspektorowi Ochrony Danych możliwości monitorowania zgodności przetwarzania danych z unijnymi i krajowymi przepisami o ochronie danych. Z wyjątkiem danych przechowywanych w tym celu dane osobowe oraz rejestr wyszukiwań usuwa się ze wszystkich rejestrów krajowych i rejestrów Europolu po upływie 30 dni, chyba że dane te i rejestr są niezbędne do celów konkretnego toczącego się postępowania karnego, na potrzeby którego dane państwo członkowskie lub Europol zwróciły się o uzyskanie do nich dostępu. [Popr. 227]

"

Artykuł 2

Zmiany wUchylenie decyzji 2004/512/WE [Popr. 228]

Art. 1 ust. 2 decyzjiDecyzja 2004/512/WE otrzymuje brzmienie:zostaje uchylona. Odniesienia do wspomnianej decyzji uważa się za odniesienia do rozporządzenia (WE) nr 767/2008 zgodnie z tabelą korelacji zawartą w załączniku 2. [Popr. 229]"

„2. Wizowy system informacyjny jest oparty na architekturze scentralizowanej, a w jego skład wchodzą następujące elementy:

   a) wspólne repozytorium danych umożliwiających identyfikację, o którym mowa w [art. 17 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 2018/XX w sprawie interoperacyjności];
   b) centralny system informacyjny zwany dalej „centralnym wizowym systemem informacyjnym” (VIS);
   c) interfejs krajowy w każdym państwie członkowskim, zwany dalej „interfejsem krajowym” (NI-VIS), który zapewnia połączenie z odpowiednim centralnym organem krajowym danego państwa członkowskiego, lub jednolity interfejs krajowy w każdym państwie członkowskim, oparty na wspólnych specyfikacjach technicznych i identyczny dla wszystkich państw członkowskich, który umożliwia łączenie się systemu centralnego z infrastrukturą krajową w państwach członkowskich;
   d) infrastruktura komunikacyjna między VIS i interfejsami krajowymi;
   e) bezpieczny kanał komunikacyjny między VIS i systemem centralnym systemu wjazdu/wyjazdu;
   f) bezpieczna infrastruktura komunikacyjna między systemem centralnym VIS a infrastrukturą centralną europejskiego portalu wyszukiwania ustanowionego na mocy [art. 6 rozporządzenia 2017/XX w sprawie interoperacyjności], wspólnego serwisu kojarzenia danych biometrycznych ustanowionego na mocy [art. 12 rozporządzenia 2017/XX w sprawie interoperacyjności], wspólnego repozytorium danych umożliwiających identyfikację ustanowionego na mocy [art. 17 rozporządzenia 2017/XX w sprawie interoperacyjności] i modułu wykrywającego multiplikację tożsamości ustanowionego na mocy [art. 25 rozporządzenia 2017/XX w sprawie interoperacyjności];
   g) mechanizm konsultacji w sprawie wniosków i wymiany informacji między centralnymi organami wizowymi („VIS Mail”);
   h) portal dla przewoźników;
   i) bezpieczna usługa internetowa umożliwiająca komunikację między VIS z jednej strony oraz portalem dla przewoźników i systemami międzynarodowymi (systemy / bazy danych Interpolu) z drugiej strony;
   j) repozytorium danych do celów sporządzania sprawozdań i statystyk.

System centralny, jednolite interfejsy krajowe, usługa sieciowa, portal dla przewoźników i infrastruktura komunikacyjna VIS wspólnie użytkują i ponownie wykorzystują, na tyle na ile jest to technicznie możliwe, sprzęt i oprogramowanie: systemu centralnego systemu wjazdu/wyjazdu, jednolitych interfejsów krajowych systemu wjazdu/wyjazdu, portalu dla przewoźników ETIAS, usługi sieciowej systemu wjazdu/wyjazdu oraz infrastruktury łączności systemu wjazdu/wyjazdu.”. [Popr. 229]

"

Artykuł 3

Zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 810/2009

W rozporządzeniu (WE) nr 810/2009 wprowadza się następujące zmiany:

1)  art. 10 ust. 3 lit. c) otrzymuje brzmienie:"

„c) składa fotografię zgodnie z normami określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 1683/95 lub,umożliwia pobranie na miejscu wizerunku twarzy przy składaniu pierwszego wniosku, a następnie co najmniej co 59 miesięcy po złożeniu tego wniosku, zgodnie z normami określonymi w art. 13 niniejszego rozporządzenia;”; [Popr. 230]

"

2)  w art. 13 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 2 tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:"

„– fotografia wykonanawizerunek twarzy pobrany na miejscu i pobrana cyfrowo w chwili składania wniosku;”; [Popr. 231]

"

b)  ust. 3 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:"

„Jeżeli odciski palców i fotografia w wystarczającej jakości zostały pobrane od osoby ubiegającej się o wizę i wprowadzone do VIS jako część jej wniosku wizowego złożonego mniej niż 59 miesięcy przed dniem wpłynięcia nowego wniosku, [dane] te mogą zostać skopiowanesą one kopiowane do kolejnego wniosku.”; [Popr. 232]

"

c)  ust. 7 lit. a) otrzymuje brzmienie:"

„a) dzieci poniżej 6 roku życia i osoby w wieku powyżej 70 lat;”; [Popr. 253]

"

d)  uchyla się ust. 8;

3)  w art. 21 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 2 otrzymuje brzmienie:"

„2. W odniesieniu do każdego wniosku sprawdza się informacje w VIS zgodnie z art. 8 ust. 2, art. 15 i art. 9a rozporządzenia (WE) nr 767/2008. Państwa członkowskie zapewniają pełne wykorzystanie wszystkich kryteriów wyszukiwania zgodnie z tymi artykułami, aby uniknąć bezpodstawnych odrzuceń lub błędnej identyfikacji.”;

"

b)  dodaje się ust. 3a i 3b w brzmieniu:"

„3a. Do celów oceny warunków wjazdu przewidzianych w ust. 3 konsulat uwzględnia wyniki weryfikacji przeprowadzonych z użyciem następujących baz danych na podstawie art. 9c rozporządzenia (WE) nr 767/2008:

   a) SIS i bazy danych SLTD – w celu sprawdzenia, czy dokument podróży użyty do złożenia wniosku odpowiada dokumentowi podróży zgłoszonemu jako zgubiony lub skradziony lub unieważnionemu dokumentowi podróży oraz czy dokument podróży użyty do złożenia wniosku odpowiada dokumentowi podróży zapisanemu w pliku w bazie danych TDAWN Interpolu; [Popr. 233]
   b) systemu centralnego ETIAS – w celu sprawdzenia, czy osoba ubiegająca się o wizę odpowiada odrzuconemu, cofniętemu lub anulowanemu wnioskowi o zezwolenie na podróż;
   c) VIS – w celu sprawdzenia, czy zawarte we wniosku dane dotyczące dokumentu podróży odpowiadają innemu wnioskowi wizowemu powiązanemu z innymi danymi osobowymi oraz czy wobec osoby ubiegającej się o wizę wydano decyzję o odmowie wydania, cofnięciu lub unieważnieniu wizy krótkoterminowej;
   d) systemu wjazdu/wyjazdu – w celu sprawdzenia, czy osoba ubiegająca się o wizę jest obecnie zgłoszona jako osoba przekraczająca dozwolony okres pobytu, czy była w przeszłości zgłoszona jako osoba przekraczająca dozwolony okres pobytu lub czy w przeszłości odmówiono jej wjazdu;
   e) Eurodac – w celu sprawdzenia, czy w przypadku osoby ubiegającej się o wizę doszło do wycofania lub odrzucenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej;
   f) danych Europolu – w celu sprawdzenia, czy dane zawarte we wniosku odpowiadają danym zarejestrowanym w tej bazie danych;
   g) systemu ECRIS-TCN – w celu sprawdzenia, czy osoba ubiegająca się o wizę odpowiada osobie, której dane są zarejestrowane w tej bazie danych w odniesieniu do przestępstw terrorystycznych lub innych poważnych przestępstw; [Popr. 234]
   h) SIS – w celu sprawdzenia, czy w SIS figuruje dotyczący osoby ubiegającej się o wizę wpis odnoszący się do osób poszukiwanych w celu aresztowania ich i wydania na podstawie europejskiego nakazu aresztowania lub osób poszukiwanych w celu aresztowania ich i ekstradycji;

Konsulat ma dostęp do pliku danych dotyczących wniosku i powiązanych plików danych dotyczących wniosku, jeżeli takie istnieją, a także do wszystkich wyników weryfikacji przeprowadzonych na podstawie art. 9c rozporządzenia (WE) nr 767/2008.

3b.  Organ wizowy dokonuje wyszukiwania w module wykrywającym multiplikację tożsamości i we wspólnym repozytorium danych umożliwiających identyfikację, o których mowa w art. 4 pkt 37 rozporządzenia 2018/XX [w sprawie interoperacyjności (w obszarze granic i polityki wizowej)] lub w SIS lub w obu, aby ocenić różnice w powiązanych ze sobą tożsamościach, oraz dokonuje dodatkowej weryfikacji koniecznej do podjęcia decyzji w sprawie statusu i koloru powiązania oraz decyzji w sprawie wydania lub odmowy wydania wizy osoby, której dotyczy wyszukiwanie.

Zgodnie z art. 59 ust. 1 rozporządzenia 2018/XX [w sprawie interoperacyjności (w obszarze granic i polityki wizowej)] niniejszy ustęp ma zastosowanie wyłącznie od momentu rozpoczęcia funkcjonowania modułu wykrywającego multiplikację tożsamości.”;

"

c)  ust. 4 otrzymuje brzmienie:"

„4. Konsulat sprawdza na podstawie informacji uzyskanych z systemu wjazdu/wyjazdu, czy osoba ubiegająca się o wizę nie przekroczy przy planowanym okresie pobytu maksymalnego dozwolonego okresu pobytu na terytorium państw członkowskich, niezależnie od ewentualnych pobytów dozwolonych na mocy krajowej wizy pobytowej długoterminowej lub dokumentu pobytowego innego państwa członkowskiego.”;

"

4)  dodaje się art. 21a w brzmieniu:"

Artykuł 21a

Szczegółowe wskaźniki ryzyka

-1.  Szczegółowe wskaźniki ryzyka mają formę algorytmu umożliwiającego profilowanie w rozumieniu art. 4 pkt 4 rozporządzenia (UE) 2016/679 przez porównanie danych zarejestrowanych w pliku danych dotyczących wniosku ze szczegółowymi wskaźnikami ryzyka wskazującymi na ryzyko dla bezpieczeństwa, ryzyko nielegalnej imigracji lub duże ryzyko epidemii. Szczegółowe wskaźniki ryzyka rejestruje się w VIS. [Popr. 235]

1.  OcenaKomisja przyjmuje akt delegowany zgodnie z art. 51a w celu dalszego określenia ryzyka dla bezpieczeństwa, ryzyka nielegalnej imigracji lub dużego ryzyka epidemii opiera się nana podstawie:

   a) statystykach wygenerowanych przez system wjazdu/wyjazdu, wskazujących, że w określonej grupie podróżnych posiadających wizę liczba osób przekraczających dozwolony okres pobytu oraz liczba odmów wjazdu odbiegają od normy;
   b) statystykach wygenerowanych przez VIS zgodnie z art. 45a, wskazujących, że liczba odmów wydania wizy z powodu ryzyka imigracji nieuregulowanej lub ryzyka dla bezpieczeństwa lub zdrowia publicznego związanego z określoną grupą podróżnych odbiega od normyosobą ubiegającą się o wizę; [Popr. 237]
   c) statystykach wygenerowanych przez VIS zgodnie z art. 45a oraz przez system wjazdu/wyjazdu, wskazujących na powiązania między informacjami zebranymi przy użyciu formularza wniosku a informacjami na temat przekraczania dozwolonego okresu pobytu i na temat odmów wjazdu;
   d) popartych faktami i danymi naukowymi informacjach dostarczonych przez państwa członkowskie na temat szczegółowych wskaźników ryzyka dla bezpieczeństwa lub zagrożeń dla bezpieczeństwa stwierdzonych przez dane państwo członkowskie;
   e) popartych faktami i danymi naukowymi informacjach dostarczonych przez państwa członkowskie, wskazujących, że w określonej grupie podróżnych w odniesieniu do danego państwa członkowskiego liczba osób przekraczających dozwolony okres pobytu oraz liczba odmów wjazdu odbiegają od normy;
   f) dostarczonych przez państwa członkowskie informacjach dotyczących dużego ryzyka epidemii, jak również informacjach uzyskanych w wyniku nadzoru epidemiologicznego i ocenach ryzyka, przedstawionych przez Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC) oraz informacjach na temat wystąpień chorób przedstawionych przez Światową Organizację Zdrowia (WHO).

2.  Komisja przyjmuje akt wykonawczy określający ryzyko, o którym mowa w ust. 1. Ten akt wykonawczy przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 52 ust. 2. [Popr. 238]

3.  Na podstawie ryzyka szczególnego określonego zgodnie z  niniejszym rozporządzeniem i aktem delegowanym, o którym mowa w ust. 21 ustanawia się szczegółowe wskaźniki ryzyka, składające się z kombinacji danych zawierających jedną lub kilka z poniższych informacji: [Popr. 239]

   a) grupa wiekowa, płeć, obywatelstwo;
   b) państwo i miasto zamieszkania;
   c) państwo(-a) członkowskie będące celem podróży;
   d) państwo członkowskie pierwszego wjazdu;
   e) cel podróży;
   f) wykonywany zawód.

4.  Szczegółowe wskaźniki ryzyka są ukierunkowane i proporcjonalne. W żadnym wypadku nie mogą opierać się wyłącznie na płci lub wieku danej osoby. W żadnym wypadku nie mogą opierać się na informacjach ujawniających rasę, kolor skóry, pochodzenie etniczne lub społeczne, cechy genetyczne, język, poglądy polityczne lub wszelkie inne poglądy, religię lub przekonania filozoficzne, przynależność do związków zawodowych, przynależność do mniejszości narodowej, majątek, urodzenie, niepełnosprawność lub orientację seksualną.

5.  Komisja przyjmuje szczegółowe wskaźniki ryzyka w drodze aktu wykonawczego. Ten akt wykonawczy przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 52 ust. 2.

6.  Organy wizowe stosują szczegółowe wskaźniki ryzyka przy ocenie, czy z osobą ubiegającą się o wizę wiąże się ryzyko nielegalnej imigracji lub, ryzyko dla bezpieczeństwa państw członkowskich lub duże ryzyko epidemii zgodnie z art. 21 ust. 1. [Popr. 240]

7.  Komisja i Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej regularnie dokonujedokonują przeglądu ryzyka szczególnego i szczegółowych wskaźników ryzyka.”; [Popr. 241]

"

4a)  art. 39 otrzymuje brzmienie:"

„Artykuł 39

Zachowanie personelu i poszanowanie praw podstawowych

1.  Konsulaty państw członkowskich zapewniają osobom ubiegającym się o wizę uprzejmą obsługę. Pracownicy konsularni wykonują swoje obowiązki służbowe z pełnym poszanowaniem godności ludzkiej.

2.  Pracownicy konsularni wykonują swoje obowiązki służbowe z poszanowaniem praw podstawowych i przestrzegają zasad uznanych w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej. Podejmowane przez nich środki muszą być współmierne do zamierzonych celów.

3.  Podczas pełnienia obowiązków służbowych pracownicy konsularni nie dyskryminują nikogo ze względu na płeć, pochodzenie rasowe lub etniczne, kolor skóry, pochodzenie społeczne, cechy genetyczne, język, poglądy polityczne lub wszelkie inne poglądy, przynależność do mniejszości narodowej, majątek, urodzenie, wiarę lub wyznanie, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną. Dobro dziecka jest traktowane priorytetowo.” [Popr. 242]

"

4b)  dodaje się artykuł w brzmieniu:"

“Artykuł 39a

Prawa podstawowe

Stosując niniejsze rozporządzenie, państwa członkowskie w pełni przestrzegają odpowiednich przepisów prawa Unii, w tym Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, prawa międzynarodowego, w tym Konwencji dotyczącej statusu uchodźców sporządzonej w Genewie w dniu 28 lipca 1951 r., zobowiązań dotyczących dostępu do ochrony międzynarodowej, w szczególności zasady non-refoulement, oraz praw podstawowych. Zgodnie z zasadami ogólnymi prawa Unii decyzje na podstawie niniejszego rozporządzenia podejmuje się w sposób indywidualny. Dobro dziecka jest traktowane priorytetowo.” [Popr. 243]

"

5)  art. 46 otrzymuje brzmienie:"

„Artykuł 46

Zestawianie statystyk

Do dnia 1 marca każdego roku Komisja publikuje zestawienie następujących rocznych statystyk dotyczących wiz w podziale na konsulaty i przejścia graniczne, na których poszczególne państwa członkowskie rozpatrują wnioski wizowe:

   a) liczba tranzytowych wiz lotniskowych, o które wnioskowano, które zostały wydane oraz których wydania odmówiono;
   b) liczba wydanych wiz jednolitych jednokrotnego wjazdu i wielokrotnego wjazdu, o które wnioskowano, które zostały wydane (w podziale według okresu ważności: 1, 2, 3, 4 i 5 lat) oraz których wydania odmówiono;
   c) liczba wydanych wiz o ograniczonej ważności terytorialnej.

Statystyki te zestawiane są na podstawie sprawozdań generowanych przez centralne repozytorium danych VIS zgodnie z art. 17 rozporządzenia (WE) nr 767/2008.”;

"

5a)  dodaje się artykuł w brzmieniu:"

„Artykuł 51a

Wykonywanie przekazanych uprawnień

1.  Powierzenie Komisji uprawnień do przyjmowania aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

2.  Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 21a, powierza się Komisji na okres pięciu lat od dnia … [data wejścia w życie niniejszego rozporządzenia]. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień nie później niż dziewięć miesięcy przed końcem okresu pięciu lat. Przekazanie uprawnień jest automatycznie przedłużane na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed końcem każdego okresu.

3.  Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 21a, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność już obowiązujących aktów delegowanych.

4.  Przed przyjęciem aktu delegowanego Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez każde państwo członkowskie zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa.

5.  Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

6.  Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 21a wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.”; [Popr. 244]

"

6)  uchyla się art. 57 ust. 3 i 4.

Artykuł 4

Zmiany w rozporządzeniu (UE) 2017/2226

W rozporządzeniu (UE) 2017/2226 wprowadza się następujące zmiany:

1)  w art. 9 ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:"

„EES zapewnia funkcję scentralizowanego zarządzania wykazem. Szczegółowe zasady zarządzania tą funkcją określa się w aktach wykonawczych. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 68 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.”;

"

2)  art. 13 ust. 3 otrzymuje brzmienie:"

„3. W celu wypełniania swojego obowiązku wynikającego z art. 26 ust. 1 lit. b) konwencji wykonawczej do układu z Schengen przewoźnicy korzystają z usługi sieciowej, aby zweryfikować, czy wiza krótkoterminowa jest ważna, w tym czy liczba dozwolonych wjazdów została już wykorzystana lub czy dozwolony okres pobytu posiadacza wizy osiągnął maksymalną długość lub, w zależności od przypadku, czy wiza jest ważna na terytorium portu przeznaczenia danej podróży. Przewoźnicy podają informacje wymienione w art. 16 ust. 1 lit. a), b) i c) niniejszego rozporządzenia. Na tej podstawie w ramach usługi sieciowej przewoźnicy uzyskują odpowiedź „OK/NOT OK”. Przewoźnicy mogą – zgodnie z mającym zastosowaniem prawem – przechowywać przesłane informacje i otrzymane odpowiedzi. Przewoźnicy opracowują system uwierzytelniający zapewniający dostęp do usługi sieciowej jedynie upoważnionemu personelowi. Odpowiedź „OK/NOT OK” nie może być uznawana za decyzję o zezwoleniu na wjazd lub o odmowie wjazdu wydawaną zgodnie rozporządzeniem (UE) 2016/399. W przypadkach gdy pasażerom nie zezwala się na wejście na pokład ze względu na zapytanie w VIS, przewoźnicy informują pasażerów o tym oraz o sposobach skorzystania z przysługującego im prawa do dostępu do ich danych przechowywanych w VIS, sprostowania i usunięcia takich danych.”; [Popr. 245]

"

2a)  art. 14 ust. 3 otrzymuje brzmienie:"

„3. Jeżeli konieczne jest wprowadzenie lub zaktualizowanie danych posiadacza wizy we wpisie dotyczącym wjazdu/wyjazdu, służby graniczne mogą pobrać z VIS i zaimportować do EES dane, o których mowa w art. 16 ust. 1 lit. d) i art. 16 ust. 2 lit. c)–f) niniejszego rozporządzenia, zgodnie z art. 8 niniejszego rozporządzenia i art. 18a rozporządzenia (WE) nr 767/2008.”; [Popr. 246]

"

2b)  w art. 15 wprowadza się następujące zmiany

a)  ust. 1 otrzymuje brzmienie:"

„1. W przypadku gdy konieczne jest utworzenie rejestru indywidualnego lub zaktualizowanie wizerunku twarzy, o którym mowa w art. 17 ust. 1 lit. b), wizerunek twarzy pobiera się na miejscu.”; [Popr. 247]

"

b)  dodaje się ustęp w brzmieniu:"

„1a. Wizerunek twarzy, o którym mowa w art. 16 ust. 1 lit. d), pobierany jest z VIS i importowany do EES.”; [Popr. 248]

"

c)  uchyla się ust. 5; [Popr. 249]

3)  w art. 35 ust. 4 skreśla się wyrażenie „korzystając w tym celu z infrastruktury VIS”.

Artykuł 5

Zmiany w rozporządzeniu (UE) 2016/399

W rozporządzeniu (UE) 2016/399 wprowadza się następujące zmiany:

1)  w art. 8 ust. 3 dodaje się lit. ba) w brzmieniu:"

„ba) jeżeli obywatel państwa trzeciego posiada wizę długoterminową lub dokument pobytowy, szczegółowa odprawa przy wjeździe obejmuje również weryfikację tożsamości posiadacza wizy długoterminowej lub dokumentu pobytowego oraz autentyczności wizy długoterminowej lub dokumentu pobytowego poprzez sprawdzenie w wizowym systemie informacyjnym (VIS) zgodnie z art. 22g rozporządzenia (WE) nr 767/2008;

w sytuacji gdy, odpowiednio, weryfikacja posiadacza dokumentu lub samego dokumentu zgodnie z art. 22g tego rozporządzenia nie przyniesie rezultatu lub w przypadku wątpliwości co do tożsamości posiadacza dokumentu, autentyczności danego dokumentu lub dokumentu podróży, należycie upoważniony personel tych właściwych organów przystępuje do weryfikacji chipu dokumentu.”;

"

2)  uchyla się art. 8 ust. 3 lit. c)–f).

Artykuł 7

Zmiany w rozporządzeniu (UE) XXX w sprawie ustanowienia ram interoperacyjności między systemami informacyjnymi UE (w obszarze granic i polityki wizowej) [rozporządzenie w sprawie interoperacyjności]

W rozporządzeniu (UE) XXX w sprawie ustanowienia ram interoperacyjności między systemami informacyjnymi UE (w obszarze granic i polityki wizowej) [rozporządzenie w sprawie interoperacyjności] wprowadza się następujące zmiany:

1)  art. 13 ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:"

„b) dane, o których mowa w art. 9 pkt 6, art. 22c ust. 2 lit. f) i g) oraz art. 22d lit. f) i g) rozporządzenia (WE) nr 767/2008;”

"

2)  art. 18 ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:"

„b) dane, o których mowa w art. 9 pkt 4 lit. a), b) i c)cc), art. 9 pkt 5 i 6, art. 22c ust. 2 lit. a)–ccc), f) i g), art. 22d lit. a), b), c), f) i g) rozporządzenia (WE) nr 767/2008;”; [Popr. 250]

"

3)  art. 26 ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:"

„b) właściwe organy, o których mowa w art. 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 767/2008, podczas tworzenia lub aktualizacji pliku danych dotyczących wniosku lub rejestru indywidualnego w VIS zgodnie z art. 8 lub 22a rozporządzenia (WE) nr 767/2008;";

"

4)  w art. 27 wprowadza się następujące zmiany:

a)  ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:"

„b) tworzenie lub aktualizacja pliku danych dotyczących wniosku lub rejestru indywidualnego w VIS zgodnie z art. 8 lub 22a rozporządzenia (WE) nr 767/2008;”;

"

b)  ust. 3 lit. b) otrzymuje brzmienie:"

„b) nazwisko (nazwisko rodowe); imię/imiona (imiona nadane); data urodzenia, płeć i obywatelstwo (obywatelstwa), o których mowa w art. 9 pkt 4 lit. a), art. 22c ust. 2 lit. a) i art. 22d lit. a) rozporządzenia (WE) nr 767/2008;”;

"

5)  art. 29 ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:"

„b) właściwe organy, o których mowa w art. 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 767/2008, w przypadku trafień, które wystąpiły podczas tworzenia lub aktualizacji pliku danych dotyczących wniosku lub rejestru indywidualnego w VIS zgodnie z art. 8 lub 22a rozporządzenia (WE) nr 767/2008;”.

"

Artykuł 8

Uchylenie decyzji 2008/633/WSiSW

Decyzja 2008/633/WSiSW traci moc. Odesłania do decyzji 2008/633/WSiSW odczytuje się jako odesłania do rozporządzenia (WE) nr 767/2008 zgodnie z tabelą korelacji w załączniku 2.

Artykuł 9

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia ... [dwa lata po dniu wejście w życie] z wyjątkiem przepisów dotyczących aktów wykonawczych i delegowanych, zawartych w art. 1 pkt 6, 7, 26, 27, 33 i 35, art. 3 pkt 4 oraz art. 4 pkt 1, które stosuje się od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

Do dnia ... [rok po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia] Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące aktualnej sytuacji w zakresie przygotowań do pełnego wykonania niniejszego rozporządzenia. Sprawozdanie zawiera także szczegółowe informacje o poniesionych kosztach oraz informacje dotyczące wszelkich rodzajów ryzyka, które mogą mieć wpływ na ogólne koszty. [Popr. 251]

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z Traktatami.

Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK 2

Tabela korelacji

Decyzja Rady 2008/633/WSiSW

Rozporządzenie (WE) nr 767/2008

Artykuł 1

Przedmiot i zakres zastosowania

Artykuł 1

Przedmiot i zakres zastosowania

Artykuł 2

Definicje

Artykuł 4

Definicje

Artykuł 3

Wyznaczone organy i centralne punkty dostępu

Artykuł 22k

Wyznaczone organy państw członkowskich

Artykuł 22l

Europol

Artykuł 4

Tryb dostępu do VIS

Artykuł 22m

Procedura uzyskania dostępu do VIS na potrzeby ochrony porządku publicznego

Artykuł 5

Warunki dostępu wyznaczonych organów państw członkowskich do danych zgromadzonych w VIS

Artykuł 22n

Warunki dostępu wyznaczonych organów państw członkowskich do danych zgromadzonych w VIS

Artykuł 6

Warunki dostępu wyznaczonych organów państwa członkowskiego, w stosunku do którego rozporządzenie (WE) nr 767/2008 nie stało się jeszcze skuteczne, do danych VIS

Artykuł 22r

Warunki dostępu wyznaczonych organów państwa członkowskiego, w stosunku do którego niniejsze rozporządzenie nie stało się jeszcze skuteczne, do danych VIS

Artykuł 7

Warunki dostępu Europolu do danych VIS

Artykuł 22p

Procedura i warunki dostępu Europolu do danych VIS

Artykuł 8

Ochrona danych osobowych

Rozdział VI

Prawa dotyczące ochrony danych i nadzór nad nią

Artykuł 9

Bezpieczeństwo danych

Artykuł 32

Bezpieczeństwo danych

Artykuł 10

Odpowiedzialność

Artykuł 33

Odpowiedzialność

Artykuł 11

Samokontrola

Artykuł 35

Samokontrola

Artykuł 12

Sankcje

Artykuł 36

Sankcje

Artykuł 13

Przechowywanie danych z VIS w plikach krajowych

Artykuł 30

Przechowywanie danych z VIS w plikach krajowych

Artykuł 14

Prawo do dostępu, skorygowania i usunięcia danych

Artykuł 38

Prawo do dostępu, skorygowania i usunięcia danych

Artykuł 15

Koszty

Nie dotyczy

Artykuł 16

Prowadzenie zapisu

Artykuł 22q

Rejestrowanie i dokumentacja

Artykuł 17

Monitorowanie i ocena

Artykuł 50

Monitorowanie i ocena

(1)Dz.U. C z, s. .
(2)Dz.U. C z, s. .
(3)Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 13 marca 2019 r.
(4)Decyzja Rady 2004/512/WE z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie ustanowienia Wizowego Systemu Informacyjnego (VIS) (Dz.U. L 213 z 15.6.2004, s. 5).
(5)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. w sprawie Wizowego Systemu Informacyjnego (VIS) oraz wymiany danych pomiędzy państwami członkowskimi na temat wiz krótkoterminowych (rozporządzenie w sprawie VIS) (Dz.U. L 218 z 13.8.2008, s. 60).
(6)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy) (Dz.U. L 243 z 15.9.2009, s. 1).
(7)Decyzja Rady 2008/633/WSiSW z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie dostępu wyznaczonych organów państw członkowskich i Europolu do Wizowego Systemu Informacyjnego (VIS) do celów jego przeglądania, w celu zapobiegania przestępstwom terrorystycznym i innym poważnym przestępstwom, ich wykrywania i ścigania (Dz.U. L 218 z 13.8.2008, s. 129).
(8) Decyzja wykonawcza Komisji 2011/636/UE z dnia 21 września 2011 r. określająca datę uruchomienia Wizowego Systemu Informacyjnego (VIS) w regionie pierwszym (Dz.U. L 249 z 27.9.2011, s. 18).
(9)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (Dz.U. L 180 z 29.6.2013, s. 31).
(10)COM(2016)0205.
(11)„Integrated Border Management (IBM) – Feasibility Study to include in a repository documents for Long-Stay visas, Residence and Local Border Traffic Permits” [Zintegrowane zarządzanie granicami – Studium wykonalności dotyczące włączenia do repozytorium dokumentów wiz długoterminowych, dokumentów pobytowych i zezwoleń na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego] (2017).
(12)„Legal analysis on the necessity and proportionality of extending the scope of the Visa Information System (VIS) to include data on long stay visas and residence documents” [Analiza prawna konieczności i proporcjonalności rozszerzenia zakresu wizowego systemu informacyjnego (VIS) na dane dotyczące wiz długoterminowych i dokumentów pobytu] (2018).
(13)Plan działania na rzecz intensyfikacji wymiany informacji i udoskonalenia zarządzania nimi, w tym na rzecz rozwiązań interoperacyjnych w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych (9368/1/16 REV 1).
(14)Konkluzje Rady w sprawie dalszych prac nad usprawnieniem wymiany informacji i zapewnieniem interoperacyjności unijnych systemów informacyjnych (10151/17).
(15)„Integrated Border Management (IBM) – Feasibility Study to include in a repository documents for Long-Stay visas, Residence and Local Border Traffic Permits” [„Zintegrowane zarządzanie granicami – Studium wykonalności dotyczące włączenia do repozytorium dokumentów wiz długoterminowych, dokumentów pobytowych i zezwoleń na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego”] (2017).
(16)„Legal analysis on the necessity and proportionality of extending the scope of the Visa Information System (VIS) to include data on long stay visas and residence documents” [„Analiza prawna konieczności i proporcjonalności rozszerzenia zakresu wizowego systemu informacyjnego (VIS) o dane dotyczące wiz długoterminowych i dokumentów pobytu”] (2018).
(17)COM(2017)0558, s. 15.
(18)COM(2018)0251.
(19)Fingerprint Recognition for Children [Rozpoznawanie odcisków palców dzieci] (2013 – EUR 26193).
(20)„Automatic fingerprint recognition: from children to elderly” [„Automatyczne rozpoznawanie odcisków palców: od dzieci do osób w podeszłym wieku”] (2018 – JRC).
(21)„Feasibility and implications of lowering the fingerprinting age for children and on storing a scanned copy of the visa applicant's travel document in the Visa Information System (VIS)” [„Wykonalność i skutki obniżenia wieku, od jakiego można pobierać odciski palców od dzieci, oraz przechowywania zeskanowanej kopii dokumentu podróży osoby ubiegającej się o wizę w wizowym systemie informacyjnym (VIS)”] (2018).
(22)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/794 z dnia 11 maja 2016 r. w sprawie Agencji Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania (Europol), zastępujące i uchylające decyzje Rady 2009/371/WSiSW, 2009/934/WSiSW, 2009/935/WSiSW, 2009/936/WSiSW i 2009/968/WSiSW (Dz.U. L 135 z 24.5.2016, s. 53).
(23)Decyzja Rady 2008/615/WSiSW z dnia 23 czerwca 2008‏ r. w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej (Dz.U. L 210 z 6.8.2008, s. 1).
(24)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 1).
(25)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/680 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez właściwe organy do celów zapobiegania przestępczości, prowadzenia postępowań przygotowawczych, wykrywania i ścigania czynów zabronionych i wykonywania kar, w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylająca decyzję ramową Rady 2008/977/WSiSW (Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 89).
(26)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (Dz.U. L 348 z 24.12.2008, s. 98).
(27)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) …/… z dnia ... r. [pełny tytuł] (Dz.U. L …, …, s. …).
(28)Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725 z dnia 18 grudnia 200023 października 2018 r. o ochroniew sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowei jednostki organizacyjne Uniio swobodnym przepływieswobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia rozporządzenia (WE) nr 45/2001 i decyzji nr 1247/2002/WE (Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1) (Dz.U.L 295 z 21.11.2018, s. 39).
(29)Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1105/2011/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie wykazu dokumentów podróży, które uprawniają posiadacza do przekraczania granic zewnętrznych i mogą być wizowane oraz w sprawie ustanowienia mechanizmu sporządzania takiego wykazu (Dz.U. L 287 z 4.11.2011, s. 9).
(30)Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium Państw Członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158 z 30.4.2004, s. 77).
(31)Decyzja Rady 2000/365/WE z dnia 29 maja 2000 r. dotycząca wniosku Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o zastosowaniu wobec niego niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 131 z 1.6.2000, s. 43).
(32)Decyzja Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotycząca wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20).
(33)Dz.U. L 176 z 10.7.1999, s. 36.
(34)Decyzja Rady 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych warunków stosowania Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (Dz.U. L 176 z 10.7.1999, s. 31).
(35)Dz.U. L 53 z 27.2.2008, s. 52.
(36)Decyzja Rady 2008/146/WE z dnia 28 stycznia 2008 r. w sprawie zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia tego państwa we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (Dz.U. L 53 z 27.2.2008, s. 1).
(37)Decyzja Rady 2008/149/WSiSW z dnia 28 stycznia 2008 r. w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską w sprawie włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (Dz.U. L 53 z 27.2.2008, s. 50).
(38)Dz.U. L 160 z 18.6.2011, s. 21.
(39)Decyzja Rady 2011/350/UE z dnia 7 marca 2011 r. w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Protokołu między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu w sprawie przystąpienia Księstwa Liechtensteinu do Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, odnoszącego się do zniesienia kontroli na granicach wewnętrznych i do przemieszczania się osób (Dz.U. L 160 z 18.6.2011, s. 19).
(40)Decyzja Rady 2011/349/UE z dnia 7 marca 2011 r. w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Protokołu między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu w sprawie przystąpienia Księstwa Liechtensteinu do Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, odnoszącego się w szczególności do współpracy sądowej w sprawach karnych i współpracy policji (Dz.U. L 160 z 18.6.2011, s. 1).
(41)Decyzja Rady (UE) 2017/1908 z dnia 12 października 2017 r. w sprawie wprowadzenia w życie w Republice Bułgarii i w Rumunii niektórych przepisów dorobku Schengen dotyczących Wizowego Systemu Informacyjnego (Dz.U. L 269 z 19.10.2017, s. 39).


Ustanowienie Funduszu Azylu i Migracji ***I
PDF 510kWORD 124k
Rezolucja
Tekst skonsolidowany
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 13 marca 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego Fundusz Azylu i Migracji (COM(2018)0471 – C8-0271/2018 – 2018/0248(COD))
P8_TA(2019)0175A8-0106/2019

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2018)0471),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 78 ust. 2 i art. 79 ust. 2 i 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0271/2018),

–  uwzględniając opinię Komisji Prawnej w sprawie proponowanej podstawy prawnej,

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 i 39 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych oraz opinie Komisji Rozwoju i Komisji Budżetowej (A8-0106/2019),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 13 marca 2019 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/... ustanawiającego Fundusz Azylu i , Migracji i Integracji [Popr. 1]

P8_TC1-COD(2018)0248


PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 78 ust. 2 i, art. 79 ust. 2 i 4 oraz art. 80, [Popr. 2]

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(1),

uwzględniając opinię Komitetu Regionów(2),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą(3),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  W sytuacji zmieniających się wyzwań w obszarze migracji, którą charakteryzuje potrzeba wspierania silnych systemów przyjmowania, azylu, integracji i migracji w państwach członkowskich, zapobiegania presjom migracyjnym, jak również adekwatnegoadekwatnego solidarnego reagowania na nie oraz zastępowania nieuregulowanych i niebezpiecznych dróg przybywania migrantów legalnymi i bezpiecznymi sposobami migracji, inwestowanie w skuteczne i skoordynowane zarządzanie migracjami w Unii ma decydujące znaczenie dla osiągnięcia unijnego celu stworzenia przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości zgodnie z art. 67 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. [Popr. 3]

(2)  Znaczenie skoordynowanego podejścia Unii i państw członkowskich znalazło odzwierciedlenie w Europejskim programie w zakresie migracji z maja 2015 r., w którym podkreślono potrzebę prowadzenia spójnej i jasnej wspólnej polityki mającej na celu przywrócenie wiary w to, że Unia jest zdolna połączyć europejskie i krajowe wysiłki, aby radzić sobie z problemem migracji i skutecznie współpracować, zgodnie z zasadą solidarności i sprawiedliwego podziału odpowiedzialności między państwami członkowskimi zapisaną w art. 80 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, oraz zostało potwierdzone w przeglądzie śródokresowym tego programu z września 2017 r. i sprawozdaniu z postępu prac z marca i maja 2018 r. [Popr. 4]

(3)  W konkluzjach z dnia 19 października 2017 r. Rada Europejska potwierdziła potrzebę stosowania kompleksowego, pragmatycznego i zdecydowanego podejścia do zarządzania migracjami, którego celem jest przywrócenie kontroli na granicach zewnętrznych, ograniczenie nieuregulowanego napływu migrantów i liczby zgonów na morzu i które powinno się opierać na elastycznym i dobrze skoordynowanym wykorzystaniu wszystkich instrumentów dostępnych w Unii i państwach członkowskich. Rada Europejska wezwała też do zapewnienia znacznie większej liczby powrotów za pomocą podejmowanych na poziomie UE i państw członkowskich działań, w tym skutecznych umów i uzgodnień dotyczących readmisji. Rada Europejska wezwała ponadto do wprowadzenia i rozwijania programów dobrowolnych przesiedleń. [Popr. 5]

(4)  Aby wspierać wysiłki zapewniające kompleksowe podejście do zarządzania migracjami, oparte na wzajemnym zaufaniu, solidarności i podziale odpowiedzialności między państwami członkowskimi i instytucjami Unii Europejskiej, w celu zapewnienia wspólnej zrównoważonej unijnej polityki azylowej i imigracyjnej, należy wspierać państwa członkowskie za pomocą odpowiednich zasobów finansowych w postaci Funduszu Azylu i , Migracji i Integracji (zwanego dalej „Funduszem”). [Popr. 6]

(4a)   Fundusz powinien w pełni przestrzegać praw człowieka, być zgodny z Agendą 2030, zasadą spójności polityki na rzecz rozwoju, o której mowa w art. 208 TFUE, oraz ze zobowiązaniami na szczeblu międzynarodowym w odniesieniu do migracji i azylu, w szczególności z globalnym porozumieniem w sprawie uchodźców oraz globalnym porozumieniem w sprawie bezpiecznej, uporządkowanej i legalnej migracji. [Popr. 7]

(4b)   W zarządzaniu Funduszem z perspektywy rozwoju należy uwzględniać różne podstawowe przyczyny migracji, takie jak konflikty, ubóstwo, brak potencjału rolnego, edukację i nierówności. [Popr. 8]

(5)  Fundusz Działania wspierane w ramach Funduszu należy wdrażać z pełnym poszanowaniem praw i zasad zapisanych w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej oraz , w tym prawa do ochrony danych osobowych, międzynarodowych zobowiązań Unii i państw członkowskich w zakresie praw podstawowych, w tym Konwencji ONZ o prawach dziecka i Konwencji genewskiej dotyczącej statusu uchodźców z dnia 28 lipca 1951 r., uzupełnionej protokołem z dnia 31 stycznia 1967 r. [Popr. 9]

(5a)  Przy wdrażaniu Funduszu należy przestrzegać zasad równości płci i niedyskryminacji, które należą do podstawowych wartości Unii, a także je propagować. Fundusz nie powinien wspierać żadnych działań przyczyniających się do jakichkolwiek form segregacji lub wykluczenia społecznego. [Popr. 10]

(5b)  Przy wdrażaniu Funduszu należy przyznać pierwszeństwo działaniom, które odnoszą się do sytuacji małoletnich bez opieki i małoletnich odłączonych od rodzin przez wczesną identyfikację i rejestrację, a także działaniom podejmowanym w najlepszym interesie dziecka. [Popr. 11]

(6)  Fundusz należy ustanowić w oparciu o rezultaty i inwestycje osiągnięte przy wsparciu poprzednich funduszy: Europejskiego Funduszu na rzecz Uchodźców, ustanowionego decyzją nr 573/2007/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, Europejskiego Funduszu na rzecz Integracji Obywateli Państw Trzecich, ustanowionego decyzją Rady 2007/435/WE, i Europejskiego Funduszu Powrotów Imigrantów, ustanowionego decyzją nr 575/2007/WE Parlamentu Europejskiego i Rady na lata 2007–2013, a także Funduszu Azylu, Migracji i Integracji na lata 2014–2020, ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 516/2014. Jednocześnie należy uwzględnić wszystkie nowe istotne zmiany sytuacji.

(7)  Fundusz powinien wspierać solidarność państw członkowskich oraz skuteczne zarządzanie przepływami migracyjnymi, między innymi przez: promowanie wspólnych środków w obszarze azylu, w tym wysiłków państw członkowskich w zakresie przyjmowania osób wymagających ochrony międzynarodowej w drodze przesiedleń, przyjmowania ze względów humanitarnych i transferu osób ubiegających się o ochronę międzynarodową lub osób korzystających z ochrony międzynarodowej między państwami członkowskimi; a także wzmocnienie ochrony tych osób ubiegających się o azyl, które wymagają szczególnego traktowania, takich jak dzieci, wspieranie strategii integracji i bardziej skutecznej polityki migracyjnej, aby zapewnić długoterminową konkurencyjność oraz tworzenie bezpiecznych i legalnych sposobów migracji do Unii, co powinno również pomóc w zapewnieniu długoterminowej konkurencyjności Unii i przyszłość przyszłości jej modelu socjalnego oraz ograniczyć czynniki zachęcające w ograniczeniu czynników zachęcających do nieuregulowanej migracji, za pomocą zrównoważonej polityki w zakresie powrotów i readmisji. Fundusz – jako instrument wewnętrznej polityki Unii i jedyny instrument finansowania azylu i migracji na szczeblu unijnym – powinien w pierwszej kolejności wspierać działania w zakresie azylu i migracji podejmowane w Unii. Fundusz powinien jednak wspierać zacieśnianie współpracy z państwami trzecimi, w określonym zakresie i przy zastosowaniu odpowiednich zabezpieczeń, aby wzmacniać zarządzanie przepływami osób ubiegających się o azyl lub inne formy ochrony międzynarodowej, zwiększać w celu ustanowienia możliwości legalnej migracji oraz przeciwdziałać i przeciwdziałania migracji nieuregulowanej oraz sieciom przemytników i zapewniać zrównoważony charakter powrotów i skuteczną readmisję handlarzy ludźmi, a także zapewnienia zrównoważonego charakteru bezpiecznych i godnych powrotów do państw trzecich oraz readmisji w państwach trzecich. [Popr. 12]

(8)  Kryzys migracyjny uwypuklił oraz rosnąca liczba ofiar na Morzu Śródziemnym w ostatnich latach uwypukliły potrzebę zreformowania wspólnego europejskiego systemu azylowego w celu zapewnienia skutecznych procedur azylowych zapobiegających wtórnemu przemieszczaniu oraz stworzenia bardziej sprawiedliwego i skutecznego systemu ustalania odpowiedzialności państw członkowskich za osoby ubiegające się i przewidujących jednolite standardy przyznawania ochrony międzynarodowej i odpowiednie prawa i świadczenia dla osób korzystających z ochrony międzynarodowej. Reforma była też potrzebna, o udzielenie ochrony międzynarodowej, a także ustanowienia ram działania państw członkowskich w zakresie przesiedleń i przyjmowania ze względów humanitarnych w celu zwiększenia ogólnej liczby dostępnych ośrodków przesiedleń na całym świecie. Jednocześnie konieczne jest przeprowadzenie reformy, aby stworzyć bardziej sprawiedliwy zapewnić stosowanie i dostęp do skutecznych i opartych na prawach procedur azylowych oraz by zagwarantować jednolite i odpowiednie warunki przyjmowania wniosków  skuteczny system ustalania odpowiedzialności państw członkowskich za osoby ubiegające sięudzielenieobjęcie ochroną międzynarodową, jednolite standardy przyznawania ochrony międzynarodowej oraz ustanowić unijne ramy działań państw członkowskich w zakresie przesiedleń i odpowiednie prawa i świadczenia dla osób korzystających z ochrony międzynarodowej, a także skuteczne i wydajne procedury powrotów migrantów o nieuregulowanym statusie. Fundusz powinien zatem zapewniać większe wsparcie na rzecz działań państw członkowskich mających na celu pełne i prawidłowe wdrożenie zreformowanego wspólnego europejskiego systemu azylowego. [Popr.  13]

(9)  Fundusz powinien również uzupełniać i wzmacniać działania podejmowane przez Agencję Unii Europejskiej ds. Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu (AUEA) ustanowioną rozporządzeniem (UE) .../.... [Rozporządzenie AUEA](4), mając na celu ułatwienie i poprawę funkcjonowania wspólnego europejskiego systemu azylowego przez: koordynowanie i  wzmacnianie praktycznej współpracy i  wymiany informacji koordynowanie wymiany między państwami członkowskimi informacji w dziedzinie azylu, przede wszystkim dotyczących dobrych praktyk; promowanie unijnych i międzynarodowych przepisów i standardów operacyjnych dotyczących azylu przyczynianie się za pośrednictwem odpowiednich wytycznych, w celu tym standardów operacyjnych, do zapewnienia wysokiego stopnia jednolitości (opartego na wysokim poziomie jednolitego wdrożenia unijnego prawa w dziedzinie azylu w oparciu o wysokie standardy bezpieczeństwa) w odniesieniu do procedur ochrony międzynarodowej, warunków przyjmowania i oceny potrzeb w zakresie ochrony w całej Unii, a także umożliwianie zrównoważonego i sprawiedliwego rozdziału wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej, ułatwianie konwergencji w ocenianiu wniosków o ochronę międzynarodową w całej Unii, wspieranie działań państw członkowskich w zakresie przesiedleń oraz zapewnianie wsparcia operacyjnego i technicznego państwom członkowskim w zarządzaniu systemem azylowym i systemem przyjmowania, zwłaszcza państwom członkowskim zmagającym się z nieproporcjonalną presją wywieraną na te systemy. [Popr. 14]

(9a)  Fundusz powinien wspierać starania Unii i państw członkowskich na rzecz zwiększania zdolności państw członkowskich do opracowywania, monitorowania i oceniania ich polityk azylowych w świetle ich własnych zobowiązań wynikających z obowiązującego prawa Unii. [Popr. 15]

(10)  Fundusz powinien wspierać starania Unię i państwa członkowskie we wdrażaniu obowiązującego prawa Unii i państw członkowskich o zwiększenie zdolności państw członkowskich do opracowywania, monitorowania i oceniania polityk , zapewniając pełne poszanowanie praw podstawowych, w szczególności dyrektyw 2013/33/UE(5) (dyrektywa w sprawie warunków przyjmowania), 2013/32/UE(6) (dyrektywa w sprawie procedur azylowych ), 2011/95/UE(7) (dyrektywa w świetle własnych zobowiązań wynikających z obowiązującego prawa Unii. sprawie kwalifikowania) i 2008/115/WE(8) (dyrektywa w sprawie powrotów) Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013(9) (rozporządzenie dublińskie). [Popr. 16]

(11)  Partnerstwa i współpraca z państwami trzecimi w celu zapewnienia odpowiedniego zarządzania przepływami osób ubiegających się o azyl lub inne formy ochrony międzynarodowej są niezbędnym składnikiem unijnej polityki azylowej. Aby zastąpić niebezpieczne i nieuregulowane drogi migracji legalnymi i bezpiecznymi sposobami dotarcia na terytorium państw członkowskich obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców wymagających ochrony międzynarodowej, wyrazić solidarność z państwami w regionach, do których lub wewnątrz których wysiedlono dużą liczbę osób wymagających ochrony międzynarodowej, pomóc w złagodzeniu presji na te państwa, przyczynić się do osiągania celów unijnej polityki migracyjnej przez zwiększanie wpływu Unii na państwa trzecie oraz skutecznie współdziałać w globalnych inicjatywach w zakresie przesiedleń przez reprezentowanie wspólnego stanowiska na forach międzynarodowych i w relacjach z państwami trzecimi, Fundusz powinien zapewniać zachęty finansowe do wdrażania unijnych ram przesiedleń [i przyjmowania ze względów humanitarnych]. [Popr. 17]

(11a)  Fundusz powinien wspierać starania państw członkowskich na rzecz zapewnienia na ich terytoriach ochrony międzynarodowej i trwałego rozwiązania dla uchodźców i przesiedleńców uznanych za kwalifikujących się do przesiedlenia lub w ramach krajowych programów przyjmowania ze względów humanitarnych, które powinny uwzględniać przewidywania potrzeb w zakresie przesiedleń UNHCR. Aby przyczynić się w sposób ambitny i skuteczny, Fundusz powinien zapewniać ukierunkowaną pomoc w formie zachęt finansowych dla każdej przyjętej lub przesiedlonej osoby. [Popr. 18]

(12)  Biorąc pod uwagę wysoki poziom przepływów migracyjnych do Unii w ostatnich latach oraz znaczenie zapewniania spójności naszych społeczeństw, niezbędne jest wspieranie polityki państw członkowskich na rzecz wczesnej integracji legalnie przebywających obywateli państw trzecich, w tym polityki w priorytetowych obszarach wskazanych w planie działania na rzecz integracji obywateli państw trzecich, przyjętym przez Komisję w 2016 r. [Popr. 19]

(13)  Aby zwiększyć skuteczność, osiągnąć jak największą unijną wartość dodaną oraz zapewnić spójność działań Unii na rzecz integracji obywateli państw trzecich, działania finansowane z Funduszu powinny być szczegółowo określone i uzupełniające w stosunku do działań finansowanych z Europejskiego Funduszu Społecznego Plus (EFS+) i Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR). unijnych funduszy strukturalnych. Środki finansowane w ramach niniejszego Funduszu powinny wspierać działania dostosowane do potrzeb obywateli państw trzecich działania, które są na ogół realizowane na wczesnym etapie wczesnych etapach integracji, oraz działania horyzontalne wspierające zdolności państw członkowskich w obszarze integracji, natomiast interwencje uzupełnione interwencjami mającymi na rzecz obywateli państw trzecich mające bardziej długoterminowe skutki powinny być finansowane celu promowanie włączenia społecznego i gospodarczego obywateli państw trzecich finansowanymi w ramach EFRR i EFS+. funduszy strukturalnych. [Popr. 20]

(13a)   Zakres środków integracyjnych powinien obejmować także osoby korzystające z ochrony międzynarodowej, tak aby zapewnione zostało kompleksowe podejście do integracji, uwzględniające specyfikę tej grupy docelowej. Jeśli środki integracyjne są połączone z przyjmowaniem, w stosownych przypadkach należy umożliwić objęcie tymi działaniami również osób ubiegających się o azyl. [Popr. 21]

(14)  W tym kontekście organy państw członkowskich odpowiedzialne za wdrażanie Funduszu powinny być zobowiązane do współpracy i ustanowienia mechanizmów koordynacji z organami wyznaczonymi przez państwa członkowskie do celów zarządzania interwencjami w ramach EFS+ i EFRR, funduszy strukturalnych, a w razie potrzeby także z ich instytucjami zarządzającymi oraz z instytucjami zarządzającymi innych unijnych funduszy, które przyczyniają się do integracji obywateli państw trzecich. Za pomocą tych mechanizmów koordynacji Komisja powinna oceniać spójność i komplementarność funduszy oraz stopień, w jakim środki wdrożone za pośrednictwem każdego funduszu przyczyniają się do integracji obywateli państw trzecich. [Popr. 22]

(15)  Wdrażanie Funduszu w tym obszarze powinno być spójne z unijnymi wspólnymi podstawowymi zasadami integracji, określonymi we wspólnym programie na rzecz integracji.

