Indeks 
Teksty przyjęte
Wtorek, 26 marca 2019 r. - StrasburgWersja ostateczna
Wniosek o uchylenie immunitetu Jørna Dohrmanna
 Powództwa przedstawicielskie w celu ochrony zbiorowych interesów konsumentów ***I
 Protokół do Układu eurośródziemnomorskiego między Unią Europejską a Izraelem (przystąpienie Chorwacji) ***
 Kompleksowa umowa między UE a Uzbekistanem
 Zniesienie sezonowych zmian czasu ***I
 Wspólne zasady rynku wewnętrznego energii elektrycznej ***I
 Rynek wewnętrzny energii elektrycznej ***I
 Agencja Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki ***I
 Gotowość na wypadek zagrożeń w sektorze energii elektrycznej ***I
 Etykietowanie opon pod kątem efektywności paliwowej i innych zasadniczych parametrów ***I
 Prawa autorskie na jednolitym rynku cyfrowym ***I
 Umowy o dostarczanie treści cyfrowych i usług cyfrowych ***I
 Umowy sprzedaży towarów ***I
 Połowy na obszarze objętym porozumieniem GFCM (Generalnej Komisji Rybołówstwa Morza Śródziemnego) ***I
 Dostosowanie obowiązków sprawozdawczych w dziedzinie polityki ochrony środowiska ***I
 Specjalne przepisy dotyczące maksymalnej długości kabin ***I
 Wskaźniki referencyjne niskoemisyjności i wskaźniki referencyjne pozytywnego wpływu na emisyjność ***I
 Przepisy szczegółowe dotyczące celu „Europejska współpraca terytorialna” (Interreg) ***I
 Prawa podstawowe osób pochodzenia afrykańskiego
 Sprawozdanie w sprawie przestępstw finansowych, uchylania się od opodatkowania i unikania opodatkowania
 Umowa o ramach instytucjonalnych między UE a Szwajcarią
 Absolutorium za rok 2017: budżet ogólny UE – Komisja i agencje wykonawcze
 Absolutorium za rok 2017: sprawozdania specjalne Trybunału Obrachunkowego w kontekście absolutorium dla Komisji za rok budżetowy 2017
 Absolutorium za rok 2017: budżet ogólny UE - ósmy, dziewiąty, dziesiąty i jedenasty Europejski Fundusz Rozwoju
 Absolutorium za rok 2017: budżet ogólny UE - Parlament Europejski
 Absolutorium za rok 2017: budżet ogólny UE – Rada i Rada Europejska
 Absolutorium za rok 2017: budżet ogólny UE – Trybunał Sprawiedliwości
 Absolutorium za rok 2017: budżet ogólny UE - Europejski Trybunał Obrachunkowy
 Absolutorium za rok 2017: budżet ogólny UE – Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny
 Absolutorium za rok 2017: budżet ogólny UE - Europejski Komitet Regionów
 Absolutorium za rok 2017: budżet ogólny UE – Europejska Służba Działań Zewnętrznych
 Absolutorium za rok 2017: budżet ogólny UE - Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich
 Absolutorium za rok 2017: budżet ogólny UE – Europejski Inspektor Ochrony Danych
 Absolutorium za rok 2017: wyniki, zarządzanie finansami i kontrola agencji UE
 Absolutorium za rok 2017: Agencja ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (ACER)
 Absolutorium za rok 2017: Urząd Organu Europejskich Regulatorów Łączności Elektronicznej (Urząd BEREC)
 Absolutorium za rok 2017: Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej (CdT)
 Absolutorium za rok 2017: Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (Cedefop)
 Absolutorium za rok 2017: Agencja Unii Europejskiej ds. Szkolenia w Dziedzinie Ścigania
 Absolutorium za rok 2017: Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA)
 Absolutorium za rok 2017: Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu (EASO)
 Absolutorium za rok 2017: Europejski Urząd Nadzoru Bankowego (EUNB)
 Absolutorium za rok 2017: Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC)
 Absolutorium za rok 2017: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA)
 Absolutorium za rok 2017: Europejska Agencja Środowiska (EEA)
 Absolutorium za rok 2017: Europejska Agencja Kontroli Rybołówstwa (EFCA)
 Absolutorium za rok 2017: Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA)
 Absolutorium za rok 2017: Europejski Instytut ds. Równości Kobiet i Mężczyzn (EIGE)
 Absolutorium za rok 2017: Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych (EIOPA)
 Absolutorium za rok 2017: Europejski Instytut Innowacji i Technologii (EIT)
 Absolutorium za rok 2017: Europejska Agencja Leków (EMA)
 Absolutorium za rok 2017: Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii (EMCDDA)
 Absolutorium za rok 2017: Europejska Agencja Bezpieczeństwa Morskiego (EMSA)
 Absolutorium za rok 2017: Agencja Unii Europejskiej ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji (ENISA)
 Absolutorium za rok 2017: Agencja Kolejowa Unii Europejskiej
 Absolutorium za rok 2017: Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (ESMA)
 Absolutorium za rok 2017: Europejska Fundacja Kształcenia (ETF)
 Absolutorium za rok 2017: Europejska Agencja ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości (eu-LISA)
 Absolutorium za rok 2017: Europejska Agencja Bezpieczeństwa i Zdrowia w Pracy (EU-OSHA)
 Absolutorium za rok 2017: Agencja Dostaw Euratomu
 Absolutorium za rok 2017: Europejska Fundacja na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy (Eurofound)
 Absolutorium za rok 2017: Europejska Jednostka Współpracy Sądowej (Eurojust)
 Absolutorium za rok 2017: Agencja Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania (Europol)
 Absolutorium za rok 2017: Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA)
 Absolutorium za rok 2017: Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej (Frontex)
 Absolutorium za rok 2017: Agencja Europejskiego GNSS (GSA)
 Absolutorium za rok 2017: Wspólne Przedsięwzięcie na rzecz Bioprzemysłu
 Absolutorium za rok 2017: Wspólne Przedsięwzięcie „Czyste Niebo 2”
 Absolutorium za rok 2017: Podzespoły i układy elektroniczne w służbie wiodącej pozycji Europy (Wspólne Przedsięwzięcie ECSEL)
 Absolutorium za rok 2017: Wspólne Przedsięwzięcie na rzecz Technologii Ogniw Paliwowych i Technologii Wodorowych 2
 Absolutorium za rok 2017: Wspólne Przedsięwzięcie na rzecz Drugiej Inicjatywy w zakresie Leków Innowacyjnych
 Absolutorium za rok 2017: Międzynarodowa Organizacja Energii Termojądrowej (ITER)
 Absolutorium za rok 2017: Wspólne Przedsięwzięcie SESAR
 Absolutorium za rok 2017: Wspólne Przedsięwzięcie Shift2Rail (S2R)

Wniosek o uchylenie immunitetu Jørna Dohrmanna
PDF 126kWORD 50k
Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 26 marca 2019 r. w sprawie wniosku o uchylenie immunitetu Jørna Dohrmanna (2018/2277(IMM))
P8_TA(2019)0221A8-0178/2019

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek o uchylenie immunitetu Jørna Dohrmanna złożony przez ministra sprawiedliwości Królestwa Danii, przekazany w dniu 6 listopada 2018 r. przez stałego przedstawiciela Danii przy Unii Europejskiej i ogłoszony na posiedzeniu plenarnym w dniu 28 listopada 2018 r. w związku z postępowaniem karnym na mocy § 260 ust. 1 pkt 1, § 291 ust. 1 i § 293 ust. 1, w związku z § 21 duńskiego kodeksu karnego,

–  po wysłuchaniu wyjaśnień Jørna Dohrmanna zgodnie z art. 9 ust. 6 Regulaminu,

–  uwzględniając art. 9 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, jak również art. 6 ust. 2 aktu z dnia 20 września 1976 r. dotyczącego wyboru członków Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich,

–  uwzględniając wyroki wydane przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w dniach 12 maja 1964 r., 10 lipca 1986 r., 15 i 21 października 2008 r., 19 marca 2010 r., 6 września 2011 r. oraz 17 stycznia 2013 r.(1),

–  mając na uwadze § 57 Konstytucji Królestwa Danii,

–  uwzględniając art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 1 oraz art. 9 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A8-0178/2019),

A.  mając na uwadze, że prokuratura okręgowa w Viborgu złożyła wniosek o uchylenie immunitetu Jørna Dohrmanna, posła do Parlamentu Europejskiego wybranego w Danii, w związku z przestępstwami w rozumieniu § 260 ust. 1 pkt 1, § 291 ust. 1 i § 293 ust. 1, w związku z § 21 duńskiego kodeksu karnego; mając w szczególności na uwadze, że postępowanie dotyczy domniemanego bezprawnego stosowania przymusu, wandalizmu oraz próby nieuprawnionego użycia przedmiotu należącego do innej osoby;

B.  mając na uwadze, że w dniu 26 kwietnia 2017 r. Jørn Dohrmann, przed swoim prywatnym miejscem zamieszkania w Vamdrup, wyrwał kamerę operatorowi, który filmował jego dom z odległości około 195 metrów w celu wykorzystania zarejestrowanych materiałów w dokumencie telewizyjnym na temat niektórych duńskich posłów do Parlamentu Europejskiego; mając na uwadze, że Jørn Dohrmann zagroził zniszczeniem kamery; mając na uwadze, że uszkodził on wspomnianą kamerę, w tym mikrofon, ekran i kabel; mając na uwadze, że wszedł on w posiadanie kamery i karty pamięci z zamiarem jej nieuprawnionego wykorzystania, tj. przejrzenia zarejestrowanej treści, co mu się jednak nie powiodło, ponieważ pod jego adres przybyła policja, która przejęła kamerę i kartę pamięci, którą uprzednio wyjął z urządzenia;

C.  mając na uwadze, że operatorowi najpierw postawiono zarzut naruszenia § 264a duńskiego kodeksu karnego w związku z filmowaniem bez zezwolenia osób znajdujących się na terenie prywatnym; mając na uwadze, że prokurator okręgowy zalecił odstąpienie od zarzutów ze względu na brak wymaganego elementu zamiaru, który uzasadniałby skazanie za naruszenie przepisów § 264a duńskiego kodeksu karnego;

D.  mając na uwadze, że policja regionu Jutlandia Południowo-Wschodnia wskazała, iż firma zatrudniająca dziennikarza, do której należała kamera, wystąpiła o odszkodowanie w wysokości 14 724,71 DKK w związku ze sprawą oraz że co do zasady sprawy o wandalizm, kradzież, przywłaszczenie itp., w których wnosi się o karę grzywny, muszą być rozstrzygane w sądzie, jeżeli strona poszkodowana domaga się odszkodowania;

E.  mając na uwadze, że początkowo w sprawie przeciwko Jørnowi Dohrmannowi prokuratura okręgowa zaleciła nałożenie grzywny w wysokości 20 000 DKK zamiast kary pozbawienia wolności, bez stawiania formalnych zarzutów;

F.  mając na uwadze, że Jørn Dohrmann zaprzeczył stawianym mu zarzutom; mając na uwadze, że zdaniem prokuratora krajowego niekonsekwencją byłoby rozstrzygnięcie sprawy w drodze propozycji przyjęcia grzywny pozasądowej;

G.  mając na uwadze, że w celu wszczęcia postępowania przeciwko Jørnowi Dohrmannowi właściwy organ złożył wniosek o uchylenie jego immunitetu;

H.  mając na uwadze, że zgodnie z art. 9 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej posłowie do Parlamentu Europejskiego korzystają na terytorium swojego państwa z immunitetów przyznawanych członkom parlamentu ich państwa;

I.  mając na uwadze, że zgodnie z § 57 akapit 1 duńskiej konstytucji żaden poseł do duńskiego parlamentu nie może być bez zgody tego ostatniego oskarżony lub podlegać jakiejkolwiek karze pozbawienia wolności, chyba że został złapany na gorącym uczynku; mając na uwadze, że przepis ten chroni wyłącznie w przypadku spraw z oskarżenia publicznego, nie zaś spraw z oskarżenia prywatnego; mając na uwadze, że jeżeli sprawę można rozstrzygnąć w drodze propozycji przyjęcia grzywny pozasądowej, zgoda duńskiego parlamentu nie jest wymagana;

J.  mając na uwadze, że zakres immunitetu przyznanego członkom duńskiego parlamentu w istocie odpowiada zakresowi immunitetu przyznanemu posłom do Parlamentu Europejskiego na mocy art. 8 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej; mając na uwadze, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzekł, iż poseł do Parlamentu Europejskiego może skorzystać z immunitetu, jeżeli wyraził opinię w czasie wykonywania obowiązków służbowych, z czego wynika tym samym wymóg związku między wyrażoną opinią a obowiązkami parlamentarnymi; mając na uwadze, że taki związek musi być bezpośredni i oczywisty;

K.  mając na uwadze, że zarzucane czyny nie dotyczą opinii wyrażonych lub głosów oddanych w ramach wykonywania obowiązków posła do Parlamentu Europejskiego w rozumieniu art. 8 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej i w związku z tym nie mają wyraźnego ani bezpośredniego wpływu na wykonywanie przez Jørna Dohrmanna mandatu posła do Parlamentu Europejskiego;

L.  mając na uwadze, że nie ma dowodów na fumus persecutionis ani powodów, by je podejrzewać;

1.  postanawia uchylić immunitet Jørna Dohrmanna;

2.  zobowiązuje przewodniczącego do niezwłocznego przekazania niniejszej decyzji i sprawozdania właściwej komisji ministrowi sprawiedliwości Królestwa Danii i Jørnowi Dohrmannowi.

(1) Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 12 maja 1964 r., Wagner/Fohrmann i Krier, 101/63, ECLI:EU:C:1964:28; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 lipca 1986 r., Wybot/Faure i inni, 149/85, ECLI:EU:C:1986:310; wyrok Sądu z dnia 15 października 2008 r., Mote/Parlament, T-345/05, ECLI:EU:T:2008:440; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 21 października 2008 r., Marra/De Gregorio i Clemente, C-200/07 i C-201/07, ECLI:EU:C:2008:579; wyrok Sądu z dnia 19 marca 2010 r., Gollnisch/Parlament, T-42/06, ECLI:EU:T:2010:102; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 6 września 2011 r., Patriciello, C-163/10, ECLI: EU:C:2011:543 ; wyrok Sądu z dnia 17 stycznia 2013 r., Gollnisch/Parlament, T-346/11 i T-347/11, ECLI:EU:T:2


Powództwa przedstawicielskie w celu ochrony zbiorowych interesów konsumentów ***I
PDF 332kWORD 87k
Rezolucja
Tekst skonsolidowany
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 26 marca 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie powództw przedstawicielskich w celu ochrony zbiorowych interesów konsumentów i uchylającej dyrektywę 2009/22/WE (COM(2018)0184 – C8-0149/2018 – 2018/0089(COD))
P8_TA(2019)0222A8-0447/2018

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2018)0184),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0149/2018),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając uzasadnione opinie przedstawione – na mocy protokołu nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności – przez austriacką Radę Federalną oraz szwedzki Parlament, w których stwierdzono, że projekt aktu ustawodawczego nie jest zgodny z zasadą pomocniczości

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 20 września 2018 r.(1),

–  uwzględniając opinię Komitetu Regionów z dnia 10 października 2018 r.(2)

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej oraz opinię przedstawioną przez Komisję Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów, jak również opinię przedstawioną przez Komisję Transportu i Turystyki (A8-0447/2018),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 26 marca 2019 r. w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/...w sprawie powództw przedstawicielskich w celu ochrony zbiorowych interesów konsumentów i uchylająca dyrektywę 2009/22/WE

P8_TC1-COD(2018)0089


(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(3),

uwzględniając opinię Komitetu Regionów(4),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą(5),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Celem niniejszej dyrektywy jest umożliwienie upoważnionym podmiotom przedstawicielskim reprezentującym zbiorowy interes konsumentów dochodzenia roszczeń w drodze powództw przedstawicielskich skierowanych przeciwko naruszeniom przepisów prawa Unii. Upoważnione podmioty przedstawicielskie powinny mieć możliwość wnoszenia o zaprzestanie lub zakazanie naruszenia, o potwierdzenie, że do naruszenia doszło i dochodzić rekompensaty takiej jak odszkodowanie, zwrot zapłaconej ceny, naprawa, wymiana, usunięcie, obniżenie ceny lub rozwiązanie umowy, zgodnie z prawem krajowym. [Popr. 1]

(2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/22/WE(6) umożliwiła upoważnionym podmiotom przedstawicielskim wytaczanie powództw przedstawicielskich mających na celu przede wszystkim powstrzymanie i zakazanie naruszeń prawa Unii szkodliwych dla zbiorowych interesów konsumentów. Dyrektywa ta jednak w niewystarczającym stopniu uwzględniła wyzwania w zakresie egzekwowania prawa konsumenckiego. W celu wzmocnienia działań odstraszających od bezprawnych praktyk, zachęcania do stosowania dobrych i odpowiedzialnych praktyk biznesowych i zmniejszenia szkód ponoszonych przez konsumentów konieczna jest optymalizacja mechanizmu służącego ochronie zbiorowych interesów konsumentów. Ze względu na liczne zmiany w celu zachowania przejrzystości dyrektywę 2009/22/WE należy zastąpić. Konieczne są działania unijne, na podstawie art. 114 TFUE, służące zapewnieniu zarówno dostępu do wymiaru sprawiedliwości, jak i jej należytego wymierzania, ponieważ zmniejszy to koszty i obciążenia związane z powództwami indywidualnymi. [Popr. 2]

(3)  Powództwo przedstawicielskie powinno oferować skuteczny i wydajny sposób ochrony zbiorowych interesów wszystkich konsumentów zarówno przed naruszeniami wewnętrznymi, jak i transgranicznymi. Powinno ono umożliwiać upoważnionym podmiotom przedstawicielskim działanie w celu zapewnienia zgodności z właściwymi przepisami prawa Unii i przezwyciężanie przeszkód napotykanych przez konsumentów w powództwach indywidualnych, takich jak niepewność co do swoich praw i dostępnych mechanizmów proceduralnych, wcześniejsze doświadczenia związane z roszczeniami, które zakończyły się niepowodzeniem, nadmiernie długie postępowania, psychologiczna niechęć do podjęcia działań oraz niekorzystny stosunek oczekiwanych kosztów do korzyści wynikających z powództwa indywidualnego, co zwiększy pewność prawa zarówno dla powodów, jak i pozwanych, a także systemu prawnego. [Popr. 3]

(4)  Ważne jest, aby zapewnić konieczną równowagę pomiędzy dostępem do wymiaru sprawiedliwości a zapewnieniem zabezpieczeń proceduralnych przed nadużywaniem drogi sądowej, które mogłoby niekorzystnie wpłynąć na zdolność przedsiębiorstw do działania na jednolitym rynku. Aby zapobiec nadużywaniu powództw przedstawicielskich, należy unikać takich elementów jak odszkodowania karne i brak ograniczeń w odniesieniu do uprawnienia do wystąpienia z powództwem w imieniu poszkodowanych konsumentów oraz ustanowić jasne zasady co do różnych aspektów proceduralnych, takich jak wyznaczanie upoważnionych podmiotów przedstawicielskich, pochodzenie ich środków pieniężnych i rodzaj informacji wymaganych do wsparcia powództwa przedstawicielskiego. Niniejsza dyrektywa powinna pozostawać bez wpływu na krajowe zasady dotyczące ponoszenia Koszty postępowania powinna ponosić strona przegrywająca. Jednak sąd nie powinien zasądzać od strony przegrywającej kosztów postępowania, które były zbędne lub nieproporcjonalne do wartości przedmiotu sporu. [Popr. 4]

(5)  Konsekwencje naruszeń wpływających na zbiorowe interesy konsumentów często mają zakres transgraniczny. Skuteczniejsze i efektywniejsze powództwa przedstawicielskie dostępne w całej Unii powinny zwiększyć poziom zaufania konsumentów do rynku wewnętrznego i zachęcić konsumentów do korzystania ze swoich praw.

(6)  Niniejsza dyrektywa powinna obejmować różne dziedziny, takie jak ochrona danych, usługi finansowe, podróże i turystyka, energia elektryczna, telekomunikacja , środowiskośrodowisko zdrowie. Powinna ona obejmować naruszenia przepisów prawa Unii chroniących interesów zbiorowe interesy konsumentów, niezależnie od tego, czy określani są oni mianem konsumentów czy podróżnych, użytkowników, klientów, inwestorów detalicznych, klientów detalicznych lub inaczej w danej dziedzinie prawa Unii, a także zbiorowe interesy osób, których dane dotyczą w rozumieniu rozporządzenia o ochronie danych. W celu zapewnienia odpowiedniej reakcji na naruszenie prawa Unii, którego forma i skala szybko ewoluuje, należy rozważyć, w każdym przypadku przyjmowania nowego aktu Unii mającego znaczenie dla ochrony zbiorowych interesów konsumentów, czy należy dodać go do załącznika do niniejszej dyrektywy w celu objęcia tego aktu jej zakresem. [Popr.  5]

(6a)  Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do powództw przedstawicielskich wytaczanych w celu zwalczenia mających znaczny wpływ na konsumentów naruszeń przepisów prawa Unii wymienionych w załączniku I. O znacznym wpływie można mówić, gdy dotyczy on dwóch konsumentów. [Popr. 6]

(7)  Komisja przyjęła wnioski ustawodawcze dotyczące rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 261/2004 ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów oraz rozporządzenia (WE) nr 2027/97 w sprawie odpowiedzialności przewoźnika lotniczego z tytułu przewozu pasażerów i ich bagażu drogą powietrzną, jak i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącego praw i obowiązków pasażerów w ruchu kolejowym. W związku z tym należy przewidzieć, aby rok po wejściu w życie niniejszej dyrektywy Komisja dokonała oceny, czy przepisy unijne w zakresie praw pasażerów korzystających z transportu lotniczego oraz pasażerów w ruchu kolejowym oferują odpowiedni poziom ochrony konsumentów, porównywalny z poziomem oferowanym w niniejszej dyrektywie, oraz wyciągnęła wszelkie konieczne wnioski odnośnie do zakresu stosowania niniejszej dyrektywy.

(8)  Bazując na dyrektywie 2009/22/WE, niniejsza dyrektywa powinna obejmować zarówno krajowe, jak i transgraniczne naruszenia, zwłaszcza kiedy konsumenci, których dotyczy naruszenie, mieszkają w jednym lub kilku państwach członkowskich innych niż państwo członkowskie, w którym siedzibę ma przedsiębiorca naruszający przepisy. Powinna ona również obejmować naruszenia, które zakończyły się przed wszczęciem lub zakończeniem postępowania z powództwa przedstawicielskiego, jako że może być nadal konieczne zapobiegnięcie powtórzeniu praktyki, stwierdzenie, że dana praktyka stanowiła naruszenie i ułatwienie dochodzenia roszczeń konsumenckich.

(9)  Niniejsza dyrektywa nie powinna ustanawiać przepisów prawa prywatnego międzynarodowego w zakresie właściwości sądów, uznawania i wykonywania orzeczeń sądowych lub obowiązującego prawa. Do powództw przedstawicielskich określonych w niniejszej dyrektywie stosuje się istniejące instrumenty prawa Unii, zapobiegając wzrostowi występowania zjawiska wyboru sądu ze względu na możliwość korzystniejszego rozstrzygnięcia sprawy (ang. forum-shopping). [Popr. 7]

(9a)  Niniejsza dyrektywa nie powinna mieć wpływu na stosowanie przepisów UE dotyczących prawa prywatnego międzynarodowego w sprawach transgranicznych. Do powództw przedstawicielskich określonych w niniejszej dyrektywie zastosowanie mają rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (wersja przekształcona – Bruksela I), rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I) oraz rozporządzenie (WE) nr 864/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. dotyczące prawa właściwego dla zobowiązań pozaumownych (Rzym II). [Popr. 8]

(10)  Jako że wyłącznie upoważnione podmioty przedstawicielskie mogą wytaczać powództwa przedstawicielskie, w celu zapewnienia odpowiedniego reprezentowania zbiorowych interesów konsumentów upoważnione podmioty przedstawicielskie powinny spełniać kryteria ustanowione niniejszą dyrektywą. Będą one musiały być w szczególności prawidłowo ustanowione zgodnie z prawem danego państwa członkowskiego, które powinno może obejmować przykładowo wymogi odnośnie do liczby członków, stopnia trwałości lub wymogi przejrzystości dotyczące odpowiednich aspektów ich struktury, takich jak ich statut założycielski, struktura zarządzania, cele i metody pracy. Będą musiały mieć charakter nienastawiony na zysk i mieć uzasadniony interes w zapewnieniu zgodności z odpowiednim prawem Unii. Te kryteria powinny obowiązywać zarówno wcześniej wyznaczone upoważnione podmioty, jak i doraźnie Ponadto upoważnione podmioty przedstawicielskie muszą być niezależne od podmiotów rynkowych, w tym finansowo. Upoważnione podmioty, które ustanawia się na potrzeby konkretnego powództwa. przedstawicielskie muszą również ustanowić procedurę zapobiegania konfliktom interesów. Państwa członkowskie nie narzucają kryteriów wykraczających poza kryteria ustanowione w niniejszej dyrektywie. [Popr. 9]

(11)  Niezależne instytucje publiczne, a zwłaszcza organizacje konsumenckie, powinny odgrywać aktywną rolę w zapewnieniu przestrzegania odpowiednich przepisów prawa Unii i uznaje się je wszystkie za właściwe do pełnienia funkcji upoważnionych podmiotów. Jako że podmioty te mają dostęp do różnych źródeł informacji dotyczących praktyk przedsiębiorców stosowanych wobec konsumentów i mają różne priorytety w zakresie swojej działalności, państwa członkowskie powinny mieć swobodę decydowania o rodzajów środków, których zastosowania każdy z tych upoważnionych podmiotów może dochodzić w drodze powództw przedstawicielskich.

(12)  Jako że zarówno procedury sądowe, jak i administracyjne mogą być w sposób sprawny i skuteczny wykorzystane do ochrony zbiorowych interesów konsumentów, w gestii państw członkowskich pozostawiono decyzję, czy powództwo przedstawicielskie można wytoczyć w drodze postępowania sądowego lub administracyjnego, lub obu, w zależności od danej dziedziny prawa lub danego sektora gospodarki. Pozostaje to bez uszczerbku dla prawa do skutecznego środka prawnego na mocy art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, przy czym państwa członkowskie zapewniają, aby konsumenci i przedsiębiorstwa mieli prawo do skutecznego środka prawnego na drodze sądowej w stosunku do jakiejkolwiek decyzji administracyjnej podjętej zgodnie z przepisami krajowymi wdrażającymi niniejszą dyrektywę. Obejmuje to możliwość stron do uzyskania decyzji ustanawiającej zawieszenie wykonania decyzji będącej przedmiotem sporu, zgodnie z prawem krajowym.

(13)  Aby zwiększyć skuteczność proceduralną powództw przedstawicielskich, upoważnione podmioty powinny mieć możliwość dochodzenia zastosowania różnych środków w ramach jednego powództwa przedstawicielskiego lub w ramach odrębnych powództw przedstawicielskich. Te środki powinny obejmować środki tymczasowe powstrzymujące bieżącą praktykę lub zakazujące praktyki w przypadku, kiedy praktyki nie stosowano, lecz istnieje ryzyko, że wyrządziłaby ona konsumentom poważną lub nieodwracalną szkodę, środki stwierdzające, że dana praktyka stanowi naruszenie prawa i, w stosownych przypadkach, powstrzymujące lub zakazujące praktyki w przyszłości, jak i środki eliminujące utrzymujące się skutki naruszenia, w tym rekompensatę. Jeżeli dochodzi się ich w ramach jednego powództwa, upoważnione podmioty powinny mieć możliwość dochodzenia zastosowania wszystkich właściwych środków w chwili wytaczania powództwa lub najpierw dochodzić wydania właściwego nakazu zaprzestania szkodliwych praktyk, a następnie, w stosownych przypadkach, nakazu rekompensaty.

(14)  Nakazy zaprzestania szkodliwych praktyk mają na celu ochronę zbiorowych interesów konsumentów niezależnie od jakiejkolwiek rzeczywistej straty lub szkody poniesionej przez indywidualnych konsumentów. Nakazy zaprzestania szkodliwych praktyk mogą nakładać na przedsiębiorców obowiązek podjęcia konkretnych działań, takich jak przekazanie konsumentom informacji wcześniej pominiętych z naruszeniem obowiązków prawnych. Decyzje stwierdzające, że dana praktyka stanowi naruszenie nie powinny zależeć od tego, czy praktykę stosowano umyślnie czy przez zaniedbanie.

(15)  Upoważniony podmiot wytaczający powództwo przedstawicielskie na mocy niniejszej dyrektywy powinien być stroną postępowania. Konsumenci, których dotyczy naruszenie, powinni mieć odpowiednie szanse skorzystania z dysponować odpowiednimi informacjami dotyczącymi właściwych wyników powództwa przedstawicielskiego i możliwości skorzystania z nich. Nakazy zaprzestania szkodliwych praktyk wydane na mocy niniejszej dyrektywy powinny pozostawać bez uszczerbku dla powództw indywidualnych wytaczanych przez konsumentów poszkodowanych w wyniku danej praktyki. [Popr. 10]

(16)  Upoważnione podmioty przedstawicielskie powinny mieć możliwość dochodzenia zastosowania środków mających na celu eliminację utrzymujących się skutków naruszenia. Środki te powinny przybierać formę nakazu rekompensaty zobowiązującego przedsiębiorcę do zapewnienia między innymi odszkodowania, naprawy, wymiany, usunięcia, obniżki ceny, rozwiązania umowy lub zwrotu poniesionych kosztów, w zależności od przypadku i zgodnie z prawem krajowym. [Popr. 11]

(17)  Wysokość odszkodowania przyznanego poszkodowanym konsumentom w sytuacji wystąpienia szkody zbiorowej nie powinna przekraczać kwoty należnej od przedsiębiorcy zgodnie z obowiązującym prawem krajowym lub unijnym, tak aby pokryć poniesioną przez nich rzeczywistą szkodę. W szczególności należy unikać stosowania odszkodowań karnych, prowadzących do przyznania stronie występującej z roszczeniem nadmiernego odszkodowania z tytułu poniesionej szkody.

(18)  Państwa członkowskie mogą powinny wymagać od upoważnionych podmiotów przedstawicielskich udzielenia wystarczających informacji w celu wsparcia powództwa przedstawicielskiego o rekompensatę, w tym opisu grupy konsumentów, których dotyczy dane naruszenie, oraz kwestii w zakresie stanu faktycznego i prawa, które mają być rozstrzygnięte w drodze powództwa przedstawicielskiego. Upoważniony podmiot nie powinien mieć obowiązku indywidualnego zidentyfikowania wszystkich konsumentów, których dotyczy naruszenie, aby wytoczyć powództwo. W powództwach przedstawicielskich w zakresie dochodzenia roszczeń sąd lub organ administracyjny powinien na jak najwcześniejszym etapie postępowania zweryfikować, czy dana sprawa nadaje się do wniesienia w trybie powództwa przedstawicielskiego, uwzględniając charakter naruszenia oraz cechy charakterystyczne szkód poniesionych przez zainteresowanych konsumentów. W szczególności roszczenia powinny być możliwe do ustalenia i jednolite, a środki, których zastosowania się dochodzi, mieć element wspólny, ponadto ustalenia z osobą trzecią dotyczące finansowania upoważnionego podmiotu powinny być przejrzyste i wolne od konfliktu interesów. Państwa członkowskie powinny również zapewnić, aby sąd lub organ administracyjny był uprawniony do odrzucenia wyraźnie bezzasadnych spraw na możliwie najwcześniejszym etapie postępowania. [Popr. 12]

(19)  Państwa członkowskie powinny mieć możliwość decydowania, czy ich sąd lub organ krajowy, przed którym toczy się powództwo przedstawicielskie o rekompensatę, może wyjątkowo wydać zamiast nakazu rekompensaty decyzję deklaratoryjną w sprawie odpowiedzialności przedsiębiorcy w stosunku do konsumentów poszkodowanych w wyniku naruszenia, na którą indywidualni konsumenci mogliby się bezpośrednio powoływać w kolejnych powództwach o rekompensatę. Ta możliwość powinna być zarezerwowana dla należycie uzasadnionych przypadków, w których określenie ilościowe indywidualnej rekompensaty przynależnej każdemu z konsumentów, których dotyczy powództwo przedstawicielskie, jest skomplikowane i dokonanie takiego określenia w ramach powództwa przedstawicielskiego byłoby nieefektywne. Decyzji deklaratoryjnych nie powinno się wydawać w sytuacjach nieskomplikowanych, a zwłaszcza wtedy, kiedy zainteresowanych konsumentów można zidentyfikować i ponieśli oni porównywalną szkodę w odniesieniu do okresu czasu lub zakupu. Podobnie, decyzji deklaratoryjnych nie powinno się wydawać, jeżeli kwota straty poniesionej przez każdego z indywidualnych konsumentów jest na tyle mała, że jest mało prawdopodobne, aby indywidualni klienci dochodzili roszczeń indywidualnie. Sąd lub organ krajowy powinien należycie uzasadnić zastosowanie decyzji deklaratoryjnej zamiast nakazu rekompensaty w danej sprawie. [Popr.  13]

(20)  W przypadku gdy konsumentów, których dotknęła ta sama praktyka, można zidentyfikować i ponieśli oni porównywalną szkodę w odniesieniu do okresu czasu lub zakupu, tak jak w przypadku długoterminowych umów konsumenckich, sąd lub organ administracyjny może wyraźnie określić grupę konsumentów, których dotyczy naruszenie, w toku postępowania z powództwa przedstawicielskiego. Sąd lub organ administracyjny mógłby w szczególności poprosić przedsiębiorcę naruszającego przepisy o udzielenie stosownych informacji, takich jak tożsamość konsumentów i czas stosowania praktyki. Ze względu na praktyczność i efektywność w tych przypadkach państwa członkowskie, zgodnie z przepisami krajowymi, mogłyby wziąć pod uwagę zapewnienie konsumentom możliwości osiągnięcia bezpośrednich korzyści z wydanego nakazu rekompensaty bez konieczności uzyskania od nich indywidualnego upoważnienia przed wydaniem nakazu rekompensaty. [Popr. 14]

(21)  W sprawach o niskiej wartości jest mało prawdopodobne, że większość konsumentów podejmie działania w celu egzekwowania swoich praw, jako że nakład pracy i kosztów przeważałyby nad indywidualnymi korzyściami. Jeżeli jednak ta sama praktyka dotyczy wielu konsumentów, łączna strata może być znaczna. W takich przypadkach sąd lub organ może uznać, że zwrócenie środków pieniężnych zainteresowanym konsumentom jest nieproporcjonalne, na przykład dlatego, że jest to zbyt uciążliwe lub niewykonalne w praktyce. W związku z tym byłoby lepiej, aby środki pieniężne otrzymane w ramach rekompensaty w drodze powództw przedstawicielskich służyły ochronie zbiorowych interesów konsumentów i powinny być przekazane na stosowny cel publiczny, taki jak fundusz pomocy prawnej dla konsumentów, kampanie informacyjne lub ruchy konsumenckie. [Popr. 15]

(22)  Zastosowania środków mających na celu eliminację utrzymujących się skutków naruszenia można dochodzić wyłącznie w oparciu o decyzję kończącą postępowanie w sprawie stwierdzającą naruszenie prawa Unii objęte zakresem zastosowania niniejszej dyrektywy, szkodzące zbiorowym interesom konsumentów, w tym nakaz zaprzestania szkodliwych praktyk kończący postępowanie w sprawie wydany w ramach powództwa przedstawicielskiego. Zastosowania środków mających na celu eliminację utrzymujących się skutków naruszenia można dochodzić zwłaszcza w oparciu o kończące postępowanie w sprawie decyzje sądu lub organu administracyjnego w kontekście działań egzekucyjnych uregulowanych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2394 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 2006/2004(7).

(23)  W niniejszej dyrektywie przewidziano mechanizm proceduralny, który nie wpływa na uregulowania ustanawiające prawa materialne konsumentów do umownych i pozaumownych środków prawnych, w przypadku gdy ich interesy ucierpiały w wyniku naruszenia, takie jak prawo do odszkodowania, rozwiązania umowy, zwrotu kosztów, wymiany, usunięcia, naprawy lub obniżenia ceny. Powództwo przedstawicielskie o rekompensatę na mocy niniejszej dyrektywy można wytoczyć wyłącznie w przypadku, gdy prawo Unii lub prawo krajowe przewiduje takie prawa materialne. [Popr. 16]

(24)  Niniejsza dyrektywa ma na celu minimalną harmonizację i nie zastępuje istniejących krajowych mechanizmów dochodzenia roszczeń zbiorowych. Uwzględniając tradycje prawne państw członkowskich, pozostawiono w ich gestii decyzję, czy powództwo przedstawicielskie określone w niniejszej dyrektywie włączyć w obecny lub przyszły mechanizm zbiorowego dochodzenia roszczeń czy ustanowić je jako alternatywę dla tych mechanizmów, o ile mechanizm krajowy spełnia uwarunkowania określone w niniejszej dyrektywie. Nie uniemożliwia to państwom członkowskim utrzymania istniejących ram, ani nie zobowiązuje państw członkowskich do ich zmiany. Państwa członkowskie będą miały możliwość wdrożenia przepisów przewidzianych w niniejszej dyrektywie w ich własnych systemach zbiorowego dochodzenia roszczeń lub ich wdrożenia w ramach odrębnej procedury. [Popr. 17]

(25)  Upoważnione podmioty przedstawicielskie powinny zapewnić pełną przejrzystość w odniesieniu do źródła finansowania swojej działalności ogólnie oraz w związku z finansowaniem konkretnego powództwa przedstawicielskiego o rekompensatę, aby umożliwić sądom i organom administracyjnym ocenę, czy nie ma konfliktu interesów pomiędzy osobą trzecią uczestniczącą w finansowaniu a upoważnionym podmiotem i aby uniknąć ryzyka nadużywania drogi sądowej oraz ocenić, czy finansująca osoba trzecia upoważniony podmiot posiada wystarczające środki do reprezentowania najlepszych interesów zainteresowanych konsumentów oraz pokrycia swoich zobowiązań finansowych wobec upoważnionego podmiotu. wszystkich niezbędnych kosztów prawnych w razie przegrania powództwa. Informacje, których upoważniony podmiot udziela sądowi lub organowi administracyjnemu nadzorującemu powództwo przedstawicielskie na najwcześniejszym etapie postępowania, powinny umożliwiać mu ocenę, czy jakakolwiek osoba trzecia może wywierać wpływ na decyzje proceduralne upoważnionego podmiotu ogólnie i w kontekście powództwa przedstawicielskiego, w tym w zakresie ugód, i czy finansuje powództwo przedstawicielskie o rekompensatę skierowane przeciwko pozwanemu, który jest konkurentem dla podmiotu, od którego pochodzą środki finansowe, lub przeciwko pozwanemu, od którego podmiot, od którego pochodzą środki finansowe, jest zależny. W przypadku potwierdzenia którejkolwiek z tych okoliczności sąd lub organ administracyjny powinien musi być uprawniony do nakazania upoważnionemu podmiotowi odmówienia przyjęcia danych środków finansowych oraz w stosownych przypadkach do odrzucenia legitymacji upoważnionego podmiotu w określonym przypadku. Państwa członkowskie powinny uniemożliwiać kancelariom prawnym ustanawianie upoważnionych podmiotów przedstawicielskich. Finansowanie pośrednie powództwa poprzez darowizny, w tym darowizny przedsiębiorców w ramach inicjatyw w zakresie społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw, kwalifikuje się do finansowania przez osoby trzecie, pod warunkiem że spełnia wymogi przejrzystości, niezależności i braku konfliktu interesów wymienione w art. 4 i art. 7. [Popr. 18]

(26)  Przed wytoczeniem powództwa przedstawicielskiego oraz na dowolnym etapie powództwa przedstawicielskiego powinno się zachęcać do zawierania zbiorowych ugód pozasądowych , jak np. mediacji, mających na celu zapewnienie rekompensaty poszkodowanym konsumentom. [Popr. 19]

(27)  Państwa członkowskie mogą wprowadzić przepis, zgodnie z którym upoważniony podmiot i przedsiębiorca zawierający ugodę w sprawie rekompensaty dla konsumentów, których dotyczy domniemana nielegalna praktyka tego przedsiębiorcy, mogą wspólnie wystąpić do sądu lub organu administracyjnego o zatwierdzenie tej ugody. Taki wniosek powinien zostać przyjęty przez sąd lub organ administracyjny tylko wtedy, jeżeli w sprawie tej samej praktyki nie toczy się inne postępowanie z powództwa przedstawicielskiego. Właściwy sąd lub organ administracyjny zatwierdzający taką ugodę zbiorową musi wziąć pod uwagę interesy i prawa wszystkich zainteresowanych stron, w tym indywidualnych konsumentów. Zainteresowani indywidualni konsumenci powinni mieć możliwość akceptacji lub odrzucenia związania się taką ugodą. Ugody powinny być ostateczne i wiążące dla wszystkich stron. [Popr. 20]

(28)  Sąd i organ administracyjny powinny być uprawnione do zachęcenia przedsiębiorcy nieprzestrzegającego przepisów i uprawnionego podmiotu, który wytoczył powództwo przedstawicielskie, do podjęcia negocjacji mających na celu zawarcie ugody w sprawie rekompensaty, która miałaby być zapewniona zainteresowanym konsumentom. W decyzji, czy należy zachęcić strony do rozwiązania sporu na drodze pozasądowej, powinno się wziąć pod uwagę rodzaj naruszenia, którego dotyczy powództwo, cechy charakterystyczne zainteresowanych konsumentów, możliwy rodzaj rekompensaty do zaoferowania oraz chęć stron do rozwiązania sporu, jak i czas trwania postępowania.

(29)  W celu ułatwienia indywidualnym konsumentom dochodzenia rekompensaty w oparciu o decyzje deklaratoryjne kończące postępowanie w sprawie, które to decyzje dotyczą odpowiedzialności przedsiębiorcy w stosunku do konsumentów poszkodowanych w wyniku naruszenia wydane w ramach powództwa przedstawicielskiego, sąd lub organ administracyjny, który wydał decyzję, powinien być uprawniony do zażądania od uprawnionego podmiotu i przedsiębiorcy zawarcia ugody zbiorowej. [Popr. 21]

(30)  Jakakolwiek ugoda pozasądowa zawarta w kontekście powództwa przedstawicielskiego lub w oparciu o decyzję deklaratoryjną kończącą postępowanie w sprawie powinna być zatwierdzona przez właściwy sąd lub organ administracyjny w celu zapewnienia jej legalności i uczciwości, z uwzględnieniem interesów i praw wszystkich zainteresowanych stron. Zainteresowani indywidualni konsumenci powinni mieć możliwość akceptacji lub odrzucenia związania się taką ugodą. Ugody są wiążące dla wszystkich stron, z zastrzeżeniem wszelkich dodatkowych praw do dochodzenia roszczeń, które mogą przysługiwać zainteresowanym konsumentom zgodnie z prawem Unii lub prawem krajowym. [Popr. 22]

(31)  Zapewnienie, aby konsumenci byli poinformowani o powództwie przedstawicielskim, jest kluczowe dla jego powodzenia. Konsumenci powinni być informowani o toczącym się postępowaniu z powództwa przedstawicielskiego, fakcie, że praktykę przedsiębiorcy uznano za naruszenie prawa, swoich prawach po stwierdzeniu naruszenia i jakichkolwiek kolejnych krokach do podjęcia przez zainteresowanych konsumentów, zwłaszcza w zakresie uzyskania rekompensaty. Ryzyko reputacyjne związane z rozpowszechnianiem informacji na temat naruszenia jest również istotne dla odstraszenia przedsiębiorców naruszających prawa konsumentów.

(32)  Aby zapewnić ich skuteczność, informacje powinny być odpowiednie i proporcjonalne do okoliczności sprawy. Przedsiębiorca naruszający przepisy powinien odpowiednio poinformować Państwa członkowskie powinny zapewnić, aby sąd lub organ administracyjny mógł wymagać od strony, która przegrała, odpowiedniego poinformowania wszystkich zainteresowanych konsumentów o nakazie zaprzestania decyzji w sprawie szkodliwych praktyk oraz nakazie rekompensaty kończących kończącej postępowanie w sprawie wydanych wydanej w ramach powództwa przedstawicielskiego, jak i ugodzie a od obu stron – w przypadku ugody zatwierdzonej przez sąd lub organ administracyjny. Takich informacji można udzielić na przykład na stronie internetowej przedsiębiorcy, w mediach społecznościowych, na internetowych platformach handlowych lub w popularnych gazetach, w tym tych, których dystrybucję przeprowadza się wyłącznie za pośrednictwem elektronicznych środków komunikacji. Jeżeli to możliwe, konsumenci powinni być informowani indywidualnie w drodze pism elektronicznych oraz papierowych. Na stosowne żądanie informacje te powinny być przekazane w formatach dostępnych dla osób niepełnosprawnych. Koszty informowania konsumentów ponosi strona przegrywająca. [Popr. 23]

(32a)   Należy zachęcać państwa członkowskie do utworzenia bezpłatnego krajowego rejestru powództw przedstawicielskich, co mogłoby jeszcze bardziej zwiększyć wymogi w zakresie przejrzystości. [Popr. 24]

(33)  W celu zwiększenia pewności prawa, uniknięcia niespójności w stosowaniu prawa Unii i zwiększenia skuteczności oraz efektywności proceduralnej powództw przedstawicielskich i możliwych powództw następczych o rekompensatę stwierdzenie naruszenia lub braku naruszenia ustalonego w decyzji kończącej postępowanie w sprawie, w tym w nakazie zaprzestania szkodliwych praktyk kończącym postępowanie w sprawie wydanym na mocy niniejszej dyrektywy, wydanej przez organ administracyjny lub sąd, nie powinno być przedmiotem kolejnych powództw związanych z tym samym naruszeniem przez tego samego przedsiębiorcę w odniesieniu do charakteru naruszenia oraz jego przedmiotowego, podmiotowego, czasowego i terytorialnego zakresu stosowania ustanowionego w tej decyzji kończącej postępowanie w sprawie. wiążące dla wszystkich stron, które uczestniczyły w powództwie przedstawicielskim. Decyzja kończąca postępowanie powinna pozostawać bez uszczerbku dla wszelkich dodatkowych praw do dochodzenia roszczeń, które mogą przysługiwać zainteresowanym konsumentom zgodnie z prawem Unii lub prawem krajowym. Odszkodowanie uzyskane w drodze ugody powinno być również wiążące w sprawach dotyczących tej samej praktyki, tego samego przedsiębiorcy i tego samego konsumenta. W przypadku gdy powództwo, w którym dochodzi się zastosowania środków eliminujących utrzymujące się skutki naruszenia, w tym rekompensaty, wytaczane jest w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie, w którym wydano decyzję kończącą postępowanie w sprawie stwierdzającą dane naruszenie lub jego brak, decyzja ta powinna stanowić domniemanie wzruszalne, dowód ,że do naruszenia doszło lub nie w powiązanych sprawach. Państwa członkowskie zapewniają, aby ostateczna decyzja sądu jednego państwa członkowskiego stwierdzająca istnienie lub brak naruszenia w odniesieniu do wszelkich innych działań mających na celu dochodzenie roszczeń przed ich sądami krajowymi w innym państwie członkowskim przeciwko temu samemu przedsiębiorcy za to samo naruszenie przepisów uznawana była za domniemanie wzruszalne. [Popr. 25]

(34)  Państwa członkowskie powinny zapewnić, by indywidualne powództwa o rekompensatę mogły być oparte na decyzjach deklaratoryjnych kończących postępowanie w sprawie wydanych w ramach powództwa przedstawicielskiego. Takie powództwa powinny być dostępne w ramach przyspieszonych procedur i procedur uproszczonych.

(35)  Powództwa o rekompensatę na podstawie stwierdzenia naruszenia w drodze kończącego postępowanie w sprawie nakazu zaprzestania szkodliwych praktyk lub kończącej postępowanie w sprawie decyzji deklaratoryjnej dotyczącej dotyczącego odpowiedzialności przedsiębiorcy wobec poszkodowanych konsumentów na mocy niniejszej dyrektywy nie powinny być utrudniane przepisami krajowymi lub terminami przedawnienia. Wystąpienie z powództwem przedstawicielskim skutkuje zawieszeniem lub przerwaniem biegu terminów przedawnienia dla jakichkolwiek powództw o rekompensatę dla konsumentów, których dotyczy powództwo. [Popr. 26]

(36)  Do powództw przedstawicielskich, w których dochodzi się wydania nakazów zaprzestania szkodliwych praktyk, powinno zastosować się tryb pilny. Do nakazów zaprzestania szkodliwych praktyk ze skutkiem tymczasowym powinno się zawsze stosować tryb przyspieszony w celu zapobiegnięcia jakiejkolwiek dalszej szkodzie powodowanej naruszeniem.

(37)  Środki dowodowe są istotne dla stwierdzenia, czy dana praktyka stanowi naruszenie prawa, czy istnieje ryzyko powtórzenia, ustalenia tożsamości konsumentów, których dotyczy naruszenie, decydowania o rekompensacie i odpowiednim poinformowaniu konsumentów, których dotyczy powództwo przedstawicielskie, o toczącym się postępowaniu oraz jego ostatecznych wynikach. Niemniej jednak relacje między przedsiębiorcami i konsumentami charakteryzują się asymetrią informacji, a niezbędne informacje mogą znajdować się w posiadaniu wyłącznie przedsiębiorcy, sprawiając, że nie są one dostępne dla upoważnionego podmiotu. Upoważnione podmioty powinny zatem mieć prawo do wniesienia do właściwego sądu lub organu administracyjnego o ujawnienie przez przedsiębiorcę środków dowodowych istotnych dla ich roszczenia lub potrzebnych do odpowiedniego poinformowania zainteresowanych konsumentów o powództwie przedstawicielskim, bez konieczności określania przez nich poszczególnych środków dowodowych. Potrzeba, zakres i proporcjonalność takiego ujawnienia powinny zostać poddane dokładnej ocenie sądu lub organu administracyjnego nadzorującego powództwo przedstawicielskie z uwzględnieniem ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich i zgodnie z obowiązującymi unijnymi i krajowymi przepisami dotyczącymi poufności.

(38)  W celu zapewnienia skuteczności powództw przedstawicielskich przedsiębiorcom naruszającym przepisy powinny grozić skuteczne, zniechęcające i proporcjonalne sankcje za niestosowanie się do decyzji kończącej postępowanie w sprawie wydanej w ramach powództwa przedstawicielskiego.