(16)  Należy pozwolić państwom członkowskim, które chcą przyjąć takie podejście, na zapisanie w programach krajowych, że działania integracyjne mogą obejmować bliskich krewnych obywateli państw trzecich, wspierając w ten sposób jedność rodzin w najlepszym interesie dziecka, w takim zakresie, jaki jest konieczny do skutecznej realizacji takich działań. Pojęcie „bliski krewny” należy rozumieć jako oznaczające małżonka, partnera oraz każdą inną osobę spokrewnioną w linii zstępnej lub wstępnej z obywatelem państwa trzeciego objętym działaniami integracyjnymi, które to osoby nie zostałyby w inny sposób objęte zakresem Funduszu. [Popr. 23]

(17)  Biorąc pod uwagę zasadniczą rolę, jaką w dziedzinie integracji odgrywają organy lokalne i regionalne oraz organizacje społeczeństwa obywatelskiego i reprezentujące je stowarzyszenia oraz aby ułatwić bezpośredni dostęp tych podmiotów do finansowania na poziomie Unii, Fundusz powinien wspierać realizację działań w zakresie integracji przez organy lokalne i regionalne lub organizacje społeczeństwa obywatelskiego, w tym za pomocą instrumentu tematycznego oraz wyższych stóp współfinansowania tych działań oraz przez wykorzystywanie specjalnego komponentu instrumentu tematycznego tam, gdzie te organy lokalne i regionalne są uprawnione do przeprowadzania działań na rzecz integracji. [Popr. 24]

(18)  Mając na względzie długoterminowe wyzwania gospodarcze i demograficzne, z jakimi zmaga się Unia, a także coraz bardziej globalny charakter migracji, niezbędne jest stworzenie dobrze funkcjonujących legalnych kanałów migracji do Unii, aby utrzymać pozycję Unii jako atrakcyjnego celu dla legalnych migrantów, zgodnie z potrzebami gospodarczymi i społecznymi państw członkowskich, oraz zapewnić zrównoważony charakter systemów opieki społecznej i wzrost unijnej gospodarki, chroniąc jednocześnie pracowników migrujących przed wyzyskiem w pracy. [Popr. 25]

(19)  Fundusz powinien wspierać państwa członkowskie w tworzeniu strategii organizowania i poszerzania dróg legalnej migracji oraz w zwiększaniu ich zdolności do opracowywania, wdrażania, monitorowania i oceniania ogółem wszystkich strategii, polityk i środków w zakresie imigracji i integracji, w tym unijnych instrumentów prawnych, odnoszących się do legalnie przebywających obywateli państw trzecich, w szczególności unijnych instrumentów na rzecz legalnej migracji. Fundusz powinien również wspierać wymianę informacji i najlepszych praktyk oraz współpracę między różnymi działami administracji i poziomami sprawowania rządów oraz między państwami członkowskimi. [Popr. 26]

(20)  Skuteczna i godna polityka powrotowa jest integralną częścią kompleksowego podejścia do migracji, stosowanego przez Unię i jej państwa członkowskie. Fundusz powinien wspierać wysiłki państw członkowskich i zachęcać je do działania, mając na celu skuteczne wdrażanie i dalsze rozwijanie wspólnych norm w zakresie powrotów, ze szczególnym naciskiem na powroty dobrowolne, w szczególności określonych w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE(10), oraz zintegrowanego i skoordynowanego podejścia do zarządzania powrotami. Aby zapewnić zrównoważony charakter polityki powrotowej, Fundusz powinien w równym stopniu wspierać powiązane środki w państwach trzecich, takie aby ułatwić i zagwarantować bezpieczne i godne powroty oraz readmisję, a także trwałą reintegrację, jak reintegracja osób powracających zapisano w globalnym porozumieniu w sprawie bezpiecznej, uporządkowanej i legalnej migracji. [Popr. 27]

(21)  Państwa członkowskie powinny dawać pierwszeństwo dobrowolnym powrotom. Aby promować dobrowolne powroty oraz zapewnić skuteczny, bezpieczny i godny powrót migrantów o nieuregulowanym statusie. W związku z tym w ramach Funduszu należy preferencyjnie wspierać działania związane z dobrowolnymi powrotami. Aby je promować, państwa członkowskie powinny przewidzieć zapewnienie czynników zachęcających, takich zapewnić zachęty, takie jak preferencyjne traktowanie w formie zwiększonej pomocy przy dobrowolnym powrocie do kraju. , a także długoterminowe wsparcie na rzecz reintegracji. Taki dobrowolny powrót leży w interesie zarówno osób powracających, jak i organów – ze względu na oszczędność kosztów. We wszystkich działaniach lub decyzjach dotyczących migrujących dzieci, w tym powrotów, należy przede wszystkim dbać o najlepszy interes dzieci, uwzględniając w pełni ich prawo do wyrażania opinii. [Popr. 28]

(22)  Powroty Choć dobrowolne i przymusowe powroty powinny mieć pierwszeństwo nad powrotami przymusowymi, one jednak ze sobą powiązane i wzajemnie się wspierają, należy więc zachęcać państwa członkowskie, aby w swoich działaniach zwiększały komplementarność tych dwóch form powrotów. Możliwość wydalenia jest istotnym elementem przyczyniającym się do integralności systemu azylowego i systemu legalnej migracji. Fundusz powinien zatem wspierać działania państw członkowskich mające na celu ułatwienie i przeprowadzanie wydaleń, w stosownych przypadkach zgodnie ze standardami określonymi w prawie unijnym i przy pełnym poszanowaniu praw podstawowych i godności osób powracających. Fundusz powinien wspierać działania związane z powrotem dzieci wyłącznie w przypadku, gdy taki powrót opiera się na pozytywnej ocenie najlepszych interesów dziecka. [Popr. 29]

(23)  Szczególne środki wsparcia dla osób powracających , ze szczególnym uwzględnieniem ich potrzeb humanitarnych i potrzeb w zakresie ochrony, stosowane w państwach członkowskich i krajach powrotu mogą poprawić warunki powrotu i reintegrację takich osób. Szczególną uwagę należy zwrócić na grupy wymagające szczególnego traktowania. Decyzje nakazujące powrót powinny opierać się na wszechstronnej i szczegółowej ocenie sytuacji w kraju pochodzenia, a także na ocenie zdolności absorpcyjnej na poziomie lokalnym. Szczególne środki i działania wspierające kraje pochodzenia, a zwłaszcza osoby wymagające szczególnego traktowania, przyczyniają się do zapewnienia bezpieczeństwa, skuteczności i zrównoważonego charakteru powrotów. Takie środki należy wprowadzać przy aktywnym udziale władz lokalnych, społeczeństwa obywatelskiego i diaspor. [Popr. 30]

(24)  Unijne Formalne umowy o readmisji i inne porozumienia są integralnym i kluczowym składnikiem unijnej polityki powrotowej i jednym z głównych narzędzi skutecznego zarządzania przepływami migracyjnymi, ponieważ ułatwiają szybki powrót migrantów o nieuregulowanym statusie. Te umowy i porozumienia są ważnym elementem dialogu i współpracy z państwami trzecimi będącymi krajami pochodzenia i tranzytu migrantów o nieuregulowanym statusie, dlatego w interesie skutecznej polityki powrotowej na poziomach krajowym i unijnym należy wspierać Fundusz powinien wspierać w określonym zakresieprzy zastosowaniu odpowiednich zabezpieczeń wykonywanie tych umów w państwach trzecich w interesie skutecznej polityki bezpiecznych i godnych powrotów. [Popr. 31]

(25)  Oprócz wspierania powrotów osób, jak przewidziano integracji obywateli państw trzecich lub bezpaństwowcówniniejszym rozporządzeniu, państwach członkowskich Fundusz powinien także wspierać inne środki służące przeciwdziałaniu migracji nieuregulowanej, eliminowaniu zachęt do nielegalnej zwalczaniu handlu migrantami, zachęcaniu do tworzenia przepisów dotyczących legalnej migracji i zwalczaniu obchodzenia obowiązujących przepisów dotyczących migracji, a ułatwianiu ich ustanawiania, gwarantując tym samym chronić spójność ochronę spójności systemów imigracyjnych państw członkowskich. w krajach pochodzenia, w pełnej zgodności z zasadą spójności na rzecz zrównoważonego rozwoju. [Popr. 32]

(26)  Zatrudnianie migrantów o nieuregulowanym statusie stanowi czynnik przyciągający, który zachęca do nielegalnej migracji i podważa politykę mobilności pracowników opartą na programach legalnej migracji i zagraża prawom pracowników migrujących, narażając ich na naruszenia praw i nadużycia. Fundusz powinien zatem wspierać państwa członkowskie, bezpośrednio lub pośrednio, we wdrażaniu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/52/WE(11), która zabrania zatrudniania nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich, zapewnia mechanizm składania skarg i odzyskiwania wynagrodzenia przez wyzyskiwanych pracowników i przewiduje kary wobec pracodawców łamiących ten zakaz. [Popr. 33]

(26a)   Państwa członkowskie powinny wspierać potrzeby społeczeństwa obywatelskiego i stowarzyszeń pracowniczych, takie jak utworzenie europejskiej sieci przyjmowania pracowników obu płci, w celu połączenia wszystkich pracowników zaangażowanych w Europie w dziedzinie migracji, aby wspierać godne przyjmowanie i podejście do migracji oparte na prawach człowieka oraz wymianie dobrych praktyk w dziedzinie przyjmowania i integracji zawodowej. [Popr. 34]

(27)  Fundusz powinien wspierać państwa członkowskie, bezpośrednio lub pośrednio, we wdrażaniu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/36/UE(12), która określa przepisy dotyczące pomocy i wsparcia dla ofiar handlu ludźmi oraz ochrony tych ofiar. Środki te powinny uwzględniać specyficzny dla danej płci charakter handlu ludźmi. Przy wdrażaniu Funduszu państwa członkowskie powinny wziąć pod uwagę fakt, że w przypadku osób, które są zmuszone do opuszczenia zwyczajowych miejsc zamieszkania ze względu na nagłe lub postępujące skutki zmiany klimatu, które mają negatywny wpływ na ich życie lub warunki życia, istnieje wysokie ryzyko, że staną się one ofiarami handlu ludźmi. [Popr. 35]

(27a)  Fundusz powinien wspierać w szczególności identyfikację oraz środki na rzecz zaspokojenia potrzeb osób ubiegających się o azyl, które wymagają szczególnego traktowania, np. małoletnich bez opieki, lub które są ofiarami tortur bądź innych poważnych form przemocy, zgodnie z dorobkiem prawnym Unii w dziedzinie azylu. [Popr. 36]

(27b)  Aby osiągnąć sprawiedliwy i przejrzysty podział zasobów między celami Funduszu, należy zapewnić minimalny poziom wydatków dla określonych celów niezależnie od tego, czy są one zarządzane bezpośrednio, pośrednio, czy też wspólnie. [Popr. 37]

(28)  Fundusz powinien uzupełniać i wspierać działania podejmowane w zakresie powrotów przez Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej ustanowioną rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1624(13), a tym samym przyczyniać się do skutecznego europejskiego zintegrowanego zarządzania granicami określonego w art. 4 tego rozporządzenia. bez zapewniania dodatkowego finansowania dla Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej, której roczny budżet umożliwiający wykonanie wszystkich zadań jest ustanawiany przez organ władzy budżetowej. [Popr. 38]

(29)  Należy dążyć do synergii, spójności, komplementarności i efektywności w powiązaniu z innymi funduszami unijnymi oraz unikać nakładania się działań lub sprzeczności między nimi. [Popr. 39]

(30)  Środki Priorytetem Funduszu powinno być finansowanie działań na terytorium Unii. Z Funduszu można finansować środki w państwach trzecich i dotyczące w odniesieniu do państw trzecich, które powinny być ograniczone pod względem finansowym, a jednocześnie powinny być odpowiednie, aby osiągnąć cele objęte wsparciem w ramach Funduszu, określone w art. 3 niniejszego rozporządzenia, oraz powinny podlegać odpowiednim zabezpieczeniom. Środki te powinny uzupełniać inne działania realizowane poza Unią, wspierane za pośrednictwem unijnych instrumentów finansowania zewnętrznego. Podczas realizacji takich działań należy w szczególności dążyć do pełnej spójności i komplementarności z zasadami i ogólnymi celami działań zewnętrznych Unii i jej polityki zagranicznej wobec danego państwa lub regionu oraz międzynarodowymi zobowiązaniami Unii. Jeżeli chodzi o wymiar zewnętrzny, Fundusz powinien przeznaczać wsparcie na zacieśnianie współpracy z państwami trzecimi oraz umacnianie kluczowych aspektów zarządzania migracjami w obszarach będących przedmiotem zainteresowania polityki migracyjnej Unii. Należy przestrzegać zasady spójności polityki na rzecz rozwoju, określonej w pkt 35 Konsensusu europejskiego w sprawie rozwoju. Przy wdrażaniu pomocy w sytuacjach nadzwyczajnych należy zapewnić zgodność z zasadami humanitarnymi określonymi w Konsensusie europejskim w sprawie pomocy humanitarnej. [Popr. 40]

(31)  Finansowanie z budżetu Unii powinno koncentrować się na działaniach, w których interwencja Unii może przynieść wartość dodaną w porównaniu z działaniami podejmowanymi przez same państwa członkowskie. Wsparcie finansowe zapewniane na podstawie niniejszego rozporządzenia powinno się przyczyniać w szczególności do solidarności między państwami członkowskimi w dziedzinie azylu i migracji zgodnie z art. 80 TFUE oraz do wzmacniania krajowych i unijnych zdolności w obszarach azylu i migracji. [Popr. 41]

(32)  Można uznać, że państwo członkowskie nie przestrzega odnośnego dorobku prawnego Unii, w tym pod względem wykorzystania wsparcia operacyjnego w ramach tego Funduszu, jeżeli państwo to nie dopełniło swoich obowiązków przewidzianych w Traktatach, a dotyczących obszaru azylu i powrotów, jeżeli istnieje wyraźne ryzyko poważnego naruszenia przez państwo członkowskie unijnych wartości przy wdrażaniu dorobku prawnego w zakresie azylu i powrotów lub jeżeli w sprawozdaniu oceniającym w ramach mechanizmu oceny i monitorowania stosowania dorobku Schengen lub mechanizmu oceny i monitorowania Agencji Unii Europejskiej ds. Azylu stwierdzono niedociągnięcia w odnośnym obszarze.

(33)  Ustanawiając Fundusz, należy uwzględnić konieczność zwiększenia przejrzystości, elastyczności i uproszczenia, a zarazem spełnić wymogi związane z przewidywalnością oraz zapewnić sprawiedliwy i przejrzysty podział zasobów, aby zrealizować cele polityki i cele szczegółowe określone w niniejszym rozporządzeniu. Przy wdrażaniu Funduszu należy kierować się zasadami wydajności, skuteczności i jakości wydatków. Ponadto wdrażanie Funduszu powinno odbywać się w sposób jak najbardziej przyjazny dla użytkowników. [Popr. 43]

(34)  W niniejszym rozporządzeniu należy określić wstępne kwoty dla państw członkowskich obejmujące stałą kwotę oraz kwotę obliczoną na podstawie kryteriów określonych w załączniku I, które odzwierciedlają potrzeby i presję odczuwaną przez poszczególne państwa członkowskie w zakresie azylu, migracji, integracji i powrotów. Należy zwrócić szczególną uwagę na społeczeństwa regionów wyspiarskich, które mierzą się z nieproporcjonalnymi wyzwaniami związanymi z migracją. [Popr. 44]

(35)  Te wstępne kwoty powinny stanowić podstawę dla długoterminowych inwestycji państw członkowskich. Aby uwzględnić zmiany przepływów migracyjnych, zaspokoić potrzeby w zakresie zarządzania systemem azylowym i systemem przyjmowania oraz integracji legalnie przebywających obywateli państw trzecich, rozwijać legalną migrację, a także przeciwdziałać nieuregulowanej nielegalnej migracji za pomocą skutecznej opartej na prawach i zrównoważonej polityki powrotowej, w połowie okresu programowania należy przydzielić państwom członkowskim dodatkową kwotę uwzględniającą poziomy absorpcji. Kwotę tę należy ustalić na podstawie najnowszych dostępnych danych statystycznych określonych w załączniku I, aby uwzględnić zmiany sytuacji wyjściowej państw członkowskich. [Popr. 45]

(36)  Aby przyczynić się do realizacji osiągnięcia celu polityki Funduszu, państwa członkowskie i Komisja powinny zapewnić włączenie do swoich programów działań służących realizacji , aby programy państw członkowskich obejmowały działania przyczyniające się do osiągnięcia każdego z celów szczegółowych niniejszego rozporządzenia. Powinny one ponadto zapewnić, aby przydział środków finansowych na cele szczegółowe służył osiągnięciu tych celów w najlepszy możliwy sposób i opierał się na najbardziej aktualnych potrzebach, dopilnować, aby wyznaczone programy obejmowały minimalny poziom wydatków w odniesieniu do tych celów, podział zasobów na cele był proporcjonalny do napotykanych wyzwań, oraz aby wybrane priorytety były zgodne ze środkami wykonawczymi określonymi w załączniku II, oraz przyznać zasoby na realizację celów w sposób zapewniający a podział zasobów na dane cele zapewniał osiągnięcie ogólnych celów polityki. ogólnego celu politycznego. [Popr. 46]

(37)  Z uwagi na stale zmieniające się wyzwania w obszarze migracji istnieje potrzeba dostosowania przydziału środków finansowych do zmian przepływów migracyjnych. Aby zaspokoić pilne potrzeby i uwzględnić zmiany w zakresie polityki i priorytetów Unii oraz przeznaczyć środki finansowe na działania o dużej unijnej wartości dodanej, część finansowania będzie okresowo przydzielana na działania szczególne, działania unijne, działania organów lokalnych i regionalnych, pomoc w sytuacjach nadzwyczajnych, przesiedlenia oraz – za pośrednictwem instrumentu tematycznego – jako dodatkowe wsparcie dla państw członkowskich przyczyniających się do działań w zakresie solidarności i podziału odpowiedzialności. [Popr. 47]

(38)  Należy zachęcać państwa członkowskie, aby wykorzystały część swojego przydziału środków w ramach programu na finansowanie działań wymienionych w załączniku IV i dzięki temu skorzystały z większego wkładu Unii.

(38a)  Działania podejmowane przez państwa członkowskie w celu pełnego i właściwego wdrożenia dorobku prawnego Unii w dziedzinie azylu, w tym zapewnienia osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową oraz jej beneficjentom odpowiednich warunków przyjmowania, w celu zagwarantowania prawidłowego określania statusu, zgodnie z dyrektywą 2011/95/UE, aby stosować sprawiedliwe i skuteczne procedury azylowe, powinny być wspierane przez Fundusz, w szczególności gdy działania te kierowane są do małoletnich bez opieki, w przypadku których koszty są wyższe. W związku z tym państwa członkowskie powinny otrzymywać kwotę ryczałtową w odniesieniu do każdego małoletniego bez opieki, któremu przyznano ochronę międzynarodową, jednak kwota ta nie powinna łączyć się z dodatkowym finansowaniem przekazywanym na mocy niniejszego rozporządzenia na rzecz przesiedleń. [Popr. 48]

(39)  Część dostępnych środków w ramach Funduszu może być także przydzielona do programów państw członkowskich służących realizacji działań szczególnych w uzupełnieniu do początkowego przydziału środków. Te działania szczególne powinny zostać określone na poziomie Unii i powinny dotyczyć działań, które wymagają wspólnych wysiłków niezbędnych do zaradzenia sytuacjom w Unii wymagającym udostępnienia dodatkowego finansowania dla jednego lub większej liczby państw członkowskich.

(40)  Fundusz powinien się przyczyniać do wsparcia na rzecz kosztów operacyjnych związanych z azylem i powrotami imigracją oraz umożliwiać państwom członkowskim utrzymanie zdolności niezbędnych dla tych działań na poziomie całej Unii. Wsparcie to obejmuje pełen zwrot kosztów szczególnych związanych z celami przewidzianymi w ramach Funduszu i powinno stanowić integralną część programów państw członkowskich. [Popr. 49]

(41)  Aby uzupełnić realizację celu polityki Funduszu na poziomie krajowym za pośrednictwem programów państw członkowskich, Fundusz powinien też zapewniać wsparcie na rzecz działań na poziomie Unii. Takie działania powinny służyć ogólnym celom strategicznym wchodzącym w zakres interwencji Funduszu, związanym z analizą polityczną i innowacjami, wzajemnym uczeniem się i partnerstwami transnarodowymi oraz testowaniem nowych inicjatyw i działań w całej Unii, przy jednoczesnym poszanowaniu potrzeby zapewnienia odpowiedniego finansowania, w sprawiedliwy i przejrzysty sposób, dla osiągnięcia celów Funduszu. Podczas wdrażania Funduszu i podejmowania tych działań należy zapewnić ochronę praw podstawowych. [Popr. 50]

(42)  Aby wzmocnić zdolność Unii do natychmiastowego reagowania na nieprzewidzianą nieprzewidziany lub nieproporcjonalną silną presję migracyjną w jednym lub większej liczbie nieproporcjonalny napływ obywateli państw członkowskich, charakteryzującą się napływem dużej trzecich do jednego państwa członkowskiego lub nieproporcjonalnej liczby obywateli kilku państw trzecich, członkowskich, co stanowi znaczące i nagłe obciążenie dla ośrodków przyjmowania i ośrodków detencyjnych, systemów i procedur azylowych oraz systemów i procedur zarządzania migracjami w tych państwach, a także lub na silną presję migracyjną wyzwania migracyjne bądź znaczące potrzeby w dziedzinie przesiedleń w państwach trzecich, wywołaną wywołane zmianami sytuacji politycznej, konfliktami lub konfliktami klęskami żywiołowymi, należy umożliwić zapewnianie pomocy w sytuacjach nadzwyczajnych zgodnie z ramami określonymi w niniejszym rozporządzeniu. [Popr. 51]

(43)  Niniejsze rozporządzenie powinno zapewnić kontynuację działania Europejskiej Sieci Migracyjnej, ustanowionej decyzją Rady 2008/381/WE(14) oraz zapewnić pomoc finansową zgodnie z celami i zadaniami tej sieci.

(44)  Cele polityki Funduszu będą również realizowane za pomocą instrumentów finansowych i gwarancji budżetowych w ramach segmentów polityki funduszu InvestEU. Wsparcie finansowe należy wykorzystywać w celu korygowania niedoskonałości rynku lub niekorzystnych warunków inwestycyjnych w proporcjonalny sposób, a podejmowane działania nie powinny powielać ani wypierać finansowania prywatnego ani zakłócać konkurencji na rynku wewnętrznym. Działania powinny charakteryzować się wyraźną europejską wartością dodaną. [Popr. 52]

(45)  Niniejsze rozporządzenie określa pulę środków finansowych na Fundusz Azylu i Migracji, które stanowią główną kwotę odniesienia w rozumieniu [odniesienie należy odpowiednio zaktualizować zgodnie z nowym porozumieniem międzyinstytucjonalnym: pkt 17 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami(15)] dla Parlamentu Europejskiego i Rady podczas rocznej procedury budżetowej.

(46)  Do niniejszego Funduszu zastosowanie ma rozporządzenie (UE) nr.../... [rozporządzenie finansowe]. Określa ono zasady wykonania budżetu Unii, w tym zasady dotyczące dotacji, nagród, zamówień, wykonania pośredniego, pomocy finansowej, instrumentów finansowych i gwarancji budżetowych.

(47)  Do celów realizacji działań objętych zarządzaniem dzielonym Fundusz powinien stanowić część spójnych ram, na które składają się niniejsze rozporządzenie, rozporządzenie finansowe i rozporządzenie (UE) .../2021 [rozporządzenie w sprawie wspólnych przepisów]. W przypadku sprzeczności przepisów niniejsze rozporządzenie ma pierwszeństwo przed rozporządzeniem (UE) nr X [rozporządzenie w sprawie wspólnych przepisów]. [Popr. 53]

(48)  Rozporządzenie (UE) .../2021 [rozporządzenie w sprawie wspólnych przepisów] ustanawia ramy działania Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR), Europejskiego Funduszu Społecznego Plus (EFS+), Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego (EFMR), Oprócz ram ustanawiających zasady finansowe wspólne dla kilku funduszy unijnych, w tym Funduszu Azylu i Migracji (FAM), Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego (FBW) oraz instrumentu na rzecz zarządzania granicami i wiz (IZGW) stanowiącego część Funduszu Zintegrowanego Zarządzania Granicami (FZZG) i określa, w szczególności, przepisy dotyczące programowania, monitorowania i oceny, zarządzania i kontroli w odniesieniu do funduszy Unii wdrażanych według metody zarządzania dzielonego. Migracji i Integracji (FAMI), konieczne jest zatem określenie celów FAM tego Funduszu oraz ustanowienie przepisów szczegółowych dotyczących rodzaju działań, które mogą być finansowane z FAM. w jego ramach. [Popr. 54]

(49)  Rodzaje finansowania i metody wdrażania na podstawie niniejszego rozporządzenia powinny być wybierane w zależności od ich możliwości osiągnięcia szczegółowych celów działań i zapewnienia rezultatów, biorąc pod uwagę w szczególności koszty kontroli, obciążenie administracyjne oraz przewidywane ryzyko nieprzestrzegania przepisów. Pod uwagę należy wziąć korzystanie z płatności ryczałtowych, stawek ryczałtowych i kosztów jednostkowych, a także formę finansowania niepowiązanego z kosztami, przewidzianego w art. 125 ust. 1 rozporządzenia finansowego.

(50)  Zgodnie z rozporządzeniem finansowym(16), rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013(17), rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 2988/95(18), rozporządzeniem Rady (Euratom, WE) nr 2185/96(19) i rozporządzeniem Rady (UE) 2017/1939(20) interesy finansowe Unii należy chronić za pomocą proporcjonalnych środków, w tym środków zapobiegania nieprawidłowościom i nadużyciom finansowym, ich wykrywania, korygowania i prowadzenia dochodzeń w ich sprawie, a także odzyskiwania środków straconych, nienależnie wypłaconych lub nieodpowiednio wykorzystanych oraz, w stosownych przypadkach, nakładania sankcji administracyjnych lub karnych. W szczególności, zgodnie z rozporządzeniem (UE, Euratom) nr 883/2013 i rozporządzeniem (Euratom, WE) nr 2185/96 Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) może prowadzić dochodzenia administracyjne, w tym kontrole na miejscu i inspekcje, w celu ustalenia, czy miały miejsce nadużycie finansowe, korupcja lub jakiekolwiek inne przestępstwo, naruszające interesy finansowe Unii. Zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2017/1939 Prokuratura Europejska może prowadzić dochodzenia i ścigać nadużycia finansowe i inne nielegalne działania naruszające interesy finansowe Unii, jak przewidziano w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1371(21). Zgodnie z rozporządzeniem finansowym każda osoba lub podmiot, które otrzymują środki finansowe Unii, w pełni współpracują w celu ochrony interesów finansowych Unii, przyznają konieczne prawa i dostęp Komisji, OLAF-owi i Europejskiemu Trybunałowi Obrachunkowemu oraz zapewniają, aby wszelkie osoby trzecie uczestniczące w wykonaniu środków finansowych Unii przyznały tym organom równoważne prawa. Państwa członkowskie powinny w pełni współpracować i zapewniać wszelką niezbędną pomoc instytucjom, agencjom i organom Unii w ochronie jej interesów finansowych. Wyniki dochodzeń dotyczących nieprawidłowości lub nadużyć finansowych w odniesieniu do Funduszu należy udostępniać Parlamentowi Europejskiemu. [Popr. 55]

(51)  Do niniejszego rozporządzenia zastosowanie mają horyzontalne przepisy finansowe przyjęte przez Parlament Europejski i Radę na podstawie art. 322 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Przepisy te, ustanowione rozporządzeniem finansowym, określają w szczególności procedurę ustanawiania i wykonania budżetu w drodze dotacji, zamówień, nagród i wykonania pośredniego oraz przewidują kontrole wykonywania obowiązków przez podmioty upoważnione do działań finansowych. Przepisy przyjęte na podstawie art. 322 TFUE dotyczą również ochrony budżetu Unii w przypadku uogólnionych braków w zakresie praworządności w państwach członkowskich, jako że poszanowanie praworządności jest niezbędnym warunkiem wstępnym należytego zarządzania finansami i skutecznego unijnego finansowania.

(51a)  Jeżeli pojawią się wyraźne dowody na to, że zgodność z prawem projektów lub legalność i prawidłowość finansowania lub realizacja projektów mogłyby zostać zakwestionowane w wyniku uzasadnionej opinii Komisji w sprawie uchybienia zobowiązaniom na mocy art. 258 TFUE, Komisja powinna dopilnować, aby środki finansowe na te projekty nie były udostępniane. [Popr. 56]

(52)  Zgodnie z art. 94 decyzji Rady 2013/755/UE(22) osoby i podmioty z siedzibą w krajach i terytoriach zamorskich (KTZ) kwalifikują się do finansowania z zastrzeżeniem zasad i celów Funduszu oraz ewentualnych uzgodnień mających zastosowanie do państwa członkowskiego, z którym dany kraj lub terytorium zamorskie są powiązane.

(53)  Zgodnie z art. 349 TFUE i z komunikatem Komisji „Silniejsze i odnowione partnerstwo strategiczne z regionami najbardziej oddalonymi UE”(23), zatwierdzonym przez Radę w konkluzjach z dnia 12 kwietnia 2018 r., odnośne państwa członkowskie powinny zapewnić w swoich krajowych strategiach i programach środki mające zaradzić szczególnym wyzwaniom w zakresie zarządzania migracjami, z jakimi zmagają się regiony najbardziej oddalone. Fundusz wspiera te państwa członkowskie, zapewniając im adekwatne zasoby na pomoc tym regionom w zarządzaniu migracjami w sposób zrównoważony i w postępowaniu w ewentualnych sytuacjach wystąpienia presji migracyjnej.

(53a)   Przy programowaniu, realizacji i ocenie programów finansowanych z Funduszu powinno się przeprowadzać konsultacje z organizacjami społeczeństwa obywatelskiego oraz z organami lokalnymi i regionalnymi, a także z parlamentami narodowymi w państwach członkowskich i państwach trzecich. [Popr. 57]

(54)  Zgodnie z pkt 22 i 23 porozumienia międzyinstytucjonalnego na rzecz lepszego stanowienia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r. zachodzi potrzeba oceny tego Funduszu w oparciu o informacje zgromadzone w kontekście konkretnych wymogów dotyczących monitorowania, przy czym należy unikać nadmiernej regulacji i obciążenia administracyjnego, zwłaszcza względem państw członkowskich. Wymogi te mogą, w stosownych przypadkach, obejmować mierzalne wskaźniki jako podstawę oceny oddziaływania Funduszu w terenie. Aby zmierzyć osiągnięcia Funduszu, należy ustanowić wspólne wskaźniki i powiązane wartości docelowe w odniesieniu do każdego celu szczegółowego Funduszu. Za pomocą tych wspólnych wskaźników i sprawozdawczości finansowej Komisja i państwa członkowskie powinny monitorować wdrażanie Funduszu zgodnie z odpowiednimi przepisami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) .../2021 [rozporządzenie . Aby odpowiednio wypełniać swoją rolę nadzorczą, Komisja powinna być w stanie określić kwoty faktycznie wydane z Funduszu w danym roku. Składając Komisji roczne sprawozdania finansowe dotyczące programów krajowych, państwa członkowskie powinny zatem dokonać rozróżnienia między odzyskiwaniem środków, płatnościami zaliczkowymi na rzecz beneficjentów końcowych oraz zwrotami faktycznie poniesionych wydatków. W celu ułatwienia audytu i monitorowania wdrażania Funduszu Komisja powinna włączyć te kwoty do swojego rocznego sprawozdania z wdrażania Funduszu, a także wyniki monitorowania i realizacji działań Funduszu na szczeblu lokalnym, regionalnym, krajowym i unijnym, w tym konkretnych projektów i partnerów. Komisja powinna co roku przedstawiać Parlamentowi Europejskiemu i Radzie podsumowanie zatwierdzonych rocznych sprawozdań z osiągnięcia celów. Sprawozdania przedstawiające wyniki monitorowania i wdrożenie działań podejmowanych w sprawie wspólnych przepisów] i z niniejszym rozporządzeniem. ramach Funduszu zarówno na szczeblu krajowym, jakunijnym, powinny zostać upublicznione i przedstawione Parlamentowi Europejskiemu. [Popr. 58]

(55)  Odzwierciedlając znaczenie przeciwdziałania zmianie klimatu zgodnie z zobowiązaniami Unii na rzecz realizacji porozumienia paryskiego i celów zrównoważonego rozwoju Organizacji Narodów Zjednoczonych, niniejszy Fundusz przyczyni się do uwzględnienia działań w dziedzinie klimatu i do osiągnięcia celu ogólnego, w ramach którego wydatki na realizację celów klimatycznych w budżecie UE mają sięgnąć 25 % w WRF na lata 2021–2027, oraz celu rocznego na poziomie 30 % jak najszybciej, a najpóźniej do 2027 r. Podczas przygotowywania i wdrażania Funduszu określone zostaną odpowiednie działania, które zostaną poddane ponownej ocenie w kontekście procesów oceny i przeglądu. [Popr. 59]

(56)  W celu uzupełnienia i zmiany niektórych, innych niż istotne, elementów niniejszego rozporządzenia uprawnienia do przyjęcia przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy przekazać Komisji w odniesieniu do programów prac dla instrumentu tematycznego, wykazu działań kwalifikujących się do uzyskania wsparcia w ramach instrumentu, o którym mowa w załączniku III, wykazu działań kwalifikujących się do wyższego współfinansowania, wymienionych w załączniku IV, oraz wsparcia operacyjnego przewidzianego w załączniku VII, a także w celu dalszego rozwijania wspólnych ram monitorowania i oceny. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów i z organizacjami społeczeństwa obywatelskiego, w tym organizacjami migrantów i uchodźców, oraz aby konsultacje te prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r. [Popr. 60]

(57)  W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszego rozporządzenia należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze. Uprawnienia te są wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011(24). W odniesieniu do aktów wykonawczych nakładających wspólne obowiązki na państwa członkowskie, w szczególności w zakresie przekazywania Komisji informacji, należy stosować procedurę sprawdzającą, zaś w odniesieniu do przyjmowania aktów wykonawczych dotyczących ustaleń w zakresie przekazywania Komisji informacji w ramach programowania i sprawozdawczości, należy stosować procedurę doradczą, ze względu na ich czysto techniczny charakter.

(58)  Ponieważ cel cele niniejszego rozporządzenia, a mianowicie zwiększenie solidarności państw członkowskich, przyczynianie się do skutecznego zarządzania przepływami migracyjnymi zgodnie ze wspólną polityką oraz wdrażania, wzmacniania i rozwoju wspólnej polityki w zakresie azylu i ochrony międzynarodowej oraz wspólną polityką imigracyjną tymczasowej, a także wspólnej polityki imigracyjnej, nie może mogą zostać osiągnięty osiągnięte w sposób wystarczający przez same państwa członkowskie, natomiast możliwe jest lepsze jego ich osiągnięcie na poziomie Unii, Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów. [Popr. 61]

(59)  Zgodnie z art. 3 Protokołu w sprawie stanowiska [Zjednoczonego Królestwa] i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, bez uszczerbku dla art. 4 tego protokołu, [Irlandia nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia, nie jest nim związana ani go nie stosuje / powiadomiła o chęci uczestniczenia w przyjęciu i stosowaniu niniejszego rozporządzenia].

(60)  Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia i nie jest nim związana, ani go nie stosuje.

(61)  Należy dostosować okres stosowania niniejszego rozporządzenia do okresu stosowania rozporządzenia Rady (UE, Euratom) .../2021 [rozporządzenie w sprawie wieloletnich ram finansowych],

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

ROZDZIAŁ I

PRZEPISY OGÓLNE

Artykuł 1

Przedmiot

1.  Niniejsze rozporządzenie ustanawia Fundusz Azylu, i Migracji i Integracji („Fundusz”). [Popr. 62]

2.  Określa ono cele Funduszu, budżet na lata 2021–2027, formy finansowania unijnego oraz zasady dotyczące przyznawania takiego finansowania.

Artykuł 2

Definicje

Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

a)  „osoba ubiegająca się o udzielenie ochrony międzynarodowej” oznacza osobę według definicji zawartej w art. 2 pkt [x] rozporządzenia lit. c) dyrektywy 2013/32/(UE) .../... [rozporządzenie w sprawie procedury azylowej](25); [Popr. 63]

b)  „osoba korzystająca z ochrony międzynarodowej” w rozumieniu art. [2] pkt 2 rozporządzenia (lit. b) dyrektywy 2011/95/UE) .../... [rozporządzenie o kwalifikowaniu](26); [Popr. 64]

c)  „działanie łączone” oznacza działania wspierane z budżetu UE, w tym działanie w ramach instrumentów łączonych zgodnie z art. 2 pkt 6 rozporządzenia finansowego, łączące bezzwrotne formy wsparcia lub instrumenty finansowe z budżetu UE oraz zwrotne formy wsparcia z instytucji finansowania rozwoju lub innych publicznych instytucji finansowych, a także z komercyjnych instytucji finansowych i od inwestorów;

d)  „członek rodziny” oznacza każdego obywatela państwa trzeciego, który odpowiada definicji na podstawie prawa unijnego odnoszącego się do obszaru polityki, w którym realizowane jest działanie wspierane z Funduszu;

e)  „przyjęcie ze względów humanitarnych” w rozumieniu („program humanitarny” oznacza dopuszczenie na terytorium państw członkowskich obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców przesiedlonych do państw trzecich, którym przyznano ochronę międzynarodową lub status humanitarny zgodnie z prawem krajowym, które przewiduje prawa i obowiązki równoważne z prawami i obowiązkami wynikającymi z art. 20–32 i art. [2] rozporządzenia 34 dyrektywy 2011/95/UE) .../... [Unijne ramy przesiedleń [i przyjmowania ze względów humanitarnych]](27) w odniesieniu do osób korzystających z ochrony uzupełniającej; dopuszczenie to odbywa się na wniosek danego państwa członkowskiego po przekazaniu sprawy przez Biuro UNHCR lub inny odnośny organ międzynarodowy; [Popr. 65]

f)  „wydalenie” oznacza „wydalenie” według definicji zawartej w art. 3 pkt 5 dyrektywy 2008/115/WE;

g)  „przesiedlenie” oznacza „przesiedlenie” według definicji zawartej w art. [2] rozporządzenia (UE) .../... [Unijne ramy przesiedleń [i przyjmowania ze względów humanitarnych]] dopuszczenie na terytorium państw członkowskich, po przekazaniu sprawy przez Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców („UNHCR”), obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców z państwa trzeciego, do którego zostali oni przesiedleni, którym przyznano ochronę międzynarodową i którzy mają dostęp do trwałego rozwiązania zgodnie z prawem unijnym i krajowym; [Popr. 66]

h)  „powrót” oznacza „powrót” według definicji zawartej w art. 3 pkt 3 dyrektywy 2008/115/WE;

i)  „obywatel państwa trzeciego” oznacza każdą osobę niebędącą obywatelem Unii według definicji zawartej w art. 20 ust. 1 TFUE. Pojęcie to interpretuje się jako obejmujące bezpaństwowców i osoby o nieokreślonym obywatelstwie;

j)  „osoba wymagająca szczególnego traktowania” oznacza każdą osobę, która odpowiada definicji na podstawie prawa unijnego odnoszącego się do obszaru polityki, w którym realizowane jest działanie wspierane z Funduszu.

ja)  „małoletni bez opieki” oznacza małoletniego, który przybywa na terytorium państw członkowskich bez opieki osoby dorosłej odpowiedzialnej za niego zgodnie z prawem lub z praktyką danego państwa członkowskiego, dopóki nie zostanie on skutecznie objęty opieką takiej osoby dorosłej, w tym małoletniego, który zostaje pozostawiony bez opieki po przybyciu na terytorium państw członkowskich. [Popr. 67]

Artykuł 3

Cele Funduszu

1.  Celem polityki Funduszu jest przyczynianie się do skutecznego zarządzania przepływami migracyjnymi wdrażania, wzmacniania i rozwoju wszystkich elementów wspólnej polityki europejskiej w dziedzinie azylu na mocy art. 78 TFUE oraz wspólnej europejskiej polityki imigracyjnej na mocy art. 79 TFUE zgodnie z odnośnym dorobkiem prawnym UE zasadą solidarności i sprawiedliwego podziału odpowiedzialności, przy pełnym poszanowaniu zobowiązań Unii i państw członkowskich wynikających z prawa międzynarodowego oraz prawzobowiązaniami Unii zasad zapisanychzakresie Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej. [Popr. 68]

2.  W ramach celu polityki określonego w ust. 1 Fundusz przyczynia się do następujących celów szczegółowych:

a)  wzmacnianie i rozwijanie wszystkich aspektów wspólnego europejskiego systemu azylowego, w tym jego wymiaru zewnętrznego;

b)  wspieranie wzmacnianie i rozwój strategii politycznych w dziedzinie legalnej migracji do państw członkowskich, w tym przyczynianie się do integracji obywateli na szczeblu europejskim i krajowym zgodnie z potrzebami gospodarczymi i społecznymi państw trzecich członkowskich; [Popr. 69]

c)  przyczynianie się, w uzupełnieniu do zwalczania migracji nieuregulowanejzapewnianie skutecznych powrotów i readmisji w państwach trzecich. innych funduszy unijnych, do skutecznej integracji i włączenia społecznego obywateli państw trzecich, a także propagowanie tych elementów; [Popr. 70]

ca)  przyczynianie się do zwalczania migracji nieuregulowanej i zapewnianie skutecznych, bezpiecznych i godnych powrotów, readmisji i reintegracji w państwach trzecich; [Popr. 71]

cb)  zapewnianie – w tym przez praktyczną współpracę – solidarności i sprawiedliwego podziału odpowiedzialności pomiędzy państwami członkowskimi, w szczególności w odniesieniu do tych państw, których zjawisko przepływów migracyjnych dotyczy w największym stopniu. [Popr. 72]

3.  W ramach celów szczegółowych określonych w ust. 2 Fundusz jest wdrażany za pomocą środków wykonawczych wymienionych w załączniku II.

Artykuł 3a

Partnerstwo

W odniesieniu do Funduszu partnerstwa obejmują przynajmniej władze lokalne i regionalne lub reprezentujące je stowarzyszenia, odpowiednie organizacje międzynarodowe, organizacje pozarządowe, w szczególności organizacje uchodźców i migrantów, krajowe instytucje ochrony praw człowieka i organy ds. równości oraz partnerów gospodarczych i społecznych.

Partnerzy ci uczestniczą w istotny sposób w przygotowywaniu, wdrażaniu, monitorowaniu i ocenie programów. [Popr. 73]

Artykuł 4

Zakres wsparcia

1.  W ramach celów, o których mowa w art. 3, i Zgodnie ze środkami wykonawczymi wymienionymi w załączniku II Fundusz wspiera w szczególności działania wymienione działania przyczyniające się do osiągnięcia celów, o których mowa w art. 3, i wymienione w załączniku III. Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 32 w celu zmiany wykazu działań kwalifikujących się do wsparcia w ramach Funduszu, o których mowa w załączniku III. [Popr. 74]

2.  Aby osiągnąć cele, o których mowa w art. 3 niniejszego rozporządzenia, Fundusz może w wyjątkowych i stosownych przypadkach wspierać działania zgodnie, w określonych granicach i z priorytetami Unii, zastrzeżeniem odpowiednich gwarancji, wspierać działania o których mowa w załączniku III, skierowane do państw trzecich i prowadzone w państwach trzecich, zgodnie z art. 5 i 6. [Popr. 75]

2a.  Nie naruszając przepisów art. 16, łączna kwota finansowania przeznaczonego na wspieranie działań w państwach trzecich i skierowanych do państw trzecich w ramach instrumentu tematycznego zgodnie z art. 9 nie przekracza 5 % łącznej kwoty przydzielonej na instrument tematyczny zgodnie z punktem (b) art. 8 ust. 2 lit. b). [Popr. 76]

2b.  Nie naruszając przepisów art. 16, całkowita kwota finansowania wsparcia działań przeprowadzanych w państwach trzecich lub w odniesieniu do tych państw w ramach programów państw członkowskich zgodnie z art. 13 nie przekracza dla każdego państwa członkowskiego 5 % całkowitej kwoty przyznanej na rzecz danego państwa członkowskiego zgodnie z art. 8 ust. 2 lit. a), art. 11 ust. 1 i załącznikiem I. [Popr. 77]

2c.  Działania wspierane na podstawie niniejszego ustępu muszą być w pełni zgodne ze środkami wspieranymi przez zewnętrzne instrumenty finansowe Unii oraz z ogólnymi zasadami i celami działań zewnętrznych Unii. [Popr. 78]

3.  Cele niniejszego rozporządzenia wspierają działania, które koncentrują się na jednej lub większej liczbie grup docelowych objętych zakresem art. 78 i 79 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

Artykuł 4a

Równouprawnienie płci i niedyskryminacja

Komisja i państwa członkowskie zapewniają, aby równouprawnienie płci i włączenie perspektywy płci stanowiły integralną część poszczególnych etapów wdrażania Funduszu oraz były wspierane na tych etapach. Komisja i państwa członkowskie podejmują wszystkie odpowiednie kroki zapobiegające wszelkiej dyskryminacji ze względu na płeć, rasę, kolor skóry, pochodzenie etniczne lub społeczne, cechy genetyczne, język, religię lub wierzenia, przekonania polityczne i inne, przynależność do mniejszości narodowej, majątek, urodzenie, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną w zakresie dostępu do Funduszu oraz na poszczególnych etapach wdrażania Funduszu. [Popr. 79]

Artykuł 5

Państwa trzecie stowarzyszone z Funduszem

W Funduszu mogą uczestniczyć państwa trzecie stowarzyszone ze strefą Schengen zgodnie z warunkami określonymi w porozumieniu szczegółowym, które ma zostać przyjęte zgodnie z art. 218 TFUE, obejmującym kwestie uczestnictwa państwa trzeciego w Funduszu Azylu i Migracji, o ile takie porozumienie: [Popr. 80]

–  zapewnia właściwą równowagę między wkładem państwa trzeciego uczestniczącego w Funduszu a osiąganymi przez nie korzyściami;

–  ustanawia warunki uczestnictwa w Funduszu, obejmujące obliczenie wkładu finansowego do Funduszu oraz koszty administracyjne. Wkład ten stanowi dochód przeznaczony na określony cel zgodnie z art. [21 ust. 5] rozporządzenia finansowego;

–  nie powierza państwu trzeciemu uprawnień decyzyjnych w odniesieniu do Funduszu;

–  gwarantuje prawo Unii do zapewniania należytego zarządzania finansami i ochrony jej interesów finansowych.

Przy sporządzaniu porozumienia szczegółowego, o którym mowa w niniejszym artykule, Komisja konsultuje się z Agencją Praw Podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności w odniesieniu do aspektów porozumienia dotyczących praw podstawowych. [Popr. 81]

Artykuł 6

Kwalifikujące się podmioty

1.  Następujące podmioty spełniają kryteria kwalifikowalności:

a)  podmioty prawne z siedzibą w jednym z następujących państw:

1)  państwo członkowskie lub powiązany z nim kraj lub terytorium zamorskie;

2)  państwo trzecie stowarzyszone z Funduszem;

3)  państwo trzecie wymienione w programie prac z zastrzeżeniem warunków określonych w nim określonych warunków, pod warunkiem że wszystkie działania podejmowane przez państwo trzecie, prowadzone w tym państwie trzecim lub skierowane do niego są w pełni zgodne z prawami i zasadami zapisanymi w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej oraz ze zobowiązaniami międzynarodowymi Unii i państw członkowskich; [Popr. 82]

b)  wszelkie podmioty prawne utworzone na mocy prawa unijnego lub wszelkie odnośne organizacje międzynarodowe. [Popr. 83]

2.  Osoby fizyczne nie spełniają kryteriów kwalifikowalności.

3.  Podmioty prawne z siedzibą w państwie trzecim mogą w drodze wyjątku kwalifikować się do uczestnictwa, jeżeli jest to niezbędne do osiągnięcia celów danego działania. [Popr. 84]

4.  Podmioty prawne uczestniczące w konsorcjach złożonych z co najmniej dwóch niezależnych podmiotów, z siedzibą w różnych państwach członkowskich lub w krajach lub terytoriach zamorskich powiązanych z tymi państwami, lub w państwach trzecich, spełniają kryteria kwalifikowalności, jeżeli przyczynia się to do osiągnięcia celów Funduszu określonych w artykule 3 niniejszego rozporządzenia. [Popr. 85]

ROZDZIAŁ II

RAMY FINANSOWANIA I RAMY WDRAŻANIA

Sekcja 1

Przepisy wspólne

Artykuł 7

Zasady ogólne

1.  Wsparcie zapewniane zapewnione na podstawie niniejszego rozporządzenia uzupełnia interwencje krajowe, regionalne i lokalne i skupia oraz koncentruje się na wytworzeniu unijnej wartości dodanej w odniesieniu do celów niniejszego rozporządzenia. [Popr. 86]

2.  Komisja i państwa członkowskie zapewniają, aby wsparcie udzielane na mocy niniejszego rozporządzenia i przez państwa członkowskie było spójne z odpowiednimi działaniami, politykami i priorytetami Unii i stanowiło uzupełnienie instrumentów krajowych i innych instrumentów Unii oraz środków finansowanych w ramach innych funduszy Unii w szczególności w ramach funduszy strukturalnych i zewnętrznych instrumentów finansowych Unii, oraz było z nimi skoordynowane. [Popr. 87]

3.  Fundusz jest wdrażany według metody zarządzania dzielonego, bezpośredniego i pośredniego zgodnie z art. [62 ust. 1 lit. a), b) i c)] rozporządzenia finansowego.

Artykuł 8

Budżet

1.  Pula środków finansowych na realizację Funduszu na lata 2021–2027 wynosi 9 204 957 000 EUR w cenach z 2018 r. (10 415 000 000 EUR w cenach bieżących). [Am. 88]

2.  Środki finansowe zostaną wykorzystane w następujący sposób:

a)  5 522 974 200 EUR według cen z 2018 r. (6 249 000 000 EUR według cen bieżących) przydziela się na programy realizowane według metody zarządzania dzielonego; [Popr. 89]

b)  3 681 982 800 EUR według cen z 2018 r. (4 166 000 000 EUR w cenach bieżących) przydziela się na instrument tematyczny. [Popr. 90]

3.  Maksymalnie 0,42 % puli środków finansowych przydziela się na pomoc techniczną z inicjatywy Komisji, o której mowa w art. 29 rozporządzenia (UE) .../... [rozporządzenie w sprawie wspólnych przepisów]. [Popr. 91]

Artykuł 9

Przepisy ogólne dotyczące wdrażania instrumentu tematycznego

1.  Pula środków finansowych, o której mowa w art. 8 ust. 2 lit. b), jest przydzielana w sposób elastyczny za pośrednictwem instrumentu tematycznego i z wykorzystaniem zarządzania dzielonego, bezpośredniego i pośredniego zgodnie z programami prac. Finansowanie z instrumentu tematycznego jest wykorzystywane na następujące komponenty:

a)  działania szczególne;

b)  działania unijne;

c)  pomoc w sytuacjach nadzwyczajnych;

d)  przesiedlenia;

e)  wsparcie dla państw członkowskich przyczyniających , w tym władz regionalnych i lokalnych oraz organizacji międzynarodowych i pozarządowych, które przyczyniają się do działań w zakresie solidarności i podziału odpowiedzialności oraz [Popr. 92]

f)  Europejska Sieć Migracyjna.

Z puli środków finansowych na instrument tematyczny wspierana jest też pomoc techniczna z inicjatywy Komisji.

2.  Finansowanie z instrumentu tematycznego jest przeznaczane na priorytety o wysokiej wartości dodanej dla Unii lub wykorzystywane w celu zaspokojenia pilnych potrzeb zgodnie z uzgodnionymi priorytetami Unii określonymi w załączniku II oraz poprzez kwalifikowalne działania określone w załączniku III.

Komisja zapewnia regularne kontakty z organizacjami społeczeństwa obywatelskiego w ramach przygotowywania, wdrażania, monitorowania i oceny programów prac.

Co najmniej 20 % środków finansowych z instrumentu tematycznego przeznacza się na cel szczegółowy, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. a).

Co najmniej 10% środków finansowych z instrumentu tematycznego przeznacza się na cel szczegółowy, o którym mowa w art. 3 ust. 2 akapit pierwszy lit. b).

Co najmniej 10% środków finansowych z instrumentu tematycznego przeznacza się na cel szczegółowy, o którym mowa w art. 3 ust. 2 akapit pierwszy lit. c).

Co najmniej 10% środków finansowych z instrumentu tematycznego przeznacza się na cel szczegółowy, o którym mowa w art. 3 ust. 2 akapit pierwszy lit. cb). [Popr. 93]

3.  W przypadku gdy finansowanie z instrumentu tematycznego zostaje przyznane państwom członkowskim w ramach zarządzania bezpośredniego lub pośredniego, należy zapewnić, aby wybranych nie jest możliwe finansowanie projektów , jeżeli istnieją wyraźne dowody, że legalność tych projektów lub legalność i prawidłowość tego finansowania bądź realizacja tych projektów nie dotyczyła uzasadniona opinia zostałyby zakwestionowane w wyniku uzasadnionej opinii Komisji w sprawie uchybienia zobowiązaniom na mocy art. 258 TFUE, która kwestionuje legalność i prawidłowość wydatków lub realizacji projektów. [Popr. 94]

4.  W przypadku gdy finansowanie z instrumentu tematycznego jest wykonywane według metody zarządzania dzielonego, Komisja – do celów art. 18 i art. 19 ust. 2 rozporządzenia (UE) .../... [rozporządzenie w sprawie wspólnych przepisów] – ocenia, czy przewidzianych działań nie dotyczy uzasadniona opinia zapewnia, aby finansowanie projektów nie było możliwe, jeżeli istnieją wyraźne dowody, że legalność tych projektów lub legalność i prawidłowość tego finansowania bądź realizacja tych projektów zostałyby zakwestionowane w wyniku uzasadnionej opinii Komisji w sprawie uchybienia zobowiązaniom na mocy art. 258 TFUE, która kwestionuje legalność i prawidłowość wydatków lub realizacji projektów.. [Popr. 95]

5.  Komisja ustanawia łączną kwotę udostępnianą na instrument tematyczny w ramach środków rocznych z budżetu Unii. Komisja przyjmuje decyzje w sprawie finansowania, o których mowa art. [110] rozporządzenia finansowego, dotyczące akty delegowane zgodnie z art. 32celu ustanowienia programów prac dotyczących instrumentu tematycznego i określające określających cele i działania, jakie mają być wspierane, oraz kwoty przeznaczone na każdy z komponentów, o których mowa w ust. 1. W stosownych przypadkach decyzje w sprawie finansowania określają całkowitą kwotę zarezerwowaną na działania łączone. Programy prac podaje się do wiadomości publicznej. [Popr. 96]

6.  Instrument tematyczny wspiera w szczególności działania objęte środkiem wykonawczym, o którym mowa w załączniku II art. pkt 2a lit. b), załącznika II, realizowane przez organy lokalne i regionalne lub organizacje społeczeństwa obywatelskiego. W związku z tym przyznaje się co najmniej 5 % puli środków finansowych instrumentu tematycznego w ramach zarządzania bezpośredniego lub pośredniego na rzecz organów lokalnych i regionalnych, które wdrażają działania integracyjne. [Popr. 97]

7.  Po przyjęciu decyzji w sprawie finansowania programów prac, o której których mowa w ust. 5, Komisja może wprowadzić odpowiednie zmiany do programów realizowanych według metody zarządzania dzielonego. [Popr. 98]

8.  Te decyzje w sprawie finansowania programy prac mogą być roczne lub wieloletnie i mogą obejmować jeden lub większą liczbę komponentów instrumentu tematycznego. [Popr. 99]

SEKCJA 2

WSPARCIE I WDRAŻANIE W RAMACH ZARZĄDZANIA DZIELONEGO

Artykuł 10

Zakres

1.  Poniższa sekcja ma zastosowanie do części puli środków finansowych, o której mowa w art. 8 ust. 2 lit. a), oraz dodatkowych zasobów objętych zarządzaniem dzielonym zgodnie z decyzją Komisji dotyczącą instrumentu tematycznego, o którym mowa w art. 9.

2.  Wsparcie w ramach tej sekcji jest realizowane według metody zarządzania dzielonego zgodnie z art. [63] rozporządzenia finansowego i rozporządzeniem (UE).../... [rozporządzenie ramami ustanawiającymi przepisy finansowe wspólne dla kilku unijnych funduszy, sprawie wspólnych przepisów]. tym dla FAMI [Popr.  100]

Artykuł 11

Środki budżetowe

1.  Środki, o których mowa w art. 8 ust. 2 lit. a), przydziela się na programy krajowe („programy”), realizowane przez państwa członkowskie według metody zarządzania dzielonego, orientacyjnie w następujący sposób:

a)  5 207 500 000 EUR dla państw członkowskich zgodnie z załącznikiem I;

b)  1 041 500 000 EUR dla państw członkowskich na dostosowanie przydziałów środków na programy, o którym mowa w art. 14 ust. 1.

2.  W przypadku nieprzydzielenia kwoty, o której mowa w ust. 1 lit. b), pozostała kwota może być dodana do kwoty, o której mowa w art. 8 ust. 2 lit. b).

Artykuł 12

Stopy współfinansowania

1.  Wkład z budżetu Unii nie przekracza 75 % łącznych wydatków kwalifikowalnych związanych z danym projektem. Zachęca się państwa członkowskie do zapewnienia funduszy partnerskich na działania wspierane w ramach Funduszu. [Popr. 101]

2.  Wkład z budżetu Unii można zwiększyć do 90 % łącznych wydatków kwalifikowalnych na projekty realizowane w ramach działań szczególnych.

3.  Wkład z budżetu Unii zwiększa się do co najmniej 80 % i można zwiększyć go do 90 % łącznych wydatków kwalifikowalnych na działania wymienione w załączniku IV. [Popr. 102]

4.  Wkład z budżetu Unii można zwiększyć do 100 % łącznych wydatków kwalifikowalnych w przypadku wsparcia operacyjnego.

5.  Wkład z budżetu Unii można zwiększyć do 100 % łącznych wydatków kwalifikowalnych w przypadku pomocy w sytuacjach nadzwyczajnych.

6.  W decyzji Komisji w sprawie zatwierdzenia programu ustala się stopę współfinansowania i maksymalną kwotę wsparcia z Funduszu dla każdego rodzaju działań, o których mowa w ust. 1–5.

7.  W odniesieniu do każdego celu szczegółowego w decyzji Komisji określa się, czy stopa współfinansowania dla tego celu szczegółowego ma być stosowana do:

a)  całkowitego wkładu obejmującego wkłady publiczne i prywatne; czy

b)  wyłącznie wkładu publicznego.

Artykuł 13

Programy

1.  Każde państwo członkowskie zapewnia, i Komisja zapewniają, aby priorytety objęte jego programem krajowym były spójne z unijnymi priorytetami i wyzwaniami w obszarze azylu i zarządzania migracjami migracją i aby im odpowiadały oraz były w pełni zgodne z odnośnym dorobkiem prawnym UE, a także z międzynarodowymi zobowiązaniami Uniiuzgodnionymi priorytetami Unii. państw członkowskich wynikającymi z instrumentów międzynarodowych, których są sygnatariuszami, zwłaszcza z Konwencją ONZ o prawach dziecka. Przy określaniu priorytetów swoich programów państwa członkowskie zapewniają, aby programy te we właściwy sposób uwzględniały środki wykonawcze określone w załączniku II. W związku z tym państwa członkowskie przeznaczają co najmniej 20 % przydzielonych środków finansowych na cel szczegółowy, o którym mowa w art. 3 ust. 2 akapit pierwszy lit. a).

Państwa członkowskie przeznaczają co najmniej 10 % przydzielonych środków finansowych na cel szczegółowy, o którym mowa w art. 3 ust. 2 akapit pierwszy lit. b).

Państwa członkowskie przeznaczają co najmniej 10 % przydzielonych środków finansowych na cel szczegółowy, o którym mowa w art. 3 ust. 2 akapit pierwszy lit. c).

Państwa członkowskie przeznaczają co najmniej 10 % przydzielonych środków finansowych na cel szczegółowy, o którym mowa w art. 3 ust. 2 akapit pierwszy lit. cb). [Popr. 103]

1a.  Ponadto państwa członkowskie zapewniają, aby ich programy obejmowały działania odnoszące się do wszystkich celów szczegółowych Funduszu określonych w art. 3 ust. 2 oraz aby podział środków na te cele gwarantował ich osiągnięcie. Oceniając programy państw członkowskich, Komisja zapewnia, aby finansowanie projektów nie było możliwe, jeżeli istnieją wyraźne dowody, że legalność tych projektów lub legalność i prawidłowość tego finansowania bądź realizacja tych projektów zostałyby zakwestionowane w wyniku uzasadnionej opinii Komisji w sprawie uchybienia zobowiązaniom na mocy art. 258 TFUE. [Popr. 104]

2.  Komisja zapewnia, aby Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu, Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej ds. Azylu i Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej były zaangażowane w proces opracowywania programów na wczesnym etapie, w odniesieniu do obszarów ich kompetencji. Komisja konsultuje projekty programów z Europejską Agencją Straży Granicznej i Przybrzeżnej oraz Agencją, Agencją Praw Podstawowych Unii Europejskiej ds. oraz Europejskim Urzędem Wsparcia w dziedzinie Azylu, aby zapewnić spójność i komplementarność działań agencji z działaniami państw członkowskich. [Popr. 105]

3.  Komisja może w stosownych przypadkach włączyć Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu, Agencję Praw Podstawowych Unii Europejskiej ds. Azylu i Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej i Biuro UNHCR do zadań monitorowania i oceny, o których mowa w sekcji 5, zwłaszcza w celu zapewnienia zgodności działań realizowanych przy wsparciu Funduszu z odnośnym dorobkiem prawnym UE i uzgodnionymi priorytetami Unii. [Popr. 106]

4.  W związku z każdym przeprowadzonym procesem monitorowania przeprowadzonym zgodnie z rozporządzeniem (UE) [.../...] [rozporządzenie AUEA] lub przyjęciem zaleceń zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1053/2013, które wchodzą w zakres niniejszego rozporządzenia, odnośne państwa członkowskie wraz z Komisją, a w stosownych przypadkach z Agencją Unii Europejskiej ds. Europejskim Urzędem Wsparcia w dziedzinie Azylu, Agencją Praw Podstawowych Unii Europejskiej i Europejską Agencją Straży Granicznej i Przybrzeżnej, analizują, w jaki sposób odnieść się do ustaleń, w tym wszelkich niedociągnięć lub problemów w zakresie zdolności i gotowości, oraz wdrażają zalecenia za pośrednictwem swojego programu. [Popr. 107]

5.  W stosownych przypadkach do danego programu wprowadzane są zmiany, aby uwzględnić zalecenia, o których mowa w ust. 4, oraz postępy w osiąganiu celów pośrednich i końcowych zgodnie z oceną zawartą w rocznych sprawozdaniach z realizacji celów, o których mowa w art. 30 ust. 2 lit. a). W zależności od skutków tego dostosowania zmieniony program może zostać zatwierdzony przez Komisję. [Popr. 108]

6.  We współpracy i na podstawie konsultacji z Komisją i właściwymi agencjami zgodnie z ich obowiązującymi kompetencjami, środki w ramach programu mogą zostać przeniesione w celu wdrożenia zaleceń, o których mowa w ust. 4, mających skutki finansowe.

7.  Państwa członkowskie realizują w szczególności działania kwalifikujące się do wyższego współfinansowania, wymienione w załączniku IV. Na wypadek nieprzewidzianej lub nowej sytuacji bądź w celu zapewnienia skutecznego wdrażania finansowania Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 32 celem wprowadzenia zmian do wykazu działań kwalifikujących się do wyższego współfinansowania zawartego w załączniku IV.

7a.  W programach krajowych można zezwolić na objęcie działaniami, o których mowa w pkt 3a załącznika III, bliskich krewnych osób należących do grupy docelowej, o której mowa we wspomnianym punkcie, w takim zakresie, jaki jest konieczny do skutecznej realizacji takich działań. [Popr. 109]

8.  W Bez uszczerbku dla art. 4 ust. 2 akapit drugi, w każdym przypadku, gdy państwo członkowskie postanawia realizować projekt z państwem trzecim lub na terenie państwa trzeciego przy wsparciu Funduszu, państwo członkowskie konsultuje się z Komisją występuje do Komisji o zgodę przed rozpoczęciem projektu. Komisja zapewnia komplementarność i spójność planowanych projektów z innymi działaniami Unii i państw członkowskich podejmowanymi w danym państwie trzecim lub w odniesieniu do danego państwa trzeciego oraz sprawdza, czy spełnione zostały warunki określone w art. 6 ust. 1 lit. a) pkt 3. [Popr. 110]

9.  Programowanie, o którym mowa w art. 17 ust. 5 rozporządzenia (UE) .../2021 [rozporządzenie w sprawie wspólnych przepisów], opiera się na rodzajach interwencji określonych w załączniku VI, tabela 1. Każdy program krajowy określa dla każdego celu szczegółowego rodzaje interwencji zgodnie z tabelą 1 zawartą w załączniku VI oraz orientacyjny podział zaplanowanych środków według rodzaju interwencji lub obszaru wsparcia. [Popr. 111]

9a.  Każde państwo członkowskie publikuje swój program na specjalnej stronie internetowej oraz przekazuje go Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. Na stronie tej przedstawia się działania wspierane w ramach wdrażania programu oraz wykaz beneficjentów. Strona internetowa jest aktualizowana regularnie, co najmniej wraz z publikacją rocznego sprawozdania z realizacji celów, o którym mowa w art. 30. [Popr. 112]

Artykuł 14

Przegląd śródokresowy

-1.  Programy podlegają przeglądowi śródokresowemu i ocenie śródokresowej zgodnie z art. 29 niniejszego rozporządzenia. [Popr. 113]

1.  W Przed końcem 2024 r. i po poinformowaniu Parlamentu Europejskiego Komisja przydzieli przydziela na programy państw członkowskich dodatkową kwotę, o której mowa w art. 11 ust. 1 lit. b), zgodnie z kryteriami, o których mowa w załączniku I, od pkt 1 lit. b) do pkt 5. Finansowanie to będzie obowiązywać w okresie rozpoczynającym się od roku kalendarzowego 2025. [Popr. 114]

2.  Jeżeli co najmniej 10 30% początkowego przydziału środków na program, o którym mowa w art. 11 ust. 1 lit. a), nie zostało pokryte wnioskami o płatność złożonymi zgodnie z art. [85] rozporządzenia (UE) .../2021 [rozporządzenie w sprawie wspólnych przepisów], dane państwo członkowskie nie kwalifikuje się do otrzymania dodatkowego przydziału środków na program, o którym mowa w ust. 1. [Popr. 115]

3.  Od 2025 r. przydział środków z instrumentu tematycznego w stosownych przypadkach uwzględnia postępy w osiąganiu celów pośrednich ram wykonania, o których mowa w art. [12] rozporządzenia (UE) .../2021 [rozporządzenie w sprawie wspólnych przepisów], oraz stwierdzone niedociągnięcia w zakresie wdrażania. [Popr. 116]

Artykuł 15

Działania szczególne

1.  Działania szczególne to projekty transnarodowe lub krajowe o unijnej wartości dodanej, zgodne z celami niniejszego rozporządzenia, na które jedno, kilka lub wszystkie państwa członkowskie mogą otrzymać dodatkowy przydział środków do swoich programów. [Popr. 117]

2.  Oprócz przydziału środków obliczonego zgodnie z art. 11 ust. 1 państwa członkowskie mogą otrzymać dodatkową kwotę, pod warunkiem że zostanie ona odpowiednio ujęta jako taka w programie i wykorzystana na rzecz realizacji celów niniejszego rozporządzenia.

3.  Finansowanie to nie może być wykorzystane na inne działania w ramach programu z wyjątkiem należycie uzasadnionych przypadków i po zatwierdzeniu przez Komisję w drodze zmiany programu.

Artykuł 16

Środki na rzecz unijnych ram przesiedleń [i przyjmowania ze względów humanitarnych]

1.  Oprócz przydziału środków obliczonego zgodnie z art. 11 ust. 1 lit. a) państwa członkowskie otrzymują wkład w wysokości 10 000 EUR na każdą osobę przesiedloną zgodnie z docelowym unijnym programem przesiedleń. Wkład ten ma formę finansowania niepowiązanego z kosztami zgodnie z art. [125] rozporządzenia finansowego.

2.  Kwota, o której mowa w ust. 1, jest przydzielana państwom członkowskim w drodze zmiany ich programów, pod warunkiem że osoba, w odniesieniu do której przydzielono wkład, została skutecznie przesiedlona zgodnie z unijnymi ramami przesiedleń [i przyjmowania ze względów humanitarnych].

3.  Finansowanie to nie może być wykorzystane na inne działania w ramach programu z wyjątkiem należycie uzasadnionych przypadków i po zatwierdzeniu przez Komisję w drodze zmiany programu.

4.  Państwa członkowskie przechowują informacje niezbędne do umożliwienia odpowiedniej identyfikacji osób przesiedlonych i daty ich przesiedlenia.

Artykuł 16a

Zasoby na potrzeby przesiedleń i przyjmowania ze względów humanitarnych

1.  Oprócz przydziału obliczonego zgodnie z art. 11 ust. 1 lit. a) państwa członkowskie co dwa lata otrzymują kwotę dodatkową w oparciu o kwotę ryczałtową w wysokości 10 000 EUR na każdą osobę przyjętą poprzez przesiedlenie.

2.  Oprócz przydziału obliczonego zgodnie z art. 11 ust. 1 lit. a) państwa członkowskie co dwa lata otrzymują kwotę dodatkową w oparciu o kwotę ryczałtową w wysokości 6000 EUR na każdą osobę przyjętą za pośrednictwem systemów humanitarnych.

3.  W stosownych przypadkach państwa członkowskie mogą również kwalifikować się do otrzymania kwot ryczałtowych na członków rodziny osób, o których mowa w ust. 1, w celu zapewnienia jedności rodzin.

4.  Kwota dodatkowa, o której mowa w ust. 1 i 2, jest przydzielana państwom członkowskim co dwa lata, za pierwszym razem na mocy indywidualnych decyzji w sprawie finansowania zatwierdzających ich programy krajowe, a następnie na mocy decyzji w sprawie finansowania, która ma zostać załączona do decyzji zatwierdzających ich programy krajowe.

5.  Biorąc pod uwagę obecne wskaźniki inflacji, istotne zmiany w dziedzinie przesiedleń, czynniki, które mogą zoptymalizować wykorzystanie zachęty finansowej wynikającej z kwoty ryczałtowej, oraz dostępne środki, Komisja jest uprawniona zgodnie z art. 32 do przyjmowania aktów delegowanych w celu dostosowania w razie potrzeby kwoty ryczałtowej, o której mowa w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu. [Popr. 119]

Artykuł 17

Środki na wsparcie wdrażania rozporządzenia .../... [rozporządzenie dublińskie]

1.  Oprócz przydziału środków obliczonego zgodnie z art. 11 ust. 1 lit. a) państwa członkowskie otrzymują wkład w wysokości 10 000 EUR na każdą osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową, za którą to państwo członkowskie staje się odpowiedzialne, z chwilą gdy państwo to znajdzie się w trudnej sytuacji zgodnie z definicją zawartą w rozporządzeniu (UE) .../... (rozporządzenie dublińskie).

2.  Oprócz przydziału środków obliczonego zgodnie z art. 11 ust. 1 lit. a) państwa członkowskie otrzymują wkład w wysokości [10 000] EUR na każdą osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową, która to osoba została przydzielona temu państwu członkowskiemu ponad poziom sprawiedliwego przydziału przypadającego na to państwo członkowskie będące beneficjentem Funduszu.

3.  Państwo członkowskie, o którym mowa w ust. 1 i 2, otrzymuje dodatkowy wkład w wysokości [10 000] EUR na osobę, której przyznano ochronę międzynarodową, do celów wdrożenia środków na rzecz integracji.

4.  Państwo członkowskie, o którym mowa w ust. 1 i 2, otrzymuje dodatkowy wkład w wysokości [10 000] EUR na osobę, co do której państwo członkowskie może stwierdzić na podstawie aktualizacji zbioru danych, o którym mowa w art. 11 lit. d) rozporządzenia (UE) .../... [rozporządzenie Eurodac], że osoba ta opuściła terytorium państwa członkowskiego przymusowo lub dobrowolnie zgodnie z decyzją nakazującą powrót lub z nakazem wydalenia.

5.  Oprócz przydziału środków obliczonego zgodnie z art. 11 ust. 1 lit. a) państwa członkowskie otrzymują wkład w wysokości 500 EUR na każdą osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową, przeniesioną z jednego państwa członkowskiego do innego, na każdą osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową, przeniesioną na podstawie art. 34 ppkt (i) akapit pierwszy lit. c) rozporządzenia (UE) .../... [rozporządzenie dublińskie], oraz w stosownych przypadkach na każdą osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową, przeniesioną na podstawie art. 34 ppkt (j) lit. g) rozporządzenia (UE) .../... [rozporządzenie dublińskie].

6.  Kwoty, o których mowa w niniejszym artykule, mają formę finansowania niepowiązanego z kosztami zgodnie z art. [125] rozporządzenia finansowego.

7.  Dodatkowe kwoty, o których mowa w ust. 1–5, są przydzielane państwom członkowskim w ich programach, pod warunkiem że osoba, w odniesieniu do której przydzielono wkład, została skutecznie przeniesiona do innego państwa członkowskiego, faktycznie powróciła do kraju pochodzenia lub została zarejestrowana jako osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową w odpowiedzialnym państwie członkowskim zgodnie z rozporządzeniem (UE) .../... [rozporządzenie dublińskie].

8.  Finansowanie to nie może być wykorzystane na inne działania w ramach programu z wyjątkiem należycie uzasadnionych przypadków i po zatwierdzeniu przez Komisję w drodze zmiany programu. [Popr. 120]

Artykuł 17a

Środki na wsparcie wdrażania rozporządzenia (UE) nr 604/2013

1.  Państwo członkowskie dokonujące ustalenia odpowiedzialnego państwa członkowskiego otrzymuje, oprócz przydziału środków obliczonego zgodnie z art. 11 ust. 1 lit. a) niniejszego rozporządzenia, zwrot kosztów przyjęcia osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową od czasu złożenia wniosku do czasu przekazania tej osoby do odpowiedzialnego państwa członkowskiego lub do czasu przyjęcia przez państwo członkowskie dokonujące ustalenia odpowiedzialnego państwa członkowskiego odpowiedzialności za tę osobę zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 604/2013.

2.  Przekazujące państwo członkowskie otrzymuje, oprócz przydziału środków obliczonego zgodnie z art. 11 ust. 1 lit. a) niniejszego rozporządzenia, zwrot kosztów niezbędnych do przekazania wnioskodawcy lub innych osób, o których mowa w art. 18 ust. 1 lit. c) i d) rozporządzenia (UE) nr 604/2013.

3.  Oprócz przydziału środków obliczonego zgodnie z art. 11 ust. 1 lit. a) niniejszego rozporządzenia każde państwo członkowskie otrzymuje kwotę ryczałtową w wysokości 10 000 EUR na każdego małoletniego bez opieki, któremu przyznano ochronę międzynarodową w tym państwie członkowskim, pod warunkiem że państwo to nie kwalifikuje się do płatności ryczałtowej na tego małoletniego bez opieki na mocy art. 16 ust. 1.

4.  Zwrot, o którym mowa w niniejszym artykule, ma formę finansowania zgodnie z art. 125 rozporządzenia finansowego.

5.  Zwrot, o którym mowa w ust. 2, jest przydzielany państwom członkowskim w ich programach, pod warunkiem że osoba, w odniesieniu do której przydzielono zwrot, została skutecznie przekazana do innego państwa członkowskiego zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 604/2013. [Popr. 121]

Artykuł 17b

Zasoby na przekazywanie osób ubiegających się o ochronę międzynarodową lub osób korzystających z ochrony międzynarodowej

1.  Z myślą o realizacji zasady solidarności i sprawiedliwego podziału odpowiedzialności państwa członkowskie, oprócz przydziału środków obliczonego zgodnie z art. 11 ust. 1 lit. a), otrzymują kwotę dodatkową w oparciu o kwotę ryczałtową w wysokości 10 000 EUR na każdą osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową lub korzystającą z ochrony międzynarodowej przekazaną z innego państwa członkowskiego.

2.  W stosownych przypadkach państwa członkowskie mogą również kwalifikować się do otrzymania kwot ryczałtowych na członków rodziny osób, o których mowa w ust. 1, pod warunkiem że ci członkowie rodzin zostali przekazani zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

3.  Kwoty dodatkowe, o których mowa w ust. 1, są przydzielane państwom członkowskim za pierwszym razem na mocy indywidualnych decyzji w sprawie finansowania zatwierdzających ich programy krajowe, a następnie na mocy decyzji w sprawie finansowania, która ma zostać załączona do decyzji zatwierdzającej ich program krajowy. Finansowanie to nie może być wykorzystane na inne działania w ramach programu z wyjątkiem należycie uzasadnionych przypadków i po zatwierdzeniu przez Komisję w drodze zmiany programu.

4.  Aby skutecznie realizować cele solidarności i sprawiedliwego podziału odpowiedzialności między państwami członkowskimi, o których mowa w art. 80 TFUE, oraz biorąc pod uwagę obecne wskaźniki inflacji, istotne zmiany w dziedzinie przekazywania osób ubiegających się o ochronę międzynarodową i osób korzystających z ochrony międzynarodowej z jednego państwa członkowskiego do drugiego, zmiany w dziedzinie przesiedleń i inne przypadki przyjmowania ad hoc ze względów humanitarnych, czynniki, które mogą zoptymalizować wykorzystanie zachęty finansowej wynikającej z kwoty ryczałtowej, oraz dostępne środki, Komisja jest uprawniona zgodnie z art. 32 do przyjmowania aktów delegowanych w celu dostosowania w razie potrzeby kwoty ryczałtowej, o której mowa w ust. 1 niniejszego artykułu. [Popr. 122]

Artykuł 18

Wsparcie operacyjne

1.  Wsparcie operacyjne jest częścią przydziału środków dla państwa członkowskiego, która może być wykorzystana jako wsparcie dla organów publicznych odpowiedzialnych za wykonywanie zadań i usług stanowiących usługę publiczną na rzecz Unii;

2.  państwo członkowskie może wykorzystać do 10 % kwoty przydzielonej w ramach Funduszu na swój program w celu sfinansowania wsparcia operacyjnego w ramach celów, o których mowa w art. 3 ust. 2 lit. a) i c). [Popr. 123]

3.  Państwa członkowskie wykorzystujące wsparcie operacyjne przestrzegają dorobku prawnego Unii w dziedzinie azylu i powrotówimigracji oraz w pełni przestrzegają praw i zasad przewidzianych w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej. [Popr. 124]

4.  Państwa członkowskie uzasadniają w programie i w rocznym sprawozdaniu z realizacji celów, o którym mowa w art. 30, wykorzystanie wsparcia operacyjnego do osiągnięcia celów niniejszego rozporządzenia. Przed zatwierdzeniem programu Komisja, wraz z Europejskim Urzędem Wsparcia w dziedzinie Azylu, Agencją Praw Podstawowych Unii Europejskiej ds. Azylu i Europejską Agencją Straży Granicznej i Przybrzeżnej, zgodnie z art. 13, ocenia sytuację wyjściową w państwach członkowskich, które zgłosiły zamiar wykorzystania wsparcia operacyjnego. Komisja bierze pod uwagę informacje dostarczone przez te państwa członkowskie oraz, w stosownych przypadkach, informacje dostępne w ramach monitorowania przeprowadzanego zgodnie z rozporządzeniem (UE) .../... [rozporządzenie AUEA] i przez Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1053/2013, wchodzące w zakres niniejszego rozporządzenia. [Popr. 125]

5.  Wsparcie operacyjne koncentruje się na szczegółowych zadaniach i usługach kwalifikowalnych działaniach określonych w załączniku VII. [Popr. 126]

6.  Aby uwzględnić nowe lub nieprzewidziane sytuacje bądź w celu zapewnienia skutecznego wdrażania finansowania, Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 32 w celu wprowadzenia zmian do wykazu szczegółowych zadań i usług kwalifikowalnych działań w załączniku VII. [Popr. 127]

SEKCJA 3

WSPARCIE I WDRAŻANIE W RAMACH ZARZĄDZANIA BEZPOŚREDNIEGO I POŚREDNIEGO

Artykuł 19

Zakres

Wsparcie opisane w tej sekcji jest wdrażane bezpośrednio przez Komisję zgodnie z art. 62 ust. 1 lit. a) rozporządzenia finansowego lub pośrednio zgodnie z lit. c) tego artykułu.

Artykuł 20

Działania unijne

1.  Działania unijne to projekty transnarodowe lub projekty o szczególnym znaczeniu dla Unii, realizowane zgodnie z celami niniejszego rozporządzenia.

2.  Z inicjatywy Komisji Fundusz można wykorzystać do finansowania działań unijnych dotyczących celów niniejszego rozporządzenia, o których mowa w art. 3, zgodnie z załącznikiem III.

3.  Działania unijne mogą zapewniać finansowanie w dowolnej formie przewidzianej w rozporządzeniu finansowym, w szczególności w postaci dotacji, nagród i zamówień. Mogą również zapewniać finansowanie w formie instrumentów finansowych w ramach działań łączonych.

4.  Dotacje wdrażane według metody w ramach zarządzania bezpośredniego i pośredniego są przyznawane i zarządzane zgodnie z [tytułem VIII] rozporządzenia finansowego. [Popr. 128]

4a.  Komisja zapewnia elastyczny, sprawiedliwy i przejrzysty rozdział zasobów na cele, o których mowa w art. 3 ust. 2. [Popr. 129]

5.  Komisja oceniająca wnioski może składać się z ekspertów zewnętrznych.

6.  Z wkładów na mechanizm wzajemnego ubezpieczenia można pokryć ryzyko związane z odzyskaniem środków należnych od beneficjentów i wkłady te uznaje się za wystarczającą gwarancję w ramach rozporządzenia finansowego. Zastosowanie mają przepisy przewidziane w [art. X] rozporządzenia (UE) .../... [rozporządzenie zastępujące rozporządzenie dotyczące funduszu gwarancyjnego]. [Popr. 130]

Artykuł 21

Europejska Sieć Migracyjna

1.  Fundusz wspiera Europejską Sieć Migracyjną oraz zapewnia pomoc finansową niezbędną dla jej działalności i przyszłego rozwoju.

2.  Kwotę udostępnianą Europejskiej Sieci Migracyjnej w ramach rocznych środków Funduszu oraz program prac określający priorytety jej działania przyjmuje Komisja, po zatwierdzeniu przez komitet kierowniczy zgodnie z art. 4 ust. 5 lit. a) decyzji 2008/381/WE (ze zmianami). Decyzja Komisji stanowi decyzję w sprawie finansowania zgodnie z art. [110] w rozumieniu rozporządzenia finansowego. Aby zapewnić terminową dostępność zasobów, Komisja może przyjąć program prac Europejskiej Sieci Migracyjnej w drodze osobnej decyzji w sprawie finansowania. [Popr. 131]

3.  Pomoc finansowa przewidziana na działania Europejskiej Sieci Migracyjnej przyjmuje w stosownych przypadkach formę dotacji dla krajowych punktów kontaktowych, o których mowa w art. 3 decyzji 2008/381/WE, oraz formę zamówień publicznych, zgodnie z rozporządzeniem finansowym.

Artykuł 21a

Zmiana decyzji 2008/381/WE

Do art. 5 ust. 5 dyrektywy 2008/381/WE dodaje się następujący punkt:"

„da) pełnią funkcję punktu kontaktowego dla potencjalnych beneficjentów finansowania na mocy rozporządzenia w sprawie Funduszu Azylu, Migracji i Integracji oraz zapewniają bezstronne wytyczne, informacje praktyczne i pomoc w odniesieniu do wszystkich aspektów Funduszu, w tym w odniesieniu do wniosków o finansowanie w ramach odpowiedniego programu krajowego lub instrumentu tematycznego.”. [Popr. 132]

"

Artykuł 22

Działania łączone

Działania łączone w ramach niniejszego Funduszu, o których mowa w art. 2 ust. 1 lit. c), realizowane są zgodnie z [rozporządzeniem InvestEU] oraz tytułem X rozporządzenia finansowego. [Popr. 133]

Artykuł 23

Pomoc techniczna z inicjatywy Komisji

Fundusz może wspierać środki pomocy technicznej wdrażane z inicjatywy Komisji lub w jej imieniu. Środki te mogą być finansowane w 100 %.

Artykuł 24

Audyty

Audyty dotyczące wykorzystania wkładu Unii przeprowadzane przez osoby lub podmioty, w tym przez osoby lub podmioty inne niż te, które zostały upoważnione przez instytucje lub organy Unii, stanowią podstawę ogólnej pewności zgodnie z art. 127 rozporządzenia (UE) [rozporządzenie w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii].

Artykuł 25

Informacja, komunikacja i promocja

1.  Odbiorcy finansowania unijnego uznają pochodzenie promują działaniazapewniają eksponowanie finansowania unijnego, w szczególności podczas promowania działań ich rezultatów, rezultaty poprzez dostarczanie spójnych, skutecznych i proporcjonalnych istotnych informacji skierowanych do różnych zainteresowanych grup odbiorców, w tym do mediów i opinii publicznej, we wszystkich właściwych językach. W celu zapewnienia widoczności unijnego finansowania jego beneficjenci, informując o swoim działaniu, wskazują źródło finansowania. W tym celu odbiorcy dopilnowują, aby we wszelkich materiałach informacyjnych skierowanych do mediów i opinii publicznej eksponowany był symbol Unii oraz wyraźnie wskazywane było wsparcie unijne. [Popr. 134]

2.  Komisja Aby dotrzeć do jak najszerszego kręgu odbiorców, Komisja prowadzi działania informacyjne i komunikacyjne związane z Funduszem, jego działaniami i rezultatami. Komisja publikuje w szczególności informacje dotyczące opracowywania rocznych i wieloletnich programów w ramach instrumentu tematycznego. Publikuje też wykaz operacji wybranych na potrzeby wsparcia w ramach instrumentu tematycznego na publicznie dostępnej stronie internetowej oraz aktualizuje ten wykaz co najmniej co trzy miesiące. Zasoby finansowe przydzielone na Fundusz przyczyniają się również do komunikacji instytucjonalnej dotyczącej realizacji priorytetów politycznych Unii, o ile są one związane z celami, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu. Komisja może w szczególności promować najlepsze praktyki i wymianę informacji w odniesieniu do wdrażania instrumentu. [Popr. 135]

2a.  Komisja publikuje informacje, o których mowa w ust. 2, w otwartych formatach nadających się do odczytu maszynowego, jak określono w art. 5 ust. 1 dyrektywy 2003/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady(28), co pozwala na ich sortowanie, przeszukiwanie, ekstrakcję, porównywanie i ponowne wykorzystanie. Należy zapewnić możliwość sortowania danych według priorytetu, celu szczegółowego, łącznego kosztu kwalifikowalnego operacji, łącznego kosztu projektów, łącznego kosztu postępowań o udzielenie zamówienia, nazwiska/nazwy beneficjenta i nazwiska/nazwy wykonawcy. [Popr. 136]

SEKCJA 4

WSPARCIE I WDRAŻANIE W RAMACH ZARZĄDZANIA BEZPOŚREDNIEGO I POŚREDNIEGO

Artykuł 26

Pomoc w sytuacjach nadzwyczajnych

1.  Fundusz zapewnia pomoc finansową Komisja może podjąć decyzję o udzieleniu pomocy finansowej w celu zaspokojenia pilnych i szczególnych potrzeb w przypadku wystąpienia sytuacji nadzwyczajnej spowodowanej co najmniej jednym z wymienionych poniżej czynników: [Popr. 137]

a)  silną presją migracyjną w jednym lub większej liczbie państw członkowskich, charakteryzującą się nieprzewidzianym napływem dużej lub nieproporcjonalnej liczby obywateli państw trzecich w co najmniej jednym państwie członkowskim, co stanowi znaczące i nagłe obciążenie dla ośrodków przyjmowania i ośrodków detencyjnych, systemów i procedur azylowych ochrony dzieci oraz systemów i procedur zarządzania migracjami w tych państwach azylem i migracją; [Popr. 138]

aa)  dobrowolną relokacją; [Popr. 139]

b)  stosowaniem mechanizmów ochrony czasowej w rozumieniu dyrektywy 2001/55/WE(29);

c)  poważną presją migracyjną nieprzewidzianym napływem dużej lub nieproporcjonalnej liczby osób w państwach trzecich, w tym w przypadku gdy osoby wymagające ochrony są pozostawione własnemu losowi z powodu zmian w sytuacji politycznej lub, konfliktów lub klęsk żywiołowych, w szczególności jeżeli sytuacja ta może wpłynąć na przepływy migracyjne w kierunku UE. [Popr. 140]

1a.  Środki realizowane w państwach trzecich zgodnie z niniejszym artykułem muszą być spójne z polityką humanitarną Unii oraz, w stosownych przypadkach, uzupełniać ją, a także muszą być zgodne z zasadami humanitarnymi określonymi w konsensusie w sprawie pomocy humanitarnej. [Popr. 141]

1b.  W przypadkach opisanych w ust. 1 lit. a), aa), b) i c) niniejszego artykułu Komisja powiadamia o tym niezwłocznie Parlament Europejski i Radę. [Popr. 142]

2.  Pomoc w sytuacjach nadzwyczajnych może mieć formę dotacji przyznawanych bezpośrednio agencjom zdecentralizowanym Europejskiemu Urzędowi Wsparcia w dziedzinie Azylu oraz organom lokalnym i regionalnym w przypadku nieprzewidzianego napływu dużej lub nieproporcjonalnej liczby obywateli państw trzecich, a w szczególności organom odpowiedzialnym za przyjmowanie i integrację małoletnich migrantów bez opieki. [Popr. 143]

3.  Oprócz przydziału środków obliczonego zgodnie z art. 11 ust. 1 i załącznikiem I państwom członkowskim można przydzielić pomoc w sytuacjach nadzwyczajnych, pod warunkiem że zostanie ona odpowiednio ujęta jako taka w programie. Finansowanie to nie może być wykorzystane na inne działania w ramach programu z wyjątkiem należycie uzasadnionych przypadków i po zatwierdzeniu przez Komisję w drodze zmiany programu.