(39)  Biorąc pod uwagę fakt, że powództwa przedstawicielskie służą realizacji celu w interesie publicznym poprzez ochronę zbiorowych interesów konsumentów, państwa członkowskie powinny zapewnić, by upoważnione podmioty przedstawicielskie nie rezygnowały z wytaczania powództw przedstawicielskich na mocy niniejszej dyrektywy ze względu na koszty związane z postępowaniem. Jednakże, z zastrzeżeniem odpowiednich warunków określonych w przepisach krajowych, powinno pozostawać to bez uszczerbku dla faktu, że strona, która przegrała powództwo przedstawicielskie, zwraca niezbędne koszty prawne poniesione przez stronę wygrywającą (zasada „przegrywający płaci”). Sąd lub organ administracyjny nie powinien jednak zasądzać od strony przegrywającej kosztów, które były zbędne lub nieproporcjonalne do wartości przedmiotu sporu. [Popr. 27]

(39a)   Państwa członkowskie powinny zapewnić, by unikać wypłacania honorarium za pomyślny wynik sprawy oraz by wynagrodzenia prawników i metoda ich obliczania nie stanowiły zachęty do prowadzenia postępowań sądowych, które są zbędne z punktu widzenia interesów konsumentów lub którejkolwiek z zainteresowanych stron i uniemożliwiłyby konsumentom pełne korzystanie z powództwa przedstawicielskiego. Państwa członkowskie, które zezwalają na wypłatę honorariów w przypadku wygrania sprawy, powinny zapewniać, by takie opłaty nie uniemożliwiały uzyskania pełnego odszkodowania przez konsumentów. [Popr. 28]

(40)  Współpraca i wymiana informacji, dobrych praktyk i doświadczeń między upoważnionymi podmiotami przedstawicielskimi z poszczególnych państw członkowskich okazała się użyteczna w przypadku naruszeń transgranicznych. Konieczne jest kontynuowanie środków do budowania potencjału oraz rozszerzanie współpracy na większą liczbę upoważnionych podmiotów przedstawicielskich w całej Unii w celu zwiększenia wykorzystania powództw przedstawicielskich o konsekwencjach transgranicznych. [Popr.  29]

(41)  W celu skutecznego zwalczania naruszeń o konsekwencjach transgranicznych powinno zapewnić się wzajemne uznawanie legitymacji procesowej upoważnionych podmiotów wyznaczonych w jednym państwie członkowskim do wytaczania powództw przedstawicielskich w innym państwie członkowskim. Ponadto upoważnione podmioty z różnych państw członkowskich powinny mieć możliwość połączenia sił w ramach jednego powództwa przedstawicielskiego przed jednym właściwym forum zgodnie z odpowiednimi przepisami dotyczącymi właściwości sądów. Ze względu na efektywność i skuteczność jeden upoważniony podmiot powinien mieć możliwość wytaczania powództwa przedstawicielskiego w imieniu innych upoważnionych podmiotów reprezentujących konsumentów z różnych państw członkowskich.

(41a)   W celu zbadania możliwości ustanowienia na szczeblu Unii procedury dla transgranicznych powództw przedstawicielskich Komisja powinna ocenić możliwość powołania Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich ds. zbiorowego dochodzenia roszczeń. [Popr. 30]

(42)  Niniejsza dyrektywa nie narusza praw podstawowych i jest zgodna z zasadami uznanymi w szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej. W związku z tym niniejsza dyrektywa powinna być interpretowana i stosowana zgodnie z tymi prawami i zasadami, w tym dotyczącymi prawa do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu oraz prawa do obrony.

(43)  W odniesieniu do prawa ochrony środowiska, niniejsza dyrektywa uwzględnia przepisy Konwencji EKG ONZ o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska („Konwencja z Aarhus”).

(44)  Cele niniejszej dyrektywy, a mianowicie ustanowienie mechanizmu powództwa przedstawicielskiego w celu ochrony zbiorowych interesów konsumentów, co ma zapewnić wysoki poziomu ochrony konsumentów w całej Unii, oraz należyte funkcjonowanie rynku wewnętrznego, nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający w drodze działań wyłącznie ze strony państw członkowskich, natomiast ze względu na konsekwencje transgraniczne powództw przedstawicielskich możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na poziomie Unii. Unia może zatem podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.

(45)  Zgodnie ze wspólną deklaracją polityczną z dnia 28 września 2011 r. państw członkowskich i Komisji dotyczącą dokumentów wyjaśniających(8) w uzasadnionych przypadkach państwa członkowskie zobowiązują się do złożenia wraz z powiadomieniem o środkach transpozycji co najmniej jednego dokumentu wyjaśniającego związek między elementami dyrektywy i odpowiadającymi im częściami krajowych instrumentów transpozycyjnych. W odniesieniu do niniejszej dyrektywy prawodawca uznał, że złożenie takich dokumentów jest uzasadnione.

(46)  Należy przewidzieć zasady zastosowania czasowego niniejszej dyrektywy.

(47)  Należy zatem uchylić dyrektywę 2009/22/WE,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Rozdział 1

Przedmiot, zakres stosowania i definicje

Artykuł 1

Przedmiot

1.  W niniejszej dyrektywie określono uregulowania umożliwiające upoważnionym podmiotom przedstawicielskim dochodzenie roszczeń w drodze powództw przedstawicielskich mających na celu ochronę zbiorowych interesów konsumentów, a co za tym idzie w szczególności osiągnięcie i zapewnienie wysokiego poziomu ochrony i dostępu do wymiaru sprawiedliwości, przy jednoczesnym zapewnieniu odpowiednich zabezpieczeń służących uniknięciu nadużywania drogi sądowej. [Popr. 31]

2.  Niniejsza dyrektywa nie stanowi przeszkody dla państw członkowskich do przyjęcia lub utrzymania w mocy przepisów przewidujących przyznanie upoważnionym podmiotom przedstawicielskim lub innym osobom organom publicznym innych środków proceduralnych do wnoszenia powództw mających na celu ochronę zbiorowych interesów konsumentów na poziomie krajowym. Wdrożenie niniejszej dyrektywy w żadnym wypadku nie stanowi podstawy do ograniczenia ochrony konsumentów w dziedzinach objętych zakresem prawa Unii. [Popr. 32]

Artykuł 2

Zakres stosowania

1.  Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do powództw przedstawicielskich wytaczanych w celu zwalczenia mających znaczny wpływ na konsumentów naruszeń przepisów prawa Unii wymienionych w załączniku I dokonywanych przez przedsiębiorców, i które szkodzą lub mogą szkodzić zbiorowym interesom to powództwa chronią zbiorowe interesy konsumentów. Ma ona zastosowanie do naruszeń krajowych i transgranicznych, w tym w przypadku gdy naruszeń zaprzestano przed rozpoczęciem postępowania z powództwa przedstawicielskiego lub przed zakończeniem takiego postępowania. [Popr. 33]

2.  Niniejsza dyrektywa nie ma wpływu na uregulowania ustanawiające umowne i pozaumowne środki prawne dostępne dla konsumentów za takie naruszenia na mocy przepisów prawa Unii lub prawa krajowego.

3.  Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla nie narusza unijnych przepisów w dziedzinie prawa prywatnego międzynarodowego, zwłaszcza przepisów dotyczących jurysdykcji sądów uznawania i wykonywania wyroków w sprawach cywilnych i handlowych oraz przepisów dotyczących prawa właściwego dla zobowiązań umownych i pozaumownych, które mają zastosowanie do powództw przedstawicielskich określonych w niniejszej dyrektywie. [Popr.  34]

3a.  Niniejsza dyrektywa nie narusza innych form mechanizmów odwoławczych przewidzianych w prawie krajowym. [Popr. 35]

3b.  Niniejsza dyrektywa nie narusza praw podstawowych i jest zgodna z zasadami uznanymi w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej i Europejskiej konwencji praw człowieka, a w szczególności z prawem do sprawiedliwego i bezstronnego procesu sądowego oraz prawem do skutecznego środka prawnego. [Popr. 36]

Artykuł 3

Definicje

Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:

1)  „konsument” oznacza osobę fizyczną, która działa w celach innych niż jej działalność handlowa, gospodarcza, rzemieślnicza lub związana z wykonywaniem wolnego zawodu;

1a)  „organizacja konsumencka” oznacza każdą grupę, której celem jest ochrona interesów konsumentów przed nielegalnymi działaniami lub zaniechaniami przedsiębiorców; [Popr. 37]

2)  „przedsiębiorca” oznacza osobę fizyczną lub prawną – niezależnie od tego, czy jest to podmiot prywatny czy publiczny – która działa w charakterze cywilnym zgodnie z przepisami prawa cywilnego, w tym za pośrednictwem innej osoby działającej w jej imieniu lub na jej rzecz, w celach związanych z jej działalnością handlową, gospodarczą, rzemieślniczą lub wykonywaniem wolnego zawodu; [Popr. 38]

3)  „zbiorowe interesy konsumentów” oznaczają interesy pewnej liczby konsumentów lub osób, których dane dotyczą w rozumieniu rozporządzenia (UE) 2016/679 (ogólne rozporządzenie o ochronie danych); [Popr. 39]

4)  „powództwo przedstawicielskie” oznacza powództwo w celu ochrony zbiorowych interesów konsumentów, którego stroną nie są zainteresowani konsumenci;

5)  „praktyka” oznacza jakiekolwiek działanie lub zaniechanie przedsiębiorcy;

6)  „decyzja kończąca postępowanie w sprawie” oznacza decyzję sądu państwa członkowskiego, od której nie można lub już nie można się odwołać, albo decyzję organu administracyjnego, która nie może już podlegać kontroli sądowej;

6a)  „prawo konsumenckie” oznacza prawo Unii i prawo krajowe przyjęte w celu ochrony konsumentów. [Popr. 40]

Rozdział 2

Powództwa przedstawicielskie

Artykuł 4

Upoważnione podmioty przedstawicielskie [Popr. 41]

1.  Państwa członkowskie zapewniają, by powództwa przedstawicielskie mogły być wytaczane przez upoważnione podmioty wyznaczone na ich wniosek wcześniej przez państwa członkowskie do tego celu i umieszczone w publicznie dostępnym wykazie. Państwa członkowskie lub ich sądy wyznaczają na swoim terytorium co najmniej jeden upoważniony podmiot przedstawicielski do celów wytaczania powództw przedstawicielskich w rozumieniu art. 3 ust. 4.

Państwa członkowskie wyznaczają dany podmiot na upoważniony podmiot przedstawicielski, jeżeli spełnia on wszystkie następujące kryteria: [Popr. 42]

a)  jest prawidłowo ustanowiony zgodnie z prawem danego państwa członkowskiego;

b)  ma uzasadniony interes jego statut lub inny odpowiedni dokument dotyczący zarządzania oraz jego ciągła działalność na rzecz obrony i ochrony konsumentów dowodzą posiadania uzasadnionego interesu w zapewnieniu przestrzegania przepisów prawa Unii objętych zakresem niniejszej dyrektywy; [Popr. 43]

c)  ma charakter nienastawiony na osiąganie zysku;

ca)  działa w sposób niezależny od innych podmiotów lub osób innych niż konsumenci, które mogą mieć interes gospodarczy związany z wynikiem powództw przedstawicielskich, zwłaszcza podmiotów rynkowych; [Popr.  44]

cb)  nie zawiera porozumień finansowych ze skarżącymi kancelariami prawnymi poza zwykłą umową o świadczenie usług; [Popr. 45]

cc)  ustanowił wewnętrzne procedury służące zapobieganiu konfliktowi interesów między nim samym a osobami uczestniczącymi w jego finansowaniu. [Popr. 46]

Państwa członkowskie stanowią przepisy przewidujące, że upoważnione podmioty przedstawicielskie ujawniają publicznie, za pomocą odpowiednich środków, np. na swojej stronie internetowej przy użyciu prostego i zrozumiałego języka, sposób ich finansowania, strukturę organizacyjną i strukturę zarządzania, cel i metody pracy, a także działalność.

Państwa członkowskie dokonują regularnej oceny, czy upoważniony podmiot przedstawicielski wciąż spełnia powyższe kryteria. Państwa członkowskie zapewniają, by upoważnione podmioty przedstawicielskie traciły swój status na mocy niniejszej dyrektywy, jeżeli przestaną spełniać przynajmniej jedno kryterium wymienione w ust.1.

Państwa członkowskie sporządzają wykaz podmiotów przedstawicielskich spełniających kryteria wymienione w ust. 1 i podają go do wiadomości publicznej. Przekazują wykaz Komisji i uaktualniają go w razie potrzeby.

Komisja publikuje wykaz podmiotów przedstawicielskich otrzymany od państw członkowskich na publicznie dostępnym portalu internetowym. [Popr. 47]

1a.  Państwa członkowskie mogą postanowić, że organy publiczne już wyznaczone przed wejściem w życie niniejszej dyrektywy zgodnie z prawem krajowym nadal kwalifikują się do uzyskania statusu podmiotu przedstawicielskiego w rozumieniu niniejszego artykułu. [Popr. 48]

2.  Państwa członkowskie mogą wyznaczyć upoważniony podmiot doraźnie do konkretnego powództwa przedstawicielskiego, na jego wniosek, jeśli spełnia kryteria, o których mowa w ust. 1. [Popr. 49]

3.  Państwa członkowskie zapewniają, by zwłaszcza organizacje konsumenckie i niezależne instytucje spełniające kryteria wymienione w ust. 1 oraz organy publiczne były uprawnione do uzyskania statusu upoważnionego podmiotu przedstawicielskiego. Na upoważnione podmioty przedstawicielskie państwa członkowskie mogą wyznaczyć organizacje konsumenckie reprezentujące członków z więcej niż jednego państwa członkowskiego. [Popr. 50]

4.  Państwa członkowskie mogą wydawać przepisy określające, które upoważnione podmioty mogą dochodzić wszystkich ze środków, o których mowa w art. 5 i 6, oraz które upoważnione podmioty mogą dochodzić tylko jednego lub więcej z tych środków. [Popr. 51]

5.  Spełnianie kryteriów, o których mowa w ust. 1, przez upoważniony podmiot pozostaje bez uszczerbku dla prawa obowiązku sądu lub organu administracyjnego do zbadania, czy cele tego upoważnionego podmiotu uzasadniają wystąpienie z powództwem w określonym przypadku, zgodnie z art. 4 i art. 5 ust. 1. [Popr. 52]

Artykuł 5

Powództwa przedstawicielskie w celu ochrony zbiorowych interesów konsumentów

1.  Państwa członkowskie zapewniają, by powództwa przedstawicielskie przed krajowymi sądami lub organami administracyjnymi mogły być wytaczane wyłącznie przez upoważnione podmioty przedstawicielskie wyznaczone zgodnie z art. 4 ust. 1, pod warunkiem że istnieje bezpośredni związek pomiędzy głównymi celami działalności tego podmiotu a uprawnieniami przyznanymi na mocy prawa Unii, których naruszenie zarzuca się w wytaczanym powództwie.

Upoważnione podmioty przedstawicielskie mogą wybrać dowolną procedurę dostępną na mocy prawa krajowego lub unijnego, zapewniającą wyższy poziom ochrony zbiorowych interesów konsumentów.

Państwa członkowskie zapewniają, aby żadne inne toczące się powództwo nie było wytaczane przed sądem lub organem administracyjnym państwa członkowskiego w odniesieniu do tej samej praktyki, tego samego przedsiębiorstwa i tych samych konsumentów. [Popr. 53]

2.  Państwa członkowskie zapewniają, by upoważnione podmioty przedstawicielskie, w tym organy publiczne, które zostały wyznaczone z wyprzedzeniem, były uprawnione do wytaczania powództw przedstawicielskich, w których dochodzi się następujących środków: [Popr. 54]

a)  nakazu zaprzestania szkodliwych praktyk jako środka tymczasowego w celu powstrzymania nielegalnej praktyki lub, jeżeli praktyki jeszcze nie zastosowano, jednak jej wystąpienie jest nieuchronne – zakazania jej; [Popr. 56]

b)  nakazu zaprzestania szkodliwych praktyk ustalającego, że praktyka ta stanowi pogwałcenie prawa i, jeśli to konieczne, powstrzymania praktyki lub, jeżeli praktyki jeszcze nie zastosowano, jednak jej wystąpienie jest nieuchronne – zakazania jej.

Aby dochodzić wydania nakazów zaprzestania szkodliwych praktyk, upoważnione podmioty przedstawicielskie zobowiązane są do uzyskania upoważnienia od indywidualnych zainteresowanych konsumentów lub i do przedstawienia dowodu rzeczywistej straty lub szkody poniesionej przez zainteresowanych konsumentów bądź zamiaru lub zaniedbania ze strony przedsiębiorcy. [Popr. 55]

3.  Państwa członkowskie zapewniają, by upoważnione podmioty przedstawicielskie były uprawnione do wytaczania powództw przedstawicielskich, w których dochodzi się zastosowania środków eliminujących utrzymujące się skutki naruszenia. Środków tych dochodzi się w oparciu o decyzję kończącą postępowanie w sprawie stwierdzającą, że dana praktyka stanowi naruszenie prawa Unii wymienione w załączniku I, szkodzące zbiorowym interesom konsumentów, w tym o kończący postępowanie w sprawie nakaz zaprzestania szkodliwych praktyk, o którym mowa w ust. 2 lit. b). [Popr. 57]

4.  Bez uszczerbku dla art. 4 ust. 4 państwa członkowskie zapewniają, by upoważnione podmioty miały możliwość dochodzenia środków eliminujących utrzymujące się skutki naruszenia wraz ze środkami, o których mowa w ust. 2, w ramach jednego powództwa przedstawicielskiego. [Popr. 58]

Artykuł 5a

Rejestr powództw w ramach zbiorowego dochodzenia roszczeń

1.  Państwa członkowskie mogą ustanowić krajowy rejestr powództw przedstawicielskich, który jest dostępny bezpłatnie każdej zainteresowanej osobie za pośrednictwem środków elektronicznych lub w inny sposób.

2.  Strony internetowe publikujące rejestry zapewniają dostęp do wyczerpujących i obiektywnych informacji na temat dostępnych metod uzyskiwania odszkodowań, w tym metod pozasądowych, jak również toczących się powództw przedstawicielskich.

3.  Krajowe rejestry są wzajemnie powiązane. Zastosowanie ma art. 35 rozporządzenia (UE) 2017/2394. [Popr. 59]

Artykuł 6

Środki dochodzenia roszczeń

1.  Dla celów art. 5 ust. 3 państwa członkowskie zapewniają, by upoważnione podmioty przedstawicielskie miały prawo do wytaczania powództw przedstawicielskich o wydanie nakazu rekompensaty zobowiązującego przedsiębiorcę do zapewnienia między innymi odszkodowania, naprawy, wymiany, obniżenia ceny, rozwiązania umowy lub zwrotu poniesionych kosztów, w zależności od przypadku. Dane państwo członkowskie może, lecz nie musi, wymagać upoważnienia ze strony indywidualnych zainteresowanych konsumentów przed wydaniem decyzji deklaratoryjnej lub nakazu rekompensaty. [Popr. 60]

Jeżeli państwo członkowskie nie wymaga upoważnienia indywidualnego konsumenta w celu przyłączenia się do powództwa przedstawicielskiego, zezwala ono jednak osobom niemającym zwykłego pobytu w państwie członkowskim, w którym toczy się postępowanie sądowe, na udział w powództwie przedstawicielskim, jeżeli udzieliły one wyraźnego upoważnienia w celu przyłączenia się do powództwa przedstawicielskiego w stosownym terminie. [Popr. 61]

Upoważnione podmioty przedstawicielskie udzielają wystarczających wszelkich koniecznych informacji zgodnie z wymaganiami prawa krajowego w celu wsparcia powództwa, z uwzględnieniem opisu grupy konsumentów, których dotyczy powództwo oraz kwestii w zakresie stanu faktycznego i prawnego, które mają być rozstrzygnięte. [Popr. 62]

2.  Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 państwa członkowskie mogą upoważnić sąd lub organ administracyjny do wydania zamiast nakazu rekompensaty decyzji deklaratoryjnej w sprawie odpowiedzialności przedsiębiorcy w stosunku do konsumentów poszkodowanych w wyniku naruszenia prawa Unii wymienionego w załączniku I w należycie uzasadnionych przypadkach, w których ze względu na cechy charakterystyczne indywidualnej szkody wyrządzonej zainteresowanym konsumentom określenie ilościowe indywidualnej rekompensaty jest złożone. [Popr. 63]

3.  Ust. 2 nie ma zastosowania do:

a)  konsumentów poszkodowanych w wyniku naruszenia, których można zidentyfikować i ponieśli oni porównywalną szkodę w wyniku tej samej praktyki w odniesieniu do okresu czasu lub zakupu. W takich przypadkach wymaganie upoważnienia ze strony indywidualnych zainteresowanych konsumentów nie stanowi warunku dla wytoczenia powództwa. Rekompensata powinna być skierowana do zainteresowanych konsumentów;

b)  konsumentów, którzy ponieśli stratę na tak małe kwoty, że przekazanie im rekompensaty byłoby nieproporcjonalne. W takich przypadkach państwa członkowskie zapewniają, by udzielenie upoważnienia przez indywidualnych konsumentów nie było wymagane. Rekompensata jest przeznaczona na cel publiczny służący zbiorowym interesom konsumentów. [Popr. 64]

4.  Rekompensata uzyskana w drodze kończącej postępowanie w sprawie decyzji zgodnie z ust. 1, 2 i 3 pozostaje bez uszczerbku dla jakichkolwiek dodatkowych praw do dochodzenia roszczeń, które mogą przysługiwać zainteresowanym konsumentom zgodnie z prawem Unii lub prawem krajowym. Przy stosowaniu tego przepisu należy przestrzegać zasady powagi rzeczy osądzonej. [Popr. 65]

4a.  Środki dochodzenia roszczeń mają na celu przyznanie konsumentom pełnego odszkodowania za poniesione straty. W przypadku gdy po uzyskaniu odszkodowania pozostaje niewykorzystana kwota, sąd podejmuje decyzję w sprawie beneficjenta tej pozostałej kwoty. Taka niewykorzystana kwota nie może zostać przekazana upoważnionemu podmiotowi przedstawicielskiemu ani przedsiębiorcy. [Popr. 66]

4b.  W szczególności zakazuje się stosowania odszkodowań karnych, prowadzących do przyznania stronie występującej z roszczeniem nadmiernego odszkodowania z tytułu poniesionej szkody. Na przykład odszkodowanie przyznane poszkodowanym konsumentom w sytuacji wystąpienia szkody zbiorowej nie przekracza kwoty należnej od przedsiębiorcy zgodnie z obowiązującym prawem krajowym lub unijnym, tak aby pokryć poniesioną przez nich indywidualnie rzeczywistą szkodę. [Popr. 67]

Artykuł 7

Finansowanie Dopuszczalność powództwa przedstawicielskiego [Popr. 68]

1.  Upoważniony podmiot przedstawicielski, który dochodzi nakazu rekompensaty, o którym mowa w art. 6 ust. 1, deklaruje przedkłada sądowi lub organowi administracyjnemu na wczesnym najwcześniejszym etapie powództwa źródła pełny przegląd sytuacji finansowej, zawierający wykaz wszystkich źródeł finansowania wykorzystywane wykorzystywanych na swoją działalność ogólnie oraz w związku z finansowaniem powództwa, w celu wykazania braku konfliktu interesów. Wykazuje on, że posiada wystarczające środki finansowe do reprezentowania najlepszych interesów zainteresowanych konsumentów i do pokrycia ewentualnych kosztów w przypadku niepomyślnego zakończenia powództwa. [Popr. 69]

2.  Państwa członkowskie zapewniają, by w przypadkach finansowania powództwa przedstawicielskiego o rekompensatę Powództwo przedstawicielskie może zostać uznane przez sąd krajowy za niedopuszczalne, jeżeli sąd ten stwierdzi, że finansowanie przez osobę trzecią miała ona zakaz: [Popr. 70]

a)  wpływania będzie miało wpływ na decyzje upoważnionego podmiotu przedstawicielskiego w kontekście powództwa przedstawicielskiego, z uwzględnieniem wszczynania powództw przedstawicielskich i podejmowania decyzji w sprawie ugód; [Popr. 71]

b)  finansowania pozwu zbiorowego przeciwko pozwanemu, który jest konkurentem dla podmiotu, od którego pochodzą środki finansowe, lub przeciwko pozwanemu, od którego podmiot, od którego pochodzą środki finansowe, jest zależny;

3.  Państwa członkowskie zapewniają, by sądy i organy administracyjne były uprawnione do oceny dokonywały oceny braku konfliktu interesów, o którym mowa w ust. 1, i okoliczności, o których mowa w ust. 2, i odpowiednio do nakazywania upoważnionemu podmiotowi odmowy przyjęcia danych środków finansowych oraz w stosownych przypadkach odrzucenia legitymacji upoważnionego podmiotu w określonym przypadku. na etapie oceny dopuszczalności powództwa przedstawicielskiego, a na późniejszym etapie podczas postępowania sądowego, jeżeli okoliczności wystąpią dopiero wtedy. [Popr. 72]

3a.  Państwa członkowskie zapewniają, by sąd lub organ administracyjny był uprawniony do odrzucenia wyraźnie bezzasadnych spraw na możliwie najwcześniejszym etapie postępowania. [Popr. 73]

Artykuł 7a

Zasada „przegrywający płaci”

Państwa członkowskie zapewniają, by strona przegrywająca w zbiorowym powództwie odszkodowawczym dokonała zwrotu kosztów postępowania poniesionych przez stronę wygrywającą, zgodnie z warunkami przewidzianymi w prawie krajowym. Sąd lub organ administracyjny nie zasądza jednak od strony przegrywającej kosztów, które były zbędne lub nieproporcjonalne do wartości przedmiotu sporu. [Popr. 74]

Artykuł 8

Ugody

1.  Państwa członkowskie mogą wprowadzić przepis, zgodnie z którym upoważniony podmiot przedstawicielski i przedsiębiorca zawierający ugodę w sprawie rekompensaty dla konsumentów, których dotyczy domniemana nielegalna praktyka tego przedsiębiorcy, mogą wspólnie wystąpić do sądu lub organu administracyjnego o zatwierdzenie tej ugody. Taki wniosek powinien zostać przyjęty przez sąd lub organ administracyjny tylko wtedy, jeżeli w sprawie tej samej praktyki nie toczy się inne postępowanie z powództwa przedstawicielskiego przed sądem lub organem administracyjnym tego samego państwa członkowskiego dotyczące tego samego przedsiębiorcy i tej samej praktyki. [Popr. 75]

2.  Państwa członkowskie zapewniają, by w dowolnej chwili w toku postępowań z powództwa przedstawicielskiego sąd lub organ administracyjny mógł wezwać upoważniony podmiot i pozwanego, po konsultacji z nimi, do zawarcia ugody w sprawie rekompensaty w rozsądnym ustalonym terminie.

3.  Państwa członkowskie zapewniają, by sąd lub organ administracyjny, który wydał decyzję deklaratoryjną kończącą postępowanie w sprawie, o której mowa w art. 6 ust. 2, był uprawniony do żądania od stron powództwa przedstawicielskiego zawarcia w rozsądnym ustalonym terminie ugody w sprawie rekompensaty, która ma być zapewniona konsumentom w oparciu o tę decyzję kończącą postępowanie w sprawie.

4.  Ugody, o których mowa w ust. 1, 2 i 3, podlegają kontroli sądu lub organu administracyjnego. Sąd lub organ administracyjny ocenia legalność i uczciwość ugody, biorąc pod uwagę prawa i interesy wszystkich stron, w tym zainteresowanych konsumentów.

5.  Jeżeli ugoda, o której mowa w ust. 2, nie zostaje zawarta w ustalonym terminie lub zawarta ugoda nie zostaje zatwierdzona, sąd lub organ administracyjny kontynuuje postępowanie z powództwa przedstawicielskiego.

6.  Zainteresowani indywidualni konsumenci mają możliwość akceptacji lub odmowy związania się ugodami, o których mowa w ust. 1, 2 i 3. Rekompensata uzyskana w drodze zatwierdzonej ugody zgodnie z ust. 4 pozostaje bez uszczerbku dla jest wiążąca dla wszystkich stron i nie narusza jakichkolwiek dodatkowych praw do rekompensaty, które mogą przysługiwać zainteresowanym konsumentom zgodnie z prawem Unii lub prawem krajowym. [Popr. 76]

Artykuł 9

Informacje na temat powództw przedstawicielskich

-1.  Państwa członkowskie zapewniają, aby podmioty przedstawicielskie:

a)  informowały konsumentów o zarzucanym naruszeniu praw przyznanych na mocy prawa Unii oraz o zamiarze wydania nakazu zaprzestania szkodliwych praktyk lub o wytoczeniu powództwa o odszkodowanie,

b)  wyjaśniały zainteresowanym konsumentom już wcześniej możliwość przystąpienia do powództwa w celu zagwarantowania, że przechowywane są odpowiednie dokumenty i inne informacje niezbędne w związku z powództwem,

c)  w stosownym przypadku informowały o kolejnych krokach i potencjalnych skutkach prawnych. [Popr. 77]

1.  Państwa W przypadku gdy ugoda lub kończąca postępowanie w sprawie decyzja niesie korzyści konsumentom, którzy mogą być tego nieświadomi, państwa członkowskie zapewniają, by sąd lub organ administracyjny wymagał od przedsiębiorcy naruszającego przepisy strony, która przegrała, bądź obu stron w przypadku ugody, informowania zainteresowanych konsumentów na własny koszt o decyzjach ostatecznych ustalających środki, o których mowa w art. 5 i 6, oraz zatwierdzonych ugodach, o których mowa w art. 8, w sposób odpowiedni do okoliczności sprawy i w określonych terminach, w tym w stosownych przypadkach poprzez indywidualne powiadomienie wszystkich zainteresowanych konsumentów. . Państwa członkowskie mogą postanowić, że obowiązek informowania można wypełnić za pośrednictwem publicznie i łatwo dostępnej strony internetowej. [Popr. 78]

1a.  Strona przegrywająca ponosi koszty informowania konsumenta zgodnie z zasadą określoną w art. 7. [Popr. 79]

2.  Informacje, o których mowa w ust. 1, przekazane są zrozumiałym językiem i zawierają wyjaśnienie przedmiotu powództwa przedstawicielskiego, jego skutków prawnych oraz w stosownych przypadkach kolejnych kroków do podjęcia przez zainteresowanych konsumentów. Sposób i termin przekazywania informacji ustala się w porozumieniu z sądem lub organem administracyjnym. [Popr. 80]

2a.  Państwa członkowskie zapewniają publiczne łatwe udostępnianie informacji dotyczących przyszłych, toczących się i zakończonych powództw zbiorowych, m.in. za pośrednictwem mediów i w internecie na publicznej stronie internetowej, w przypadku gdy sąd zdecydował o dopuszczalności sprawy. [Popr. 81]

2b.  Państwa członkowskie zapewniają, aby przekazywane publicznie przez upoważnione podmioty informacje dotyczące roszczeń były oparte na stanie faktycznym i uwzględniały zarówno prawo konsumentów do otrzymywania informacji, jak i prawa reputacyjne pozwanych oraz prawa do tajemnicy handlowej. [Popr. 82]

Artykuł 10

Skutki decyzji ostatecznych

1.  Państwa członkowskie zapewniają, by naruszenie szkodzące zbiorowym interesom konsumentów stwierdzone w decyzji kończącej decyzja kończąca postępowanie w sprawie organu administracyjnego lub sądu, w tym w kończącym postępowanie w sprawie nakazie zaprzestania szkodliwych praktyk, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. b), było uznane za niepodważalnie dowodzące dowód istnienia tego lub braku zaistnienia naruszenia do celów jakichkolwiek innych powództw, w których dochodzi się rekompensat przed ich sądami krajowymi przeciwko temu samemu przedsiębiorcy w związku z tytułu tego samego naruszenia tymi samymi faktami, z zastrzeżeniem, że ci sami zainteresowani konsumenci nie mogą otrzymać dwukrotnie rekompensaty za tę samą szkodę. [Popr. 83]

2.  Państwa członkowskie zapewniają, by decyzja kończąca postępowanie w sprawie, o której mowa w ust. 1, podjęta w innym państwie członkowskim, była uznana przez ich krajowe sądy lub organy administracyjne za domniemanie wzruszalne co najmniej za dowód, że doszło do naruszenia. [Popr. 84]

2a.  Państwa członkowskie zapewniają, aby ostateczna decyzja sądu jednego państwa członkowskiego stwierdzająca istnienie lub brak naruszenia w odniesieniu do wszelkich innych działań mających na celu dochodzenie roszczeń przed ich sądami krajowymi w innym państwie członkowskim przeciwko temu samemu przedsiębiorcy za to samo naruszenie przepisów uznawana była za domniemanie wzruszalne. [Popr. 85]

3.  Państwa członkowskie zapewniają, by decyzja deklaratoryjna kończąca postępowanie w sprawie, o której mowa w art. 6 ust. 2, była uznana za niepodważalnie dowodzącą odpowiedzialności przedsiębiorcy wobec konsumentów poszkodowanych Zachęca się państwa członkowskie do stworzenia bazy danych zawierającej wszystkie ostateczne decyzjewyniku naruszenia do celów jakichkolwiek innych sprawie powództw, w których dochodzi się z tytułu tego samego naruszenia rekompensaty przed ich sądami krajowymi przeciwko temu samemu przedsiębiorcy. Państwa członkowskie zapewniają, by takie powództwa o rekompensatę wytaczane przez konsumentów indywidualnie były dostępne w ramach przyspieszonych procedur i procedur uproszczonych. o rekompensatę, które mogłyby ułatwić zastosowanie innych środków dochodzenia roszczeń, oraz w celu wymiany najlepszych praktyk w tej dziedzinie. [Popr. 86]

Artykuł 11

Zawieszenie terminów przedawnienia

Zgodnie z prawem krajowym państwa członkowskie zapewniają, by wystąpienie z powództwem przedstawicielskim, o którym mowa w art. 5 i 6, skutkowało zawieszeniem lub przerwaniem biegu terminów przedawnienia obowiązujących w odniesieniu do jakichkolwiek powództw o rekompensatę dla zainteresowanych konsumentów osób, jeżeli stosowne prawa podlegają terminowi przedawnienia zgodnie z prawem Unii lub krajowym. [Popr. 87]

Artykuł 12

Tryb pilny postępowania

1.  Państwa członkowskie wprowadzają niezbędne środki w celu zapewnienia, by powództwa przedstawicielskie, o których mowa w art. 5 i 6, przeprowadzane były w trybie pilnym.

2.  Powództwa przedstawicielskie o wydanie nakazu zaprzestania szkodliwych praktyk w formie środka tymczasowego, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. a), przeprowadzane są w trybie przyspieszonym.

Artykuł 13

Środki dowodowe

Państwa członkowskie zapewniają, by na żądanie upoważnionego podmiotu, który jednej ze stron, która przedstawi rozsądnie dostępne fakty i wystarczające dowody wystarczające do wszczęcia powództwa przedstawicielskiego oraz merytoryczne wyjaśnienia na poparcie swoich poglądów i wskaże kolejne konkretne i jasno określone środki dowodowe znajdujące się pod kontrolą pozwanego drugiej strony, sąd lub organ administracyjny mógł nakazać zgodnie z krajowymi przepisami proceduralnymi przedstawienie takich środków dowodowych przez pozwanego tę stronę, możliwie najbardziej zawężonych w oparciu o rozsądnie dostępne fakty, zgodnie z obowiązującym prawem Unii i krajowymi przepisami dotyczącymi poufności. Nakaz musi być odpowiedni i proporcjonalny w danym przypadku i nie może powodować nierównowagi między zaangażowanymi stronami. [Popr. 88]

Państwa członkowskie zapewniają, by sądy ograniczały ujawnianie dowodów do tego, co jest proporcjonalne. W celu ustalenia, czy jakiekolwiek ujawnienie żądane przez podmiot przedstawicielski jest proporcjonalne, sąd bierze pod uwagę uzasadniony interes wszystkich zainteresowanych stron, a mianowicie w jakim zakresie wniosek o ujawnienie dowodów jest poparty faktami i dowodami oraz czy dowody, których ujawnienie jest wymagane, zawierają informacje poufne. [Popr. 89]

Państwa członkowskie zapewniają, by sądy krajowe były uprawnione do nakazania ujawnienia dowodów zawierających informacje poufne, w przypadku gdy uznają je za istotne dla postępowania o odszkodowanie. [Popr. 90]

Artykuł 14

Sankcje

1.  Państwa członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące sankcji obowiązujących w przypadku niestosowania się do decyzji ostatecznych wydanych w ramach powództwa przedstawicielskiego i podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia ich wdrożenia. Przewidziane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.

2.  Państwa członkowskie zapewniają, by sankcje mogły mieć między innymi formę grzywny. [Popr. 91]

3.  Przy podejmowaniu decyzji o przeznaczeniu dochodów z grzywien państwa członkowskie uwzględniają zbiorowe interesy konsumentów. Państwa członkowskie mogą zdecydować o przeznaczeniu tych dochodów na fundusz utworzony w celu finansowania powództw przedstawicielskich. [Popr. 92]

4.  Najpóźniej w dniu [data transpozycji niniejszej dyrektywy] r. państwa członkowskie powiadamiają Komisję o przepisach, o których mowa w ust. 1, a następnie niezwłocznie powiadamiają ją o wszelkich późniejszych zmianach mających wpływ na te przepisy.

Artykuł 15

Pomoc na rzecz upoważnionych podmiotów przedstawicielskich. [Popr. 93]

1.  Państwa Zachęca się państwa członkowskie – zgodnie z art. 7 ust. 1 – do zapewnienia, by upoważnione podmioty przedstawicielskie dysponowały wystarczającymi funduszami na powództwa przedstawicielskie. Państwa członkowskie wprowadzają niezbędne środki w celu zapewnienia, ułatwienia dostępu do wymiaru sprawiedliwości i zapewniają, by koszty proceduralne związane z powództwami przedstawicielskimi nie stanowiły przeszkód finansowych dla upoważnionych podmiotów w skutecznym wykonywaniu prawa do dochodzenia środków, o których mowa w art. 5 i 6, takie jak ograniczanie obowiązujących opłat sądowych lub bądź administracyjnych, lub zapewnianie im w stosownych przypadkach dostępu do pomocy prawnej lub poprzez zapewnianie im na ten cel środków finansowania publicznego. [Popr. 94]

1a.  Państwa członkowskie zapewniają wsparcie strukturalne dla podmiotów działających jako upoważnione podmioty objęte zakresem niniejszej dyrektywy. [Popr. 95]

2.  Państwa członkowskie wprowadzają niezbędne środki w celu zapewnienia, by w przypadkach, w których upoważnione podmioty są zobowiązane do informowania zainteresowanych konsumentów o toczącym się postępowaniu z powództwa przedstawicielskiego, związane z tym koszty mogły być od przedsiębiorcy odzyskane, jeżeli powództwo kończy się pomyślnie.

3.  Państwa członkowskie i Komisja wspierają i ułatwiają współpracę upoważnionych podmiotów oraz wymianę i rozpowszechnianie ich najlepszych praktyk i doświadczeń w odniesieniu do rozstrzygania naruszeń transgranicznych i krajowych.

Artykuł 15a

Przedstawicielstwo ustawowe i opłaty

Państwa członkowskie zapewniają, by wynagrodzenie prawników i metody jego wyliczania nie stanowiły zachęty do wchodzenia na drogę sądową w przypadkach, w których nie jest to konieczne z punktu widzenia interesu którejkolwiek ze stron. W szczególności państwa członkowskie zakazują honorariów wypłacanych w przypadku wygrania sprawy. [Popr. 96]

Artykuł 16

Transgraniczne powództwa przedstawicielskie

1.  Państwa członkowskie podejmują środki niezbędne do zapewnienia, by jakikolwiek upoważniony podmiot przedstawicielski wyznaczony wcześniej w jednym państwie członkowskim zgodnie z art. 4 ust. 1 mógł występować do sądów lub organów administracyjnych innego państwa członkowskiego po publikacji publicznie dostępnego wykazu, o którym mowa w tym artykule. Sądy lub organy administracyjne przyjmują ten wykaz jako dowód mogą dokonać rewizji legitymacji procesowej upoważnionego podmiotu przedstawicielskiego bez uszczerbku dla ich prawa do zbadania, czy cele tego upoważnionego podmiotu przedstawicielskiego uzasadniają wystąpienie z powództwem w określonym przypadku. [Popr. 97]

2.  Państwa członkowskie zapewniają, by w przypadku gdy naruszenie wywiera lub może wywierać skutki dla konsumentów z różnych państw członkowskich, powództwo przedstawicielskie mogło być wytaczane przed właściwym sądem lub organem administracyjnym państwa członkowskiego przez kilka upoważnionych podmiotów z różnych państw członkowskich działających wspólnie lub reprezentowanych przez jeden upoważniony podmiot w celu ochrony zbiorowych interesów konsumentów z różnych państw członkowskich.

2a.  Państwo członkowskie, w którym ma miejsce zbiorowe dochodzenie roszczeń, może wymagać upoważnienia od konsumentów zamieszkałych w tym państwie członkowskim i wymaga upoważnienia od indywidualnych konsumentów z siedzibą w innym państwie członkowskim, gdy powództwo ma charakter transgraniczny. W takich okolicznościach na początku postępowania sądowi lub organowi administracyjnemu oraz pozwanemu zostanie dostarczony skonsolidowany wykaz wszystkich konsumentów z innych państw członkowskich, którzy udzielili takiego upoważnienia. [Popr. 98]

3.  Do celów transgranicznych powództw przedstawicielskich i bez uszczerbku dla praw zagwarantowanych na mocy przepisów krajowych innym podmiotom państwa członkowskie przekazują Komisji wykaz wyznaczonych wcześniej upoważnionych podmiotów. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o nazwach i celach tych upoważnionych podmiotów. Komisja upublicznia te informacje i na bieżąco je aktualizuje.

4.  Jeżeli państwo członkowskie, lub Komisja lub przedsiębiorca zgłasza obawy co do spełniania przez upoważniony podmiot przedstawicielski kryteriów zawartych w art. 4 ust. 1, państwo członkowskie, które wyznaczyło ten podmiot, bada te obawy i w stosownych przypadkach odwołuje wyznaczenie w przypadku niespełniania jednego lub więcej kryteriów. [Popr. 99]

Artykuł 16a

Rejestr publiczny

Państwa członkowskie zapewniają, aby odpowiednie właściwe organy krajowe ustanowiły publicznie dostępny rejestr czynów bezprawnych, które były przedmiotem nakazów zaprzestania szkodliwych praktyk zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy. [Popr. 100]

Rozdział 3

Przepisy końcowe

Artykuł 17

Uchylenie

Dyrektywa 2009/22/UE traci moc z dniem [data rozpoczęcia stosowania niniejszej dyrektywy] bez uszczerbku dla art. 20 ust. 2.

Odesłania do uchylonej dyrektywy odczytuje się jako odesłania do niniejszej dyrektywy, zgodnie z tabelą korelacji zawartą w załączniku II.

Artykuł 18

Monitorowanie i ocena

1.  Nie wcześniej niż 5 lat od daty rozpoczęcia stosowania niniejszej dyrektywy Komisja dokonuje oceny niniejszej dyrektywy i przedstawia sprawozdanie na temat jej głównych ustaleń Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu. Ocenę przeprowadza się zgodnie z wytycznymi Komisji dotyczącymi lepszego stanowienia prawa. W sprawozdaniu Komisja ocenia zwłaszcza zakres stosowania niniejszej dyrektywy określony w art. 2 i załączniku I.

2.  Nie później niż rok po wejściu w życie niniejszej dyrektywy Komisja dokonuje oceny, czy przepisy w zakresie praw pasażerów korzystających z transportu lotniczego oraz pasażerów w ruchu kolejowym oferują poziom ochrony praw konsumentów porównywalny z poziomem oferowanym w niniejszej dyrektywie. W takim przypadku Komisja zamierza przedstawić właściwe wnioski, które mogą polegać zwłaszcza na usunięciu aktów, o których mowa w pkt 10 i 15 załącznika I, z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy, jak określono w art. 2. [Popr. 101]

3.  Państwa członkowskie przekażą Komisji corocznie, a po raz pierwszy najpóźniej 4 lata od daty rozpoczęcia stosowania niniejszej dyrektywy, następujące informacje, niezbędne do przygotowania sprawozdania, o którym mowa w ust. 1:

a)  liczbę powództw przedstawicielskich wytaczanych zgodnie z niniejszą dyrektywą przed organami administracyjnymi i sądowymi;

b)  rodzaj upoważnionego podmiotu wytaczającego powództwa;

c)  rodzaj naruszenia zwalczanego w drodze powództw przedstawicielskich, strony powództw przedstawicielskich oraz sektor gospodarki, którego dotyczą powództwa przedstawicielskie;

d)  czas trwania postępowań od momentu wszczęcia powództwa do momentu przyjęcia nakazów zaprzestania szkodliwych praktyk kończących postępowanie w sprawie, o których mowa w art. 5, nakazów rekompensaty lub decyzji deklaratoryjnych, o których mowa w art. 6 lub zatwierdzenia ugód kończących postępowanie w sprawie, o których mowa w art. 8;

e)  wyniki powództw przedstawicielskich;

f)  liczbę upoważnionych podmiotów uczestniczących w mechanizmie współpracy i wymiany najlepszych praktyk, o którym mowa w art. 15 ust. 3.

Artykuł 18a

Klauzula przeglądowa

Z zastrzeżeniem art. 16 Komisja ocenia, czy transgraniczne powództwa przedstawicielskie można najlepiej rozstrzygnąć na poziomie Unii, ustanawiając urząd Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich ds. zbiorowego dochodzenia roszczeń. Nie później niż po upływie trzech lat od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy Komisja sporządza sprawozdanie w tej sprawie i przedkłada je Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, w stosownych przypadkach wraz z odpowiednim wnioskiem. [Popr. 102]

Artykuł 19

Transpozycja

1.  Państwa członkowskie przyjmują i publikują, najpóźniej do dnia [18 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy] r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy. Niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów.

Państwa członkowskie stosują te przepisy od dnia [6 miesięcy po terminie transpozycji] r.

Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.

2.  Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o treści przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 20

Przepisy przejściowe

1.  Państwa członkowskie stosują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne transponujące niniejszą dyrektywę do naruszeń, które rozpoczęły się po dniu [data rozpoczęcia stosowania niniejszej dyrektywy] r.

2.  Państwa członkowskie stosują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne transponujące dyrektywę 2009/22/WE do naruszeń, które rozpoczęły się przed dniem [data rozpoczęcia stosowania niniejszej dyrektywy] r.

Artykuł 21

Wejście w życie

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 22

Adresaci

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w...,

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK I

WYKAZ PRZEPISÓW PRAWA UNII, O KTÓRYCH MOWA W ART. 2 UST. 1

1)  Dyrektywa Rady 85/374/EWG z dnia 25 lipca 1985 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących odpowiedzialności za produkty wadliwe (Dz.U. L 210 z 7.8.1985, s. 29–33)(9).

2)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95 z 21.4.1993, s. 29).

3)  Dyrektywa 98/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom (Dz.U. L 80 z 18.3.1998, s. 27).

4)  Dyrektywa 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. w sprawie niektórych aspektów sprzedaży towarów konsumpcyjnych i związanych z tym gwarancji (Dz.U. L 171 z 7.7.1999, s. 12).

5)  Dyrektywa 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywa o handlu elektronicznym) (Dz.U. L 178 z 17.7.2000, s. 1).

6)  Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi: art. 86–100 (Dz.U. L 311 z 28.11.2001, s. 67).

7)  Dyrektywa 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej) (Dz.U. L 108 z 24.4.2002, s. 51–77).

8)  Dyrektywa 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotycząca przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej) (Dz.U. L 201 z 31.7.2002, s. 37): art. 13.

9)  Dyrektywa 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. dotycząca sprzedaży konsumentom usług finansowych na odległość (Dz.U. L 271 z 9.10.2002, s. 16).

10)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. L 46 z 17.2.2004, s. 1).

11)  Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym (Dz.U. L 149 z 11.6.2005, s. 22).

12)  Rozporządzenie (WE) nr 1107/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie praw osób niepełnosprawnych oraz osób o ograniczonej sprawności ruchowej podróżujących drogą lotniczą (Dz.U. L 204 z 26.7.2006, s. 1).

13)  Dyrektywa 2006/114/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotycząca reklamy wprowadzającej w błąd i reklamy porównawczej (Dz.U. L 376 z 27.12.2006, s. 21): art. 1, art. 2 lit. c) oraz art. 4–8.

14)  Dyrektywa 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotycząca usług na rynku wewnętrznym (Dz.U. L 376 z 27.12.2006, s. 36).

15)  Rozporządzenie (WE) nr 1371/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczące praw i obowiązków pasażerów w ruchu kolejowym (Dz.U. L 315 z 3.12.2007, s. 14).

16)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG (Dz.U. L 133 z 22.5.2008, s. 66).

17)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1008/2008 z dnia 24 września 2008 r. w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów lotniczych na terenie Wspólnoty (Dz.U. L 293 z 31.10.2008, s. 3): art. 22, 23 i 24.

18)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin, zmieniające i uchylające dyrektywy 67/548/EWG i 1999/45/WE oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (Dz.U. L 353 z 31.12.2008, s. 1–1355).

19)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/122/WE z dnia 14 stycznia 2009 r. w sprawie ochrony konsumentów w odniesieniu do niektórych aspektów umów timeshare, umów o długoterminowe produkty wakacyjne, umów odsprzedaży oraz wymiany (Dz.U. L 33 z 3.2.2009, s. 10).

20)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211 z 14.8.2009, s. 55–93).

21)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/73/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylająca dyrektywę 2003/55/WE (Dz.U. L 211 z 14.8.2009, s. 94–136).

22)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) (Dz.U. L 302 z 17.11.2009, s. 32–96).

23)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 924/2009 z dnia 16 września 2009 r. w sprawie płatności transgranicznych we Wspólnocie oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 2560/2001 (Dz.U. L 266 z 9.10.2009, s. 11–18).

24)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/110/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje pieniądza elektronicznego oraz nadzoru ostrożnościowego nad ich działalnością, zmieniająca dyrektywy 2005/60/WE i 2006/48/WE oraz uchylająca dyrektywę 2000/46/WE (Dz.U. L 267 z 10.10.2009, s. 7–17).

25)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/125/WE z dnia 21 października 2009 r. ustanawiająca ogólne zasady ustalania wymogów dotyczących ekoprojektu dla produktów związanych z energią (Dz.U. L 285 z 31.10.2009, s. 10–35).

26)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1222/2009 z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie etykietowania opon pod kątem efektywności paliwowej i innych zasadniczych parametrów (Dz.U. L 342 z 22.12.2009, s. 46–58).

27)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II), Dz.U. L 335 z 17.12.2009, s. 1–155): art. 183, 184, 185 i 186.

28)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych) (Dz.U. L 95 z 15.4.2010, s. 1): art. 9, 10, 11 i art. 19–26.

29)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/31/UE z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków (Dz.U. L 153 z 18.6.2010, s. 13–35).

30)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 66/2010 z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie oznakowania ekologicznego UE (Dz.U. L 27 z 30.1.2010, s. 1–19).

31)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1177/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. o prawach pasażerów podróżujących drogą morską i drogą wodną śródlądową oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz.U. L 334 z 17.12.2010, s. 1).

32)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 181/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. dotyczące praw pasażerów w transporcie autobusowym i autokarowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 1).

33)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/24/UE z dnia 9 marca 2011 r. w sprawie stosowania praw pacjentów w transgranicznej opiece zdrowotnej (Dz.U. L 88 z 4.4.2011, s. 45–65).

34)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi i zmiany dyrektyw 2003/41/WE i 2009/65/WE oraz rozporządzeń (WE) nr 1060/2009 i (UE) nr 1095/2010 (Dz.U. L 174 z 1.7.2011, s. 1–73).

35)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniająca dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 304 z 22.11.2011, s. 64).

36)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz.U. L 304 z 22.11.2011, s. 18–63).

37)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 260/2012 z dnia 14 marca 2012 r. ustanawiające wymogi techniczne i handlowe w odniesieniu do poleceń przelewu i poleceń zapłaty w euro oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 924/2009 (Dz.U. L 94 z 30.3.2012, s. 22–37).

38)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 531/2012 z dnia 13 czerwca 2012 r. w sprawie roamingu w publicznych sieciach łączności ruchomej wewnątrz Unii (Dz.U. L 172 z 30.6.2012, s. 10–35).

39)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/27/UE z dnia 25 października 2012 r. w sprawie efektywności energetycznej, zmiany dyrektyw 2009/125/WE i 2010/30/UE oraz uchylenia dyrektyw 2004/8/WE i 2006/32/WE (Dz.U. L 315 z 14.11.2012, s. 1–56).

40)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/11/UE z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie alternatywnych metod rozstrzygania sporów konsumenckich (Dz.U. L 165 z 18.6.2013, s. 63): art. 13.

41)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 524/2013 z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie internetowego systemu rozstrzygania sporów konsumenckich (rozporządzenie w sprawie ODR w sporach konsumenckich) (Dz.U. L 165 z 18.6.2013, s. 1): art. 14.

42)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 345/2013 z dnia 17 kwietnia 2013 r. w sprawie europejskich funduszy venture capital (Dz.U. L 115 z 25.4.2013, s. 1–17).

43)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 346/2013 z dnia 17 kwietnia 2013 r. w sprawie europejskich funduszy na rzecz przedsiębiorczości społecznej (Dz.U. L 115 z 25.4.2013, s. 18–38).

44)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/17/UE z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie konsumenckich umów o kredyt związanych z nieruchomościami mieszkalnymi i zmieniająca dyrektywy 2008/48/WE i 2013/36/UE oraz rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. L 60 z 28.2.2014, s. 34): art. 10, 11, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 21, 22, 23, rozdział 10 oraz załączniki I i II.

45)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych oraz zmieniająca dyrektywę 2002/92/WE i dyrektywę 2011/61/UE (Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 349–496).

46)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/92/UE z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie porównywalności opłat związanych z rachunkami płatniczymi, przenoszenia rachunku płatniczego oraz dostępu do podstawowego rachunku płatniczego (Dz.U. L 257 z 28.8.2014, s. 214): art. 3–18 i art. 20 ust. 2.

47)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2302 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie imprez turystycznych i powiązanych usług turystycznych, zmieniająca rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 i dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE oraz uchylająca dyrektywę Rady 90/314/EWG (Dz.U. L 326 z 11.12.2015, s. 1).

48)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1286/2014 z dnia 26 listopada 2014 r. w sprawie dokumentów zawierających kluczowe informacje, dotyczących detalicznych produktów zbiorowego inwestowania i ubezpieczeniowych produktów inwestycyjnych (PRIIP) (Dz.U. L 352 z 9.12.2014, s. 1–23).

49)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/760 z dnia 29 kwietnia 2015 r. w sprawie europejskich długoterminowych funduszy inwestycyjnych (Dz.U. L 123 z 19.5.2015, s. 98–121).

50)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego, zmieniająca dyrektywy 2002/65/WE, 2009/110/WE, 2013/36/UE i rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 oraz uchylająca dyrektywę 2007/64/WE (Dz.U. L 337 z 23.12.2015, s. 35–127).

51)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2120 z dnia 25 listopada 2015 r. ustanawiające środki dotyczące dostępu do otwartego internetu oraz zmieniające dyrektywę 2002/22/WE w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników, a także rozporządzenie (UE) nr 531/2012 w sprawie roamingu w publicznych sieciach łączności ruchomej wewnątrz Unii (Dz.U. L 310 z 26.11.2015, s. 1–18).

52)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/97 z dnia 20 stycznia 2016 r. w sprawie dystrybucji ubezpieczeń (wersja przekształcona) (Dz.U. L 26 z 2.2.2016, s. 19–59).

53)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 1–88).

54)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2341 z dnia 14 grudnia 2016 r. w sprawie działalności instytucji pracowniczych programów emerytalnych oraz nadzoru nad takimi instytucjami (IORP) (Dz.U. L 354 z 23.12.2016, s. 37–85).

55)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1128 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie możliwości transgranicznego przenoszenia na rynku wewnętrznym usług online w zakresie treści (Dz.U. L 168 z 30.6.2017, s. 1).

56)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1129 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie prospektu, który ma być publikowany w związku z ofertą publiczną papierów wartościowych lub dopuszczeniem ich do obrotu na rynku regulowanym oraz uchylenia dyrektywy 2003/71/WE (Dz.U. L 168 z 30.6.2017, s. 12–82).

57)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1131 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie funduszy rynku pieniężnego (Dz.U. L 169 z 30.6.2017, s. 8–45).

58)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1369 z dnia 4 lipca 2017 r. ustanawiające ramy etykietowania energetycznego i uchylające dyrektywę 2010/30/UE (Dz.U. L 198 z 28.7.2017, s. 1–23).

59)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/302 z dnia 28 lutego 2018 r. w sprawie nieuzasadnionego blokowania geograficznego oraz innych form dyskryminacji klientów ze względu na przynależność państwową, miejsce zamieszkania lub miejsce prowadzenia działalności na rynku wewnętrznym oraz w sprawie zmiany rozporządzeń (WE) nr 2006/2004 oraz (UE) 2017/2394 i dyrektywy 2009/22/WE (Dz.U. L 60 z 2.3.2018, s. 1).

59a)   Dyrektywa 2001/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 grudnia 2001 r. w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów (Dz.U. L 11 z 15.1.2002, s. 4). [Popr. 103]

59b)   Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/35/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do udostępniania na rynku sprzętu elektrycznego przewidzianego do stosowania w określonych granicach napięcia (Dz.U. L 96 z 29.3.2014, s. 357). [Popr. 104]

59c)   Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającym ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującym Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającym procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności. [Popr. 105]

59d)   Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/31/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do udostępniania na rynku wag nieautomatycznych (Dz.U. L 96 z 29.3.2014, s. 107). [Popr. 106]

(59e)   Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2136/89 z dnia 21 czerwca 1989 r. ustanawiające wspólne normy handlowe w odniesieniu do konserwowanych sardynek i opisy handlowe w odniesieniu do konserwowanych sardynek i produktów pokrewnych sardynce. [Popr. 107]

(59f)   Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 715/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie warunków dostępu do sieci przesyłowych gazu ziemnego i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1775/2005. [Popr. 108]

ZAŁĄCZNIK II

TABELA KORELACJI

Dyrektywa 2009/22/WE

Niniejsza dyrektywa

Artykuł 1 ust. 1

Artykuł 1 ust. 1

Artykuł 1 ust. 2

Artykuł 2 ust. 1

-

Artykuł 2 ust. 2

-

Artykuł 3

Artykuł 2 ust. 1

Artykuł 5 ust. 1

Artykuł 2 ust. 1 lit. a)

Artykuł 5 ust. 2 lit. a) i b)

Artykuł 12

-

Artykuł 5 ust. 2 akapit drugi

Artykuł 2 ust. 1 lit. b)

Artykuł 5 ust. 3

Artykuł 9

Artykuł 2 ust. 1 lit. c)

Artykuł 14

Artykuł 2 ust. 2

Artykuł 2 ust. 3

Artykuł 3

Artykuł 4 ust. 1–3

-

Artykuł 4 ust. 4

-

Artykuł 4 ust. 5

-

Artykuł 5 ust. 4

-

Artykuł 6

-

Artykuł 7

-

Artykuł 8

-

Artykuł 10

-

Artykuł 11

-

Artykuł 13

-

Artykuł 15

Artykuł 4

Artykuł 16

Artykuł 5

-

Artykuł 6

Artykuł 18

Artykuł 7

Artykuł 1 ust. 2

Artykuł 8

Artykuł 19

Artykuł 9

Artykuł 17

-

Artykuł 20

Artykuł 10

Artykuł 21

Artykuł 11

Artykuł 22

(1) Dz.U. C 440 z 6.12.2018, s. 66.
(2) Dz.U. C 461 z 21.12.2018, s. 232.
(3) Dz.U. C 440 z 6.12.2018, s. 66.
(4) Dz.U. C 461 z 21.12.2018, s. 232.
(5) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 26 Marca 2019.
(6)Dz.U. L 110 z 1.5.2009, s. 30.
(7)Dz.U. L 345 z 27.12.2017.
(8)Dz.U. C 369 z 17.12.2011, s. 14.
(9)Dyrektywa ta została zmieniona dyrektywą 1999/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 maja 1999 r. zmieniającą dyrektywę Rady 85/374/EWG sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących odpowiedzialności za produkty wadliwe (Dz.U. L 141 z 4.6.1999, s. 20–21).


Protokół do Układu eurośródziemnomorskiego między Unią Europejską a Izraelem (przystąpienie Chorwacji) ***
PDF 119kWORD 48k
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 26 marca 2019 r. w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich Protokołu do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Państwem Izrael, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej (09547/2018 – C8-0021/2019 – 2018/0080(NLE))
P8_TA(2019)0223A8-0164/2019

(Zgoda)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając projekt decyzji Rady (09547/2018),

–  uwzględniając projekt Protokołu do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Państwem Izrael, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej (09548/2018),

–  uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę na mocy art. 217 i art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (C8-0021/2019),

–  uwzględniając art. 99 ust. 1 i 4 oraz art. 108 ust. 7 Regulaminu,

–  uwzględniając zalecenie Komisji Spraw Zagranicznych (A8-0164/2019),

1.  wyraża zgodę na zawarcie Protokołu;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Państwa Izrael.


Kompleksowa umowa między UE a Uzbekistanem
PDF 175kWORD 58k
Zalecenie Parlamentu Europejskiego z dnia 26 marca 2019 r. dla Rady, Komisji i wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa w sprawie nowej kompleksowej umowy między UE a Uzbekistanem (2018/2236(INI))
P8_TA(2019)0224A8-0149/2019

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 218 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

–  uwzględniając decyzję Rady (UE) 2018/... z dnia 16 lipca 2018 r. w sprawie upoważnienia Komisji Europejskiej i Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa do podjęcia i prowadzenia, w imieniu Unii Europejskiej, rokowań dotyczących wchodzących w zakres kompetencji Unii postanowień Kompleksowej umowy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Uzbekistanu, z drugiej strony (10336/18),

—  uwzględniając decyzję przedstawicieli rządów państw członkowskich zebranych w Radzie, z dnia 16 lipca 2018 r., upoważniającą Komisję Europejską do podjęcia i prowadzenia, w imieniu państw członkowskich, rokowań dotyczących wchodzących w zakres kompetencji państw członkowskich postanowień Kompleksowej umowy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Uzbekistanu, z drugiej strony (10337/18),

—  uwzględniając wytyczne negocjacyjne Rady z dnia 16 lipca 2018 r. (10601/18 EU Restricted), przekazane Parlamentowi w dniu 6 sierpnia 2018 r.,

—  uwzględniając obecną umowę o partnerstwie i współpracy (UPiW) między UE a Republiką Uzbekistanu, obowiązującą od 1999 r.,

—  uwzględniając protokół ustaleń między UE a Uzbekistanem w sprawie energii, podpisany w styczniu 2011 r.,

–  uwzględniając Wytyczne UE na rzecz promowania i ochrony wszystkich praw człowieka przysługujących lesbijkom, gejom, osobom biseksualnym, transpłciowym i interseksualnym (LGBTI), przyjęte przez Radę w 2013 r.,

—  uwzględniając swoją rezolucję ustawodawczą z dnia 14 grudnia 2016 r. w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie zawarcia Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Uzbekistanu, z drugiej strony, zmieniającego umowę w celu rozszerzenia postanowień umowy na dwustronny handel wyrobami włókienniczymi, mając na uwadze wygaśnięcie dwustronnej umowy dotyczącej wyrobów włókienniczych(1),

—  uwzględniając swoją rezolucję nieustawodawczą z dnia 14 grudnia 2016 r. w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie zawarcia Protokołu do Umowy o partnerstwie i współpracy ustanawiającej partnerstwo między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Uzbekistanu, z drugiej strony, zmieniającego umowę w celu rozszerzenia postanowień umowy na dwustronny handel wyrobami włókienniczymi, mając na uwadze wygaśnięcie dwustronnej umowy dotyczącej wyrobów włókienniczych(2),

—  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 23 października 2014 r. w sprawie praw człowieka w Uzbekistanie(3),

—  uwzględniając swoje rezolucje z dnia 15 grudnia 2011 r. w sprawie postępów w realizacji strategii UE wobec Azji Środkowej(4) oraz z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie realizacji i przeglądu strategii UE wobec Azji Środkowej(5),

—  uwzględniając wspólny komunikat Komisji i wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa z dnia 19 września 2018 r. pt. „Łącząc Europę i Azję – elementy składowe strategii UE” (JOIN(2018)0031),

—  uwzględniając wizyty Komisji Spraw Zagranicznych i Podkomisji Praw Człowieka PE w Uzbekistanie, odpowiednio we wrześniu 2018 r. i w maju 2017 r., oraz regularne wyjazdy do Uzbekistanu organizowane prze Delegację PE do Komisji Współpracy Parlamentarnej UE-Kazachstan, UE-Kirgistan, UE-Uzbekistan i UE-Tadżykistan oraz do spraw Stosunków z Turkmenistanem i Mongolią,

—  uwzględniając wyniki 13. posiedzenia ministrów spraw zagranicznych UE i Azji Środkowej, które odbyło się w dniu 10 listopada 2017 r. w Samarkandzie i dotyczyło programu dwustronnego (gospodarka, sieć połączeń, bezpieczeństwo i praworządność) oraz kwestii regionalnych,

—  uwzględniając wspólny komunikat z 14. posiedzenia ministrów spraw zagranicznych UE i Azji Środkowej, które odbyło się w dniu 23 listopada 2018 r. w Brukseli, pt. „EU–Central Asia – Working together to build a future of inclusive growth, sustainable connectivity and stronger partnerships” [Wspólne działania UE i Azji Środkowej na rzecz osiągnięcia wzrostu sprzyjającego włączeniu społecznemu, trwałej sieci połączeń i silniejszych partnerstw](6),

—  uwzględniając stałą pomoc rozwojową UE dla Uzbekistanu, która wynosi 168 mln EUR na lata 2014–2020, pomoc finansową z Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI) i Europejskiego Banku Odbudowy i Rozwoju (EBOR) oraz inne środki UE na rzecz wspierania pokoju i bezpieczeństwa oraz zmniejszenia ilości odpadów jądrowych w Uzbekistanie,

—  uwzględniając deklarację z konferencji w sprawie Afganistanu pt. „Peace process, security cooperation and regional connectivity” [Proces pokojowy, współpraca w zakresie bezpieczeństwa i połączenia regionalne], która została zorganizowana przez Uzbekistan w Taszkiencie w dniach 26–27 marca 2018 r. i której współprzewodniczył Afganistan,

—  uwzględniając strategię działań w pięciu priorytetowych obszarach na rzecz rozwoju Uzbekistanu (strategia rozwoju) na lata 2017–2021,

–  uwzględniając działania na rzecz większego otwarcia społeczeństwa oraz większej otwartości w stosunkach z sąsiadami, podjęte przez Uzbekistan od czasu uzyskania niezależności od Związku Radzieckiego,

–  uwzględniając cele zrównoważonego rozwoju ONZ,

–  uwzględniając art. 113 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Zagranicznych (A8-0149/2019),

A.  mając na uwadze, że w dniu 23 listopada 2018 r. UE i Uzbekistan rozpoczęły negocjacje w sprawie kompleksowej i wzmocnionej umowy o partnerstwie i współpracy, która ma zastąpić obecną umowę o partnerstwie i współpracy między UE a Uzbekistanem, z myślą o wzmocnieniu i pogłębieniu współpracy w obszarach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania i w oparciu o wspólne wartości demokracji, praworządności, poszanowania podstawowych wolności i dobrych rządów, aby promować trwały rozwój i bezpieczeństwo międzynarodowe oraz skutecznie radzić sobie z globalnymi wyzwaniami, takimi jak terroryzm, zmiana klimatu i przestępczość zorganizowana;

B.  mając na uwadze, że do wejścia w życie wzmocnionej umowy o partnerstwie i współpracy wymagana jest zgoda Parlamentu Europejskiego;

1.  zaleca Radzie, Komisji oraz wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, co następuje:

Stosunki pomiędzy UE a Uzbekistanem

Nowa kompleksowa umowa

   a) pozytywne odniesienie się do podjętych przez Uzbekistan zobowiązań i działań na rzecz większego otwarcia społeczeństwa oraz do poziomu rzeczywistego zaangażowania w dialog polityczny między UE a Uzbekistanem, które doprowadziły do rozpoczęcia negocjacji w sprawie kompleksowej i wzmocnionej umowy o partnerstwie i współpracy; podkreślenie zainteresowanie UE zacieśnieniem stosunków z Uzbekistanem w oparciu o wspólne wartości, a także uznanie roli Uzbekistanu jako ważnego pomostu kulturowego i politycznego między Europą a Azją;
   b) zapewnienie regularnego, pogłębionego dialogu i monitorowanie pełnego wdrożenia reform politycznych i demokratycznych mających na celu stworzenie niezależnego sądownictwa (w tym zniesienie wszelkich ograniczeń niezależności prawników), prawdziwie niezależnego parlamentu, wyłonionego w prawdziwie konkurencyjnych wyborach, ochronę praw człowieka, równości płci i wolności mediów, odpolitycznienie służb bezpieczeństwa i dopilnowanie, by zobowiązały się one do poszanowania praworządności, a także silne zaangażowanie społeczeństwa obywatelskiego w proces reform; pozytywne odniesienie się do nowych uprawnień, jakie otrzymał Olij Madżlis, oraz do nowych mechanizmów wzmacniających nadzór parlamentarny; zachęcanie władz do wdrożenia zaleceń zawartych w sprawozdaniu OBWE/ODIHR dotyczącym wyborów parlamentarnych z 2014 r.;
   c) podkreślenie znaczenia trwałych reform i zapewnienie znaczącego wsparcia dla ich wdrożenia, na podstawie obecnych i przyszłych umów, aby uzyskać wymierne rezultaty i rozwiązać problemy polityczne, społeczne i gospodarcze, zwłaszcza z myślą o poprawie sprawowania rządów, otwarciu przestrzeni dla prawdziwie pluralistycznego i niezależnego społeczeństwa obywatelskiego, wzmocnieniu poszanowania praw człowieka, ochronie wszystkich mniejszości i osób wymagających szczególnego traktowania, w tym osób niepełnosprawnych, zagwarantowaniu rozliczalności za naruszanie praw człowieka i za inne przestępstwa oraz usunięciu przeszkód dla rozwoju przedsiębiorczości;
   d) uznanie i wspieranie zaangażowania Uzbekistanu na rzecz trwających reform strukturalnych, administracyjnych i gospodarczych służących poprawie klimatu biznesowego, systemu sądowego i służb bezpieczeństwa, warunków pracy oraz odpowiedzialności i skuteczności administracyjnej, a także podkreślenie znaczenia ich pełnego i możliwego do weryfikacji wdrożenia; pozytywne odniesienie się do liberalizacji operacji w obcej walucie i rynku walutowego; podkreślenie, że kompleksowy plan reform Uzbekistanu, tj. strategia rozwoju na lata 2017–2021, musi zostać wdrożony i wsparty środkami ułatwiającymi handel zagraniczny i poprawiającymi otoczenie biznesowe; uwzględnienie faktu, że migracja pracowników i przekazy pieniężne stanowią kluczowe mechanizmy walki z ubóstwem w Uzbekistanie;
   e) wezwanie rządu Uzbekistanu do dopilnowania, by obrońcy praw człowieka, społeczeństwo obywatelskie, obserwatorzy międzynarodowi i organizacje praw człowieka mogli swobodnie działać w bezpiecznym pod względem prawnym i politycznym środowisku, w szczególności poprzez ułatwienie procesów rejestracji i umożliwienie odwołania w przypadku odmowy rejestracji; wezwanie rządu do umożliwienia regularnego, nieskrępowanego i niezależnego monitorowania warunków panujących w więzieniach i miejscach zatrzymań; zachęcenie rządu do zaproszenia specjalnego sprawozdawcy ONZ ds. tortur i innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania, do wdrożenia zalecenia wydanego w trakcie jego ostatniej wizyty w 2003 r. oraz do dostosowania krajowych przepisów i praktyk do prawa i standardów międzynarodowych, w tym do zapewnienia niezależnego mechanizmu monitorowania umożliwiającego nieograniczony dostęp do miejsc zatrzymania, tak aby można było monitorować traktowanie więźniów; wezwanie władz do dokładnego zbadania wszystkich zarzutów dotyczących tortur lub nieludzkiego traktowania;
   f) wspieranie rozwoju tolerancyjnego, integracyjnego, pluralistycznego i demokratycznego społeczeństwa pod wiarygodnymi rządami przez wspieranie stopniowej liberalizacji, przy pełnym poszanowaniu Wytycznych ONZ dotyczących biznesu i praw człowieka, i postępu społeczno-gospodarczego z korzyścią dla obywateli;
   g) pozytywne odniesienie się do uwolnienia więźniów politycznych, ale również wezwanie władz do zagwarantowania im pełnej rehabilitacji i dostępu do środków odwoławczych i do leczenia; wezwanie do uwolnienia wszystkich pozostałych więźniów politycznych oraz wszystkich innych osób uwięzionych lub prześladowanych z powodu politycznie umotywowanych zarzutów, takich jak działacze na rzecz praw człowieka, przedstawiciele społeczeństwa obywatelskiego i działacze religijni, dziennikarze i politycy opozycji; wyrażenie zaniepokojenia w związku z szeregiem procesów za zamkniętymi drzwiami i wezwanie rządu do położenia kresu takim praktykom; wezwanie rządu, aby bezzwłocznie zmienił przepisy kodeksu karnego dotyczące ekstremizmu, które są czasem wykorzystywane do penalizowania postaw opozycyjnych; pozytywne przyjęcie zobowiązania do tego, by nie wykorzystywać już zarzutu „naruszeń regulaminu więzienia” do arbitralnego przedłużania wyroków ciążących na więźniach politycznych; dopilnowanie, aby wszystkim więźniom politycznym skazanym za przestępstwa i wykroczenia przekazywano kopie wyroków sądowych w ich sprawach, tak by mogli skorzystać z prawa do odwołania się i ubiegać się o rehabilitację; pozytywne przyjęcie złagodzenia niektórych ograniczeń wolności pokojowego zgromadzania się i zachęcenie ponadto do zniesienia ograniczeń tych praw, takich jak zatrzymywanie pokojowych demonstrantów, a tym samym do przestrzegania Powszechnej deklaracji praw człowieka; przyjęcie z zadowoleniem niedawnej wizyty specjalnego sprawozdawcy ONZ ds. wolności religii lub przekonań;
   h) odnotowanie, że w rankingu wolności prasy Reporterów bez Granic Uzbekistan awansował jedynie nieznacznie między 2016 a 2018 r. i wyrażenie utrzymujących się obaw dotyczących cenzury, blokowania stron internetowych, autocenzury dziennikarzy i blogerów, molestowania, zarówno w internecie, jak i poza nim, oraz politycznie motywowanych zarzutów karnych; wezwanie władz, aby przestały wywierać presję na media i inwigilować je, zaprzestały blokowania niezależnych stron internetowych oraz umożliwiły mediom międzynarodowym akredytowanie korespondentów i prowadzenie działalności w kraju; wsparcie i pozytywne odniesienie się do środków podjętych z myślą o zapewnieniu większej niezależności mediów i organizacji społeczeństwa obywatelskiego, np. zniesienia niektórych ograniczeń dotyczących ich działalności, a także powrotu zagranicznych i międzynarodowych mediów i organizacji pozarządowych, które wcześniej usunięto z kraju; pozytywne odniesienie się do nowych przepisów dotyczących rejestracji organizacji pozarządowych, łagodzących niektóre procedury rejestracyjne oraz niektóre wymogi dotyczące udzielania uprzednich zezwoleń na organizację wydarzeń lub spotkań; wezwanie władz do pełnego wdrożenia tych przepisów, w tym przez zniesienie wszelkich barier dla rejestracji organizacji międzynarodowych, oraz zachęcenie władz do podjęcia kroków w związku z pozostałymi ograniczeniami utrudniającymi działalność organizacji pozarządowych, takimi jak uciążliwe wymogi w zakresie rejestracji oraz natarczywe monitorowanie;
   i) pozytywne odniesienie się do postępów dokonanych na rzecz eliminacji pracy dzieci i stopniowego zniesienia pracy przymusowej, a także do niedawnych wizyt specjalnych sprawozdawców ONZ w Uzbekistanie i ponownego otwarcia kraju dla międzynarodowych organizacji pozarządowych działających w tej dziedzinie; wskazanie, że organizowana przez państwo praca przymusowa w sektorach bawełny i jedwabiu oraz w innych obszarach nadal stanowi problem; danie wyrazu oczekiwaniom wobec rządu Uzbekistanu, że podejmie on kroki w celu wyeliminowania wszelkich form pracy przymusowej, przeciwdziałania pierwotnym przyczynom tego zjawiska, w szczególności systemowi obowiązkowych kwot, oraz pociągnięcia do odpowiedzialności organów lokalnych, które mobilizują pracowników sektora publicznego i studentów pod przymusem; podkreślenie, że konieczne jest podjęcie dalszych wysiłków i przyjęcie kolejnych środków prawnych w celu wzmocnienia postępów w tej dziedzinie z myślą o wyeliminowaniu pracy przymusowej; zachęcenie w tym zakresie do dalszej współpracy z Międzynarodową Organizacją Pracy (MOP); zachęcenie do ułatwienia wizyty w kraju specjalnemu sprawozdawcy ONZ ds. współczesnych form niewolnictwa; podkreślenie znaczenia wysiłków na rzecz rozwoju zrównoważonego łańcucha dostaw bawełny i wprowadzenia w kraju nowoczesnych, ekologicznych technik uprawy bawełny i praktyk rolniczych; wspieranie krajowych rolników uprawiających bawełnę w poprawianiu wydajności ich produkcji, ochronie środowiska i poprawie metod pracy w celu zniesienia pracy przymusowej;
   j) zachęcenie władz, by zintensyfikowały działania na rzecz zmniejszenia bezrobocia w kraju, w tym otwarcia sektora prywatnego i wzmocnienia małych i średnich przedsiębiorstw; pozytywne odniesienie się pod tym względem do rozszerzenia programu szkolenia kierowniczego oraz zachęcenie do organizowania dalszych programów szkoleniowych dla przedsiębiorców; przypomnienie w tym względzie o potencjale młodego pokolenia i jego stosunkowo wysokim poziomie wykształcenia; zachęcenie do promowania programów edukacji w dziedzinie przedsiębiorczości; przypomnienie o znaczeniu programów unijnych, takich jak Erasmus+, pod względem promowania dialogu międzykulturowego między UE a Uzbekistanem oraz stwarzania możliwości wzmocnienia pozycji biorących w nich udział studentów będących pozytywnymi aktorami przemian społecznych;
   k) kontynuowanie corocznych dialogów dotyczących praw człowieka organizowanych przez Europejską Służbę Działań Zewnętrznych (ESDZ) i w związku z tym domaganie się rozwiązania poszczególnych budzących niepokój spraw, w tym kwestii więźniów politycznych; coroczne uzgadnianie konkretnych tematów przed każdą rundą dialogów oraz ocenianie postępów w osiąganiu rezultatów zgodnie z normami UE, a jednocześnie uwzględnianie problematyki praw człowieka na wszystkich innych posiedzeniach i we wszystkich innych strategiach; zachęcanie do przestrzegania i ocenę przestrzegania międzynarodowych instrumentów w zakresie praw człowieka ratyfikowanych przez Uzbekistan, zwłaszcza w ramach ONZ, OBWE i MOP; ciągłe wyrażanie zaniepokojenia nierozwiązanymi problemami i brakiem wdrożenia niektórych reform; zachęcenie władz do depenalizacji dobrowolnych stosunków seksualnych między osobami tej samej płci i do wspierania kultury tolerancji wobec osób LGBTI; zwrócenie się do władz Uzbekistanu z apelem o przestrzeganie i propagowanie praw kobiet;
   l) zapewnienie przeglądu systemu paszportów; pozytywne odniesienie się do zniesienia systemu „wiz wyjazdowych”, których wymagano poprzednio od obywateli Uzbekistanu podróżujących poza Wspólnotę Niepodległych Państw (WNP); pozytywne odniesienie się do ogłoszenia przez Uzbekistan, że od stycznia 2019 r. nie będzie już wymagać wiz od obywateli państw członkowskich UE;
   m) wezwanie władz do poprawy lokalnego systemu opieki zdrowotnej i zwiększenia zasobów państwowych na ten cel, ponieważ sytuacja znacznie się pogorszyła od czasu uzyskania przez Uzbekistan niepodległości;
   n) wezwanie władz do zapewnienia niezbędnego wsparcia i dążenia do pozyskania wkładu i wsparcia partnerów międzynarodowych w celu umożliwienia Uzbekistanowi, a zwłaszcza autonomicznej Republice Karakałpackiej, uporania się z gospodarczymi, społecznymi i zdrowotnymi konsekwencjami katastrofy ekologicznej, która dotknęła Morze Aralskie, poprzez opracowanie zrównoważonych polityk i praktyk w zakresie gospodarki wodnej i oszczędzania wody, a także wiarygodnego planu stopniowego oczyszczania dla regionu; przyjęcie z zadowoleniem pozytywnych zmian w zakresie współpracy regionalnej dotyczącej wody, w szczególności z Tadżykistanem i Kazachstanem, a także ustanowienia funduszu powierniczego ONZ z udziałem wielu partnerów na rzecz bezpieczeństwa ludności w regionie Morza Aralskiego oraz zaangażowania wykazywanego przez władze; dalsze wspieranie wysiłków na rzecz poprawy infrastruktury nawadniania;
   o) uznanie nowej polityki zagranicznej Uzbekistanu, która doprowadziła do poprawy współpracy z sąsiadami i partnerami międzynarodowymi, w szczególności w zakresie wspierania stabilności i bezpieczeństwa w regionie, zarządzania granicami, gospodarki wodnej, demarkacji granic oraz energii; wspieranie pozytywnego zaangażowania Uzbekistanu w proces pokojowy w Afganistanie;
   p) pozytywne odniesienie się do dalszego zaangażowania się Uzbekistanu na rzecz utrzymania strefy wolnej od broni jądrowej w Azji Środkowej; przypomnienie zobowiązania UE do wsparcia Uzbekistanu w unieszkodliwianiu odpadów toksycznych i promieniotwórczych; zachęcanie Uzbekistanu do podpisania Traktatu o zakazie broni jądrowej;
   q) uwzględnienie ważnej roli Uzbekistanu w nadchodzącym przeglądzie strategii UE wobec Azji Środkowej, z zastosowaniem zasady zróżnicowania;
   r) uznanie uzasadnionych obaw Uzbekistanu związanych z bezpieczeństwem i zacieśnienie współpracy na rzecz wsparcia zarządzania kryzysowego, zapobiegania konfliktom, zintegrowanego zarządzania granicami oraz zwalczania radykalizacji postaw prowadzącej do aktów przemocy, terroryzmu, przestępczości zorganizowanej i nielegalnego handlu narkotykami, przy jednoczesnej ochronie rządów prawa i praw człowieka;
   s) zapewnienie skutecznej współpracy w walce z korupcją, praniem pieniędzy i uchylaniem się od opodatkowania;
   t) uzależnienie pomocy dla Uzbekistanu w ramach instrumentów finansowania zewnętrznego UE oraz pożyczek udzielanych przez EBI i EBOR od dalszych postępów we wdrażaniu reform;
   u) wspieranie skutecznego wdrożenia głównych międzynarodowych konwencji wymaganych do uzyskania statusu GSP Plus;
   v) wspieranie wysiłków Uzbekistanu na rzecz rozpoczęcia procesu przystąpienia do Światowej Organizacji Handlu (WTO), by zapewnić lepsze włączenie Uzbekistanu do gospodarki światowej oraz poprawić klimat biznesowy w tym kraju, a tym samym przyciągnąć więcej bezpośrednich inwestycji zagranicznych (BIZ);
   w) uwzględnienie rozwoju stosunków z innymi państwami trzecimi w kontekście realizacji chińskiej inicjatywy „Jeden pas i jeden szlak”; położenie nacisku na uwzględnienie związanych z tą inicjatywą obaw dotyczących praw człowieka, także przez opracowanie odpowiednich wytycznych;
   x) wykorzystanie negocjacji w sprawie wzmocnionej umowy o partnerstwie i współpracy do wsparcia rzeczywistego i trwałego postępu na drodze ku rozliczalnemu i demokratycznemu systemowi, który gwarantuje wszystkim obywatelom i chroni prawa podstawowe oraz skupia się w szczególności na zapewnieniu otoczenia sprzyjającego społeczeństwu obywatelskiemu, obrońcom praw człowieka i niezależności prawników; dopilnowanie, aby przed zakończeniem negocjacji Uzbekistan poczynił znaczne postępy na drodze ku zapewnieniu wolności wypowiedzi oraz wolności zrzeszania się i pokojowego zgromadzania się zgodnie z normami międzynarodowymi, w tym usuwając przeszkody utrudniające wszystkim nowym grupom rejestrację i legalne rozpoczęcie działalności w kraju, a także korzystanie z finansowania zagranicznego;
   y) wynegocjowanie nowoczesnej, kompleksowej i ambitnej umowy między UE a Uzbekistanem, która zastąpi umowę o partnerstwie i współpracy z 1999 r. i doprowadzi do zacieśnienia kontaktów międzyludzkich, współpracy politycznej, stosunków handlowych i inwestycyjnych i współpracy w zakresie zrównoważonego rozwoju, ochrony środowiska, sieci połączeń, praw człowieka i sprawowania rządów oraz przyczyni się do wprowadzenia Uzbekistanu na ścieżkę zrównoważonego rozwoju gospodarczego i społecznego;
   z) potwierdzenie zaangażowania na rzecz rozwoju standardów demokratycznych, a także na rzecz zasad dobrych rządów i praworządności oraz poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności, w tym wolności religii lub przekonań, i ich obrońców;
   aa) wspieranie dalszych wysiłków Uzbekistanu na rzecz wielostronnej i międzynarodowej współpracy w zakresie globalnych i regionalnych wyzwań, m.in. takich jak bezpieczeństwo międzynarodowe i zwalczanie brutalnego ekstremizmu, przestępczości zorganizowanej oraz handlu narkotykami, a także gospodarka wodna, degradacja środowiska, przeciwdziałanie zmianie klimatu i migracja;
   ab) zapewnienie, aby kompleksowa umowa ułatwiła i wzmocniła współpracę regionalną i pokojowe rozstrzyganie kwestii spornych, co utoruje drogę do prawdziwie dobrosąsiedzkich stosunków;
   ac) wzmocnienie przepisów dotyczących handlu i stosunków gospodarczych przez lepsze powiązanie ich z przepisami dotyczącymi praw człowieka i z zobowiązaniem do wdrożenia Wytycznych ONZ dotyczących biznesu i praw człowieka, przy jednoczesnym zapewnieniu mechanizmów oceny negatywnych skutków dla praw człowieka i przeciwdziałania im z jednej strony oraz, z drugiej strony, przez promowanie zasad gospodarki rynkowej, w tym pewności prawa, oraz niezależnych i przejrzystych instytucji, dialogu społecznego i wdrażania norm pracy MOP, tak aby zagwarantować zrównoważone bezpośrednie inwestycje zagraniczne i przyczynić się do dywersyfikacji gospodarki; poprawę współpracy w walce z korupcją, praniem pieniędzy i uchylaniem się od opodatkowania oraz zapewnienie, by aktywa obecnie zamrożone w kilku państwach członkowskich UE i EOG zostały zwrócone w sposób odpowiedzialny z korzyścią dla wszystkich obywateli Uzbekistanu;
   ad) wzmocnienie aspektów współpracy międzyparlamentarnej w ramach odpowiednio upoważnionej komisji współpracy parlamentarnej w zakresie demokracji, praworządności i praw człowieka, w tym bezpośredniej odpowiedzialności przedstawicieli rady współpracy i komisji współpracy parlamentarnej;
   ae) zapewnienie zaangażowania wszystkich odpowiednich podmiotów, w tym społeczeństwa obywatelskiego, zarówno w trakcie negocjacji, jak i w fazie wdrażania umowy;
   af) zawarcie w umowie przepisu dotyczącego potencjalnego zawieszenia współpracy w przypadku naruszenia przez jedną ze stron istotnych elementów w odniesieniu, w szczególności, do poszanowania zasad demokracji, praw człowieka i praworządności, z uwzględnieniem konsultacji z Parlamentem Europejskim w takich przypadkach; ustanowienie niezależnego mechanizmu monitorowania i składania skarg, zapewniającego poszczególnym społecznościom i ich przedstawicielom skuteczne narzędzie radzenia sobie z oddziaływaniem na prawa człowieka, a także monitorowania wdrożenia;
   ag) zapewnienie, aby Parlament Europejski był ściśle zaangażowany w monitorowanie wdrażania wszystkich części wzmocnionej umowy o partnerstwie i współpracy po jej wejściu w życie, przeprowadzanie konsultacji w tym kontekście oraz zapewnienie, aby Parlament i społeczeństwo obywatelskie były odpowiednio informowane o wdrażaniu tej umowy przez ESDZ i mogły stosownie reagować;
   ah) zapewnienie przekazywania wszystkich dokumentów negocjacyjnych Parlamentowi Europejskiemu, z zachowaniem zasad poufności, w celu umożliwienia odpowiedniej kontroli procesu negocjacji ze strony Parlamentu; wywiązanie się z zobowiązań międzyinstytucjonalnych wynikających z art. 218 ust. 10 TFUE i okresowe informowanie Parlamentu;
   ai) tymczasowe stosowanie wzmocnionej umowy o partnerstwie i współpracy dopiero po uzyskaniu zgody Parlamentu;
   aj) przeprowadzenie publicznej kampanii informacyjnej podkreślającej oczekiwane pozytywne wyniki współpracy z korzyścią dla obywateli Unii i Uzbekistanu, co umożliwiłoby również pogłębienie kontaktów międzyludzkich;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszego zalecenia Radzie, Komisji oraz wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, a także prezydentowi, rządowi i parlamentowi Republiki Uzbekistanu.

(1) Dz.U. C 238 z 6.7.2018, s. 394.
(2) Dz.U. C 238 z 6.7.2018, s. 51.
(3) Dz.U. C 274 z 27.7.2016, s. 25.
(4) Dz.U. C 168 E z 14.6.2013, s. 91.
(5) Dz.U. C 58 z 15.2.2018, s. 119.
(6) https://eeas.europa.eu/headquarters/headquarters-homepage/54354/joint-communiqué-european-union-–-central-asia-foreign-ministers-meeting-brussels-23-november_en


Zniesienie sezonowych zmian czasu ***I
PDF 203kWORD 50k
Rezolucja
Tekst skonsolidowany
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 26 marca 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zniesienia sezonowych zmian czasu i uchylenia dyrektywy 2000/84/WE (COM(2018)0639 – C8-0408/2018 – 2018/0332(COD))
P8_TA(2019)0225A8-0169/2019

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2018)0639),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0408/2018),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając uzasadnione opinie przedstawione – na mocy protokołu nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności – przez Parlament Danii, Izbę Gmin i Izbę Lordów Zjednoczonego Królestwa, w których stwierdzono, że projekt aktu ustawodawczego nie jest zgodny z zasadą pomocniczości,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 17 października 2018 r.(1),

–  uwzględniając wyniki konsultacji internetowych przeprowadzonych przez Komisję Europejską w dniach od 4 lipca 2018 r. do 16 sierpnia 2018 r.,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Transportu i Turystyki oraz opinie przedstawione przez Komisję Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności, Komisję Przemysłu, Badań Naukowych i Energii, Komisję Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów, Komisję Rolnictwa i Rozwoju Wsi, Komisję Prawną i Komisję Petycji (A8-0169/2019),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 26 Marca 2019 r. w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/... w sprawie zniesienia sezonowych zmian czasu i uchylenia dyrektywy 2000/84/WE

P8_TC1-COD(2018)0332


(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(2),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, (3),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Państwa członkowskie zdecydowały się w przeszłości wprowadzić ustalenia dotyczące czasu letniego na poziomie krajowym. Dla funkcjonowania rynku wewnętrznego ważne było, aby wspólna data i czas rozpoczęcia i końca okresu obowiązywania czasu letniego zostały ustalone w całej Unii w celu koordynacji zmiany czasu w państwach członkowskich. Zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/84/WE(4) wszystkie państwa członkowskie stosują obecnie ustalenia dotyczące sezonowe zmiany czasu letniego, począwszy od ostatniej niedzieli dwa razy w roku. Czas standardowy jest zmieniany na czas letni w ostatnią niedzielę marca i obowiązuje do ostatniej niedzieli października tego samego roku. [Popr. 1]

(2)  W oparciu o szereg petycji obywateli, inicjatyw obywatelskich i pytań parlamentarnych Parlament Europejski wezwał Komisję w  swojej rezolucji z dnia 8 lutego 2018 r. Parlament Europejski wezwał Komisję do przeprowadzenia dogłębnej oceny ustaleń dotyczących czasu letniego wprowadzonych dyrektywą 2000/84/WE oraz w razie konieczności do przedłożenia wniosku dotyczącego jej przeglądu. W rezolucji tej potwierdzono podkreślono również, że zasadnicze znaczenie ma utrzymanie zharmonizowanego znaczenie utrzymania zharmonizowanego i skoordynowanego podejścia do ustaleń dotyczących czasu w całej Unii, a także jednolitego systemu czasu w UE. [Popr. 2]

(3)  Komisja przeanalizowała dostępne dowody; wskazują one, jak ważne są zharmonizowane przepisy unijne w tej dziedzinie dla celu zapewnienia należytego funkcjonowania rynku wewnętrznego, zapewnienia przewidywalności i długoterminowej pewności oraz uniknięcia między innymi zakłóceń w planowaniu operacji transportowych i w funkcjonowaniu systemów teleinformatycznych, a także wyższych kosztów w handlu transgranicznym lub niższej wydajności towarów i usług. Dowody nie są rozstrzygające co do tego, czy korzyści wynikające z ustaleń dotyczących czasu letniego przewyższają niedogodności związane z copółroczną zmianą czasu. [Popr. 3]

(3a)   Publiczna debata nad ustaleniami dotyczącymi czasu letniego nie jest nowością, a od czasu wprowadzenia czasu letniego podejmowano wiele inicjatyw, które miały na celu zakończeniu tej praktyki. W niektórych państwach członkowskich odbyły się krajowe konsultacje, a większość przedsiębiorstw i zainteresowanych podmiotów opowiedziała się za zaprzestaniem zmiany czasu. Konsultacje zapoczątkowane przez Komisję Europejską doprowadziły do tego samego wniosku. [Popr. 4]

(3b)  W tym kontekście sytuacja hodowców zwierząt gospodarskich może posłużyć za przykład tego, że ustalenia dotyczące czasu letniego uważano początkowo za niezgodne z praktykami pracy w rolnictwie, w szczególności w odniesieniu do bardzo wczesnego początku dnia pracy już w trakcie obowiązywania czasu standardowego. Uważano, że dwukrotna zmiana czasu w roku utrudnia też wprowadzanie produktów czy zwierząt na rynki. Co więcej, ponieważ krowy nie zmieniają swojego naturalnego rytmu wytwarzania mleka, stwierdzono spadek wydajności mlecznej. Nowoczesne urządzenia i praktyki rolne zrewolucjonizowały jednak rolnictwo w sposób, który sprawia, że większość tych obaw nie wydaje się już istotna, ale nadal utrzymują się obawy związane z rytmem biologicznym zwierząt i warunkami pracy rolników. [Popr. 5]

(4)  Trwa obecnie ożywiona debata publiczna na temat ustaleń dotyczących czasu letniego. W konsultacjach społecznych przeprowadzonych przez Komisję wzięło udział około 4,6 mln obywateli, co stanowi największą liczbę respondentów, którzy kiedykolwiek udzielili odpowiedzi w konsultacjach prowadzonych przez Komisję. Wiele inicjatyw obywatelskich wskazuje na obawy obywateli w związku ze zmianą czasu dwa razy w roku, a niektóre państwa członkowskie wyraziły już chęć zaprzestania stosowania takich ustaleń dotyczących czasu letniego. W świetle tych zmian konieczne jest stałe czuwanie nad należytym funkcjonowaniem rynku wewnętrznego i uniknięcie wszelkich poważnych zakłóceń w funkcjonowaniu tego rynku, które mogą być spowodowane różnicami między państwami członkowskimi w tym zakresie. Należy zatem w sposób skoordynowany i zharmonizowany znieść ustalenia dotyczące czasu letniego. [Popr. 6]

(4a)  Chronobiologia wskazuje, że wszelkie zmiany czasu zaburzają rytm dobowy organizmu człowieka, co może mieć negatywny wpływ na zdrowie. Najnowsze dowody naukowe wyraźnie wskazują na związek między zmianami czasu a chorobami układu krążenia, chorobami zapalnymi układu odpornościowego czy nadciśnieniem wynikającymi z zaburzenia cyklu dobowego. Niektóre grupy, takie jak dzieci i osoby starsze, są szczególnie narażone. Z myślą o ochronie zdrowia publicznego należy zatem znieść sezonowe zmiany czasu. [Popr. 7]

(4b)   Terytoria inne niż terytoria zamorskie państw członkowskich UE znajdują się w trzech różnych strefach czasowych lub stosują różne czasy standardowe, tj. GMT, GMT+1 i GMT+2. Znaczna rozpiętość terytorium Unii Europejskiej w kierunku północ-południe oznacza, że oddziaływanie czasu pod względem światła dziennego jest różne w całej Unii. Dlatego ważne jest, aby państwa członkowskie wzięły pod uwagę aspekty geograficzne czasu, tj. naturalne strefy czasowe i położenie geograficzne, przed zmianą swoich stref czasowych. Państwa członkowskie powinny konsultować się z obywatelami i właściwymi zainteresowanymi stronami przed podjęciem decyzji o zmianie stref czasowych. [Popr. 8]

(4c)  Liczne inicjatywy obywatelskie wskazywały na obawy obywateli dotyczące zmiany czasu dwa razy do roku, a państwom członkowskim należy dać czas i możliwość przeprowadzenia własnych konsultacji publicznych i ocen skutków w celu lepszego zrozumienia konsekwencji rezygnacji z sezonowej zmiany czasu w czasie w każdym regionie. [Popr. 9]

(4d)  Czas letni czy też przedłużenie czasu dostępu do światła dziennego umożliwiły pozornie późniejsze zachody słońca w miesiącach letnich. Dla wielu obywateli Unii lato jest synonimem dostępności światła dziennego do późnych godzin wieczornych. Powrót do czasu „standardowego” oznaczałby, że w lecie zachód słońca będzie następował o godzinę wcześniej, a także że w ten sposób znacznie skróci się okres roku, w którym światło dzienne jest dostępne w godzinach wieczornych. [Popr. 10]

(4e)  Liczne badania dotyczyły związku między przejściem na czas letni a ryzykiem ataku serca, zaburzeniami rytmu dobowego, bezsennością, brakiem koncentracji i deficytem uwagi, wzmożonym ryzykiem wypadków, niższą satysfakcją życiową, a nawet wskaźnikami samobójstw. Jednakże dłuższa ekspozycja na światło dzienne i światło słoneczne czy aktywne spędzanie czasu na wolnym powietrzu po szkole lub po pracy mają wyraźny i pozytywny długotrwały wpływ na ogólne samopoczucie. [Popr. 11]

(4f)  Sezonowa zmiana czasu wpływa również negatywnie na dobrostan zwierząt, co jest szczególnie widoczne na przykład w sektorze rolnictwa, w którym obserwuje się negatywny wpływ na produkcję mleka. [Popr. 12]

(4g)  Powszechnie uważa się, że sezonowe zmiany czasu przynoszą oszczędności energii. Rzeczywiście był to główny powód, dla którego w ubiegłym wieku pierwotnie wprowadzono zmianę czasu. Z badań wynika jednak, że choć sezonowe zmiany czasu mogą odgrywać marginalną rolę w redukcji zużycia energii w Unii jako takiej, to nie zawsze dzieje się tak w przypadku poszczególnych państw członkowskich. Oszczędność zużycia energii do oświetlania osiągnięta w wyniku przejścia na czas letni może też zostać zniwelowana przez wzrost zużycia energii wykorzystywanej do ogrzewania. Ponadto wyniki tych badań są trudne do interpretacji ze względu na ich silne nacechowanie przez czynniki zewnętrzne, takie jak warunki meteorologiczne, zachowanie użytkowników energii czy zachodząca transformacja energetyczna. [Popr. 13]

(5)  Niniejsza dyrektywa nie powinna naruszać prawa poszczególnych państw członkowskich do podjęcia decyzji w sprawie standardowego czasu lub czasów dla terytoriów podlegających ich jurysdykcji i objętych terytorialnym zakresem stosowania Traktatów oraz w sprawie dalszych zmian w tym zakresie. Jednak w celu zapewnienia, by stosowanie ustaleń dotyczących czasu letniego jedynie przez niektóre państwa członkowskie nie zakłócało funkcjonowania rynku wewnętrznego, państwa członkowskie powinny powstrzymać się od zmiany czasu standardowego na danym terytorium podlegającym ich jurysdykcji z przyczyn związanych ze zmianami sezonowymi, nawet gdyby taka zmiana była przedstawiana jako zmiana strefy czasowej. Ponadto w celu zminimalizowania zakłóceń między innymi w sektorze transportu, komunikacji i innych odnośnych sektorach, państwa członkowskie powinny powiadomić Komisję w odpowiednim czasie o zamiarze zmiany czasu standardowego, a następnie stosować zgłoszone zmiany. Na podstawie tego powiadomienia Komisja powinna poinformować wszystkie pozostałe państwa członkowskie, tak aby mogły one przyjąć wszelkie niezbędne środki. Powinna ona również poinformować społeczeństwo i zainteresowane strony, publikując te informacje. najpóźniej do dnia 1 kwietnia 2020 r. o zamiarze zmiany czasu standardowego w ostatnią niedzielę października 2021 r. [Popr. 14]

(6)  W związku z tym konieczne jest zakończenie harmonizacji okresu objętego ustaleniami dotyczącymi czasu letniego zgodnie z dyrektywą 2000/84/WE oraz wprowadzenie wspólnych przepisów uniemożliwiających państwom członkowskim sezonowe stosowanie różnych ustaleń dotyczących czasu przez zmianę czasu standardowego częściej niż raz w ciągu roku oraz ustanawiających obowiązek powiadamiania o przewidywanych zmianach czasu standardowego. Niniejsza dyrektywa ma w istotnej mierze przyczyniać się do sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego, dlatego też jej podstawą powinien być art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), zgodnie z wykładnią przyjętą w świetle jednolitego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. [Popr. 15]

(6a)   Przed podjęciem decyzji o tym, jaki czas standardowy ma być stosowany w poszczególnych państwach członkowskich, należy przeprowadzić konsultacje i analizy, które uwzględniałyby preferencje obywateli, różnice geograficzne, różnice regionalne, standardowe ustalenia dotyczące organizacji pracy oraz inne czynniki ważne dla danego państwa członkowskiego. W związku z tym państwa członkowskie powinny mieć wystarczająco dużo czasu na przeanalizowanie skutków wniosku oraz wybranie rozwiązania najbardziej odpowiadającego społeczeństwu i jednocześnie uwzględniającego właściwe funkcjonowanie rynku wewnętrznego. [Popr. 16]

(6b)   Zmiana czasu niezwiązana ze zmianami pór roku będzie wiązać się z kosztami przejściowymi, zwłaszcza w odniesieniu do systemów informatycznych w transporcie i innych sektorach. W celu znacznego ograniczenia kosztów przejściowych wymagany jest rozsądny okres przygotowawczy dla wdrożenia niniejszej dyrektywy. [Popr. 17]

(7)  Niniejsza dyrektywa powinna mieć zastosowanie od dnia 1 kwietnia 2019 2021 r., tak aby ostatni okres czasu letniego zgodnie z przepisami dyrektywy 2000/84/WE zaczynał się w każdym państwie członkowskim w dniu 31 marca 2019 r. o o godz. 1.00 w nocy uniwersalnego czasu koordynowanego w ostatnią niedzielę marca 2021 r. Państwa członkowskie, które po tym okresie czasu letniego zamierzają przyjąć czas standardowy odpowiadający czasowi zimowemu zgodnie z dyrektywą 2000/84/WE, powinny zmienić swój czas standardowy w dniu 27 października 2019 r. o godz. 1.00 w nocy uniwersalnego czasu koordynowanego w ostatnią niedzielę października 2021 r., tak aby podobne i trwałe zmiany wprowadzono w różnych państwach członkowskich jednocześnie. Pożądane jest, aby państwa członkowskie w uzgodniony sposób podjęły decyzje w sprawie czasu standardowego, który uzgodniły między sobą, jaki czas standardowy każde z nich będzie stosowało od 2019 2021 r. [Popr. 18]

(7a)  W celu zapewnienia zharmonizowanego wdrożenia niniejszej dyrektywy państwa członkowskie powinny współpracować ze sobą i podjąć decyzję o planowanym rozwiązaniu kwestii czasu standardowego w sposób uzgodniony i skoordynowany. W związku z tym należy ustanowić mechanizm koordynacji, na potrzeby którego wyznacza się po jednym przedstawicielu każdego państwa członkowskiego oraz jednego przedstawiciela Komisji. W ramach mechanizmu koordynacji omawia się i ocenia ewentualny wpływ planowanej decyzji państwa członkowskiego o czasie standardowym na funkcjonowanie rynku wewnętrznego, aby uniknąć wszelkich istotnych zakłóceń. [Popr. 19]

(7b)  Komisja powinna ocenić, czy planowany czas w poszczególnych państwach członkowskich może znacznie i trwale utrudnić prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego. Jeżeli ocena ta nie doprowadzi do ponownego rozpatrzenia przez państwa członkowskie planowanych ustaleń w sprawie czasu, Komisja powinna mieć możliwość przełożenia daty rozpoczęcia stosowania niniejszej dyrektywy o nie więcej niż 12 miesięcy i, w stosownym przypadku, przedłożyć wniosek ustawodawczy. Aby zapewnić prawidłowe stosowanie niniejszej dyrektywy, należy zatem przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 TFUE w celu przesunięcia daty stosowania dyrektywy o nie więcej niż 12 miesięcy. [Popr. 20]

(8)  Wdrożenie niniejszej dyrektywy powinno być monitorowane. Komisja powinna przedstawić wyniki tego monitorowania w sprawozdaniu dla Parlamentu Europejskiego i Rady. Aby można było przedstawić to sprawozdanie w określonym terminie, powinno ono opierać się na informacjach udostępnionych Komisji przez państwa członkowskie w odpowiednim czasie.