4.  Dotacje wdrażane według metody w ramach zarządzania bezpośredniego są przyznawane i zarządzane zgodnie z [tytułem VIII] rozporządzenia finansowego rozporządzeniem finansowym. [Popr. 144]

4a.  Jeżeli jest to niezbędne do realizacji działania, pomoc w sytuacjach nadzwyczajnych może obejmować wydatki poniesione przed dniem złożenia wniosku o przyznanie dotacji lub wniosku o udzielenie pomocy, ale nie przed dniem 1 stycznia 2021 r. [Popr. 145]

Artykuł 27

Finansowanie skumulowane, uzupełniające i łączone

1.  Działanie, które otrzymało Operacja, która otrzymała wkład w ramach Funduszu, może również otrzymać wkład z dowolnego innego programu unijnego, w tym funduszy objętych zarządzaniem dzielonym, pod warunkiem że wkłady te nie pokrywają tych samych kosztów. Programy przedstawione przez Komisję współdziałają i wzajemnie się uzupełniają oraz muszą być na tyle przejrzyste, by nie dochodziło do ich powielania. Przepisy każdego z unijnych programów wnoszących wkład mają zastosowanie do odpowiedniego wkładu tego programu do działania operacji. Finansowanie skumulowane nie może przekraczać łącznych kosztów kwalifikowalnych działania operacji, a wsparcie w ramach różnych programów unijnych może być obliczane na zasadzie proporcjonalnej, zgodnie z dokumentami określającymi warunki udzielenia tego wsparcia. [Popr. 146]

2.  Działania Operacje, którym przyznano pieczęć doskonałości lub które spełniają następujące łączne warunki porównawcze: [Popr. 147]

a)  zostały ocenione w procedurze zaproszenia do składania wniosków w ramach danego instrumentu,

b)  spełniają minimalne wymagania jakościowe tego zaproszenia do składania wniosków,

c)  nie mogą być finansowane w ramach tego zaproszenia do składania wniosków z uwagi na ograniczenia budżetowe,

mogą otrzymać wsparcie z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Społecznego+ lub Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, zgodnie z art. [67 ust. 5] rozporządzenia (UE) .../... [rozporządzenie w sprawie wspólnych przepisów] i art. [8] rozporządzenia (UE) .../... [finansowanie, zarządzanie i monitorowanie wspólnej polityki rolnej], pod warunkiem że działania te są spójne z celami danego programu. Zastosowanie mają przepisy Funduszu, z którego pochodzi wsparcie.

SEKCJA 5

MONITOROWANIE, SPRAWOZDAWCZOŚĆ I OCENA

PODSEKCJA 1:

WSPÓLNE PRZEPISY

Artykuł 28

Monitorowanie i sprawozdawczość

1.  Zgodnie z wymogami dotyczącymi sprawozdawczości określonymi w art. [43 ust. 3 lit. h) ppkt (i)(iii)] rozporządzenia finansowego rozporządzeniu finansowym Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, co najmniej raz w roku, informacje na temat realizacji celów zgodnie z załącznikiem V. [Popr. 148]

2.  Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 32 w celu wprowadzenia zmian do załącznika V służących dokonaniu niezbędnych dostosowań w odniesieniu do informacji o realizacji celów, które mają być przekazywane Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

3.  Wskaźniki służące do przedstawiania sprawozdań z postępów Funduszu w osiąganiu celów niniejszego rozporządzenia określono w załączniku VIII. W przypadku wskaźników produktu wartość bazową ustala się na poziomie zero. Cele pośrednie określone na 2024 r. oraz cele końcowe wyznaczone na 2029 r. mają charakter skumulowany. Dane dotyczące wskaźników produktu i rezultatu uzyskane przez Komisję są udostępniane Parlamentowi Europejskiemu i Radzie na żądanie. [Popr. 149]

4.  System sprawozdawczości dotyczącej realizacji celów zapewnia wydajne, skuteczne i terminowe gromadzenie danych na potrzeby monitorowania realizacji programu i jego rezultatów. W tym celu na odbiorców środków unijnych oraz w stosownych przypadkach na państwa członkowskie nakłada się proporcjonalne wymogi dotyczące sprawozdawczości.

5.  Aby zapewnić skuteczną ocenę postępów Funduszu w realizacji jego celów, Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 32 w celu zmiany załącznika VIII przez dostosowanie i uzupełnienie zawartych w nim wskaźników, jeżeli zostanie to uznane za konieczne, oraz w celu uzupełnienia niniejszego rozporządzenia o przepisy dotyczące ustanowienia ram monitorowania i oceny, w tym w odniesieniu do informacji o projekcie, jakie mają przekazywać państwa członkowskie.

Artykuł 29

Ocena

1.  Komisja przeprowadza ocenę śródokresową i ocenę retrospektywną niniejszego rozporządzenia, w tym działań realizowanych w ramach Funduszu.

2.  Ocenę śródokresową i ocenę retrospektywną przeprowadza się w terminie pozwalającym na uwzględnienie ich wyników w procesie decyzyjnym. [Popr. 150]

Artykuł 29a

Ocena

1.  Do dnia 31 grudnia 2024 r. Komisja przedstawia śródokresową ocenę wdrażania niniejszego rozporządzenia. Ocena śródokresowa polega na badaniu skuteczności, wydajności, uproszczenia i elastyczności Funduszu. W szczególności obejmuje ona ocenę:

(a)  postępów w osiąganiu celów niniejszego rozporządzenia, z uwzględnieniem wszystkich istotnych już dostępnych informacji, w szczególności składanych przez państwa członkowskie rocznych sprawozdań z realizacji celów, o których mowa w art. 30, oraz wskaźników produktu i rezultatu określonych w załączniku VIII;

(b)  unijnej wartości dodanej działań i operacji realizowanych w ramach Funduszu;

(c)  wkładu w unijną solidarność w dziedzinie azylu i migracji;

(d)  stałej aktualności środków wykonawczych określonych w załączniku II i działań, o których mowa w załączniku III;

(e)  komplementarności, koordynacji i spójności między działaniami wspieranymi w ramach Funduszu a wsparciem z innych funduszy Unii, takich jak fundusze strukturalne, i zewnętrznych instrumentów finansowych Unii;

(f)  bardziej długoterminowego oddziaływania Funduszu i trwałości jego skutków.

Ocena śródokresowa uwzględnia retrospektywną ocenę wyników pod względem długoterminowego oddziaływania poprzedniego funduszu – Funduszu Azylu, Migracji i Integracji na lata 2014–2020 – oraz, w stosownych przypadkach, towarzyszy jej wniosek ustawodawczy dotyczący zmiany niniejszego rozporządzenia.

2.  Do dnia 31 stycznia 2030 r. Komisja przeprowadza ocenę retrospektywną. Do tego samego dnia Komisja przekazuje Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z oceny. Ocena retrospektywna obejmuje ocenę wszystkich elementów określonych w ust. 1. W związku z tym ocenie poddaje się bardziej długoterminowe oddziaływanie Funduszu i trwałość jego skutków z myślą o wykorzystaniu tej wiedzy przy podejmowaniu decyzji o ewentualnym odnowieniu lub zmodyfikowaniu następnego funduszu.

Sprawozdania z oceny śródokresowej i oceny retrospektywnej, o których mowa w ust. 1 i akapicie pierwszym niniejszego ustępu, sporządza się z rzeczywistym udziałem partnerów społecznych, organizacji społeczeństwa obywatelskiego, w tym organizacji migrantów i uchodźców, organów ds. równości, krajowych instytucji praw człowieka i innych odpowiednich organizacji, zgodnie z zasadą partnerstwa określoną w art. 3a.

3.  W ocenie śródokresowej i ocenie retrospektywnej Komisja zwraca szczególną uwagę na ocenę działań państw trzecich, w państwach trzecich lub w odniesieniu do tych państw zgodnie z art. 5, art. 6 i art. 13 ust. 8. [Popr. 151]

Podsekcja 2:

Przepisy dotyczące zarządzania dzielonego

Artykuł 30

Roczne sprawozdania z realizacji celów

1.  Do dnia 15 lutego 2023 r. i do tego samego dnia każdego kolejnego roku do 2031 r. włącznie państwa członkowskie przekazują Komisji roczne sprawozdanie z realizacji celów, o którym mowa w art. 36 ust. 6 rozporządzenia (UE) .../2021 [rozporządzenie w sprawie wspólnych przepisów]. Sprawozdanie złożone w 2023 r. obejmuje realizację programu w okresie do dnia 30 czerwca 2022 r. Państwa członkowskie publikują te programy na specjalnej stronie internetowej i przekazują je Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. [Popr. 152]

2.  Roczne sprawozdanie z realizacji celów zawiera w szczególności informacje dotyczące:

a)  postępów w realizacji programu i osiąganiu celów pośrednich i celów końcowych, z uwzględnieniem najnowszych danych, zgodnie z wymogiem zawartym w art. [37] rozporządzenia (UE) .../2021 [rozporządzenie w sprawie wspólnych przepisów] zbiorczych przekazanych Komisji; [Popr. 153]

aa)  przedstawienia rocznego sprawozdania finansowego z programu krajowego z podziałem na środki odzyskane, płatności zaliczkowe na rzecz beneficjentów końcowych i rzeczywiście poniesione wydatki; [Popr. 154]

b)  wszelkich problemów mających wpływ na wyniki programu i działań podjętych w celu zaradzenia tym problemom, w tym uzasadnionych opinii wydanych przez Komisję w odniesieniu do postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego na mocy art. 258 TFUE; [Popr. 155]

c)  komplementarności działań wspieranych z , koordynacji i spójności między działaniami wspieranymi w ramach Funduszu i wsparcia a wsparciem z innych funduszy Unii, w szczególności działań realizowanych w państwach trzecich lub dotyczących państw trzecich; takich jak fundusze strukturalne, i zewnętrznych instrumentów finansowych Unii; [Popr. 156]

d)  wkładu programu we wdrażanie odpowiedniego dorobku prawnego UE i planów działania, jak również we współpracę i solidarność między państwami członkowskimi w dziedzinie azylu; [Popr. 157]

da)  przestrzegania wymogów w zakresie praw podstawowych; [Popr. 158]

e)  realizacji działań w zakresie komunikacji i eksponowania;

f)  spełnienia mających zastosowanie warunków podstawowych i ich stosowania przez cały okres programowania;

g)  liczby osób przesiedlonych lub przyjętych z pomocą Funduszu, zgodnie z kwotami, o których mowa w art. 16 ust. 1 i 2; [Popr. 159]

h)  liczby osób ubiegających się o ochronę międzynarodową i osób korzystających z ochrony międzynarodowej przeniesionych z jednego państwa członkowskiego do innego zgodnie z art. 17.17b [Popr. 160]

ha)  liczby osób wymagających szczególnego traktowania, którym udzielono pomocy w ramach programu, w tym dzieci i osób, którym udzielono ochrony międzynarodowej; [Popr. 161]

3.  Komisja może zgłaszać uwagi do rocznego sprawozdania z realizacji celów w ciągu dwóch miesięcy od daty otrzymania tego sprawozdania. Jeżeli Komisja nie przekaże uwag w tym terminie, sprawozdanie uznaje się za przyjęte. Wówczas Komisja udostępnia streszczenia rocznych sprawozdań z realizacji celów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie oraz publikuje je na specjalnej stronie internetowej. Jeżeli nie dojdzie do przekazania przez państwa członkowskie zgodnie z ust. 1, pełny tekst rocznego sprawozdania z realizacji celów jest udostępniany Parlamentowi Europejskiemu i Radzie na żądanie. [Popr. 162]

4.  W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszego artykułu Komisja przyjmuje akt wykonawczy ustanawiający wzór rocznego sprawozdania z realizacji celów. Ten akt wykonawczy jest przyjmowany zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 33 ust. 2.

Artykuł 31

Monitorowanie i sprawozdawczość

1.  Monitorowanie i sprawozdawczość zgodnie z tytułem IV rozporządzenia (UE) .../... [rozporządzenie w sprawie wspólnych przepisów] opiera się na rodzajach interwencji określonych w załączniku VI, tabele 1, 2 i 3. Aby uwzględnić nowe lub nieprzewidziane sytuacje bądź w celu zapewnienia skutecznego wdrażania finansowania, Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych w celu zmiany rodzajów interwencji zgodnie z art. 32.

2.  Wskaźniki te są stosowane zgodnie z art. 12 ust. 1, 17 i 37 rozporządzenia (UE) nr .../2021 [rozporządzenie w sprawie wspólnych przepisów].

ROZDZIAŁ III

PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE

Artykuł 32

Wykonywanie przekazanych uprawnień

1.  Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

2.  Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 4, 9, 13, 1816, 17b, 28 i 31, powierza się Komisji do dnia 31 grudnia 2028 r. [Popr. 163]

3.  Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 4, 9, 13, 1816, 17b, 28 i 31, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych. [Popr. 164]

4.  Przed przyjęciem aktu delegowanego Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez każde państwo członkowskie zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r.

5.  Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

6.  Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 4, 9, 13, 16, 17b, 18, 28 i 31 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady. [Popr. 165]

Artykuł 33

Procedura komitetowa

1.  Komisję wspomaga Komitet Koordynacyjny ds. Funduszu Azylu i Migracji, Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego i instrumentu na rzecz zarządzania granicami i wiz. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

2.  W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

3.  W przypadku gdy Komitet nie wyda żadnej opinii, Komisja nie przyjmuje projektu aktu wykonawczego. Ten przepis nie ma zastosowania do aktu wykonawczego, o którym mowa w art. 30 ust. 4.

Artykuł 34

Przepisy przejściowe

1.  Niniejsze rozporządzenie nie ma wpływu na kontynuację lub modyfikację działań w ramach Funduszu Azylu, Migracji i Integracji na lata 2014–2020, ustanowionego rozporządzeniem (UE) nr 516/2014, które nadal stosuje się do tych działań aż do ich zamknięcia.

2.  Z puli środków finansowych przeznaczonych na Fundusz można również pokrywać wydatki na wsparcie techniczne i administracyjne na potrzeby przejścia między Funduszem a środkami przyjętymi w ramach poprzedniego Funduszu Azylu i Migracji ustanowionego rozporządzeniem (UE) nr 516/2014.

Artykuł 35

Wejście w życie i stosowanie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2021 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z Traktatami.

Sporządzono w Strasburgu dnia r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK I

Kryteria przydziału finansowania na programy objęte zarządzaniem dzielonym

1.  Dostępne środki, o których mowa w art. 11, zostają podzielone między państwa członkowskie w następujący sposób:

a)  każde państwo członkowskie otrzymuje z Funduszu kwotę zryczałtowaną w wysokości 5 000 00010 000 000 EUR tylko na początku okresu programowania; [Popr. 166]

b)  pozostałe środki, o których mowa w art. 11, zostają rozdzielone na podstawie następujących kryteriów:

–  30 % na azyl;

–  30 % na legalną migrację i integrację;

–  40 % na przeciwdziałanie migracji nieuregulowanej, w tym na powroty.

2.  W obszarze azylu uwzględniane będą następujące kryteria, ważone w następujący sposób:

a)  30 % proporcjonalnie do liczby osób należących do jednej z następujących kategorii:

–  obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec, któremu przyznano status określony w konwencji genewskiej;

–  obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec, który korzysta z formy ochrony uzupełniającej w rozumieniu wersji przekształconej dyrektywy 2011/95/UE(30);

–  obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec, który korzysta z ochrony czasowej w rozumieniu dyrektywy 2001/55/WE(31).

b)  60 % proporcjonalnie do liczby obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców, którzy złożyli wniosek o ochronę międzynarodową;

c)  10 % proporcjonalnie do liczby obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców, którzy są w trakcie przesiedlenia lub zostali przesiedleni na teren państwa członkowskiego.

3.  W obszarze legalnej migracji i integracji uwzględniane będą następujące kryteria, ważone w następujący sposób:

a)  40 % proporcjonalnie do łącznej liczby legalnie przebywających obywateli państw trzecich w danym państwie członkowskim;

b)  60 % proporcjonalnie do liczby obywateli państw trzecich, którzy otrzymali pierwszy dokument pobytowy.

c)  Następujące kategorie osób nie są uwzględniane do celów obliczeń, o których mowa w ust. 3 lit. b):

–  obywatele państw trzecich, którym wydano pierwszy dokument pobytowy związany z pracą, ważny na okres krótszy niż 12 miesięcy;

–  obywatele państw trzecich przyjmowani w celu odbycia studiów, udziału w wymianie młodzieży szkolnej, szkoleniu bez wynagrodzenia lub wolontariacie zgodnie z dyrektywą Rady 2004/114/WE(32) lub – jeżeli ma zastosowanie – z dyrektywą (UE) 2016/801(33);

–  obywatele państw trzecich przyjmowani w celu prowadzenia badań naukowych zgodnie z dyrektywą Rady 2005/71/WE(34) lub – jeżeli ma zastosowanie – z dyrektywą (UE) 2016/801.

4.  W obszarze przeciwdziałania migracji nieuregulowanej, w tym za pomocą powrotów, uwzględniane będą będzie następujące kryteria, ważone w następujący sposób kryterium: [Popr. 167]

a)  50 % proporcjonalnie do liczby liczba obywateli państw trzecich, którzy nie spełniają lub przestali spełniać warunki wjazdu i pobytu na terytorium państwa członkowskiego i którzy są objęci ostateczną decyzją nakazującą powrót na podstawie prawa krajowego lub wspólnotowego unijnego, tj. decyzją administracyjną lub sądową bądź aktem administracyjnym lub sądowym, stwierdzającymi nielegalność pobytu i nakładającymi obowiązek powrotu; [Popr. 168]

b)  50 % proporcjonalnie do liczby obywateli państw trzecich, którzy faktycznie opuścili terytorium państwa członkowskiego w następstwie administracyjnego lub sądowego nakazu opuszczenia, dobrowolnie lub pod przymusem. [Popr. 169]

5.  Do celów początkowego przydziału środków wartościami odniesienia są ostatnie roczne dane statystyczne opracowane przez Komisję (Eurostat), obejmujące poprzednie trzy lata kalendarzowe, oparte na danych dostarczonych przez państwa członkowskie na dzień rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia zgodnie z prawem Unii. Dane, również te dotyczące dzieci, powinny być zdezagregowane według kryterium wieku, płci, aspektów szczególnie trudnej sytuacji i statusu azylowego. Do celów przeglądu śródokresowego wartościami odniesienia są ostatnie roczne dane statystyczne opracowane przez Komisję (Eurostat), obejmujące poprzednie trzy lata kalendarzowe, dostępne w momencie przeprowadzania przeglądu środokresowego w 2024 r., oparte na danych dostarczonych przez państwa członkowskie zgodnie z prawem Unii. W przypadku gdy państwa członkowskie nie dostarczyły Komisji (Eurostatowi) odnośnych statystyk, jak najszybciej przekazują one dane wstępne. [Popr. 170]

6.  Przed przyjęciem tych danych jako wartości odniesienia Komisja (Eurostat) ocenia jakość, porównywalność i kompletność informacji statystycznych zgodnie z standardowymi procedurami operacyjnymi. Na wniosek Komisji (Eurostatu) państwa członkowskie dostarczają jej wszystkich niezbędnych do tego celu informacji.

ZAŁĄCZNIK II

Środki wykonawcze

1.  Fundusz przyczynia się do realizacji celu szczegółowego określonego w art. 3 ust. 2 lit. a) przez skupienie się na następujących środkach wykonawczych:

a)  zapewnienie jednolitego stosowania dorobku prawnego UE i priorytetów związanych ze wspólnym europejskim systemem azylowym;

b)  wspieranie zdolności systemów azylowych państw członkowskich, w tym na szczeblu lokalnym i regionalnym, w zakresie infrastruktury i , takiej jak odpowiednie warunki przyjmowania, zwłaszcza małoletnich, oraz usług, takich jak pomoc i reprezentacja prawna oraz tłumaczenie ustne, stosownych przypadkach razie konieczności; [Popr. 171]

c)  zwiększanie poczucia solidarności i podziału odpowiedzialności między państwami członkowskimi, w szczególności w stosunku do państw najbardziej dotkniętych przepływami migracyjnymi, oraz zapewnianie wsparcia państwom członkowskim uczestniczącym w działaniach solidarnościowych; [Popr. 172]

d)  zwiększanie poczucia solidarności i zacieśnianie współpracy z państwami trzecimi dotkniętymi przepływami migracyjnymi, do których przesiedlono dużą liczbę osób wymagających ochrony międzynarodowej, w tym przez wspieranie zdolności tych państw do poprawy warunków przyjmowania i ochrony międzynarodowej, oraz za pomocą przesiedleń i innych legalnych sposobów udzielenia ochrony w Unii, zwłaszcza grupom szczególnie wrażliwym, takim jak dzieci i nastolatki w obliczu ryzyka związanego z ochroną, a także partnerstw w ramach partnerstwa i współpracy z państwami trzecimi w celu zarządzania migracjami kontekście wysiłków w zakresie globalnej współpracy w dziedzinie ochrony międzynarodowej. [Popr. 173]

da)  udzielanie pomocy technicznej i operacyjnej jednemu lub kilku innym państwom członkowskim we współpracy z Europejskim Urzędem Wsparcia w dziedzinie Azylu. [Popr. 174]

2.  Fundusz przyczynia się do realizacji celu szczegółowego określonego w art. 3 ust. 2 lit. b) przez skupienie się na następujących środkach wykonawczych:

a)  wspieranie opracowywania i wdrażania polityki promującej legalną migrację, w tym łączenie rodzin, oraz wdrażanie dorobku prawnego UE w zakresie legalnej migracji, w szczególności instrumentów w zakresie legalnej migracji zarobkowej zgodnie z obowiązującymi międzynarodowymi standardami w zakresie migracji oraz ochrony pracowników migrujących; [Popr. 175]

aa)  promowanie i opracowywanie środków strukturalnych i wspierających, ułatwiających legalne przybycie do Unii i legalne przebywanie na jej terytorium; [Popr. 176]

ab)  wzmacnianie partnerstwa i współpracy z państwami trzecimi dotkniętymi przepływami migracyjnymi, w tym za pomocą legalnych możliwości przybycia do Unii, na potrzeby wysiłków w zakresie globalnej współpracy w dziedzinie ochrony międzynarodowej; [Popr. 177]

b)  promowanie środków na rzecz wczesnej integracji w celu włączenia społecznego i gospodarczego obywateli państw trzecich, przygotowywanie ich aktywnego uczestnictwa i promowanie akceptacji w społeczeństwie przyjmującym, zwłaszcza przy zaangażowaniu organów lokalnych i regionalnych oraz organizacji społeczeństwa obywatelskiego. [Popr. 178]

2a.  Fundusz przyczynia się do realizacji celu szczegółowego określonego w art. 3 ust. 2 lit. c) przez skoncentrowanie się na następujących środkach wykonawczych:

a)  promowanie środków na rzecz integracji w celu włączenia społecznego i gospodarczego obywateli państw trzecich, ułatwianie łączenia rodzin, przygotowywanie ich aktywnego uczestnictwa i promowanie akceptacji w społeczeństwie przyjmującym, zwłaszcza przy zaangażowaniu organów lokalnych i regionalnych, organizacji pozarządowych, w tym organizacji uchodźców i migrantów oraz partnerów społecznych; oraz

b)  promowanie i wdrażanie środków ochrony osób wymagających szczególnego traktowania w kontekście środków na rzecz integracji. [Am. 179]

3.  Fundusz przyczynia się do realizacji celu szczegółowego określonego w art. 3 ust. 2 lit. cca) przez skupienie się na następujących środkach wykonawczych: [Popr. 180]

a)  zapewnienie jednolitego stosowania dorobku prawnego UE i priorytetów politycznych dotyczących infrastruktury, procedur i usług;

b)  wspieranie zintegrowanego i skoordynowanego podejścia do zarządzania powrotami na poziomie Unii i państw członkowskich, do rozwijania zdolności w zakresie skutecznych, godnych i trwałych powrotów oraz ograniczenia czynników zachęcających do migracji nieuregulowanej; [Popr. 181]

c)  wspieranie wspomaganych dobrowolnych powrotów, poszukiwania rodzin i środków reintegracyjnych, z poszanowaniem nadrzędnego interesu małoletnich; [Popr. 182]

d)  wzmacnianie współpracy z państwami trzecimi i ich zdolności do wdrażania umów o readmisji i innych ustaleń, oraz do obejmujących środki reintegracyjne w celu umożliwienia trwałych powrotów. [Popr. 183]

3a.  Fundusz przyczynia się do realizacji celu szczegółowego określonego w art. 3 ust. 2 lit. cb) przez skoncentrowanie się na następujących środkach wykonawczych:

a)  promowanie i wdrażanie przestrzegania prawa międzynarodowego i Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w ramach polityk i środków w zakresie azylu i migracji;

b)  zwiększanie poczucia solidarności i podziału odpowiedzialności między państwami członkowskimi, w szczególności solidarności w stosunku do państw najbardziej dotkniętych przepływami migracyjnymi, oraz zapewnianie wsparcia państwom członkowskim na szczeblu centralnym, regionalnym lub lokalnym, organizacjom międzynarodowym, organizacjom pozarządowym i partnerom społecznym w ich działaniach solidarnościowych;

c)  wspieranie przekazywania osób ubiegających się o ochronę międzynarodową lub osób korzystających z ochrony międzynarodowej z jednego państwa członkowskiego do innego. [Popr. 184]

ZAŁĄCZNIK III

Zakres wsparcia Działania kwalifikujące się do wsparcia z instrumentu zgodnie z art. 3 [Popr. 185]

1.  W ramach celu polityki, o którym mowa w art. 3 ust. 1, Fundusz wspiera w szczególności: [Popr. 186]

a)  opracowywanie i rozwijanie strategii krajowych strategii , regionalnych i lokalnych na rzecz wdrażania dorobku prawnego Unii w zakresie azylu, legalnej migracji, integracji, zwłaszcza lokalnych strategii integracji, powrotów i migracji nieuregulowanej; [Popr. 187]

b)  tworzenie struktur administracyjnych, systemów i narzędzi oraz szkolenie pracowników, w tym organów lokalnych i innych zainteresowanych stron, w stosownych przypadkach we współpracy z właściwymi agencjami unijnymi; [Popr. 188]

c)  rozwijanie, monitorowanie i ocenę polityk i procedur, w tym dotyczących gromadzenia opracowywanie, gromadzenie, analizowaniewymiany informacji rozpowszechnianie jakościowychilościowych danych, i statystyk dotyczących migracji i ochrony międzynarodowej oraz rozwijanie i stosowanie wspólnych narzędzi, metod i wskaźników statystycznych, służących do mierzenia postępów i oceny zmian polityki; [Popr. 189]

d)  wymianę informacji, najlepszych praktyk i strategii, wzajemne uczenie się, studia i badania naukowe, rozwijanie i wdrażanie wspólnych działań i operacji oraz tworzenie międzynarodowych sieci współpracy;

e)  usługi pomocy i wsparcia uwzględniające aspekt płci i spójne ze statusem i potrzebami danej osoby, zwłaszcza osób wymagających szczególnego traktowania; [Popr. 190]

ea)  skuteczną ochronę dzieci migrujących, w tym wdrażanie ocen nadrzędnego interesu dziecka przed podjęciem decyzji, wszystkie środki wymienione w komunikacie Komisji z 12 kwietnia 2017 r. w sprawie ochrony migrujących dzieci, takie jak zapewnienie odpowiednich warunków mieszkaniowych i terminowe wyznaczanie opiekunów wszystkich małoletnich bez opieki, wkłady na rzecz europejskiej sieci placówek opiekuńczych, oraz rozwijanie, monitorowanie i ocena strategii i procedur ochrony dzieci, w tym mechanizm oparty na prawach dziecka; [Popr. 191]

f)  działania mające na celu zwiększenie świadomości wśród zainteresowanych stron i ogółu społeczeństwa na temat polityki w zakresie azylu, integracji, legalnej migracji i powrotów wśród zainteresowanych stron i ogółu społeczeństwa ze szczególnym uwzględnieniem grup wymagających szczególnego traktowania, w tym małoletnich. [Popr. 192]

2.  W ramach celu szczegółowego, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. a), Fundusz wspiera w szczególności: [Popr. 193]

a)  zapewnianie pomocy materialnej, w tym pomocy na granicy, ośrodków przyjaznych dla dzieci i uwzględniających aspekt płci, usług ratowniczych świadczonych przez lokalne organy, edukacji, szkoleń, usług wsparcia, pomocy i reprezentacji prawnej, opieki zdrowotnej i psychologicznej; [Popr. 194]

b)  przeprowadzanie procedur azylowych obejmujących poszukiwanie rodzin oraz zapewnianie osobom ubiegającym się o azyl dostępu do pomocy i reprezentacji prawnej oraz tłumaczenia ustnego na wszystkich etapach procedury; [Popr. 195]

c)  identyfikowanie osób ubiegających się o ochronę międzynarodową o specjalnych potrzebach w zakresie procedur lub przyjmowania, w tym wczesne identyfikowanie ofiar handlu ludźmi, małoletnich i innych osób wymagających szczególnego traktowania, takich jak ofiary tortur i przemocy na tle płciowym, oraz kierowanie ich do wyspecjalizowanych służb; [Popr. 196]

ca)  zapewnianie profesjonalnych usług psychospołecznych i rehabilitacyjnych na rzecz ofiar przemocy i tortur, w tym przemocy na tle płciowym; [Popr. 197]

d)  tworzenie lub usprawnianie infrastruktury zakwaterowania do celów przyjmowania, takiej jak małe jednostki mieszkaniowe i infrastruktura o małej skali uwzględniająca potrzeby rodzin z małoletnimi, w tym możliwe infrastruktura zapewniana przez organy lokalne i regionalne i obejmująca ewentualne wspólne korzystanie z takich placówek przez więcej niż jedno państwo członkowskie; [Popr. 198]

da)  zapewnianie alternatywnych form opieki, które są zintegrowane z istniejącymi krajowymi systemami ochrony dzieci i odpowiadają potrzebom wszystkich dzieci zgodnie ze standardami międzynarodowymi; [Popr. 199]

e)  zwiększanie zdolności państw członkowskich w zakresie gromadzenia, analizowania i rozpowszechniania wzajemnej wymiany informacji o kraju pochodzenia; [Popr. 200]

f)  działania związane z przeprowadzaniem procedur w celu wdrożenia unijnych ram krajowych systemów przesiedleń [i lub przyjmowania ze względów humanitarnych zgodnie] lub krajowych programów przesiedleń, które są kompatybilne z unijnymi ramami przesiedleń niniejszym rozporządzeniem; [Popr. 201]

g)  transfery osób ubiegających się o ochronę międzynarodową i osób korzystających z ochrony międzynarodowej; [Popr. 202]

h)  zwiększanie zdolności państw trzecich do poprawy ochrony osób wymagających ochrony międzynarodowej, w tym przez wspieranie rozwoju solidnych mechanizmów ochrony dzieci w państwach trzecich, zapewnienie dzieciom ochrony przed przemocą, nadużyciami i zaniedbywaniem we wszystkich dziedzinach oraz dostępu do edukacji i opieki zdrowotnej; [Popr. 203]

i)  tworzenie, rozwijanie i usprawnianie skutecznych środków będących alternatywą dla zatrzymań (w celu wydalenia) i opieki instytucjonalnej, zwłaszcza w przypadku małoletnich bez opieki i rodzin dzieci z rodzinami zgodnie z Konwencją ONZ o prawach dziecka. [Popr. 204]

3.  W ramach celu szczegółowego, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. b), Fundusz wspiera w szczególności: [Popr. 205]

a)  pakiety i kampanie informacyjne w celu upowszechniania wiedzy na temat sposobów legalnej migracji do Unii, w tym na temat dorobku prawnego UE w dziedzinie legalnej migracji;

b)  opracowywanie programów mobilności do Unii, takich jak obejmujących między innymi programy migracji cyrkulacyjnej lub czasowej, w tym szkoleń zawodowych i innych szkoleń poprawiających zdolność do zatrudnienia; [Popr. 206]

c)  współpracę między państwami trzecimi a agencjami rekrutacyjnymi, służbami zatrudnienia i służbami imigracyjnymi państw członkowskich;

d)  ocenę i uznawanie umiejętności i kwalifikacji, w tym doświadczenia zawodowego, zdobytych w państwie trzecim, a także ich przejrzystości i kompatybilności z umiejętnościami i kwalifikacjami zdobytymi w państwie członkowskim, oraz opracowywanie wspólnych standardów oceny; [Popr. 207]

e)  pomoc w kontekście wniosków o łączenie rodzin w rozumieniu celu zapewnienia zharmonizowanego wdrożenia dyrektywy Rady 2003/86/WE(35); [Popr. 208]

f)  pomoc, w tym pomoc i reprezentację prawną, związaną ze zmianą statusu obywateli państw trzecich, którzy przebywają już legalnie w państwie członkowskim, zwłaszcza w związku z uzyskaniem statusu legalnego pobytu, zdefiniowanego na poziomie Unii; [Popr. 209]

fa)  pomoc w odniesieniu do wykonywania praw przyznanych obywatelom państw trzecich, którzy legalnie przebywają w Unii, w szczególności w odniesieniu do mobilności w obrębie Unii oraz dostępu do zatrudnienia; [Popr. 210]

g)  środki na rzecz wczesnej integracji, takie jak dostosowane do potrzeb obywateli państw trzecich wsparcie i programy integracyjne skupiające się na edukacji, nauce języka i innych szkoleniach, na przykład kursach kształtujących świadomość obywatelską oraz poradnictwie zawodowym; [Popr. 211]

h)  działania promujące równość w dostępie i świadczeniu usług publicznych i prywatnych dla obywateli państw trzecich, w tym dostosowanie tych usług do potrzeb grupy docelowej; [Popr. 212]

i)  współpracę między organami rządowymi i pozarządowymi w zintegrowany sposób, w tym za pomocą skoordynowanych ośrodków wspierania integracji, takich jak punkty kompleksowej obsługi; [Popr. 213]

j)  działania umożliwiające i wspierające wprowadzenie i aktywne uczestnictwo obywateli państw trzecich w społeczeństwie przyjmującym oraz działania promujące ich akceptację przez społeczeństwo przyjmujące; [Popr. 214]

k)  promowanie wymiany i dialogu między obywatelami państw trzecich, społeczeństwem przyjmującym i organami publicznymi, w tym za pomocą konsultacji z obywatelami państw trzecich oraz dialogu międzykulturowego i międzywyznaniowego. [Popr. 215]

3a.  W ramach celu szczegółowego, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. c), Fundusz wspiera w szczególności:

a)  środki integracyjne, takie jak dostosowane do potrzeb obywateli państw trzecich wsparcie i programy integracyjne skupiające się na edukacji i opiece włączającej, nauce języka, doradztwie, szkoleniach zawodowych i innych szkoleniach, na przykład kursach kształtujących świadomość obywatelską oraz poradnictwie zawodowym;

b)  budowanie zdolności w zakresie usług integracyjnych świadczonych przez władze lokalne;

c)  działania promujące równość w dostępie i świadczeniu usług publicznych i prywatnych dla obywateli państw trzecich, w tym w dostępie do edukacji, opieki zdrowotnej i wsparcia psychospołecznego, oraz dostosowanie ich do potrzeb grupy docelowej;

d)  współpracę między organami rządowymi i pozarządowymi w zintegrowany sposób, w tym za pomocą skoordynowanych ośrodków wspierania integracji, takich jak punkty kompleksowej obsługi;

e)  działania umożliwiające i wspierające wprowadzenie i aktywne uczestnictwo obywateli państw trzecich w społeczeństwie przyjmującym oraz działania promujące ich akceptację przez społeczeństwo przyjmujące;

f)  promowanie wymiany i dialogu między obywatelami państw trzecich, społeczeństwem przyjmującym i organami publicznymi, w tym za pomocą konsultacji z obywatelami państw trzecich oraz dialogu międzykulturowego i międzywyznaniowego. [Popr. 216]

4.  W ramach celu szczegółowego, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. cca), Fundusz wspiera w szczególności: [Popr. 217]

a)  infrastrukturę poprawę infrastruktury otwartych ośrodków recepcyjnych oraz poprawę istniejącej infrastruktury do celów przyjmowania i zatrzymań (w celu wydalenia), w tym możliwe wspólne korzystanie z takich placówek przez więcej niż jedno państwo członkowskie; [Popr. 218]

b)  tworzenie, rozwijanie, wdrażanie i usprawnianie skutecznych środków będących alternatywą dla zatrzymań (w celu wydalenia), opartych na zarządzaniu sprawami w społeczności zwłaszcza w przypadku małoletnich bez opieki i rodzin; [Popr. 219]

ba)  identyfikację i przyjmowanie ofiar handlu ludźmi zgodnie z dyrektywą 2011/36/UE i dyrektywą Rady 2004/81/WE(36); [Popr. 220]

c)  wprowadzenie i egzekwowanie niezależnych i skutecznych systemów monitorowana powrotów przymusowych, jak przewidziano w art. 8 ust. 6 dyrektywy 2008/115/WE(37);

d)  przeciwdziałanie czynnikom zachęcającym ograniczanie czynników zachęcających do migracji nieuregulowanej, w tym zatrudnianiu zatrudniania migrantów o nieuregulowanym statusie w drodze skutecznych i odpowiednich inspekcji opartych na ocenie ryzyka, szkoleń dla pracowników, ustanawiania‑ i wdrażania mechanizmów, za pomocą których migranci o nieuregulowanym statusie mogą odzyskać zaległe wynagrodzenia i zaskarżyć swoich pracodawców, lub kampanii informacyjnych i podnoszących‑ świadomość, informujących pracodawców i migrantów o nieuregulowanym statusie o ich prawach i obowiązkach na podstawie dyrektywy 2009/52/WE(38); [Popr. 221]

e)  przygotowywanie powrotów, w tym środki prowadzące do wydania decyzji nakazujących powrót, identyfikacji obywateli państw trzecich, wydania dokumentów podróży i poszukiwania rodzin;

f)  współpracę z organami konsularnymi i służbami imigracyjnymi lub innymi właściwymi organami i służbami państw trzecich w celu uzyskiwania dokumentów podróży, ułatwiania powrotów i zapewniania readmisji, w tym z pomocą oddelegowanych urzędników łącznikowych państw‑ trzecich;

g)  pomoc przy powrotach, w szczególności wspomagane dobrowolne powroty i informacje na temat programów wspomaganych dobrowolnych dotyczących takich powrotów, w tym przez zapewnianie konkretnego doradztwa dla dzieci dotyczącego procedur powrotu i zapewnianie procedur powrotu opartych na prawach dziecka; [Popr. 222]

h)  operacje wydalenia, w tym powiązane środki, zgodnie ze standardami określonymi w prawie unijnym, z wyjątkiem sprzętu do stosowania przymusu;

i)  środki wspierające trwały powrót i reintegrację;

j)  placówki i usługi w państwach trzecich zapewniające odpowiednie tymczasowe zakwaterowanie i przyjęcie po przybyciu, w tym dla małoletnich bez opieki tymczasowe, przyjęcie po przyjeździe i innych osób wymagających szczególnego traktowania zgodnie z międzynarodowymi standardami; szybkie przeniesienie do zakwaterowania w odpowiedniej społeczności; [Popr. 223]

k)  współpracę z państwami trzecimi w zwalczaniu migracji nieuregulowanej i organizowaniu skutecznych powrotów i readmisji, w tym w ramach wdrażania umów o readmisji i innych porozumień; [Popr. 224]

l)  środki mające na celu zwiększanie świadomości na temat odpowiednich legalnych sposobów imigracji migracji oraz zagrożeń związanych z nielegalną imigracją nieuregulowaną; [Popr. 225]

m)  wsparcie dla państw trzecich i działania prowadzone w państwach trzecich, w tym dotyczące infrastruktury, sprzętu i innych środków, pod warunkiem że przyczyniają się one do poprawy efektywnej współpracy między państwami trzecimi a Unią i jej państwami członkowskimi w zakresie powrotów i readmisji. [Popr. 226]

4a.  W ramach celu szczegółowego, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. cb), Fundusz wspiera:

a)  przenoszenie osób ubiegających się o ochronę międzynarodową lub osób korzystających z ochrony międzynarodowej z jednego państwa członkowskiego do drugiego, w tym środki, o których mowa w art. 17b niniejszego rozporządzenia;

b)  wsparcie operacyjne w postaci oddelegowanych pracowników lub wsparcie finansowe udzielane przez jedno państwo członkowskie innemu państwu członkowskiemu borykającemu się z wyzwaniami migracyjnymi;

c)  działania związane z przeprowadzaniem procedur w celu wdrożenia krajowych systemów przesiedleń lub przyjmowania ze względów humanitarnych. [Popr. 227]

ZAŁĄCZNIK IV

Działania kwalifikujące się do zwiększonego współfinansowania zgodnie z art. 12 ust. 2 i art. 13 ust. 7

–  Środki na rzecz integracji wdrażane przez organy lokalne i regionalne oraz organizacje społeczeństwa obywatelskiego, w tym organizacje uchodźców i migrantów; [Popr. 228]

–  Działania mające na celu stworzenie i wdrożenie skutecznych środków będących alternatywą dla zatrzymania (w celu wydalenia) i opieki instytucjonalnej; [Popr. 229]

–  Programy wspomaganych dobrowolnych powrotów i środków reintegracyjnych oraz powiązane działania;

–  Środki skierowane do osób wymagających szczególnego traktowania i osób ubiegających się o ochronę międzynarodową, mających specjalne potrzeby w zakresie przyjmowania i procedur, w tym środki zapewniające skuteczną ochronę migrujących dzieci, zwłaszcza małoletnich bez opieki. [Popr. 230]

ZAŁĄCZNIK V

Główne wskaźniki realizacji celów, o których mowa w art. 28 ust. 1

Cel szczegółowy 1: Wzmacnianie i rozwijanie wszystkich aspektów wspólnego europejskiego systemu azylowego, w tym jego wymiaru zewnętrznego:

-1.  Wszystkie główne wskaźniki realizacji celów wymienione poniżej muszą być zdezagregowane według płci i wieku. [Popr. 231]

1.  Liczba osób przesiedlonych przy wsparciu z Funduszu.

1a.  Liczba osób przyjętych w ramach systemów przyjmowania ze względów humanitarnych. [Popr. 232]

2.  Liczba osób w systemie przyjmowania w porównaniu z liczbą osób ubiegających się o azyl.

3.  Zbieżność wskaźników przyznawania ochrony osobom ubiegającym się o azyl z tego samego kraju.

3a.  Liczba osób ubiegających się o ochronę międzynarodową przeniesionych z jednego państwa członkowskiego do innego przy wsparciu z Funduszu. [Popr. 233]

3b.  Liczba osób korzystających z ochrony międzynarodowej przeniesionych z jednego państwa członkowskiego do innego przy wsparciu z Funduszu. [Popr. 234]

Cel szczegółowy 1a: Wspieranie legalnej migracji do państw członkowskich:

1.  Liczba niebieskich kart wydanych przy wsparciu z Funduszu.

2.  Liczba pracowników przeniesionych w ramach jednego przedsiębiorstwa, którym przyznano taki status przy wsparciu z Funduszu.

3.  Liczba osób, które złożyły wniosek o połączenie rodziny i które zostały połączone z rodzinami przy wsparciu z Funduszu.

4.  Liczba obywateli państw trzecich, którym udzielono zezwolenia na pobyt długoterminowy przy wsparciu z Funduszu. [Popr. 235]

Cel szczegółowy 2: Wspieranie legalnej migracji do państw członkowskich, w tym przyczynianie się do integracji obywateli państw trzecich: [Popr. 236]

1.  Liczba osób objętych środkami poprzedzającymi wyjazd, wspieranymi z Funduszu.

2.  Liczba osób objętych środkami na rzecz integracji, wspieranymi z Funduszu, które uznały, że środki te miały korzystny wpływ na ich wczesną integrację, w porównaniu z łączną liczbą osób objętych środkami na rzecz integracji wspieranymi z Funduszu. [Popr. 237]

2a.  Liczba osób objętych środkami na rzecz integracji wspieranymi z Funduszu, które następnie dostały pracę. [Popr. 238]

2b.  Liczba osób objętych środkami na rzecz integracji wspieranymi z Funduszu, których kwalifikacje zostały uznane lub które uzyskały dyplom w jednym z państw członkowskich. [Popr. 239]

Cel szczegółowy 3: Przyczynianie się do zwalczania migracji nieuregulowanej i zapewnianie skutecznych powrotów i readmisji w państwach trzecich.

1.  Liczba powrotów wspieranych z Funduszu w następstwie nakazu opuszczenia terytorium w porównaniu z liczbą obywateli państw trzecich, którym nakazano opuszczenie terytorium. [Popr. 240]

2.  Liczba osób powracających, które przed powrotem lub po nim otrzymały pomoc na rzecz reintegracji współfinansowaną z Funduszu, w porównaniu z łączną liczbą powrotów wspieranych w ramach Funduszu.

Cel szczegółowy 3a: Zapewnienie solidarności i sprawiedliwego podziału odpowiedzialności:

1.  Liczba przeniesień osób ubiegających się o ochronę międzynarodową przeprowadzonych na podstawie art. 17b niniejszego rozporządzenia.

1a.  Liczba przeniesień osób korzystających z ochrony międzynarodowej przeprowadzonych na podstawie art. 17b niniejszego rozporządzenia.

2.  Liczba oddelegowanych pracowników lub ilość wsparcia finansowego udzielonego państwom członkowskim borykającym się z wyzwaniami migracyjnymi.

3.  Liczba osób przesiedlonych lub przyjętych w ramach systemów humanitarnych przy wsparciu z Funduszu. [Popr. 241]

ZAŁĄCZNIK VI

Rodzaje interwencji

TABELA 1: KODY DOTYCZĄCE WYMIARU ZAKRESU INTERWENCJI

I.  WESA

001

Warunki przyjmowania

002

Procedury azylowe

003

Wdrażanie dorobku prawnego UE

004

Migrujące dzieci

005

Osoby o specjalnych potrzebach w zakresie przyjmowania i procedur

006

Przesiedlenia

007

Działania na rzecz solidarności między państwami członkowskimi

008

Wsparcie operacyjne

II.  Legalna migracja i integracja

001

Opracowywanie strategii na rzecz integracji

002

Ofiary handlu ludźmi

003

Środki na rzecz integracji – informacja i orientacja, punkty kompleksowej obsługi

004

Środki na rzecz integracji – kursy języka

005

Środki na rzecz integracji – wychowanie obywatelskie i inne szkolenia

006

Środki na rzecz integracji – społeczeństwo przyjmujące: wprowadzenie, uczestnictwo, wymiany

007

Środki na rzecz integracji – podstawowe potrzeby

008

Środki poprzedzające wyjazd

009

Programy mobilności

010

Uzyskanie statusu legalnego pobytu

III.  Powrót

001

Środki będące alternatywą dla zatrzymania (w celu wydalenia)

002

Warunki przyjmowania/przetrzymywania (w celu wydalenia)

003

Procedury powrotu

004

Wspomagany dobrowolny powrót

005

Pomoc na rzecz reintegracji

006

Operacje wydalenia/powrotu

007

System monitorowania przymusowych powrotów

008

Osoby wymagające szczególnego traktowania/małoletni bez opieki

009

Środki przeciwdziałające czynnikom zachęcającym do migracji nieuregulowanej

010

Wsparcie operacyjne

 

IV.  Pomoc techniczna

001

Informacja i komunikacja

002

Przygotowanie, wdrażanie, monitorowanie i kontrola

003

Ocena i badania, gromadzenie danych

004

Budowanie zdolności

TABELA 2: KODY WYMIARU RODZAJU DZIAŁANIA

001

Opracowywanie strategii krajowych

002

Budowanie zdolności

003

Kształcenie i szkolenie obywateli państw trzecich

004

Opracowywanie narzędzi, metod i wskaźników statystycznych

005

Wymiana informacji i najlepszych praktyk

006

Wspólne działania/operacje (państw członkowskich)

007

Kampanie i informacje

008

Wymiana i oddelegowanie ekspertów

009

Badania, projekty pilotażowe, oceny ryzyka

010

Działania przygotowawcze, administracyjne i techniczne oraz monitorowanie

011

Świadczenie pomocy i usług wsparcia na rzecz obywateli państw trzecich

012

Infrastruktura

013

Sprzęt

TABELA 3: KODY DOTYCZĄCE WYMIARU WARUNKÓW REALIZACJI

001

Działanie szczególne

002

Pomoc w sytuacjach nadzwyczajnych

003

Współpraca z państwami trzecimi

004

Działania w państwach trzecich

005

Działania wymienione w załączniku IV

ZAŁĄCZNIK VII

Działania kwalifikujące się do otrzymania wsparcia operacyjnego

W ramach celu szczegółowego dotyczącego wzmacniania i rozwijania wszystkich aspektów wspólnego europejskiego systemu azylowego, w tym jego wymiaru zewnętrznego, oraz celu szczegółowego dotyczącego przyczyniania się do zwalczania migracji nieuregulowanej i zapewniania skutecznych powrotów i readmisji w państwach trzecich wsparcie operacyjne obejmuje:

–  koszty personelu;

–  koszty usług, takich jak konserwacja lub wymiana sprzętu;

–  koszty usług, takich jak konserwacja i naprawa infrastruktury.