(9)  Ponieważ cele niniejszej dyrektywy w zakresie zharmonizowanych ustaleń dotyczących czasu nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, może ona podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.

(10)  Zharmonizowane ustalenia dotyczące czasu powinny być stosowane zgodnie z postanowieniami dotyczącymi terytorialnego zakresu stosowania Traktatów określonymi w art. 355 TFUE.

(11)  Należy zatem uchylić dyrektywę 2000/84/WE,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

1.  Państwa członkowskie nie stosują sezonowych zmian swojego standardowego czasu lub czasów.

2.  Niezależnie od przepisów W drodze odstępstwa od akapitu pierwszego państwa członkowskie mogą w dalszym ciągu zastosować w 2019 2021 r. sezonową zmianę swojego standardowego czasu lub czasów, pod warunkiem że przeprowadzą ją w dniu 27 października 2019 r. o o godz. 1.00 w nocy uniwersalnego czasu koordynowanego w ostatnią niedzielę października 2021 r. Państwa członkowskie powiadamiają o tej decyzji zgodnie z art. 2. Komisję o swojej decyzji w tej sprawie najpóźniej do dnia 1 kwietnia 2020 r. [Popr. 21]

Artykuł 2

1.  Nie naruszając przepisów art. 1, jeżeli państwo członkowskie postanowi zmienić swój standardowy czas lub czasy na dowolnym obszarze podlegającym jego jurysdykcji, powiadamia o tym Komisję co najmniej na 6 miesięcy przed wejściem tej zmiany w życie. Jeżeli państwo członkowskie dokonało takiego powiadomienia i nie wycofało go co najmniej 6 miesięcy przed datą planowanej zmiany, państwo członkowskie stosuje tę zmianę. Ustanawia się zatem mechanizm koordynacji w celu zapewnienia zharmonizowanego i skoordynowanego podejścia do ustaleń dotyczących czasu w całej Unii. [Popr. 22]

2.  W terminie 1 miesiąca od powiadomienia Komisja informuje o tym pozostałe państwa członkowskie i publikuje te informacje w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Na potrzeby tego mechanizmu koordynacji wyznacza się po jednym przedstawicielu każdego państwa członkowskiego oraz jednego przedstawiciela Komisji. [Popr. 23]

2a.  W przypadku gdy państwo członkowskie powiadamia Komisję o swojej decyzji zgodnie z art. 1 ust. 2, w ramach mechanizmu koordynacji zwołuje się posiedzenie w celu dokonania oceny i omówienia potencjalnego wpływu planowanej zmiany na funkcjonowanie rynku wewnętrznego w celu uniknięcia poważnych zakłóceń. [Popr. 24]

2b.  Jeżeli na podstawie oceny, o której mowa w ust. 2a, Komisja uzna, że planowana zmiana będzie miała znaczący wpływ na prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego, informuje o tym powiadamiające państwo członkowskie. [Popr. 25]

2c.  Najpóźniej do dnia 31 października 2020 r. powiadamiające państwo członkowskie podejmuje decyzję, czy podtrzymać swój zamiar czy też nie. W przypadku gdy powiadamiające państwo członkowskie postanawia podtrzymać swój zamiar, przedstawia szczegółowe wyjaśnienie, w jaki sposób będzie przeciwdziałać negatywnemu wpływowi zmiany czasu na funkcjonowanie rynku wewnętrznego. [Popr. 26]

Artykuł 3

1.  Komisja składa Najpóźniej do dnia 31 grudnia 2025 r. Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z wdrożenia oceny dotyczące stosowania i wdrażania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 grudnia 2024 r., w razie potrzeby wraz z wnioskiem ustawodawczym w sprawie jego przeglądu w oparciu o dogłębną ocenę skutków, z udziałem wszystkich zainteresowanych stron. [Popr. 27]

2.  Najpóźniej do dnia 30 kwietnia 2024 2025r. państwa członkowskie przekazują Komisji odpowiednie informacje. [Popr. 28]

Artykuł 4

1.  Państwa członkowskie przyjmują i publikują, najpóźniej do dnia 1 kwietnia 2019 2021 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy. Niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów.

Państwa członkowskie stosują te przepisy od dnia 1 kwietnia 2019 2021 r.

Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie. [Popr. 29]

2.  Państwa członkowskie przekazują Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 4a

1.  Komisja, w ścisłej współpracy z mechanizmem koordynacji, o którym mowa w art. 2, ściśle monitoruje przewidywane ustalenia dotyczące czasu w całej Unii.

2.  Jeżeli Komisja ustali, że planowane ustalenia dotyczące czasu przekazane przez państwa członkowskie zgodnie z art. 1 ust. 2, mogą znacząco i trwale utrudnić prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego, jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych w celu przełożenia terminu stosowania niniejszej dyrektywy o nie więcej niż 12 miesięcy oraz do przedłożenia w stosownych przypadkach wniosku ustawodawczego. [Popr. 30]

Artykuł 4b

1.  Powierzenie Komisji uprawnień do przyjmowania aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

2.  Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 4a, powierza się Komisji od dnia [data wejścia w życie niniejszej dyrektywy] do [data zastosowania niniejszej dyrektywy].

3.  Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 4a, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w późniejszym terminie określonym w tej decyzji. Nie wpływa ona na ważność już obowiązujących aktów delegowanych.

4.  Przed przyjęciem aktu delegowanego Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez każde państwo członkowskie zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa.

5.  Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

6.  Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 4a wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady. [Popr. 31]

Artykuł 5

Dyrektywa 2000/84/WE traci moc ze skutkiem od dnia 1 kwietnia 2019 2021 r. [Popr. 32]

Artykuł 6

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 7

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

(1) Dz.U. C 62 z 15.2.2019, s. 305.
(2)Dz.U. C 62 z 15.2.2019, s. 305.
(3) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 26 marca 2019.
(4)Dyrektywa 2000/84/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 stycznia 2001 r. w sprawie ustaleń dotyczących czasu letniego (Dz.U. L 31 z 2.2.2001, s. 21).


Wspólne zasady rynku wewnętrznego energii elektrycznej ***I
PDF 140kWORD 61k
Rezolucja
Tekst
Załącznik
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 26 marca 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej (wersja przekształcona) (COM(2016)0864 – C8-0495/2016 – 2016/0380(COD))
P8_TA(2019)0226A8-0044/2018

(Zwykła procedura ustawodawcza – przekształcenie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2016)0864),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 194 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0495/2016),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając uzasadnione opinie przedstawione – na mocy Protokołu nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności – przez parlament Węgier, Radę Związkową Austrii i Senat RP, w których stwierdzono, że projekt aktu ustawodawczego nie jest zgodny z zasadą pomocniczości,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 31 maja 2017 r.(1),

–  uwzględniając opinię Komitetu Regionów z dnia 13 lipca 2017 r.(2),

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 28 listopada 2001 r. w sprawie bardziej uporządkowanego wykorzystania techniki przekształcania aktów prawnych(3),

–  uwzględniając pismo Komisji Prawnej z dnia 7 września 2017 r. skierowane do Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii zgodnie z art. 104 ust. 3 Regulaminu,

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 18 stycznia 2019 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 104 i 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii oraz opinię Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A8-0044/2018),

A.  mając na uwadze, że konsultacyjna grupa robocza służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji stwierdziła, że wniosek Komisji nie zawiera żadnych zmian merytorycznych innych niż te określone jako takie we wniosku, oraz mając na uwadze, że w odniesieniu do ujednolicenia niezmienionych przepisów wcześniejszych aktów z tymi zmianami wniosek ogranicza się do zwykłego ujednolicenia istniejących tekstów, bez zmiany co do istoty;

1.  uchwala poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu, biorąc pod uwagę zalecenia konsultacyjnej grupy roboczej służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji;

2.  przyjmuje do wiadomości oświadczenia Komisji załączone do niniejszej rezolucji;

3.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

4.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 26 marca 2019 r. w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/... w sprawie wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej oraz zmieniającej dyrektywę 2012/27/UE (wersja przekształcona)

P8_TC1-COD(2016)0380


(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, dyrektywy (UE) 2019/944.)

ZAŁĄCZNIK DO REZOLUCJI USTAWODAWCZEJ

OŚWIADCZENIE KOMISJI W SPRAWIE DEFINICJI POŁĄCZENIA WZAJEMNEGO

Komisja przyjmuje do wiadomości porozumienie współprawodawców dotyczące przekształconej dyrektywy w sprawie energii elektrycznej i przekształconego rozporządzenia w sprawie energii elektrycznej, zgodnie z którym powraca się do definicji „połączenia wzajemnego” stosowanej w dyrektywie 2009/72/WE i rozporządzeniu (WE) nr 714/2009. Komisja podziela zdanie, że rynki energii elektrycznej różnią się od innych rynków, takich jak rynek gazu ziemnego, np. z uwagi na obrót produktami, które obecnie nie mogą być w łatwy sposób magazynowane i są wytwarzane przez wiele różnych instalacji wytwórczych, w tym instalacje na poziomie dystrybucji. W rezultacie rola połączeń z państwami trzecimi znacznie się różni w sektorach energii elektrycznej i gazu, i można w związku z tym wybrać odmienne podejścia regulacyjne.

Komisja dokona dalszej analizy wpływu tego porozumienia i w stosownych przypadkach przedstawi wytyczne dotyczące stosowania przepisów.

Ze względu na jasność prawa Komisja pragnie zwrócić uwagę na następujące kwestie:

Uzgodniona definicja połączenia wzajemnego w dyrektywie w sprawie energii elektrycznej odnosi się do urządzeń łączących systemy elektroenergetyczne. W sformułowaniu tym nie ma rozróżnienia między ramami regulacyjnymi lub sytuacjami technicznymi, a zatem a priori obejmuje ono wszystkie połączenia elektryczne z państwami trzecimi objęte zakresem stosowania. W odniesieniu do uzgodnionej definicji połączenia wzajemnego w rozporządzeniu w sprawie energii elektrycznej Komisja podkreśla, że integracja rynków energii elektrycznej wymaga ścisłej współpracy między operatorami systemów, uczestnikami rynku i organami regulacyjnymi. Chociaż zakres obowiązujących przepisów może różnić się w zależności od stopnia integracji z wewnętrznym rynkiem energii elektrycznej, ścisłą integrację państw trzecich z wewnętrznym rynkiem energii elektrycznej, jak np. uczestnictwo w projektach łączenia rynków, należy oprzeć na umowach wymagających stosowania odpowiednich przepisów prawa Unii.

OŚWIADCZENIE KOMISJI W SPRAWIE ALTERNATYWNYCH METOD ROZSTRZYGANIA SPORÓW

Komisja przyjmuje do wiadomości porozumienie współprawodawców dotyczące art. 26 w celu uregulowania na szczeblu UE, że udział dostawców usług energetycznych w alternatywnych metodach rozstrzygania sporów jest obowiązkowy. Komisja wyraża ubolewanie z powodu tej decyzji, ponieważ jej wniosek pozostawiał w tej kwestii możliwość wyboru państwom członkowskim zgodnie z podejściem przyjętym w dyrektywie 2013/11/UE w sprawie alternatywnych metod rozstrzygania sporów konsumenckich (dyrektywa w sprawie ADR w sporach konsumenckich) oraz z uwzględnieniem zasad pomocniczości i proporcjonalności.

Rolą Komisji nie jest przeprowadzanie ocen porównawczych poszczególnych modeli alternatywnych metod rozstrzygania sporów wprowadzonych przez państwa członkowskie. Komisja oceni zatem ogólną skuteczność krajowych alternatywnych metod rozstrzygania sporów w ramach jej ogólnego obowiązku monitorowania transpozycji i skutecznego stosowania prawa unijnego.

(1) Dz.U. C 288 z 31.8.2017, s. 91
(2) Dz.U. C 342 z 12.10.2017, s. 79.
(3) Dz.U. C 77 z 28.3.2002, s. 1.


Rynek wewnętrzny energii elektrycznej ***I
PDF 139kWORD 59k
Rezolucja
Tekst
Załącznik
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 26 marca 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wewnętrznego rynku energii elektrycznej (wersja przekształcona) (COM(2016)0861 – C8-0492/2016 – 2016/0379(COD))
P8_TA(2019)0227A8-0042/2018

(Zwykła procedura ustawodawcza – przekształcenie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2016)0861),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 194 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0492/2016),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając uzasadnione opinie przedstawione – na mocy protokołu nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności – przez Izbę Poselską Republiki Czeskiej, niemiecki Bundestag, parlament Hiszpanii, Senat Francji, parlament Węgier, Radę Związkową Austrii, Sejm Polski, Senat Polski, Izbę Deputowanych Rumunii i Senat Rumunii, w których stwierdzono, że projekt aktu ustawodawczego nie jest zgodny z zasadą pomocniczości,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 31 maja 2017 r.(1),

–  uwzględniając opinię Komitetu Regionów z dnia 13 lipca 2017 r.(2),

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 28 listopada 2001 r. w sprawie bardziej uporządkowanego wykorzystania techniki przekształcania aktów prawnych(3),

–  uwzględniając pismo Komisji Prawnej z dnia 13 lipca 2017 r. skierowane do Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii zgodnie z art. 104 ust. 3 Regulaminu,

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 18 stycznia 2019 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 104 i 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii oraz opinię Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A8-0042/2018),

A.  mając na uwadze, że konsultacyjna grupa robocza służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji stwierdziła, że wniosek Komisji nie zawiera żadnych zmian merytorycznych innych niż te określone jako takie we wniosku, oraz mając na uwadze, że w odniesieniu do ujednolicenia niezmienionych przepisów wcześniejszych aktów z tymi zmianami wniosek ogranicza się do zwykłego ujednolicenia istniejących tekstów, bez zmiany co do istoty;

1.  uchwala poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu, biorąc pod uwagę zalecenia konsultacyjnej grupy roboczej służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji;

2.  przyjmuje do wiadomości oświadczenia Komisji załączone do niniejszej rezolucji;

3.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

4.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 26 marca 2019 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/... w sprawie rynku wewnętrznego energii elektrycznej (wersja przekształcona)

P8_TC1-COD(2016)0379


(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) 2019/943.)

ZAŁĄCZNIK DO REZOLUCJI USTAWODAWCZEJ

OŚWIADCZENIE KOMISJI W SPRAWIE DEFINICJI POŁĄCZENIA WZAJEMNEGO

Komisja przyjmuje do wiadomości porozumienie współprawodawców dotyczące przekształconej dyrektywy w sprawie energii elektrycznej i przekształconego rozporządzenia w sprawie energii elektrycznej, zgodnie z którym powraca się do definicji „połączenia wzajemnego” stosowanej w dyrektywie 2009/72/WE i rozporządzeniu (WE) nr 714/2009. Komisja podziela zdanie, że rynki energii elektrycznej różnią się od innych rynków, takich jak rynek gazu ziemnego, np. z uwagi na obrót produktami, które obecnie nie mogą być w łatwy sposób magazynowane i są wytwarzane przez wiele różnych instalacji wytwórczych, w tym instalacje na poziomie dystrybucji. W rezultacie rola połączeń z państwami trzecimi znacznie się różni w sektorach energii elektrycznej i gazu, i można w związku z tym wybrać odmienne podejścia regulacyjne.

Komisja dokona dalszej analizy wpływu tego porozumienia i w stosownych przypadkach przedstawi wytyczne dotyczące stosowania przepisów.

Ze względu na jasność prawa Komisja pragnie zwrócić uwagę na następujące kwestie:

Uzgodniona definicja połączenia wzajemnego w dyrektywie w sprawie energii elektrycznej odnosi się do urządzeń łączących systemy elektroenergetyczne. W sformułowaniu tym nie ma rozróżnienia między ramami regulacyjnymi lub sytuacjami technicznymi, a zatem a priori obejmuje ono wszystkie połączenia elektryczne z państwami trzecimi objęte zakresem stosowania. W odniesieniu do uzgodnionej definicji połączenia wzajemnego w rozporządzeniu w sprawie energii elektrycznej Komisja podkreśla, że integracja rynków energii elektrycznej wymaga ścisłej współpracy między operatorami systemów, uczestnikami rynku i organami regulacyjnymi. Chociaż zakres obowiązujących przepisów może różnić się w zależności od stopnia integracji z wewnętrznym rynkiem energii elektrycznej, ścisłą integrację państw trzecich z wewnętrznym rynkiem energii elektrycznej, jak np. uczestnictwo w projektach łączenia rynków, należy oprzeć na umowach wymagających stosowania odpowiednich przepisów prawa Unii.

OŚWIADCZENIE KOMISJI W SPRAWIE PLANÓW WDROŻENIA REFORMY RYNKU

Komisja przyjmuje do wiadomości porozumienie współprawodawców dotyczące art. 20 ust. 3, który stanowi, że państwa członkowskie, w których stwierdzono problem wystarczalności, publikują plan wdrożenia wraz z harmonogramem przyjmowania środków mających na celu wyeliminowanie stwierdzonych zakłóceń regulacyjnych lub niedoskonałości rynku w ramach procesu pomocy państwa.

Zgodnie z art. 108 TFUE Komisja ma wyłączną kompetencję do oceny zgodności środków pomocy państwa z rynkiem wewnętrznym. Niniejsze rozporządzenie nie może mieć wpływu na wyłączną kompetencję Komisji na mocy TFUE i pozostaje bez uszczerbku dla niej. Komisja może zatem, w stosownych przypadkach, wydawać opinie na temat planów wdrożenia reformy rynku równolegle z procesem zatwierdzania mechanizmów zdolności wytwórczych na podstawie zasad pomocy państwa, ale oba te procesy są prawnie odrębne.

(1) Dz.U. C 288 z 31.8.2017, s. 91.
(2) Dz.U. C 342 z 12.10.2017, s. 79.
(3) Dz.U. C 77 z 28.3.2002, s. 1.


Agencja Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki ***I
PDF 130kWORD 57k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 26 marca 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego Agencję Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (wersja przekształcona) (COM(2016)0863 – C8-0494/2016 – 2016/0378(COD))
P8_TA(2019)0228A8-0040/2018

(Zwykła procedura ustawodawcza – przekształcenie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2016)0863),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 194 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0494/2016),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając uzasadnione opinie przedstawione – na mocy protokołu nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności – przez niemiecki Bundestag, francuski Senat i Senat Rumunii, w których stwierdzono, że projekt aktu ustawodawczego nie jest zgodny z zasadą pomocniczości,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 31 maja 2017 r.(1),

–  uwzględniając opinię Komitetu Regionów z dnia 13 lipca 2017 r.(2),

–  uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 28 listopada 2001 r. w sprawie bardziej uporządkowanego wykorzystania techniki przekształcania aktów prawnych(3),

–  uwzględniając pismo Komisji Prawnej z dnia 13 lipca 2017 r. skierowane do Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii zgodnie z art. 104 ust. 3 Regulaminu,

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 19 grudnia 2018 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 104 i 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii oraz opinię Komisji Budżetowej (A8-0040/2018),

A.  mając na uwadze, że konsultacyjna grupa robocza służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji stwierdziła, że wniosek Komisji nie zawiera żadnych zmian merytorycznych innych niż te określone jako takie we wniosku, oraz mając na uwadze, że w odniesieniu do ujednolicenia niezmienionych przepisów wcześniejszych aktów z tymi zmianami wniosek ogranicza się do zwykłego ujednolicenia istniejących tekstów, bez zmiany co do istoty;

1.  uchwala poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu, biorąc pod uwagę zalecenia konsultacyjnej grupy roboczej służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 26 marca 2019 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/... ustanawiającego Agencję Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (wersja przekształcona)

P8_TC1-COD(2016)0378


(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) 2019/942.)

(1) Dz.U. C 288 z 31.8.2017, s. 91.
(2) Dz.U. C 342 z 12.10.2017, s. 79.
(3) Dz.U. C 77 z 28.3.2002, s. 1.


Gotowość na wypadek zagrożeń w sektorze energii elektrycznej ***I
PDF 134kWORD 47k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 26 marca 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie gotowości na wypadek zagrożeń w sektorze energii elektrycznej i uchylającego dyrektywę 2005/89/WE (COM(2016)0862 – C8-0493/2016 – 2016/0377(COD))
P8_TA(2019)0229A8-0039/2018

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2016)0862),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 194 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0493/2016),

–  uwzględniając opinię Komisji Prawnej w sprawie proponowanej podstawy prawnej,

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 31 maja 2017 r.(1),

–  uwzględniając opinię Komitetu Regionów z dnia 13 lipca 2017 r.(2),

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 5 grudnia 2018 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 i 39 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii (A8-0039/2018),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 26 marca 2019 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/... w sprawie gotowości na wypadek zagrożeń w sektorze energii elektrycznej i uchylającego dyrektywę 2005/89/WE

P8_TC1-COD(2016)0377


(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) 2019/941.)

(1) Dz.U. C 288 z 31.8.2017, s. 91.
(2) Dz.U. C 342 z 12.10.2017, s. 79.


Etykietowanie opon pod kątem efektywności paliwowej i innych zasadniczych parametrów ***I
PDF 608kWORD 382k
Rezolucja
Tekst skonsolidowany
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 26 marca 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie etykietowania opon pod kątem efektywności paliwowej i innych zasadniczych parametrów oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1222/2009 (COM(2018)0296 – C8-0190/2018 – 2018/0148(COD))
P8_TA(2019)0230A8-0086/2019

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2018)0296),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2, art. 114 i art. 194 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi Komisja przedstawiła wniosek Parlamentowi (C8-0190/2018),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z 17 października 2018 r.(1),

–  po konsultacji z Komitetem Regionów,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii oraz opinię Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A8-0086/2019),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 26 marca 2019 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) .../... w sprawie etykietowania opon pod kątem efektywności paliwowej i innych zasadniczych parametrów oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1222/2009

P8_TC1-COD(2018)0148


(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114 i art. 194 ust. 2,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(2),

uwzględniając opinię Komitetu Regionów(3),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Unia jest zaangażowana w tworzenie unii energetycznej opartej na przyszłościowej polityce w dziedzinie klimatu. Efektywność paliwowa, zasadniczy element ram polityki klimatyczno-energetycznej Unii do 2030 r., to klucz do zmniejszenia zapotrzebowania na energię.

(2)  Komisja dokonała przeglądu(4) skuteczności rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1222/2009(5) i wskazała na potrzebę zaktualizowania jego przepisów, aby poprawić jego skuteczność.

(3)  Należy zastąpić rozporządzenie (WE) nr 1222/2009 nowym rozporządzeniem, które obejmie zmiany wprowadzone w 2011 r. oraz zmieni i udoskonali niektóre przepisy, aby doprecyzować i zaktualizować ich treść, uwzględniając postęp technologiczny dotyczący opon, jaki dokonał się w ostatnich latach. Ponieważ jednak popyt i podaż nie zmieniły się znacznie pod względem efektywności paliwowej, zmiana skali klasyfikacji efektywności paliwowej nie jest konieczna na tym etapie. Należy ponadto przeanalizować przyczyny braku zmian oraz czynniki warunkujące zakup, takie jak cena, osiągi itd. [Popr. 1]

(4)  Sektor transportu odpowiada za jedną trzecią zużycia energii w Unii. Transport drogowy odpowiadał za około 22% całkowitych emisji gazów cieplarnianych w UE w 2015 r. Opony, głównie ze względu na ich opór toczenia, odpowiadają za 5–10 % zużycia paliwa przez pojazdy. Dlatego też zmniejszenie oporu toczenia opon w znaczący sposób przyczyniłoby się do efektywności paliwowej w transporcie drogowym, a tym samym do zmniejszenia emisji oraz do dekarbonizacji sektora transportu. [Popr. 2]

(4a)  Aby sprostać wyzwaniu zmniejszenia emisji CO2 z transportu drogowego, państwa członkowskie powinny stworzyć we współpracy z Komisją zachęty do wprowadzenia innowacyjnego procesu technologicznego, który zapewni bezpieczne opony C1, C2 i C3 pozwalające na obniżenie zużycia paliwa. [Popr. 3]

(5)  Opony charakteryzuje szereg wzajemnie powiązanych parametrów, które są ze sobą parametrówwzajemnie powiązane. Ulepszenie jednego parametru, na przykład oporu toczenia, może mieć negatywny wpływ na pozostałe parametry, takie jak przyczepność na mokrej nawierzchni, podczas gdy optymalizacja przyczepności na mokrej nawierzchni może negatywnie wpłynąć na zewnętrzny hałas toczenia. Należy zachęcać producentów opon, by optymalizowali wszystkie parametry, wykraczając poza już osiągnięte standardy. [Popr. 4]

(6)  Opony pozwalające na obniżenie zużycia paliwa mogą być opłacalne ekonomicznie, ponieważ oszczędności paliwa z naddatkiem rekompensują wyższą cenę zakupu opon, która wynika z wyższych kosztów ich produkcji.

(7)  W rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 661/2009(6) określono minimalne wymagania w zakresie oporu toczenia opon. Postęp techniczny umożliwia obniżenie strat energii powodowanych oporem toczenia opon, w stopniu znacznie większym niż przewidują wymogi minimalne. Aby zmniejszyć oddziaływanie transportu drogowego na środowisko, właściwe jest zatem zaktualizowanie przepisów dotyczących etykietowania opon zachęcających użytkowników końcowych do zakupu opon pozwalających na większe obniżenie zużycia paliwa przez dostarczanie im zaktualizowanych i zharmonizowanych informacji na temat tego parametru.

(7a)  Poprawa etykietowania opon umożliwi konsumentom uzyskiwanie przydatniejszych i bardziej porównywalnych informacji na temat efektywności paliwowej, bezpieczeństwa i hałasu oraz podejmowanie racjonalnych pod względem kosztów i przyjaznych dla środowiska decyzji przy zakupie nowych opon. [Popr. 5]

(8)  Hałas ruchu drogowego jest bardzo uciążliwy i ma szkodliwy wpływ na zdrowie. W rozporządzeniu (WE) nr 661/2009 określono minimalne wymagania w zakresie zewnętrznego hałasu toczenia opon. Postęp techniczny umożliwia zmniejszenie zewnętrznego hałasu toczenia, w stopniu znacznie większym niż przewidują minimalne wymagania. Aby zmniejszyć hałas ruchu drogowego, należy zatem zaktualizować przepisy dotyczące etykietowania opon zachęcające użytkowników końcowych do zakupu opon charakteryzujących się niższym zewnętrznym hałasem toczenia przez dostarczanie im zharmonizowanych informacji na temat tego parametru.

(9)  Zapewnienie zharmonizowanych informacji na temat zewnętrznego hałasu toczenia ułatwi również wdrożenie środków ograniczających hałas ruchu drogowego i przyczyni się do podniesienia świadomości co do wpływu opon na hałas ruchu drogowego w ramach dyrektywy 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady(7).

(10)  W rozporządzeniu (WE) nr 661/2009 określono minimalne wymagania w zakresie przyczepności opon na mokrej nawierzchni. Rozwój technologiczny umożliwia poprawę przyczepności na mokrej nawierzchni w stopniu znacznie większym niż przewidują te wymagania, a tym samym umożliwia skrócenie drogi hamowania na mokrej nawierzchni. Aby poprawić bezpieczeństwo ruchu drogowego, właściwe jest zatem zaktualizowanie przepisów dotyczących etykietowania opon zachęcających użytkowników końcowych do zakupu opon o dobrej przyczepności na mokrej nawierzchni przez dostarczanie im zharmonizowanych informacji na temat tego parametru.

(11)  Aby zapewnić zgodność z ramami międzynarodowymi, rozporządzenie (WE) nr 661/2009 odnosi się do regulaminu EKG ONZ nr 117(8), który obejmuje odpowiednie metody pomiaru dotyczące oporu toczenia, hałasu oraz przyczepności opon na mokrej i ośnieżonej nawierzchni.

(12)  Aby poprawić bezpieczeństwo ruchu drogowego w chłodniejszych regionach Unii i zapewnić użytkownikom końcowym informacje dotyczące osiągów opon przeznaczonych specjalnie do stosowania na ośnieżonej i oblodzonej nawierzchni, należy wymagać uwzględnienia na etykiecie informacji dotyczących opon przeznaczonych do ośnieżonych i oblodzonych nawierzchni. Opony przeznaczone do ośnieżonych i oblodzonych nawierzchni posiadają szczególne parametry, które nie są w pełni porównywalne z innymi typami opon. Na etykiecie należy umieszczać informacje dotyczące przyczepności na ośnieżonej i oblodzonej nawierzchni oraz kod QR, aby umożliwić użytkownikom końcowym podejmowanie przemyślanych i świadomych decyzji. Komisja powinna opracować skale przyczepności na ośnieżonej i oblodzonej nawierzchni. Podstawą tych skal powinien być regulamin EKG ONZ nr 117 oraz norma ISO 19447 dotycząca odpowiednio śniegu i lodu. W każdym przypadku opona spełniająca minimalne wartości współczynnika przyczepności na śniegu określone w regulaminie EKG ONZ nr 117 powinna być oznaczona logo 3PMSF (trzy szczyty i płatek śniegu). Podobnie opona spełniająca minimalne wartości współczynnika przyczepności na oblodzonej nawierzchni określone w normie ISO 19447 powinna być oznaczona uzgodnionym zgodnie z tą normą logo opon przeznaczonych do oblodzonych nawierzchni. [Popr. 6]

(13)  Ścieranie opon podczas używania jest znaczącym źródłem mikrodrobin plastiku, które są szkodliwe dla środowiska,. W związku z czymtym w komunikacie Komisji „Europejska strategia na rzecz tworzyw sztucznych w gospodarce o obiegu zamkniętym”(9) wspomniano o potrzebie zajęcia się niezamierzonym uwalnianiem mikrodrobin plastiku z opon, m.in. przez działania informacyjne takie jak etykietowanie i minimalne wymagania dotyczące opon. Obecnie jest jednak dostępna odpowiednia metoda badań, by mierzyć ścieranie Stosowanie wymogów w zakresie etykietowania w odniesieniu do wskaźnika ścieralności opon przyniosłoby zatem istotne korzyści dla zdrowia ludzi i dla środowiska. W związku z tym Komisja powinna zlecić opracowanie takiej metody, uwzględniając w pełni wszystkie normy lub regulacje opracowane lub zaproponowane na arenie międzynarodowej zgodne z aktualnym stanem techniki, jak również wyniki badań przemysłowych, w celu jak najszybszego ustanowienia odpowiedniej metody badań. [Popr. 7]

(14)  Opony bieżnikowane stanowią znaczną część rynku opon pojazdów ciężkich. Bieżnikowanie opon przedłuża ich żywotność i przyczynia się do osiągnięcia celów gospodarki o obiegu zamkniętym takich jak zmniejszenie ilości odpadów. Stosowanie wobec takich opon wymogów dotyczących etykietowania przyniosłoby znaczne oszczędności energii. Odpowiednia metoda badań do pomiaru właściwości użytkowych opon bieżnikowanych nie jest jednak obecnie dostępna, dlatego też niniejsze rozporządzenie powinno zapewnić ich przyszłe włączenie.

(15)  Ponad 85 % konsumentów w Unii rozpoznaje etykietę energetyczną wprowadzoną na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1369(10), która klasyfikuje zużycie energii produktów w skali od A do G i która okazała się skuteczna w promowaniu bardziej efektywnych produktów, i uznaje ją za jasne i przejrzyste narzędzie informacji. O ile to możliwe, podczas tworzenia etykiety opony należy wykorzystać ten sam projekt przy jednoczesnym uwzględnieniu specyfiki parametrów opony. [Popr. 8]

(16)  Dostarczanie porównywalnych informacji na temat parametrów opon w postaci standardowej etykiety prawdopodobnie wpłynie na decyzje podejmowane przy zakupie przez użytkowników końcowych na korzyść opon bezpieczniejszych, trwałych, cichszych i pozwalających na większe obniżenie zużycia paliwa. To z kolei prawdopodobnie zachęci producentów opon do optymalizacji tych parametrów, co utorowałoby drogę produktom, dzięki którym zużycie paliwa i produkcja będą w większym stopniu zgodne z zasadami zrównoważonego rozwoju. [Popr. 9]

(17)  Potrzeba obszerniejszych informacji na temat efektywności paliwowej i innych parametrów opon jest istotna dla wszystkich użytkowników końcowych, w tym nabywców opon przeznaczonych na wymianę, nabywców opon montowanych w nowych pojazdach, a także dla zarządzających flotami pojazdów oraz przedsiębiorstw transportowych, którzy nie mogą łatwo porównać parametrów opon różnych marek w przypadku braku oznakowania i zharmonizowanego systemu badań. Dlatego też stosowne jest wprowadzenie wymogu, aby oznakowanie opon zawsze dostarczano wraz z pojazdami.

(18)  Obecnie istnieje wyraźny wymóg dotyczący etykiet w odniesieniu do opon samochodów osobowych (opony C1), samochodów dostawczych (opony C2), ale nie w odniesieniu do pojazdów ciężkich (opony C3). Opony C3 powodują większe zużycie paliwa i pokonują więcej kilometrów rocznie niż opony C1 i C2 i w związku z tym istnieje znaczny potencjał ograniczenia zużycia paliwa i emisji zanieczyszczeń pochodzących z pojazdów ciężarowych.

(19)  Pełne uwzględnienie opon C3 w zakresie niniejszego rozporządzenia jest również zgodne z wnioskiem dotyczącym rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie monitorowania i raportowania emisji CO2 i zużycia paliwa przez nowe pojazdy ciężkie(11) oraz wnioskiem Komisji dotyczącym norm CO2 dla pojazdów ciężkich(12).

(20)  Wielu użytkowników końcowych podejmuje decyzje dotyczące nabycia opon, nie widząc faktycznej opony, a zatem nie widzą oni przymocowanej do niej etykiety. We wszystkich takich przypadkach użytkownikowi końcowemu należałoby pokazać tę etykietę, zanim podejmie on ostateczną decyzję o zakupie. Uwidacznianie etykiety na oponach w punkcie ich sprzedaży, jak również w technicznych materiałach promocyjnych powinno sprawić, że dystrybutorzy oraz potencjalni użytkownicy końcowi w momencie i w miejscu podejmowania decyzji o zakupie będą otrzymywali zharmonizowane informacje na temat istotnych parametrów opony.

(21)  Niektórzy użytkownicy końcowi wybierają opony przed przyjazdem do punktu sprzedaży lub kupują je w systemie sprzedaży wysyłkowej lub przez internet. Aby zapewnić, by ci użytkownicy końcowi mieli również możliwość świadomego wyboru na podstawie zharmonizowanych informacji na temat efektywności paliwowej opon, ich przyczepności na mokrej nawierzchni, zewnętrznego hałasu toczenia i innych parametrów, etykiety powinny być przedstawiane we wszelkich technicznych materiałach promocyjnych, w tym w materiałach udostępnianych w internecie.

(22)  Potencjalnym użytkownikom końcowym należy dostarczyć informacji wyjaśniających każdy z elementów etykiety i jego znaczenie. Informacje te należy przedstawiać w technicznych materiałach promocyjnych, np. na stronach internetowych dostawców. Techniczne materiały promocyjne nie powinny być rozumiane jako materiały obejmujące reklamy na tablicach wielkoformatowych, w gazetach, czasopismach bądź w transmisjach radiowych lub telewizyjnych. [Popr. 10]

(23)  Efektywność paliwowa, przyczepność na mokrej nawierzchni, zewnętrzny hałas i pozostałe parametry dotyczące opon powinny być mierzone przy użyciu wiarygodnych, dokładnych i odtwarzalnych metod, uwzględniających ogólnie uznane metody pomiarowe i obliczeniowe zgodne z aktualnym stanem nauki. Metody takie powinny w jak największym stopniu odzwierciedlać standardowe zachowanie konsumenta i być odporne na zamierzone i niezamierzone obchodzenie wymogów. Etykiety opon powinny odzwierciedlać względne właściwości użytkowe opon podczas rzeczywistego użytkowania w ramach ograniczeń ze względu na zapotrzebowanie na wiarygodne, dokładne i odtwarzalne badania laboratoryjne, aby umożliwić użytkownikom końcowym porównanie poszczególnych opon oraz aby ograniczyć koszty badań ponoszone przez producentów.

(24)  Przestrzeganie przepisów dotyczących etykietowania opon przez dostawców i dystrybutorów jest kluczowe dla zapewnienia równych warunków działania w Unii. Państwa członkowskie powinny zatem monitorować ich przestrzeganie przez nadzór rynku i regularne kontrole ex post, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 765/2008(13).

(25)  Aby ułatwić monitorowanie przestrzegania przepisów, dostarczyć użytkownikom końcowym użyteczne narzędzie i umożliwić sprzedawcom alternatywne sposoby udostępniania kart informacyjnych produktu, należy włączyć opony do bazy danych o produktach ustanowionej rozporządzeniem (UE) 2017/1369. Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (UE) 2017/1369.

(26)  Bez uszczerbku dla obowiązków państw członkowskich w zakresie nadzoru rynku i obowiązków dostawców w zakresie sprawdzania zgodności produktów dostawcy powinni udostępniać elektronicznie w bazie danych o produktach wymagane informacje na temat zgodności produktów.

(27)  Aby użytkownicy końcowi mieli zaufanie do etykiety opony, nie należy dopuszczać innych etykiet, które ją naśladują. Z tego samego powodu należy również zabronić stosowania dodatkowych etykiet, znaków, symboli lub napisów, które mogą wprowadzać użytkowników końcowych w błąd lub ich dezorientować w odniesieniu do parametrów objętych etykietą opony.

(28)  Sankcje za naruszenie niniejszego rozporządzenia i aktów delegowanych przyjętych na jego podstawie powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.

(29)  Państwa członkowskie powinny być w stanie tworzyć zachęty do stosowania produktów energooszczędnych, aby promować efektywność energetyczną, sprzyjać łagodzeniu zmiany klimatu i ochronie środowiska. Państwa członkowskie mogą swobodnie decydować o charakterze takich zachęt. Zachęty takie powinny być zgodne z unijnymi zasadami pomocy państwa i nie powinny stanowić nieuzasadnionych barier na rynku. Niniejsze rozporządzenie nie przesądza o wyniku żadnego postępowania w sprawie pomocy państwa, które może zostać w przyszłości wszczęte w sprawie takich zachęt zgodnie z art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE).

(30)  W celu zmiany treści i formatu etykiety, wprowadzenia wymogów w odniesieniu do opon bieżnikowanych, opon przeznaczonych na ośnieżone lub oblodzone nawierzchnie, ścierania i przebiegu oraz dostosowania załączników do postępu technicznego należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te były prowadzone zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r.(14) W szczególności, aby zapewnić udział na równych zasadach Parlamentu Europejskiego i Rady w przygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te powinny otrzymywać wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji powinni móc systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych. [Popr. 12]

(30a)  Jeżeli ustalona zostanie odpowiednia metoda badań, dane dotyczące przebiegu i ścierania opon będą użytecznym narzędziem informowania konsumentów o trwałości i niezamierzonym uwalnianiu mikrodrobin plastiku z zakupionych opon. Informacje o przebiegu umożliwią też konsumentom świadomy wybór opon o większej trwałości, co będzie sprzyjało ochronie środowiska, a jednocześnie pozwoli im oszacować koszty eksploatacji opon w dłuższej perspektywie. W związku z tym po ustaleniu do celów zastosowania niniejszego rozporządzenia odpowiedniej, istotnej i odtwarzalnej metody badań na etykiecie należy dodatkowo umieszczać dane dotyczące efektywności przebiegu i ścierania. Należy kontynuować badania i rozwój nowych technologii w tej dziedzinie. [Popr. 13]

(31)  Nie należy wymagać ponownego etykietowania opon już wprowadzonych do obrotu przed datą rozpoczęcia stosowania wymogów zawartych w niniejszym rozporządzeniu.

(32)  Aby wzmocnić zaufanie do informacji przedstawionych na etykiecie oraz zapewnić ich dokładność, oświadczenie umieszczane przez dostawców na etykiecie w związku z wartościami dotyczącymi oporu toczenia, przyczepności na mokrej lub ośnieżonej nawierzchni i hałasu powinno być objęte procesem homologacji typu na mocy rozporządzenia (WE) nr 661/2009. [Popr. 14]

(32a)  Wielkość etykiety powinna pozostać taka sama jak wielkość określona w rozporządzeniu (WE) nr 1222/2009. Na etykiecie należy umieścić szczegółowe informacje dotyczące przyczepności opony na ośnieżonej i oblodzonej nawierzchni oraz kod QR. [Popr. 15]

(33)  Komisja powinna przeprowadzić ocenę niniejszego rozporządzenia. Na podstawie ust. 22 Porozumienia międzyinstytucjonalnego pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą Unii Europejskiej a Komisją Europejską w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r. ocena powinna opierać się na pięciu kryteriach – skuteczności, efektywności, odpowiedniości, spójności i wartości dodanej UE – oraz powinna służyć jako podstawa oceny skutków możliwych dalszych środków.

(34)  Ponieważ cele niniejszego rozporządzenia, mianowicie zwiększenie bezpieczeństwa oraz efektywności ekonomicznej i środowiskowej transportu drogowego dzięki zapewnieniu użytkownikom końcowym informacji umożliwiających im wybór bezpieczniejszych i cichszych opon pozwalających na obniżenie zużycia paliwa, nie może zostać osiągnięty w wystarczającym stopniu przez państwa członkowskie, gdyż wymaga zharmonizowanych informacji dla użytkowników końcowych, natomiast z uwagi na zharmonizowane ramy regulacyjne i równe warunki działania dla producentów możliwe jest lepsze jego osiągniecie na szczeblu unijnym, Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Rozporządzenie pozostaje odpowiednim instrumentem prawnym, ponieważ wprowadza jasne i szczegółowe przepisy, które nie mogą być rozbieżnie transponowane przez państwa członkowskie i tym samym zapewniają wysoki stopień harmonizacji w całej Unii. Zharmonizowane ramy regulacyjne obowiązujące na poziomie Unii, a nie na poziomie państw członkowskich, powodują zmniejszenie kosztów dla dostawców oraz zapewniają równe warunki działania i swobodę przepływu towarów na całym rynku wewnętrznym. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.

(35)  Należy zatem uchylić rozporządzenie (WE) nr 1222/2009,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Cel i przedmiot

1.  Niniejsze rozporządzenie ma na celu zwiększenie bezpieczeństwa, ochrony zdrowia oraz efektywności ekonomicznej i środowiskowej transportu drogowego poprzez promowanie opon pozwalających promowanie paliwooszczędnych, bezpiecznych i trwałych opon charakteryzujących się niskim poziomem hałasu, które mogłyby przyczynić się do zminimalizowania wpływu na obniżenie zużycia paliwa, które są bezpiecznecharakteryzują się niskim poziomem hałasuśrodowisko i zdrowie, przy jednoczesnej poprawie bezpieczeństwa i efektywności ekonomicznej transportu drogowego. [Popr. 16]

2.  Niniejsze rozporządzenie ustala ramy, w jakich dostarcza się zharmonizowanych informacji na temat parametrów opon za pomocą oznakowania, które umożliwia użytkownikom końcowym dokonanie świadomego wyboru przy zakupie opon.

Artykuł 2

Zakres

1.  Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do wprowadzanych do obrotu opon C1, C2 i C3. [Popr. 17]

2.  Niniejsze rozporządzenie ma również zastosowanie do opon bieżnikowanych po dodaniu odpowiedniej metody badań do pomiaru właściwości użytkowych takich opon do załączników w drodze aktu delegowanego na podstawie art. 12.

3.  Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do:

a)  opon terenowych do zastosowań profesjonalnych;

b)  opon przeznaczonych wyłącznie do montowania w pojazdach zarejestrowanych po raz pierwszy przed dniem 1 października 1990 r.;

c)  opon zapasowych typu T do użytku tymczasowego;

d)  opon o indeksie prędkości poniżej 80 km/h;

e)  opon o znamionowej średnicy obręczy nie większej niż 254 mm lub nie mniejszej niż 635 mm;

f)  opon zaopatrzonych w dodatkowe elementy w celu poprawy właściwości trakcyjnych, np. opon kolcowanych;

g)  opon zaprojektowanych do montażu w pojazdach przeznaczonych wyłącznie do wyścigów.

Artykuł 3

Definicje

Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

1)  „opony C1, C2 i C3” oznaczają klasy opon zdefiniowane w art. 8 rozporządzenia (WE) nr 661/2009;

2)  „opona bieżnikowana” oznacza używaną oponę odnowioną przez zastąpienie zużytego bieżnika nowym materiałem;

3)  „opona zapasowa typu T do użytku tymczasowego” oznacza oponę zapasową do użytku tymczasowego przeznaczoną do stosowania przy ciśnieniu powietrza w oponie wyższym od ustalonego dla opon standardowych i wzmocnionych;

4)  „etykieta” oznacza diagram graficzny w formie drukowanej albo elektronicznej, w tym w formie naklejki, który zawiera symbole mające na celu poinformowanie użytkowników końcowych o właściwościach użytkowych opony lub partii opon w odniesieniu do parametrów określonych w załączniku I;

5)  „punkt sprzedaży” oznacza miejsce, gdzie opony są wystawiane lub magazynowane i oferowane do sprzedaży użytkownikom końcowym, w tym salony samochodowe w przypadku oferowanych do sprzedaży użytkownikom końcowym opon niezamontowanych w pojazdach;

6)  „techniczne materiały promocyjne” oznaczają dokumentację w formie drukowanej lub elektronicznej sporządzoną przez dostawcę w celu uzupełnienia materiałów reklamowych, zawierającą co najmniej informacje techniczne zgodnie z załącznikiem V;

7)  „karta informacyjna produktu” oznacza standardowy dokument w formie drukowanej lub elektronicznej zawierający informacje określone w załączniku IV;

8)  „dokumentacja techniczna” oznacza dokumentację wystarczającą do umożliwienia organom nadzoru rynku oceny dokładności etykiety i karty informacyjnej produktu, w tym informacji określonych w załączniku III;

9)  „baza danych o produktach” oznacza bazę danych ustanowioną rozporządzeniem (UE) 2017/1369, składającą się z części publicznej zorientowanej na konsumentów, w której informacje dotyczące parametrów poszczególnych produktów są dostępne w formie elektronicznej, z portalu internetowego zapewniającego dostępność oraz z części dotyczącej zgodności, która zawiera jasno określone wymogi dotyczące dostępności i bezpieczeństwa;

10)  „sprzedaż na odległość” oznacza ofertę sprzedaży, najem lub oferowanie w sprzedaży ratalnej przez zamówienie pocztowe, w katalogu, przez internet, przy użyciu telemarketingu lub jakiejkolwiek innej metody, która powoduje, że nie można oczekiwać, by potencjalny użytkownik końcowy zobaczył produkt na wystawie;

11)  „producent” oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, która wytwarza produkt lub która zleca zaprojektowanie lub wytworzenie produktu i wprowadza ten produkt do obrotu pod własną nazwą lub własnym znakiem towarowym;

12)  „importer” oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Unii, która wprowadza do obrotu w Unii produkt z państwa trzeciego;

13)  „upoważniony przedstawiciel” oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Unii, która otrzymała pisemne pełnomocnictwo od producenta do występowania w jego imieniu w odniesieniu do określonych zadań;

14)  „dostawca” oznacza producenta mającego siedzibę w Unii, upoważnionego przedstawiciela producenta, który nie ma siedziby w Unii, lub importera, który wprowadza produkt do obrotu w Unii;

15)  „dystrybutor” oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną w łańcuchu dostaw, inną niż dostawca, która udostępnia produkt na rynku;

16)  „udostępnianie na rynku” oznacza dostarczanie produktu do dystrybucji lub użytkowania na rynku Unii w ramach działalności handlowej, odpłatnie lub nieodpłatnie;

17)  „wprowadzenie do obrotu” oznacza pierwsze udostępnienie produktu na rynku Unii;

18)  „użytkownik końcowy” oznacza konsumenta, osobę zarządzającą flotą pojazdów, lub przedsiębiorstwo transportu drogowego, nabywających lub zamierzających nabyć oponę;

19)  „parametr” oznacza parametr opony określony w załączniku I, taki jak opór toczenia, przyczepność na mokrej nawierzchni, zewnętrzny hałas toczenia, przyczepność na ośnieżonej nawierzchni, przyczepność na lub oblodzonej nawierzchni, przebieg lub ścieranie, który ma znaczny wpływ na środowisko, bezpieczeństwo ruchu drogowego lub zdrowie w trakcie użytkowania; [Popr. 18]

20)  „typ opony” oznacza wersję opony, której wszystkie egzemplarze mają te same właściwości techniczne istotne w kontekście etykiety i karty informacyjnej produktu oraz mają ten sam identyfikator modelu.

Artykuł 4

Obowiązki dostawców opon

1.  Dostawcy zapewniają,dopilnowują aby do opon C1, C2 i C3 wprowadzanych do obrotu dołączano bezpłatnie: [Popr. 19]

a)  w odniesieniu do każdej pojedynczej opony – etykietę w formie naklejki zgodną z załącznikiem II wskazującą informacje i klasę dla każdego z parametrów określonych w załączniku I oraz kartę informacyjną produktu określoną w załączniku IV; lub [Popr. 20]

b)  w odniesieniu do każdej partii składającej się z jednej lub większej liczby identycznych opon – etykietę w formie drukowanej zgodną z załącznikiem II wskazującą informacje i klasę dla każdego z parametrów określonych w załączniku I oraz kartę informacyjną produktu określoną w załączniku IV.

2.  Jeżeli chodzi o opony reklamowane lub sprzedawane przez internetw internecie, dostawcy udostępniają etykietę i w przypadku zakupu zapewniają wyświetlanie etykiety jej widoczne wyświetlenie w pobliżu ceny i dostęp do karty informacyjnej produktu. Etykieta może się wyświetlać za pomocą obrazu wbudowanego po kliknięciu myszą, najechaniu myszą, rozszerzeniu obrazu na ekranie dotykowym lub za pośrednictwem podobnych technik. [Popr. 21]

3.  Dostawcy zapewniają, aby wszelkie reklamy wizualne dotyczące konkretnego typu opony, w tym internetowe, przedstawiały etykietę. [Popr. 22]

4.  Dostawcy zapewniajądopilnowują, aby wszelkie techniczne materiały promocyjne dotyczące konkretnego typu opony, w tym internetowe, pokazywały etykietę i spełniały wymogi określone w załączniku V. [Popr. 23]

5.  Dostawcy zapewniajądopilnowują, aby wartości, powiązane klasy, identyfikator modelu i wszelkie dodatkowe informacje na temat właściwości użytkowych, które podają na etykiecie w odniesieniu do zasadniczych parametrów określonych w załączniku I, podlegały procesowijak również parametry dokumentacji technicznej określone w załączniku III były przekazywane organom udzielającym homologacji typu na mocy rozporządzenia (WE) nr 661/2009 przed wprowadzeniem opony do obrotu. Organ udzielający homologacji typu potwierdza otrzymanie dokumentacji od dostawcy i ją weryfikuje. [Popr. 24]

6.  Dostawcy zapewniają dokładność dostarczanych etykiet i kart informacyjnych produktu.

7.  Dostawcy udostępniają organom państw członkowskich lub każdej akredytowanej stronie trzeciej na ich wniosek dokumentację techniczną zgodną z załącznikiem III. [Popr. 25]

8.  Dostawcy współpracują z organami nadzoru rynku i podejmują niezwłoczne działania w celu naprawienia każdego przypadku niezgodności z wymogami określonymi w niniejszym rozporządzeniu, za których spełnienie są odpowiedzialni, z własnej inicjatywy lub na żądanie organów nadzoru rynku.

9.  Dostawcy nie dostarczają ani nie zamieszczają innych etykiet, znaków, symboli ani napisów niezgodnych z wymogami niniejszego rozporządzenia, jeżeli takie działanie mogłoby wprowadzić w błąd lub zdezorientować użytkowników końcowych w odniesieniu do zasadniczych parametrów.

10.  Dostawcy nie dostarczają ani nie zamieszczają etykiet, które naśladują etykietę przewidzianą w niniejszym rozporządzeniu.

Artykuł 5

Obowiązki dostawców opon w odniesieniu do bazy danych o produktach

1.  Ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2020 r.dziewięć miesięcy po dniu... [proszę wstawić datę wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] przed wprowadzeniem do obrotu opony do obrotuwyprodukowanej po tej dacie dostawcy wprowadzają do bazy danych o produktach informacje określone w załączniku I do rozporządzenia (UE) 2017/1369, z wyjątkiem zmierzonych parametrów technicznych modelu.

2.  W przypadku gdy opony wprowadzono do obrotu są produkowane między dniem [please insert the date of entry into force of this Regulation] a dniem 31 grudnia 2019 r.... [proszę wstawić datę wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] a dziewięć miesięcy minus jeden dzień po dniu... [proszę wstawić datę wejścia w życie niniejszego rozporządzenia], dostawca 12 miesięcy po dniu... [proszę wstawić datę wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] wprowadza do bazy danych o produktach informacje określone w załączniku I do rozporządzenia (UE) 2017/1369, z wyjątkiem zmierzonych parametrów technicznych modelu w odniesieniu do tych opon do dnia 30 czerwca 2020 r.

2a.  W przypadku gdy opony wprowadzono do obrotu przed dniem... [proszę wstawić datę wejścia w życie niniejszego rozporządzenia], dostawca wprowadza do bazy danych o produktach informacje określone w załączniku I do rozporządzenia (UE) 2017/1369 w odniesieniu do tych opon.

3.  Do momentu wprowadzenia do bazy danych o produktach informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, dostawca udostępnia do kontroli elektroniczną wersję dokumentacji technicznej w ciągu 10 dni od wpłynięcia wniosku ze strony organów nadzoru rynku.

4.  Oponę, w odniesieniu do której wprowadzono zmiany mające znaczenie dla etykiety lub karty informacyjnej produktu, uważa się za nowy typ opony. Dostawca wskazuje w bazie danych, kiedy nie wprowadza już do obrotu egzemplarzy danego typu opony.

5.  Po wprowadzeniu ostatniego egzemplarza danego typu opony do obrotu dostawca przechowuje informacje dotyczącego tego typu opony w części bazy danych o produktach dotyczącej zgodności przez pięć lat. [Popr. 58]

Artykuł 6

Obowiązki dystrybutorów opon

1.  Dystrybutorzy zapewniają, aby:

a)  w punkcie sprzedaży opony były w wyraźnie widocznym miejscu opatrzone etykietą zgodną z załącznikiem II w formie naklejki umieszczonej przez dostawców zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. a); lub [Popr. 26]

b)  etykieta, o której mowa w art. 4 ust. 1 lit. b), była przed sprzedażą opony należącej do partii składającej się z jednej lub większej liczby identycznych opon pokazywanaprezentowana użytkownikowi końcowemu i wyraźnie uwidoczniona w bezpośredniej bliskości opony w punkcie sprzedaży. [Popr. 27]

ba)  etykieta była przymocowana bezpośrednio do opony, była w całości czytelna i by nic nie utrudniało jej widoczności. [Popr. 28]

2.  Dystrybutorzy zapewniają, aby wszelkie reklamy wizualne dotyczące konkretnego typu opony, w tym internetowe, przedstawiały etykietę.

3.  Dystrybutorzy zapewniajądopilnowują, aby wszelkie techniczne materiały promocyjne dotyczące konkretnego typu opony, w tym internetowe, pokazywały etykietę i spełniały wymogi określone w załączniku V. [Popr. 30]

4.  Dystrybutorzy zapewniają, aby w przypadku gdy opony wystawiane na sprzedaż nie są widoczne dla użytkownika końcowego, dostarczyli użytkownikom końcowym kopię etykiety przed sprzedażą.

5.  Dystrybutorzy zapewniają, aby każda oferta sprzedaży na odległość w formie papierowej przedstawiała etykietę oraz aby użytkownik końcowy mógł uzyskać dostęp do karty informacyjnej produktu za pośrednictwem ogólnodostępnej strony internetowej lub wnioskując o drukowaną kopię tej karty.

6.  Dystrybutorzy wykorzystujący sprzedaż na odległość opartą na telemarketingu muszą wyraźnie informować użytkowników końcowych o klasach zasadniczych parametrów umieszczonych na etykiecie oraz że mogą oni uzyskać dostęp do pełnej etykiety oraz karty informacyjnej produktu za pośrednictwem ogólnodostępnej strony internetowej lub wnioskując o ich drukowane kopie.

7.  Jeżeli chodzi o opony reklamowane lub sprzedawane bezpośrednio przez internetw internecie, dystrybutorzy udostępniają etykietę i w przypadku zakupu zapewniają wyświetlanie etykiety jej widoczne wyświetlenie w pobliżu ceny i dostęp do karty informacyjnej produktu. Etykieta może się wyświetlać za pomocą obrazu wbudowanego po kliknięciu myszą, najechaniu myszą, rozszerzeniu obrazu na ekranie dotykowym lub za pośrednictwem podobnych technik. [Popr. 31]

Artykuł 7

Obowiązki dostawców i dystrybutorów pojazdów

W przypadku gdy użytkownicy końcowi mają zamiar nabyć nowy pojazd, dostawcy i dystrybutorzy pojazdów dostarczają im przed sprzedażą etykietę dotyczącą opon oferowanych wraz z pojazdem, a także właściwe techniczne materiały promocyjne.

Artykuł 8

Metody badań i pomiaru

Informacje wymagane na mocy art. 4, 6 i 7 dotyczące parametrów wskazanych na etykiecie uzyskuje się przez zastosowanie metodzgodnie z metodami badań i pomiaru, o których mowa w załączniku I, oraz proceduryprocedurą korygowania wyników uzyskiwanych przez laboratoria wyników, o której mowa w załączniku VI. [Popr. 32]

Artykuł 9

Procedura weryfikacji

Państwa członkowskie dokonują oceny zgodności zadeklarowanych klas w odniesieniu do każdego z zasadniczych parametrów wskazanych w załączniku I zgodnie z procedurą określoną w załączniku VII.

Artykuł 10

Obowiązki państw członkowskich

1.  Państwa członkowskie nie utrudniają wprowadzania do obrotu lub oddawania do użytku na swoich terytoriach opon, które są zgodne z niniejszym rozporządzeniem.

2.  Państwa członkowskie nie stosują zachęt w przypadku opon charakteryzujących się efektywnością paliwową albo przyczepnością na mokrej nawierzchni gorszą niż klasa B w rozumieniu załącznika I odpowiednio części A i B. Środki podatkowe i środki o charakterze fiskalnym nie stanowią zachęt do celów niniejszego rozporządzenia.

2a.  Państwa członkowskie dopilnowują, by krajowe organy nadzoru rynku stworzyły system kontroli rutynowych i kontroli ad hoc punktów sprzedaży w celu zapewnienia zgodności z niniejszym rozporządzeniem. [Popr. 33]

3.  Państwa członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące sankcji i mechanizmów egzekwowania mających zastosowanie do naruszeń niniejszego rozporządzenia i aktów delegowanych przyjętych na jego podstawie oraz wprowadzają wszelkie środki niezbędne do zapewnienia wdrożenia tych przepisów. Przewidziane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.

4.  Do dnia 1 czerwca 2020 r. państwa członkowskie notyfikują Komisji przepisy, o których mowa w ust. 3, które nie zostały uprzednio notyfikowane, oraz niezwłocznie notyfikują Komisji wszelkie późniejsze zmiany tych przepisów.

Artykuł 11

Nadzór rynku unijnego i kontrola produktów wprowadzanych do obrotu w Unii

1.  [Art. 16–29 rozporządzenia (WE) nr 765/2008 / rozporządzenia w sprawie zgodności z prawodawstwem i jego egzekwowania, którego dotyczy wniosek COM(2017)0795] stosuje się do produktów objętych niniejszym rozporządzeniem i odpowiednimi aktami delegowanymi przyjętymi na jego podstawie.

2.  Komisja zachęca do współpracy i wymiany informacji o nadzorze rynku w zakresie etykietowania produktów między tymi organami krajowymi państw członkowskich, które są odpowiedzialne za nadzór rynku lub za kontrolę produktów wchodzących na rynek Unii, a także między takimi organami a Komisją, oraz wspiera taką współpracę i wymianę informacji w szczególności dzięki ściślejszemu zaangażowaniu grupy współpracy administracyjnej ekspertów ds. etykietowania opon.

3.  Ogólne programy nadzoru rynku państw członkowskich ustanowione na podstawie [art. 13 rozporządzenia (WE) nr 765/2008/ rozporządzenia w sprawie zgodności z prawodawstwem i jego egzekwowania, którego dotyczy wniosek COM(2017) 795] obejmują0795] powinny obejmować działania zapewniające skuteczne egzekwowanie przepisów niniejszego rozporządzenia i powinny zostać wzmocnione. [Popr. 34]

Artykuł 11a

Opony bieżnikowane

Do dnia... [dwa lata po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia] Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 13 w celu uzupełnienia niniejszego rozporządzenia w drodze wprowadzenia do załączników nowych wymogów informacyjnych dotyczących opon bieżnikowanych, pod warunkiem że ustalona zostanie odpowiednia i wykonalna metoda. [Popr. 35]

Artykuł 12

Akty delegowane

Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 13 w celu:

a)  wprowadzenia zmian w treści i formacie etykiety;

aa)  wprowadzenia wymogów w zakresie parametrów i informacji dotyczących opon o dobrej przyczepności na ośnieżonej i oblodzonej nawierzchni; [Popr. 37]

ab)  wprowadzenie odpowiedniej metody badań, by mierzyć przyczepność opon na ośnieżonej i oblodzonej powierzchni; [Popr. 38]

b)  wprowadzenia do załączników wymogów w zakresie parametrów lub informacji, w szczególności w odniesieniu do przebiegu i ścierania, o ile są dostępne odpowiednie metody badań; [Popr. 39]

c)  dostosowania wartości, metod obliczeniowych i wymogów zawartych w załącznikach do postępu technicznego.

W stosownych przypadkach przy przygotowywaniu aktów delegowanych Komisja testuje z udziałem reprezentatywnych grup unijnych klientów projekt i treść etykiet dla określonych grup produktówopon, aby upewnić się, że etykiety są dla nich zrozumiałe. [Popr. 40]

Artykuł 13

Wykonywanie przekazanych uprawnień

1.  Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

2.  Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 12, powierza się Komisji na okres pięciu lat od dnia [please insert the date of entry into force of this Regulation]. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień nie później niż dziewięć miesięcy przed końcem okresu pięciu lat. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużone na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed końcem każdego okresu.

3.  Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 12, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.

4.  Przed przyjęciem aktu delegowanego Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez każde państwo członkowskie zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r.

5.  Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

6.  Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 12 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.

Artykuł 14

Ocena i składanie sprawozdań

Do dnia 1 czerwca 20262022 r. Komisja przeprowadza ocenę niniejszego rozporządzenia wraz z oceną skutków przedstawia sprawozdanie z tej ocenybadaniem konsumenckim oraz przedkłada odnośne sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu. Sprawozdaniu towarzyszyw stosownych przypadkach wniosek ustawodawczy dotyczący zmiany niniejszego rozporządzenia. [Popr. 41]

W sprawozdaniu tym ocenia się, na ile skutecznie niniejsze rozporządzenie i akty delegowane przyjęte na jego podstawie pozwoliły użytkownikom końcowym na wybór opon uzyskujących lepsze osiągi, przy uwzględnieniu skutków rozporządzenia dla przedsiębiorstw, zużycia paliwa, bezpieczeństwa, emisji gazów cieplarnianych i, działań w zakresie nadzoru rynku i świadomości konsumentów. Ocenia się także koszty i korzyści niezależnej i obowiązkowej weryfikacji przez osobę trzecią informacji podanych na etykiecie, biorąc również pod uwagę doświadczenia z szerszymi ramami określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 661/2009. [Popr. 42]

Artykuł 15

Zmiana rozporządzenia (UE) 2017/1369

Art. 12 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1369 otrzymuje brzmienie:"

„a) wspieraniu organów nadzoru rynku w wykonywaniu ich zadań na mocy niniejszego rozporządzenia i odpowiednich aktów delegowanych, w tym w ich egzekwowaniu, oraz na mocy rozporządzenia (UE) [insert reference to the present regulation];”.

"

Artykuł 16

Uchylenie rozporządzenia (WE) nr 1222/2009

Rozporządzenie (WE) nr 1222/2009 traci moc.

Odesłania do uchylonego rozporządzenia traktuje się jako odesłania do niniejszego rozporządzenia i odczytuje zgodnie z tabelą korelacji zamieszczoną w załączniku VIII.

Artykuł 17

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 czerwca 2020 r.… [12 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia]. [Popr. 43]

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w ... dnia […] r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK I

Badanie, klasyfikacja i pomiary parametrów opon

Część A: Klasy efektywności paliwowej

Klasy efektywności paliwowej określa się i przedstawia na etykiecie według podanej poniżej skali od A do G, na podstawie współczynnika oporu toczenia (RRC) zmierzonego zgodnie z załącznikiem 6 do regulaminu EKG ONZ nr 117 wraz z jego późniejszymi zmianami oraz skorygowanego zgodnie z procedurą określoną w załączniku VI. [Popr. 44]

W przypadku gdy typ opony jest zatwierdzany dla więcej niż jednej klasy opon (np. C1 i C2), przy określaniu klasy efektywności paliwowej danego typu opony stosuje się skalę klasyfikacji przyjętą dla najwyższej klasy opon (np. C2, a nie C1).

Po pełnym wdrożeniu przepisów dotyczących homologacji typu określonych w rozporządzeniu (WE) nr 661/2009 należy zaprzestać wprowadzania do obrotu klasy F opon C1, C2 i C3 i oznaczać ją na etykiecie na szaro. [Popr. 45]

Opony C1

Opony C2

Opony C3

RRC w kg/t

Klasa

efektywności

energetycznejclass

RRC w kg/t

Klasa

efektywności

energetycznej

RRC w kg/t

Klasa

efektywności

energetycznej

RRC ≤ 5,4 6,5

A

RRC ≤ 4,4 5,5

A

RRC ≤ 3,1 4,0

A

5,5 6,6 RRC ≤ 6,5 7,7

B

4,5 5,6 RRC ≤ 5,5 6,7

B

3,2 4,1RRC ≤ 4,0 5,0

B

6,6 7,8 RRC7,7 9,0

C

5,6 6,8 RRC ≤ 6,7 8,0

C

4,1 5,1RRC ≤ 5,0 6,0

C

7,8 ≤ RRC ≤ 9,0 Puste

D

6,8 ≤ RRC ≤ 8,0 Puste

D

5,1 6,1RRC ≤ 6,0 7,0

D

9,1 ≤ RRC ≤ 10,5

E

8,1 ≤ RRC ≤ 9,2

E

6,1 7,1RRC ≤ 7,0 8,0

E

10,6 ≤ RRC 10,6 ≤ 12,0

F

9,3 ≤ RRC 9,3 ≤ 10,5

F

RRC ≥ 7,1 8,1

F

[Popr. 46]

Część B: Klasy przyczepności na mokrej nawierzchni

1.  Klasę przyczepności na mokrej nawierzchni określa się i przedstawia na etykiecie według skali od A do G zgodnie z tabelą poniżej, na podstawie współczynnika przyczepności na mokrej nawierzchni (G) obliczanego zgodnie z pkt 2 i mierzonego zgodnie z załącznikiem 5 do regulaminu EKG ONZ nr 117. [Popr. 47]

1a.  Po pełnym wdrożeniu przepisów dotyczących homologacji typu określonych w rozporządzeniu (WE) nr 661/2009 należy zaprzestać wprowadzania do obrotu klasy F opon C1, C2 i C3 i oznaczać ją na etykiecie na szaro. [Popr. 48]

2.  Obliczanie współczynnika przyczepności na mokrej nawierzchni (G)

G = G(T) - 0,03

gdzie:

Opony C1

Opony C2

Opony C3

G

Klasa przyczepności na mokrej nawierzchni

G

Klasa przyczepności na mokrej nawierzchni

G

Klasa przyczepności na mokrej nawierzchni

1,68 1,55 G

A

1,53 1,40 G

A

1,38 1,25 G

A

1,55 1,40 G ≤ 1,67 1,54

B

1,40 1,25 G ≤ 1,52 1,39

B

1,25 1,10 G ≤ 1,37 1,24

B

1,40 1,25 G ≤ 1,54 1,39

C

1,25 1,10 G ≤ 1,39 1,24

C

1,10 0,95 G ≤ 1,24 1,09

C

1,25 ≤ G ≤ 1,39 Puste

D

1,10 ≤ G ≤ 1,24Puste

D

0,95 0,80 G ≤ 1,09 0,94

D

1,10 ≤ G ≤ 1,24

E

0,95 ≤ G ≤ 1,09

E

0,80 0,65 G ≤ 0,94 0,79

E

G ≤ 1,09

F

G ≤ 0,94

F

0,65 ≤ G ≤ 0,79 0,64

F

Puste

G

Puste

G

G ≤ 0,64

G

G(T) = współczynnik przyczepności na mokrej nawierzchni opony ocenianej, zmierzony podczas jednego cyklu badawczego

[Popr. 49]

Część C: Klasy i wartości pomiarowe zewnętrznego hałasu toczenia [Popr. 50]

Wartość pomiarową zewnętrznego hałasu toczenia (N) podaje się w decybelach i mierzy zgodnie z załącznikiem 3 do regulaminu EKG ONZ nr 117. [Popr. 51]

Klasę zewnętrznego hałasu toczenia określa się i przedstawia na etykiecie na podstawie wartości granicznej zgodnie z wartością graniczną (LV) określonej drugi etap określoną części C załącznika II do rozporządzenia (WE)regulaminie EKG ONZ nr 661/2009, jak następuje:117. [Popr. 52]

N w dB

Klasa zewnętrznego hałasu toczenia

20190326-P8_TA(2019)0230_PL-p0000002.png

N ≤ LV - 63

20190326-P8_TA(2019)0230_PL-p0000003.png

LV - 6 < N ≤ LV - 3

20190326-P8_TA(2019)0230_PL-p0000004.png

N > LV - 3

[Popr. 53]

Część D: Przyczepność na ośnieżonej nawierzchni

Przyczepność na ośnieżonej nawierzchni bada sięjest oznaczana zgodnie z załącznikiem 7 do regulaminu EKG ONZ nr 117. [Popr. 54]

Oponę, która spełnia minimalne wartości współczynnika przyczepności na ośnieżonej nawierzchni określone w regulaminie EKG ONZ nr 117, klasyfikuje się jako oponę do ośnieżonych nawierzchni, a na etykiecie umieszczamożna umieścić poniższy symbol. [Popr. 55]

20190326-P8_TA(2019)0230_PL-p0000005.png

Część E: Przyczepność na oblodzonej nawierzchni:

Przyczepność na oblodzonej nawierzchni bada sięjest oznaczana zgodnie z normą ISO 19447. [Popr. 56]

Oponę, która spełnia minimalną wartość współczynnika przyczepności na oblodzonej nawierzchni określoną w normie ISO 19447 i której typ jest zatwierdzony zgodnie z przyczepnością na ośnieżonej nawierzchni określoną w regulaminie EKG ONZ nr 117, klasyfikuje się jako oponę przeznaczoną do oblodzonych nawierzchni, a na etykiecie umieszcza można umieścić następujący symbol. [Popr. 57]

20190326-P8_TA(2019)0230_PL-p0000006.png

ZAŁĄCZNIK II

Format etykiety

1.  Etykiety

1.1.  Na etykietach uwzględnia się następujące informacje zgodnie z poniższymi obrazkami:

20190326-P8_TA(2019)0230_PL-p0000007.png

20190326-P8_TA(2019)0230_PL-p0000008.png

20190326-P8_TA(2019)0230_PL-p0000009.png

I.  nazwę dostawcy lub jego znak towarowy;

II.  identyfikator modelu dostawcy, gdzie „identyfikator modelu” oznacza kod, zazwyczaj alfanumeryczny, odróżniający określony typ opony od innych typów objętych tym samym znakiem towarowym lub nazwą dostawcy;

III.  kod QR;

IV.  efektywność paliwową;

V.  przyczepność na mokrej nawierzchni;

VI.  zewnętrzny hałas toczenia;

VII.  przyczepność na ośnieżonej nawierzchni;

VIII.  przyczepność na oblodzonej nawierzchni.

2.  Wzór etykiety

2.1.  Wzór etykiety jest zgodny z poniższym rysunkiem:

20190326-P8_TA(2019)0230_PL-p0000010.png

2.2.  Etykieta musi mieć co najmniej 90 mm szerokości i 130 mm wysokości. Jeżeli etykieta jest drukowana w większym formacie, jej treść pozostaje proporcjonalna do wymiarów podanych powyżej.

2.3.  Etykieta musi być zgodna z poniższymi wymogami:

a)  kolory CMYK – cyjan, magenta, żółty i czarny – podawane zgodnie z następującym przykładem: 00-70-X-00: 0 % cyjanu, 70 % magenty, 100 % żółtego, 0 % czarnego;

b)  poniższe liczby odnoszą się do legendy w pkt 2.1:

1)  obramowanie etykiety: linia: 1,5 pkt – kolor: X-10-00-05;

2)  czcionka Calibri zwykła 8 pkt;

3)  flaga europejska: szerokość: 15 mm, wysokość: 10 mm;

4)  baner: szerokość: 51,5 mm, wysokość: 13 mm;

tekst „MARKA”: czcionka Calibri zwykła 15 pkt, 100 % białego;

tekst „Numer modelu”: czcionka Calibri zwykła 13 pkt, 100 % białego;

5)  kod QR: szerokość: 13 mm, wysokość: 13 mm;

6)  skala od A do F:

strzałki: wysokość: 5,6 mm, przerwa: 0,78 mm, czarna linia: 0,5 pkt – kolory:

–  A: X-00-X-00;

–  B: 70-00-X-00;

–  C 30-00-X-00;

–  D: 00-00-X-00;

–  E: 00-30-X-00;

–  F: 00-70-X-00.

7)  linia: szerokość: 88 mm, wysokość: 2 pkt – kolor: X-00-00-00;

8)  piktogram dotyczący zewnętrznego hałasu toczenia:

piktogram jak załączono: szerokość: 25,5 mm, wysokość: 17 mm – kolor: X-10-00-05;

9)  strzałka:

strzałka: szerokość: 20 mm, wysokość: 10 mm, 100 % czarnego;

tekst: Helvetica Bold 20 pkt, 100 % białego;

tekst jednostki: Helvetica Bold 13 pkt, 100 % białego;

10)  piktogram dotyczący przyczepności na oblodzonej nawierzchni:

piktogram jak załączono: szerokość: 15 mm, wysokość: 15 mm – linia: 1,5 pkt – kolor: 100 % czarnego;

11)  piktogram dotyczący przyczepności na ośnieżonej nawierzchni:

piktogram jak załączono: szerokość: 15 mm, wysokość: 15 mm – linia: 1,5 pkt – kolor: 100 % czarnego;

12)  litery od A do G: czcionka Calibri zwykła 13 pkt – 100 % czarnego;

13)  strzałki:

strzałki: szerokość: 11,4 mm, wysokość: 9 mm, 100 % czarnego;

tekst: Calibri Bold 17 pkt, 100 % białego;

14)  piktogram dotyczący efektywności paliwowej:

piktogram jak załączono: szerokość: 19,5 mm, wysokość: 18,5 mm – kolor: X-10-00-05;

15)  piktogram dotyczący przyczepności na mokrej nawierzchni:

piktogram jak załączono: szerokość: 19 mm, wysokość: 19 mm – kolor: X-10-00-05;

c)  tło etykiety jest białe.

2.4.  Klasa opon wskazana jest na etykiecie w formacie zaleconym na ilustracji w pkt 2.1.

ZAŁĄCZNIK III

Dokumentacja techniczna

Dokumentacja techniczna, o której mowa w art. 4 ust. 7, obejmuje:

a)  nazwę i adres dostawcy;

b)  dane identyfikacyjne i podpis osoby upoważnionej do składania oświadczeń woli w imieniu dostawcy;

c)  nazwę dostawcy lub jego znak towarowy;

d)  model opony;

e)  wymiar opony, indeks nośności, indeks prędkości;

f)  odniesienia do zastosowanych metod pomiaru.

ZAŁĄCZNIK IV

Karta informacyjna produktu

Informacje z karty informacyjnej produktu opon zamieszczone są w broszurze dotyczącej produktu lub innej dokumentacji dołączonej do produktu i obejmują:

a)  nazwę dostawcy lub jego znak towarowy;

b)  identyfikator modelu dostawcy;

c)  klasę efektywności paliwowej opony zgodnie z załącznikiem I;

d)  klasę przyczepności opony na mokrej nawierzchni zgodnie z załącznikiem I;

e)  klasę i wartość w decybelach zewnętrznego hałasu toczenia zgodnie z załącznikiem I;

f)  informację o tym, czy opona jest przeznaczona do ośnieżonych nawierzchni;

g)  informację o tym, czy opona jest przeznaczona do oblodzonych nawierzchni.

ZAŁĄCZNIK V

Informacje podawane w technicznych materiałach promocyjnych

1.  Informacje dotyczące opon są podawane w technicznych materiałach promocyjnych w określonej poniżej kolejności:

a)  klasa efektywności paliwowej (litera od A do F);

b)  klasa przyczepności na mokrej nawierzchni (litera od A do G);

c)  klasa i wartość pomiarowa zewnętrznego hałasu toczenia (dB);

d)  informacja o tym, czy opona jest przeznaczona do ośnieżonych nawierzchni;

e)  informacja o tym, czy opona jest przeznaczona do oblodzonych nawierzchni.

2.  Informacje podane w pkt 1 muszą spełniać następujące wymogi:

a)  muszą być łatwe do odczytania;

b)  muszą być łatwe do zrozumienia;

c)  w przypadku gdy dla danego typu opon istnieją różne klasyfikacje w zależności od wymiaru lub innych parametrów, podaje się zakres parametrów opon od najlepszych do najgorszych.

3.  Dostawcy udostępniają również następujące dane na swojej stronie internetowej:

a)  link do odpowiedniej strony Komisji poświęconej niniejszemu rozporządzeniu;

b)  objaśnienie piktogramów umieszczonych na etykiecie;

c)  informację podkreślającą fakt, że faktyczne oszczędności paliwa oraz bezpieczeństwo ruchu drogowego w znacznym stopniu zależą od zachowania kierowców, a zwłaszcza od następujących czynników:

–  ekologicznego prowadzenia pojazdu, które może znacznie przyczynić się do zmniejszenia zużycia paliwa;

–  ciśnienia w oponach, które musi być regularnie sprawdzane w celu zapewnienia lepszej optymalnej przyczepności na mokrej nawierzchni i optymalnej efektywności paliwowej;

–  ścisłego przestrzegania bezpiecznej odległości między pojazdami.

ZAŁĄCZNIK VI

Procedura korygowania uzyskiwanych przez laboratoria wyników pomiarów oporu toczenia

1.  Definicje

Na potrzeby procedury korygowania uzyskiwanych przez laboratoria wyników zastosowanie mają następujące definicje:

1.  „laboratorium wzorcowe” oznacza laboratorium wchodzące w skład sieci laboratoriów, których nazwy zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej na potrzeby procedury korygowania wyników, i zdolne uzyskać dokładność wyników pomiarów określoną w pkt 3 za pomocą swojej maszyny wzorcowej;

2.  „laboratorium kandydujące” oznacza laboratorium uczestniczące w procedurze korygowania wyników, które nie jest laboratorium wzorcowym;

3.  „opona kalibracyjna” oznacza oponę, która poddawana jest badaniu na potrzeby procedury korygowania wyników;

4.  „komplet opon kalibracyjnych” oznacza komplet złożony z co najmniej pięciu opon kalibracyjnych służący do korygowania jednej maszyny;

5.  „wartość wyznaczona” oznacza teoretyczną wartość współczynnika oporu toczenia (RRC) dla jednej opony kalibracyjnej, zmierzoną przez teoretyczne laboratorium reprezentatywne dla sieci laboratoriów wzorcowych wykorzystywanej na potrzeby procedury korygowania wyników;

6.  „maszyna” oznacza każdy wałek do testowania opon w ramach jednej konkretnej metody pomiaru. Przykładowo dwóch wałków pracujących na tym samym bębnie nie uważa się za jedną maszynę.

2.  Przepisy ogólne

2.1.  Zasada

Wartość pomiarową (m) współczynnika oporu toczenia uzyskaną w laboratorium wzorcowym (l), (RRCm,l), koryguje się tak, aby odpowiadała wartościom wyznaczonym dla sieci laboratoriów wzorcowych.

Wartość pomiarową (m) współczynnika oporu toczenia uzyskaną przez maszynę w laboratorium kandydującym (c)RRCm,c, – koryguje się względem jednego, wybranego przezeń laboratorium wzorcowego należącego do sieci.

2.2.  Wymogi dotyczące wyboru opon

Wyboru kompletu co najmniej pięciu opon kalibracyjnych na potrzeby procedury korygowania wyników dokonuje się według następujących kryteriów. Jeden komplet wybiera się wspólnie dla opon C1 i C2, a jeden dla opon C3.

a)  Komplet opon kalibracyjnych wybiera się tak, aby objąć pełen zakres różnych wartości RRC wspólnie dla opon C1 i C2 lub dla opon C3. Różnica pomiędzy najwyższą i najniższą wartością RRCm w danym komplecie opon przed korygowaniem wyników i po jego dokonaniu musi wynosić przynajmniej:

(i)  3 kg/t dla opon klasy C1 i C2; oraz

(ii)  2 kg/t dla opon klasy C3.

b)  Dla każdej opony kalibracyjnej w zestawie rozrzut wartości RRCm uzyskanej na podstawie zadeklarowanych wartości RRC w laboratoriach kandydujących lub wzorcowych (RRCm,c lub RRCm,l) musi być równomierny.

c)  Wartości indeksu nośności muszą odpowiednio obejmować zakres badanych opon, podobnie jak wartości siły oporu toczenia.

Każdą oponę kalibracyjną sprawdza się przed użyciem i wymienia, kiedy:

a)  jej stan uniemożliwia jej użycie w dalszych badaniach; lub

b)  odchylenia RRCm,c lub RRCm l przekraczają 1,5 % w porównaniu do wcześniejszych pomiarów po korekcie uwzględniającej ewentualny dryft maszyny.

2.3.  Metoda pomiaru

Laboratorium wzorcowe wykonuje pomiar każdej opony kalibracyjnej czterokrotnie i zachowuje trzy ostatnie wyniki do dalszej analizy zgodnie z pkt 4 załącznika 6 do regulaminu EKG ONZ nr 117 wraz z jego późniejszymi zmianami i z zastosowaniem warunków określonych w pkt 3 załącznika 6 do tego regulaminu.

Laboratorium kandydujące wykonuje pomiar każdej opony kalibracyjnej (n + 1)-krotnie, gdzie wartość n określona jest w pkt 5, i zachowuje n ostatnich wyników do dalszej analizy zgodnie z pkt 4 załącznika 6 do regulaminu EKG ONZ nr 117 wraz z jego późniejszymi zmianami i z zastosowaniem warunków określonych w pkt 3 załącznika 6 do tego regulaminu.

Przy każdym pomiarze opony kalibracyjnej zdejmuje się z maszyny zespół opona/koło i ponownie przeprowadza się całą procedurę badania określoną w pkt 4 załącznika 6 do regulaminu EKG ONZ nr 117 wraz z jego późniejszymi zmianami.

Laboratorium kandydujące lub wzorcowe oblicza:

a)  wartość pomiarową każdego pomiaru dla każdej opony kalibracyjnej w sposób określony w pkt 6.2 i 6.3 załącznika 6 do regulaminu EKG ONZ nr 117 wraz z jego późniejszymi zmianami (tzn. skorygowaną dla temperatury 25 °C i średnicy bębna wynoszącej 2 m);

b)  średnią z trzech (w przypadku laboratoriów wzorcowych) lub n (w przypadku laboratoriów kandydujących) ostatnich wartości pomiarowych dla każdej opony kalibracyjnej; oraz

c)  odchylenie standardowe (σm) według następującego wzoru:

20190326-P8_TA(2019)0230_PL-p0000011.png

20190326-P8_TA(2019)0230_PL-p0000012.png

gdzie:

i to numer kolejny opony kalibracyjnej z zakresu od 1 do p;

j to numer kolejny n ostatnich powtórzeń każdego pomiaru dla danej opony kalibracyjnej z zakresu od 2 do n+1

n+1 to liczba powtórzeń pomiaru opony (dla laboratoriów wzorcowych n+1=4, a dla laboratoriów kandydujących n+1 ≥4);

p to liczba opon kalibracyjnych (n ≥5).

2.4.  Formaty danych wykorzystywane w obliczeniach i prezentacji wyników

–  Zmierzone wartości RRC, z uwzględnieniem korekty na średnicę bębna i temperaturę, zaokrągla się do dwóch miejsc po przecinku.

–  Następnie obliczenia wykonuje się na wszystkich cyfrach: bez dalszego zaokrąglania, z wyjątkiem końcowych równań korygujących.

–  Wszystkie wartości odchylenia standardowego podaje się z dokładnością do trzech miejsc po przecinku.

–  Wszystkie wartości RRC podaje się z dokładnością do dwóch miejsc po przecinku.

–  Wszystkie wartości współczynników korekcyjnych (A1l, B1l, A2c i B2c) zaokrągla się i podaje z dokładnością do czterech miejsc po przecinku.

3.  Wymagania dotyczące laboratoriów wzorcowych i ustalanie wartości wyznaczonych

Wartości wyznaczone dla każdej opony kalibracyjnej ustalane są przez sieć laboratoriów wzorcowych. Co dwa lata sieć dokonuje oceny stabilności i aktualności wartości wyznaczonych.

Każde należące do sieci laboratorium wzorcowe musi odpowiadać specyfikacjom określonym w załączniku 6 do regulaminu EKG ONZ nr 117 wraz z jego późniejszymi zmianami, a wartość odchylenia standardowego (σm) nie może dla niego przekraczać:

a)  0,05 kg/t dla opon klasy C1 i C2; oraz

b)  0,05 kg/t dla opon klasy C3.

Odpowiadające specyfikacjom określonym w pkt 2.2 komplety opon kalibracyjnych poddaje się pomiarom zgodnie z pkt 2.3 w każdym laboratorium wzorcowym należącym do sieci.

Dla każdej opony kalibracyjnej wartość wyznaczona stanowi średnią wartości pomiarowych uzyskanych dla danej opony w laboratoriach wzorcowych należących do sieci.

4.  Procedura korygowania wyników uzyskiwanych przez laboratorium wzorcowe do wartości wyznaczonych

Każde laboratorium wzorcowe (l) koryguje uzyskiwane wyniki do wartości wyznaczonych dla każdego nowego zbioru uzyskanych wyników oraz do wartości wyznaczonych po każdej istotnej modyfikacji maszyny lub każdym dryfcie pochodzących z niej danych dotyczących monitorowania opon kontrolnych.

Do korekty wszystkich poszczególnych danych wykorzystuje się metodę regresji liniowej. Wartości współczynników regresji, A1l i B1l oblicza się następująco:

20190326-P8_TA(2019)0230_PL-p0000013.png

gdzie:

RRC jest wartością wyznaczoną współczynnika oporu toczenia;

RRCm l jest indywidualną wartością współczynnika oporu toczenia zmierzoną przez laboratorium wzorcowe „l”, z uwzględnieniem korekty o temperaturę i średnicę bębna.

5.  Wymagania dotyczące laboratoriów kandydujących

Laboratoria kandydujące powtarzają procedurę korygowania uzyskiwanych wyników przynajmniej raz na dwa lata dla każdej maszyny oraz po każdej istotnej modyfikacji maszyny lub każdym dryfcie pochodzących z niej danych dotyczących monitorowania opon kontrolnych.

Odpowiadający specyfikacjom określonym w pkt 2.2 wspólny komplet pięciu różnych opon poddaje się pomiarom zgodnie z pkt 2.3 najpierw w laboratorium kandydującym, a następnie w jednym laboratorium wzorcowym. Na wniosek laboratorium kandydującego badaniom można poddać więcej niż pięć opon kalibracyjnych.

Laboratorium kandydujące dostarcza komplet opon kalibracyjnych do wybranego laboratorium wzorcowego.

Laboratorium kandydujące (c) musi odpowiadać specyfikacjom określonym w załączniku 6 do regulaminu EKG ONZ nr 117 wraz z jego późniejszymi zmianami, a wartość odchylenia standardowego (am) nie powinna dla niego przekraczać:

a)  0,075 kg/t dla opon klasy C1 i C2; oraz

b)  0,06 kg/t dla opon klasy C3.

W przypadku gdy dla danego laboratorium kandydującego wartość odchylenia standardowego (σm) na podstawie czterech pomiarów, z których trzy ostatnie wykorzystuje się do obliczeń, przekracza podane wyżej wartości, liczba n+1 powtórzeń pomiaru zwiększa się następująco dla całej partii:

n+1 = 1+(σm/γ)2, po zaokrągleniu w górę do najbliższej liczby całkowitej,

gdzie:

γ = 0,043 kg/t dla opon klasy C1 i C2,

γ = 0,035 kg/t dla opon klasy C3.

6.  Procedura korygowania wyników uzyskiwanych przez laboratorium kandydujące

Jedno należące do sieci laboratorium wzorcowe (i) oblicza funkcję regresji liniowej dla wszystkich poszczególnych danych laboratorium kandydującego (c). Wartości współczynników regresji, A2c i B2c oblicza się następująco:

20190326-P8_TA(2019)0230_PL-p0000014.png

gdzie:

RRCm l jest indywidualną wartością współczynnika oporu toczenia zmierzoną przez laboratorium wzorcowe (i) (z uwzględnieniem korekty na temperaturę i średnicę bębna),

RRCm c jest indywidualną wartością współczynnika oporu toczenia zmierzoną przez laboratorium kandydujące (c) (z uwzględnieniem korekty na temperaturę i średnicę bębna).

Jeśli współczynnik determinacji R² jest niższy niż 0,97, nie koryguje się wyników uzyskiwanych przez laboratorium kandydujące.

Skorygowaną wartość współczynnika RRC dla opon badanych w laboratorium kandydującym oblicza się następująco:

20190326-P8_TA(2019)0230_PL-p0000015.png

ZAŁĄCZNIK VII

Procedura weryfikacji

Zgodność z niniejszym rozporządzeniem zadeklarowanych klas efektywności paliwowej, przyczepności na mokrej nawierzchni oraz zewnętrznego hałasu toczenia, jak również zadeklarowanych wartości i wszelkich dodatkowych informacji o parametrach właściwości użytkowych znajdujące się na etykiecie sprawdza się, w przypadku każdego typu opon lub każdej grupy opon ustalonej przez dostawcę, zgodnie z następującą procedurą:

a)  najpierw bada się pojedynczą oponę lub komplet opon:

1.  jeśli wartości pomiarowe są zgodne z zadeklarowanymi klasami lub zadeklarowaną wartością zewnętrznego hałasu toczenia z tolerancją określoną w tabeli 1, wynik badania uważa się za pozytywny;

2.  jeżeli wartości pomiarowe nie są zgodne z zadeklarowanymi klasami lub zadeklarowaną wartością zewnętrznego hałasu toczenia w zakresie określonym w tabeli 1, badaniu poddaje się kolejne trzy opony lub komplety opon. Do oceny zgodności z zadeklarowanymi informacjami w zakresie określonym w tabeli 1 przyjmuje się średnią wartość pomiarową, wynikającą z badań wykonanych na takich trzech oponach lub kompletach opon;

b)  w przypadku gdy podane na etykiecie klasy lub wartości pochodzą z wyników badań homologacyjnych uzyskanych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 661/2009 lub regulaminem EKG ONZ nr 117 wraz z jego późniejszymi zmianami, państwa członkowskie mogą wykorzystać dane pomiarowe uzyskane na podstawie badań zgodności produkcji danych opon.

W ocenie danych pomiarowych uzyskanych na podstawie badań zgodności produkcji należy uwzględnić tolerancje określone w tabeli 1.

Tabela 1

Mierzony parametr

Dopuszczalne odchylenia na potrzeby weryfikacji

Współczynnik oporu toczenia (efektywność paliwowa)

Skorygowana wartość pomiarowa nie może przekraczać górnej wartości granicznej (maksymalnej wartości RRC) dla zadeklarowanej klasy o więcej niż 0,3 kg/1 000kg.

Zewnętrzny hałas toczenia

Wartość pomiarowa nie może przekraczać zadeklarowanej wartości N o więcej niż 1 dB(A).

Przyczepność na mokrej nawierzchni

Wartość pomiarowa G(T) nie może być niższa od dolnej wartości granicznej (minimalnej wartości G) dla zadeklarowanej klasy.

Przyczepność na ośnieżonej nawierzchni

Wartość pomiarowa nie może być niższa od dolnej wartości granicznej wskaźnika przyczepności na ośnieżonej nawierzchni.

Przyczepność na oblodzonej nawierzchni

Wartość pomiarowa nie może być niższa od dolnej wartości granicznej wskaźnika przyczepności na oblodzonej nawierzchni.

ZAŁĄCZNIK VIII

Tabela korelacji

Rozporządzenie (WE) nr 1222/2009

Niniejsze rozporządzenie

Art. 1 ust. 1

Art. 1 ust. 1

Art. 1 ust. 2

Art. 1 ust. 2

Art. 2 ust. 1

Art. 2 ust. 1

Art. 2 ust. 2

Art. 2 ust. 2

Art. 3 ust. 1

Art. 3 ust. 1

Art. 3 ust. 2

Art. 3 ust. 2

-

Art. 3 ust. 3

Art. 3 ust. 3

Art. 3 ust. 4

Art. 3 ust. 4

Art. 3 ust. 5

-

Art. 3 ust. 6

Art. 3 ust. 5

Art. 3 ust. 7

-

Art. 3 ust. 8

-

Art. 3 ust. 9

Art. 3 ust. 6

Art. 3 ust. 10

Art. 3 ust. 7

Art. 3 ust. 11

Art. 3 ust. 8

Art. 3 ust. 12

Art. 3 ust. 9

Art. 3 ust. 13

Art. 3 ust. 10

Art. 3 ust. 14

Art. 3 ust. 11

Art. 3 ust. 15

-

Art. 3 ust. 16

Art. 3 ust. 12

Art. 3 ust. 17

Art. 3 ust. 13

Art. 3 ust. 18

-

Art. 3 ust. 19

Art. 4

Art. 4

Art. 4 ust. 1

Art. 4 ust. 1

Art. 4 ust. 1 lit. a)

Art. 4 ust. 1 lit. b)

Art. 4 ust. 1 lit. b)

Art. 4 ust. 1 lit. b)

Art. 4 ust. 2

-

-

Art. 4 ust. 2

-

Art. 4 ust. 3

Art. 4 ust. 3

Art. 4 ust. 4

Art. 4 ust. 4

Art. 4 ust. 6

-

Art. 4 ust. 5

-

Art. 4 ust. 6

-

Art. 4 ust. 7

-

Art. 4 ust. 8

-

Art. 4 ust. 9

-

Art. 5

Art. 5

Art. 6

Art. 5 ust. 1

Art. 6 ust. 1

Art. 5 ust. 1 lit. a)

Art. 6 ust. 1 lit. a)

Art. 5 ust. 1 lit. b)

Art. 6 ust. 1 lit. b)

-

Art. 6 ust. 2

-

Art. 6 ust. 3

Art. 5 ust. 2

Art. 6 ust. 4

Art. 5 ust. 3

-

-

Art. 6 ust. 5

-

Art. 6 ust. 6

-

Art. 6 ust. 7

Art. 6

Art. 7

Art. 7

Art. 8

Art. 8

Art. 9

Art. 9 ust. 1

Art. 10 ust. 1

Art. 9 ust. 2

-

Art. 10

Art. 10 ust. 2

Art. 11

Art. 12

-

Art. 12 lit. a)

-

Art. 12 lit. b)

-

Art. 12 lit. c)

Art. 11 lit. a)

-

Art. 11 lit. b)

-

Art. 11 lit. c)

Art. 12 lit. d)

Art. 12

Art. 11

-

Art. 11 ust. 1

-

Art. 11 ust. 2

-

Art. 11 ust. 3

-

Art. 13

Art. 13

-

Art. 14

-

-

Art. 14

Art. 15

-

-

Art. 15

-

Art. 16

Art. 16

Art. 17

(1) Dz.U. C 62 z 15.2.2019, s. 280.
(2)Dz.U. C […] z […], s. […].
(3)Dz.U. C […] z […], s. […].
(4)COM(2017)0658.
(5)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1222/2009 z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie etykietowania opon pod kątem efektywności paliwowej i innych zasadniczych parametrów (Dz.U. L 342 z 22.12.2009, s. 46).
(6)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 661/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie wymagań technicznych w zakresie homologacji typu pojazdów silnikowych dotyczących ich bezpieczeństwa ogólnego, ich przyczep oraz przeznaczonych dla nich układów, części i oddzielnych zespołów technicznych (Dz.U. L 200 z 31.7.2009, s. 1).
(7)Dyrektywa 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnosząca się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku (Dz.U. L 189 z 18.7.2002, s. 12).
(8)Dz.U. L 307 z 23.11.2011, s. 3.
(9)COM(2018)0028.
(10)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1369 z dnia 4 lipca 2017 r. ustanawiające ramy etykietowania energetycznego i uchylające dyrektywę 2010/30/UE (Dz.U. L 198 z 28.7.2017, s. 1).
(11)COM(2017)0279.
(12)Odniesienie zostanie dodane po przyjęciu wniosku.
(13)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 765/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. ustanawiające wymagania w zakresie akredytacji i nadzoru rynku odnoszące się do warunków wprowadzania produktów do obrotu i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 339/93 (Dz.U. L 218 z 13.8.2008, s. 30).
(14)Dz.U. L 123 z 12.5.2016, s. 1.


Prawa autorskie na jednolitym rynku cyfrowym ***I
PDF 135kWORD 52k
Rezolucja
Tekst
Załącznik
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 26 marca 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie praw autorskich na jednolitym rynku cyfrowym (COM(2016)0593 – C8-0383/2016 – 2016/0280(COD))
P8_TA(2019)0231A8-0245/2018

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2016)0593),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0383/2016),

–  uwzględniając opinię Komisji Prawnej w sprawie proponowanej podstawy prawnej,

–  uwzględniając art. 294 ust. 3, art. 53 ust 1 oraz ust. 62 i 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 25 stycznia 2017 r.(1),

–  uwzględniając opinię Komitetu Regionów z dnia 8 lutego 2017 r.(2),

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 20 lutego 2019 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 i 39 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej i opinie Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów, Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii, Komisji Kultury i Edukacji oraz Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A8-0245/2018),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  przyjmuje do wiadomości oświadczenie Komisji załączone do niniejszej rezolucji;

3.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego wniosku lub zastąpienie go innym tekstem;

4.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 26 marca 2019 r. w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/...w sprawie prawa autorskiego i praw pokrewnych na jednolitym rynku cyfrowym oraz zmiany dyrektyw 96/9/WE i 2001/29/WE

P8_TC1-COD(2016)0280


(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, dyrektywy (UE) 2019/790.)

ZAŁĄCZNIK DO REZOLUCJI USTAWODAWCZEJ

OŚWIADCZENIE KOMISJI W SPRAWIE ORGANIZATORÓW IMPREZ SPORTOWYCH

„Komisja uznaje znaczenie organizatorów imprez sportowych oraz ich rolę w finansowaniu sportu w Unii. Mając na uwadze społeczny i gospodarczy wymiar sportu w Unii Komisja przeanalizuje wyzwania, z jakimi mierzą się organizatorzy imprez sportowych w środowisku cyfrowym, w szczególności kwestie związane z nielegalnymi internetowymi transmisjami imprez sportowych.”

(1) Dz.U. C 125 z 21.4.2017, s. 27.
(2) Dz.U. C 207 z 30.6.2017, s. 80.


Umowy o dostarczanie treści cyfrowych i usług cyfrowych ***I
PDF 130kWORD 52k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 26 marca 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie niektórych aspektów umów o dostarczanie treści cyfrowych (COM(2015)0634 – C8-0394/2015 – 2015/0287(COD))
P8_TA(2019)0232A8-0375/2017

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2015)0634),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0394/2015),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając uzasadnioną opinię przedstawioną – na mocy protokołu nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności – przez francuski Senat, w której stwierdzono, że projekt aktu ustawodawczego nie jest zgodny z zasadą pomocniczości,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 27 kwietnia 2016 r.(1),

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisje przedmiotowo właściwe na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 6 lutego 2019 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając wspólne posiedzenia Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów oraz Komisji Prawnej zgodnie z art. 55 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów i Komisji Prawnej, a także opinię Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A8-0375/2017),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 26 marca 2019 r. w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/... w sprawie niektórych aspektów umów o dostarczanie treści cyfrowych i usług cyfrowych

P8_TC1-COD(2015)0287


(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, dyrektywy (UE) 2019/770.)

(1) Dz.U. C 264 z 20.7.2016, s. 57.