ZAŁĄCZNIK VIII

Wskaźniki produktu i rezultatu, o których mowa w art. 28 ust. 3

-1.  Wszystkie główne wskaźniki realizacji celów wymienione poniżej muszą być zdezagregowane według płci i wieku. [Popr. 242]

Cel szczegółowy 1: Wzmacnianie i rozwijanie wszystkich aspektów wspólnego europejskiego systemu azylowego, w tym jego wymiaru zewnętrznego:

1.  Liczba osób z grupy docelowej, które otrzymały pomoc przy wsparciu z Funduszu:

a)  Liczba osób z grupy docelowej, które skorzystały z informacji i pomocy w ramach procedur azylowych;

b)  Liczba osób z grupy docelowej, które skorzystały z pomocy prawnej i reprezentacji prawnej;

c)  Liczba osób wymagających szczególnego traktowania, ofiar handlu ludźmi i małoletnich bez opieki, które skorzystały ze specjalnej pomocy.

2.  Liczba miejsc w nowej infrastrukturze zakwaterowania do celów przyjmowania, stworzonej zgodnie ze wspólnymi wymogami dotyczącymi warunków przyjmowania określonymi w unijnym dorobku prawnym, oraz liczba miejsc w istniejącej infrastrukturze zakwaterowania do celów przyjmowania, udoskonalonej zgodnie z tymi samymi wymogami – w ramach projektów wspieranych z Funduszu – a także udział procentowy liczby miejsc w tych placówkach w łącznej liczbie miejsc infrastruktury zakwaterowania do celów przyjmowania;

3.  Liczba miejsc przystosowanych dla małoletnich bez opieki przy wsparciu z Funduszu w porównaniu z łączną liczbą miejsc przystosowanych dla małoletnich bez opieki;

4.  Liczba osób, które wzięły udział w szkoleniach poświęconych tematyce azylowej dzięki wsparciu z Funduszu, a także odsetek tych osób w stosunku do łącznej liczby personelu przeszkolonego w tym przedmiocie;

5.  Liczba osób ubiegających się o ochronę międzynarodową przeniesionych z jednego państwa członkowskiego do innego przy wsparciu z Funduszu;

6.  Liczba osób przesiedlonych przy wsparciu z Funduszu.

Cel szczegółowy 1a: Wspieranie legalnej migracji do państw członkowskich:

1.  Liczba niebieskich kart wydanych przy wsparciu z Funduszu.

2.  Liczba pracowników przeniesionych w ramach jednego przedsiębiorstwa, którym przyznano taki status przy wsparciu z Funduszu.

3.  Liczba osób, które złożyły wniosek o połączenie rodziny i które zostały połączone z rodzinami przy wsparciu z Funduszu.

4.  Liczba obywateli państw trzecich, którym udzielono zezwolenia na pobyt długoterminowy przy wsparciu z Funduszu. [Popr. 243]

Cel szczegółowy 2: Wspieranie legalnej migracji do państw członkowskich, w tym Przyczynianie się do integracji obywateli państw trzecich: [Popr. 244]

1.  Liczba osób objętych środkami poprzedzającymi wyjazd, wspieranymi z Funduszu.

2.  Liczba organów lokalnych i regionalnych, które wdrożyły środki na rzecz integracji przy wsparciu z Funduszu.

2a.  Liczba osób objętych środkami na rzecz integracji wspieranymi z Funduszu, które następnie dostały pracę. [Popr. 245]

2b.  Liczba osób objętych środkami na rzecz integracji wspieranymi z Funduszu, które następnie uzyskały dyplom w jednym z państw członkowskich. [Popr. 246]

3.  Liczba osób objętych środkami wspieranymi z Funduszu, dotyczącymi:

a)  kształcenia i szkolenia;

b)  integracji na rynku pracy;

c)  dostępu do podstawowych usług; oraz

d)  aktywnego uczestnictwa i włączenia społecznego.

4.  Liczba osób objętych środkami na rzecz integracji, wspieranymi z Funduszu, które uznały, że środki te miały korzystny wpływ na ich wczesną integrację, w porównaniu z łączną liczbą osób objętych środkami na rzecz integracji wspieranymi z Funduszu.

4a.  Liczba obywateli państw trzecich, którzy zdobyli wykształcenie podstawowe, średnie lub wyższe w państwie członkowskim przy wsparciu z Funduszu. [Popr. 247]

Cel szczegółowy 3: Przyczynianie się do zwalczania migracji nieuregulowanej i zapewnianie skutecznych powrotów i readmisji w państwach trzecich:

1.  Liczba miejsc w ośrodkach detencyjnych utworzonych/odnowionych przy wsparciu z Funduszu w porównaniu z łączną liczbą utworzonych/odnowionych miejsc w ośrodkach detencyjnych.

2.  Liczba osób, które wzięły udział w szkoleniach poświęconych tematyce powrotów, zorganizowanych z pomocą Funduszu.

3.  Liczba osób powracających, których powrót był współfinansowany z Funduszu, w porównaniu z łączną liczbą powrotów w następstwie nakazu opuszczenia (terytorium):

a)  osób, które powróciły dobrowolnie;

b)  osób, które zostały wydalone.

4.  Liczba osób powracających, które przed powrotem lub po nim otrzymały pomoc na rzecz reintegracji współfinansowaną z Funduszu, w porównaniu z łączną liczbą powrotów wspieranych w ramach Funduszu.

a)  osób, które powróciły dobrowolnie;

b)  osób, które zostały wydalone. [Popr. 248]

Cel szczegółowy 3a: Zapewnienie solidarności i sprawiedliwego podziału odpowiedzialności:

1.  Liczba przeniesień osób ubiegających się o ochronę międzynarodową przeprowadzonych na podstawie art. 17b niniejszego rozporządzenia.

1a.  Liczba przeniesień osób korzystających z ochrony międzynarodowej przeprowadzonych na podstawie art. 17b niniejszego rozporządzenia.

2.  Liczba oddelegowanych pracowników lub ilość wsparcia finansowego udzielonego państwom członkowskim borykającym się z wyzwaniami migracyjnymi.

3.  Liczba osób przesiedlonych przy wsparciu z Funduszu. [Popr. 249]

(1)Dz.U. C , , s. .
(2)Dz.U. C z , s. .
(3) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 13 marca 2019 r.
(4)Rozporządzenie (UE) .../... Parlamentu Europejskiego i Rady [rozporządzenie w sprawie Agencji Unii Europejskiej ds. Azylu] (Dz.U. L […] z […], s. […]).
(5) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/33/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia norm dotyczących przyjmowania wnioskodawców ubiegających się o ochronę międzynarodową (Dz.U. L 180 z 29.6.2013, s. 96).
(6) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (Dz.U. L 180 z 29.6.2013, s. 60).
(7) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony (Dz.U. L 337 z 20.12.2011, s. 9).
(8) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (Dz.U. L 348 z 24.12.2008, s. 98).
(9) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (Dz.U. L 180 z 29.6.2013, s. 31).
(10)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (Dz.U. L 348 z 24.12.2008, s. 98).
(11)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/52/WE z dnia 18 czerwca 2009 r. przewidująca minimalne normy w odniesieniu do kar i środków stosowanych wobec pracodawców zatrudniających nielegalnie przebywających obywateli krajów trzecich (Dz.U. L 168 z 30.6.2009, s. 24).
(12)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/36/UE z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie zapobiegania handlowi ludźmi i zwalczania tego procederu oraz ochrony ofiar, zastępująca decyzję ramową Rady 2002/629/WSiSW (Dz.U. L 101 z 15.4.2011, s. 1).
(13)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1624 z dnia 14 września 2016 r. w sprawie Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej oraz zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/399 i uchylające rozporządzenie (WE) nr 863/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady, rozporządzenie Rady (WE) nr 2007/2004 i decyzję Rady 2005/267/WE (Dz.U. L 251 z 16.9.2016, s. 1).
(14)Decyzja Rady 2008/381/WE z dnia 14 maja 2008 r. w sprawie ustanowienia Europejskiej Sieci Migracyjnej (Dz.U. L 131 z 21.5.2008, s. 7).
(15) Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1;https://eur-lex.europa.eu/legal-content/PL/TXT/?uri=CELEX:32013Q1220(01)
(16)Dz.U. C z , s. .
(17)Dz.U. C z , s. .
(18)Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 312 z 23.12.1995, s. 1).
(19)Dz.U. C z , s. .
(20)Rozporządzenie Rady (UE) 2017/1371 2017/1939 z dnia 12 października 2017 r. wdrażające wzmocnioną współpracę w zakresie ustanowienia Prokuratury Europejskiej (EPPO) (Dz.U. L 283 z 31.10.2017, s. 1).
(21)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1371 z dnia 5 lipca 2017 r. w sprawie zwalczania za pośrednictwem prawa karnego nadużyć na szkodę interesów finansowych Unii (Dz.U. L 198 z 28.7.2017, s. 29).
(22)Decyzja Rady 2013/755/UE z dnia 25 listopada 2013 r. w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich z Unią Europejską („decyzja o stowarzyszeniu zamorskim”) (Dz.U. L 344 z 19.12.2013, s. 1).
(23)COM(2017)0623.
(24)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).
(25)Dz.U. C z , s. .
(26)Dz.U. C z , s. .
(27)Dz.U. C z , s. .
(28) Dyrektywa 2003/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego (Dz.U. L 345 z 31.12.2003, s. 90).
(29)Dyrektywa Rady 2001/55/WE z dnia 20 lipca 2001 r. w sprawie minimalnych standardów przyznawania tymczasowej ochrony na wypadek masowego napływu wysiedleńców oraz środków wspierających równowagę wysiłków między Państwami Członkowskimi związanych z przyjęciem takich osób wraz z jego następstwami (Dz.U. L 212 z 7.8.2001, s. 12).
(30)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony (Dz.U. L 337 z 20.12.2011, s. 9).
(31)Dane uwzględniane tylko w przypadku aktywacji dyrektywy Rady 2001/55/WE z dnia 20 lipca 2001 r. w sprawie minimalnych standardów przyznawania tymczasowej ochrony na wypadek masowego napływu wysiedleńców oraz środków wspierających równowagę wysiłków między państwami członkowskimi związanych z przyjęciem takich osób wraz z jego następstwami (Dz.U. L 212 z 7.8.2001, s. 12).
(32)Dyrektywa Rady 2004/114/WE z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie warunków przyjmowania obywateli państw trzecich w celu odbywania studiów, udziału w wymianie młodzieży szkolnej, szkoleniu bez wynagrodzenia lub wolontariacie (Dz.U. L 375 z 23.12.2004, s. 12).
(33)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/801 z dnia 11 maja 2016 r. w sprawie warunków wjazdu i pobytu obywateli państw trzecich w celu prowadzenia badań naukowych, odbycia studiów, szkoleń, udziału w wolontariacie, programach wymiany młodzieży szkolnej lub projektach edukacyjnych oraz podjęcia pracy w charakterze au pair (Dz.U. L 132 z 21.5.2016, s. 21).
(34)Dyrektywa Rady 2005/71/WE z dnia 12 października 2005 r. w sprawie szczególnej procedury przyjmowania obywateli państw trzecich w celu prowadzenia badań naukowych (Dz.U. L 289 z 3.11.2005, s. 15).
(35)Dyrektywa Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin (Dz.U. L 251 z 3.10.2003, s. 12).
(36) Dyrektywa Rady 2004/81/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie dokumentu pobytowego wydawanego obywatelom państw trzecich, którzy są ofiarami handlu ludźmi lub wcześniej byli przedmiotem działań ułatwiających nielegalną imigrację, którzy współpracują z właściwymi organami (Dz.U. L 261 z 6.8.2004, s. 19).
(37)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (Dz.U. L 348 z 24.12.2008, s. 98).
(38)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/52/WE z dnia 18 czerwca 2009 r. przewidująca minimalne normy w odniesieniu do kar i środków stosowanych wobec pracodawców zatrudniających nielegalnie przebywających obywateli krajów trzecich (Dz.U. L 168 z 30.6.2009, s. 24).


Ustanowienie, w ramach Funduszu Zintegrowanego Zarządzania Granicami, instrumentu wsparcia finansowego na rzecz zarządzania granicami i wiz ***I
PDF 420kWORD 108k
Rezolucja
Tekst skonsolidowany
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 13 marca 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego, w ramach Funduszu Zintegrowanego Zarządzania Granicami, instrument wsparcia finansowego na rzecz zarządzania granicami i wiz (COM(2018)0473 – C8-0272/2018 – 2018/0249(COD))
P8_TA(2019)0176A8-0089/2019

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2018)0473),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2, art. 77 ust. 2 oraz art. 79 ust. 2 lit. d) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi Komisja przedstawiła wniosek Parlamentowi (C8-0272/2018),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 19 października 2018 r.(1),

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych oraz opinie przedstawione przez Komisję Spraw Zagranicznych i Komisję Budżetową (A8-0089/2019),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 13 marca 2019 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) .../... ustanawiającego, w ramach Funduszu Zintegrowanego Zarządzania Granicami, instrument wsparcia finansowego na rzecz zarządzania granicami i wiz

P8_TC1-COD(2018)0249


PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2 i art. 79 ust. 2 lit. d),

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(2),

uwzględniając opinię Komitetu Regionów(3),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą(4),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  W kontekście zmieniających się wyzwań w zakresie migracji w Unii Europejskiej, jak również ze względu na obawy dotyczące bezpieczeństwa pierwszorzędne znaczenie ma zachowanie wyważonej równowagi między swobodnym przepływem osób z jednej strony a bezpieczeństwem z drugiej. Cel Unii, który polega na zapewnieniu wysokiego poziomu bezpieczeństwa w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości zgodnie z art. 67 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), należy osiągnąć między innymi poprzez wspólne środki związane z przekraczaniem granic wewnętrznych przez osoby i z kontrolami na granicach zewnętrznych, a także poprzez wspólną politykę wizową, przy jednoczesnym zachowaniu wyważonej równowagi między swobodnym przepływem osób a bezpieczeństwem. [Popr. 1]

(2)  Zgodnie z art. 80 TFUE te polityki oraz ich wprowadzanie w życie podlegają zasadzie solidarności i sprawiedliwego podziału odpowiedzialności między państwami członkowskimi, w tym również na płaszczyźnie finansowej.

(3)  W deklaracji rzymskiej podpisanej dnia 25 września 2017 r. przywódcy 27 państw członkowskich potwierdzili swoje zaangażowanie w zapewnianie tworzenia bezpiecznej i pewnej Unii, w której wszyscy obywatele czują się bezpiecznie i mogą się swobodnie przemieszczać, w której granice zewnętrzne są chronione, która prowadzi efektywną, odpowiedzialną i zrównoważoną politykę migracyjną, z poszanowaniem norm międzynarodowych; Unii, która jest zdecydowana zwalczać terroryzm i przestępczość zorganizowaną [Popr. 2]

(3a)   Działania finansowane w ramach niniejszego instrumentu powinny być realizowane w pełnej zgodności z postanowieniami Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, unijnym prawem ochrony danych, Konwencją o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, zasadą równego traktowania obywateli państw trzecich, prawem do azylu i ochrony międzynarodowej, zasadą non-refoulement oraz międzynarodowymi zobowiązaniami Unii i państw członkowskich wynikającymi z międzynarodowych instrumentów, których są sygnatariuszami, takich jak Konwencja genewska dotycząca statusu uchodźców z dnia 28 lipca 1951 r. uzupełniona Protokołem nowojorskim z dnia 31 stycznia 1967 r. Należy również zwrócić szczególną uwagę na identyfikację osób wymagających szczególnego traktowania, zwłaszcza dzieci i osób nieletnich pozbawionych opieki, udzielanie im natychmiastowej pomocy i odsyłanie do służb ochrony. [Popr. 3]

(4)  Celem polityki Unii w dziedzinie zarządzania granicami zewnętrznymi jest opracowanie i wdrożenie koncepcji europejskiego zintegrowanego zarządzania granicami na poziomie krajowym i unijnym, będącego warunkiem koniecznym swobodyaby ułatwić legalne przekraczanie granic, wykrywanie imigracji nieuregulowanej i przestępczości transgranicznej oraz zapobieganie im, a także wspierać wspólną politykę wizową, co powinno zwiększyć swobodę przepływu osób w obrębie Unii oraz jest podstawowym elementem przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości. [Popr. 4]

(5)  W celu poprawy zarządzania migracjami i bezpieczeństwa konieczne jest Zintegrowane zarządzanie granicami w Europie, realizowane przez Europejską Straż Graniczną i Przybrzeżną, ustanowioną rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1624(5), składającą się z Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej oraz organów krajowych odpowiedzialnych za zarządzanie granicami, w tym straży przybrzeżnej w zakresie, w jakim wykonuje ona zadania związane z kontrolą granic, powinno pomóc w harmonizacji kontroli granic, a tym samym w poprawie zarządzania migracjami – łącznie z ułatwieniem dostępu do ochrony międzynarodowej dla osób, które jej potrzebują – oraz w zapewnianiu zwiększonego bezpieczeństwa dzięki przyczynianiu się do zwalczania przestępczości transgranicznej i terroryzmu. [Popr. 5]

(6)  W komunikacie Komisji zatytułowanym „Europejski program w zakresie migracji”(6) za jeden z głównych celów unijnej reakcji na sytuację w tych obszarach uznano ułatwienie legalnego podróżowania, przy jednoczesnym zapobieganiu migracji nieuregulowanej i zagrożeniom bezpieczeństwa. [Popr. 6]

(7)  W dniu 15 grudnia 2016 r.(7) Rada Europejska zaapelowała o dalsze efekty prac nad interoperacyjnością unijnych systemów informacyjnych i baz danych. W dniu 23 czerwca 2017 r. Rada Europejska(8) podkreśliła potrzebę zwiększenia interoperacyjności baz danych, a w dniu 12 grudnia 2017 r. Komisja przyjęła wniosek dotyczący rozporządzenia w sprawie ustanowienia ram interoperacyjności między systemami informacyjnymi UE(9). [Popr. 7]

(8)  Aby zachować integralność W związku z próbą zachowania integralności strefy Schengen i wzmocnić jej funkcjonowaniezwiększenia bezpieczeństwa granic zewnętrznych Unii, państwa członkowskie zostały zobowiązane, od dnia 6 kwietnia 2017 r., przeprowadzać systematyczne kontrole do przeprowadzania systematycznych kontroli danych obywateli UE przekraczających granice zewnętrzne UE, przeszukując odpowiednie bazy danych. Komisja wydała ponadto zalecenie dla państw członkowskich dotyczące lepszego wykorzystania kontroli policyjnych i współpracy transgranicznej za pomocą przeszukiwania odpowiednich baz danych, w uzupełnieniu przeprowadzanych już systematycznych kontroli wszystkich obywateli państw trzecich wjeżdżających do strefy Schengen. Ze względu na nieproporcjonalny wpływ systematycznych kontroli na przepływy transgraniczne(10) konieczne okazało się jednak zastosowanie ukierunkowanych kontroli zamiast systematycznych kontroli na szeregu przejść granicznych na granicach zewnętrznych. [Popr. 8]

(8a)  Komisja wydała ponadto zalecenie (UE) 2017/1804(11) dla państw członkowskich dotyczące lepszego wykorzystania kontroli policyjnych i współpracy transgranicznej na potrzeby ograniczenia wpływu na swobodne przemieszczanie się i zażegnania zagrożenia dla porządku publicznego lub bezpieczeństwa wewnętrznego. Pomimo różnych wdrożonych środków szereg państw członkowskich nadal utrzymuje bezprawne kontrole na granicach wewnętrznych, naruszając podstawową zasadę strefy Schengen. [Popr. 9]

(9)  Wsparcie finansowe z budżetu Unii jest niezbędne, by wdrożyć europejskie zintegrowane zarządzanie granicami, aby wspierać państwa członkowskie w skutecznym zarządzaniu przekraczaniem granic zewnętrznych oraz w celu rozwiązania problemów związanych z migracją i potencjalne przyszłe zagrożenia przyszłych problemów na tych granicach, przyczyniając się tym samym do zwalczania poważnej przestępczości o wymiarze transgranicznym przy pełnym poszanowaniu praw podstawowych. [Popr. 10]

(10)  Państwa członkowskie powinny otrzymać odpowiednie wsparcie finansowe z Unii, aby propagować realizację europejskiego zintegrowanego zarządzania granicami składającego się z komponentów określonych zgodnie z art. 4 rozporządzenia (UE) 2016/1624: kontroli granicznej, poszukiwania i ratowania podczas ochrony granic, analizy ryzyka, współpracy między państwami członkowskimi (wspieranej i koordynowanej przez Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej), współpracy międzyagencyjnej (w tym regularnej wymiany informacji), współpracy z państwami trzecimi, środków technicznych i operacyjnych w obrębie strefy Schengen związanych z kontrolą graniczną i służących skuteczniejszemu rozwiązywaniu problemu nielegalnej imigracji nieuregulowanej oraz skuteczniejszemu zwalczaniu przestępczości transgranicznej, stosowania najnowszej technologii, mechanizmów kontroli jakości i mechanizmów solidarnościowych – oraz w celu zapewnienia, aby zintegrowane zarządzanie granicami funkcjonowało w praktyce. [Popr. 11]

(11)  Ze względu na fakt, że organy celne państw członkowskich podejmują się wykonywania coraz większej liczby zadań, które często dotyczą również dziedziny bezpieczeństwa i odbywają się na granicy zewnętrznej, należy zapewnić, aby kontrole graniczne i kontrole celne na granicach zewnętrznych były przeprowadzane w sposób jednolity oraz udzielić ważne jest, aby wspierać współpracę międzyagencyjną, w tym wymianę informacji za pośrednictwem istniejących narzędzi wymiany informacji, jako element europejskiego zintegrowanego zarządzania granicami, o czym mowa w art. 4 lit. e) rozporządzenia (UE) 2016/1624. Przy przeprowadzaniu kontroli granicznych i kontroli celnych na granicach zewnętrznych należy zapewnić komplementarność działań dzięki udzielaniu odpowiedniego unijnego wsparcia finansowego dla państw członkowskich. Działanie to nie tylko wzmocni kontrole celneco pozwoli zwalczać wszelkie formy przemytu, zwłaszcza towarów przewożonych przez granice, oraz terroryzm, lecz również ułatwi zgodną z prawem wymianę handlową, przyczyniając wymianę handlową i podróże, a także przyczyni się do utrzymania bezpiecznej i wydajnej unii celnej. [Popr. 12]

(12)  Konieczne jest zatem ustanowienie funduszu zastępującego Fundusz Bezpieczeństwa Wewnętrznego na lata 2014–2020, ustanowiony rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 515/2014(12), częściowo, przez ustanowienie Funduszu Zintegrowanego Zarządzania Granicami („Funduszu”). [Popr. 13]

(13)  Z powodu specyfiki prawnej właściwej tytułowi V TFUE oraz ze względu na fakt, że istnieją różne podstawy prawne polityk w zakresie granic zewnętrznych i kontroli celnej, ustanowienie Funduszu jako jednolitego instrumentu nie jest możliwe z prawnego punktu widzenia.

(14)  Należy zatem ustanowić fundusz w postaci kompleksowych ram dla unijnego wsparcia finansowego w dziedzinie zarządzania granicami i wiz, które to ramy obejmują instrument wsparcia finansowego na rzecz zarządzania granicami („instrument”) ustanowiony niniejszym rozporządzeniem, a także instrument wsparcia finansowego na rzecz sprzętu do kontroli celnej, ustanowiony rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr .../...(13). Ramy należy uzupełnić rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) .../... [rozporządzenie w sprawie wspólnych przepisów](14), do którego niniejsze rozporządzenie powinno się odwoływać w zakresie przepisów dotyczących instrumentem określającym zasady zarządzania dzielonego. [Popr. 14]

(15)  Instrument należy wdrażać z pełnym poszanowaniem praw i zasad zapisanych w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej oraz międzynarodowych zobowiązań Unii w zakresie praw podstawowych, w tym w odniesieniu do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (EKPC), w szczególności zapewniając zgodność z zasadą non-refoulement, zasadą niedyskryminacji, zasadą przejrzystości, zasadą niedyskryminacji oraz prawem do ubiegania się o ochronę międzynarodową. Należy również zwrócić szczególną uwagę na identyfikację osób wymagających szczególnego traktowania, zwłaszcza dzieci i małoletnich pozbawionych opieki, udzielanie im natychmiastowej pomocy i odsyłanie do służb ochrony. [Popr. 15]

(15a)  Obowiązki te mają również zastosowanie do państw trzecich, z którymi państwa członkowskie i Unia Europejska współpracują w ramach niniejszego instrumentu. [Popr. 16]

(16)  Instrument należy ustanowić w oparciu o rezultaty i inwestycje osiągnięte przy wsparciu poprzednich instrumentów: Fundusz Granic Zewnętrznych na lata 2007–2013, ustanowiony decyzją Parlamentu Europejskiego i Rady nr 574/2007/WE(15), oraz instrument dotyczący granic zewnętrznych i wiz w ramach Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego na lata 2014–2020, ustanowiony rozporządzeniem (UE) nr 515/2014, i należy go rozszerzyć w taki sposób, aby uwzględnić najnowsze zmiany. [Popr. 17]

(17)  by zapewnić jednolitą i wysokiej jakości kontrolę granic zewnętrznych oraz ułatwić legalne podróżowanie przez granice zewnętrzne, instrument powinien przyczyniać się do rozwoju europejskiego zintegrowanego zarządzania granicami obejmującego wszystkie środki – związane z polityką, prawem, systematyczną współpracą, podziałem obciążeń, oceną warunków i zmieniających się miejsc tranzytu nielegalnych imigrantów, personelem, sprzętem i technologią – realizowane na różnych poziomach przez właściwe organy państw członkowskich i Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej, we współpracy z innymi podmiotami, takimi jak państwa trzecie i inne organy UE, w szczególności z Europejską Agencją ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości (eu–LISA), Europolem i – w stosownych przypadkach – państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi. [Popr. 18]

(18)  Instrument powinien przyczyniać się do zwiększenia wydajności rozpatrywania wniosków wizowych pod względem ułatwiania procedur wizowych dla osób podróżujących w dobrej wierze oraz wykrywania i oceny zagrożeń związanych z bezpieczeństwem i migracją nieuregulowaną, jak również do ułatwienia procedur wizowych dla osób podróżujących w dobrej wierze. W szczególności instrument powinien zapewnić pomoc finansową na wsparcie cyfryzacji rozpatrywania wniosków wizowych w celu ustanowienia szybkich, bezpiecznych i przyjaznych użytkownikowi procedur wizowych – z korzyścią zarówno dla osób składających wnioski wizowe, jak i dla konsulatów. Instrument powinien także posłużyć do zapewnienia opieki konsularnej UE na całym świecie. Z instrumentu należy również przeznaczyć środki na jednolite wdrożenie wspólnej polityki wizowej oraz jej zreformowanieJednolite wdrażanie wspólnej polityki wizowej i jej modernizacja również powinny być objęte instrumentem, podobnie jak wspieranie państw członkowskich w wydawaniu wiz o ograniczonej ważności terytorialnej, wydanych ze względów humanitarnych, z uwagi na interes państwowy lub z powodu zobowiązań międzynarodowych, a także beneficjentów unijnego programu przesiedleń lub relokacji, oraz w celu zapewnienia pełnej zgodności z unijnym dorobkiem prawnym w dziedzinie wiz. [Popr. 19]

(19)  Instrument powinien wspierać środki wyraźnie powiązane z kontrolą granic zewnętrznych podejmowane na terytorium państw strefy Schengen powiązane z kontrolą granic i stanowiące element rozwoju wspólnego zintegrowanego systemu zarządzania granicami, który wzmacnia ogólne funkcjonowanie strefy Schengen. [Popr. 20]

(20)  W celu poprawy zarządzania granicami zewnętrznymi, aby ułatwić legalne podróżowanie, przyczynić się do zwalczania migracji nieuregulowanej i jej zapobiegania j zapobiegania niedozwolonemu przekraczaniu granicy i zwalczania go oraz przyczynić się do podwyższenia poziomu bezpieczeństwa w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości w Unii, instrument powinien wspierać rozwój tych wielkoskalowych systemów informatycznych, w oparciu o istniejące lub nowe systemy informatycznektóre zostały uzgodnione przez Parlament Europejski i Radę. Powinien także w tym względzie przyczynić się do stworzenia interoperacyjności między tymi systemami informacyjnymi UE (system wjazdu/wyjazdu (EES)(16), wizowy system informacyjny (VIS)(17), europejski system informacji o podróży oraz zezwoleń na podróż (ETIAS)(18), Eurodac(19), System Informacyjny Schengen (SIS)(20) oraz europejski system przekazywania informacji z rejestrów karnych o obywatelach państw trzecich (ECRIS–TCN)(21)) w państwach członkowskich, aby te unijne systemy informacyjne i zawarte w nich dane wzajemnie się uzupełniały. Instrument powinien również ułatwić konieczne zmiany na szczeblu krajowym w następstwie wdrożenia komponentów interoperacyjności na szczeblu centralnym (europejski portal wyszukiwania (ESP), wspólny serwis kojarzenia danych biometrycznych (shared BMS), wspólne repozytorium tożsamości (CIR) oraz moduł wykrywający multiplikację tożsamości (MID))(22). [Popr. 21]

(21)  Instrument powinien uzupełniać i wzmacniać działania w celu wdrożenia europejskiego zintegrowanego zarządzania wdrażające europejskie zintegrowane zarządzanie granicami zgodnie ze wspólną odpowiedzialnością i solidarnością między państwami członkowskimi i Europejską Agencją Straży Granicznej i Przybrzeżnej, które wspólnie stanowią dwa filary Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej. Oznacza to w szczególności, że przy opracowywaniu programów krajowych państwa członkowskie powinny wziąć pod uwagę narzędzia analityczne oraz, wytyczne operacyjne i techniczne opracowane przez Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej, jak również opracowane przez nią programy szkoleniowe, takie jak wspólne podstawowe programy szkolenia funkcjonariuszy straży granicznej, w tym ich elementy odnoszące się do praw podstawowych i dostępu do ochrony międzynarodowej. W celu wypracowania komplementarności między tą misją tymi zadaniami a obowiązkami państw członkowskich w zakresie kontroli granic zewnętrznych, jak również w celu zapewnienia spójności i uniknięcia niegospodarności, Komisja powinna konsultować się z Europejską Agencją Straży Granicznej i Przybrzeżnej w sprawie projektów programów krajowych przekazywanych przez państwa członkowskie, w zakresie w jakim są one objęte kompetencjami agencji, a w szczególności w zakresie działań finansowanych w ramach wsparcia operacyjnego. Komisja powinna zapewnić także, by eu-LISA, Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz wszelkie inne odpowiednie agencje lub organy Unii były zaangażowane w proces opracowywania krajowych programów państw członkowskich na wczesnym etapie, w zakresie, w jakim są one objęte kompetencjami agencji. [Popr. 22]

(22)  W zakresie, w jakim wnioskują o to dane państwa członkowskie, instrument powinien wspierać wdrożenie podejścia opartego na hotspotach, jak określono w komunikacie Komisji „Europejski program w zakresie migracji” i potwierdzono przez Radę Europejską w dniach 25–26 czerwca 2015 r.(23). Podejście oparte na hotspotach zapewnia wsparcie operacyjne dla państw członkowskich, które doświadczają nieproporcjonalnej presji migracyjnej na granicach zewnętrznych Uniiznalazły się w sytuacji nadzwyczajne. Oferuje zintegrowaną, kompleksową i ukierunkowaną pomoc w duchu solidarności i wspólnej odpowiedzialności, umożliwiającą humanitarne i sprawne przyjmowanie dużej liczby osób na granicach zewnętrznych Unii, jak również w celu ochrony służącą ochronie integralności obszaru Schengen. [Popr. 23]

(23)  Aby umacniać solidarność w obszarze Schengen jako całości i w całej Unii oraz w duchu wspólnej odpowiedzialności za ochronę granic zewnętrznych Unii, w obszarach, w których zidentyfikowano niedociągnięcia lub zagrożenia, w szczególności w następstwie przeprowadzenia oceny stosowania dorobku Schengen zgodnie z rozporządzeniem (UE) 1053/2013(24), zainteresowane państwa członkowskie powinny podjąć odpowiednie działania, wykorzystując zasoby w ramach swojego programu, aby wdrożyć zalecenia przyjęte zgodnie z tym rozporządzeniem oraz z ocenami narażenia przeprowadzonymi przez Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej zgodnie z art. 13 rozporządzenia (UE) 2016/1624. [Popr. 24]

(24)  Instrument powinien wyrażać solidarność i wspólną odpowiedzialność poprzez zapewniać pomoc finansową dla tych państw członkowskich, które w pełni stosują przepisy Schengen dotyczące granic zewnętrznych i wiz, jak również oraz dla tych, które przygotowują się do pełnego udziału w Schengen, oraz powinien być wykorzystywany przez państwa członkowskie w interesie wspólnej unijnej polityki zarządzania granicami zewnętrznymi. [Popr. 25]

(25)  Zgodnie z protokołem nr 5 do Aktu przystąpienia z 2003 r.(25) w sprawie tranzytu osób drogą lądową między Obwodem Kaliningradzkim a innymi częściami Federacji Rosyjskiej, instrument powinien pokrywać wszelkie dodatkowe koszty ponoszone z tytułu wdrażania szczególnych przepisów dorobku Unii przewidzianego w przypadku takiego tranzytu, a mianowicie rozporządzenia Rady (WE) 693/2003(26) i rozporządzenia Rady (WE) 694/2003(27). Potrzeba stałego wsparcia finansowego z tytułu niepobranych opłat powinna być jednak zależna od obowiązywania reżimu wizowego między Unią a Federacją Rosyjską.

(26)  w programach uwzględniono szczególne cele instrumentu, wyznaczone priorytety były zgodne z ustalonymi priorytetami UE i środkami wykonawczymi określonymi w załączniku II oraz podział odpowiednich zasobów między cele i działania był proporcjonalny do wyzwań i potrzeb, którym te państwa muszą sprostać. W tym względzie ważne jest osiągnięcie uczciwego i przejrzystego podziału zasobów między szczególne cele instrumentu. W związku z tym należy zapewnić minimalny poziom wydatków dla szczególnego celu wspierania wspólnej polityki wizowej, zarówno względem środków podlegających zarządzaniu bezpośredniemu lub pośredniemu, jak i środków objętych zarządzaniem dzielonym. [Popr. 26]

(27)  Należy dążyć do synergii, spójności i efektywności w stosunku do innych funduszy UE oraz unikać nakładania się działań.

(28)  Powrót obywateli państw trzecich, którzy podlegają decyzji nakazującej powrót wydanej przez państwo członkowskie, jest jednym z elementów europejskiego zintegrowanego zarządzania granicami, jak określono w rozporządzeniu (UE) 2016/1624. Ze względu jednak na swój charakter i cel środki w zakresie powrotów znajdują się poza zakresem wsparcia przewidzianego w instrumencie i są objęte rozporządzeniem (UE) .../... [nowy FAM](28).

(29)  Aby podkreślić istotną rolę, jaką organy celne państw członkowskich odgrywają na granicach zewnętrznych, i aby zapewnić im wystarczające środki do wykonywania szerokiego zakresu zadań na tych granicach, instrument wsparcia finansowego na rzecz sprzętu do kontroli celnej ustanowiony rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr .../... [nowy Fundusz ds. Sprzętu do Kontroli Celnej] powinien dostarczyć tym organom krajowym finansowanie konieczne do zainwestowania w sprzęt do przeprowadzania kontroli celnych, jak również sprzęt, który – oprócz kontroli celnej – może służyć również innym celom, takim jak kontrola granic.

(30)  Większość sprzętu do kontroli celnej może nadawać się, w równym stopniu lub w okazjonalnych przypadkach, do kontroli zgodności z innymi przepisami, takimi jak przepisy dotyczące zarządzania granicami, wiz lub współpracy policyjnej. Fundusz Zintegrowanego Zarządzania Granicami ustanowiono zatem w formie dwóch uzupełniających się instrumentów o niepokrywającym się, lecz spójnym zakresie, jeśli chodzi o zakup sprzętu. Z jednej strony instrument na rzecz zarządzania granicami i wiz ustanowiony niniejszym rozporządzeniem wykluczy sprzęt, który może być wykorzystywany zarówno do zarządzania granicami, jak i kontroli celnej. Z drugiej strony instrument na rzecz sprzętu do kontroli celnej nie tylko będzie wspierał finansowo sprzęt przeznaczony głównie do kontroli celnych, lecz umożliwi również jego wykorzystanie do dodatkowych celów, takich jak kontrola granic i bezpieczeństwo. Podział ról pogłębi współpracę międzyagencyjną w ramach podejścia opartego na europejskim zintegrowanym zarządzaniu granicami, o której mowa w art. 4 lit. e) rozporządzenia (UE) 2016/1624, umożliwiając tym samym organom celnym i straży granicznej wspólne działanie i maksymalizację skutków dla budżetu unijnego przez wspólne wykorzystanie i interoperacyjność sprzętu do kontroli.

(31)  Ochronę granicy na morzu uznaje się za funkcję straży przybrzeżnej wykonywaną na obszarze morskim Unii. Organy krajowe pełniące funkcje straży przybrzeżnej są również odpowiedzialne za szerokie spektrum zadań, które mogą obejmować bezpieczeństwo na morzu, ochronę na morzu, działania poszukiwawcze i ratownicze na morzu, kontrolę granic morskich, kontrolę rybołówstwa morskiego, kontrolę celną na morzu, ogólne ściganie przestępstw na morzu i ochronę środowiska morskiego, lecz nie będą ograniczone wyłącznie do tych działań. Szeroki zakres funkcji straży granicznej oznacza, że podlegają one różnym politykom Unii, które powinny dążyć do synergii, aby osiągnąć bardziej skuteczne i wydajne rezultaty. [Popr. 27]

(31a)  Przy realizacji działań finansowanych w ramach instrumentu, które związane są nadzorowaniem granic morskich, państwa członkowskie powinny zwracać szczególną uwagę na obowiązki, jakie spoczywają na nich na mocy międzynarodowego prawa morskiego w odniesieniu do udzielania pomocy osobom znajdującym się w niebezpieczeństwie. W związku z tym sprzęt i systemy wspierane w ramach instrumentu powinny być wykorzystywane w działaniach poszukiwawczo-ratowniczych, jakie mogą być prowadzone w trakcie operacji nadzorowania granic na morzu, co przyczyni się do zapewnienia ochrony i ratowania życia migrantów. [Popr. 28]

(32)  W uzupełnieniu unijnej współpracy w zakresie funkcji straży przybrzeżnej między Europejską Agencją Straży Granicznej i Przybrzeżnej, ustanowioną rozporządzeniem (UE) 2016/1624, Europejską Agencją Bezpieczeństwa Morskiego, ustanowioną rozporządzeniem (WE) nr 1406/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady(29), oraz Europejską Agencją Kontroli Rybołówstwa, ustanowioną rozporządzeniem Rady (WE) nr 768/2005(30), spójność działań w obszarze morskim należy również poprawić na szczeblu krajowym. Synergia między poszczególnymi podmiotami działającymi na morzu powinna być zgodna ze strategią europejskiego zintegrowanego zarządzania granicami i strategią bezpieczeństwa morskiego.

(33)  Aby wzmocnić komplementarność i zwiększyć spójność działań morskich, jak również aby uniknąć powielania wysiłków i złagodzić ograniczenia budżetowe w obszarze kosztownych działań, jakim takim jak obszar morski, instrument powinien wspierać operacje morskie o charakterze wielozadaniowym, których głównym celem jest ochrona granicy, lecz w przypadku których jednocześnie można realizować inne dodatkowe cele związane z celami głównymi, jak na przykład zwalczanie handlu ludźmi. [Popr. 29]

(34)  Nadrzędnym celem tego instrumentu powinno być wspieranie zintegrowanego zarządzania granicami na zewnętrznych granicach Unii oraz wspieranie wspólnej polityki wizowej. Jednakże z uwzględnieniem określonych limitów i z zastrzeżeniem odpowiednich gwarancji niektóre środki w państwach trzecich i dotyczące państw trzecich, mogłyby zostać objęte wsparciem w ramach instrumentu, . Środki te powinny być wdrażane przy zapewnieniu pełnej synergii i spójności z innymi działaniami realizowanymi poza Unią, wspieranymi za pośrednictwem unijnych instrumentów finansowania zewnętrznego, oraz te działania uzupełniać. Podczas realizacji takich działań należy w szczególności dążyć do pełnej spójności z zasadami i ogólnymi celami działań zewnętrznych Unii i jej polityki zagranicznej wobec danego państwa lub regionu. Jeżeli chodzi o wymiar zewnętrzny, instrument powinien przeznaczać wsparcie na zacieśnianie współpracy z państwami trzecimi oraz umacnianie kluczowych aspektów ich zdolności w zakresie ochrony granicy i zarządzania granicami w obszarach będących przedmiotem zainteresowania polityki migracyjnej Unii i unijnych celów dotyczących bezpieczeństwa. [Popr. 30]

(34a)  Komisja powinna zwrócić szczególną uwagę na ocenę działań i programów dotyczących państw trzecich. [Popr. 31]

(35)  Finansowanie z budżetu Unii powinno koncentrować się na działaniach, w których interwencja Unii może przynieść wartość dodaną w porównaniu z działaniami podejmowanymi przez same państwa członkowskie. Ponieważ Unia ma lepsze niż państwa członkowskie warunki do stworzenia ram dla realizacji koncepcji solidarności unijnej w odniesieniu do kontroli granicznej, zarządzania granicami i wspólnej polityki wizowej i zarządzania przepływami migracyjnymi oraz zapewnienia platformy rozwoju wspólnych systemów informatycznych jako podstawy tych polityk, wsparcie finansowe zapewnione na mocy niniejszego rozporządzenia przyczyni się w szczególności do wzmacniania potencjału krajowego i unijnego w tych dziedzinach. [Popr. 32]

(36)  Można uznać, że państwo członkowskie nie przestrzega odnośnego dorobku prawnego Unii, w tym pod względem wykorzystania wsparcia operacyjnego w ramach tego instrumentu, jeżeli: państwo to nie dopełniło swoich obowiązków przewidzianych w Traktatach, dotyczących obszarów zarządzania granicami i wiz, istnieje wyraźne ryzyko poważnego naruszenia przez państwo członkowskie unijnych wartości przy wdrażaniu dorobku prawnego w zakresie zarządzania granicami i wiz lub w sprawozdaniu oceniającym w ramach mechanizmu oceny i monitorowania stosowania dorobku Schengen stwierdzono niedociągnięcia w tych obszarach lub jeżeli w ramach współpracy z państwem trzecim państwo członkowskie finansowało i podejmowało z tym państwem wspólne działania, które doprowadziły do naruszeń praw podstawowych stwierdzonych za pomocą mechanizmu oceny i monitorowania. [Popr. 33]

(37)  Ustanawiając instrument, należy uwzględnić konieczność zwiększenia elastyczności i uproszczenia, a zarazem spełnić wymogi związane z przewidywalnością oraz zapewnić sprawiedliwy i przejrzysty podział zasobów, aby zrealizować cele określone w niniejszym rozporządzeniu.Instrument powinien zapewnić sprawiedliwy i przejrzysty podział zasobów, aby osiągnąć cele określone w niniejszym rozporządzeniu. Powinien on równoważyć potrzebę przewidywalności w podziale finansowania z potrzebą zwiększenia elastyczności i uproszczenia. Aby spełnić wymóg przejrzystości funduszy, Komisja, we współpracy z państwami członkowskimi, powinna publikować informacje na temat opracowywania rocznych i wieloletnich programów instrumentu tematycznego. Przy wdrażaniu instrumentu należy kierować się zasadami wydajności, skuteczności i jakości wydatków. Ponadto wdrażanie instrumentu powinno odbywać się w sposób jak najbardziej przyjazny dla użytkowników. [Popr. 34]

(38)  W niniejszym rozporządzeniu należy określić kwoty początkowe na programy państw członkowskich obliczone na podstawie kryteriów ustanowionych w załączniku I, które odzwierciedlają długość odcinków granic lądowych i morskich i poziomy zagrożenia wpływu na tych granicach na podstawie danych aktualnych i historycznych , obciążenie pracą w portach lotniczych i konsulatach, jak również liczbę konsulatów. [Popr. 35]

(39)  Te wstępne kwoty będą stanowić podstawę dla długoterminowych inwestycji państw członkowskich. Aby uwzględnić zmiany w sytuacji wyjściowej, takie jak presja na zewnętrznej granicy Unii i obciążenie pracą na granicach zewnętrznych i w konsulatach, w połowie okresu państwom członkowskim przyznana zostanie dodatkowa kwota, która będzie się opierała na najnowszych dostępnych danych statystycznych, jak określono w kluczu podziału, przy uwzględnieniu stanu realizacji programu.

(39a)  Przegląd śródokresowy należy wykorzystać do oceny skuteczności i wartości dodanej programów Unii, do rozwiązywania problemów, które pojawiły się na pierwszym etapie, oraz do zapewnienia przejrzystego przeglądu wdrażania. [Popr. 36]

(40)  Ze względu na fakt, że wyzwania w obszarze zarządzania granicami i wiz stale się zmieniają, konieczne jest dostosowanie sposobu przydzielania środków do zmian przepływów migracyjnych, priorytetów polityki wizowej i zarządzania granicami, w tym w wyniku zwiększonej presji na granicy i zagrożeń bezpieczeństwa , oraz skierowanie funduszy ku priorytetom przynoszącym największą wartość dodaną dla Unii. Aby zaspokoić pilne potrzeby, uwzględnić zmiany w zakresie polityki i priorytetów Unii oraz przeznaczyć środki finansowe na działania o dużej wartości dodanej dla Unii, część finansowania będzie okresowo przydzielana na określone działania, działania unijne i pomoc w sytuacjach nadzwyczajnych, za pośrednictwem instrumentu tematycznego. [Popr. 37]

(41)  Należy zachęcać państwa członkowskie, aby część swojego przydziału środków wykorzystały w ramach programu na finansowanie działań wymienionych w załączniku IV i dzięki temu skorzystały z większego wkładu Unii.

(42)  Instrument powinien, z zachowaniem określonych limitów, przyczyniać się do wspierania kosztów operacyjnych związanych z zarządzaniem granicami, wspólną polityką wizową oraz wielkoskalowymi projektami informatycznymi i powinien tym samym umożliwić państwom członkowskim utrzymywanie zdolności, które mają kluczowe znaczenie dla Unii jako całości. Wsparcie to obejmuje pełen zwrot kosztów szczególnych związanych z celami instrumentu i powinno stanowić integralną część programów państw członkowskich. [Popr. 38]

(43)  Część dostępnych środków w ramach instrumentu może być także przydzielona do programów państw członkowskich służących realizacji działań szczególnych w uzupełnieniu do ich wstępnej alokacji. Te działania szczególne powinny zostać określone na szczeblu Unii i powinny dotyczyć działań o unijnej wartości dodanej i wymagających wspólnego wysiłku państw członkowskich lub działań koniecznych do uwzględnienia zmian w Unii, które wymagają udostępnienia państwu członkowskiemu lub państwom członkowskim dodatkowych środków na cele takie jak zakup, za pośrednictwem programów krajowych państw członkowskich, sprzętu technicznego potrzebnego Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej do prowadzenia działalności operacyjnej, zreformowanie procesu rozpatrywania wniosków wizowych, opracowanie nowych wielkoskalowych systemów informatycznych oraz ustanowienie interoperacyjności między tymi systemami. Te działania szczególne zostaną określone przez Komisję w jej programach prac, które powinny być przyjmowane w drodze aktów delegowanych. [Popr. 39]

(44)  Aby uzupełnić realizację celu polityki tego instrumentu na poziomie krajowym za pośrednictwem programów państw członkowskich, instrument powinien też zapewniać wsparcie na rzecz działań na poziomie Unii. Takie działania powinny służyć ogólnym celom strategicznym wchodzącym w zakres interwencji instrumentu, związanym z analizą polityczną i innowacjami, wzajemnym uczeniem się i partnerstwami transnarodowymi oraz testowaniem nowych inicjatyw i działań w całej Unii.