Umowy sprzedaży towarów ***I
PDF 131kWORD 52k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 26 marca 2019 r. w sprawie zmienionego wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie niektórych aspektów umów sprzedaży towarów zawieranych przez internet lub w inny sposób na odległość, zmieniająca rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady oraz dyrektywę 2009/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i uchylająca dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (COM(2017)0637 – C8-0379/2017 – 2015/0288(COD))
P8_TA(2019)0233A8-0043/2018

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi i Radzie (COM(2015)0635) oraz zmieniony wniosek (COM(2017)0637),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0379/2017),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając uzasadnioną opinię przedstawioną – na mocy protokołu nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności – przez francuski Senat, w której stwierdzono, że projekt aktu ustawodawczego nie jest zgodny z zasadą pomocniczości,

–  uwzględniając opinie Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 27 kwietnia 2016 r.(1) i 15 lutego 2018 r.(2),

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 6 lutego 2019 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów (A8-0043/2018),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 26 marca 2019 r. w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/... w sprawie niektórych aspektów umów sprzedaży towarów, zmieniającej rozporządzenie (UE) 2017/2394 oraz dyrektywę 2009/22/WE i uchylającej dyrektywę 1999/44/WE

P8_TC1-COD(2015)0288


(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, dyrektywy (UE) 2019/771.)

(1) Dz.U. C 264 z 20.7.2016, s. 57.
(2) Dz.U. C 227 z 28.6.2018, s. 58.


Połowy na obszarze objętym porozumieniem GFCM (Generalnej Komisji Rybołówstwa Morza Śródziemnego) ***I
PDF 136kWORD 51k
Rezolucja
Tekst
Załącznik
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 26 marca 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 1343/2011 w sprawie niektórych przepisów dotyczących połowów na obszarze objętym porozumieniem GFCM (Generalnej Komisji Rybołówstwa Morza Śródziemnego) (COM(2018)0143 – C8-0123/2018 – 2018/0069(COD))
P8_TA(2019)0234A8-0381/2018

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2018)0143),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 43 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0123/2018),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 23 maja 2018 r.(1),

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 6 lutego 2019 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Rybołówstwa (A8-0381/2018),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  przyjmuje do wiadomości oświadczenia Komisji załączone do niniejszej rezolucji,

3.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

4.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 26 marca 2019 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/... zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 1343/2011 w sprawie niektórych przepisów dotyczących połowów na obszarze objętym porozumieniem GFCM (Generalnej Komisji Rybołówstwa Morza Śródziemnego)

P8_TC1-COD(2018)0069


(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) 2019/982.)

ZAŁĄCZNIK DO REZOLUCJI USTAWODAWCZEJ

Oświadczenie Komisji w sprawie połowów rekreacyjnych

Komisja przypomina, że jednym z celów określonych w przyjętej w marcu 2017 r. deklaracji ministerialnej MedFish4Ever jest ustanowienie możliwe jak najszybciej i nie później niż w 2020 r. zestawu podstawowych zasad skutecznego zarządzania połowami rekreacyjnymi na całym Morzu Śródziemnym.

Zgodnie z tym celem średniookresowa strategia Generalnej Komisji Rybołówstwa Morza Śródziemnego (GFCM) na lata 2017–2020 obejmuje między innymi: działania, które mają zostać wdrożone na obszarze GFCM, ocenę wpływu rybołówstwa rekreacyjnego oraz analizę najlepszych środków zarządzania służących regulacji tych działań. Z tego względu w ramach GFCM ustanowiono grupę roboczą ds. rybołówstwa rekreacyjnego, której zadaniem jest opracowanie zharmonizowanej regionalnej metody oceny rybołówstwa rekreacyjnego.

Komisja będzie kontynuować wysiłki w ramach GFCM, aby osiągnąć cel określony w deklaracji MedFish4Ever.

Oświadczenie Komisji w sprawie korala czerwonego

Komisja przypomina, że środki ochronne przyjęte w ramach regionalnego dostosowawczego planu zarządzania w odniesieniu do eksploatacji korala czerwonego w Morzu Śródziemnym [zalecenie GFCM/41/2017/5] mają charakter tymczasowy. W 2019 r. Naukowy Komitet Doradczy GFCM oceni te środki, które obejmują możliwość wprowadzenia ograniczeń połowowych, aby umożliwić ich przegląd na 43. dorocznej sesji GFCM (w listopadzie 2019 r.).

(1) Dz.U. C 283 z 10.8.2018, s. 95.


Dostosowanie obowiązków sprawozdawczych w dziedzinie polityki ochrony środowiska ***I
PDF 133kWORD 56k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 26 marca 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie dostosowania obowiązków sprawozdawczych w dziedzinie polityki ochrony środowiska w drodze zmiany dyrektyw 86/278/EWG, 2002/49/WE, 2004/35/WE, 2007/2/WE, 2009/147/WE i 2010/63/UE, rozporządzeń (WE) nr 166/2006 i (UE) nr 995/2010 oraz rozporządzeń Rady (WE) nr 338/97 i (WE) nr 2173/2005 (COM(2018)0381 – C8-0244/2018 – 2018/0205(COD))
P8_TA(2019)0235A8-0324/2018

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2018)0381),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 114, art. 192 ust. 1 oraz art. 207 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0244/2018),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 12 grudnia 2018 r.(1),

–  po konsultacji z Komitetem Regionów,

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 18 stycznia 2019 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności oraz opinie przedstawione przez Komisję Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz Komisję Prawną (A8-0324/2018),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu(2);

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 26 marca 2019 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/... w sprawie dostosowania obowiązków sprawozdawczych w dziedzinie ustawodawstwa dotyczącego środowiska oraz zmieniającego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 166/2006 i (UE) nr 995/2010, dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/49/WE, 2004/35/WE, 2007/2/WE, 2009/147/WE i 2010/63/UE, rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 i (WE) nr 2173/2005 oraz dyrektywę Rady 86/278/EWG

P8_TC1-COD(2018)0205


(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) 2019/1010.)

(1) Dz.U. C 110 z 22.3.2019, s. 99.
(2) Niniejsze stanowisko zastępuje poprawki przyjęte dnia 23 października 2018 r. (Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0399).


Specjalne przepisy dotyczące maksymalnej długości kabin ***I
PDF 130kWORD 49k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 26 marca 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę Rady 96/53/WE w zakresie terminu wprowadzenia w życie specjalnych przepisów dotyczących maksymalnej długości kabin, zapewniając im lepszą charakterystykę aerodynamiczną oraz efektywność energetyczną oraz wyższy poziom bezpieczeństwa (COM(2018)0275 – C8-0195/2018 – 2018/0130(COD))
P8_TA(2019)0236A8-0042/2019

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2018)0275),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 91 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0195/2018),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 17 października 2018 r.(1),

–  po konsultacji z Komitetem Regionów,

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 15 lutego 2019 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Transportu i Turystyki (A8-0042/2019),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 26 marca 2019 r. w celu przyjęcia decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/... zmieniającej dyrektywę Rady 96/53/WE w zakresie terminu wprowadzenia w życie specjalnych przepisów dotyczących maksymalnej długości kabin w celu zapewnienia lepszej charakterystyki aerodynamicznej i efektywności energetycznej oraz wyższego poziomu bezpieczeństwa

P8_TC1-COD(2018)0130


(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, decyzji (UE) 2019/984.)

(1) Dz.U. C 62 z 15.2.2019, s. 286.


Wskaźniki referencyjne niskoemisyjności i wskaźniki referencyjne pozytywnego wpływu na emisyjność ***I
PDF 132kWORD 53k
Rezolucja
Tekst
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 26 marca 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (UE) 2016/1011 w odniesieniu do wskaźników referencyjnych niskoemisyjności i wskaźników referencyjnych pozytywnego wpływu na emisyjność (COM(2018)0355 – C8-0209/2018 – 2018/0180(COD))
P8_TA(2019)0237A8-0483/2018

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2018)0355),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0209/2018),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 17 października 2018 r.(1),

–  uwzględniając opinię Komitetu Regionów z dnia 5 grudnia 2018 r.(2),

–  uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 13 marca 2019 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej oraz opinię przedstawioną przez Komisję Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A8-0483/2018),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 26 marca 2019 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/... zmieniającego rozporządzenie (UE) 2016/1011 w odniesieniu do unijnych wskaźników referencyjnych transformacji klimatycznej oraz unijnych wskaźników referencyjnych dostosowanych do porozumienia paryskiego, a także ujawniania informacji dotyczących wskaźników referencyjnych w związku z kwestiami dotyczącymi zrównoważonego rozwoju

P8_TC1-COD(2018)0180


(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) 2019/2089.)

(1) Dz.U. C 62 z 15.2.2019, s. 103.
(2) Dz.U. C 86 z 7.3.2019, s. 24.


Przepisy szczegółowe dotyczące celu „Europejska współpraca terytorialna” (Interreg) ***I
PDF 549kWORD 156k
Rezolucja
Tekst skonsolidowany
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 26 marca 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie przepisów szczegółowych dotyczących celu „Europejska współpraca terytorialna” (Interreg) wspieranego w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego oraz instrumentów finansowania zewnętrznego (COM(2018)0374 – C8-0229/2018 – 2018/0199(COD))
P8_TA(2019)0238A8-0470/2018

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2018)0374),

–  uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 178, art. 209 ust. 1, art. 212 ust. 2 i art. 349 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0229/2018),

–  uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 19 września 2018 r.(1),

–  uwzględniając opinię Komitetu Regionów z dnia 5 grudnia 2018 r. (2),

–  uwzględniając art. 59 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Rozwoju Regionalnego oraz opinie przedstawione przez Komisję Spraw Zagranicznych, Komisję Rozwoju, Komisję Kontroli Budżetowej i Komisję Kultury i Edukacji (A8-0470/2018),

1.  przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu(3);

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym.

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 26 marca 2019 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) .../... w sprawie przepisów szczegółowych dotyczących celu „Europejska współpraca terytorialna” (Interreg) wspieranego w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego oraz instrumentów finansowania zewnętrznego

P8_TC1-COD(2018)0199


PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 178, art. 209 ust. 1, art. 212 ust. 2 i art. 349,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(4),

uwzględniając opinię Komitetu Regionów(5),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą(6),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)  Art. 176 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej („TFUE”) stanowi, że Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego („EFRR”) ma na celu przyczynianie się do korygowania podstawowych dysproporcji regionalnych w Unii. Zgodnie z tym artykułem oraz z art. 174 akapit drugi i trzeci TFUE, EFRR ma przyczyniać się do zmniejszania dysproporcji w poziomach rozwoju różnych regionów oraz zacofania regionów najmniej uprzywilejowanych, wśród których szczególną uwagę należy zwrócić na niektóre kategorie regionów, wśród których wyraźnie wymieniono regiony transgraniczne obszarów wiejskich, obszarów podlegających przemianom przemysłowym, obszarów o niskiej gęstości zaludnienia, wysp i regionów górskich. [Popr. 1]

(2)  Rozporządzenie (UE) [nowe RWP] Parlamentu Europejskiego i Rady(7) określa przepisy wspólne dla Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) i niektórych innych funduszy, a rozporządzenie (UE) [nowe rozporządzenie w sprawie EFRR] Parlamentu Europejskiego i Rady(8) określa przepisy dotyczące celów szczegółowych i zakresu wsparcia z EFRR. Obecnie konieczne jest przyjęcie przepisów szczegółowych w odniesieniu do celu „Europejska współpraca terytorialna” (Interreg), które będą miały zastosowanie do współpracy co najmniej jednego państwa członkowskiego i regionu ponad granicami i będą dotyczyły skutecznego programowania, w tym przepisów dotyczących pomocy technicznej, monitorowania, oceny, komunikacji, kwalifikowalności, zarządzania i kontroli oraz zarządzania finansami. [Popr. 2]

(3)  W celu wspierania opartego na współpracy i harmonijnego rozwoju terytorium Unii na różnych poziomach oraz ograniczenia występujących nadal rozbieżności EFRR powinien wspierać współpracę transgraniczną, transnarodową i morską, a także współpracę regionów najbardziej oddalonych oraz współpracę międzyregionalną w ramach celu „Europejska współpraca terytorialna” (Interreg). W procesie tym należy uwzględnić zasady odnoszące się do wielopoziomowego sprawowania rządów i do partnerstwa, a także wzmocnić podejścia ukierunkowane na konkretne obszary. [Popr. 3]

(3a)  Różne elementy Interreg powinny przyczynić się do realizacji celów zrównoważonego rozwoju opisanych w Agendzie na rzecz zrównoważonego rozwoju do roku 2030 przyjętej we wrześniu 2015 r. [Popr. 4]

(4)  W ramach komponentu „Współpraca transgraniczna” należy dążyć do rozwiązywania wspólnych problemów wspólnie zidentyfikowanych w regionach przygranicznych oraz uruchomienia niewykorzystanego potencjału wzrostu na obszarach przygranicznych, na co wskazano w komunikacie Komisji „Zwiększanie wzrostu gospodarczego i spójności w regionach przygranicznych UE”(9) („komunikat w sprawie regionów przygranicznych”). W związku z tym komponent „Współpraca transgraniczna” powinien być ograniczony do współpracy na granicach lądowych, a współpraca transgraniczna na granicach morskich powinna zostać włączona do komponentu transnarodowegoobejmować współpracę na granicach zarówno lądowych, jak i morskich, nie naruszając nowego komponentu dotyczącego współpracy regionów najbardziej oddalonych. [Popr. 5]

(5)  Komponent „Współpraca transgraniczna” powinien również obejmować współpracę pomiędzy co najmniej jednym państwem członkowskim lub regionem a co najmniej jednym państwem lub regionem lub innym terytorium poza Unią. Dzięki objęciu wewnętrznej i zewnętrznej współpracy transgranicznej zakresem niniejszego rozporządzenia powinno nastąpić znaczne uproszczenie i ujednolicenie obowiązujących przepisów w porównaniu z okresem programowania 2014–2020, które będzie zauważalne dla instytucji programu w państwach członkowskich oraz dla organów partnerskich i beneficjentów spoza Unii. [Popr. 6]

(6)  Komponent obejmujący współpracę transnarodową i morską powinien zmierzać do intensyfikacji współpracy za pomocą przedsięwzięć sprzyjających zintegrowanemu rozwojowi terytorialnemu, powiązanych z priorytetami unijnej polityki spójności oraz powinien także obejmować morską współpracę transgranicznąprzy pełnym poszanowaniu zasady pomocniczości. Współpraca transnarodowa powinna obejmować większe obszary w kontynentalnej części Unii, zważywszy że współpraca morska powinna obejmowaćtransnarodowe oraz, w stosownych przypadkach, terytoria wokół basenów morskich oraz uwzględniać współpracę transgraniczną na granicach morskich w okresie programowania 2014–2020. Aby umożliwić kontynuowanie wcześniejszej morskiej współpracy transgranicznej na gruncie szerszych ram współpracy morskiej należy zapewnić maksymalną elastyczność, w szczególności poprzez określenie zasięgu terytorialnego, celów szczegółowych takiej współpracy, wymogów dotyczących projektu partnerstwa oraz tworzenie podprogramów oraz specjalnych komitetów sterujących których zasięg geograficzny wykracza poza zasięg programów transgranicznych. [Popr. 7]

(7)  W oparciu o doświadczenia wyniesione z współpracy transgranicznej i transnarodowej w okresie programowania 2014–2020 w regionach najbardziej oddalonych, gdzie połączenie obydwu komponentów w ramach jednego programu na każdy obszar współpracy nie przyniosło dostatecznego uproszczenia dla organów odpowiedzialnych za program i beneficjentów programów, należy ustanowić specjalny, dodatkowy komponent „regiony najbardziej oddalone”, aby umożliwić regionom najbardziej oddalonym współpracę z sąsiednimi państwami trzecimi, krajami i terytoriami zamorskimi lub z organizacjami integracji i współpracy regionalnej w jak najbardziej wydajny i prosty sposób, z uwzględnieniem ich specyfiki. [Popr. 8]

(8)  W oparciu o pozytywne doświadczenia wyniesione z programów współpracy międzyregionalnej w ramach programu Interreg z jednej strony oraz, z drugiej strony, z uwagi na brak takiej współpracy w ramach celu „Inwestycje na rzecz zatrudnienia i wzrostu” w okresie programowania 2014–2020 komponent dotyczący współpracy międzyregionalnej należy tak ukierunkować, aby przede wszystkim służył zwiększaniu skuteczności polityki spójności. Komponent ten powinien zostać zatem ograniczony do dwóch programów: jeden będzie umożliwiał wszelkiego rodzaju doświadczenia, innowacyjne podejścia i budowanie współpraca międzyregionalna między miastami i regionami polegająca na wymianie doświadczeń, rozwijani zdolności na użytek programów w ramach obu celów, a także wspieranie europejskich ugrupowań współpracy terytorialnej („EUWT”), utworzonych lub tworzonych na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1082/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady(10), a drugi będzie służył doskonaleniu analizy tendencji rozwojowych. Współpraca oparta na projektach w całej Unii powinna zostać włączona do nowego komponentu dotyczącego międzyregionalnych innowacyjnych inwestycji i być ściśle związana z realizacją komunikatu Komisji „Zwiększanie innowacyjności europejskich regionów: Strategie na rzecz trwałego, zrównoważonego wzrostu sprzyjającego włączeniu społecznemu”(11), w szczególności aby wesprzeć tematyczne platformy inteligentnej specjalizacji w takich dziedzinach, jak energia, modernizacja przemysłu czy branża rolno-spożywcza. Wreszcie, zintegrowany rozwój terytorialny ukierunkowany w szczególności na miejskie obszary funkcjonalne lub obszary miejskie powinien być głównie przedmiotem programów w ramach celu „Inwestycje na rzecz zatrudnienia i wzrostu” oraz jednego instrumentu towarzyszącego „Europejska inicjatywa miejska”. Te dwa programy w ramach komponentu „Współpraca międzyregionalna” powinny obejmować całą Unię i być również otwarte na udział państw trzecich(„Europejska współpraca terytorialna” oraz „Inwestycje na rzecz zatrudnieniawzrostu”) jest ważnym elementem w procesie wypracowywania wspólnych rozwiązań w dziedzinie polityki spójności i budowania trwałych partnerstw. W związku z tym należy kontynuować istniejące programy, a w szczególności wspieranie współpracy opartej na projektach, w tym europejskich ugrupowań współpracy terytorialnej („EUWT”), a także strategie współpracy makroregionalnej. [Popr. 9]

(8a)   Nowa inicjatywa w zakresie międzyregionalnych innowacyjnych inwestycji powinna opierać się na inteligentnej specjalizacji i powinna być wykorzystywana, by wspierać tematyczne platformy inteligentnej specjalizacji w takich dziedzinach, jak energia, modernizacja przemysłu, gospodarka o obiegu zamkniętym, innowacje społeczne, środowisko naturalne lub sektor rolno-spożywczy, a także by ułatwić podmiotom zaangażowanym w realizację strategii inteligentnej specjalizacji ściślejszą współpracę w celu zwiększania skali innowacji oraz wprowadzania innowacyjnych produktów i procesów na rynek europejski. Dowody wskazują, że na etapie testowania i zatwierdzania nowych technologii (np. kluczowych technologii prorozwojowych) utrzymuje się stała niewydolność systemowa, zwłaszcza gdy innowacje są wynikiem integracji uzupełniających się specjalizacji regionalnych tworzących innowacyjne łańcuchy wartości. Taka niewydolność ma szczególnie krytyczne znaczenie w fazie między pilotażem a pełnym wprowadzeniem na rynek. W strategicznych obszarach technologicznych i przemysłowych MŚP nie mogą obecnie liczyć na doskonałą i otwartą ogólnoeuropejską połączoną infrastrukturę demonstracyjną. Programy w ramach inicjatywy współpracy międzyregionalnej powinny obejmować całą Unię Europejską i być również otwarte na udział krajów i terytoriów zamorskich, państw trzecich, ich regionów i organizacji integracji i współpracy regionalnej, w szczególności sąsiadujących z regionami najbardziej oddalonymi. Należy zachęcać do synergii między międzyregionalnym inwestowaniem w innowacje a innymi istotnymi programami UE, takimi jak programy w ramach europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych, „Horyzont 2020”, strategie rynku cyfrowego dla Europy i program na rzecz jednolitego rynku, gdyż zwiększą one wpływ inwestycji i zapewnią lepszą wartość dla obywateli. [Popr. 10]

(9)  Należy ustalić obiektywne wspólne kryteria wyznaczania kwalifikujących się regionów i obszarów. W tym celu należy oprzeć identyfikację regionów i obszarów kwalifikujących się na poziomie Unii na wspólnym systemie klasyfikacji regionów ustanowionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1059/2003(12). [Popr. 11]

(10)  Należy nadal wspierać, lub odpowiednio, ustanowić, współpracę na wszystkich płaszczyznach z państwami trzecimi sąsiadującymi z Unią, gdyż taka współpraca jest ważnym narzędziem polityki rozwoju regionalnego i powinna zapewnić korzyści regionom państw członkowskich graniczącym z państwami trzecimi. W tym celu EFRR i instrumenty finansowania zewnętrznego Unii, IPA(13), ISRWM(14) i PKTZ(15) powinny zapewniać wsparcie na programy współpracy transgranicznej, transnarodowej i morskiej, a także programy współpracy regionów najbardziej oddalonych i współpracy międzyregionalnej. Wsparcie z EFRR oraz z instrumentów finansowania zewnętrznego Unii powinno opierać się na zasadzie wzajemności i proporcjonalności. Jednakże w odniesieniu do IPA III-współpraca transgraniczna i ISRWM-współpraca transgraniczna wsparcie z EFRR powinno zostać uzupełnione co najmniej równoważnymi kwotami w ramach IPA III-współpraca transgraniczna i ISRWM-współpraca transgraniczna, z zastrzeżeniem maksymalnej kwoty określonej w odpowiednim akcie prawnym, tzn. do 3 % puli środków finansowych w ramach IPA III oraz do 4 % puli środków finansowych na program o określonym zasięgu geograficznym „Sąsiedztwo” na podstawie art. 4 ust. 2 lit. a) ISRWM. [Popr. 12]

(10a)   Należy zwrócić szczególną uwagę na regiony, które stają się nowymi granicami Unii, aby zapewnić odpowiednią ciągłość bieżących programów współpracy. [Popr. 13]

(11)  Pomoc w ramach IPA III powinna skupiać się przede wszystkim na wspieraniu beneficjentów IPA we wzmacnianiu instytucji demokratycznych oraz praworządności, w reformie sądownictwa i administracji publicznej, w zapewnianiu poszanowania praw podstawowych oraz propagowaniu równości płci, tolerancji, włączenia społecznego i niedyskryminacji, a także rozwoju regionalnego i lokalnego. Pomoc w ramach IPA powinna nadal wspierać wysiłki beneficjentów IPA na rzecz zacieśniania regionalnej, makroregionalnej i transgranicznej współpracy, jak również stymulowania rozwoju terytorialnego, m.in. poprzez realizowanie unijnych strategii makroregionalnych. Ponadto pomoc w ramach IPA powinna uwzględniać kwestie bezpieczeństwa, migracji i zarządzania granicami, zapewnianie dostępu do ochrony międzynarodowej, dzielenie się odpowiednimi informacjami, wzmocnienie kontroli granic i podejmowanie wspólnych wysiłków w walce z migracją nieuregulowaną i przemytem migrantów. [Popr. 14]

(12)  W odniesieniu do wsparcia z ISRWM Unia powinna rozwijać szczególne stosunki z państwami z nią sąsiadującymi, dążąc do utworzenia przestrzeni dobrobytu i dobrego sąsiedztwa, opartej na wartościach Unii i charakteryzującej się bliskimi i pokojowymi stosunkami opartymi na współpracy. Niniejsze rozporządzenie i ISRWM powinny zatem wspierać wewnętrzne i zewnętrzne aspekty odpowiednich strategii makroregionalnych. Wszystkie te inicjatywy mają strategiczne znaczenie i zapewniają ważne ramy polityki ukierunkowanej na zacieśnienie stosunków z krajami partnerskimi oraz stosunków między tymi krajami, w oparciu o zasady wzajemnej rozliczalności, współodpowiedzialności i poczucia obowiązku.

(12a)  Rozwój synergii z unijnymi programami działań zewnętrznych i rozwoju powinien również przyczyniać się do zapewnienia maksymalnego oddziaływania przy jednoczesnym przestrzeganiu zasady spójności polityki na rzecz rozwoju, określonej w art. 208 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). Osiągnięcie spójności we wszystkich obszarach polityki Unii ma kluczowe znaczenie dla osiągnięcia celów zrównoważonego rozwoju. [Popr. 15]

(13)  Istotne jest, by nadal obserwować rolę Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych oraz Komisji w przygotowywaniu programowania strategicznego i programów Interreg wspieranych ze środków EFRR oraz ISRWM – określoną decyzją Rady 2010/427/UE(16).

(14)  W świetle specyfiki unijnych regionów najbardziej oddalonych niezbędne jest przyjęcie środków dotyczących poprawy warunków, na których podstawie regiony te mogą uzyskać dostęp do funduszy strukturalnych. W konsekwencji niektóre przepisy niniejszego rozporządzenia powinny zostać dostosowane do specyfiki regionów najbardziej oddalonych w celu uproszczenia i zacieśniania współpracy z ich państwami sąsiadującymi trzecimi i KTZ, przy jednoczesnym uwzględnieniu komunikatu Komisji „Silniejsze i odnowione partnerstwo strategiczne z regionami najbardziej oddalonymi UE”(17). [Popr. 16]

(14a)  Niniejsze rozporządzenie ustanawia możliwość uczestnictwa krajów i terytoriów zamorskich (KTZ) w programach Interreg. Należy uwzględnić specyfikę i wyzwania KTZ w celu ułatwienia im skutecznego dostępu i uczestnictwa. [Popr. 17]

(15)  Należy określić środki przydzielone na poszczególne komponenty Interreg, w tym udział każdego państwa członkowskiego w całkowitej kwocie przeznaczonej na współpracę transgraniczną, transnarodową i morską, współpracę między regionami najbardziej oddalonymi i współpracę międzyregionalną oraz margines swobody między tym elementami do dyspozycji państw członkowskich. W porównaniu z okresem programowania na lata 2014–2020 udział przeznaczony na współpracę transgraniczną powinien zostać zmniejszony, podczas gdy udział na współpracę transnarodową i morską – zwiększony ze względu na włączenie współpracy morskiej, przy czym należy stworzyć nowy komponent dotyczący współpracy regionów najbardziej oddalonych tymi elementami do dyspozycji państw członkowskich. Z uwagi na globalizację współpraca w celu pobudzenia inwestycji zwiększających zatrudnienie i wzrost oraz wspólne inwestycje z innymi regionami powinna być jednak determinowana również przez wspólne cechy i ambicje regionów, a niekoniecznie przez granice, w związku z czym należy udostępnić wystarczające dodatkowe środki na nową inicjatywę na rzecz międzyregionalnych inwestycji w zakresie innowacji, aby móc reagować na sytuację na rynku światowym. [Popr. 18]

(16)  Na potrzeby jak najbardziej efektywnego wsparcia ze strony EFRR i instrumentów finansowania zewnętrznego Unii należy stworzyć mechanizm umożliwiający zwrot takiego wsparcia, w przypadku gdy nie można przyjąć unijnych programów współpracy zewnętrznej lub istnieje konieczność ich zakończenia, w tym obejmujących państwa trzecie, które nie otrzymują wsparcia z żadnego instrumentu finansowego Unii. Celem tego mechanizmu powinno być osiągnięcie optymalnego funkcjonowania programu oraz możliwie jak największej koordynacji między tymi instrumentami.

(17)  EFRR – w ramach Interreg – powinien przyczynić się do realizacji celów szczegółowych objętych celami polityki spójności. Wykaz celów szczegółowych w ramach różnych celów tematycznych powinien być jednak dostosowany do specyficznych potrzeb Interreg poprzez określenie dodatkowych celów szczegółowych w ramach celu polityki „Europa o silniejszym wymiarze społecznym przez wdrażanie Europejskiego filaru praw socjalnych”, tak aby umożliwić interwencje w ramach Europejskiego Funduszu Socjalnego.

(18)  W kontekście wyjątkowych i szczególnych okoliczności na wyspie Irlandii i w celu wsparcia współpracy Północ-Południe na podstawie porozumienia wielkopiątkowego należy kontynuować nowy program transgraniczny PEACE PLUS oraz oprzeć go na doświadczeniach poprzednich programów obejmujących hrabstwa graniczne Irlandii i Irlandii Północnej. Uwzględniając jego praktyczne znaczenie należy zapewnić, by w przypadku gdy program jest ukierunkowany na pokój i pojednanie, EFRR przyczyniał się w tych regionach także do wspierania stabilności społecznej, gospodarczej i regionalnej oraz współpracy, w szczególności poprzez działania na rzecz spójności między miejscowymi społecznościami. Zważywszy na specyfikę programu powinien być on zarządzany w sposób zintegrowany, przy uwzględnieniu wkładu Zjednoczonego Królestwa włączonego do programu jako zewnętrzne dochody przeznaczone na określony cel. Niektóre przepisy dotyczące wyboru operacji w niniejszym rozporządzeniu nie powinny mieć zastosowania do tego programu w odniesieniu do operacji na rzecz pokoju i pojednania. [Popr. 19]

(19)  W niniejszym rozporządzeniu należy dodać dwa cele szczegółowe Interreg – jeden służący wzmocnieniu zdolności instytucjonalnej, współpracy prawnej i administracyjnej – w szczególności gdy występuje powiązanie z wdrażaniem komunikatu w sprawie regionów przygranicznych – intensyfikacji współpracy między obywatelami i instytucjami oraz opracowaniu i koordynacji strategii makroregionalnych i strategii na rzecz basenu morskiego oraz drugi służący zaradzeniu problemom związanym ze współpracą zewnętrzną takim jak bezpieczeństwo, zarządzanie granicami i bezpieczeństwo.

(20)  W celu zmaksymalizowania wpływu Interreg zasadnicza część wsparcia unijnego powinna być przeznaczona na ograniczoną liczbę celów polityki. Należy wzmocnić synergię i komplementarność między komponentami INTERREG. [Popr. 20]

(21)  Przepisy dotyczące przygotowania, zatwierdzenia i zmiany programów Interreg, jak również rozwoju terytorialnego, wyboru operacji, monitorowania i oceny, instytucji programu, audytu operacji, oraz przejrzystości i komunikacji należy dostosować do specyfiki programów Interreg względem przepisów określonych w rozporządzeniu (UE) [nowe RWP]. Te przepisy szczegółowe powinny być proste i jasne, aby uniknąć nadmiernie rygorystycznego wdrażania i dodatkowych obciążeń administracyjnych dla państw członkowskich i beneficjentów. [Popr. 21]

(22)  Należy nadal stosować przepisy dotyczące kryteriów wyboru operacji pozwalających na uznania ich za rzeczywiście wspólne i służące współpracy, dotyczące partnerstwa w ramach operacji Interreg i obowiązków wiodącego partnera, określone dla okresu programowania 2014–2020. Partnerzy w ramach Interreg powinni jednak współpracować podczas opracowywania i realizacji, a także podczas zatrudniania personelu lub finansowania lub w obu obszarach, a w ramach współpracy regionów najbardziej oddalonych, w trzech z czterech wymiarów, ponieważ połączenie wsparcia ze środków EFRR i instrumentów finansowania zewnętrznego Unii powinno być prostsze, zarówno na poziomie programów, jak i operacji. [Popr. 22]

(22a)  Ważnym i skutecznym narzędziem w programach współpracy transgranicznej są projekty oparte na kontaktach międzyludzkich i małe projekty mające na celu usuwanie przeszkód stwarzanych przez granice i przeszkód transgranicznych, wspieranie kontaktów między lokalnymi mieszkańcami, a tym samym integrowanie regionów przygranicznych i ich obywateli. Projekty oparte na kontaktach międzyludzkich i małe projekty są realizowane w wielu obszarach, takich jak kultura, sport, turystyka, kształcenie i szkolenie, gospodarka, nauka, ochrona środowiska i ekologia, opieka zdrowotna, transport i małe projekty infrastrukturalne, współpraca administracyjna i public relations. Jak stwierdzono również w opinii Europejskiego Komitetu Regionów pt. „Projekty oparte na kontaktach międzyludzkich i małe projekty w programach współpracy transgranicznej”(18), projekty oparte na kontaktach międzyludzkich i małe projekty wnoszą wysoką europejską wartość dodaną i przyczyniają się znacząco do realizacji ogólnego celu programów współpracy transgranicznej. [Popr. 23]

(23)  Konieczne jest wyjaśnienie przepisów dotyczących funduszy małych projektów, które to fundusze były wdrażane odOd początku istnienia Interreg, ale nigdy nie obejmowały ich przepisy szczegółowe. Jak określono w Opinii Europejskiego Komitetu Regionów „Projekty oparte na kontaktach międzyludzkich i małe projekty w programach współpracy transgranicznej”(19), takie fundusze małych projektów odgrywają ważną rolę w budowaniu zaufania między obywatelami a instytucjami, przynoszą istotną wartość dodaną i przyczyniają się znacząco do realizacji ogólnego celu programów współpracy transgranicznej poprzez pokonywanie przeszkód stwarzanych przez granice oraz integrowanie stref przygranicznych i ich obywateli. projekty oparte na kontaktach międzyludzkich i małe projekty uzyskują wsparcie głównie z funduszy małych projektów lub innych podobnych instrumentów, których jednak nigdy nie obejmowały przepisy szczegółowe, dlatego też konieczne jest wyjaśnienie przepisów dotyczących funduszy małych projektów. Aby utrzymać wartość dodaną i zalety projektów opartych na kontaktach międzyludzkich i małych projektów, również w odniesieniu do rozwoju lokalnego i regionalnego, oraz aby uprościć zarządzanie finansowaniem małych projektów przez ostatecznych odbiorców, którzy często nie są przyzwyczajeni do stosowania funduszy Unii, poniżej pewnego progu obowiązkowe powinno się stać wykorzystanie uproszczonych form kosztów oraz kwot ryczałtowych. [Popr. 24]

(24)  Ze względu na udział więcej niż jednego państwa członkowskiego i związane z tym wyższe koszty administracyjne, między innymi w zakresie regionalnych punktów kontaktowych (zwanych również antenami), które są kluczowymi punktami kontaktowymi dla wnioskodawców i wykonawców projektów, a tym samym pełnią funkcję bezpośredniego łącznika z wspólnymi sekretariatami lub odpowiednimi organami, ale w szczególności także w zakresie kontroli i tłumaczeń, pułap wydatków na pomoc techniczną powinien być wyższy niż pułap wydatków w ramach celu „Inwestycje na rzecz zatrudnienia i wzrostu”. W celu zrównoważenia wyższych kosztów administracyjnych należy zachęcać państwa członkowskie do zmniejszania, tam gdzie to możliwe, obciążeń administracyjnych związanych z wdrażaniem wspólnych projektów. Ponadto programy Interreg z ograniczonym wsparciem unijnym lub programy zewnętrznej współpracy transgranicznej powinny otrzymać pewną minimalną kwotę na pomoc techniczną, która zapewni wystarczające finansowanie skutecznych działań w ramach pomocy technicznej. [Popr. ]

(25)  Zgodnie z pkt 22 i 23 porozumienia międzyinstytucjonalnego na rzecz lepszego stanowienia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r. zachodzi potrzeba oceny funduszy w oparciu o informacje zgromadzone w kontekście konkretnych wymogów dotyczących monitorowania, przy czym należy unikać nadmiernej regulacji i obciążeń administracyjnych, zwłaszcza względem państw członkowskich. Wymogi te mogą, w stosownych przypadkach, obejmować mierzalne wskaźniki jako podstawę oceny oddziaływania funduszy w terenie.

(25a)  W ramach zmniejszania obciążeń administracyjnych Komisja, państwa członkowskie i regiony powinny ściśle współpracować, aby wykorzystać udoskonalone proporcjonalne rozwiązania dotyczące systemu zarządzania i kontroli danego programu Interreg, o których mowa w art. 77 rozporządzenia (UE) .../... [nowe RWP]. [Popr. 26]

(26)  W oparciu o doświadczenia z okresu programowania 2014-2020 należy kontynuować stosowanie systemu o jasnej hierarchii zasad dotyczących kwalifikowalności wydatków, przy jednoczesnym utrzymaniu zasad dotyczących kwalifikowalności wydatków, które zostaną ustanowione na poziomie unijnym lub dla programów Interreg jako całości, w celu uniknięcia wszelkich możliwych sprzeczności lub niespójności między różnymi rozporządzeniami oraz między różnymi rozporządzeniami a przepisami krajowymi. Należy ograniczyć do niezbędnego minimum dodatkowe przepisy przyjęte przez jedno państwo członkowskie, które będą miały zastosowanie do beneficjentów w tym państwie członkowskim. W szczególności należy włączyć do niniejszego rozporządzenia rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 481/2014(20) przyjęte dla okresu programowania 2014–2020.

(27)  Należy zachęcać państwa członkowskie do powierzania Państwa członkowskie powinny, w razie potrzeby, przekazywać nowemu lub, w stosownych przypadkach, istniejącemu EUWT funkcji funkcję instytucji zarządzającej lub do nakładania nakładać na takie ugrupowanie – lub inne transgraniczne podmioty prawne – odpowiedzialnościodpowiedzialność za zarządzanie podprogramem, lub zintegrowaną inwestycją terytorialną lub jednym funduszem małych projektów lub ich większą liczbą, lub działania jako jedyny partner działać jako jedyny partner. Państwa członkowskie powinny umożliwiać organom regionalnym i lokalnym oraz innym organom publicznym z poszczególnych państw członkowskich ustanawianie takich grup współpracy mających osobowość prawną oraz powinny angażować organy lokalne i regionalne w swoje działania. [Popr. 27]

(28)  Aby kontynuować łańcuch płatności ustanowiony dla okresu programowania 2014–2020, tj. z Komisji do wiodącego partnera poprzez instytucję certyfikującą, należy nadal stosować ten łańcuch płatności w zadaniach w zakresie rachunkowości. Wsparcie unijne należy wypłacać wiodącym partnerom, o ile nie oznaczałoby to podwójnych opłat za przeliczenie na euro i z powrotem na inną walutę lub odwrotnie między wiodącym partnerem i innymi partnerami. Jeżeli nie przewidziano inaczej, partner wiodący powinien zapewniać, by pozostali partnerzy otrzymali całkowitą kwotę wkładu z danego funduszu Unii w całości oraz w terminie uzgodnionym przez wszystkich partnerów i zgodnie z tą samą procedurą, którą stosuje się w odniesieniu do partnera wiodącego. [Popr. 28]

(29)  Zgodnie z art. [63 ust. 9] rozporządzenia (UE, Euratom) [FR-Omnibus] przepisy sektorowe mają uwzględniać potrzeby programów Europejskiej współpracy terytorialna (Interreg) zwłaszcza w odniesieniu do funkcji audytu. Przepisy dotyczące rocznej opinii z audytu, rocznego sprawozdania z kontroli i audytu operacji powinny być zatem uproszczone i dostosowane do tych programów, które obejmują więcej niż jedno państwo członkowskie.

(30)  krajów i terytoriów zamorskich, w przypadku gdy odzyskiwanie od jedynego partnera lub innych partnerów lub wiodącego partnera nie jest zakończone sukcesem, co oznacza, że państwa członkowskie zwraca środki instytucji zarządzającej. W konsekwencji w ramach programów Interreg nie ma marginesu na nieściągalne należności na poziomie beneficjenta. Niezbędne jest jednak wyjaśnienie przepisów dotyczących sytuacji, w której państwo członkowskie, państwo trzecie, kraj partnerski lub kraj i terytorium zamorskie nie zwróciłyby środków instytucji zarządzającej. Należy również wyjaśnić obowiązki wiodącego partnera w odniesieniu do odzyskiwania środków. Ponadto procedury związane z odzyskiwaniem środków powinny być ustanawiane i uzgadniane przez komitet monitorujący. Instytucji zarządzającej nie powinno się zwłaszczajednak zezwalać na nakładanie zobowiązania na wiodącego partnera polegającego na wszczęciu postępowania sądowego w innym państwie. [Popr. 30]

(30a)   Właściwe jest zachęcanie do dyscypliny finansowej. Jednocześnie w rozwiązaniach dotyczących umarzania zobowiązań budżetowych należy uwzględniać złożoność programów Interreg i ich wdrażania. [Popr. 31]

(31)  Aby stosować co do zasady wspólny zbiór przepisów w uczestniczących państwach członkowskich i państwach trzecich, krajach partnerskich lub krajach i terytoriach zamorskich, niniejsze rozporządzenie powinno mieć zastosowanie do państw trzecich, krajów partnerskich lub krajów i terytoriów zamorskich, chyba że w konkretnym rozdziale niniejszego rozporządzenia określono przepisy szczegółowe. Instytucje programu Interreg mogą mieć odpowiedniki w porównywalnych instytucjach państw trzecich, krajów partnerskich lub krajów i terytoriów zamorskich. Należy powiązać punkt wyjścia dla kwalifikowalności wydatków z podpisaniem umowy w sprawie finansowania przez odpowiednie państwo trzecie, kraj partnerski lub kraj i terytorium zamorskie. Zamówienia publiczne w przypadku beneficjentów w państwie trzecim, kraju partnerskim lub krajach i terytoriach zamorskich powinny być zgodne z przepisami dotyczącymi zewnętrznych zamówień publicznych na podstawie rozporządzenia (UE, Euratom) [nowy FR-Omnibus] Parlamentu Europejskiego i Rady(21). Należy określić procedury zawierania umów w sprawie finansowania z każdym z państw trzecich, krajów partnerskich lub krajów i terytoriów zamorskich, jak również umów między instytucją zarządzającą a każdym państwem trzecim, krajem partnerskim lub krajem i terytorium zamorskim w odniesieniu do wsparcia z instrumentów finansowania zewnętrznego Unii lub w przypadku przesunięcia dodatkowego wkładu z państwa trzeciego, kraju partnerskiego lub kraju i terytorium zamorskiego do programu Interreg, innego niż krajowe współfinansowanie.

(32)  Chociaż programy Interreg z udziałem państw trzecich, krajów partnerskich lub krajów i terytoriów zamorskich należy wdrażać w ramach zarządzania dzielonego, współpracę między regionami najbardziej oddalonymi można realizować w ramach zarządzania pośredniego. Należy określić szczegółowe przepisy dotyczące sposobu wdrażania tych programów w całości lub w części w ramach zarządzania pośredniego.

(33)  Należy uprościć przepisy w oparciu o doświadczenia wyniesione z okresu programowania 2014–2020 dotyczące dużych projektów infrastrukturalnych we współpracy transgranicznej w ramach Europejskiego Instrumentu Sąsiedztwa. Komisja powinna jednak zachować pewne prawa dotyczące wyboru takich projektów.

(34)  Komisji należy powierzyć uprawnienia wykonawcze do celów przyjmowania i zmieniania wykazów programów Interreg, wykazu całościowych kwot wsparcia unijnego na każdy z programów Interreg i do przyjmowania decyzji zatwierdzających programy Interreg oraz zmiany do nich. Te uprawnienia wykonawcze należy wykonywać zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiającym przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję(22). Mimo że akty te mają charakter ogólny, należy stosować procedurę doradczą, z uwagi na to, że wdrażają one przepisy jedynie w wymiarze technicznym.

(35)  W celu zapewnienia jednolitych warunków przyjmowania lub zmiany programów Interreg należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze. W stosownych przypadkach programy zewnętrznej współpracy transgranicznej powinny jednak przestrzegać, w stosownych przypadkach, w odniesieniu do pierwszej decyzji zatwierdzającej te programy, procedury komitetowe ustanowione rozporządzeniem (UE) [IPA III] i [ISRWM]. [Popr. 33]

(36)  W celu uzupełnienia lub zmiany niektórych innych niż istotne elementów niniejszego rozporządzenia zgodnie z art. 290 TFUE Komisji należy przekazać uprawnienia do przyjęcia aktów na potrzeby zmiany załącznika zawierającego wzór dla programów Interreg. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r. W szczególności, aby zapewnić udział na równych zasadach Parlamentu Europejskiego i Rady w przygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te otrzymują wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji mogą systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych.

(36a)  Wspieranie Europejskiej współpracy terytorialnej jest głównym priorytetem unijnej polityki spójności. Wsparcie dla MŚP na pokrycie kosztów projektów w ramach Europejskiej współpracy terytorialnej jest już objęte wyłączeniem grupowym na mocy rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014(23) (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych – GBER). W wytycznych w sprawie pomocy regionalnej na lata 2014–2020(24) oraz w sekcji GBER dotyczącej pomocy regionalnej zawarto również przepisy szczególne dotyczące pomocy regionalnej na inwestycje dokonywane przez przedsiębiorstwa dowolnej wielkości. W świetle zdobytego doświadczenia pomoc na projekty w ramach Europejskiej współpracy terytorialnej powinna mieć jedynie ograniczony wpływ na konkurencję i wymianę handlową między państwami członkowskimi, w związku z czym Komisja powinna mieć możliwość stwierdzenia, że taka pomoc jest zgodna z rynkiem wewnętrznym, oraz że finansowanie udzielane w ramach projektów Europejskiej współpracy terytorialnej może podlegać wyłączeniu grupowemu.

(37)  Ponieważ cel niniejszego rozporządzenia, a mianowicie zacieśnienie współpracy między państwami członkowskimi i między państwami członkowskimi a państwami trzecimi, krajami partnerskimi lub krajami i terytoriami zamorskimi, nie może być w wystarczającym stopniu osiągnięty przez państwa członkowskie i tym samym może być lepiej osiągnięty na poziomie Unii, Unia Europejska może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tego celu,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

ROZDZIAŁ I

Przepisy ogólne

Sekcja i

Przedmiot, zakres zastosowania i komponenty Interreg

Artykuł 1

Przedmiot i zakres zastosowania

1.  Niniejsze rozporządzenie ustanawia przepisy dotyczące celu „Europejska współpraca terytorialna” (Interreg) na potrzeby zacieśnienia współpracy między państwami członkowskimi i ich regionami w Unii oraz między odpowiednio państwami członkowskimi,i przyległymi ich regionami i państwami trzecimi, krajami partnerskimi, innymi terytoriami lub krajami i terytoriami zamorskimi (KTZ) lub organizacjami integracji i współpracy regionalnej lub grupą państw trzecich należących do organizacji regionalnej. [Popr. 35]

2.  Niniejsze rozporządzenie określa niezbędne przepisy do zapewnienia skutecznego programowania, w tym dotyczące pomocy technicznej, monitorowania, oceny, komunikacji, kwalifikowalności, zarządzania i kontroli, jak również zarządzania finansowego programami w ramach celu „Europejska współpraca terytorialna”(„programy Interreg”) wspieranego ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego („EFRR”).

3.  W odniesieniu do wsparcia na rzecz programów Interreg z Instrumentu Pomocy Przedakcesyjnej („IPA III”), Instrumentu Sąsiedztwa, Rozwoju i Współpracy Międzynarodowej („ISRWM”) oraz finansowania dla wszystkich krajów i terytoriów zamorskich na lata 2021–2027 ustanowionego jako program decyzją Rady (UE) XXX („PKTZ”) (trzy instrumenty zwane dalej łącznie: „instrumenty finansowania zewnętrznego Unii”) niniejsze rozporządzenie przewiduje dodatkowe cele szczegółowe, jak również włączenie tych funduszy do programów Interreg, kryteria kwalifikowalności dla państw trzecich, krajów partnerskich oraz krajów i terytoriów zamorskich oraz ich regionów oraz niektóre szczegółowe przepisy wykonawcze.

4.  W odniesieniu do wsparcia z EFRR i instrumentów finansowania zewnętrznego Unii (zwanych dalej łącznie „funduszami Interreg”) na rzecz programów Interreg niniejsze rozporządzenia określa cele szczegółowe Interreg, jak również organizację, kryteria kwalifikowalności dla państw członkowskich, państw trzecich, krajów partnerskich oraz krajów i terytoriów zamorskich i ich regionów, środki finansowe i kryteria ich przyznawania.

5.  Do programów Interreg ma zastosowanie rozporządzenie (UE) [nowe RWP] oraz rozporządzenie (UE) [nowe rozporządzenie w sprawie EFRR], z wyjątkiem przypadków wyraźnie określonych w tych rozporządzeniach i w niniejszym rozporządzeniu lub w przypadku gdy przepisy rozporządzenia (UE) [nowe RWP] mogą mieć zastosowanie wyłącznie do celu „Inwestycje na rzecz zatrudnienia i wzrostu”.

Artykuł 2

Definicje

1.  Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się definicje w art. [2] rozporządzenia (UE) [nowe RWP]. Stosuje się także następujące definicje:

1)  „beneficjent IPA” oznacza kraj lub terytorium wskazane w załączniku I do rozporządzenia (UE) [IPA III];

2)  „państwo trzecie” oznacza państwo, które nie jest państwem członkowskim, Unii i nie otrzymuje wsparcia z funduszy Interreg;

3)  „kraj partnerski” oznacza beneficjenta IPA lub kraj lub terytorium objęte „Obszarem geograficznym w ramach polityki sąsiedztwa” wskazanym w załączniku I do rozporządzenia (UE) [ISRWM] i Federację Rosyjską, które otrzymują wsparcie z instrumentów finansowania zewnętrznego Unii;

4)  „transgraniczny podmiot prawny” oznacza podmiot prawny, w tym euroregion, ustanowiony na podstawie przepisów jednego z państw uczestniczących w programie Interreg, pod warunkiem że jest on powołany przez organy terytorialne lub inne podmioty z co najmniej dwóch państw uczestniczących. [Popr. 36]

4a)  „organizacje integracji i współpracy regionalnej” oznaczają związek państw członkowskich lub regionów położonych w tej samej strefie geograficznej, mający na celu ściślejszą współpracę w obszarach wspólnego zainteresowania. [Popr. 37]

2.  Do celów niniejszego rozporządzenia, w przypadku gdy przepisy rozporządzenia (UE) [nowe RWP] odnoszą się do „państwa członkowskiego”, odczytuje się to jako odniesienie do „państwa członkowskiego, w którym mieści się instytucja zarządzająca”, a gdy przepisy odnoszą się do „każdego państwa członkowskiego” lub „państwa członkowskiego” odczytuje się to jako odniesienie do „państw członkowskich oraz, w stosownych przypadkach, państw trzecich, krajów partnerskich i krajów i terytoriów zamorskich w danym programie Interreg”.

Do celów niniejszego rozporządzenia, w przypadku gdy przepisy rozporządzenia (UE) [nowe RWP] odnoszą się do „funduszy” wskazanych w [art. 1 ust. 1 lit. a)] tego rozporządzenia lub do „EFRR” sformułowanie to odczytuje się jako obejmujące także odpowiedni instrument finansowania zewnętrznego Unii.