(45)  Aby wzmocnić zdolność Unii do szybkiego radzenia sobie z nieprzewidzianą lub nieproporcjonalną presją migracyjną  nieprzewidzianymi, pilnymi i szczególnymi potrzebami w przypadku sytuacji nadzwyczajnej – w szczególności na tych odcinkach granic, na których poziom ryzyka został określony zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1052/2013(31) jako poziom zagrażający funkcjonowaniu strefy Schengen jako całości – jak również presją w wydziałach ds. wiz w konsulatach państw członkowskich lub zagrożeniem bezpieczeństwa granic – należy umożliwić udzielanie , niniejszy instrument powinien wyjątkowo udzielać pomocy w sytuacjach nadzwyczajnych finansowej jako ostatecznego środka zgodnie z ramami określonymi w niniejszym rozporządzeniu. [Popr. 40]

(45a)  Migracja i przekraczanie granic zewnętrznych przez dużą liczbę obywateli państw trzecich nie powinny same w sobie być uznawane za zagrożenie dla polityki publicznej lub bezpieczeństwa wewnętrznego oraz nie powinny automatycznie uruchamiać pomocy w sytuacjach nadzwyczajnych w ramach instrumentu. [Popr. 41]

(46)  Cele polityki instrumentu powinny być również realizowane za pomocą instrumentów finansowych i gwarancji budżetowych w ramach segmentu (-ów) [...] polityki funduszu InvestEU. Wsparcie finansowe należy wykorzystywać w celu korygowania niedoskonałości rynku lub niekorzystnych warunków inwestycyjnych w proporcjonalny sposób, a podejmowane działania nie powinny powielać ani wypierać finansowania prywatnego ani zakłócać konkurencji na rynku wewnętrznym. Działania powinny charakteryzować się wyraźną europejską wartością dodaną. [Popr. 42]

(47)  Niniejsze rozporządzenie określa pulę środków finansowych na cały instrument, które stanowią główną kwotę odniesienia w rozumieniu [pkt 17 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami](32) dla Parlamentu Europejskiego i Rady podczas rocznej procedury budżetowej.

(48)  Do instrumentu zastosowanie ma rozporządzenie (UE, Euratom) nr …/… [nowe rozporządzenie finansowe] („rozporządzenie finansowe”)(33). Określa ono zasady wykonania budżetu Unii, w tym zasady dotyczące dotacji, nagród, zamówień, wykonania pośredniego, pomocy finansowej, instrumentów finansowych i gwarancji budżetowych. Aby zapewnić spójność we wdrażaniu unijnych programów finansowania, rozporządzenie finansowe ma mieć zastosowanie do działań realizowanych według metody zarządzania bezpośredniego lub pośredniego w ramach instrumentu.

(49)  Do celów realizacji działań objętych zarządzaniem dzielonym instrument powinien stanowić część spójnych ram, na które składają się niniejsze rozporządzenie, rozporządzenie finansowe i  instrument określający wspólne przepisy dotyczące zarządzania dzielonego W przypadku sprzeczności przepisów niniejsze rozporządzenie (UE) nr .../... [rozporządzenie powinno być nadrzędne w sprawie stosunku do wspólnych przepisówprzepisów]. [Popr. 43]

(50)  Rozporządzenie (UE) nr .../... [rozporządzenie w sprawie wspólnych przepisów] ustanawia ramy działania Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR), Europejskiego Funduszu Społecznego Plus (EFS+), Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego (EFMR), Funduszu Azylu i Migracji (FAM), Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego (FBU) oraz instrumentu na rzecz zarządzania granicami i Wiz (IZGW) stanowiącego część Funduszu Zintegrowanego Zarządzania Granicami (FZZG) i określa, w szczególności, przepisy dotyczące programowania, monitorowania i oceny, zarządzania i kontroli w odniesieniu do funduszy UE wdrażanych według metody zarządzania dzielonego. Dodatkowo konieczne jest, aby w niniejszym rozporządzeniu określono cele instrumentu na rzecz zarządzania granicami i wiz oraz ustanowiono przepisy szczegółowe dotyczące działań, które mogą być finansowane za pomocą tego instrumentu.

(51)  Rodzaje finansowania i metody wdrażania na podstawie tego rozporządzenia powinny być wybierane w zależności od ich możliwości osiągnięcia szczegółowych celów działań i zapewnienia rezultatów, biorąc pod uwagę w szczególności koszty kontroli, obciążenie administracyjne oraz przewidywane ryzyko nieprzestrzegania przepisów. Pod uwagę należy wziąć korzystanie z płatności ryczałtowych, stawek ryczałtowych i kosztów jednostkowych, a także formę finansowania niepowiązanego z kosztami, przewidzianego w art. 125 ust. 1 rozporządzenia finansowego.

(52)  Zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr .../... [nowym rozporządzeniem finansowym](34), rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013(35), rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 2988/95(36), rozporządzeniem Rady (Euratom, WE) nr 2185/96(37) i rozporządzeniem Rady (UE) 2017/1939(38) interesy finansowe Unii należy chronić za pomocą proporcjonalnych środków, w tym środków zapobiegania nieprawidłowościom i nadużyciom finansowym, ich wykrywania, korygowania i dochodzenia, a także odzyskiwania środków straconych, nienależnie wypłaconych lub nieodpowiednio wykorzystanych oraz, w stosownych przypadkach, nakładania sankcji administracyjnych. W szczególności, zgodnie z rozporządzeniem (UE, Euratom) nr 883/2013 i rozporządzeniem (Euratom, WE) nr 2185/96 Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) może prowadzić dochodzenia administracyjne, w tym kontrole na miejscu i inspekcje, w celu ustalenia, czy miały miejsce nadużycie finansowe, korupcja lub jakiekolwiek inne nielegalne działanie, naruszające interesy finansowe Unii. Zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2017/1939 Prokuratura Europejska (EPPO) może prowadzić dochodzenia i ścigać nadużycia finansowe i inne przestępstwa naruszające interesy finansowe Unii, jak przewidziano w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1371(39). Zgodnie z rozporządzeniem finansowym każda osoba lub podmiot, które otrzymują środki finansowe Unii, w pełni współpracują w celu ochrony interesów finansowych Unii, przyznają konieczne prawa i dostęp Komisji, OLAF-owi, EPPO i Europejskiemu Trybunałowi Obrachunkowemu (ETO) oraz zapewniają, aby wszelkie osoby trzecie uczestniczące w wykonaniu środków finansowych Unii przyznały tym organom równoważne prawa. Wyniki dochodzeń dotyczących nieprawidłowości lub nadużyć finansowych w odniesieniu do instrumentu należy udostępniać Parlamentowi Europejskiemu. [Popr. 44]

(53)  Do niniejszego rozporządzenia zastosowanie mają horyzontalne przepisy finansowe przyjęte przez Parlament Europejski i Radę na podstawie art. 322 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Przepisy te, ustanowione rozporządzeniem finansowym, określają w szczególności procedurę ustanawiania i wykonania budżetu w drodze dotacji, zamówień, nagród i wykonania pośredniego oraz przewidują kontrole wykonywania obowiązków przez podmioty upoważnione do działań finansowych. Przepisy przyjęte na podstawie art. 322 TFUE dotyczą również ochrony budżetu Unii w przypadku uogólnionych braków w zakresie praworządności w państwach członkowskich, jako że poszanowanie praworządności jest niezbędnym warunkiem wstępnym należytego zarządzania finansami i skutecznego unijnego finansowania.

(54)  Zgodnie z art. 94 decyzji Rady 2013/755/UE(40) osoby i podmioty z siedzibą w krajach i terytoriach zamorskich (KTZ) kwalifikują się do finansowania z zastrzeżeniem zasad i celów instrumentu oraz ewentualnych uzgodnień mających zastosowanie do państwa członkowskiego, z którym dany kraj lub terytorium zamorskie są powiązane.

(55)  Zgodnie z art. 349 TFUE i z komunikatem Komisji „Silniejsze i odnowione partnerstwo strategiczne z regionami najbardziej oddalonymi UE” zatwierdzonym przez Radę w konkluzjach z dnia 12 kwietnia 2018 r. odnośne państwa członkowskie powinny zapewnić w swoich krajowych programach środki mające zaradzić pojawiającym się zagrożeniom, z jakimi zmagają się regiony najbardziej oddalone, m.in. w zakresie ochrony granicy, nieproporcjonalnego napływu ludności lub wdrażania europejskich systemów informacyjnych. Instrument wspiera te państwa członkowskie, zapewniając im adekwatne zasoby na pomoc – w stosownych przypadkach – dla regionów najbardziej oddalonych, m.in. w zakresie ochrony granicy, nieproporcjonalnego napływu ludności lub wdrażania europejskich systemów informacyjnych. [Popr. 45]

(56)  Zgodnie z pkt 22 i 23 porozumienia międzyinstytucjonalnego na rzecz lepszego stanowienia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r.(41) zachodzi potrzeba oceny tego instrumentu w oparciu o informacje zgromadzone w kontekście konkretnych wymogów dotyczących monitorowania, przy czym należy unikać nadmiernej regulacji i obciążeń administracyjnych, zwłaszcza względem państw członkowskich. W stosownych przypadkach wymogi te mogą obejmować mierzalne wskaźniki, w tym jakościowe i ilościowe, jako podstawę oceny oddziaływania instrumentu w terenie. Aby zmierzyć osiągnięcia instrumentu, należy ustanowić wskaźniki i powiązane wartości docelowe w odniesieniu do każdego celu szczegółowego instrumentu. [Popr. 56]

(57)  Odzwierciedlając znaczenie przeciwdziałania zmianie klimatu zgodnie ze zobowiązaniami Unii na rzecz realizacji porozumienia paryskiego i celów zrównoważonego rozwoju Organizacji Narodów Zjednoczonych, niniejszy instrument przyczyni się do uwzględnienia działań w dziedzinie klimatu i do osiągnięcia celu ogólnego, w ramach którego wydatki na realizację celów klimatycznych w budżecie UE mają sięgnąć 25 %. Podczas przygotowania i wdrażania instrumentu zostaną określone odpowiednie działania, które zostaną poddane ponownej ocenie w kontekście jej procesów oceny i ewaluacji.

(58)  Za pomocą wskaźników i sprawozdawczości finansowej Komisja i państwa członkowskie powinny monitorować wdrażanie instrumentu zgodnie z odpowiednimi przepisami rozporządzenia (UE) .../... [rozporządzenie w sprawie wspólnych przepisów] i niniejszym rozporządzeniem.Komisja powinna co roku przedstawiać Parlamentowi Europejskiemu i Radzie podsumowanie zatwierdzonych rocznych sprawozdań z osiągnięcia celów. Na wniosek Parlamentu Europejskiego i Rady Komisja powinna udostępnić im pełny tekst rocznych sprawozdań z osiągnięcia celów. [Popr. 47]

(58a)  W okresie przejściowym i podczas wdrażania instrumentu ważne jest, by zapewnić należyte zarządzanie finansami i pewność prawa. Działania podjęte w okresie 2014–2020 należy kontynuować w okresie przejściowym. [Popr. 48]

(59)  W celu uzupełnienia i zmiany innych niż istotne elementów niniejszego rozporządzenia uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy przekazać Komisji w odniesieniu do działań kwalifikujących się do wyższego współfinansowania zgodnie z wykazem w załączniku IV, wsparcia operacyjnego oraz w celu dalszego kształtowania wspólnych ram monitorowania i oceny. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r.(42).

(60)  W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszego rozporządzenia należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze. Uprawnienia te są wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011(43). W odniesieniu do aktów wykonawczych nakładających wspólne obowiązki na państwa członkowskie, w szczególności w zakresie przekazywania Komisji informacji, należy stosować procedurę sprawdzającą, zaś w odniesieniu do przyjmowaniaZe względu na czysto techniczny charakter aktów wykonawczych dotyczących warunków przekazywania Komisji informacji w ramach programowania i sprawozdawczości, należy stosować procedurę doradczą, ze względu na ich czysto techniczny charakterprzy ich przyjmowaniu należy stosować procedurę doradczą. [Popr. 49]

(61)  Udział państwa członkowskiego w tym instrumencie nie powinien zbiegać się w czasie z jego udziałem w tymczasowym instrumencie finansowym Unii, z którego udzielane jest wsparcie państwom członkowskim będącym jego beneficjentami między innymi na sfinansowanie działań na nowych granicach zewnętrznych Unii na potrzeby wdrażania dorobku Schengen w zakresie granic i wiz oraz kontroli granic zewnętrznych.

(62)  W odniesieniu do Islandii i Norwegii niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy zawartej przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącej włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen(44), które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 pkt A i B decyzji Rady 1999/437/WE(45).

(63)  W odniesieniu do Szwajcarii niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy zawartej między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen(46), wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 lit. A i B decyzji 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2008/146/WE(47).

(64)  W odniesieniu do Liechtensteinu niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Protokołu między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu o przystąpieniu Księstwa Liechtensteinu do Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen(48), które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 pkt A i B decyzji 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2011/350/UE(49).

(65)  Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do TUE i do TFUE, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia i nie jest nim związana ani go nie stosuje. Ponieważ niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, zgodnie z art. 4 tego protokołu Dania podejmuje w terminie sześciu miesięcy po przyjęciu przez Radę niniejszego rozporządzenia decyzję, czy dokona jego transpozycji do swego prawa krajowego.

(66)  Niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE(50). Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w jego przyjęciu, nie jest nim związana ani go nie stosuje.

(67)  Należy dostosować okres stosowania niniejszego rozporządzenia do okresu stosowania rozporządzenia Rady (UE, Euratom) .../... [rozporządzenie w sprawie wieloletnich ram finansowych](51),

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

ROZDZIAŁ I

PRZEPISY OGÓLNE

Artykuł 1

Przedmiot

1.  Niniejsze rozporządzenie ustanawia instrument wsparcia finansowego na rzecz zarządzania granicami i wiz („instrument”) jako część Funduszu Zintegrowanego Zarządzania Granicami („Fundusz”) na okres od 1 stycznia 2021 r. do 31 grudnia 2027 r. [Popr. 50]

2.  Wraz z rozporządzeniem (UE) nr .../...[Fundusz ds. Sprzętu do Kontroli Celnej], ustanawiającym w ramach [Funduszu Zintegrowanego Zarządzania Granicami](52) instrument wsparcia finansowego na rzecz sprzętu do kontroli celnej, niniejsze rozporządzenie ustanawia Fundusz. [Popr. 51]

3.  Określa ono Niniejsze rozporządzenie określa cele instrumentu, szczegółowe cele i środki służące ich osiągnięciu, budżet na lata 2021–2027, formy finansowania unijnego oraz zasady dotyczące przyznawania takiego finansowania. [Popr. 52]

Artykuł 2

Definicje

Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

1)  „działanie łączone” oznacza działania wspierane z budżetu Unii, w tym działanie w ramach instrumentów łączonych zgodnie z art. 2 pkt 6 rozporządzenia finansowego, łączące bezzwrotne formy wsparcia lub instrumenty finansowe z budżetu Unii oraz zwrotne formy wsparcia z instytucji finansowania rozwoju lub innych publicznych instytucji finansowych, a także z komercyjnych instytucji finansowych i od inwestorów; [Popr. 53]

2)  „przejście graniczne” oznacza każde przejście wyznaczone przez właściwe organy do celów przekraczania granic zewnętrznych oraz zgłoszone zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2016/399(53);

3)  „europejskie zintegrowane zarządzanie granicami” oznacza komponenty wymienione w art. 4 rozporządzenia (UE) 2016/1624;

4)  „granice zewnętrzne” oznaczają określone w art. 2 pkt 2 rozporządzenia (UE) 2016/399 granice zewnętrzne państw członkowskich: granice lądowe, w tym granice na rzekach i jeziorach, granice morskie oraz ich porty lotnicze, porty rzeczne, porty morskie i porty na jeziorach, do których stosuje się przepisy prawa Unii dotyczące przekraczania granic zewnętrznych, w tym te granice wewnętrzne, na których nie zniesiono jeszcze kontroli; [Popr. 54]

5)  „odcinek granicy zewnętrznej” oznacza całość lub część zewnętrznej granicy lądowej lub morskiej danego państwa członkowskiego określonej w rozporządzeniu (UE) nr 1052/2013;

6)  „obszar hotspotu” oznacza obszar hotspotu w rozumieniu art. 2 ust. 10 rozporządzenia (UE) 2016/1624;

7)  „granice wewnętrzne, na których nie zniesiono jeszcze kontroli” oznaczają:

a)  wspólną granicę między państwem członkowskim w pełni wdrażającym dorobek Schengen a państwem członkowskim, które jest zobowiązane, zgodnie ze swoim Aktem przystąpienia, do pełnego stosowania tego dorobku, ale w stosunku do którego odpowiednia decyzja Rady upoważniająca to państwo członkowskie do pełnego stosowania dorobku Schengen nie weszła jeszcze w życie;

b)  wspólną granicę między dwoma państwami członkowskimi zobowiązanymi do pełnego stosowania dorobku Schengen zgodnie z ich właściwymi Aktami przystąpienia, ale w stosunku do których odpowiednia decyzja Rady upoważniająca te państwa do pełnego stosowania tego dorobku nie weszła jeszcze w życie.

Artykuł 3

Cele instrumentu

1.  W ramach Funduszu Zintegrowanego Zarządzania Granicami celem polityki instrumentu jest zapewnienie solidnego i skutecznego europejskiego zintegrowanego zarządzania granicami na granicach zewnętrznych przy jednoczesnej ochronie swobodnego przepływu osób na tych granicach, przy pełnym poszanowaniu zobowiązań Unii do przestrzegania praw podstawowych, przyczyniając się tym samym do zagwarantowania wysokiego poziomu bezpieczeństwa w Uniiunijnego dorobku prawnego i międzynarodowych zobowiązań Unii i jej państw członkowskich wynikających z instrumentów międzynarodowych, których są sygnatariuszami. [Popr. 55]

2.  W ramach celu polityki określonego w ust. 1 instrument przyczynia się do następujących celów szczegółowych:

a)  wspieranie skutecznego europejskiego zintegrowanego zarządzania granicami na granicach zewnętrznych, realizowanego przez Europejską Straż Graniczną i Przybrzeżną w ramach wspólnej odpowiedzialności Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej oraz organów krajowych odpowiedzialnych za zarządzanie granicami, aby ułatwić legalne przekraczanie granic, wykrywanie imigracji nieuregulowanej i przestępczości transgranicznej oraz zapobieganie im, i skutecznie zarządzać przepływami migracyjnymi;

b)  wspieranie wspólnej polityki wizowej, aby zapewnić bardziej zharmonizowane podejście państw członkowskich do wydawania wiz, ułatwiać legalne podróżowanie i zapobiegać zagrożeniom zmniejszać zagrożenia w zakresie migracji i bezpieczeństwa. [Popr. 57]

3.  W ramach celów szczegółowych określonych w ust. 2 instrument jest wdrażany za pomocą środków wykonawczych wymienionych w załączniku II.

Artykuł 3a

Niedyskryminacja i poszanowanie praw podstawowych

Instrument należy wdrażać z pełnym poszanowaniem praw i zasad zapisanych w unijnym dorobku prawnym, Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej oraz europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, a także zobowiązań międzynarodowych Unii w zakresie praw podstawowych, w szczególności przez zapewnianie zgodności z zasadą niedyskryminacji i zasadą non-refoulement. [Popr. 58]

Artykuł 4

Zakres wsparcia

1.  W ramach celów, o których mowa w art. 3, i Zgodnie ze środkami wykonawczymi wymienionymi w załączniku II instrument wspiera działania przyczyniające się do osiągnięcia celów, o których mowa w art. 3, w szczególności działania wymienione w załączniku III. [Popr. 59]

2.  Aby osiągnąć cele niniejszego rozporządzenia,, o których mowa w art. 3, instrument może w stosownych wyjątkowych przypadkach , z zachowaniem określonych limitów i z zastrzeżeniem odpowiednich gwarancji, wspierać działania, o których mowa w załączniku III, skierowane do państw trzecich i prowadzone w państwach trzecich, zgodnie z art. 5. [Popr. 60]

2a.  Łączna kwota finansowania przeznaczonego na wspieranie działań w państwach trzecich i skierowanych do państw trzecich w ramach instrumentu tematycznego zgodnie z art. 8 nie przekracza 4 % łącznej kwoty przydzielonej na instrument tematyczny zgodnie z art. 7 ust. 2 lit. b). [Popr. 61]

2b.  Łączna kwota finansowania przeznaczonego na wspieranie działań w państwach trzecich i skierowanych do państw trzecich w ramach programów państw członkowskich zgodnie z art. 12 nie przekracza, w przypadku każdego państwa członkowskiego, 4 % łącznej kwoty przydzielonej danemu państwu członkowskiemu zgodnie z art. 7 ust. 2 lit. a), art. 10 ust. 1 i załącznikiem I. [Popr. 62]

3.  Następujące działania nie stanowią działań kwalifikowalnych:

a)  działania, o których mowa w pkt 1 lit. a) załącznika III, na tych granicach wewnętrznych, na których nie zniesiono jeszcze kontroli;

b)  działania związane z przejściowym i wyjątkowym ponownym przywróceniem kontroli granicznej na granicach wewnętrznych, o którym mowa w rozporządzeniu (UE) 2016/399;

c)  jeśli chodzi o kontrolę towarów:

1)  działania, których wyłącznym celem lub skutkiem jest kontrola towarów;

2)  zakup, konserwacja lub modernizacja sprzętu – z wyłączeniem środków transportu – którego jednym z celów lub skutków jest kontrola towarów;

3)  inne działania na podstawie niniejszego rozporządzenia, których głównym celem lub skutkiem jest kontrola towarów.

W przypadku sytuacji nadzwyczajnych, o których mowa w art. 23, działania niekwalifikowalne, o których mowa w niniejszym ustępie, mogą zostać uznane za działania kwalifikowalne. [Popr. 63]

Artykuł 5

Kwalifikujące się podmioty

1.  Następujące podmioty spełniają kryteria kwalifikowalności:

a)  podmioty prawne z siedzibą w jednym z następujących państw:

(i)  państwo członkowskie lub powiązany z nim kraj lub terytorium zamorskie;

(ii)  państwo trzecie wymienione w programie prac z zastrzeżeniem określonych w nim warunków, pod warunkiem że wszystkie działania w tym państwie trzecim lub skierowane do tego państwa trzeciego są w pełni zgodne z prawami i zasadami zapisanymi w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej oraz ze zobowiązaniami międzynarodowymi Unii i państw członkowskich; [Popr. 64]

b)  wszelkie podmioty prawne utworzone na mocy prawa unijnego lub wszelkie organizacje międzynarodowe.

2.  Osoby fizyczne nie spełniają kryteriów kwalifikowalności.

3.  Podmioty prawne z siedzibą w państwie trzecim mogą w drodze wyjątku kwalifikować się do uczestnictwa, jeżeli jest to niezbędne do osiągnięcia celów danego działania i jeżeli jest to w pełni zgodne z dorobkiem prawnym Unii i Kartą praw podstawowych Unii Europejskiej. [Popr. 65]

4.  Podmioty prawne uczestniczące w konsorcjach złożonych z co najmniej dwóch niezależnych podmiotów, z siedzibą w różnych państwach członkowskich lub w krajach lub terytoriach zamorskich powiązanych z tymi państwami, lub w państwach trzecich, spełniają kryteria kwalifikowalnościspełniają kryteria kwalifikowalności. Jeżeli organizacje międzynarodowe uczestniczące w konsorcjum mają siedzibę w państwie trzecim, zastosowanie ma art. 6 ust. 3. [Popr. 66]

ROZDZIAŁ II

RAMY FINANSOWANIA I RAMY WDRAŻANIA

Sekcja 1

Przepisy wspólne

Artykuł 6

Zasady ogólne

1.  Wsparcie zapewniane na podstawie niniejszego rozporządzenia uzupełnia interwencje krajowe, regionalne i lokalne i skupia się na wnoszeniu unijnej wartości dodanej w odniesieniu do celów niniejszego rozporządzenia. [Popr. 67]

2.  Komisja i państwa członkowskie zapewniają, aby wsparcie udzielane na mocy niniejszego rozporządzenia i przez państwa członkowskie było spójne z odpowiednimi działaniami, politykami i priorytetami Unii i stanowiło uzupełnienie innych instrumentów Unii.

3.  Instrument jest wdrażany według metody zarządzania dzielonego, bezpośredniego i pośredniego zgodnie z art. 62 ust. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia finansowego.

3b.  Komisja i państwa członkowskie współpracują przy wdrażaniu tego instrumentu. Komisja stworzy punkt pomocy technicznej i punkt kontaktowy, aby zapewnić wsparcie państwom członkowskim i przyczynić się do skutecznego przydzielania finansowania. [Popr. 68]

Artykuł 7

Budżet

1.  Pula środków finansowych na realizację instrumentu na lata 2021–2027 wynosi 8 018 000 7 087 760 000 w cenach z 2018 r. (8 018 000 000 EUR według cen bieżących). [Popr. 69]

2.  Pula środków finansowych zostanie wykorzystana w następujący sposób:

a)  4 252 833 000 EUR według cen z 2018 r. (4 811 000 000 EUR w cenach bieżących) przydziela się na programy realizowane w ramach zarządzania dzielonego, w tym 138 962 000 EUR według cen z 2018 r. (157 200 000 EUR w cenach bieżących) na specjalny program tranzytowy, o którym mowa w art. 16, realizowany w ramach zarządzania dzielonego; [Popr. 70]

b)  2 834 927 000 EUR według cen z 2018 r. (3 207 000 000EUR w cenach bieżących) przydziela się na instrument tematyczny. [Popr. 71]

3.  Maksymalnie 0,52 % puli środków finansowych przydziela się na pomoc techniczną udzielaną z inicjatywy Komisji na wdrożenie instrumentu.

4.  Na podstawie odpowiednich postanowień układów o stowarzyszeniu dokonuje się ustaleń w celu określenia charakteru i warunków udziału państw stowarzyszonych we wdrożeniu, stosowaniu i rozwijaniu dorobku Schengen. Wkłady finansowe tych państw dodaje się do zasobów ogólnych dostępnych z budżetu Unii, o których mowa w ust. 1.

Artykuł 8

Przepisy ogólne dotyczące wdrażania instrumentu tematycznego

1.  Pula środków finansowych, o której mowa w art. 7 ust. 2 lit. b), jest przydzielana w sposób elastyczny za pośrednictwem instrumentu tematycznego i z wykorzystaniem zarządzania dzielonego, bezpośredniego i pośredniego zgodnie z programami prac. Finansowanie z instrumentu tematycznego jest wykorzystywane na następujące komponenty:

a)  działania szczególne;

b)  działania unijne i

c)  pomoc w sytuacjach nadzwyczajnych.

Z puli środków finansowych na instrument tematyczny wspierana jest też pomoc techniczna z inicjatywy Komisji.

2.  Finansowanie z instrumentu tematycznego jest przeznaczane na priorytety o wysokiej wartości dodanej dla Unii lub wykorzystywane w celu zaspokojenia pilnych potrzeb zgodnie z uzgodnionymi priorytetami Unii określonymi w załączniku II lub wspierania środków zgodnie z art. 20. Aby przygotować programy prac, Komisja konsultuje się z organizacjami reprezentującymi partnerów na szczeblu unijnym, łącznie ze społeczeństwem obywatelskim. [Popr. 72]

2a.  Co najmniej 20 % środków finansowych z instrumentu tematycznego należy przeznaczyć na cel szczegółowy, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. b). [Popr. 73]

3.  W przypadku gdy finansowanie z instrumentu tematycznego zostaje przyznane państwom członkowskim w ramach zarządzania bezpośredniego lub pośredniego, należy zapewnić, aby wybranych nie jest możliwe finansowanie projektów , jeżeli istnieją dowody, że legalność lub legalność i prawidłowość tego finansowania bądź realizacja tych projektów nie dotyczyła uzasadniona opinia zostałyby zakwestionowane w wyniku uzasadnionej opinii Komisji w sprawie uchybienia zobowiązaniom na mocy art. 258 TFUE, która kwestionuje legalność i prawidłowość wydatków lub realizacji projektów. [Popr. 74]

4.  W przypadku gdy finansowanie z instrumentu tematycznego jest wykonywane według metody zarządzania dzielonego, Komisja – do celów art. 18 i art. 19 ust. 2 rozporządzenia (UE) .../... [rozporządzenie w sprawie wspólnych przepisów] – ocenia, czy przewidzianych działań nie dotyczy uzasadniona opinia ocenia przewidziane działania, aby zapewnić, że nie jest możliwe finansowanie projektów, w przypadku których istnieją dowody, że legalność tych projektów lub ich legalność i prawidłowość bądź realizacja tych projektów zostałyby zakwestionowane w wyniku uzasadnionej opinii Komisji w sprawie uchybienia zobowiązaniom na mocy art. 258 TFUE, która kwestionuje legalność i prawidłowość wydatków lub realizacji projektów. [Popr. 75]

4a.  W przypadku przyznania środków finansowych z instrumentu tematycznego w ramach zarządzania bezpośredniego lub pośredniego Komisja ocenia, czy na przewidywane działania nie wpływają uogólnione braki w zakresie praworządności w państwie członkowskim, które wywierają wpływ lub mogą wywierać wpływ na zasady należytego zarządzania finansami lub ochrony interesów finansowych Unii w sposób zagrażający legalności i prawidłowości wydatków lub realizacji tych projektów. [Popr. 76]

5.  Komisja ustanawia łączną kwotę udostępnianą na instrument tematyczny w ramach środków rocznych z budżetu Unii.

6.  Komisja przyjmuje decyzje jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 29 w celu przyjęcia programów prac sprawie finansowania, o których mowa w art. 110 rozporządzenia finansowego, dotyczące dotyczących instrumentu tematycznego i określające określających cele i działania, jakie mają być wspierane, oraz kwoty przeznaczone na każdy z komponentów, o których mowa w ust. 1. W stosownych przypadkach decyzje w sprawie finansowania określają całkowitą kwotę zarezerwowaną na działania łączone. [Popr. 77]

7.  Po przyjęciu decyzji w sprawie finansowania, o którejprogramu prac, o którym mowa w ust. 36, Komisja może wprowadzić odpowiednie zmiany do programów realizowanych według metody zarządzania dzielonego. [Popr. 78]

8.  Decyzje w sprawie finansowaniaProgramy prac mogą być roczne lub wieloletnie i mogą obejmować jeden lub większą liczbę komponentów instrumentu tematycznegokomponent instrumentu tematycznego lub większą ich liczbę. [Popr. 79]

Sekcja 2

Wsparcie i wdrażanie w ramach zarządzania dzielonego

Artykuł 9

Zakres

1.  Poniższa sekcja ma zastosowanie do części puli środków finansowych, o której mowa w art. 7 ust. 2 lit. a), oraz dodatkowych zasobów objętych zarządzaniem dzielonym zgodnie z decyzją programami prac Komisji dotyczącą dotyczącymi instrumentu tematycznego, o której których mowa w art. 8. [Popr. 80]

2.  Wsparcie w ramach tej sekcji jest realizowane według metody zarządzania dzielonego zgodnie z art. 63 rozporządzenia finansowego i rozporządzenia (UE) nr .../... [rozporządzenie w sprawie wspólnych przepisów].

Artykuł 10

Środki budżetowe

1.  Środki, o których mowa w art. 7 ust. 2 lit. a), przydziela się na programy krajowe, realizowane przez państwa członkowskie według metody zarządzania dzielonego („programy”), orientacyjnie w następujący sposób:

a)  3 543 880 000 EUR według cen z 2018 r. (4 009 000 000 EUR w cenach bieżących) dla państw członkowskich zgodnie z kryteriami określonymi w załączniku I; [Popr. 81]

b)  708 953 000 EUR według cen z 2018 r. (802 000 000 EUR w cenach bieżących) dla państw członkowskich na dostosowanie przydziałów środków na programy, o którym mowa w art. 13 ust. 1. [Popr. 82]

2.  W przypadku nieprzydzielenia kwoty, o której mowa w ust. 1 lit. b), pozostała kwota może być dodana do kwoty, o której mowa w art. 7 ust. 2 lit. b).

Artykuł 11

Stopy współfinansowania

1.  Wkład z budżetu Unii nie przekracza 85 % łącznych wydatków kwalifikowalnych związanych z danym projektem z państwa członkowskiego, w którym dochód narodowy brutto (DNB) na mieszkańca wynosi mniej niż 90 % średniej unijnej, i 75 % całkowitych wydatków kwalifikowalnych dla innych państw członkowskich. [Popr. 83]

2.  Wkład z budżetu Unii można zwiększyć do 90 % łącznych wydatków kwalifikowalnych na projekty realizowane w ramach działań szczególnych.

3.  Wkład z budżetu Unii można zwiększyć do 90 % łącznych wydatków kwalifikowalnych na działania wymienione w załączniku IV.

4.  Wkład z budżetu Unii można zwiększyć do 100 % łącznych wydatków kwalifikowalnych w przypadku wsparcia operacyjnego, w tym specjalnego programu tranzytowego.

5.  Wkład z budżetu Unii można zwiększyć do 100 % łącznych wydatków kwalifikowalnych w przypadku pomocy w sytuacjach nadzwyczajnych.

6.  W decyzji Komisji w sprawie zatwierdzenia programu ustala się stopę współfinansowania i maksymalną kwotę wsparcia z instrumentu dla każdego rodzaju działań, o których mowa w ust. 1–5.

7.  W odniesieniu do każdego celu szczegółowego w decyzji Komisji określa się, czy stopa współfinansowania dla tego celu szczegółowego ma być stosowana do:

a)  całkowitego wkładu obejmującego wkłady publiczne i prywatne lub

b)  wyłącznie wkładu publicznego.

Artykuł 12

Programy

1.  Każde państwo członkowskie i Komisja zapewniają, aby priorytety objęte jego programem krajowym były spójne z unijnymi priorytetami i wyzwaniami w obszarze zarządzania granicami i wiz i aby im odpowiadały oraz były w pełni zgodne z odnośnym dorobkiem prawnym UE i uzgodnionymi priorytetami Unii, a także z międzynarodowymi zobowiązaniami Unii i państw członkowskich wynikającymi z instrumentów międzynarodowych, których są sygnatariuszami. Przy określaniu priorytetów swoich programów państwa członkowskie zapewniają, aby programy te we właściwy sposób uwzględniały środki wykonawcze określone w załączniku II. [Popr. 84]

1a.  W tym względzie państwa członkowskie przeznaczają co najmniej 20 % swoich przydzielonych środków finansowych na cel szczegółowy, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. b). [Popr. 85]

2.  Komisja zapewnia, w stosownych przypadkach, aby Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej i, w stosownych przypadkach, eu-LISA, , agencja eu-LISA, Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz wszelkie inne odpowiednie agencje Unii były zaangażowane w proces opracowywania programów państw członkowskich na wczesnym etapie, w zakresie, w jakim należy on do kompetencji tych agencji. [Popr. 86]

3.  Konsultuje Komisja konsultuje się z Europejską Agencją Straży Granicznej i Przybrzeżnej w sprawie projektów programów, kładąc szczególny nacisk na działania objęte wsparciem operacyjnym zgodnie z art. 3 ust. 2 lit. a), aby zapewnić spójność i komplementarność działań agencji i państw członkowskich w odniesieniu do zarządzania granicami, jak również aby uniknąć podwójnego finansowania i osiągnąć efektywność kosztową. [Popr. 87]

3a.  Komisja konsultuje się z agencją eu-LISA w sprawie projektów programów, kładąc szczególny nacisk na działania objęte wsparciem technicznym zgodnie z art. 3 ust. 2 lit. b), aby zapewnić spójność i komplementarność działań agencji eu-LISA i państw członkowskich. [Popr. 88]

4.  Komisja może włączyć, w stosownych przypadkach, Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej i, w stosownych przypadkach, agencję eu-LISA Agencję Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz wszelkie inne odpowiednie agencje do zadań monitorowania i oceny, o których mowa w sekcji 5, zwłaszcza w celu zapewnienia zgodności działań realizowanych przy wsparciu instrumentu z odnośnym dorobkiem prawnym UE i uzgodnionymi priorytetami Unii. [Popr. 89]

5.  W następstwie przyjęcia zaleceń wchodzących w zakres niniejszego rozporządzenia zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1053/2013 i zaleceń przedstawionych w ramach przeprowadzania ocen narażenia zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2016/1624, dane państwo członkowskie analizuje, wraz z Komisją, najbardziej właściwe podejście do zrealizowania tych zaleceń przy wsparciu z instrumentu.

6.  W stosownych przypadkach Komisja może włączyć Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej, agencję eu-LISA, Agencję Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz wszelkie inne odpowiednie agencje lub organy w proces analizowania najbardziej właściwego podejścia do zrealizowania zaleceń przy wsparciu z instrumentu. [Popr. 90]

7.  Wdrażając ust. 5, państwa członkowskie powinny uznać za priorytet swojego programu wdrożenie środków mających usunąć wszelkie stwierdzone niedociągnięcia, w szczególności środków w celu usunięcia poważnych niedociągnięć i aspektów uznanych za niezgodne z przepisami.

8.  W stosownych przypadkach do danego programu wprowadzane są zmiany, aby uwzględnić zalecenia, o których mowa w ust. 5, oraz postępy w osiąganiu celów pośrednich i końcowych zgodnie z oceną zawartą w rocznych sprawozdaniach z realizacji celów, o których mowa w art. 27 ust. 2 lit. a). W zależności od skutków tego dostosowania zmieniony program może zostaje zostać zatwierdzony przez Komisję. [Popr. 91]

9.  We współpracy i na podstawie konsultacji z Komisją i Europejską Agencją Straży Granicznej i Przybrzeżnej zgodnie z kompetencjami tej agencji, dane państwo członkowskie może przenieść środki w ramach swojego programu, w tym środki przeznaczone na wsparcie operacyjne, w celu wdrożenia zaleceń, o których mowa w ust. 5, mających skutki finansowe.

10.  W każdym przypadku, gdy Zanim państwo członkowskie postanawia realizować projekt z państwem trzecim lub , na terenie państwa trzeciego lub skierowany do tego państwa trzeciego przy wsparciu z instrumentu, zapewnia, by wszystkie działania zaproponowane przez państwo trzecie, w tym państwie lub w związku z nim były zgodne ze zobowiązaniami międzynarodowymi Unii i tego państwa członkowskiego oraz by w pełni przestrzegały praw i zasad zapisanych w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej. Państwo członkowskie konsultuje się z Komisją przed rozpoczęciem projektu, aby zapewnić spełnienie powyższych warunków. [Popr. 92]

11.  W przypadku gdy państwo członkowskie wyjątkowo postanawia realizować działania z państwem trzecim lub , w państwie trzecim lub skierowane do państwa trzeciego przy wsparciu z instrumentu, dotyczące monitorowania, wykrywania, identyfikowania, śledzenia, przechwytywania osób nielegalnie przekraczających granicę oraz zapobiegania temu zjawisku do celów wykrywania i zwalczania imigracji nieuregulowanej i przestępczości granicznej oraz zapobiegania tym zjawiskom lub przyczyniania się do ochrony i ratowania życia migrantów, państwo to dopilnowuje, aby powiadomić Komisję o wszelkiej współpracy dwustronnej lub wielostronnej z tym państwem trzecim zgodnie z art. 20 rozporządzenia (UE) nr 1052/2013. Państwa członkowskie zapewniają pełne poszanowanie zasady non-refoulement, w tym podczas działań na morzu pełnym. [Popr. 93]

11a.  Z chwilą podjęcia przez państwo członkowskie decyzji o rozpoczęciu projektów z państwem trzecim, na terenie państwa trzeciego lub skierowanych do tego państwa trzeciego w ramach niniejszego instrumentu państwo członkowskie informuje organizacje reprezentujące partnerów na szczeblu krajowym oraz członków Rady Sterującej w terminie 10 dni. [Popr. 94]

12.  Jeżeli chodzi o sprzęt operacyjny, w tym środki transportu i systemy łączności wymagane do skutecznej i bezpiecznej kontroli granic oraz działań poszukiwawczo-ratowniczych, zakupione przy wsparciu z instrumentu, stosuje się następujące zasady: [Popr. 95]

a)  przed rozpoczęciem procedury zakupu w celu nabycia sprzętu operacyjnego, w tym środków transportu, i systemów łączności, przy wsparciu z instrumentu, państwa członkowskie upewniają się, że ten sprzęt spełnia normy ustanowione przez Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej, jeżeli takie normy istnieją, i sprawdzają z Europejską Agencją Straży Granicznej i Przybrzeżnej jego specyfikację techniczną w celu zapewnienia interoperacyjności sprzętu wykorzystywanego przez Europejską Straż Graniczną i Przybrzeżną;

b)  cały wielkoskalowy sprzęt operacyjny do zarządzania granicami, obejmujący środki transportu i nadzoru lotniczego i morskiego zakupione przez państwa członkowskie, jest zarejestrowany w rezerwie wyposażenia technicznego w celu udostępnienia tego sprzętu zgodnie z art. 39 ust. 8 rozporządzenia (UE) 2016/1624;

c)  państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o zakupie sprzętu do wielozadaniowych operacji morskich, przy wsparciu z instrumentu, pod warunkiem, że ten sprzęt, w przypadku wykorzystywania go przez organy krajowe, będzie wykorzystywany do operacji w zakresie zarządzania granicami przez co najmniej 60 % całkowitego okresu wykorzystania go do celów krajowych w roku. Ten sprzęt jest rejestrowany w rezerwie wyposażenia technicznego w celu udostępnienia go zgodnie z art. 39 ust. 8 rozporządzenia (UE) 2016/1624;

d)  aby wspierać spójne planowanie rozwoju zdolności Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej i możliwe skorzystanie ze wspólnego udzielania zamówień, państwa członkowskie zgłaszają Komisji, w ramach składania sprawozdania zgodnie z art. 27, dostępne plany wieloletnie dotyczące sprzętu, jaki przewiduje się zakupić w ramach instrumentu. Komisja przekazuje te informacje Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej.

W przypadku gdy państwa członkowskie wdrażają działania w ramach tego instrumentu związane z ochroną granic morskich, zwracają szczególną uwagę na swoje międzynarodowe zobowiązania poszukiwawczo-ratownicze na morzu i w tym celu uprawnione są do korzystania z urządzeń i systemów, o których mowa w lit. a) – d) niniejszego ustępu. [Popr. 96]

13.  Szkolenia w dziedzinie zarządzania granicami przeprowadzane przy wsparciu z instrumentu opierają się na odpowiednich europejskich zharmonizowanych normach jakości w zakresie kształcenia i wspólnego szkolenia w odniesieniu do ochrony granic i straży przybrzeżnej, na właściwym prawie Unii i prawie międzynarodowym, w tym w odniesieniu do praw podstawowych, dostępu do ochrony międzynarodowej i odpowiedniego prawa morskiego. [Popr. 97]

14.  Państwa członkowskie realizują w szczególności działania wymienione w załączniku IV. Aby uwzględnić nowe lub nieprzewidziane sytuacje bądź w celu zapewnienia skutecznego wdrażania finansowania, Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 29 celem wprowadzenia zmian załącznika IV.

15.  Programowanie, o którym mowa w art. 17 ust. 5 rozporządzenia (UE) .../... [rozporządzenie w sprawie wspólnych przepisów], opiera się na rodzajach interwencji określonych w załączniku VI, tabela 1. Każdy program określa dla każdego celu szczegółowego rodzaje interwencji zgodnie z tabelą 1 zawartą w załączniku VI oraz orientacyjny podział zaplanowanych środków według rodzaju interwencji lub obszaru wsparcia. [Popr. 98]

Artykuł 13

Przegląd śródokresowy

-1.  Programy podlegają przeglądowi śródokresowemu i ocenie śródokresowej zgodnie z art. 26. [Popr. 99]

1.  W Do końc 2024 r. i po poinformowaniu Parlamentu Europejskiego Komisja przydzieli dodatkową kwotę, o której mowa w art. 10 ust. 1 lit. b), na rzecz programów danych państw członkowskich, zgodnie z kryteriami, o których mowa w pkt 1 lit. c) oraz pkt 2–11 załącznika I. Przydział środków zostanie dokonany na podstawie najnowszych dostępnych danych statystycznych dotyczących kryteriów, o których mowa w pkt 1 lit. c) oraz pkt 2–11 załącznika I. Finansowanie będzie obowiązywać na okres począwszy od roku kalendarzowego 2025. [Popr. 100]

2.  Jeżeli co najmniej 1030 % początkowego przydziału środków na program, o którym mowa w art. 10 ust. 1 lit. a), nie zostało pokryte wnioskami o płatność okresową złożonymi zgodnie z art. 85 rozporządzenia (UE) .../... [rozporządzenie w sprawie wspólnych przepisów], dane państwo członkowskie nie kwalifikuje się do otrzymania dodatkowego przydziału środków na program, o którym mowa w ust. 1. [Popr. 101]

2a.   Ustęp 2 ma zastosowanie tylko wtedy, gdy odpowiednie ramy prawne i powiązane akty prawne obowiązują 1 stycznia 2022 r. [Popr. 102]

3.  Od 2025 r. przydział środków z instrumentu tematycznego w stosownych przypadkach uwzględnia postępy w osiąganiu celów pośrednich ram wykonania, o których mowa w art. 12 rozporządzenia (UE) .../... [rozporządzenie w sprawie wspólnych przepisów], oraz stwierdzone niedociągnięcia w zakresie wdrażania. [Popr. 103]

Artykuł 14

Działania szczególne

1.  Działania szczególne to projekty transnarodowe lub krajowe o unijnej wartości dodanej, zgodne z celami niniejszego rozporządzenia, na które jedno, kilka lub wszystkie państwa członkowskie mogą otrzymać dodatkowy przydział środków do swoich programów. [Popr. 104]

2.  Oprócz przydziału obliczonego zgodnie z art. 10 ust. 1 państwa członkowskie mogą otrzymać środki finansowe na działania szczególne, pod warunkiem, że środki te zostaną ujęte jako takie w programie i będą wykorzystywane na realizację celów niniejszego rozporządzenia.

3.  Finansowanie to nie może być wykorzystane na inne działania w ramach programu z wyjątkiem należycie uzasadnionych przypadków i po zatwierdzeniu przez Komisję w drodze zmiany programu.

Artykuł 15

Wsparcie operacyjne

1.  Wsparcie operacyjne jest częścią przydziału środków dla państwa członkowskiego, która może być wykorzystana jako wsparcie dla organów publicznych odpowiedzialnych za wykonywanie zadań i usług, które stanowią usługę publiczną na rzecz Unii.

2.  Państwo członkowskie może wykorzystać do 30 % kwoty przydzielonej w ramach instrumentu na swój program w celu sfinansowania wsparcia operacyjnego dla organów publicznych odpowiedzialnych za zrealizowanie zadań i usług, które stanowią usługę publiczną na rzecz Unii.

3.  Państwa członkowskie wykorzystujące wsparcie operacyjne przestrzegają dorobku prawnego Unii w dziedzinie granic i wiz. [Popr. 105]

4.  Państwa członkowskie uzasadniają w programie i w rocznych sprawozdaniach z realizacji celów, o których mowa w art. 27, wykorzystanie wsparcia operacyjnego do osiągnięcia celów niniejszego rozporządzenia. Przed zatwierdzeniem programu Komisja – po konsultacji z Europejską Agencją Straży Granicznej i Przybrzeżnej w odniesieniu do kompetencji agencji zgodnie z art. 12 ust. 3 –ocenia sytuację wyjściową w państwach członkowskich, które wyraziły zamiar skorzystania ze wsparcia operacyjnego, przy uwzględnieniu informacji przedstawionych przez te państwa członkowskie i, w stosownych przypadkach, informacji dostępnych dzięki ocenom Schengen i ocenom narażenia, w tym zaleceń wynikających z ocen Schengen i ocen narażenia.

5.  Nie naruszając przepisów art. 4 ust. 3 lit. c), wsparcie operacyjne koncentruje się na konkretnych zadaniach i usługachdziałaniach kwalifikujących się określonych w załączniku VII. [Popr. 106]

6.  Aby uwzględnić nowe lub nieprzewidziane sytuacje bądź w celu zapewnienia skutecznego wdrażania finansowania Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 29 celem wprowadzenia zmian do zadań i usług kwalifikujących się działań określonych w załączniku VII. [Popr. 107]

Artykuł 16

Wsparcie operacyjne na rzecz specjalnego programu tranzytowego

1.  Instrument zapewnia wsparcie służące kompensowaniu utraconych opłat za wydanie wiz tranzytowych oraz dodatkowych kosztów poniesionych w związku z wydawaniem uproszczonych dokumentów tranzytowych (FTD) i uproszczonych kolejowych dokumentów tranzytowych (FRTD) zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 693/2003 oraz rozporządzeniem (WE) nr 694/2003.

2.  Zasoby przyznane Litwie na specjalny program tranzytowy zgodnie z art. 7 ust. 2 lit. a) zostają udostępnione jako dodatkowe wsparcie operacyjne dla Litwy, zgodnie z wykazem działań kwalifikujących się jako wsparcie operacyjne w ramach programu, jak określono w załączniku VII.

3.  W drodze odstępstwa od art. 15 ust. 2 Litwa może wykorzystać kwotę przyznaną jej zgodnie z art. 7 ust. 2 lit. a) na finansowanie wsparcia operacyjnego, w uzupełnieniu kwoty określonej w art. 15 ust. 2.

4.  Komisja i Litwa dokonują przeglądu stosowania niniejszego artykułu w przypadku zmian, które mają wpływ na istnienie lub funkcjonowanie specjalnego programu tranzytowego.

Sekcja 3

Wsparcie i wdrażanie w ramach zarządzania bezpośredniego i pośredniego

Artykuł 17

Zakres

Wsparcie opisane w tej sekcji jest wdrażane bezpośrednio przez Komisję zgodnie z art. 62 ust. 1 lit. a) rozporządzenia finansowego lub pośrednio zgodnie z lit. c) tego artykułu.

Artykuł 18

Działania unijne

1.  Działania unijne to projekty transnarodowe lub projekty o szczególnym znaczeniu dla Unii, zgodnie z celami niniejszego rozporządzenia.

2.  Z inicjatywy Komisji instrument można wykorzystać do finansowania działań unijnych dotyczących celów niniejszego rozporządzenia, o których mowa w art. 3, zgodnie z załącznikami II i III.

3.  Działania unijne mogą zapewniać finansowanie w dowolnej formie przewidzianej w rozporządzeniu finansowym, w szczególności w postaci dotacji, nagród i zamówień. Mogą również zapewniać finansowanie w formie instrumentów finansowych w ramach działań łączonych.

4.  Dotacje realizowane w ramach zarządzania bezpośredniego są przyznawane i zarządzane zgodnie z [tytułem VIII] rozporządzenia finansowego.

5.  Komisja oceniająca wnioski może składać się z ekspertów zewnętrznych.

6.  Z wkładów na mechanizm wzajemnego ubezpieczenia można pokryć ryzyko związane z odzyskaniem środków należnych od beneficjentów i wkłady te uznaje się za wystarczającą gwarancję w ramach rozporządzenia finansowego. Zastosowanie mają przepisy przewidziane w [art. X] rozporządzenia (UE) nr .../...[rozporządzenie zastępujące rozporządzenie dotyczące funduszu gwarancyjnego].

Artykuł 19

Działania łączone

Działania łączone w ramach niniejszego instrumentu realizowane są zgodnie z [rozporządzeniem w sprawie InvestEU] oraz [tytułem X] rozporządzenia finansowego. [Popr. 108]

Artykuł 20

Pomoc techniczna na szczeblu Komisji

Instrument może wspierać środki pomocy technicznej wdrażane z inicjatywy Komisji lub w jej imieniu. Środki te, a mianowicie działania przygotowawcze, monitorowanie, nadzór, audyt, ocena oraz wszystkie działania w zakresie pomocy administracyjnej i technicznej niezbędne do wdrożenia niniejszego rozporządzenia, w stosownych przypadkach z udziałem państw trzecich, mogą być finansowane w 100 %. [Popr. 109]

Artykuł 21

Audyty

Audyty dotyczące wykorzystania wkładu Unii przeprowadzane przez osoby lub podmioty, w tym przez osoby lub podmioty inne niż te, które zostały upoważnione przez instytucje lub organy Unii, stanowią podstawę ogólnej pewności zgodnie z art. 127 rozporządzenia finansowego.

Artykuł 22

Informacja, komunikacja i promocja

1.  Odbiorcy finansowania unijnego uznają pochodzenie i zapewniają eksponowanie finansowania unijnego, w szczególności podczas promowania działań i ich rezultatów, poprzez promują działania i ich rezultaty przez dostarczanie spójnych, skutecznych i proporcjonalnych istotnych informacji skierowanych do różnych zainteresowanych grup odbiorców, w tym do mediów i opinii publicznej, we wszystkich właściwych językach. Aby zapewnić widoczność unijnego finansowania, jego beneficjenci, informując o swoim działaniu, wskazują źródło finansowania. W tym celu odbiorcy dopilnowują, aby we wszelkich materiałach informacyjnych skierowanych do mediów i opinii publicznej eksponowany był symbol Unii oraz wyraźnie wskazywane było wsparcie unijne. [Popr. 110]

2.  Aby dotrzeć do jak najszerszego kręgu odbiorców, Komisja prowadzi działania informacyjne i komunikacyjne związane z tym instrumentem,wdrażaniem tego instrumentu, jego działaniami i rezultatami. W szczególności Komisja publikuje informacje dotyczące opracowywania rocznych i wieloletnich programów w ramach instrumentu tematycznego. Komisja publikuje też wykaz operacji wybranych na potrzeby wsparcia w ramach instrumentu tematycznego na publicznie dostępnej stronie internetowej oraz aktualizuje ten wykaz przynajmniej co trzy miesiące. Zasoby finansowe przydzielone na ten instrument przyczyniają się również do komunikacji instytucjonalnej w zakresie realizacji priorytetów politycznych Unii, o ile są one związane z celami niniejszego rozporządzenia. Komisja może w szczególności promować najlepsze praktyki i wymianę informacji dotyczące wdrażania instrumentu. [Popr. 111]

2a.  Komisja publikuje informacje, o których mowa w ust. 2, w formacie otwartym przeznaczonym do odczytu komputerowego, jak określono w art. 5 ust. 1 dyrektywy 2003/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady(54), co pozwala na ich sortowanie, przeszukiwanie, ekstrakcję, porównywanie i ponowne wykorzystanie. Należy zapewnić możliwość sortowania danych według priorytetu, celu szczegółowego, łącznego kosztu kwalifikowalnego operacji, łącznego kosztu projektów, łącznego kosztu postępowań o udzielenie zamówienia, nazwiska/nazwy beneficjenta i nazwiska/nazwy wykonawcy. [Popr. 112]

2b.   Obowiązkiem państw członkowskich jest dostarczanie Komisji informacji na temat opracowywania programów w ramach zarządzania dzielonego w celu ich publikacji na stronie internetowej Komisji. [Popr. 113]

Sekcja 4

Wsparcie i wdrażanie w ramach zarządzania dzielonego, bezpośredniego i pośredniego

Artykuł 23

Pomoc w sytuacjach nadzwyczajnych

1.  Instrument zapewnia pomoc finansowąW przypadku należycie uzasadnionej sytuacji nadzwyczajnej Komisja może podjąć decyzję o zapewnieniu wyjątkowej i stosowanej w ostateczności pomocy finansowej, aby zaspokoić pilne i szczególne potrzeby w wypadku sytuacji nadzwyczajnej wynikającej . Sytuacje nadzwyczajne wynikają z nagłej i wyjątkowej presji powstającej, kiedy wysoka lub nieproporcjonalna liczba obywateli państw trzecich przekroczyła, przekracza lub ma przekroczyć granice zewnętrzne jednego lub większej liczby państw członkowskich, w szczególności na odcinkach granic, na których poziom ryzyka został uznany za zagrażający funkcjonowaniu całej strefy Schengen – lub każdej innej należycie uzasadnionej sytuacji nagłej i wyjątkowej presji, objętej nadzwyczajnej wymagającej pilnego działania na granicach zewnętrznych, zgodnie z zakresem niniejszego rozporządzenia, wymagającej natychmiastowego działaniaKomisja bezzwłocznie informuje Parlament Europejski i Radę. [Popr. 114]

2.  Pomoc w sytuacjach nadzwyczajnych może mieć formę dotacji przyznawanych bezpośrednio agencjom zdecentralizowanym.

3.  Oprócz przydziału środków, obliczonego zgodnie z art. 10 ust. 1, państwom członkowskim można przydzielić pomoc w sytuacjach nadzwyczajnych, pod warunkiem że zostanie ona następnie odpowiednio ujęta jako taka w programie. Finansowanie to nie może być wykorzystane na inne działania w ramach programu z wyjątkiem należycie uzasadnionych przypadków i po zatwierdzeniu przez Komisję w drodze zmiany programu.

4.  Dotacje realizowane w ramach zarządzania bezpośredniego są przyznawane i zarządzane zgodnie z [tytułem VIII] rozporządzenia finansowego.

4a.  Jeżeli jest to niezbędne do realizacji działania, pomoc w sytuacjach nadzwyczajnych może obejmować wydatki poniesione przed dniem złożenia wniosku o przyznanie dotacji lub wniosku o udzielenie pomocy, ale nie przed 1 stycznia 2021 r. [Popr. 115]

4b.  Pomoc w sytuacjach nadzwyczajnych udzielana jest w sposób całkowicie zgodny z dorobkiem prawnym Unii oraz ze zobowiązaniami Unii i państw członkowskich wynikającymi z instrumentów międzynarodowych, których są sygnatariuszami. [Popr. 116]

Artykuł 24

Finansowanie skumulowane, uzupełniające i łączone

1.  Działanie, które otrzymało wkład w ramach instrumentu, może również otrzymać wkład z dowolnego innego programu unijnego, w tym funduszy objętych zarządzaniem dzielonym, pod warunkiem że wkłady te nie pokrywają tych samych kosztów. Przepisy każdego z unijnych programów wnoszącego wkład mają zastosowanie do odpowiedniego wkładu do działania. Finansowanie skumulowane nie może przekraczać łącznych kosztów kwalifikowalnych działania, a wsparcie w ramach różnych programów unijnych może być obliczane na zasadzie proporcjonalnej, zgodnie z dokumentami określającymi warunki udzielenia tego wsparcia. Wkłady z innych programów unijnych na rzecz działań w ramach niniejszego instrumentu są potwierdzane, w stosownych przypadkach, w programach prac Komisji lub programach krajowych i rocznych sprawozdaniach z realizacji celów. [Popr. 117]

2.  DziałaniaOperacje, którym przyznano pieczęć doskonałości lub które spełniają następujące łączne porównywalne warunki: [Popr. 118]

a)  zostały ocenione w procedurze zaproszenia do składania wniosków w ramach instrumentu;

b)  spełniają minimalne wymagania jakościowe tego zaproszenia do składania wniosków;

c)  nie mogą być finansowane w ramach tego zaproszenia do składania wniosków z uwagi na ograniczenia budżetowe,

mogą otrzymać otrzymywać wsparcie z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Społecznego+ lub Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, zgodnie z art. 67 ust. 5 rozporządzenia (UE) .../... [rozporządzenie w sprawie wspólnych przepisów] i art. 8 rozporządzenia (UE) .../... [finansowanie, zarządzanie i monitorowanie wspólnej polityki rolnej], unijnych funduszy strukturalnych, pod warunkiem że działania te są spójne z celami danego programu. Zastosowanie mają przepisy Funduszu lub instrumentu, z którego pochodzi wsparcie. [Popr. 119]

Sekcja 5

Monitorowanie, sprawozdawczość i ocena

Podsekcja 1

Wspólne przepisy

Artykuł 25

Monitorowanie i sprawozdawczość

1.  Zgodnie z wymogami dotyczącymi sprawozdawczości określonymi w art. 4341 ust. 3 lit. h) ppkt (i)(iiiii) rozporządzenia finansowego Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie informacje na temat realizacji celów zgodnie z załącznikiem V przynajmniej raz w roku. [Popr. 120]

2.  Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 29 w celu wprowadzenia zmian do załącznika V służących dokonaniu niezbędnych dostosowań w odniesieniu do informacji o realizacji celów, które mają być przekazywane Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

3.  Wskaźniki służące do przedstawiania sprawozdań z postępów instrumentu w osiąganiu celów niniejszego rozporządzenia znajdują się w załączniku VIII. W przypadku wskaźników produktu wartość bazową ustala się na poziomie zero. Cele pośrednie określone na 2024 r. oraz cele końcowe wyznaczone na 2029 r. mają charakter kumulacyjny. W odniesieniu do zasobów objętych zarządzaniem dzielonym stosuje się wspólne wskaźniki. Dane dotyczące wskaźników produktu i rezultatu uzyskane przez Komisję są udostępniane Parlamentowi Europejskiemu i Radzie na żądanie. [Popr. 121]

4.  System sprawozdawczości dotyczącej realizacji celów zapewnia wydajne, skuteczne i terminowe gromadzenie danych na potrzeby monitorowania realizacji programu i jego rezultatów. W tym celu na odbiorców środków unijnych oraz, w stosownych przypadkach, państwa członkowskie nakłada się proporcjonalne wymogi dotyczące sprawozdawczości.

5.  Aby zapewnić skuteczną ocenę instrumentu pod względem realizacji jego celów, Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 29 w celu zmiany załącznika VIII przez dostosowanie i uzupełnienie zawartych w nim wskaźników, jeżeli zostanie to uznane za konieczne, oraz w celu uzupełnienia niniejszego rozporządzenia o przepisy dotyczące ustanowienia ram monitorowania i oceny, w tym informacje, które państwa członkowskie mają przekazywać.

5a.  W przypadku zasobów objętych zarządzaniem dzielonym monitorowanie i sprawozdawczość opierają się na rodzajach interwencji określonych w załączniku VI. Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 29, aby zaradzić nieprzewidzianym lub nowym okolicznościom bądź zapewnić skuteczne wdrażanie finansowania. [Popr. 122]

5b.  Komisja zwraca szczególną uwagę na monitorowanie działań prowadzonych przez państwa trzecie, na terenie państw trzecich lub skierowanych do państw trzecich zgodnie z art. 5 oraz art. 12 ust. 10 i 11. [Popr. 123]

Artykuł 26

Ocena

1.  Komisja przeprowadza ocenęDo 31 grudnia 2024 r. Komisja przedstawia śródokresową i ocenę retrospektywną wdrażania niniejszego rozporządzenia, w tym działań realizowanych w ramach tego instrumentu.Ocena śródokresowa polega na badaniu skuteczności, wydajności, uproszczenia i elastyczności Funduszu. W szczególności ocena ta obejmuje ocenę: [Popr. 124]

a)  postępów w osiąganiu celów niniejszego rozporządzenia, z uwzględnieniem wszystkich istotnych dostępnych informacji, w szczególności składanych przez państwa członkowskie rocznych sprawozdań z realizacji celów, o których mowa w art. 30, oraz wskaźników produktu i rezultatu określonych w załączniku VIII; [Popr. 125]

b)  unijnej wartości dodanej działań i operacji realizowanych w ramach tego instrumentu; [Popr. 126]

c)  wkładu instrumentu w rozwiązywanie istniejących i pojawiających się problemów na granicach zewnętrznych, rozwój wspólnej polityki wizowej oraz wykorzystanie instrumentu do eliminowania niedociągnięć zidentyfikowanych w ramach mechanizmu oceny Schengen i oceny narażenia; [Popr. 127]

d)  stałej aktualności stosowności środków wykonawczych określonych w załączniku II i działań, o których mowa w załączniku III; [Popr. 128]

e)  komplementarności i spójności działań wspieranych z instrumentu i przy wsparciu z innych funduszy Unii. [Popr. 129]

Przegląd śródokresowy uwzględnia wyniki retrospektywnej oceny długoterminowego wpływu wcześniejszego instrumentu na rzecz wsparcia finansowego w zakresie granic zewnętrznych i wiz będącego częścią Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego na lata 2014–2020. [Popr. 130]

1a.  Do 31 stycznia 2030 r. Komisja przeprowadza ocenę retrospektywną. Do tego samego dnia Komisja przekazuje Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z oceny. Ocena retrospektywna obejmuje ocenę elementów określonych w ust. 1. W związku z tym ocenie poddaje się bardziej długoterminowe oddziaływanie instrumentu z myślą o wykorzystaniu tej wiedzy przy podejmowaniu decyzji o ewentualnym odnowieniu lub zmodyfikowaniu następnego instrumentu. [Popr. 131]

2.  Ocenę śródokresową i ocenę retrospektywną przeprowadza się w terminie pozwalającym na uwzględnienie ich wyników w procesie decyzyjnym, zgodnie z harmonogramem określonym w art. 40 rozporządzenia (UE) .../... [rozporządzenie w sprawie wspólnych przepisów]14 niniejszego rozporządzenia. [Popr. 132]

2a.  W ocenie śródokresowej i ocenie retrospektywnej Komisja zwraca szczególną uwagę na ocenę działań państw trzecich, w państwach trzecich lub w odniesieniu do tych państw zgodnie z art. 5 oraz art. 12 ust. 10 i 11. [Popr. 133]

Podsekcja 2

Przepisy dotyczące zarządzania dzielonego

Artykuł 27

Roczne sprawozdania z realizacji celów

1.  Do dnia 15 lutego 2023 r. i do tego samego dnia każdego kolejnego roku do 2031 r. włącznie państwa członkowskie przekazują Komisji roczne sprawozdanie z realizacji celów, o którym mowa w art. 36 ust. 6 rozporządzenia (UE) .../... [rozporządzenie w sprawie wspólnych przepisów]. Sprawozdanie złożone w 2023 r. obejmuje realizację programu do dnia 30 czerwca 2022 r. Państwa członkowskie publikują te sprawozdania na specjalnej stronie internetowej i przekazują je Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. [Popr. 134]

2.  Roczne sprawozdanie z realizacji celów zawiera w szczególności informacje dotyczące:

a)  postępów w realizacji programu i osiąganiu celów pośrednich i celów końcowych, z uwzględnieniem najnowszych danych, zgodnie z wymogiem zawartym w art. 37 rozporządzenia (UE) .../... [rozporządzenie w sprawie wspólnych przepisów]zbiorczych przekazanych Komisji; [Popr. 135]

aa)  przedstawienia rocznego sprawozdania finansowego z programu krajowego z podziałem na środki odzyskane, płatności zaliczkowe na rzecz beneficjentów końcowych i rzeczywiście poniesione wydatki; [Popr. 136]

b)  wszelkie kwestie mające wszelkich kwestii mających wpływ na wyniki programu i środki podjęte  działań podjętych w celu zaradzenia tym kwestiom, w tym uzasadnionych opinii wydanych przez Komisję w odniesieniu do postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego na mocy art. 258 TFUE; [Popr. 137]

c)  komplementarności, koordynacji i spójności działań wspieranych z instrumentu i przy wsparciu z innych funduszy Unii, w szczególności unijnych instrumentów finansowania zewnętrznego oraz innych instrumentów zapewniających finansowanie działań realizowanych w państwach trzecich lub dotyczących państw trzecich; [Popr. 138]

d)  wkładu programu we wdrażanie odpowiedniego dorobku prawnego UE i planów działania;

da)  przestrzegania wymogów w zakresie praw podstawowych; [Popr. 139]

e)  realizację działań w zakresie komunikacji i eksponowania;

f)  spełnienie warunków podstawowych i ich stosowanie przez cały okres programowania.

(fa)  realizacji projektów na terenie państwa trzeciego lub dotyczących państwa trzeciego. [Popr. 140]

3.  Komisja może zgłaszać uwagi do rocznego sprawozdania z realizacji celów w ciągu dwóch miesięcy od daty otrzymania tego sprawozdania. Jeżeli Komisja nie przekaże uwag w tym terminie, sprawozdania uznaje się za przyjęte. Następnie Komisja udostępnia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie streszczenia rocznych sprawozdań z realizacji celów oraz publikuje te streszczenia na specjalnej stronie internetowej. [Popr. 141]

4.  W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszego artykułu Komisja przyjmuje akt wykonawczy ustanawiający wzór rocznego sprawozdania z realizacji celów. Ten akt wykonawczy jest przyjmowany zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 30 ust. 2.

Artykuł 28

Monitorowanie i sprawozdawczość

1.  Monitorowanie i sprawozdawczość zgodnie z tytułem IV rozporządzenia (UE) .../... [rozporządzenie w sprawie wspólnych przepisów], opiera się na rodzajach interwencji określonych w załączniku VI, tabele 1, 2 i 3. Aby uwzględnić nowe lub nieprzewidziane sytuacje bądź w celu zapewnienia skutecznego wdrażania finansowania Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych celem wprowadzenia zmian do załącznika VI zgodnie z art. 29.

2.  Wspólne wskaźniki są stosowane zgodnie z art. 12 ust. 1, 17 i 37 rozporządzenia (UE) nr .../... [rozporządzenie w sprawie wspólnych przepisów]. [Popr. 142]

ROZDZIAŁ III

PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE

Artykuł 29

Wykonywanie przekazanych uprawnień

1.  Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

2.  Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 8, 12, 15, 25 i 28, powierza się Komisji do dnia 31 grudnia 2028 r. [Popr. 143]

3.  Parlament Europejski i Rada mogą w dowolnym momencie odwołać przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 8, 12, 15, 25 i 28. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych. [Popr. 144]

4.  Przed przyjęciem aktu delegowanego Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez każde państwo członkowskie zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r.

5.  Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

6.  Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 8, 12, 15, 25 i 28 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady. [Popr. 145]

Artykuł 30

Procedura komitetowa

1.  Komisję wspomaga Komitet Koordynacyjny ds. Funduszu Azylu i Migracji, Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego i instrumentu na rzecz zarządzania granicami i wiz. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

2.  W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

3.  W przypadku gdy komitet nie wyda żadnej opinii, Komisja nie przyjmuje projektu aktu wykonawczego. Ten przepis nie ma zastosowania do aktu wykonawczego, o którym mowa w art. 27 ust. 4. [Popr. 146]

Artykuł 31

Przepisy przejściowe

1.  Niniejsze rozporządzenie nie ma wpływu na kontynuację lub modyfikację danych działań w ramach instrumentu dotyczącego granic zewnętrznych i wiz, stanowiącego część Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego na okres 2014–2020, ustanowionego rozporządzeniem (UE) nr 515/2014, które nadal stosuje się do tych działań aż do ich zamknięcia.

2.  Z puli środków finansowych przeznaczonych na instrument można również pokrywać wydatki na wsparcie techniczne i administracyjne na potrzeby przejścia między instrumentem a środkami przyjętymi w ramach poprzedniego instrumentu dotyczącego granic zewnętrznych i wiz, stanowiącego część Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego na okres 2014–2020, jak określono w rozporządzeniu (UE) nr 515/2014.

Artykuł 32

Wejście w życie i stosowanie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2021 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z Traktatami.

Sporządzono ...,

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK I

Kryteria przydziału finansowania na programy objęte zarządzaniem dzielonym

1.  Dostępne środki, o których mowa w art. 10, zostają podzielone między państwa członkowskie w następujący sposób:

a)  każde państwo członkowskie otrzymuje z instrumentu kwotę zryczałtowaną w wysokości 5 000 000 EUR tylko na początku okresu programowania;

b)  kwota 157 200 000 EUR na specjalny program tranzytowy zostaje przydzielona Litwie tylko na początku okresu programowania;

c)  a pozostałe środki, o których mowa w art. 10, zostają rozdzielone na podstawie następujących kryteriów:

30 % na zewnętrzne granice lądowe;

35 % na zewnętrzne granice morskie;

20 % na porty lotnicze;

15 % na urzędy konsularne.

2.  Środki dostępne na podstawie pkt 1 lit. c) na zewnętrzne granice lądowe i zewnętrzne granice morskie zostają podzielone między państwa członkowskie w następujący sposób:

a)  70 % z tytułu długości ich zewnętrznych granic lądowych i zewnętrznych granic morskich, która zostanie obliczona na podstawie współczynników ważenia dla każdego konkretnego odcinka, jak przedstawiono w rozporządzeniu (UE) nr 1052/2013(55), określonych zgodnie z pkt 11 oraz

b)  30 % na obciążenie pracą na ich zewnętrznych granicach lądowych i zewnętrznych granicach morskich, określone zgodnie z ust. 7 lit. a).

3.  Wagi, o których mowa w pkt 2 lit. a), określa Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej zgodnie z pkt 11.

4.  Zasoby dostępne na mocy pkt 1 lit. c), przeznaczone na porty lotnicze, są rozdzielane między państwa członkowskie na podstawie obciążenia pracą w ich portach lotniczych określanego zgodnie z pkt 7 lit. b).

5.  Środki dostępne na podstawie pkt 1 lit. c) na urzędy konsularne zostają podzielone między państwa członkowskie w następujący sposób:

a)  50 % na liczbę urzędów konsularnych (z wyłączeniem konsulatów honorowych) państw członkowskich w państwach wymienionych w załączniku I rozporządzenia Rady (WE) nr 539/2001(56) i

b)  50 % na obciążenie pracą w odniesieniu do zarządzania polityką wizową w urzędach konsularnych państw członkowskich w państwach wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 539/2001, określone zgodnie z pkt 7 lit. c) niniejszego załącznika.

6.  Do celów podziału środków na podstawie pkt 1 lit. c) wyrażenie „zewnętrzne granice morskie” oznacza zewnętrzne granice morza terytorialnego państw członkowskich określone zgodnie z art. 4–16 Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza. W przypadkach, gdy wymagane są regularne operacje o dalekim zasięgu w celu zapobieżenia nielegalnej imigracji nieuregulowanej lub nielegalnymnieuregulowanym wjazdom, wówczas granica ta stanowić będzie jednak zewnętrzną linię obszaru wysokiego ryzyka. Definicja „zewnętrzne granice morskie” w tym kontekście jest określana przy uwzględnieniu danych operacyjnych pochodzących z ostatnich dwóch lat, przedstawionych przez dane państwo członkowskie. Definicja ta jest stosowana wyłącznie do celów niniejszego rozporządzenia. [Popr. 147]

7.  Do celów początkowego przydziału środków finansowych ocena obciążenia pracą opiera się na najnowszych średnich danych liczbowych obejmujących ostatnie 36 miesięcy, dostępnych w dniu rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia. Do celów przeglądu śródokresowego ocena obciążenia pracą opiera się na najnowszych średnich danych liczbowych obejmujących ostatnie 36 miesięcy, dostępnych podczas przeglądu śródokresowego w 2024 r. Ocena obciążenia pracą opiera się na następujących czynnikach:

a)  na zewnętrznych granicach lądowych i zewnętrznych granicach morskich:

1)  70 60% stosownie do liczby przypadków przekroczenia granic zewnętrznych na wyznaczonych przejściach granicznych; [Popr. 148]

2)  3020 % stosownie do liczby obywateli państw trzecich, którym odmówiono wjazdu na granicy zewnętrznej; [Popr. 149]

2a)  20 % stosownie do liczby osób, które złożyły wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej lub zostały objęte takim wnioskiem jako członek rodziny, a ich wnioski były rozpatrywane w ramach procedury granicznej, o której mowa w art. 43 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE(57). [Popr. 150]

b)  w portach lotniczych:

1)  70 % stosownie do liczby przypadków przekroczenia granic zewnętrznych na wyznaczonych przejściach granicznych;

2)  30 % stosownie do liczby obywateli państw trzecich, którym odmówiono wjazdu na granicy zewnętrznej;

c)  w urzędach konsularnych:

liczba wniosków o wizę w związku z krótkim pobytem lub tranzytem w porcie lotniczym.

8.  Dane odniesienia dotyczące liczby urzędów konsularnych, o których mowa w pkt 5 lit. a), oblicza się zgodnie z informacjami zawartymi w załączniku 28 decyzji Komisji C(2010) 1620 z dnia 19 marca 2010 r. ustanawiającej podręcznik rozpatrywania wniosków wizowych i zmieniania wydanych wiz.

Jeżeli państwo członkowskie nie dostarczy wymaganych danych statystycznych, wykorzystuje się ostatnie dostępne dane dla tego państwa członkowskiego. Jeżeli dla państwa członkowskiego nie są dostępne żadne dane dla państwa członkowskiegolub jeżeli państwo członkowskie nie dostarczy tego typu informacji przez dwa kolejne lata, wartość odniesienia wynosi zero. [Popr. 151]

9.  Wartościami odniesienia dla obciążenia pracą, o którym mowa:

a)  w pkt 7 lit. a) ppkt 1 i pkt 7 lit. b) ppkt 1, są najnowsze dane statystyczne dostarczone przez państwo członkowskie zgodnie z prawem unijnym;

b)  w pkt 7 lit. a) ppkt 2 i pkt 7 lit. b) ppkt 2, są najnowsze dane statystyczne sporządzone przez Komisję (Eurostat) na podstawie danych dostarczonych przez państwo członkowskie zgodnie z prawem unijnym;

c)  w pkt 7 lit. c), są najnowsze dane statystyczne dotyczące wiz opublikowane przez Komisję zgodnie z art. 46 kodeksu wizowego(58).

d)  Jeżeli państwo członkowskie nie dostarczy wymaganych danych statystycznych, wykorzystuje się ostatnie dostępne dane dla tego państwa członkowskiego. Jeżeli dla państwa członkowskiego nie są dostępne żadne dane dla państwa członkowskiegolub jeżeli państwo członkowskie nie dostarczy tego typu informacji przez dwa kolejne lata, wartość odniesienia wynosi zero. [Popr. 152]

10.  Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej dostarcza Komisji sprawozdanie na temat podziału środków w odniesieniu do zewnętrznych granic lądowych, zewnętrznych granic morskich i portów lotniczych, o których mowa w pkt 1 lit. c). Komisja udostępnia to sprawozdanie publicznie. [Popr. 153]

11.  Do celów początkowego przydziału środków, w sprawozdaniu, o którym mowa w pkt 10, określa się średni poziom zagrożenia wpływu na każdym odcinku granicy na podstawie najnowszych średnich danych liczbowych obejmujących ostatnie 36 miesięcy do dnia rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia. Do celów przeglądu śródokresowego, w sprawozdaniu, o którym mowa w pkt 10, określa się średni poziom zagrożenia wpływu na każdym odcinku granicy na podstawie najnowszych średnich danych liczbowych obejmujących ostatnie 36 miesięcy dostępnych w trakcie przeglądu śródokresowego w 2024 r. W sprawozdaniu określa się następujące konkretne współczynniki ważenia dla odcinków granic przy zastosowaniu poziomów zagrożeniawpływu, zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1052/2013: [Popr. 154]

a)  współczynnik 0,5 w przypadku niskiego zagrożeniawpływu; [Popr. 155]

b)  współczynnik 3 w przypadku średniego zagrożenia; [Popr. 156]

c)  współczynnik 5 w przypadku wysokiego zagrożenia; [Popr. 157]

d)  współczynnik 8 w przypadku krytycznego zagrożenia. [Popr. 158]

ZAŁĄCZNIK II

Środki wykonawcze

1.  Instrument przyczynia się do realizacji celu szczegółowego określonego w art. 3 ust. 2 lit. a) przez skupienie się na następujących środkach wykonawczych:

a)  poprawa kontroli granic zgodnie z art. 4 lit. a) rozporządzenia (UE) 2016/1624 przez:

i.  wzmocnienie zdolności przeprowadzania kontroli i nadzoru na granicach zewnętrznych, w tym środki w celu zapobiegania ułatwienia legalnego przekraczania granic, oraz, w stosownych przypadkach, środki związane z zapobieganiem przestępczości transgranicznej – takiej jak przemyt migrantów, handel ludźmi i terroryzm – i jej wykrywaniawykrywaniem, a także środki związane z kierowaniem dalej osób, które potrzebują ochrony międzynarodowej lub zamierzają się o nią ubiegać; [Popr. 159]

ii.  wspieranie działań poszukiwawczo-ratowniczych w kontekście nadzorowania granicy na morzu; [Popr. 160]

iii.  wdrożenie środków technicznych i operacyjnych w obrębie strefy Schengen związanych z kontrolą granic, pod warunkiem że środki takie nie zagrażają swobodzie przepływu; [Popr. 161]

iv.  prowadzenie analiz ryzyka dla bezpieczeństwa wewnętrznego oraz analiz zagrożeń, które mogą wpłynąć na funkcjonowanie lub bezpieczeństwo granic zewnętrznych;

v.  wspieranie, w ramach niniejszego rozporządzenia, państw członkowskich narażonych na istniejącą lub potencjalną nieproporcjonalną presję migracyjną na granicach zewnętrznych UE, sytuacje nadzwyczajne, o których mowa w art. 23, w tym przez wsparcie techniczne i operacyjne, jak również przez wysyłanie zespołów wsparcia w zarządzaniu migracjami w obszarach hotspotów; [Popr. 162]

b)  dalszy rozwój Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej, przez wspólne budowanie zdolności, wspólne udzielanie zamówień, ustanowienie wspólnych norm i innych środków ułatwiających współpracę i koordynację między państwami członkowskimi i Europejską Agencją z myślą o dalszym rozwijaniu Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej; [Popr. 163]

c)  wzmocnienie współpracy międzyagencyjnej na szczeblu krajowym między organami krajowymi odpowiedzialnymi za kontrolę granic lub zadania wykonywane na granicy oraz współpracy na szczeblu UE między państwami członkowskimi lub między państwami członkowskimi, z jednej strony, a właściwymi organami, urzędami i agencjami Unii lub państwami trzecimi, w tym z agencjami odpowiedzialnymi za działania zewnętrzne, z drugiej strony; [Popr. 164]

d)  zapewnienie jednolitego stosowania dorobku prawnego Unii dotyczącego granic zewnętrznych, w tym przez wdrożenie zaleceń wydanych w ramach mechanizmów kontroli jakości, takich jak mechanizm oceny Schengen zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1053/2013, oceny narażenia zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2016/1624 oraz krajowe mechanizmy kontroli jakości;

e)  ustanowienie, obsługa i utrzymanie wielkoskalowych systemów informatycznych już podlegających prawu Unii w obszarze zarządzania granicami, w tym interoperacyjność tych systemów informatycznych i ich infrastruktura łączności, a także działania mające na celu poprawę jakości danych i dostarczania informacji. [Popr. 165

ea)  zwiększenie zdolności do udzielania pomocy osobom będącym w niebezpieczeństwie na morzu, w szczególności w ramach wspierania działań poszukiwawczo-ratowniczych; [Popr. 166]

eb)  wspieranie działań poszukiwawczo-ratowniczych w kontekście nadzorowania granicy na morzu; [Popr. 167]

2.  Instrument przyczynia się do realizacji celu szczegółowego określonego w art. 3 ust. 2 lit. b) przez skupienie się na następujących środkach wykonawczych:

a)  świadczenie wydajnych i przyjaznych odbiorcy usług na rzecz osób składających wnioski wizowe przy jednoczesnym utrzymaniu bezpieczeństwa i integralności procedury wizowej, ze szczególnym uwzględnieniem osób wymagających szczególnego traktowania i dzieci; [Popr. 168]

aa)  wspieranie państw członkowskich w wydawaniu wiz, w tym wiz o ograniczonej ważności terytorialnej wydawanych z przyczyn humanitarnych, z uwagi na interes państwowy lub zobowiązania międzynarodowe, a także dla beneficjentów unijnego programu przesiedleń lub relokacji, oraz w pełnym przestrzeganiu unijnego dorobku prawnego dotyczącego wiz; [Popr. 169]

b)  zapewnienie jednolitego stosowania unijnego dorobku prawnego dotyczącego wiz, w tym dalszy rozwój i reforma wspólnej polityki wizowej;

c)  opracowanie różnych form współpracy między państwami członkowskimi w procesie rozpatrywania wniosków wizowych;

d)  ustanowienieaktualizacja,, obsługa i utrzymanie wielkoskalowych systemów informatycznych w obszarze wspólnej polityki wizowej, w tym interoperacyjność tych systemów informatycznych i ich infrastruktura łączności. [Popr. 170]

ZAŁĄCZNIK III

Zakres wsparcia

1.  W ramach celu szczegółowego, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. a), instrument wspiera w szczególności:

a)  infrastrukturę, budynki, systemy i usługi wymagane na przejściach granicznych, w obszarach hotspotów oraz do nadzorowania granicy pomiędzy przejściami granicznymi, aby zapobiegać niedozwolonemu przekraczaniu granic, imigracji nieuregulowanej i przestępczości transgranicznej na granicach zewnętrznych oraz aby je zwalczać, a także aby zagwarantować sprawne przepływy osób podróżujących zgodnie z prawem oraz skuteczne zarządzanie przepływami migracyjnymi, w tym środki związane z kierowaniem dalej osób, które potrzebują ochrony międzynarodowej lub zamierzają się o nią ubiegać, przy jednoczesnym zapewnianiu traktowania tych osób z szacunkiem; [Popr. 171]

b)  sprzęt operacyjny, w tym środki transportu, oraz systemy łączności wymagane do skutecznej i bezpiecznej kontroli granic, zgodnie z normami opracowanymi przez Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej, jeżeli takie normy istnieją;

c)  szkolenia z zakresu europejskiego zintegrowanego zarządzania granicami lub przyczynianie się do jego rozwoju, przy uwzględnieniu potrzeb operacyjnych, analizy ryzyka oraz wyzwań zidentyfikowanych w zaleceniach dla poszczególnych krajów, przy pełnym poszanowaniu praw podstawowych; [Popr. 172]

d)  oddelegowanie wspólnych oficerów łącznikowych do państw trzecich, jak określono w rozporządzeniu (UE) nr .../... [nowe rozporządzenie w sprawie oficerów łącznikowych ds. imigracji] i oddelegowanie funkcjonariuszy straży granicznej i innych właściwych ekspertów do państw członkowskich lub z państwa członkowskiego do państwa trzeciego, wzmocnienie współpracy i zdolności operacyjnej sieci ekspertów lub oficerów łącznikowych, jak również wymianę najlepszych praktyk i wzmocnienie zdolności sieci europejskich, aby oceniać, promować, wspierać i rozwijać polityki unijne; [Popr. 173]

e)  badania, projekty pilotażowe i inne istotne działania mające na celu wdrożenie lub rozwój europejskiego zintegrowanego zarządzania granicami, w tym środki na rzecz rozwoju Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej, takie jak wspólne budowanie zdolności, wspólne zamówienia, ustanowienie wspólnych norm i innych środków ułatwiających współpracę i koordynację między Europejską Agencją Straży Granicznej i Przybrzeżnej i państwami członkowskimi, a także środki związane z kierowaniem dalej osób, które potrzebują ochrony międzynarodowej lub zamierzają się o nią ubiegać; [Popr. 174]

f)  działania służące rozwojowi innowacyjnych sposobów lub wprowadzaniu nowych technologii, które można przenieść do innych państw członkowskich, w szczególności działania służące wykorzystaniu wyników projektów dotyczących badań nad bezpieczeństwem, jeżeli Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej, działając na mocy art. 37 rozporządzenia (UE) 2016/1624, uzna, że wykorzystanie tych wyników przyczynia się do rozwoju zdolności operacyjnych Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej. Te innowacyjne metody i nowe technologie uwzględniają w pełni prawa podstawowe i prawo do ochrony danych osobowych; [Popr. 175]

g)  działania przygotowawcze, monitorujące, administracyjne i techniczne, wymagane do realizacji polityki w zakresie granicy zewnętrznej, w tym do poprawy zarządzania obszarem Schengen dzięki rozwinięciu i wdrożeniu mechanizmu oceny ustanowionego rozporządzeniem (UE) nr 1053/2013, aby sprawdzać stosowanie dorobku Schengen i kodeksu granicznego Schengen, w tym kosztów delegacji służbowych ekspertów z Komisji i państw członkowskich biorących udział w wizytach na miejscu, jak również środki w celu wdrożenia zaleceń przedstawionych w następstwie ocen narażenia przeprowadzonych przez Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2016/1624;

ga)   działania mające na celu poprawę jakości danych przechowywanych w systemach informatycznych w dziedzinie wiz i granic oraz wzmocnienie egzekwowania prawa osoby, której dane dotyczą, do informacji, dostępu, poprawienia i usunięcia jej danych osobowych oraz ograniczenia ich przetwarzania w kontekście działań wchodzących w zakres tego instrumentu; [Popr. 208]

h)  identyfikację, pobieranie odcisków palców, rejestrację, kontrole bezpieczeństwa, prowadzenie rozmów, dostarczanie informacji, badania medyczne i badania identyfikujące osoby wymagające szczególnego traktowania, oraz, w razie konieczności, opiekę medyczną, jak również, w stosownych przypadkach, skierowanie obywateli państw trzecich do odpowiedniej procedury azylowej na granicach zewnętrznych; w szczególności na obszarach hotspotów; [Popr. 177]

i)  działania mające na celu podniesienie świadomości na temat polityki w zakresie granic zewnętrznych wśród zainteresowanych podmiotów i opinii publicznej, w tym z zakresu komunikacji instytucjonalnej dotyczącej priorytetów politycznych Unii;

j)  opracowywanie narzędzi, metod i wskaźników statystycznych z należytym uwzględnieniem zasady niedyskryminacji; [Popr. 178]

k)  wsparcie operacyjne dla realizacji europejskiego zintegrowanego zarządzania granicami.

ka)  wymianę najlepszych praktyk i wiedzy eksperckiej, w tym w odniesieniu do ochrony praw podstawowych w kontekście różnych komponentów kontroli granic, a zwłaszcza w odniesieniu do identyfikacji osób wymagających szczególnego traktowania, udzielania im natychmiastowej pomocy i kierowania do służb ochrony. [Popr. 179

kb)  środki na rzecz rozwoju, monitorowania i oceny strategii politycznych i procedur, w tym stosowania wspólnych narzędzi, metod i wskaźników statystycznych w celu pomiaru postępów i oceny zmian w polityce. [Popr. 180]]

2.  W ramach celu szczegółowego, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. b), instrument wspiera w szczególności:

a)  infrastrukturę i budynki wymagane do rozpatrywania wniosków wizowych i prowadzenia współpracy konsularnej, w tym środków ochrony, oraz inne działania mające na celu poprawę jakości usług skierowanych do osób ubiegających się o wizę;

b)  sprzęt operacyjny i systemy łączności wymagane do rozpatrywania wniosków wizowych oraz prowadzenia współpracy konsularnej,

c)  szkolenie pracowników konsulatów i pozostałych pracowników przyczyniających się do realizacji wspólnej polityki wizowej i współpracy konsularnej, w tym, w stosownych przypadkach, w zakresie poszanowania praw podstawowych; [Popr. 181]

d)  wymianę najlepszych praktyk i ekspertów, w tym oddelegowanie ekspertów, jak również zwiększenie zdolności sieci europejskich, aby oceniać, promować, wspierać i w dalszym stopniudalej rozwijać polityki i cele unijne, w tym w celu ochrony praw podstawowych w odniesieniu do identyfikacji osób wymagających szczególnego traktowania, udzielania im natychmiastowej pomocy i kierowania ich do służb ochrony; [Popr. 182]

e)  badania, projekty pilotażowe i inne istotne działania, takie jak działania mające na celu zwiększenie wiedzy dzięki analizom, monitorowaniu i ocenie;

f)  działania mające na celu rozwój innowacyjnych metod lub wprowadzanie nowych technologii, które można przenieść do innych państw członkowskich, w szczególności projekty mające na celu testowanie i zatwierdzanie wyników projektów badawczych i finansowanych przez Unię;

g)  działania przygotowawcze, monitorujące, administracyjne i techniczne, w tym w celu poprawy mające na celu poprawę zarządzania obszarem Schengen dzięki rozwinięciu i wdrożeniu mechanizmu oceny ustanowionego rozporządzeniem (UE) nr 1053/2013, aby sprawdzać stosowanie dorobku Schengen, w tym koszty delegacji służbowych ekspertów z Komisji i państw członkowskich biorących udział w wizytach na miejscu;zarządzania obszarem Schengen dzięki rozwinięciu i wdrożeniu mechanizmu oceny ustanowionego rozporządzeniem (UE) nr 1053/2013, aby sprawdzać stosowanie dorobku Schengen, w tym koszty delegacji służbowych ekspertów z Komisji i państw członkowskich biorących udział w wizytach na miejscu; [Popr. 183]

h)  działania na rzecz podnoszenia świadomości na temat strategii wizowej wśród zainteresowanych stron oraz opinii publicznej, z uwzględnieniem komunikacji instytucjonalnej w zakresie priorytetów polityki Unii,

i)  opracowywanie narzędzi, metod i wskaźników statystycznych z uwzględnieniem zasady niedyskryminacji i prawa do ochrony danych osobowych; [Popr. 184]

j)  wsparcie operacyjne dla realizacji wspólnej polityki wizowej z należytym uwzględnieniem zasady niedyskryminacji. [Popr. 185]

ja)  wspieranie państw członkowskich w wydawaniu wiz, w tym wiz o ograniczonej ważności terytorialnej wydawanych z przyczyn humanitarnych, z uwagi na interes państwowy lub zobowiązania międzynarodowe, a także dla beneficjentów unijnego programu przesiedleń lub relokacji, oraz w pełnym przestrzeganiu unijnego dorobku prawnego dotyczącego wiz; [Popr. 186]

3.  W ramach celu polityki, o którym mowa w art. 3 ust. 1, instrument wspiera w szczególności:

a)  infrastrukturę i budynki wymagane do przyjęcia wielkoskalowych projektów informatycznych i związanych z nimi komponentów infrastruktury łączności;

b)  sprzęt i systemy łączności konieczne do zapewnienia należytego funkcjonowania wielkoskalowych projektów informatycznych;

c)  działania w zakresie szkoleń i komunikacji w odniesieniu do wielkoskalowych systemów informatycznych;

d)  rozwój i modernizację wielkoskalowych projektów informatycznych;

e)  badania, weryfikację poprawności projektów, projekty pilotażowe i inne istotne działania związane z wdrożeniem wielkoskalowych projektów informatycznych, w tym ich interoperacyjnością;

f)  działania mające na celu rozwój innowacyjnych metod lub wprowadzanie nowych technologii, które można przenieść do innych państw członkowskich, w szczególności projekty mające na celu testowanie i zatwierdzanie wyników projektów badawczych i finansowanych przez Unię;

g)  opracowanie opracowywanie narzędzi, metod i wskaźników statystycznych dla do wielkoskalowych projektów systemów informatycznych w dziedzinie wiz i granic, z uwzględnieniem zasady niedyskryminacji i prawa do ochrony danych osobowych; [Popr. 187]

ga)  działania mające na celu poprawę jakości danych i wzmocnienie egzekwowania prawa osoby, której dane dotyczą, do informacji, dostępu, poprawienia i usunięcia jej danych osobowych oraz ograniczenia ich przetwarzania. [Popr. 188]

h)  wsparcie operacyjne dla realizacji wielkoskalowych projektów informatycznych.

ZAŁĄCZNIK IV

Działania kwalifikujące się do zwiększonego współfinansowania zgodnie z art. 11 ust. 3 i art. 12 ust. 14

1)  Zakup sprzętu operacyjnego za pośrednictwem programów wspólnego udzielania zamówień z Europejską Agencją Straży Granicznej i Przybrzeżnej, który to sprzęt zostanie udostępniony Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej do celów jej działań operacyjnych zgodnie z art. 39 ust. 14 rozporządzenia (UE) 2016/1624.

2)  Działania wspierające współpracę międzyagencyjną między państwem członkowskim i sąsiadującym z nim państwem trzecim, z którym UE dzieli wspólną granicę lądową lub morską.

3)  Dalszy rozwój Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej, przez wspólne Wspólne budowanie zdolności, wspólne udzielanie zamówień, ustanowienie wspólnych norm i innych środków ułatwiających współpracę i koordynację między państwami członkowskimi i Europejską Agencją Straży Granicznej i Przybrzeżnej, jak przedstawiono w pkt 1 lit. b) załącznika II z myślą o dalszym rozwijaniu Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej. [Popr. 189]

4)  Wspólne wysyłanie oficerów łącznikowych ds. imigracji, o których mowa w załączniku III.

5)  Działania na rzecz poprawy wykrywania i wspierania ofiar handlu ludźmi i poprawy współpracy transgranicznej mającej na celu wykrywanie przemytników w ramach kontroli granicznej, w tym dzięki opracowaniu i wspieraniu skutecznych mechanizmów ochrony i odsyłania. [Popr. 190]

5a)  Opracowanie zintegrowanych systemów ochrony dziecka na granicach zewnętrznych oraz strategii politycznych dla dzieci migrujących w ogóle, w tym przez wystarczające szkolenie pracowników i wymianę dobrych praktyk wśród państw członkowskich. [Popr. 191]

6)  Działania z zakresu wdrażania, transferu, testowania i zatwierdzania nowych metod lub technologii, w tym projekty pilotażowe i działania następcze na rzecz projektów badawczych na temat bezpieczeństwa finansowanych ze środków Unii, o których mowa w załączniku IIImających na celu poprawę jakości danych przechowywanych w systemach informatycznych w dziedzinie wiz i granic oraz wzmocnienie egzekwowania prawa osoby, której dane dotyczą, do informacji, dostępu, poprawienia i usunięcia jej danych osobowych oraz ograniczenia ich przetwarzania w kontekście działań wchodzących w zakres tego instrumentu.. [Popr. 209]

6a)  Środki ukierunkowane na identyfikację osób wymagających szczególnego traktowania, udzielanie im natychmiastowej pomocy i odsyłanie ich do służb ochrony. [Popr. 193]

7)  Działania w celu określenia i obsługi obszarów hotspotów w państwach członkowskich narażonych na istniejącą lub potencjalną nieproporcjonalną presję migracyjną.