Artykuł 3

Komponenty celu „Europejska współpraca terytorialna” (Interreg)

W ramach celu „Europejska współpraca terytorialna” (Interreg) EFRR i, w stosownych przypadkach, instrumenty finansowania zewnętrznego Unii wspierają następujące komponenty:

1)  współpracę transgraniczną między przyległymi regionami w celu wspierania zintegrowanego i harmonijnego rozwoju regionalnego (komponent 1): [Popr. 38]

a)  wewnętrzną współpracę transgraniczną między przyległymi lądowymi lub morskimi regionami przygranicznymi co najmniej dwóch państw członkowskich lub między przyległymi lądowymi lub morskimi regionami przygranicznymi co najmniej jednego państwa członkowskiego i jednego państwa trzeciego lub ich większej liczby, wskazanymi w art. 4 ust. 3; lub [Popr. 39]

b)  zewnętrzną współpracę transgraniczną między przyległymi lądowymi lub morskimi regionami przygranicznymi co najmniej jednego państwa członkowskiego i jednego z poniższych podmiotów lub ich większej liczby: [Popr. 40]

(i)  beneficjentów IPA, lub

(ii)  krajów partnerskich wspieranych ze środków ISRWM; lub

(iii)  Federacji Rosyjskiej w celu umożliwienia jej uczestnictwa we współpracy transgranicznej również wspieranej ze środków ISRWM;

2)  współpracę transnarodową i współpracę morską na większych lub transnarodowych terytoriach lub wokół basenów morskich, obejmującą krajowych, regionalnych i lokalnych partnerów programów w państwach członkowskich, państwach trzecich i na Grenlandii krajach i terytoriach zamorskich w celu osiągnięcia wyższego stopnia integracji terytorialnej („komponent 2”; w przypadku odnoszenia się jedynie do współpracy transnarodowej: „komponent 2A”; w przypadku odnoszenia się do współpracy morskiej: „komponent 2B”); [Popr. 41]

3)  współpracę regionów najbardziej oddalonych, między nimi i z sąsiadującymi państwami trzecimi i krajami partnerskimi lub krajami i terytoriami zamorskimi lub organizacjami integracji i współpracy regionalnej lub kilkoma z nich w celu uproszczenia integracji regionalnej i harmonijnego rozwoju w ich sąsiedztwie („komponent 3”); [Popr. 42]

4)  współpracę międzyregionalną w celu wzmocnienia skuteczności polityki spójności („komponent 4”) w drodze wspierania:

a)  wymiany doświadczeń, innowacyjnych podejść i budowania zdolności w odniesieniu do:

(i)  realizacji programów Interreg;

(ia)  realizacji wspólnych projektów rozwoju międzyregionalnego; [Popr. 43]

(ib)  budowania zdolności między partnerami w całej Unii w związku z: [Popr. 44]

(ii)  realizacji programów w ramach celu „Inwestycje na rzecz zatrudnienia i wzrostu”, zwłaszcza w odniesieniu do przedsięwzięć międzyregionalnych i transnarodowych, w których beneficjenci znajdują się w co najmniej jednym państwie członkowskim;

(iia)  określania i rozpowszechniania dobrych praktyk oraz ich zastosowania, głównie w programach operacyjnych w ramach celu „Inwestycje na rzecz zatrudnienia i wzrostu”; [Popr. 45]

(iib)  wymiany doświadczeń dotyczących identyfikacji, przenoszenia i rozpowszechniania najlepszych praktyk w zakresie zrównoważonego rozwoju obszarów miejskich, w tym powiązań między miastem i wsią; [Popr. 46]

(iii)  tworzenia, funkcjonowania i wykorzystywania europejskich ugrupowań współpracy terytorialnej;

(iiia)  ustanowienia, funkcjonowania i wykorzystania europejskiego mechanizmu transgranicznego, o którym mowa w rozporządzeniu (UE) .../... [nowy europejski mechanizm transgraniczny]. [Popr. 47]

b)  analizy tendencji rozwojowych w zakresie celów spójności terytorialnej;

5)  międzyregionalne innowacyjne inwestycje poprzez komercjalizację i rozszerzanie międzyregionalnych innowacyjnych projektów mogących zachęcić do rozwoju europejskich łańcuchów wartości („komponent 5”). [Popr. 48]

SEKCJA II

Zasięg geograficzny

Artykuł 4

Zasięg geograficzny współpracy transgranicznej

1.  W przypadku współpracy transgranicznej wsparciem EFRR obejmowane są regiony Unii na poziomie NUTS 3 wzdłuż wszystkich wewnętrznych i zewnętrznych granic lądowych lub morskich z państwami trzecimi i krajami partnerskimi, nie naruszając ewentualnych dostosowań niezbędnych do zapewnienia spójności i ciągłości obszarów współpracy określonych w okresie programowania 2014–2020. [Popr. 49]

2.  Regiony na granicach morskich, które są połączone konstrukcją naziemną nad morzem, są również wspierane w ramach współpracy transgranicznej. [Popr. 50]

3.  Programy Interreg w zakresie wewnętrznej współpracy transgranicznej mogą obejmować regiony w Norwegii, Szwajcarii i Zjednoczonym Królestwie, które odpowiadają regionom Unii na poziomie NUTS 3, jak również Liechtenstein, Andorę, Monako i San Marino. [Popr. 51]

4.  Do celów zewnętrznej współpracy transgranicznej wsparciem IPA III lub ISRWM obejmowane są regiony Unii na poziomie NUTS 3 odpowiednich krajów partnerskich lub, w razie braku klasyfikacji NUTS, odpowiednie obszary wzdłuż wszystkich granic lądowych lub morskich między państwami członkowskimi i krajami partnerskimi kwalifikowalne w ramach IPA III lub ISRWM. [Popr. 52]

Artykuł 5

Zasięg geograficzny współpracy transnarodowej i morskiej [Popr. 53]

1.  W odniesieniu do współpracy transnarodowej i morskiejregiony objęte wsparciem EFRR są regionami Unii na poziomie NUTS 2 obejmującymi sąsiadujące obszary funkcjonalne, z zastrzeżeniem ewentualnych dostosowań niezbędnych do zapewnienia spójności i ciągłości takiej współpracy na większych spójnych obszarach określonych w okresie programowania 2014–2020 i przy uwzględnieniu w stosownych przypadkach strategii makroregionalnych i na rzecz basenu morskiego. [Popr. 54]

2.  Współpraca transnarodowa i współpraca morska programów Interreg może obejmować: [Popr. 55]

a)  regiony w Islandii, Norwegii, Szwajcarii, Zjednoczonym Królestwie, jak również Liechtensteinie, Andorze, Monako i San Marino;

b)  Grenlandiękraje i terytoria zamorskie korzystające ze wsparcia w ramach programu KTZ; [Popr. 56]

c)  Wyspy Owcze;

d)  regiony krajów partnerskich w ramach IPA III i ISRWM;

niezależnie od tego, czy są wspierane z budżetu Unii.

3.  Regiony, państwa trzecie lub , kraje partnerskie lub KTZ wskazane w ust. 2 są regionami Unii na poziomie NUTS 2, a w razie braku klasyfikacji NUTS odpowiednimi obszarami. [Popr. 57]

Artykuł 6

Zasięg geograficzny współpracy regionów najbardziej oddalonych

1.  W odniesieniu do współpracy regionów najbardziej oddalonych wszystkie regiony w art. 349 ust. 1 TFUE są wspierane ze środków EFRR.

2.  Programy Interreg regionów najbardziej oddalonych mogą obejmować sąsiadujące kraje partnerskie wspierane ze środków ISRWM lub kraje i terytoria zamorskie wspierane ze środków PKTZ lub obie kategorie krajów, organizacje współpracy regionalnej lub wszystkie te kategorie podmiotów. [Popr. 58]

Artykuł 7

Zasięg geograficzny współpracy regionów najbardziej oddalonych międzyregionalnych innowacyjnych inwestycji [Popr. 59]

1.  W odniesieniu do jakiegokolwiek programu Interreg w komponencie 4 lub w odniesieniu do międzyregionalnych innowacyjnych inwestycji w komponencie 5 wsparciem EFRR objęte jest całe terytorium Unii, w tym regiony najbardziej oddalone. [Popr. 60]

2.  Programy Interreg w komponencie 4 mogą obejmować całość lub część państw trzecich, krajów partnerskich, innych terytoriów lub krajów i terytoriów zamorskich, o których mowa w art. 4, 5 i 6, niezależnie od tego, czy są wspierane z instrumentów finansowania zewnętrznego Unii. Państwa trzecie mogą uczestniczyć w tych programach, pod warunkiem że wniosą wkład finansowy w postaci zewnętrznych dochodów przeznaczonych na określony cel. [Popr. 61]

Artykuł 8

Wykaz obszarów w ramach programów Interreg objętych wsparciem

1.  Do celów art. 4, 5 i 6 Komisja przyjmuje akt wykonawczy określający wykaz obszarów programów Interreg objętych wsparciem w podziale na każdy komponent i każdy program Interreg. Ten akt wykonawczy jest przyjmowany zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 63 ust. 2.

Programy Interreg w zakresie zewnętrznej współpracy transgranicznej są wyszczególnione jako odpowiednio programy IPA III – współpraca transgraniczna lub programy Interreg – współpraca transgraniczna w sąsiedztwie.

2.  Akt wykonawczy, o którym mowa w ust. 1, obejmuje wykaz wyszczególniający regiony Unii na poziomie NUTS 3 uwzględnione do celów przypisania środków EFRR na współpracę transgraniczną na wszystkich granicach wewnętrznych oraz na granicach zewnętrznych objętych instrumentami finansowania zewnętrznego Unii, jak również wykaz wyszczególniający regiony Unii na poziomie NUTS 3 uwzględnione do celów przydzielenia środków w ramach komponentu 2B, o którym mowa w art. 9 ust. 3 lit. a). [Popr. 62]

3.  W wykazie, o którym mowa w ust. 1, wymienia się również regiony państw trzecich lub krajów partnerskich lub terytoria poza Unią, które nie otrzymują wsparcia ze środków EFRR lub instrumentów finansowania zewnętrznego Unii.

SEKCJA iii

Zasoby i stopy współfinansowania

Artykuł 9

Środki z EFRR na cel „Europejska współpraca terytorialna” (Interreg)

1.  Środki z EFRR na cel „Europejska współpraca terytorialna” (Interreg) wynoszą 8 430 000 000 11 165 910 000 EUR (według cen z 2018 r.) z ogólnych środków dostępnych na zobowiązania budżetowe z EFRR, EFS+ i Funduszu Spójności na okres programowania 2021–2027, zgodnie z art. [102 103 ust. 1] rozporządzenia (UE) [nowe RWP]. [Popr. 64]

2.  Środki,10 195 910 000 EUR (91,31 %) ze środków, o których mowa w ust. 1, jest przydzielone w następujący sposób: [Popr. 65]

a)  52,7 % (tj. ogółem 4 440 000 000 EUR)7 500 000 000 EUR (67,16 %) na współpracę transgraniczną (komponent 1); [Popr. 66]

b)  31,4 % (tj. ogółem 2 649 900 000 EUR) 1 973 600 880 EUR (17,68 %) na współpracę transnarodową i współpracę morską (komponent 2); [Popr. 67]

c)  3,2 % (tj. ogółem 270 100 000 EUR)357 309 120 EUR (3,2 %) na współpracę regionów najbardziej oddalonych (komponent 3); [Popr. 68]

d)  1,2 % (tj. ogółem 100 000 000 EUR) 365 000 000 EUR (3,27 %) na współpracę międzyregionalną (komponent 4); [Popr. 69]

e)  11,5 % (tj. ogółem 970 000 000 EUR) dla międzyregionalnych innowacyjnych inwestycji (komponent 5). [Popr. 70]

3.  Komisja podaje do wiadomości każdego państwa członkowskiego jego udział w całkowitej kwocie przydzielonej na komponenty 1, 2 i 3, w podziale na poszczególne lata.

Podział środków między państwa członkowskie opiera się na kryterium liczby ludności w następujących regionach:

a)  regiony na poziomie NUTS 3 dla komponentu 1 i te regiony na poziomie NUTS 3, które zostały wyszczególnione w akcie wykonawczym na podstawie art. 8 ust. 2, dla komponentu 2B; [Popr. 71]

b)  regiony Unii na poziomie NUTS 2 dla komponentówkomponentu 2A i 3. [Popr. 72]

ba)  regiony Unii na poziomie NUTS 2 i 3 dla komponentu 3. [Popr. 73]

4.  Każde państwo członkowskie może przesunąć do 15 % środków swojej alokacji finansowej na komponenty 1, 2 i 3 z jednego z tych komponentów na jeden komponent lub ich większą liczbę.

5.  W oparciu o kwoty podane do wiadomości zgodnie z ust. 3 każde państwo członkowskie informuje Komisję, czy i jak wykorzystało możliwość przesunięcia środków przewidzianą w art. 4, oraz o wynikającym z tego podziale środków między programy Interreg, w których uczestniczy to państwo członkowskie.

5a.  970 000 000 EUR (8,69 %) ze środków, o których mowa w ust. 1, przeznacza się na nową inicjatywę dotyczącą międzyregionalnych innowacyjnych inwestycji, o której mowa w art. 15a (nowym).

Jeżeli do dnia 31 grudnia 2026 r. Komisja nie przeznaczyła wszystkich dostępnych zasobów, o których mowa w ust. 1, na projekty wybrane w ramach tej inicjatywy, pozostałe niezaangażowane salda zostają ponownie przydzielone na komponenty 1–4. [Popr. 74]

Artykuł 10

Przepisy wielofunduszowe

1.  Komisja przyjmuje akt wykonawczy określający dokument dotyczący strategii wieloletniej w odniesieniu do zewnętrznych programów transgranicznych Interreg wspieranych ze środków EFRR i ISRWM lub IPA III. Akt wykonawczy przyjmuje się zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 63 ust. 2.

W odniesieniu do programów Interreg wspieranych przez EFRR i ISRWM akt wykonawczy określa elementy, o których mowa w art. 12 ust. 2 rozporządzenia (UE) [ISRWM].

2.  Komisja i dane państwa członkowskie określają wkład z EFRR na rzecz zewnętrznych programów transgranicznych Interreg wspieranych również z puli środków finansowych na IPA III przydzielonych na współpracę transgraniczną („IPA III-współpraca transgraniczna”) lub z puli środków finansowych na ISRWM przydzielonych na współpracę transgraniczną dla „Obszaru geograficznego w ramach polityki sąsiedztwa” („ISRWM-współpraca transgraniczna”). Wkład z EFRR określony dla poszczególnych państw członkowskich nie podlega późniejszej realokacji między państwa członkowskie, których to dotyczy.

3.  Wsparcie z EFRR przyznaje się poszczególnym zewnętrznym programom transgranicznym Interreg, pod warunkiem że co najmniej odpowiadające kwoty są zapewnione przez IPA III-współpraca transgraniczna i ISRWM-współpraca transgraniczna na podstawie odpowiedniego strategicznego dokumentu programowego. Równoważność ta Wkład ten ma zastosowanie do maksymalnej kwoty określonej w akcie prawnym dotyczącym IPA III oraz ISRWM. [Popr. 75]

W przypadku gdy w wyniku kontroli odpowiedniego strategicznego dokumentu programowego w ramach IPA III lub ISRWM ograniczono kwotę na następne lata, każde państwo członkowskie wybiera rozwiązanie z poniższych wariantów:

a)  wnosi o zastosowanie mechanizmu na podstawie art. 12 ust. 3;

b)  kontynuuje program Interreg w oparciu o pozostające wsparcie ze środków EFRR i IPA III-współpraca transgraniczna lub ISRWM-współpraca transgraniczna; lub

c)  stosuje łącznie wariant a) i b).

4.  Roczne środki odpowiadające wsparciu z EFRR, IPA III-współpraca transgraniczna lub ISRWM-współpraca transgraniczna dla zewnętrznych programów transgranicznych Interreg zapisywane są we właściwych pozycjach budżetowych na rok budżetowy 2021.

5.  W przypadku gdy Komisja uwzględniła szczególną alokację finansową na potrzeby wspierania krajów lub regionów partnerskich na podstawie rozporządzenia (UE) [ISRWM] i krajów i terytoriów zamorskich na podstawie decyzji Rady [decyzja KTZ] lub obu tych aktów, w zakresie zacieśnienia ich współpracy z sąsiadującymi regionami najbardziej oddalonymi Unii zgodnie z art. [33 ust. 2] rozporządzenia (UE) [ISRWM] lub art. [87] [decyzji PKTZ] lub obu tych aktów, ze środków EFRR można także przekazać wkład zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, w stosownych przypadkach, i na podstawie zasady wzajemności i proporcjonalności w odniesieniu do poziomu finansowania ze środków ISRWM lub PKTZ lub obydwu kategorii środków, na działania realizowane przez kraj lub region partnerski lub jakikolwiek inny podmiot na podstawie rozporządzenia (UE) [ISRWM], przez państwo, terytorium lub jakikolwiek inny podmiot na podstawie [decyzja KTZ] lub przez region najbardziej oddalony Unii, zwłaszcza w ramach jednego komponentu lub połączonych komponentów 2, 3, i 4 programów Interreg lub w ramach środków współpracy, o których mowa w art. 60, ustanowionych i realizowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 11

Wykaz środków programów Interreg

1.  Na podstawie informacji przekazanych przez państwa członkowskie zgodnie z art. 9 ust. 5 Komisja przyjmuje akt wykonawczy określający wykaz wszystkich programów Interreg i wskazujący łączną kwotę ogólnego wsparcia ze środków EFRR w podziale na programy oraz, w stosownych przypadkach, łączne wsparcie z instrumentu finansowania zewnętrznego Unii. Akt wykonawczy jest przyjmowany zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 63 ust. 2.

2.  Akt wykonawczy zawiera wykaz kwot przesuniętych zgodnie z art. 9 ust. 5 w podziale na państwa członkowskie i instrumenty finansowania zewnętrznego Unii.

Artykuł 12

Zwrot środków i zakończenie

1.  W 2022 i 2023 r. roczny wkład z EFRR na zewnętrzne programy transgraniczne Interreg, w odniesieniu do którego do dnia 31 marca w kolejnych latach nie został przedłożony Komisji żaden program, i który nie został przydzielony ponownie na inny program przedłożony w ramach tej samej kategorii zewnętrznych programów transgranicznych Interreg, przydziela się na wewnętrzne programy współpracy transgranicznej, w których uczestniczy dane państwo członkowskie lub w których uczestniczą dane państwa członkowskie.

2.  Jeżeli do dnia 31 marca 2024 r. nadal są zewnętrzne programy transgraniczne Interreg, które nie zostały przedłożone Komisji, cały wkład z EFRR, o którym mowa w art. 9 ust. 5, dla tych programów na pozostałe lata do 2027 r., który nie został ponownie przydzielony na inny program w ramach tej samej kategorii zewnętrznych programów transgranicznych Interreg wspieranych także odpowiednio ze środków IPA III-współpraca transgraniczna lub ISRWM-współpraca transgraniczna, zostaje przydzielony na wewnętrzne programy współpracy transgranicznej, w których uczestniczy dane państwo członkowskie lub w których uczestniczą dane państwa członkowskie.

3.  Zewnętrzny program transgraniczny Interreg, który został zatwierdzony przez Komisję, zostaje zakończony lub alokacja dla tego programu zostaje zmniejszona zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami i procedurami, w szczególności jeżeli:

a)  żaden z krajów partnerskich objętych odpowiednim programem Interreg nie podpisał odpowiedniej umowy w sprawie finansowania w terminie określonym zgodnie z art. 57;

b)  w należycie uzasadnionych przypadkach program Interreg nie może zostać zrealizowany zgodnie z planem z uwagi na problemy w stosunkach między uczestniczącymi państwami. [Popr. 76]

W takich przypadkach wkład z EFRR, o którym mowa w ust. 1, odpowiadający transzom rocznym, na które nie zaciągnięto jeszcze zobowiązań, lub transzom rocznym, na które zaciągnięto zobowiązania oraz umorzono w całości lub częściowo w tym samym roku budżetowym, i który nie został ponownie przydzielony na inny zewnętrzny program transgraniczny Interreg wspierany także odpowiednio ze środków IPA III-współpraca transgraniczna lub ISRWM-współpraca transgraniczna, przydziela się na wewnętrzne programy transgraniczne Interreg, w których uczestniczy dane państwo członkowskie lub uczestniczą dane państwa członkowskie.

4.  W odniesieniu do komponentu 2 programu Interreg zatwierdzonego przez Komisję udział kraju partnerskiego bądź kraju lub Grenlandii terytorium zamorskiego zostaje zakończony, jeżeli dojdzie do jednej z sytuacji określonych w ust. 3 akapit pierwszy lit. a) i b): [Popr. 77]

Państwa uczestniczące i, w stosownych przypadkach, pozostałe państwa uczestniczące wnoszą o to, by:

a)  program Interreg został zakończony w całości, zwłaszcza w przypadku gdy najważniejsze wspólne wyzwania w zakresie rozwoju nie mogą zostać przezwyciężone bez udziału tego kraju partnerskiego lub GrenlandiiKTZ; [Popr. 78]

b)  alokacja dla programu Interreg została zmniejszona, zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami i procedurami;

c)  by program Interreg był nadal realizowany bez udziału tego kraju partnerskiego lub GrenlandiiKTZ. [Popr. 79]

W przypadku gdy alokacja dla programu Interreg zostaje zmniejszona zgodnie z niniejszym ustępem akapit drugi lit. b), wkład ze środków EFRR odpowiadający transzom rocznym, które nie zaciągnięto jeszcze zobowiązań, przydziela się innemu programowi Interreg w komponencie 2, w którym uczestniczy dane państwo członkowskie lub uczestniczą dane państwa członkowskie, lub gdy państwo członkowskie uczestniczy jedynie w jednym programie Interreg w komponencie 2 – jednemu wewnętrznemu programowi współpracy Interreg, w którym dane państwo członkowskie uczestniczy, lub większej liczbie tych programów.

5.  Wkład z IPA III, ISRWM lub PKTZ zmniejszony na podstawie niniejszego artykułu jest odpowiednio wykorzystywany zgodnie z rozporządzeniami (UE) [IPA III], [ISRWM] lub decyzją Rady [KTZ].

6.  W przypadku gdy państwo trzecie lub, kraj partnerski lub kraje i terytoria zamorskie przekazujące wkład na program Interreg ze środków krajowych, który nie stanowi krajowego współfinansowania dla wsparcia ze środków EFRR lub instrumentów finansowania zewnętrznego Unii, zmniejszą wkład w trakcie realizacji programów Interreg, albo ogólnie albo w odniesieniu do wspólnych operacji, które zostały już wybrane i otrzymały dokument przewidziany w art. 22 ust. 6, uczestniczące państwo członkowskie lub uczestniczące państwa członkowskie wnoszą o zastosowanie wariantów określonych w ust. 4 akapit drugi niniejszego artykułu. [Popr. 80]

Artykuł 13

Stopy współfinansowania

Stopa współfinansowania na poziomie każdego programu Interreg nie może przekraczać 7080  %, chyba że w odniesieniu do zewnętrznych programów transgranicznych lub programów Interreg w komponencie 3 wyższa wartość procentowa jest określona odpowiednio w rozporządzeniu (UE) [IPA III], [ISRWM] lub decyzji Rady (UE) [PKTZ] lub w innym przyjętym na ich mocy akcie. [Popr. 81]

ROZDZIAŁ II

Cele szczegółowe Interreg i koncentracja tematyczna

Artykuł 14

Cele szczegółowe Interreg

1.  EFRR, w zakresie określonym w art. [4] rozporządzenia (UE) [nowe rozporządzenie w sprawie EFRR] i – w stosownych przypadkach – instrumenty finansowania zagranicznego Unii przyczyniają się do realizacji celów polityki określonych w art. [4 ust. 1] rozporządzenia (UE) [nowe RWP] poprzez wspólne działania w ramach programów Interreg.

2.  W przypadku programu PEACE PLUS, w którym działa się na rzecz pokoju i pojednania, EFRR – jako cel szczegółowy w ramach celu polityki nr 4 – przyczynia się również do propagowania stabilności społecznej, gospodarczej i regionalnej w danych regionach, zwłaszcza poprzez działania mające na celu zwiększenie spójności między społecznościami. Odrębny priorytet wspiera cele szczegółowe.

3.  Oprócz celów szczegółowych dla EFRR określonych w art. [2] rozporządzenia (UE) [nowe rozporządzenie w sprawie EFRR], EFRR i – w stosownych przypadkach – instrumenty finansowania zewnętrznego Unii mogą również przyczynić przyczyniają się również do realizacji celów szczegółowych w ramach celu polityki nr 4 poprzez: [Popr. 82]

a)  poprawę skuteczności rynków pracy oraz dostępu do wysokiej jakości zatrudnienia ponad granicami;

b)  poprawę dostępu do kształcenia, szkolenia i uczenia się przez całe życie ponad granicami oraz ich jakości w celu zwiększenia osiągnięć edukacyjnych i umiejętności, tak aby były uznawane ponad granicami;

c)  zwiększanie równego i szybkiego dostępu do dobrej jakości, trwałych i przystępnych cenowo usług z zakresu opieki zdrowotnej;

d)  poprawę dostępności, efektywności i odporności systemów ochrony zdrowia i usług opieki długoterminowej ponad granicami;

e)  propagowanie włączenia społecznego i zwalczanie biedy, w tym poprzez poprawę równości szans i zwalczanie dyskryminacji ponad granicami.

4.  W komponentach 1, 2 i 3 EFRR i – w stosownych przypadkach – instrumenty finansowania zewnętrznego Unii mogą również wspierać cele szczegółowe Interreg „lepsze zarządzanie Interreg”, zwłaszcza poprzez następujące działania:

a)  w programach Interreg w komponentach 1 i 2B: [Popr. 83]

(i)  zwiększenie zdolności instytucjonalnej organów publicznych, zwłaszcza tych, którym powierzono zarządzanie konkretnym terytorium, i zainteresowanych stron;

(ii)  zwiększenie sprawności administracji publicznej w drodze upowszechniania współpracy prawnej i administracyjnej oraz współpracy między obywatelami, w tym projektów opartych na kontaktach międzyludzkich, podmiotami społeczeństwa obywatelskiego i instytucjami, zwłaszcza w celu wyeliminowania przeszkód prawnych i innych barier w regionach granicznych; [Popr. 84]

b)  w programach Interreg w komponencie 1, 2 i 3: wzmacnianie zdolności instytucjonalnej organów publicznych i zainteresowanych stron w celu wdrażania strategii makroregionalnych i strategii na rzecz basenu morskiego;

c)  w ramach zewnętrznych programów współpracy transgranicznej i programów Interreg w komponencie 2 i 3 wspieranych z funduszy Interreg, w uzupełnieniu lit. a) i b): budowanie wzajemnego zaufania, zwłaszcza poprzez zachęcanie do działań ułatwiających kontakty międzyludzkie, wzmacnianie trwałej demokracji i wspieranie podmiotów społeczeństwa obywatelskiego oraz ich roli w procesie reform i przemian demokratycznych.

5.  W ramach zewnętrznych programów Interreg i programów Interreg w komponencie w komponentach 1, 2 i 3 EFRR i – w stosownych przypadkach – instrumenty finansowania zewnętrznego Unii przyczyniająmogą przyczyniać się do zewnętrznego celu szczegółowego Interreg „bezpieczniejsza i lepiej chroniona Europa”, zwłaszcza poprzez działania w obszarze zarządzania przekraczaniem granic oraz zarządzania migracjami i mobilnością, w tym ochroną, integracją ekonomiczną i społeczną migrantów i uchodźców objętych ochroną międzynarodową. [Popr. 85]

Artykuł 15

Koncentracja tematyczna

1.  Co najmniej 60 % środków EFRR i – w stosownych przypadkach –instrumentów finansowania zewnętrznego Unii przydzielonych w ramach priorytetów innych niż pomoc techniczna na każdy program Interreg w komponentach 1, 2, i 3 przydziela sią na maksymalnie trzy cele polityki określone w art. [4 ust. 1] rozporządzenia (UE) [nowe RWP].

2.  Dodatkowe alokacje 15 % W obrębie środków z EFRR i – w stosownych przypadkach –instrumentów finansowania zewnętrznego Unii w ramach priorytetów innych niż pomoc techniczna na każdy program Interreg w komponentach 1, 2 i 3 do 15 % przydziela sią na cel szczegółowy Interreg „lepsze zarządzanie Interreg” lub na zewnętrzny a do 10 % można przydzielić na cel szczegółowy Interreg „bezpieczniejsza i lepiej chroniona Europa”. [Popr. 86]

3.  W przypadku gdy program Interreg w komponencie 1 lub 2A wspiera strategię makroregionalną, łączne alokacje lub strategię na rzecz basenu morskiego, co najmniej 80 % środków z EFRR i – w stosownych przypadkach – część z instrumentów finansowania zewnętrznego Unii w ramach priorytetów innych niż pomoc techniczna zostają przeznaczone na realizacjęprzyczynia się do realizacji celów tej strategii. [Popr. 87]

4.  W przypadku gdy program Interreg w komponencie 2B wspiera strategię makroregionalną lub strategię na rzecz basenu morskiego, co najmniej 70 % łącznych alokacji środków z EFRR i – w stosownych przypadkach – z instrumentów finansowania zewnętrznego Unii w ramach priorytetów innych niż pomoc techniczna zostaje przeznaczonych na realizację celów tej strategii. [Popr. 88]

5.  W odniesieniu do programów Interreg w komponencie 4 łączne alokacje środków z EFRR i – w stosownych przypadkach – z instrumentów finansowania zewnętrznego Unii w ramach priorytetów innych niż pomoc techniczna przydziela się na cel szczegółowy Interreg „lepsze zarządzanie Interreg”.

Artykuł 15a

Międzyregionalne innowacyjne inwestycje

1.  Środki, o których mowa w art. 9 ust. 5a (nowy), przydziela się na nową inicjatywę dotyczącą międzyregionalnych innowacyjnych inwestycji, która jest przeznaczona na:

a)   wprowadzanie do obrotu i skalowanie wspólnych projektów innowacyjnych mogących zachęcać do rozwoju europejskich łańcuchów wartości;

b)   skupianie naukowców, przedsiębiorstw, organizacji społeczeństwa obywatelskiego i organów administracji publicznej zaangażowanych w strategie inteligentnej specjalizacji i innowacji społecznych na szczeblu krajowym lub regionalnym;

c)   projekty pilotażowe w celu określenia lub testowania nowych rozwiązań w zakresie rozwoju regionalnego i lokalnego opartych na strategiach inteligentnej specjalizacji; lub

d)   wymianę doświadczeń w zakresie innowacyjności, aby skorzystać z doświadczeń zdobytych w dziedzinie rozwoju regionalnego lub lokalnego.

2.  Aby utrzymać zasadę „spójności terytorialnej”, przy przybliżonym równym udziale zasobów finansowych, inwestycje te koncentrują się na tworzeniu powiązań między słabiej rozwiniętymi regionami z regionami wiodącymi dzięki zwiększeniu potencjału regionalnych ekosystemów innowacji w regionach słabiej rozwiniętych w celu integracji i zwiększenia istniejącej lub powstającej wartości UE, a także zdolności do uczestnictwa w partnerstwach z innymi regionami.

3.  Komisja realizuje te inwestycje w ramach zarządzania bezpośredniego lub pośredniego. Przy opracowywaniu długoterminowego programu prac i powiązanych zaproszeń wspiera ją grupa ekspertów.

4.  W odniesieniu do międzyregionalnych inwestycji innowacyjnych wsparciem EFRR objęte jest całe terytorium Unii. Państwa trzecie mogą uczestniczyć w tych inwestycjach, pod warunkiem że wniosą wkład finansowy w postaci zewnętrznych dochodów przeznaczonych na określony cel. [Popr. 89]

ROZDZIAŁ III

Programowanie

SEKCJA i

Przygotowanie, zatwierdzenie i zmiana programów Interreg

Artykuł 16

Przygotowywanie i przedkładanie programów Interreg

1.  Cel „Europejska współpraca terytorialna” (Interreg) jest realizowany za pomocą programów Interreg objętych zarządzaniem dzielonym z wyjątkiem komponentu 3, który może zostać zrealizowany jako całość lub częściowo w ramach zarządzania pośredniego, oraz komponentu 5, który jest realizowany w ramach zarządzania bezpośredniego lub zarządzania pośredniegopo zasięgnięciu opinii zainteresowanych stron. [Popr. 90]

2.  W odniesieniu do okresu od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia 31 grudnia 2027 r. uczestniczące państwa członkowskie oraz – w stosownych przypadkach – państwa trzecie, kraje partnerskie, kraje i terytoria zamorskie bądź organizacje integracji i współpracy regionalnej przygotowują program Interreg zgodnie ze wzorem zamieszczonym w załączniku. [Popr. 91]

3.  Uczestniczące państwa członkowskie przygotowują program Interreg we współpracy z partnerami programu, o których mowa w art. [6] rozporządzenia (UE) [nowe RWP]. Podczas przygotowywania programów Interreg, obejmujących strategie makroregionalne lub strategie na rzecz basenów morskich, państwa członkowskie i partnerzy programów powinni uwzględniać priorytety tematyczne odpowiednich strategii makroregionalnych i strategii na rzecz basenów morskich oraz konsultować się z właściwymi podmiotami. Państwa członkowskie i partnerzy programu tworzą mechanizm ex ante, aby zagwarantować, że wszystkie podmioty na poziomie makroregionalnym i na poziomie basenów morskich, organy odpowiedzialne za program europejskiej współpracy terytorialnej, regiony i państwa będą współdziałać już na początku okresu programowania, aby wspólnie decydować na temat priorytetów każdego programu. Priorytety te w stosownych przypadkach dostosowuje się do planów działania strategii makroregionalnych i strategii na rzecz basenów morskich. [Popr. 92]

Uczestniczące państwa trzecie, kraje partnerskie lub kraje i terytoria zamorskie w stosownych przypadkach angażują również partnerów programu równoważnych z tymi, o których mowa w niniejszym artykule.

4.  Państwo członkowskie, w którym mieści się przyszła instytucja zarządzająca, przedkłada co najmniej jeden program Interreg Komisji do dnia [data wejścia w życie plus dziewięćdwanaście miesięcy] w imieniu wszystkich uczestniczących państw członkowskich oraz – w stosownych przypadkach – państw trzecich, krajów partnerskich lub, krajów i terytoriów zamorskich lub organizacji integracji i współpracy regionalnej. [Popr. 93]

Państwo członkowskie, w którym mieści się przyszła instytucja zarządzająca, przedkłada jednak program Interreg obejmujący wsparcie z instrumentu finansowania zewnętrznego Unii nie później niż sześć dwanaście miesięcy po przyjęciu przez Komisję odpowiedniego strategicznego dokumentu programowego na mocy art. 10 ust. 1 lub w razie takiej konieczności na mocy odpowiedniego aktu podstawowego dotyczącego jednego instrumentu finansowania zewnętrznego Unii lub większej ich liczby. [Popr. 94]

5.  Przed przedłożeniem programu Interreg Komisji uczestniczące państwa członkowskie oraz – w stosownych przypadkach – państwa trzecie, kraje partnerskie lub kraje i terytoria zamorskie, potwierdzają na piśmie swoją zgodę na jego treść. Zgoda ta obejmuje również zobowiązanie wszystkich uczestniczących państw członkowskich i, w stosownych przypadkach, państw trzecich, krajów partnerskich lub krajów i terytoriów zamorskich, do zapewnienia współfinansowania niezbędnego do realizacji programu Interreg oraz, w stosownych przypadkach, zobowiązanie państw trzecich, krajów partnerskich lub krajów i terytoriów zamorskich do wniesienia wkładu finansowego.

W drodze odstępstwa od akapitu pierwszego, w przypadku programów Interreg obejmujących regiony najbardziej oddalone i państwa trzecie, kraje partnerskie lub kraje i terytoria zamorskie, przed przedstawieniem programów Interreg Komisji dane państwa członkowskie zasięgają opinii właściwych państw trzecich, krajów partnerskich lub krajów i terytoriów zamorskich. W takim przypadku zgoda na treść programów Interreg i ewentualny wkład państw trzecich, krajów partnerskich lub krajów i terytoriów zamorskich może również być wyrażona w formalnie zatwierdzonym protokole z posiedzeń konsultacyjnych z państwami trzecimi, krajami partnerskimi lub krajami i terytoriami zamorskimi lub obrad organizacji współpracy regionalnej.

6.  Zgodnie z art. 62 Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych wprowadzających zmiany w załączniku w celu wprowadzenia dostosowań do zmian pojawiających się w okresie programowania w przypadku elementów innych niż istotne.

Artykuł 17

Treść programów Interreg

1.  W każdym programie Interreg określa się wspólną strategię dotyczącą wkładu programu do celów polityki określonych w art. [4 ust.1] rozporządzenia (UE) [nowe RWP] oraz do celów szczegółowych Interreg określonych w art. 14 ust. 4 i 5 tego rozporządzenia oraz dotyczącą informowania o jego rezultatach.

2.  Każdy program Interreg składa się z priorytetów.

Każdy priorytet odpowiada pojedynczemu celowi polityki lub – w stosownych przypadkach – odpowiednio jednemu lub obu celom szczegółowym Interreg lub pomocy technicznej. Priorytet odpowiadający danemu celowi polityki lub – w stosownych przypadkach – odpowiednio jednemu lub obu celom szczegółowym Interreg składa się z jednego lub większej liczby celów szczegółowych. Do tego samego celu polityki lub celu szczegółowego Interreg może odnosić się więcej niż jeden priorytet.

3.  W należycie uzasadnionych przypadkach oraz po uzgodnieniu z Komisją, w celu zwiększenia skuteczności realizacji programu oraz umożliwienia realizacji operacji na dużą skalę, dane państwo członkowskie może podjąć decyzję o przeniesieniu do programów Interreg do [x] 20 % kwoty z EFRR przydzielonej na odpowiedni program w ramach celu „Inwestycje na rzecz zatrudnienia i wzrostu gospodarczego” dla tego samego regionu. Każde państwo członkowskie powiadamia Komisję z wyprzedzeniem o tym, że zamierza skorzystać z tej możliwości przeniesienia, i przekazuje Komisji uzasadnienie swojej decyzji. Przesunięta kwota stanowi osobny priorytet lub osobne priorytety. [Popr. 95]

4.  Każdy program Interreg określa:

a)  obszar objęty programem (wraz z mapą tego obszaru stanowiącą osobny dokument);

b)  podsumowanie głównych wspólnych wyzwań przy uwzględnieniu w szczególności: [Popr. 96]

(i)  różnic społecznych, gospodarczych i terytorialnych;

(ii)  wspólnych potrzeb w zakresie inwestycji i komplementarności z innymi formami wsparcia oraz ewentualnych synergii, które należy osiągnąć; [Popr. 97]

(iii)  wniosków z dotychczasowych doświadczeń oraz sposobu ich uwzględnienia w programie; [Popr. 98]

(iv)  strategii makroregionalnych oraz strategii na rzecz basenu morskiego, w przypadku gdy obszar objęty programem w całości lub częściowo wchodzi w zakres jednej lub większej liczby strategii;

c)  uzasadnienie wyboru celów polityki oraz celów szczegółowych Interreg, odpowiadających im priorytetów, celów szczegółowych oraz form wsparcia, z uwzględnieniem w stosownych przypadkach problemu brakujących połączeń w infrastrukturze transgranicznej; [Popr. 99]

d)  w odniesieniu do każdego priorytetu, z wyjątkiem pomocy technicznej, cele szczegółowe;

e)  w odniesieniu do poszczególnych celów szczegółowych:

(i)  powiązane rodzaje działań, w tym wykaz planowanych operacji o znaczeniu strategicznym oraz ich zakładany wkład w realizację wspomnianych celów szczegółowych oraz strategii makroregionalnych i strategii na rzecz basenu morskiego w stosownych przypadkach, zestaw kryteriów i odpowiadających im przejrzystych kryteriów wyboru w odniesieniu do takiej operacji; [Popr. 100]

(ii)  wskaźniki produktu i wskaźniki rezultatu wraz z odnośnymi celami pośrednimi i celami końcowymi;

(iii)  główne grupy docelowe; [Popr. 101]

(iv)  szczególne terytoria docelowe, z uwzględnieniem planowanego wykorzystania zintegrowanych inwestycji terytorialnych, rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność lub innych narzędzi terytorialnych;

(v)  planowane wykorzystanie instrumentów finansowych; [Popr. 102]

(vi)  orientacyjny podział zaprogramowanych środków według rodzaju interwencji.

f)  w odniesieniu do priorytetu pomocy technicznej, planowane wykorzystanie zgodnie z art.[30], [31] i [32] rozporządzenia (UE) [nowe RWP] oraz odpowiednie rodzaje interwencji;

g)  plan finansowy zawierający następujące tabele (bez podziału na państwa członkowskie, państwa trzecie, kraje partnerskie lub kraje i terytoria zamorskie, o ile nie określono w nim inaczej):

(i)  tabelę określającą łączne alokacje finansowe dla EFRR i, w stosownych przypadkach, dla każdego instrumentu finansowania zewnętrznego Unii w odniesieniu do całego okresu programowania i według roku;

(ii)  tabelę określającą łączne alokacje finansowe dla każdego z priorytetów EFRR i – w stosownych przypadkach – każdego instrumentu finansowania zewnętrznego Unii oraz współfinansowania krajowego oraz wyjaśniającą, czy współfinansowanie krajowe składa się z współfinansowania publicznego i prywatnego;

h)  działania podejmowane w celu zaangażowania właściwych partnerów programu, o których mowa w art. [6] rozporządzenia (UE) [nowe RWP], w przygotowanie programu Interreg, oraz rolę tych partnerów programu w realizacji, monitorowaniu i ocenie tego programu;

i)  zakładane podejście do informowania o programie Interreg i jego eksponowania poprzez określenie jego celów, grup docelowych, kanałów komunikacyjnych, zasięgu w mediach społecznościowych, planowanego budżetu i odnośnych wskaźników monitorowania i oceny.

5.  Informacje, o których mowa w ust. 4, podaje się następująco:

a)  w przypadku tabeli, o których mowa w lit. g), oraz w odniesieniu do wsparcia z instrumentów finansowania zewnętrznego Unii, fundusze te określane są następująco:

(i)  w przypadku zewnętrznych transgranicznych programów Interreg wspieranych przez IPA III oraz ISRWM jako jedna kwota („IPA III – współpraca transgraniczna” lub „Współpraca transgraniczna w sąsiedztwie”) łącząca wkład z [działu 2 „Spójność i wartości”, podpułap „Spójność gospodarcza, społeczna i terytorialna”] oraz [działu 6 „Sąsiedztwo i świat”];

(ii)  w przypadku komponentów 2 i 4 programów Interreg wspieranych z IPA III, ISRWM lub PKTZ jako jedna kwota („fundusze Interreg”) łącząca wkład z [działu 2] oraz [działu 6] lub w podziale na instrument finansowy „EFRR”, „IPA III”, „ISRWM” i „PKTZ”, na podstawie wyboru dokonanego przez partnerów programu;

(iii)  w przypadku komponentu 2 programów Interreg wspieranych z PKTZ w podziale na instrument finansowy („EFRR” i „PKTZ Grenlandia”); [Popr. 103]

(iv)  w przypadku komponentu 3 programów Interreg wspieranych z ISRWM i PKTZ w podziale na instrument finansowy (odpowiednio „EFRR”, „ISRWM” i „PKTZ”).

b)  tabela, o której mowa w ust. 4 lit. g) ppkt (ii), zawiera kwoty wyłącznie na lata 2021–2025. [Popr. 104]

6.  W odniesieniu do ust. 4 lit. e) ppkt (vi) i lit. f), rodzaje interwencji opierają się na nomenklaturze określonej w załączniku [I] do rozporządzenia (UE) [nowe RWP].

7.  W ramach programu Interreg:

a)  określa się instytucję zarządzającą, instytucję audytową i organ otrzymujący płatności od Komisji;

b)  ustanawia się procedurę utworzenia wspólnego sekretariatu i, w stosownych przypadkach, wspierania struktur zarządzania w państwach członkowskich lub państwach trzecich; [Popr. 105]

c)  dokonuje się podziału odpowiedzialności pomiędzy uczestniczącymi państwami członkowskimi oraz – w stosownych przypadkach – państwami trzecimi, krajami partnerskimi lub krajami i terytoriami zamorskimi w przypadku korekt finansowych dokonywanych przez instytucję zarządzającą lub Komisję.

8.  Instytucja zarządzająca informuje Komisję o wszelkich zmianach w informacjach, o których mowa w ust. 7 lit. a), bez konieczności wprowadzania zmian do programu.

9.  W drodze odstępstwa od ust. 4, treść komponentu 4 programów Interreg jest dostosowywana do szczególnego charakteru tych programów Interreg, przede wszystkim w następujący sposób:

a)  nie wymaga się informacji, o których mowa w lit. a);

b)  informacje wymagane na mocy lit. b) i h) podaje się w formie streszczenia;

c)  w odniesieniu do każdego celu szczegółowego w ramach jakiegokolwiek priorytetu innego niż pomoc techniczna, podaje się następujące informacje:

(i)  definicję pojedynczego beneficjenta lub ograniczony wykaz beneficjentów i procedurę przyznawania środków;

(ii)  odnośny wykaz działań i ich zakładany wkład do celów szczegółowych;

(iii)  wskaźniki produktu i wskaźniki rezultatu wraz z odnośnymi celami pośrednimi i celami końcowymi;

(iv)  główne grupy docelowe;

(v)  orientacyjny podział zaprogramowanych środków według rodzaju interwencji.

Artykuł 18

Zatwierdzanie programów Interreg

1.  Komisja ocenia, z zachowaniem pełnej przejrzystości, każdy program Interreg oraz jego zgodność z rozporządzeniem (UE) [nowe RWP], rozporządzeniem (UE) [nowe EFRR] oraz niniejszym rozporządzeniem jak również, w przypadku wsparcia z instrumentu finansowania zewnętrznego Unii, w stosownych przypadkach, jego spójność z wieloletnim dokumentem strategicznym podstawie art.10 ust. 1 niniejszego rozporządzenia lub odpowiednimi ramami programowania strategicznego na podstawie aktów podstawowych jednego instrumentu lub większej liczby tych instrumentów. [Popr. 106]

2.  Komisja może zgłosić swoje uwagi w ciągu trzech miesięcy od daty przedłożenia programu Interreg przez państwo członkowskie, w którym mieści się przyszła instytucja zarządzająca.

3.  Uczestniczące państwa członkowskie oraz – w stosownych przypadkach – państwa trzecie, kraje partnerskie lub , kraje i terytoria zamorskie lub organizacje integracji i współpracy regionalnej poddają przeglądowi program Interreg z uwzględnieniem uwag Komisji. [Popr. 107]

4.  Komisja przyjmuje decyzję w sprawie zatwierdzenia programu Interreg w drodze aktu wykonawczego nie później niż w terminie sześciu trzech miesięcy od daty przedłożenia zmienionej wersji programu przez państwo członkowskie, w którym mieści się przyszła instytucja zarządzająca. [Popr. 108]

5.  W przypadku zewnętrznych programów transgranicznych Interreg, Komisja przyjmuje swoje decyzje zgodnie z ust. 4 po zasięgnięciu opinii „Komitetu IPA III” zgodnie za art. [16] rozporządzenia (UE) [IPA III] oraz „Komitetu Sąsiedztwa, Rozwoju i Współpracy Międzynarodowej” zgodnie z art.[36] rozporządzenia (UE) [ISRWM].

Artykuł 19

Wprowadzanie zmian do programów Interreg

1.  Państwo Po konsultacji z władzami lokalnymi i regionalnymi oraz zgodnie z art. 6 rozporządzenia (UE) .../... [nowe RWP] państwo członkowskie, w którym mieści się instytucja zarządzająca, może przedłożyć uzasadniony wniosek o zmiany w programie Interreg wraz ze zmienionym programem, opisującym zakładany wpływ takich zmian na osiągnięcie celów. [Popr. 109]

2.  Komisja ocenia zgodność wprowadzonych zmian z rozporządzeniem (UE) [nowe RWP], rozporządzeniem (UE) [nowe EFRR] oraz niniejszym rozporządzeniem i może zgłosić uwagi w terminie 3 miesięcy jednego miesiąca od przedłożenia zmienionego programu. [Popr. 110]

3.  Uczestniczące państwa członkowskie oraz – w stosownych przypadkach – państwa trzecie, kraje partnerskie lub , kraje i terytoria zamorskie lub organizacje integracji i współpracy regionalnej poprawiają zmieniony program z uwzględnieniem uwag Komisji. [Popr. 111]

4.  Komisja zatwierdza zmiany w programie Interreg nie później niż sześć miesięcytrzy miesiące po ich przedłożeniu przez państwo członkowskie. [Popr. 112]

5.  W okresie programowania , po konsultacji z władzami lokalnymi i regionalnymi oraz zgodnie z art. 6 rozporządzenia (UE) .../... [nowe RWP] państwo członkowskie może dokonać przesunięcia kwoty wynoszącej do 5 10% początkowej alokacji dla danego priorytetu i nie więcej niż 35 % budżetu programu na rzecz innego priorytetu tego samego programu Interreg. [Popr. 113]

Takie przesunięcia nie mają wpływu na poprzednie lata.

Uważa się je za nieistotne i nie wymagają one decyzji Komisji w sprawie zmiany programu Interreg. Muszą one jednak być zgodne ze wszystkimi wymogami regulacyjnymi. Instytucja zarządzająca przedkłada Komisji zmienioną tabelę, o której mowa w art. 17 ust. 4 lit. g) ppkt (ii).

6.  Zatwierdzenie przez Komisję nie jest wymagane w przypadku korekt o czysto typograficznym lub redakcyjnym charakterze, które nie mają wpływu na wdrażanie programu Interreg. Instytucja zarządzająca informuje Komisję o takich korektach.

SEKCJA ii

Rozwój terytorialny

Artykuł 20

Zintegrowany rozwój terytorialny

W przypadku programów Interreg właściwymi organami lub instytucjami miejskimi, lokalnymi lub innymi organami lub instytucjami terytorialnymi odpowiadającymi za opracowanie terytorialnych lub lokalnych strategii rozwoju wymienionych w art.[22] rozporządzenia (UE) [nowe RWP] lub za wybór operacji wspieranych w ramach tych strategii, o których mowa w art.[24 ust. 4] tego rozporządzenia lub w obu tych przypadkach są transgraniczne podmioty prawne albo EUWT.

Transgraniczny podmiot prawny lub EUWT wdrażające zintegrowane inwestycje terytorialne na mocy art.[24] rozporządzenia (UE) [nowe RWP] lub inne narzędzia terytorialne na mocy art.[22] lit. c) tego rozporządzenia może być również jedynym beneficjentem zgodnie z art. 23 ust. 5 niniejszego rozporządzenia, pod warunkiem że istnieje rozdzielność funkcji w ramach transgranicznego podmiotu prawnego lub EUWT.

Artykuł 21

Rozwój lokalny kierowany przez społeczność

Rozwój lokalny kierowany przez społeczność na mocy art.[22] lit. b) rozporządzenia (UE) [nowe RWP] może być realizowany w ramach programów Interreg pod warunkiem, że odpowiednie lokalne grupy działania składają się z przedstawicieli publicznych i prywatnych lokalnych interesów społeczno-gospodarczych i w których to grupach żadna pojedyncza grupa interesu nie kontroluje procesu podejmowania decyzji, oraz z przedstawicieli przynajmniej dwóch państw uczestniczących, z których przynajmniej jedno jest państwem członkowskim.

SEKCJA iii

Operacje i fundusz małych projektów

Artykuł 22

Wybór operacji Interreg

1.  Operacje Interreg są wybierane zgodnie ze strategią i celami programu przez komitet monitorujący ustanowiony zgodnie z art. 27.

Przedmiotowy komitet monitorujący może ustanowić jeden komitet sterujący, lub w szczególności w przypadku podprogramów, większą ich liczbę. Komitety te działają na jego odpowiedzialność w zakresie wyboru operacji. Komitety sterujące stosują zasadę partnerstwa określoną w art. 6 rozporządzenia (UE) .../... [nowe RWP] i włączają partnerów ze wszystkich uczestniczących państw członkowskich. [Popr. 114]

W przypadku gdy całość lub część operacji jest wdrażana poza obszarem programu [w Unii lub poza nią], wybór tej operacji wymaga wyraźnej zgody instytucji zarządzającej w komitecie monitorującym lub, w stosownych przypadkach, komitetu sterującego.

2.  W przypadku wyboru operacji, komitet monitorujący lub, w stosownych przypadkach, komitet sterujący określa i stosuje kryteria i procedury, które są niedyskryminacyjne, przejrzyste, gwarantują równouprawnienie płci i uwzględnienie postanowień Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, jak również zasady zrównoważonego rozwoju oraz unijnej polityki w dziedzinie środowiska naturalnego zgodnie z art. 11 i 191 ust. 1 TFUE.

Przedmiotowe kryteria i procedury zapewniają priorytetowy wybór operacji, które maksymalizują wkład funduszy unijnych w realizację celów programu Interreg oraz realizują wymiar współpracy operacji realizowanych w ramach programów Interreg, jak określono w art. 23 ust. 1 i 4.