8)  Dalszy rozwój form współpracy między państwami członkowskimi w zakresie rozpatrywania wniosków wizowych, jak przedstawiono w pkt 2 lit. c) załącznika II.

9)  Zwiększenie zaplecza konsularnego lub reprezentacji państw członkowskich w państwach objętych obowiązkiem wizowym, w szczególności w państwach, w których obecnie nie ma placówek dyplomatycznych żadnego państwa członkowskiego.

ZAŁĄCZNIK V

Główne wskaźniki realizacji celów, o których mowa w art. 25 ust. 1

a)  Cel szczegółowy 1: wspieranie skutecznego europejskiego zintegrowanego zarządzania granicami na granicach zewnętrznych, realizowanego przez Europejską Straż Graniczną i Przybrzeżną w ramach wspólnej odpowiedzialności Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej oraz organów krajowych odpowiedzialnych za zarządzanie granicami, aby ułatwić legalne przekraczanie granic, wykrywanie imigracji nieuregulowanej i przestępczości transgranicznej oraz zapobieganie im, i skutecznie zarządzać przepływami migracyjnymi:

1)  liczba przypadków niedozwolonego przekraczania granicy wykrytych na granicach zewnętrznych UE a) między przejściami granicznymi i b) na przejściach granicznych

Źródło danych: Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej

2)  liczba osób posługujących się nielegalnymi dokumentami podróży wykrytych na przejściach granicznych

Źródło danych: Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej

2a)  liczba osób wnioskujących o udzielenie ochrony międzynarodowej na przejściach granicznych

Źródło danych: państwa członkowskie [Popr. 195]

2b)  liczba osób, którym odmówiono wjazdu

Źródło danych: państwa członkowskie [Popr. 196]

Źródło danych: Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej

b)  Cel szczegółowy 2: wspieranie wspólnej polityki wizowej, aby zapewnić bardziej zharmonizowane podejście państw członkowskich do wydawania wiz, ułatwiać legalne podróżowanie i zapobiegać zagrożeniom w zakresie migracji i zmniejszać zagrożenia dla bezpieczeństwa: [Popr. 197]

1)  liczba osób posługujących się nielegalnymi dokumentami podróży wykrytych w konsulatach działających przy wsparciu Funduszu

Źródło danych: państwa członkowskie(59)

1a)  liczba osób wnioskujących o udzielenie ochrony międzynarodowej w konsulatach państw członkowskich

Źródło danych: państwa członkowskie [Popr. 198]

2)  średni czas podejmowania decyzji (i trendy) w procedurze wizowej

Źródło danych: państwa członkowskie(60)

ZAŁĄCZNIK VI

Rodzaje interwencji

TABELA 1:   KODY DOTYCZĄCE WYMIARU ZAKRESU INTERWENCJI

I.  Europejskie zintegrowane zarządzanie granicami

001

Odprawa graniczna

002

Ochrona granicy – zasoby powietrzne

003

Ochrona granicy – zasoby lądowe

004

Ochrona granicy – zasoby morskie

005

Ochrona granicy – automatyczne systemy ochrony granicy

006

Ochrona granicy – pozostałe środki

007

Środki techniczne i operacyjne w obrębie strefy Schengen związane z kontrolą granic

008

Orientacja sytuacyjna i wymiana informacji

009

Analiza ryzyka

010

Przetwarzanie danych i informacji

011

Obszary hotspotów

011a

Środki związane z identyfikacją i odsyłaniem osób wymagających szczególnego traktowania [Popr. 199]

011b

Środki związane z identyfikacją i kierowaniem dalej osób, które potrzebują ochrony międzynarodowej lub zamierzają się o nią ubiegać [Popr. 200]

012

Rozwój Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej

013

Współpraca międzyagencyjna – szczebel krajowy

014

Współpraca międzyagencyjna – szczebel Unii Europejskiej

015

Współpraca międzyagencyjna – z państwami trzecimi

016

Wysyłanie wspólnych oficerów łącznikowych ds. migracji

017

Wielkoskalowe projekty informatyczne – Eurodac do celów zarządzania granicami

018

Wielkoskalowe projekty informatyczne – system wjazdu/wyjazdu (EES)

019

Wielkoskalowe projekty informatyczne – europejski system informacji o podróży oraz zezwoleń na podróż (ETIAS)

020

Wielkoskalowe projekty informatyczne – System Informacyjny Schengen (SIS II)

021

Wielkoskalowe projekty informatyczne – interoperacyjność

022

Wsparcie operacyjne – zintegrowane zarządzanie granicami

023

Wsparcie operacyjne – wielkoskalowe projekty informatyczne do celów zarządzania granicami

024

Wsparcie operacyjne – specjalny program tranzytowy

II.  Wspólna polityka wizowa

001

Poprawa rozpatrywania wniosków wizowych

002

Poprawa wydajności, środowiska przyjaznego użytkownikowi i bezpieczeństwa w konsulatach

003

Bezpieczeństwo dokumentów / doradcy ds. dokumentów

004

Współpraca konsularna

005

Opieka konsularna

006

Wielkoskalowe projekty informatyczne – wizowy system informacyjny (VIS)

007

Pozostałe projekty informatyczne do celów rozpatrywania wniosków wizowych

008

Wsparcie operacyjne – wspólna polityka wizowa

009

Wsparcie operacyjne – wielkoskalowe projekty informatyczne do celów rozpatrywania wniosków wizowych

010

Wsparcie operacyjne – specjalny program tranzytowy

010a

Wydawanie wiz humanitarnych [Popr. 201]

 

III.  Pomoc techniczna

001

Informacja i komunikacja

002

Przygotowanie, wdrażanie, monitorowanie i kontrola

003

Ocena i badania, gromadzenie danych

003a

Jakość danych i prawa osób, których dane dotyczą, do informacji, dostępu, poprawienia i usunięcia ich danych osobowych oraz ograniczenia ich przetwarzania [Popr. 202]

004

Budowanie zdolności

TABELA 2:   KODY WYMIARU RODZAJU DZIAŁANIA

001

infrastruktura i budynki

002

środki transportu

003

pozostały sprzęt operacyjny

004

systemy łączności

005

systemy informatyczne

006

szkolenia

007

wymiana najlepszych praktyk – między państwami członkowskimi

008

wymiana najlepszych praktyk – z państwami trzecimi

009

wysyłanie ekspertów

010

badania, weryfikacja poprawności projektów, projekty pilotażowe i podobne działania

011

działania informacyjne

012

opracowywanie narzędzi, metod i wskaźników statystycznych

013

wykorzystanie projektów badawczych lub inne działania następcze w tym zakresie

TABELA 3:   KODY DOTYCZĄCE WYMIARU WARUNKÓW REALIZACJI

001

Działanie szczególne

002

Pomoc w sytuacjach nadzwyczajnych

003

Działania wymienione w załączniku IV

004

Realizacja zaleceń wydanych w wyniku oceny stosowania dorobku Schengen

005

Realizacja zaleceń wydanych w wyniku oceny narażenia

006

Współpraca z państwami trzecimi

007

Działania w państwach trzecich

ZAŁĄCZNIK VII

Działanie kwalifikujące się do otrzymania wsparcia operacyjnego

a)  W ramach celu szczegółowego określonego w art. 3 ust. 2 lit. a) wsparcie operacyjne obejmuje następujące koszty pod warunkiem, że nie są one pokrywane przez Europejską Agencję Straży Granicznej i Przybrzeżnej w kontekście jej działalności operacyjnej:

1)  koszty personelu;

2)  koszty konserwacji i naprawy sprzętu i infrastruktury;

3)  koszty usług, w tym na obszarach hotspotów, objętych zakresem niniejszego rozporządzenia; [Popr. 203]

4)  bieżące koszty działalności.

Przyjmujące państwo członkowskie w rozumieniu art. 2 ust. 5 rozporządzenia (UE)  2016/1624 może wykorzystywać wsparcie operacyjne na pokrycie swoich własnych kosztów bieżących z tytułu udziału w działaniach operacyjnych, o których mowa w art. 2 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 1624/2016, objętych zakresem niniejszego rozporządzenia lub do celów krajowych działań w zakresie kontroli granic.

b)  W ramach celu szczegółowego określonego w art. 3 ust. 2 lit. b) wsparcie operacyjne obejmuje:

1)  koszty personelu, w tym koszty szkoleń;

2)  koszty usług;

3)  koszty konserwacji i naprawy sprzętu i infrastruktury;

4)  koszty związane z nieruchomościami, w tym z wynajmem i amortyzacją.

c)  W ramach celu szczegółowego określonego w art. 3 ust. 1 wsparcie operacyjne obejmuje:

1)  koszty personelu, w tym koszty szkoleń;

2)  zarządzanie operacyjne i utrzymanie wielkoskalowych systemów informatycznych i ich infrastruktury łączności, w tym interoperacyjność tych systemów i wynajem zabezpieczonych obiektów.

d)  Oprócz powyższych pozycji wsparcie operacyjne w ramach programu dla Litwy obejmuje wsparcie zgodnie z art. 16 ust. 1.

ZAŁĄCZNIK VIII

Wskaźniki produktu i rezultatu, o których mowa w art. 25 ust. 3

a)  Cel szczegółowy 1: wspieranie skutecznego europejskiego zintegrowanego zarządzania granicami na granicach zewnętrznych, realizowanego przez Europejską Straż Graniczną i Przybrzeżną w ramach wspólnej odpowiedzialności Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej oraz organów krajowych odpowiedzialnych za zarządzanie granicami, aby ułatwić legalne przekraczanie granic, wykrywanie imigracji nieuregulowanej i przestępczości transgranicznej oraz zapobieganie im, i skutecznie zarządzać przepływami migracyjnymi;

1)  infrastruktura kontroli granic, środki transportu i inny sprzęt finansowany przy wsparciu z instrumentu;

–  liczba nowo wybudowanych lub zmodernizowanych przejść granicznych w porównaniu z całkowitą liczbą nowo wybudowanych lub zmodernizowanych przejść granicznych w danym państwie członkowskim;

–  liczba bramek automatycznej kontroli granicznej;

–  liczba środków transportu lotniczego;

–  liczba środków transportu morskiego;

–  liczba środków transportu lądowego;

–  liczba sztuk sprzętu udostępnionego Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej;

–  liczba sztuk innego sprzętu, w tym liczba sztuk sprzętu przeznaczonego do ustanowienia, zreformowania lub utrzymywania obszarów hotspotów do celów niniejszego rozporządzenia;

–  liczba sztuk sprzętu do różnorodnego zastosowania, otrzymujących wsparcie z instrumentu.

2)  Liczba wyspecjalizowanych stanowisk w państwach trzecich wspieranych przez instrument

–  wspólni oficerowie łącznikowi, o których mowa w załączniku III;

–  inne wyspecjalizowane stanowiska związane z zarządzaniem granicami.

3)  Liczba projektów współpracy lub strumieni współpracy ustanowionych w państwach członkowskich przy wsparciu z instrumentu między organami krajowymi i Europejską Agencją Straży Granicznej i Przybrzeżnej, przyczyniających się do rozwoju Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej.

4)  Liczba sztuk sprzętu wykorzystywanego w trakcie działań operacyjnych Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej, zakupionego przy wsparciu z instrumentu w porównaniu z całkowitą liczbą sztuk sprzętu zarejestrowanego w rezerwie wyposażenia technicznego.

5)  Liczba projektów współpracy lub strumieni współpracy agencji krajowych z Krajowym Ośrodkiem Koordynacji (NCC) Eurosur, ustanowionych przy wsparciu z instrumentu.

6)  Liczba pracowników przeszkolonych w zakresie aspektów związanych ze zintegrowanym zarządzaniem granicami przy wsparciu z instrumentu.

7)  Liczba funkcji informatycznych opracowanych, wdrożonych, utrzymywanych lub zmodernizowanych przy wsparciu z instrumentu, w tym do celów interoperacyjności:

–  SIS II;

–  ETIAS;

–  EES;

–  VIS do celów zarządzania granicami;

–  Eurodac do celów zarządzania granicami;

–  liczba połączeń systemów informatycznych z europejskim portalem wyszukiwania, finansowanych przy wsparciu z instrumentu;

–  wszelkie inne wielkoskalowe systemy informatyczne objęte zakresem niniejszego rozporządzenia.

8)  Liczba zaleceń dotyczących oceny Schengen w dziedzinie granic i zaleceń dotyczących oceny narażenia zrealizowanych przy wsparciu z instrumentu w porównaniu z całkowitą liczbą zaleceń mających skutki finansowe.

b)  Cel szczegółowy 2: wspieranie wspólnej polityki wizowej, aby zapewnić bardziej zharmonizowane podejście państw członkowskich do wydawania wiz, ułatwiać legalne podróżowanie i zapobiegać zagrożeniom w zakresie migracji i zmniejszać zagrożenia dla bezpieczeństwa: [Popr. 205]

1)  Liczba konsulatów poza strefą Schengen ustanowionych lub zmodernizowanych przy wsparciu z instrumentu, w porównaniu z całkowitą liczbą ustanowionych lub zmodernizowanych konsulatów danego państwa członkowskiego poza strefą Schengen.

2)  Liczba przeszkolonych pracowników i liczba szkoleń dotyczących aspektów związanych ze wspólną polityką wizową zrealizowanych przy wsparciu z instrumentu.

3)  Liczba funkcji informatycznych opracowanych, wdrożonych, utrzymywanych lub zmodernizowanych przy wsparciu z instrumentu, w tym do celów interoperacyjności:

–  VIS;

–  EES;

–  wszelkie inne wielkoskalowe systemy informatyczne objęte zakresem niniejszego rozporządzenia.

4)  Liczba form współpracy między państwami członkowskimi w procesie rozpatrywania wniosków wizowych, ustanowionych i udoskonalonych przy wsparciu z instrumentu:

–  wspólne lokalizacje;

–  wspólne ośrodki składania wniosków wizowych;

–  przedstawicielstwa;

–  inne.

5)  Liczba zaleceń dotyczących oceny Schengen w dziedzinie wspólnej polityki wizowej zrealizowanych przy wsparciu z instrumentu, jako udział w całkowitej liczbie zaleceń mających skutki finansowe.

6)  Liczba państw objętych obowiązkiem wizowym, w których liczba państw członkowskich posiadających placówki dyplomatyczne lub przedstawicielstwa wzrosła dzięki wsparciu z instrumentu.

(1) Dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym.
(2)Dz.U. C z , s. .
(3)Dz.U. C z , s. .
(4) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 13 marca 2019 r.
(5)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1624 z dnia 14 września 2016 r. w sprawie Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej oraz zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/399 i uchylające rozporządzenie (WE) nr 863/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady, rozporządzenie Rady (WE) nr 2007/2004 i decyzję Rady 2005/267/WE (Dz.U. L 251 z 16.9.2016, s. 1).
(6)COM(2015)0240 z 13 maja 2015 r.
(7)http://www.consilium.europa.eu/pl/press/press-releases/2016/12/15/euco-conclusions-final/
(8)Konkluzje Rady Europejskiej, 22–23 czerwca 2017 r.
(9)COM(2017)0794.
(10) Stanowisko Komisji w sprawie zarządzania przepływami ludzi na granicach między Słowenią i Chorwacją z dnia 29 kwietnia 2017 r.
(11) Zalecenie Komisji (UE) 2017/1804 z dnia 3 października 2017 r. dotyczące wdrożenia przepisów kodeksu granicznego Schengen dotyczących tymczasowego przywrócenia kontroli granicznej na granicach wewnętrznych w strefie Schengen (Dz.U. L 259 z 7.10.2017, s. 25).
(12)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 515/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. ustanawiające, w ramach Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, instrument na rzecz wsparcia finansowego w zakresie granic zewnętrznych i wiz oraz uchylające decyzję nr 574/2007/WE (Dz.U. L 150 z 20.5.2014, s. 143).
(13)Dz.U. L […] z […], s. […].
(14)Dz.U. L […] z […], s. […].
(15)Dz.U. L 144 z 6.6.2007, s. 22.
(16)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2226 z dnia 30 listopada 2017 r. ustanawiające system wjazdu/wyjazdu (EES) w celu rejestrowania danych dotyczących wjazdu i wyjazdu obywateli państw trzecich przekraczających granice zewnętrzne państw członkowskich i danych dotyczących odmowy wjazdu w odniesieniu do takich obywateli oraz określające warunki dostępu do EES na potrzeby ochrony porządku publicznego i zmieniające konwencję wykonawczą do układu z Schengen i rozporządzenia (WE) nr 767/2008 i (UE) nr 1077/2011 (Dz.U. L 327 z 9.12.2017, s. 20).
(17)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. w sprawie Wizowego Systemu Informacyjnego (VIS) oraz wymiany danych pomiędzy państwami członkowskimi na temat wiz krótkoterminowych (rozporządzenie w sprawie VIS) (Dz.U. L 218 z 13.8.2008, s. 60).
(18)COM(2016)0731 z 16 listopada 2016.
(19)COM(2016)0272 z 4 maja 2016.
(20)COM(2016)0881, 0882 i 0883 z 21 grudnia 2016.
(21)COM(2017)0344 z 29 czerwca 2017.
(22)COM(2017)0794 z 12 grudnia 2017.
(23)EUCO 22/15 CO EUR 8 CONCL 3.
(24)Rozporządzenie Rady (UE) nr 1053/2013 z dnia 7 października 2013 r. w sprawie ustanowienia mechanizmu oceny i monitorowania w celu weryfikacji stosowania dorobku Schengen (Dz.U. L 295 z 6.11.2013, s. 27).
(25)Dz.U. L 236 z 23.9.2003, s. 946.
(26)Rozporządzenie Rady (WE) nr 693/2003 z dnia 14 kwietnia 2003 r. ustanawiające ściśle określony uproszczony dokument tranzytowy (FTD), uproszczony kolejowy dokument tranzytowy (FRTD) oraz zmieniające Wspólne instrukcje konsularne i Wspólny podręcznik (Dz.U. L 99 z 17.4.2003, s. 8).
(27)Rozporządzenie Rady (WE) nr 694/2003 z dnia 14 kwietnia 2003 r. w sprawie jednolitych wzorów uproszczonego dokumentu tranzytowego (FTD) i uproszczonego kolejowego dokumentu tranzytowego (FRTD) przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 693/2003 (Dz.U. L 99 z 17.4.2003, s. 15).
(28)Dz.U. L […] z […], s. […].
(29)Rozporządzenie (WE) nr 1406/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2002 r. ustanawiające Europejską Agencję Bezpieczeństwa Morskiego (Dz.U. L 208 z 5.8.2002, s. 1).
(30)Rozporządzenie Rady (WE) nr 768/2005 z dnia 26 kwietnia 2005 r. ustanawiające Wspólnotową Agencję Kontroli Rybołówstwa oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2847/93 ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa (Dz.U. L 128 z 21.5.2005, s. 1).
(31)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1052/2013 z dnia 22 października 2013 r. ustanawiające europejski system nadzorowania granic (EUROSUR) (Dz.U. L 295 z 6.11.2013, s. 11).
(32)Dz.U. C z , s. .
(33)Dz.U. C z , s. .
(34)Dz.U. C […] z […], s. […].
(35)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 (Dz.U. L 248 z 18.9.2013, s. 1).
(36)Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 312 z 23.12.1995, s. 1).
(37)Rozporządzenie Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami (Dz.U. L 292 z 15.11.1996, s. 2).
(38)Rozporządzenie Rady (UE) 2017/1939 z dnia 12 października 2017 r. wdrażające wzmocnioną współpracę w zakresie ustanowienia Prokuratury Europejskiej (Dz.U. L 283 z 31.10.2017, s. 1).
(39)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1971 z dnia 5 lipca 2017 r. w sprawie zwalczania za pośrednictwem prawa karnego nadużyć na szkodę interesów finansowych Unii (Dz.U. L 198 z 28.7.2017, s. 29).
(40)Decyzja Rady 2013/755/UE z dnia 25 listopada 2013 r. w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich z Unią Europejską („decyzja o stowarzyszeniu zamorskim”) (Dz.U. L 344 z 19.12.2013, s. 1).
(41) Porozumienie międzyinstytucjonalne pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą Unii Europejskiej a Komisją Europejską w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r.; Dz.U. L 123 z 12.5.2016, s. 1.
(42)Dz.U. L 123 z 12.5.2016, s. 1.
(43)Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13.
(44)Dz.U. L 176 z 10.7.1999, s. 36.
(45)Decyzja Rady 1999/437/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie niektórych warunków stosowania Układu zawartego przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącego włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (Dz.U. L 176 z 10.7.1999, s. 31).
(46)Dz.U. L 53 z 27.2.2008, s. 52.
(47)Decyzja Rady 2008/146/WE z dnia 28 stycznia 2008 r. w sprawie zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia tego państwa we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (Dz.U. L 53 z 27.2.2008, s. 1).
(48)Dz.U. L 160 z 18.6.2011, s. 21.
(49)Decyzja Rady 2011/350/UE z dnia 7 marca 2011 r. w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Protokołu między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu w sprawie przystąpienia Księstwa Liechtensteinu do Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, odnoszącego się do zniesienia kontroli na granicach wewnętrznych i do przemieszczania się osób (Dz.U. L 160 z 18.6.2011, s. 19).
(50)Decyzja Rady 2002/192/WE z dnia 28 lutego 2002 r. dotycząca wniosku Irlandii o zastosowanie wobec niej niektórych przepisów dorobku Schengen (Dz.U. L 64 z 7.3.2002, s. 20).
(51)Dz.U. L […] z […], s. […].
(52)Dz.U. L […] z […], s. […].
(53)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/399 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie unijnego kodeksu zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) (Dz.U. L 77 z 23.3.2016, s. 1).
(54) Dyrektywa 2003/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego (Dz.U. L 345 z 31.12.2003, s. 90).
(55)Rozporządzenie (UE) nr 1052/2013 z dnia 22 października 2013 r. ustanawiające europejski system nadzorowania granic (EUROSUR) (Dz.U. L 295 z 6.11.2013, s. 11).
(56)Rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu.
(57) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (Dz.U. L 180 z 29.6.2013, s. 60).
(58)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy) (Dz.U. L 243 z 15.9.2009, s. 1).
(59)Dane na potrzeby tego wskaźnika są gromadzone przez państwa członkowskie za pośrednictwem wizowego systemu informacyjnego i mogą być wykorzystywane przez Komisję w przyszłości do celów sprawozdawczości i statystyk, po zakończeniu negocjacji dotyczących wniosku Komisji w sprawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 767/2008, rozporządzenie (WE) nr 810/2009, rozporządzenie (UE) 2017/2226, rozporządzenie (UE) 2016/399, rozporządzenie XX/2018 [rozporządzenie w sprawie interoperacyjności] i decyzję 2004/512/WE oraz uchylającego decyzję Rady 2008/633/WSiSW (COM(2018) 302 final z 16.5.2018).
(60)Tamże.


Fundusz Bezpieczeństwa Wewnętrznego ***I
PDF 402kWORD 105k
Rezolucja
Tekst skonsolidowany
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 13 marca 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego Fundusz Bezpieczeństwa Wewnętrznego (COM(2018)0472 – C8-0267/2018 – 2018/0250(COD))
P8_TA(2019)0177A8-0115/2019

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2018)0472),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2, art. 82 ust. 1, art. 84 i art. 87 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0267/2018),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych oraz opinię przedstawioną przez Komisję Budżetową (A8-0115/2019),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 13 marca 2019 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) .../... ustanawiającego Fundusz Bezpieczeństwa Wewnętrznego

P8_TC1-COD(2018)0250


PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 82 ust. 1, art. 84 i art. 87 ust. 2,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(1),

uwzględniając opinię Komitetu Regionów(2),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą(3),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Zapewnienie bezpieczeństwa wewnętrznego Bezpieczeństwo narodowe należy do wyłącznej kompetencji państw członkowskich. Jest to zarazem wspólne zadanie dla , jednak zapewnienie tego bezpieczeństwa wymaga współpracy i koordynacji na szczeblu Unii. Bezpieczeństwo wewnętrzne jest wspólnym przedsięwzięciem wymagającym współpracy instytucji UE, właściwych agencji unijnych oraz państw członkowskich, na rzecz którego powinny one razem podejmować wysiłki przy wsparciu ze strony sektora prywatnego i społeczeństwa obywatelskiego. Komisja, Rada Unii Europejskiej i Parlament Europejski wyznaczyli wspólne priorytety na lata 2015–2020, które zostały określone w Europejskiej agendzie bezpieczeństwa z kwietnia 2015 r.(4) Priorytety te zostały następnie potwierdzone przez Radę w odnowionej strategii bezpieczeństwa wewnętrznego z czerwca 2015 r.(5) i przez Parlament Europejski w rezolucji z lipca 2015 r.(6) Ta wspólna strategia miała na celu określenie ram strategicznych prac w obszarze bezpieczeństwa wewnętrznego na poziomie unijnym, oraz określała główne priorytety działań służących zapewnieniu skutecznego reagowania Unii na zagrożenia bezpieczeństwa na lata 2015–2020, którymi są walka z terroryzmem, zapobieganie radykalizacji postawPowyższe priorytety to: walka z terroryzmem i zapobieganie mu, zapobieganie radykalizacji postaw, w tym radykalizacji przez internet, zapobieganie brutalnemu ekstremizmowi, nietolerancji i dyskryminacji, przeciwdziałanie przestępczości zorganizowanej i zwalczanie cyberprzestępczości. [Popr. 1]

(2)  W deklaracji rzymskiej podpisanej dnia 25 wrześniamarca 2017 r. przywódcy 27 państw członkowskich, Rada Europejska, Parlament Europejski i Komisja Europejska potwierdzili swoje zaangażowanie w tworzenie bezpiecznej i pewnej Unii, w której wszyscy obywatele czują się bezpiecznie i mogą się swobodnie przemieszczać, w której granice zewnętrzne są chronione, która prowadzi efektywną, odpowiedzialną i zrównoważoną politykę migracyjną, z poszanowaniem norm międzynarodowych oraz Unii, która jest zdecydowana zwalczać terroryzm i przestępczość zorganizowaną. [Popr. 2]

(3)  W dniu 15 grudnia 2016 r. Rada Europejska zaapelowała o dalsze efekty prac nad interoperacyjnością unijnych systemów informacyjnych i baz danych. W dniu 23 czerwca 2017 r. Rada Europejska podkreśliła potrzebę zwiększenia interoperacyjności baz danych, a w dniu 12 grudnia 2017 r. Komisja przyjęła wniosek dotyczący rozporządzenia w sprawie ustanowienia ram interoperacyjności między systemami informacyjnymi UE (współpraca policyjna i sądowa, azyl i migracja)(7).

(4)  Cel Unii, jakim jest zapewnienie wysokiego poziomu bezpieczeństwa w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości zgodnie z art. 67 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), należy osiągnąć między innymi poprzez środki służące zapobieganiu i zwalczaniu przestępczości, jak również poprzez środki współpracy i koordynacji organów ścigania i innych organów krajowych państw członkowskich, w tym z odpowiednimi agencjami unijnymi lub innymi odpowiednimi organami Unii oraz z odpowiednimi państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi.

(5)  Aby osiągnąć ten cel, należy podjąć działania na poziomie szczeblu Unii w celu ochrony ludności i dóbr , przestrzeni publicznej oraz infrastruktury krytycznej przed zagrożeniami, które stają się nabierają coraz bardziej ponadnarodoweponadnarodowego wymiaru, oraz w celu wsparcia pracy właściwych organów państw członkowskich. Terroryzm, poważna i zorganizowana przestępczość, przestępczość mobilna, handel bronią i narkotykami, korupcja, pranie pieniędzy, cyberprzestępczość, handel ludźmi i bronią, między innymiwykorzystywanie seksualne, w tym wykorzystywanie seksualne dzieci, zagrożenia hybrydowe, a także zagrożenia chemiczne, biologiczne, radiologiczne i jądrowe i inne zjawiska, nadal zagrażają bezpieczeństwu wewnętrznemu i rynkowi wewnętrznemu Unii. [Popr. 3]

(5a)  Fundusz powinien zapewniać wsparcie finansowe w związku z nowymi wyzwaniami wynikającymi ze znacznego wzrostu skali niektórych rodzajów przestępstw, takich jak oszustwa związane z płatnościami, wykorzystywanie seksualne dzieci czy handel bronią, popełnianych w internecie (tzw. przestępczość wykorzystująca cyberprzestrzeń). [Popr. 4]

(6)  Finansowanie z budżetu Unii należy skoncentrować na działaniach, w których interwencja Unii może przynieść wartość dodaną w porównaniu z działaniami podejmowanymi samodzielnie przez państwa członkowskie. Zgodnie z art. 84 i art. 87 ust. 2 TFUE finansowanie to powinno wspierać środki promujące i wspomagające działanie państw członkowskich w dziedzinie zapobiegania przestępczości, wspólnych szkoleń oraz współpracy policyjnej i sądowej z udziałem wszystkich właściwych organów państw członkowskich i agencji unijnych dotyczące w szczególności wymiany informacji, ściślejszej współpracy operacyjnej oraz środki wspierające wysiłki na rzecz wzmacniania zdolności do zwalczania i zapobiegania przestępczości. Fundusz nie powinien służyć wspieraniu kosztów operacyjnych ani działań związanych z podstawowymi funkcjami państw członkowskich dotyczącymi utrzymania porządku publicznego i ochrony bezpieczeństwa wewnętrznego i krajowego, o których mowa w art. 72 TFUE. [Popr. 5]

(7)  W celu zachowania dorobku Schengen i całej przestrzeni rynku wewnętrznego Unii oraz wzmocnienia jego funkcjonowania państwa członkowskie zostały zobowiązane od dnia 6 kwietnia 2017 r. do przeprowadzania, z wykorzystaniem odpowiednich baz danych, systematycznych kontroli obywateli UE przekraczających zewnętrzne granice UE. Ponadto Komisja wydała zalecenie dla państw członkowskich, by usprawniły kontrole policyjne i współpracę transgraniczną. Fundamentalnymi zasadami działań Unii oraz państw członkowskich na rzecz stworzenia rzeczywistej i skutecznej unii bezpieczeństwa powinny być: solidarność między państwami członkowskimi, jasny podział obowiązków, poszanowanie podstawowych praw i wolności oraz zasady praworządności, a także stałe uwzględnianie perspektywy ogólnoświatowej i niezbędna spójność z zewnętrznym wymiarem bezpieczeństwa. [Popr. 6]

(8)  Aby przyczynić się do stworzenia oraz wdrożenia rzeczywistej i skutecznej unii bezpieczeństwa służącej zapewnieniu wysokiego poziomu bezpieczeństwa wewnętrznego w całej Unii Europejskiej, należy zapewnić państwom członkowskim odpowiednie unijne wsparcie finansowe poprzez ustanowienie Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego („Fundusz”) oraz zarządzanie nim.

(9)  Finansowanie z Funduszu należy realizować w pełnym poszanowaniu wartości zapisanych w art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE), praw i zasad zapisanych w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej raz międzynarodowych zobowiązań Unii w zakresie praw człowieka. Celem niniejszego rozporządzenia jest w szczególności zapewnienie pełnego poszanowania praw podstawowych, takich jak prawo do godności ludzkiej, prawo do życia, zakaz tortur i nieludzkiego lub poniżającego traktowania lub karania, prawo do ochrony danych osobowych, prawa dziecka oraz prawo do skutecznego środka odwoławczego. Rozporządzenie ma też na celu wspieranie stosowania zasady niedyskryminacji. [Popr. 7]

(10)  Zgodnie z art. TUE Fundusz powinien wspierać działania zapewniające ochronę dzieci przed przemocą, niegodziwym traktowaniem, wykorzystywaniem i zaniedbywaniem. Fundusz powinien również wspierać działania mające na celu zagwarantowanie ochrony i pomocy dzieciom występującym w roli świadków oraz ofiarom, w szczególności dzieciom bez opieki lub potrzebującym opieki.

(10a)  Zwiększenie świadomości personelu organów ścigania w zakresie problemów związanych z wszelkimi formami rasizmu, w tym z antysemityzmem i antycygańskością, stanowi kluczowy czynnik skutecznego zapewniania bezpieczeństwa wewnętrznego. Szkolenia służące takiemu zwiększeniu świadomości podmiotów odpowiedzialnych za ściganie przestępstw i środki w zakresie kształcenia muszą zatem zostać objęte zakresem Funduszu, aby zwiększyć jego zdolność do budowania zaufania na szczeblu lokalnym. [Popr. 8]

(11)  Zgodnie ze wspólnymi priorytetami określonymi na poziomie unijnym w celu zapewnienia wysokiego poziomu bezpieczeństwa w Unii z Funduszu udzielane będzie wsparcie służące zwalczaniu głównych zagrożeń bezpieczeństwa, w szczególności walce z terroryzmem, radykalizacją postaw, poważną i zorganizowaną przestępczością oraz cyberprzestępczością, a ponadto zapobieganie terroryzmowi i brutalnemu ekstremizmowi, w tym radykalizacji postaw, nietolerancji i dyskryminacji, poważnej i zorganizowanej przestępczości oraz cyberprzestępczości oraz walce z tymi zjawiskami, a także udzielaniu pomocy i ochrony ofiarom przestępstw i ochronie infrastruktury krytycznej. Dzięki ustanowieniu Funduszu Unia i jej państwa członkowskie, których celem jest stworzenie rzeczywistej unii bezpieczeństwa, będą dobrze przygotowane do radzenia sobie ze zmiennymi i wciąż to nowymi zagrożeniami, takimi jak nielegalny handel, w tym przez internet, zagrożenia hybrydowe oraz zagrożenia chemiczne, biologiczne, radiologiczne i jądrowe, w celu stworzenia rzeczywistej unii bezpieczeństwa. Cel ten należy realizować poprzez udzielanie pomocy finansowej wspierającej lepszą wymianę informacji, pogłębienie współpracy operacyjnej oraz wzmocnienie krajowych i wspólnych zdolności. [Popr. 9]

(12)  W ogólnych ramach Funduszu pomoc finansowa udzielona z Funduszu powinna wspierać w szczególności wymianę informacji i dostęp nich, a także współpracę policyjną i wymiaru sprawiedliwości oraz zapobieganie poważnej i zorganizowanej przestępczości, nielegalnemu handlowi bronią, korupcji, praniu pieniędzy, nielegalnemu obrotowi środkami odurzającymi, przestępstwom przeciwko środowisku, a także wymianę i dostęp do informacji na temat terroryzmu, handlu ludźmi, wykorzystywania nieregularnej imigracji, terroryzmowi, handlowi ludźmi, wykorzystywaniu uchodźców i migrantów o nieuregulowanym statusie, drastycznemu wyzyskowi w pracy przemocy seksualnej wobec i wykorzystywaniu seksualnemu, w tym wykorzystywaniu seksualnemu dzieci i kobiet, dystrybucji materiałów przedstawiających znęcanie się nad dziećmi oraz cyberprzestępczości. Z Funduszu należy również wspierać ochronę ludności, przestrzeni publicznej i infrastruktury krytycznej przed zdarzeniami stanowiącymi zagrożenie bezpieczeństwa oraz wspierać skuteczne zarządzanie ryzykiem związanym z zagrożeniem bezpieczeństwa i sytuacjami kryzysowymi, w tym poprzez wspólne szkolenia, rozwijanie wspólnych polityk (strategii, cykli polityki, programów i planów działania), prawodawstwa i praktycznej współpracy. [Popr. 10]

(12a)  Fundusz powinien również wspierać ograny ścigania bez względu na ich strukturę organizacyjną na mocy prawa krajowego. Z tego względu działania związane z siłami zbrojnymi, którym powierzono zadania w zakresie bezpieczeństwa wewnętrznego, również powinny kwalifikować się do wsparcia z Funduszu, w zakresie, w jakim takie działania przyczyniają się do osiągnięcia celów szczegółowych Funduszu. W sytuacjach nadzwyczajnych oraz w celu przeciwdziałania i zapobiegania poważnym zagrożeniom dla bezpieczeństwa publicznego, w tym w następstwie ataku terrorystycznego, działania sił zbrojnych na terytorium państwa członkowskiego powinny kwalifikować się do wsparcia z Funduszu. Działania na rzecz utrzymania pokoju lub obrony podejmowane poza terytorium państwa członkowskiego nie powinny kwalifikować się do otrzymania pomocy z Funduszu w żadnych okolicznościach. [Popr. 11]

(13)  Fundusz powinien opierać się na osiągnięciach i inwestycjach zrealizowanych w ramach poprzednich inicjatyw: programu „Zapobieganie i walka z przestępczością” (ISEC), programu „Zapobieganie, gotowość i zarządzanie skutkami terroryzmu i innymi rodzajami ryzyka dla bezpieczeństwa” (CIPS) obejmującego lata 2007–2013 oraz instrumentu na rzecz wsparcia finansowego współpracy policyjnej, zapobiegania i zwalczania przestępczości oraz zarządzania kryzysowego, będącego częścią Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego obejmującego lata 2014–2020, utworzonego na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 513/2014(8) Fundusz powinien rozszerzyć ich zakres w celu uwzględnienia najnowszych zmian.

(14)  Istnieje potrzeba maksymalizacji skutków finansowania ze środków Unii poprzez uruchamianie, łączenie i wykorzystywanie publicznych i prywatnych zasobów finansowych. Fundusz powinien propagować oraz wspierać aktywny i konkretny udział oraz zaangażowanie społeczeństwa obywatelskiego, w tym organizacji pozarządowych, jak również podmiotów europejskiego sektora przemysłowego, w rozwijaniu i wdrażaniu polityki bezpieczeństwa, w szczególności cyberbezpieczeństwa, w tym, w stosownych przypadkach, przy zaangażowaniu innych zainteresowanych podmiotów, agencji unijnych i innych organów Unii, państw trzecich, a także organizacji międzynarodowych w odniesieniu do celu Funduszu. Należy jednak zapewnić, aby wsparcie z Funduszu nie było wykorzystywane do powierzania zadań ustawowych lub publicznych podmiotom prywatnym. [Popr. 12]

(15)  W ogólnych ramach strategii antynarkotykowej Unii, zalecającej wyważone podejście w oparciu o jednoczesne zmniejszenie podaży i popytu, pomoc finansowa zapewniona z Funduszu powinna wspierać wszystkie działania mające na celu zapobieganie nielegalnemu obrotowi środkami odurzającymi i zwalczanie go (zmniejszenie podaży i popytu), a w szczególności powinna wspierać środki ukierunkowane na produkcję, wytwarzanie, ekstrahowanie, sprzedaż, transport, przywóz i wywóz nielegalnych środków odurzających, w tym ich posiadanie i zakup, w celu prowadzenia działań związanych z nielegalnym obrotem środkami odurzającymi. Fundusz powinien w szczególności uwzględniać aspekty prewencyjne polityki antynarkotykowej. Aby zapewnić dalsze synergie oraz klarowność w obszarze dotyczącym środków odurzających, do Funduszu należy włączyć te elementy celów dotyczących środków odurzających, które zostały uwzględnione w programie „Sprawiedliwość” w latach 2014–2020.

(16)  Aby zapewnić znaczący udział Funduszu w osiągnięciu wyższego poziomu bezpieczeństwa wewnętrznego w całej Unii i stworzeniu rzeczywistej unii bezpieczeństwa, finansowanie z Funduszu powinno wnosić do działania państw członkowskich jak największą europejska wartość dodaną. [Popr. 13]

(17)  Dla umacniania solidarności w Unii oraz w duchu wspólnej odpowiedzialności za zapewnienie jej bezpieczeństwa wewnętrznego państwa członkowskie, tam gdzie zidentyfikowano niedociągnięcia lub zagrożenia, w szczególności w następstwie przeprowadzenia oceny Schengen, zainteresowane państwa członkowskie powinny podjąć odpowiednie działania, wykorzystując zasoby w ramach swojego programu krajowego, w celu wykonania zaleceń przyjętych zgodnie z rozporządzeniem Rady (UE) nr 1053/2013(9).

(18)  Aby przyczynić się do osiągnięcia celów Funduszu, państwa członkowskie powinny zapewnić dostosowanie priorytetów zawartych , aby priorytety zawarte w ich programach przyczyniały się doosiągnięcia szczególnych celów szczegółowych Funduszu,by wskazane priorytety zachowywały zgodność wskazanych priorytetów ze środkami wykonawczymi, zgodnie z załącznikiem II art 3a oraz by przydział zasobów pomiędzy celami, który zagwarantuje był proporcjonalny do wyzwań i potrzeb oraz umożliwiał realizację ogólnego celu polityki. [Popr. 14]

(19)  Należy dążyć do synergii, spójności i efektywności w odniesieniu do innych funduszy unijnych oraz unikać nakładania się działań.

(20)  Fundusz powinien być zgodny z innymi programami finansowymi Unii w obszarze bezpieczeństwa oraz komplementarny względem nich. Należy dążyć do zapewnienia synergii w szczególności z Funduszem Azylu i Migracji, Funduszem Zintegrowanego Zarządzania Granicami składającego się z instrumentu na rzecz zarządzania granicami i wiz, utworzonego na podstawie rozporządzenia (UE) X oraz instrumentu dotyczącego sprzętu do kontroli celnej, utworzonego na podstawie rozporządzenia (UE) X, jak również z pozostałymi funduszami polityki spójności objętymi rozporządzeniem (UE) X [rozporządzenie w sprawie wspólnych przepisów], z częścią dotyczącą badań nad bezpieczeństwem w ramach programu „Horyzont Europa”, utworzonego zgodnie z rozporządzeniem (UE) X, programem „Prawa i Wartości”, utworzonym zgodnie z rozporządzeniem X programem „Sprawiedliwość”, utworzonym zgodnie z rozporządzeniem UE X, programem „Cyfrowa Europa”, utworzonym zgodnie z rozporządzeniem UE X oraz programem InvestEU, utworzonym zgodnie z rozporządzeniem UE X. Synergii tych należy poszukiwać w szczególności w zakresie bezpieczeństwa infrastruktury i przestrzeni publicznej, cyberbezpieczeństwa, ochrony ofiar oraz zapobiegania brutalnemu ekstremizmowi, w tym radykalizacji postaw. Skuteczne mechanizmy koordynacji są niezbędne do maksymalnego zwiększenia skuteczności w osiąganiu celów politycznych wykorzystywania korzyści skali oraz aby unikać nakładania się działań. [Popr. 15]

(21)  Środki w państwach trzecich i dotyczące państw trzecich, objęte wsparciem w ramach Funduszu, należy wdrażać przy zapewnieniu pełnej synergii i spójności z innymi działaniami realizowanymi poza Unią, wspieranymi za pośrednictwem unijnych instrumentów finansowania zewnętrznego, oraz te działania uzupełniać. Podczas realizacji takich działań będzie się w szczególności dążyć do pełnej spójności z zasadami i ogólnymi celami działań zewnętrznych Unii i jej , unijnej polityki zagranicznej i polityki zagranicznej pomocy rozwojowej wobec danego państwa lub regionu. Jeśli chodzi o wymiar zewnętrzny, Fundusz powinien przyczyniać się do pogłębienia współpracy z państwami trzecimi w obszarach stanowiących przedmiot zainteresowania unijnej polityki w zakresie bezpieczeństwa wewnętrznego, takich jak walka z terroryzmem i radykalizacją postaw, współpraca z organami egzekwowania prawa państw trzecich w zakresie zwalczania terroryzmu (w tym delegowania i wspólne zespoły śledcze), poważną i zorganizowaną przestępczością oraz korupcją, handlem handlu, w szczególności bronią, narkotykami, zagrożonymi gatunkami i dobrami kultury, poważnej i zorganizowanej przestępczości oraz korupcji, handlu ludźmi i przemytem przemytu migrantów o nieuregulowanym statusie. [Popr. 16]

(22)  Finansowanie z budżetu Unii należy skoncentrować na działaniach, w których interwencja Unii może przynieść wartość dodaną w porównaniu z działaniami podejmowanymi samodzielnie przez państwa członkowskie. Bezpieczeństwo ma z natury charakter transgraniczny, dlatego jego zapewnianie wymaga zdecydowanych i skoordynowanych działań UE. Wsparcie finansowe udzielane na podstawie niniejszego rozporządzenia w szczególności przyczyni się do wzmocnienia krajowych i unijnych zdolności w obszarze bezpieczeństwa.

(23)  Dane państwo członkowskie może zostać uznane za postępujące w sposób niezgodny z dorobkiem prawnym UE w zakresie wykorzystywania wsparcia operacyjnego w ramach niniejszego Funduszu, jeżeli uchybiło ono swoim zobowiązaniom w obszarze bezpieczeństwa wynikającym z traktatów, jeżeli zachodzi wyraźne ryzyko poważnego naruszenia przez państwo członkowskie wartości unijnych przy wdrażaniu tego dorobku dotyczącego bezpieczeństwa lub jeżeli w sprawozdaniu oceniającym sporządzonym w ramach mechanizmu oceny i monitorowania stosowania dorobku Schengen stwierdzono w tym obszarze uchybienia.

(23a)  Zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr X(10) Unia powinna przyjąć środki w celu ochrony swojego budżetu w przypadku stwierdzenia uogólnionych braków w zakresie praworządności w państwie członkowskim. Rozporządzenie (UE) nr X powinno mieć zastosowanie do tego Funduszu. [Popr. 17]

(24)  Ustanawiając Fundusz, należy uwzględnić konieczność zwiększenia elastyczności i konieczność uproszczeń, a zarazem spełnić wymogi związane z przewidywalnością oraz zapewnić sprawiedliwy i przejrzysty podział zasobów, aby zrealizować cele określone w niniejszym rozporządzeniu. Przy wdrażaniu Funduszu należy kierować się zasadami wydajności, skuteczności i jakości wydatków. Ponadto wdrażanie Funduszu powinno odbywać się w sposób najbardziej przyjazny dla użytkowników. [Popr. 18]

(25)  W niniejszym rozporządzeniu należy ustanowić kwoty początkowe dla państw członkowskich obliczane na podstawie kryteriów określonych w załączniku I.

(26)  Te kwoty początkowe powinny posłużyć państwom członkowskim za podstawę podjęcia długofalowych inwestycji w obszarze bezpieczeństwa. Aby uwzględnić zmienność zagrożeń związanych z bezpieczeństwem wewnętrznym i zewnętrznym lub zmiany względem sytuacji wyjściowej, należy przydzielić państwom członkowskim śródokresowo dodatkową kwotę na podstawie najnowszych dostępnych danych statystycznych, zgodnie z kluczem podziału oraz uwzględnieniem stanu wdrożenia programu. [Popr. 19]

(26a)  Przy rozdzielaniu środków dostępnych z Funduszu należy uwzględnić infrastrukturę krytyczną, którą państwa członkowskie powinny chronić. [Popr. 20]

(27)  Ze względu na stale ewoluujące wyzwania w obszarze bezpieczeństwa istnieje potrzeba dostosowania alokacji finansowania do zmiennych zagrożeń związanych z bezpieczeństwem wewnętrznym i zewnętrznym oraz jego ukierunkowania na kwestie priorytetowe mające najwyższą wartość dodaną dla Unii. Aby reagować na pilne potrzeby, zmiany polityczne i unijne priorytety oraz ukierunkowywać finansowanie na działania o wysokiej wartości dodanej dla Unii, część finansowania będzie za pomocą instrumentu tematycznego okresowo przydzielana na potrzeby realizowania działań szczególnych, działań unijnych i na pomoc w sytuacjach nadzwyczajnych. [Popr. 21]

(28)  Należy zachęcać państwa członkowskie do wykorzystywania części środków przyznanych na ich program do finansowania działań wymienionych w załączniku IV, które w większym stopniu korzystają z wkładu Unii głównie z uwagi na ich znaczną europejską wartość dodaną lub priorytetowy charakter dla Unii. [Popr. 22]

(29)  Część dostępnych zasobów w ramach Funduszu mogłaby zostać rozdzielona na potrzeby realizacji działań specjalnych wymagających od państw członkowskich współdziałania lub w przypadkach, gdy rozwój sytuacji bieżącej w Unii wymaga udostępnienia co najmniej jednemu państwu członkowskiemu dodatkowego finansowania. Komisja powinna określić te działania szczególne w swoich programach prac.

(30)  Środki z Funduszu powinny być przeznaczone na wspieranie kosztów operacyjnych związanych z bezpieczeństwem wewnętrznym oraz umożliwić państwom członkowskim utrzymywanie zdolności, które mają kluczowe znaczenie dla całej Unii. Takie ws