3.  Instytucja zarządzająca konsultuje się z Komisją i uwzględnia jej uwagi przed Przed początkowym przekazaniem wstępnych kryteriów kwalifikacji komitetowi monitorującemu lub, w stosownych przypadkach, komitetowi sterującemu instytucja zarządzająca przekazuje te kryteria Komisji. Taka sama procedura ma zastosowanie do wszystkich późniejszych zmian tych kryteriów. [Popr. 115]

4.  Podczas wyboruPrzed wyborem operacji przez komitet monitorujący lub – w stosownych przypadkach – przez komitet sterujący instytucja zarządzająca: [Popr. 116]

a)  zapewnia, że wybrane operacje są zgodne z programem Interreg i skutecznie przyczyniają się do realizacji jego celów szczegółowych;

b)  zapewnia, że wybrane operacje nie są sprzeczne z odpowiednimi strategiami ustanowionymi na podstawie art.10 ust. 1 lub ustanowionymi dla jednego instrumentu finansowania zewnętrznego Unii lub większej ich liczby;

c)  zapewnia, że wybrane operacje stanowią najkorzystniejszą relację między kwotą wsparcia, podejmowanymi działaniami i osiąganymi celami;

d)  sprawdza, czy beneficjent posiada niezbędne środki i mechanizmy finansowe, aby pokryć koszty eksploatacji i utrzymania;

e)  zapewnia, że wybrane operacje objęte zakresem stosowania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE(25) podlegają ocenie oddziaływania na środowisko lub kontroli przesiewowej na podstawie wymogów tej dyrektywy, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/52/UE (26);

f)  upewnia się, że jeżeli operacje rozpoczęły się przed dniem złożenia wniosku o dofinansowanie do instytucji zarządzającej, przestrzegano obowiązujących przepisów dotyczących danych operacji;

g)  zapewnia, że wybrane operacje wchodzą w zakres odpowiedniego funduszu Interreg i są przypisane do danego rodzaju interwencji;

h)  zapewnia, że operacje nie obejmują działań, które stanowiły część operacji podlegającej przeniesieniu zgodnie z art. [60] rozporządzenia (UE) [nowe RWP] lub które stanowiłyby przeniesienie działalności produkcyjnej zgodnie z [art. 59 ust. 1 lit. a)] tego rozporządzenia;

i)  zapewnia, że wybranych operacji nie dotyczy uzasadniona opinia Komisji w sprawie uchybienia zobowiązaniom na mocy art. 258 TFUE, która kwestionuje legalność i prawidłowość wydatków lub realizacji operacji;

j)  zapewnia, że inwestycje w infrastrukturę o oczekiwanym okresie żywotności co najmniej pięciu lat obejmują kwestie uodparniania na klimat.

5.  Komitet monitorujący, lub – w stosownych przypadkach – komitet sterujący zatwierdza metodologię i kryteria wykorzystywane do wyboru operacji Interreg, w tym wszelkie zmiany w nich wprowadzone, bez uszczerbku dla [art. 27 ust. 3 lit. b)] rozporządzenia (UE) [nowe RWP] w odniesieniu do rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność oraz art. 24 niniejszego rozporządzenia

6.  W odniesieniu do każdej operacji Interreg instytucja zarządzająca przedkłada wiodącemu lub jedynemu partnerowi dokument określający warunki wsparcia tej operacji Interreg, w tym szczególne wymogi dotyczące produktów lub usług, które mają być dostarczone w jej ramach, jej plan finansowy, termin wykonania oraz – w stosownych przypadkach – metodę obliczania kosztów operacji oraz warunki płatności dotacji.

Dokument ten określa również zobowiązania wiodącego partnera w odniesieniu do odzyskiwania środków zgodnie z art. 50. Zobowiązania te określa Procedury związane z odzyskiwaniem środków są określane i uzgadniane przez komitet monitorujący. Wiodący partner, którego siedziba znajduje się w państwie członkowskim, państwie trzecim, kraju partnerskim lub kraju i terytorium zamorskim innym niż państwo lub kraj partnera, nie jest jednak zobowiązany do odzyskiwania środków za pomocą procedury sądowej. [Popr. 117]

Artykuł 23

Partnerstwo w ramach operacji Interreg

1.  Operacje wybrane w ramach komponentów 1, 2 oraz 3 obejmują beneficjentów z co najmniej dwóch uczestniczących państw uczestniczącychlub krajów i terytoriów zamorskich, z których co najmniej jeden jest beneficjentem z państwa członkowskiego. [Popr. 118]

Beneficjenci otrzymujący wsparcie z funduszu Interreg oraz partnerzy, którzy nie otrzymują wsparcia finansowego w ramach tych funduszy (beneficjenci i partnerzy, zwani dalej „partnerami”) stanowią partnerstwo w ramach operacji Interreg.

2.  Operacja Interreg może być realizowana w jednym kraju lub w kraju i terytorium zamorskim, pod warunkiem że jej wpływ na obszar programu oraz korzyści, które ten obszar odniesie są opisane we wniosku dotyczącym operacji. [Popr. 119]

3.  Ustęp 1 nie ma zastosowania do operacji w ramach programu PEACE PLUS, w których wsparcie z programu przeznaczone jest na rzecz pokoju i pojednania.

4.  Partnerzy współpracują podczas opracowywania,i realizacji, finansowania oraz zatrudniania operacji Interreg, a także przy zatrudnianiu personelu i/lub finansowaniu go. Należy dążyć do ograniczenia liczby partnerów dla każdej operacji Interreg do maksymalnie dziesięciu. [Popr. 120]

W przypadku operacji w ramach komponentu 3 programów Interreg, partnerzy z regionów najbardziej oddalonych oraz państw trzecich, krajów członkowskich oraz krajów i terytoriów zamorskich są zobowiązani do współpracy jedynie w trzech dwóch z czterech wymiarów współpracy wymienionych w akapicie pierwszym. [Popr. 121]

5.  W przypadku gdy w ramach operacji współpracuje dwóch lub większa liczba partnerów, wszyscy partnerzy wyznaczają jednego spośród nich na partnera wiodącego.

6.  Transgraniczny podmiot prawny lub EUWT może być jedynym partnerem w operacji Interreg w ramach komponentów 1, 2 i 3 programów Interreg, pod warunkiem że ich członkami są partnerzy z przynajmniej dwóch uczestniczących państw uczestniczącychlub krajów i terytoriów zamorskich [Popr. 122].

W przypadku komponentu 4 programów Interreg, w skład transgranicznego podmiotu prawnego lub EUWT wchodzą członkowie z przynajmniej trzech państw uczestniczących.

Podmiot prawny, wdrażający instrument finansowy lub fundusz funduszy, może być jedynym partnerem w operacji Interreg, do którego nie mają zastosowania wymogi dotyczące jego składu, ustanowione w ust. 1.

7.  Jedyny partner musi być zarejestrowany w państwie członkowskim uczestniczącym w programie Interreg.

Może być on jednak zarejestrowany w państwie członkowskim, które nie uczestniczy w tym programie, pod warunkiem że spełnione są warunki określone w art. 23. [Popr. 123]

Artykuł 24

Fundusze małych projektów

1.  Całkowity wkład z EFRR lub, w stosownych przypadkach, instrumentu finansowania zewnętrznego Unii do co najmniej jednego funduszu małych projektów w ramach programu Interreg nie może przekraczać 20 000 000 EUR lub 15 % przekracza 20 % łącznej kwoty alokacji programu Interreg, w zależności od tego, która z tych kwot jest niższai wynosi co najmniej 3 % całkowitego przydziału w ramach programu Interreg na rzecz współpracy transgranicznej. [Popr. 124]

Ostateczni odbiorcy w ramach funduszu małych projektów otrzymują wsparcie z EFRR lub – w stosownych przypadkach – instrumentów finansowania zewnętrznego Unii poprzez beneficjenta i wdrażają małe projekty w ramach tego funduszu małych projektów („małe projekty”).

2.  Beneficjentem funduszu małych projektów jest transgranicznypodmiot prawa publicznego lub prywatnego, podmiot prawny lub EUWTposiadający osobowość prawną lub nieposiadający osobowości prawnej lub osoba fizyczna, która jest odpowiedzialna za inicjowanie lub inicjowanie i wdrażanie operacji. [Popr. 125]

3.  W dokumencie opisującym warunki wsparcia funduszu małych projektów oprócz elementów ustanowionych w art. 22 ust. 6 określa się elementy niezbędne do zapewnienia, że beneficjent:

a)  ustanowił niedyskryminującą i przejrzystą procedurę wyboru;

b)  stosuje obiektywne kryteria wyboru małych projektów, które pozwalają uniknąć konfliktów interesów;

c)  przeprowadza oceny wniosków o wsparcie;

d)  wybiera projekty i ustala kwotę wsparcia dla każdego małego projektu;

e)  odpowiada za realizację operacji oraz dysponuje wszystkimi dokumentami potwierdzającymi wymaganymi do przeprowadzenia ścieżki audytu zgodnie z załącznikiem [XI] rozporządzenia (UE) [nowe RWP];

f)  udostępnia opinii publicznej wykaz ostatecznych odbiorców, którzy odnoszą korzyści z operacji.

Beneficjent zapewnia przestrzeganie przez ostatecznych odbiorców wymogów określonych w art. 35.

4.  Wybór małych projektów nie stanowi przekazania zadań instytucji zarządzającej do instytucji pośredniczącej zgodnie z art. [65 ust. 3] rozporządzenia (UE) [nowe RWP].

5.  Koszty personelu i inne koszty bezpośrednie odpowiadające kategoriom kosztów, o których mowa w art. 39-42, a także koszty pośrednie na szczeblu beneficjenta dotyczące zarządzania funduszem lub funduszami małych projektów nie mogą przekraczać 20 % łącznej kwoty kosztów kwalifikowalnych danego funduszu lub danych funduszy małych projektów. [Popr. 126]

6.  W przypadku gdy całkowity wkład publiczny do małego projektu nie przekracza kwoty 100 000 EUR, wkład przyznany z EFRR lub – w stosownych przypadkach – instrumentu finansowania zewnętrznego Unii przyjmuje formę kosztów jednostkowych, płatności ryczałtowych i stawek ryczałtowych, z wyjątkiem projektów, których wsparcie stanowi pomoc państwa. [Popr. 127]

W przypadku gdy całkowite koszty każdej operacji nie przekraczają 100 000 EUR, kwotę wsparcia dla co najmniej jednego małego projektu można określić na podstawie projektu budżetu, który jest ustalany indywidualnie i uzgadniany ex ante przez podmiot dokonujący wyboru operacji. [Popr. 128]

W przypadku stosowania finansowania w oparciu o stawki ryczałtowe, kategorie kosztów, do których stosuje się daną stawkę ryczałtową, mogą podlegać zwrotowi zgodnie z [art. 48 ust. 1 lit. a)] rozporządzenia (UE) [nowe RWP].

Artykuł 25

Zadania partnera wiodącego

1.  Partner wiodący:

a)  zawiera z innymi partnerami porozumienie obejmujące ustalenia, które zapewniają, między innymi, należyte zarządzanie środkami z danego funduszu Unii przeznaczonymi na operację Interreg, w tym ustalenia dotyczące odzyskania nienależnie wypłaconych kwot;

b)  przyjmuje na siebie odpowiedzialność za zapewnienie realizacji całej operacji Interreg;

c)  zapewnia, by wydatki przedstawione przez wszystkich partnerów były poniesione na realizację operacji Interreg i odpowiadały działaniom uzgodnionym między wszystkimi partnerami oraz by były zgodne z dokumentem przedstawionym przez instytucję zarządzającą zgodnie z art. 22 ust. 6.

2.  Jeżeli nie przewidziano inaczej w ustaleniach zawartych zgodnie z ust. 1 lit. a), partner wiodący zapewnia, by pozostali partnerzy otrzymali całkowitą kwotę wkładu z danego funduszu Unii możliwie najszybciej i w całościw całości oraz w terminie uzgodnionym przez wszystkich partnerów i zgodnie z tą samą procedurą, którą stosuje się w odniesieniu do partnera wiodącego. Nie potrąca się ani nie wstrzymuje się żadnych kwot, ani też nie nakłada się żadnych opłat szczególnych ani innych opłat o równoważnym skutku, które powodowałyby zmniejszenie tej kwoty dla innych partnerów.. Nie potrąca się ani nie wstrzymuje się żadnych kwot, ani też nie nakłada się żadnych opłat szczególnych ani innych opłat o równoważnym skutku, które powodowałyby zmniejszenie tej kwoty dla innych partnerów. [Popr. 129]

3.  Każdy beneficjent w państwie członkowskim, państwie trzecim, kraju partnerskim lub kraju i terytorium zamorskim uczestniczący w programie Interreg może zostać partnerem wiodącym. [Popr. 130]

Państwa członkowskie, państwa trzecie, kraje partnerskie lub kraje i terytoria zamorskie uczestniczące w programie Interreg mogą jednak ustalić, że partner nieotrzymujący wsparcia z EFRR lub instrumentu finansowania zewnętrznego Unii może zostać partnerem wiodącym. [Popr. 131]

Sekcja iv

Pomoc techniczna

Artykuł 26

Pomoc techniczna

1.  W stosownych przypadkach pomoc techniczna dla każdego programu Interreg jest zwracana według stawki ryczałtowej przez zastosowanie wartości procentowych określonych w ust. 2 dla lat 2021 i 2022 do transz rocznych prefinansowania zgodnie z art. 49 ust. 2 lit. a) i b) niniejszego rozporządzenia, a dla kolejnych lat do wydatków kwalifikowalnych zawartych w każdym wniosku o płatność zgodnie z [art. 85 ust. 3 lit. a) lub c)] rozporządzenia (UE) [nowe RWP]. [Popr. 132]

2.  Wartość procentowa EFRR oraz instrumentów finansowania zewnętrznego Unii dotycząca zwrotu kosztów pomocy technicznej jest następująca:

a)  w przypadku wewnętrznych programów współpracy transgranicznej Interreg wspieranych ze środków EFRR: 67 %; [Popr. 133]

b)  w przypadku zewnętrznych programów transgranicznych Interreg wspieranych ze środków IPA III – współpraca transgraniczna lub ISRWM – współpraca transgraniczna: 10 %;

c)  w przypadku komponentu 2, 3 i 4 programów Interreg zarówno w odniesieniu do EFRR jak i – w stosownych przypadkach – instrumentów finansowania zewnętrznego Unii: 7 8 %. [Popr. 134]

3.  W przypadku programów Interreg, na które całkowita alokacja wynosi między 30 000 000 EUR a 50 000 000 EUR, kwota będąca rezultatem zastosowania wartości procentowej na pomoc techniczną jest zwiększana o dodatkową kwotę 500 000 EUR. Komisja dodaje tę kwotę do pierwszej płatności okresowej.

4.  W przypadku programów Interreg, na które całkowita alokacja wynosi mniej niż 30 000 000 EUR, kwota przeznaczona na pomoc techniczną, wyrażona w EUR, oraz odpowiednia wartość procentowa określane są w decyzji Komisji zatwierdzającej dany program Interreg.

ROZDZIAŁ IV

Monitorowanie, ocena i komunikacja

SEKCJA i

Monitorowanie

Artykuł 27

Komitet monitorujący

1.  Państwa członkowskie oraz – w stosownych przypadkach – państwa trzecie, kraje partnerskie, kraje i terytoria zamorskie lub organizacje integracji i współpracy regionalnej uczestniczące w tym programie powołują, w porozumieniu z instytucją zarządzającą, komitet monitorujący realizację danego programu Interreg („komitet monitorujący”) w terminie trzech miesięcy od daty powiadomienia państw członkowskich o decyzji Komisji dotyczącej przyjęcia programu Interreg. [Popr. 135]

2.  Komitetowi monitorującemu przewodniczy przedstawiciel państwa członkowskiego, w którym mieści się instytucja zarządzająca, lub instytucji zarządzającej.

W przypadku gdy regulamin wewnętrzny komitetu monitorującego przewiduje rotacyjne przewodnictwo, komitetowi monitorującemu może przewodniczyć przedstawiciel państwa trzeciego, kraju partnerskiego lub kraju i terytorium zamorskiego, a wiceprzewodniczącym może zostać przedstawiciel państwa członkowskiego lub instytucji zarządzającej i vice-versa. [Popr. 136]

3.  Każdy członek komitetu monitorującego ma prawo głosu.

4.  Każdy komitet monitorujący przyjmuje swój regulamin wewnętrzny podczas swojego pierwszego posiedzenia.

Postanowienia regulaminu wewnętrznego komitetu monitorującego oraz – w stosownych przypadkach – komitetu sterującego muszą zapobiegać wszelkim sytuacjom konfliktu interesów podczas wyboru operacji Interreg.

5.  Komitet monitorujący zbiera się co najmniej raz w roku i dokonuje przeglądu wszystkich kwestii mających wpływ na postępy w osiąganiu celów programu.

6.  Instytucja zarządzająca publikuje regulamin wewnętrzny komitetu monitorującego, streszczenie danych i wszystkie dane i informacje, a także wszystkie decyzje wymieniane z komitetem monitorującym na stronie internetowej, o której mowa w art. 35 ust. 2. [Popr. 137]

Artykuł 28

Skład komitetu monitorującego

1.  Skład komitetu monitorującego każdego programu Interreg uzgadniany jestmoże być uzgadniany przez państwa członkowskie oraz – w stosownych przypadkach – państwa trzecie, kraje partnerskie oraz kraje i terytoria zamorskie uczestniczące w tym programie; gwarantuje onma on na celu wyważoną reprezentację odpowiednich organów, instytucji pośredniczących oraz przedstawicieli partnerów programu, o których mowa w art.[6] rozporządzenia (UE) [nowe RWP], z państw członkowskich, państw trzecich, krajów partnerskich oraz krajów i terytoriów zamorskich. [Popr. 138]

Skład komitetu monitorującego uwzględnia liczbę uczestniczących państw członkowskich, państw trzecich, krajów partnerskich oraz krajów i terytoriów zamorskich uczestniczących w danym programie Interreg. [Popr. 139]

W skład komitetu monitorującego wchodzą również przedstawiciele regionów i samorządów lokalnych oraz innych organów powołanych wspólnie na całym obszarze programu lub na jego części, w tym EUWT. [Popr. 140]

2.  Instytucja zarządzająca publikuje wykaz członków organów lub podmiotów mianowanych członkami komitetu monitorującego na stronie internetowej, o której mowa w art. 35 ust.2. [Popr. 141]

3.  Przedstawiciele Komisji uczestniczą mogą uczestniczyć w pracach komitetu monitorującego, pełniąc rolę doradczą. [Popr. 142]

3a.  Przedstawiciele organów ustanowionych na potrzeby całego programu lub jego części, w tym EUWT, mogą uczestniczyć w pracach komitetu monitorującego w charakterze doradców. [Popr. 143]

Artykuł 29

Funkcje komitetu monitorującego

1.  Komitet monitorujący bada:

a)  postępy w realizacji programu i osiąganiu celów pośrednich i celów końcowych programu Interreg;

b)  wszelkie kwestie mające wpływ na wyniki programu Interreg i środki podjęte w celu zaradzenia tym kwestiom;

c)  w odniesieniu do instrumentów finansowych, elementy oceny ex ante wymienione w art. [52 ust. 3] rozporządzenia (UE) [nowe RWP] i dokument strategiczny, o którym mowa w art. [53 ust. 2] tego rozporządzenia;

d)  postępy w dokonywaniu ocen, sporządzaniu sprawozdań podsumowujących oceny i w działaniach następczych podjętych w związku z ustaleniami;

e)  realizację działań w zakresie komunikacji i eksponowania;

f)  postępy w realizacji operacji Interreg o znaczeniu strategicznym oraz, w stosownych przypadkach, dużych projektów infrastrukturalnych;

g)  w stosownych przypadkach postępy w budowaniu zdolności administracyjnych instytucji publicznych i beneficjentów, a w razie konieczności proponuje wszelkie dalsze środki wsparcia. [Popr. 144]

2.  Oprócz swoich zadań związanych z wyborem operacji, wymienionych w art. 22, komitet monitorujący zatwierdza:

a)  metodę i kryteria stosowane przy wyborze operacji, w tym wszelkie zmiany takiej metody i kryteriów, po konsultacjach z Komisjąpoinformowaniu Komisji zgodnie z art. 22 ust. 2 niniejszego rozporządzenia, nie naruszając z zastrzeżeniemprzepisów [art. 27 ust. 3 lit. b), c) i d)] rozporządzenia (UE) [nowe RWP]; [Popr. 145]

b)  plan oceny i wszelkie zmiany w tym planie;

c)  wszelkie wnioski instytucji zarządzającej w sprawie zmian w programie Interreg, w tym w sprawie przesunięć zgodnie z art. 19 ust. 5.

d)  końcowe sprawozdanie z realizacji celów.

Artykuł 30

Przegląd

1.  Komisja może organizować przegląd w celu analizy wyników programów Interreg.

Przegląd może zostać przeprowadzony w formie pisemnej.

2.  Na wniosek Komisji instytucja zarządzająca w terminie jednego miesiąca trzech miesięcy przekazuje jej informacje dotyczące elementów wymienionych w art. 29 ust. 1, na temat: [Popr. 146]

a)  postępów w realizacji programu i osiąganiu celów pośrednich i celów końcowych, wszelkich kwestii mających wpływ na wyniki danego programu Interreg oraz działań podjętych w celu zaradzenia im;

b)  postępów w dokonywaniu ocen, sporządzaniu sprawozdań podsumowujących oceny i w działaniach następczych podjętych w związku z ustaleniami;

c)  postępów w budowaniu zdolności administracyjnych organów publicznych i beneficjentów.

3.  Wyniki przeglądu zapisuje się w uzgodnionym protokole.

4.  Instytucja zarządzająca podejmuje działania następcze w związku z kwestiami podniesionymi przez Komisję i informuje ją o podjętych środkach w terminie trzech miesięcy.

Artykuł 31

Przekazywanie danych

1.  Każda instytucja zarządzająca przekazuje Komisji drogą elektroniczną dane zbiorcze dotyczące poszczególnych programów Interreg o których mowa w art. 31 ust. 2 lit. a) niniejszego rozporządzenia, do dnia 31 stycznia, 31 marca, 31 maja, 31 lipca, 30 września i 30 listopada każdegomaja i 30 września każdego roku, a dane, o których mowa w art. 31 ust. 2 lit. b) niniejszego rozporządzenia, raz do roku według wzoru podanego w załączniku [VII] do rozporządzenia (UE) [nowe RWP]. [Popr. 147]

Przekazywanie danych odbywa się z wykorzystaniem funkcjonujących już systemów zgłaszania danych, o ile systemy te okazały się niezawodne w poprzednim okresie programowania. [Popr. 148]

Pierwsze przekazanie danych nastąpi do dnia 31 stycznia 2022 r., a ostatnie – do dnia 31 stycznia 2030 r.

2.  Dane, o których mowa w ust. 1, są przekazywane dla poszczególnych priorytetów według celu szczegółowego i dotyczą:

a)  liczby wybranych operacji Interreg, ich łącznego kosztu kwalifikowalnego, wkładu z danego funduszu Interreg i łącznych wydatków kwalifikowalnych zgłoszonych instytucji zarządzającej przez partnerów, w podziale według rodzaju interwencji;

b)  wartości wskaźników rezultatu i wskaźników produktu dla wybranych operacji Interreg oraz wartości uzyskanych w wyniku ukończonych operacji Interreg. [Popr. 149]

3.  W przypadku instrumentów finansowych przekazywane są również dane dotyczące:

a)  wydatków kwalifikowalnych w podziale według rodzaju produktu finansowego;

b)  kwot kosztów zarządzania i opłat za zarządzanie, zadeklarowanych jako wydatki kwalifikowalne;

c)  kwot pozyskanych ze środków prywatnych i publicznych, uzupełniających środki pochodzące z funduszy, w podziale według rodzaju produktu finansowego;

d)  odsetek oraz innych zysków generowanych przez wsparcie z funduszy Interreg na rzecz instrumentów finansowych, o których to odsetkach i zyskach mowa w art. 54 rozporządzenia (UE) [nowe RWP], oraz zwróconych środków związanych ze wsparciem z funduszy Interreg, o których to zwróconych środkach mowa w art. 56 tego rozporządzenia.

4.  Dane przekazane zgodnie z niniejszym artykułem są aktualizowane na koniec każdego miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym następuje ich przekazanie.

5.  Instytucja zarządzająca publikuje wszystkie dane przekazane Komisji na stronie internetowej, o której mowa w art. 35 ust. 2.

Artykuł 32

Końcowe sprawozdanie z realizacji celów

1.  Każda instytucja zarządzająca przedkłada Komisji końcowe sprawozdanie z realizacji celów danego programu Interreg do dnia 15 lutego 2031 r.

Końcowe sprawozdanie z realizacji celów przedkłada się przy użyciu wzoru ustanowionego zgodnie z art. [38 ust. 5] rozporządzenia (UE) [nowe RWP].

2.  Końcowe sprawozdanie z realizacji celów zawiera ocenę osiągnięcia celów programu na podstawie elementów wymienionych w art. 29, z wyjątkiem informacji przekazywanych zgodnie z ust. 1 lit. c) tego artykułu.

3.  Komisja analizuje końcowe sprawozdanie z realizacji celów i zgłasza instytucji zarządzającej wszelkie uwagi w terminie pięciu miesięcy od daty jego otrzymania. Jeżeli takie uwagi zostaną sformułowane, instytucja zarządzająca dostarcza wszelkich koniecznych informacji dotyczących tych uwag i, w stosownych przypadkach, w ciągu trzech miesięcy informuje Komisję o podjętych środkach. Komisja informuje państwo członkowskie o przyjęciu sprawozdania.

4.  Instytucja zarządzająca publikuje końcowe sprawozdanie z realizacji celów na stronie internetowej, o której mowa w art. 35 ust. 2.

Artykuł 33

Wskaźniki dla celu „Europejska współpraca terytorialna” (Interreg)

1.  Wspólne wskaźniki produktu i rezultatu określone w załączniku [I] do rozporządzenia (UE) [nowe EFRR] oraz w stosownych przypadkach wskaźniki produktu i rezultatu specyficzne dla danego programu , które uznano za najbardziej odpowiednie do pomiaru postępu w realizacji założeń programu dotyczącego celu „Europejska współpraca terytorialna” (Interreg), stosuje się zgodnie z art. [12 ust. 1] rozporządzenia (UE) [nowe RWP] oraz art. 17 ust. 3 lit. d) ppkt (ii) oraz, a także art. 31 ust. 2 lit. b) niniejszego rozporządzenia. [Popr. 150]

1a.  W razie konieczności i w przypadkach należycie uzasadnionych przez instytucję zarządzającą oprócz wskaźników wybranych zgodnie z ust. 1 stosuje się wskaźniki produktu i rezultatu specyficzne dla danego programu. [Popr. 151]

2.  W przypadku wskaźników produktu wartość bazową ustala się na poziomie zero. Cele pośrednie określone na 2024 r. oraz cele końcowe wyznaczone na 2029 r. mają charakter kumulacyjny.

SEKCJA ii

Ocena i komunikacja

Artykuł 34

Ocena podczas okresu programowania

1.  Instytucja zarządzająca dokonuje oceny każdego programu Interreg nie częściej niż raz do roku. Każda ocena zawiera oszacowanie skuteczności programu, jego wydajności, przydatności, spójności i europejskiej wartości dodanej w celu poprawy jakości opracowywania danego programu Interreg i jego realizacji. [Popr. 152]

2.  Do dnia 30 czerwca 2029 r. instytucja zarządzająca dokonuje ponadto oceny każdego programu Interreg pod kątem oceny jego wpływu.

3.  Instytucja zarządzająca powierza przeprowadzenie oceny funkcjonalnie niezależnym ekspertom.

4.  Instytucja zarządzająca zapewnia niezbędne procedury ma na celu zapewnienie niezbędnych procedur generowania i gromadzenia danych koniecznych do dokonania oceny. [Popr. 153]

5.  Instytucja zarządzająca sporządza plan oceny, który może obejmować więcej niż jeden program Interreg.

6.  Instytucja zarządzająca przedkłada plan oceny komitetowi monitorującemu nie później niż rok po zatwierdzeniu programu Interreg.

7.  Instytucja zarządzająca publikuje wszystkie wyniki ocen na stronie internetowej, o której mowa w art. 35 ust. 2.

Artykuł 35

Zakres odpowiedzialności instytucji zarządzających i partnerów w odniesieniu do przejrzystości oraz komunikacji

1.  Każda instytucja zarządzająca wyznacza specjalistę ds. komunikacji dla każdego programu Interreg, za który odpowiada.

2.  Instytucja zarządzająca zapewnia, aby w ciągu sześciu miesięcy od zatwierdzenia programu Interreg powstała strona internetowa udostępniająca informacje o każdym programie Interreg, za który odpowiada. Takie informacje opisują cele programu, dostępne możliwości finansowania i osiągnięcia.

3.  Zastosowanie ma art.[44 ust. 2–6] rozporządzenia (UE) [nowe RWP] dotyczący zakresu odpowiedzialności instytucji zarządzającej. [Popr. 154]

4.  Każdy partner operacji Interreg lub każdy podmiot wdrażający dany instrument finansowy podają informację o wsparciu z funduszu Interreg na rzecz operacji Interreg, w tym o środkach ponownie wykorzystanych na rzecz instrumentów finansowych zgodnie z art. [56] rozporządzenia (UE) [nowe RWP], poprzez:

a)  zamieszczenie na oficjalnej stronie internetowej partnera, o ile taka strona istnieje, krótkiego opisu operacji Interreg, proporcjonalnego do skali wsparcia udzielonego z funduszu Interreg, zawierającego jej cele i rezultaty, oraz podkreślającego wsparcie finansowe ze strony Unii;

b)  umieszczenie oświadczenia podkreślającego wsparcie z funduszu Interreg w wyraźny sposób w dokumentach i materiałach informacyjnych dotyczących realizacji operacji Interreg, wykorzystywanych publicznie lub przeznaczonych dla uczestników;

c)  umieszczenie w miejscach publicznych tablic lub billboardów natychmiast po rozpoczęciu fizycznej realizacji operacji Interreg, obejmującej inwestycje rzeczowe lub zakup sprzętu o wartości powyżej 100 00050 000 EUR; [Popr. 155]

d)  w przypadku operacji Interreg niewchodzących w zakres lit. c), umieszczenie w miejscach publicznych co najmniej jednego wydrukowanego plakatu lub , a w stosownych przypadkach elektronicznego wyświetlacza o wymiarze minimum A2, na którym znajdują się informacje o operacji Interreg, ze szczególnym naciskiem na informacje o wsparciu z funduszu Interreg; [Popr. 156]

e)  w przypadku operacji o znaczeniu strategicznym i operacji, których łączny koszt przekracza 105 000 000 EUR, zorganizowanie wydarzenia informacyjnego i terminowe zaangażowanie w nie Komisji i odpowiedzialnej instytucji zarządzającej. [Popr. 157]

Termin „Interreg” umieszcza się obok emblematu Unii zgodnie z art.[42] rozporządzenia (UE) [nowe RWP].

5.  W przypadku funduszu małych projektów oraz instrumentów finansowych beneficjent zapewnia przestrzeganie przez ostatecznych odbiorców wymogów określonych w ust. 4 lit. c).

6.  Jeżeli beneficjent nie spełnia swoich zobowiązań wynikających z art. [42] rozporządzenia (UE) [nowe RWP] lub ust. 1 i 2 niniejszego artykułu, państwo członkowskie lub nie zaradzi tej sytuacji w odpowiednim terminie instytucja zarządzająca może zastosować korektę finansową poprzez anulowanie w postaci anulowania do 5 % wsparcia z funduszy na daną operację. [Popr. 158]

ROZDZIAŁ V

Kwalifikowalność

Artykuł 36

Zasady kwalifikowalności wydatków

1.  Całość lub część operacji Interreg może być realizowana poza terytorium państwa członkowskiego, w tym poza terytorium Unii, pod warunkiem że operacja Interreg przyczynia się do realizacji celów danego programu Interreg.

2.  Bez uszczerbku dla zasad kwalifikowalności ustanowionych w art. [57–62] rozporządzenia (UE) [nowe RWP], art.[4 i 6] rozporządzenia (UE) [nowe EFRR] lub w niniejszym rozdziale, w tym w aktach przyjętych na ich podstawie, uczestniczące państwa członkowskie oraz, w stosownych przypadkach, państwa trzecie, kraje partnerskie oraz kraje i terytoria zamorskie ustanawiają na mocy wspólnej decyzji w komitecie monitorującym dodatkowe przepisy dotyczące kwalifikowalności wydatków dla programu Interreg tylko w odniesieniu do kategorii wydatków, które nie są objęte zakresem wyżej wymienionych przepisów. Te dodatkowe przepisy mają zastosowanie do całego obszaru programu.

Jeżeli w programie Interreg wybrano operacje oparte na zaproszeniu do składania wniosków, te dodatkowe przepisy zostają jednak przyjęte przed opublikowaniem pierwszego zaproszenia do składania wniosków. We wszystkich pozostałych przypadkach dodatkowe przepisy są przyjmowane przed dokonaniem wyboru pierwszych operacji.

3.  Do spraw nieobjętych zasadami kwalifikowalności ustanowionymi w art. [57–62] rozporządzenia (UE) [nowe RWP], art. [4 i 6] rozporządzenia (UE) [nowe EFRR] oraz w niniejszym rozdziale, w tym w aktach przyjętych na ich podstawie lub w przepisach ustanowionych zgodnie z ust. 4, mają zastosowanie przepisy krajowe państwa członkowskiego, w którym poniesiono wydatek, lub – w stosownych przypadkach – państw trzecich, krajów partnerskich oraz krajów i terytoriów zamorskich, w których poniesiono wydatek.

4.  W przypadku różnicy zdań między instytucją zarządzającą a instytucją audytową dotyczącej kwalifikowalności operacji Interreg wybranej w ramach danego programu Interreg, opinia instytucji zarządzającej ma decydujące znaczenie, z należytym uwzględnieniem opinii komitetu monitorującego.

5.  Kraje i terytoria zamorskie nie spełniają kryteriów kwalifikowalności do wsparcia z EFRR w ramach programów Interreg, ale mogą uczestniczyć w tych programach na warunkach określonych w niniejszym rozporządzeniu.

Artykuł 37

Przepisy ogólne dotyczące kwalifikowalności kategorii kosztów

1.  Uczestniczące państwa członkowskie oraz – w stosownych przypadkach – państwa trzecie, kraje partnerskie oraz kraje i terytoria zamorskie mogą w ramach komitetu monitorującego programu Interreg podjąć decyzję, iż wydatki objęte jedną lub większą liczbą kategorii, o których mowa w art. 38–43 nie spełniają kryteriów kwalifikowalności w ramach jednego priorytetu programu Interreg lub ich większej liczby.

2.  Wszelkie wydatki kwalifikowalne zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, pokryte przez partnera Interreg lub w jego imieniu, dotyczą kosztów inicjowania lub inicjowania i realizacji operacji lub części operacji.

3.  Następujące koszty nie stanowią kosztów kwalifikowalnych:

a)  grzywny, kary pieniężne oraz wydatki związane ze sporami sądowymi;

b)  koszty darowizn, z wyjątkiem darowizn o wartości nieprzekraczającej 50 EUR, jeśli mają związek z promocją, komunikacją, reklamą lub informacją;

c)  koszty związane z wahaniami kursów wymiany walut obcych.

Artykuł 38

Koszty personelu

1.  Koszty personelu składają się z kosztów zatrudnienia brutto personelu zatrudnionego przez partnera Interreg w jeden z następujących sposobów:

a)  w pełnym wymiarze czasu pracy;

b)  w niepełnym wymiarze czasu pracy przy stałej liczbie godzin pracy w miesiącu;

c)  w niepełnym wymiarze czasu pracy z elastyczną liczbą godzin pracy w miesiącu lub

d)  na zasadzie pracy liczonej na godziny.

2.  Koszty personelu są ograniczone do następujących elementów:

a)  wypłaty wynagrodzeń związanych z działaniami, których podmiot nie wykonywałby, gdyby nie realizowano danej operacji, określonych w umowie o pracę, decyzji o mianowaniu (zwanych dalej „dokumentami zatrudnienia”) lub przepisach prawa, odnoszących się do obowiązków określonych w opisie stanowiska pracy danego członka personelu;

b)  wszelkie inne koszty bezpośrednio związane z wypłatą wynagrodzeń, ponoszone i pokrywane przez pracodawcę, takie jak podatki od zatrudnienia i składki na zabezpieczenie społeczne, w tym emerytury i renty, objęte zakresem rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004(27), pod warunkiem że:

(i)  są określone w dokumencie zatrudnienia lub przepisach prawa;

(ii)  są zgodne z prawodawstwem, na które powołuje się dokument zatrudnienia, oraz ze standardowymi praktykami w państwie lub organizacji, w której dany członek personelu rzeczywiście pracuje; oraz

(iii)  nie podlegają odzyskaniu przez pracodawcę.

W odniesieniu do lit. a) płatności na rzecz osób fizycznych pracujących dla partnera Interreg na podstawie umowy innej niż umowa o pracę mogą być włączone do wypłaty wynagrodzeń, a taka umowa może być uznana za dokument zatrudnienia.

3.  Koszty personelu mogą być refundowane:

a)  zgodnie z [art. 48 ust. 1 akapit pierwszy lit. a)] rozporządzenia (UE) [nowe RWP] (poświadczone dokumentem zatrudnienia lub paskiem płacowym); lub

b)  na podstawie uproszczonych form kosztów, jak określono w [art. 48 ust. 1 akapit pierwszy lit. b)–e)] rozporządzenia (UE) [nowe RWP]; lub

c)  według stawki ryczałtowej zgodnie z [art. 50 ust. 1] rozporządzenia (UE) [nowe RWP].bezpośrednie koszty personelu danej operacji można obliczać według stawki ryczałtowej w wysokości do 20 % kosztów bezpośrednich innych niż bezpośrednie koszty personelu tej operacji, przy czym państwo członkowskie nie jest zobowiązane do dokonania jakichkolwiek obliczeń w celu ustalenia obowiązującej stawki. [Popr. 159]

4.  Koszty personelu dotyczące osób, które wykonują zlecenia dotyczące operacji w niepełnym wymiarze czasu pracy, są obliczane jako:

a)  stały odsetek kosztów zatrudnienia brutto zgodnie z [art. 50 ust. 2] rozporządzenia (UE) [nowe RWP]; lub

b)  zmienny odsetek kosztów zatrudnienia brutto proporcjonalny do zmieniającej się z miesiąca na miesiąc liczby godzin przepracowanych przy danej operacji, na podstawie systemu rejestrowania pracy obejmującego 100 % czasu pracy danego pracownika.

5.  W przypadku zleceń w niepełnym wymiarze czasu pracy, o których mowa w ust. 4 lit. b), zwrot kosztów personelu jest obliczany na podstawie stawki godzinowej ustalonej:

a)  w wyniku podzieleniaprzez podzielenie najbardziej aktualnych udokumentowanych miesięcznych kosztów zatrudnienia brutto przez przewidziany w dokumencie zatrudnienia miesięczny czas pracy wyrażony w godzinach;miesięczny czas pracy danej osoby zgodnie z obowiązującymi przepisami, o których mowaumowie o pracę i w art. 50 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) .../... [nowe RWP]; lub [Popr. 160]

b)  w wyniku podzielenia ostatnich udokumentowanych rocznych kosztów zatrudnienia brutto przez 1 720 godzin zgodnie z [art. 50 ust. 2, 3 i 4] rozporządzenia (UE) [nowe RWP].

6.  W przypadku kosztów personelu dotyczących osób, które zgodnie z dokumentem zatrudnienia pracują na godziny, koszty te są kwalifikowalne przez zastosowanie liczby godzin rzeczywiście przepracowanych przy danej operacji do stawki godzinowej uzgodnionej w dokumencie zatrudnienia, na podstawie systemu rejestracji czasu pracy. Jeżeli nie zostały jeszcze uwzględnione w uzgodnionej stawce godzinowej, koszty wynagrodzenia, o których mowa w art. 38 ust 2 lit. b), mogą zostać dodane do tej stawki godzinowej, zgodnie z obowiązującymi przepisami krajowymi. [Popr. 161]

Artykuł 39

Koszty biurowe i administracyjne

Koszty biurowe i administracyjne są ograniczone do 15 % całkowitych kosztów bezpośrednich danej operacji oraz do następujących elementów: [Popr. 162]

a)  czynsz za biuro;

b)  ubezpieczenie i podatki związane z budynkami, w których znajduje się personel, oraz z wyposażeniem biura (np. ubezpieczenie od pożaru, kradzieży);

c)  rachunki (np. za energię elektryczną, ogrzewanie, wodę);

d)  materiały biurowe;

e)  ogólna księgowość prowadzona w obrębie organizacji będącej beneficjentem;

f)  archiwa;

g)  konserwacja, sprzątanie i naprawy;

h)  bezpieczeństwo;

i)  systemy informatyczne;

j)  komunikacja (np. telefon, faks, internet, usługi pocztowe, wizytówki);

k)  opłaty bankowe za otwarcie konta i zarządzanie nim, jeśli wdrażanie operacji wymaga otwarcia osobnego rachunku bankowego;

l)  opłaty z tytułu transnarodowych transakcji finansowych.

Artykuł 40

Koszty podróży i zakwaterowania

1.  Koszty podróży i zakwaterowania są ograniczone do następujących elementów:

a)  koszty podróży (np. bilety, ubezpieczenie na podróż i ubezpieczenie samochodu, paliwo, przebieg, opłaty za przejazd i opłaty parkingowe);

b)  koszty posiłków;

c)  koszty zakwaterowania;

d)  koszty wiz;

e)  diety dzienne,

niezależnie od tego, czy takie koszty są ponoszone i opłacane na obszarze objętym programem, czy poza nim.

2.  Żaden element wymieniony w ust. 1 lit. a)–d), pokrywany z diety dziennej nie jest refundowany dodatkowo oprócz diety dziennej.

3.  Koszty podróży i zakwaterowania zewnętrznych ekspertów i dostawców usług są zaliczane do kosztów ekspertów zewnętrznych i kosztów usług zewnętrznych wymienionych w art. 41.

4.  Bezpośrednie pokrycie wydatków na koszty, o których mowa w niniejszym artykule, przez pracownika beneficjenta jest poświadczane dowodem zwrotu tej kwoty przez beneficjenta temu pracownikowi. Ta kategoria kosztów może być wykorzystywana na koszty podróży personelu operacyjnego i innych zainteresowanych stron w celu wdrożenia i promocji operacji i programu Interreg. [Popr. 163]

5.  Koszty podróży i zakwaterowania danej operacji można obliczać według stawki ryczałtowej w wysokości do 15 % kosztów bezpośrednich innych niż koszty bezpośrednie personelu tej operacji. [Popr. 164]

Artykuł 41

Koszty ekspertów zewnętrznych i koszty usług zewnętrznych

Koszty ekspertów zewnętrznych i koszty usług zewnętrznych są ograniczone do składają się z następujących usług i ekspertyz – ale nie są do nich ograniczone – dostarczanych przez podmioty prawa publicznego lub prywatnego bądź osoby fizyczne, inne niż beneficjent (włączając wszystkich partnerów) danej operacji: [Popr. 165]

a)  opracowania lub badania (np. ewaluacje, strategie, dokumenty koncepcyjne, projekty, podręczniki);

b)  szkolenia;

c)  tłumaczenia;

d)  systemy informatyczne, opracowywanie, modyfikacja i aktualizacja stron internetowych;

e)  działania promocyjne i komunikacyjne, reklama i informacja związane z daną operacją lub programem współpracy;

f)  zarządzanie finansami;

g)  usługi związane z organizacją i realizacją imprez lub spotkań (w tym wynajem, catering lub tłumaczenie);

h)  uczestnictwo w wydarzeniach (np. opłaty rejestracyjne);

i)  opłaty za doradztwo prawne, opłaty notarialne, koszty ekspertów technicznych i finansowych, pozostałe opłaty za usługi doradcze i księgowe;

j)  prawa własności intelektualnej;

k)  weryfikacje na podstawie [art. 68 ust. 1 lit. a)] rozporządzenia (UE) [nowe RWP] i art. 45 ust. 1 niniejszego rozporządzenia;

l)  koszty zadań w zakresie rachunkowości na poziomie programu na podstawie art. [70] rozporządzenia (UE) [nowe RWP] i art. 46 niniejszego rozporządzenia;

m)  koszty audytu na poziomie programu na podstawie art. [72] i [75] rozporządzenia (UE) [nowe RWP] i art. 47 i 48 niniejszego rozporządzenia;

n)  gwarancje udzielone przez banki lub inne instytucje finansowe, w przypadku gdy takie gwarancje są wymagane na podstawie prawa unijnego lub krajowego bądź dokumentu programowego przyjętego przez komitet monitorujący;

o)  podróż i zakwaterowanie ekspertów zewnętrznych, prelegentów, przewodniczących posiedzeń i dostawców usług; [Popr. 166]

p)  inne specyficzne ekspertyzy i usługi niezbędne do operacji.

Artykuł 42

Koszty wyposażenia

1.  Koszty wyposażenia zakupionego, wynajmowanego lub dzierżawionego przez beneficjenta danej operacji, inne niż objęte art. 39, są ograniczone do składają się z następujących pozycji, ale nie są do nich ograniczone: [Popr. 167]

a)  wyposażenie biurowe;

b)  sprzęt komputerowy i oprogramowanie;

c)  meble i instalacje;

d)  sprzęt laboratoryjny;

e)  maszyny i urządzenia;

f)  narzędzia lub przyrządy;

g)  pojazdy;

h)  inny sprzęt niezbędny do operacji.

2.  Koszty zakupu sprzętu używanego mogą być kwalifikowalne pod następującymi warunkami:

a)  nie otrzymano innej pomocy na ten sprzęt z funduszy Interreg lub z funduszy wymienionych w [art. 1 ust. 1 lit. a)] rozporządzenia (UE) [nowe RWP];

b)  jego cena nie przekracza ceny ogólnie przyjętej na rynku tych produktów;

c)  sprzęt posiada właściwości techniczne niezbędne do operacji oraz odpowiada obowiązującym normom i standardom.

Artykuł 43

Koszty infrastruktury i robót

Koszty infrastruktury i robót są ograniczone do następujących pozycji:

a)  zakup gruntów zgodnie z [art. 58 ust. 1 lit. b)] rozporządzenia (UE) [nowe RWP]; [Popr. 168]

b)  pozwolenia na budowę;

c)  materiały budowlane;

d)  siła robocza;

e)  specjalistyczne interwencje (np. usługi oczyszczania gleby, usuwanie min).

ROZDZIAŁ VI

Instytucje programu Interreg, zarządzanie, kontrola i audyt

Artykuł 44

Instytucje programu Interreg

1.  Państwa członkowskie oraz, w stosownych przypadkach, państwa trzecie, kraje partnerskie, kraje i terytoria zamorskie oraz organizacje integracji i współpracy regionalnej uczestniczące w programie Interreg określają, do celów art. [65] rozporządzenia (UE) [nowe RWP], jedną instytucję zarządzającą i jedną instytucję audytową. [Popr. 169]

2.  Instytucja zarządzająca i instytucja audytowa musząmogą być zlokalizowane w tym samym państwie członkowskim. [Popr. 170]

3.  Jeżeli chodzi o program PEACE PLUS, Specjalny Organ ds. Programów UE, wskazany jako instytucja zarządzająca, uznaje się za zlokalizowany w państwie członkowskim.

4.  Państwa członkowskie oraz w stosownych przypadkach państwa trzecie, kraje partnerskie oraz kraje i terytoria zamorskie uczestniczące w programie Interreg mogą wskazać EUWT jako instytucję zarządzającą tego programu.

5.  W odniesieniu do programu Interreg w ramach komponentu 2B lub komponentu 1, jeżeli ten ostatni obejmuje długie granice z różnorodnymi wyzwaniami i potrzebami dotyczącymi rozwoju, państwa członkowskie oraz w stosownych przypadkach państwa trzecie, kraje partnerskie oraz kraje i terytoria zamorskie uczestniczące w programie Interreg mogą definiować obszary podprogramu. [Popr. 171]

6.  Jeżeli instytucja zarządzająca wskazuje co najmniej jedną instytucję pośredniczącą w ramach programu Interreg zgodnie z art. [65 ust. 3] rozporządzenia (UE) [nowe RWP], instytucja pośrednicząca realizuje te zadania w więcej niż jednym uczestniczącym państwie członkowskim lub zainteresowane organy realizują te zadania w co najmniej jednym uczestniczącym państwie członkowskim lub w swoich państwach członkowskich lub, w stosownych przypadkach, w co najmniej jednym państwie trzecim, kraju partnerskim lub kraju i terytorium zamorskim. [Popr. 172]

Artykuł 45

Funkcje instytucji zarządzającej

1.  Instytucja zarządzająca programu Interreg pełni funkcje określone w art. [66], [68] i [69] rozporządzenia (UE) [nowe RWP] z wyjątkiem zadania wyboru operacji, o którym mowa w art. 66 ust. 1 lit. a) i art. 67, oraz płatności na rzecz beneficjentów, o których mowa w art. 68 ust. 1 lit. b). Funkcje te pełnione są na całym terytorium objętym tym programem, z zastrzeżeniem odstępstw określonych w rozdziale VIII niniejszego rozporządzenia.

1a.   W drodze odstępstwa od art. 87 ust. 2 rozporządzenia (UE) .../... [nowe RWP], Komisja zwraca jako płatności okresowe 100 % kwot zawartych we wniosku o płatność, co wynika z zastosowania stawki współfinansowania programu do całkowitych wydatków kwalifikowalnych lub, w stosownych przypadkach, do wkładu publicznego. [Popr. 173]

1b.   W przyp`adku gdy instytucja zarządzająca nie przeprowadza weryfikacji na mocy art. 68 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) .../... [nowe RWP] na całym obszarze objętym programem, każde państwo członkowskie wyznacza organ lub osobę odpowiedzialne za przeprowadzenie takiej weryfikacji w odniesieniu do beneficjentów na swoim terytorium. [Popr. 174]

1c.   W drodze odstępstwa od art. 92 rozporządzenia (UE) .../... [nowe RWP] programy Interreg nie podlegają rocznemu rozliczeniu rachunków. Rachunki są rozliczane na koniec programu na podstawie końcowego sprawozdania z wyników. [Popr. 175]

2.  Instytucja zarządzająca, po konsultacji z państwami członkowskimi oraz, w stosownych przypadkach, z państwami trzecimi, krajami partnerskimi lub krajami i terytoriami zamorskimi uczestniczącymi w programie Interreg, tworzy wspólny sekretariat ze składem personalnym uwzględniającym partnerstwo w ramach programu.

Wspólny sekretariat wspomaga instytucję zarządzającą i komitet monitorujący w wykonywaniu ich funkcji. Wspólny sekretariat dostarcza również potencjalnym beneficjentom informacji o możliwościach finansowania w ramach programów Interreg oraz wspiera beneficjentów i partnerów w realizacji operacji.

3.  W drodze odstępstwa od [art. 70 ust. 1 lit. c)] rozporządzenia (UE) [nowe RWP], wydatki poniesione w innej walucie są przeliczane przez każdego partnera na euro, na podstawie miesięcznego obrachunkowego kursu wymiany stosowanego przez Komisję w miesiącu, w którym wydatki zostały przedłożone do weryfikacji instytucji zarządzającej zgodnie z [art. 68 ust. 1 lit. a)] tego rozporządzenia.

Artykuł 46

Zadania w zakresie rachunkowości

1.  Państwa członkowskie oraz w stosownych przypadkach państwa trzecie, kraje partnerskie oraz kraje i terytoria zamorskie uczestniczące w programie Interreg uzgadniają zasady wykonywania zadań w zakresie rachunkowości.

2.  Zadania w zakresie rachunkowości obejmują zadania wymienione w [art. 70 ust. 1 lit. a) i b)] rozporządzenia [nowe RWP] oraz płatności dokonywane przez Komisję i, co do zasady, płatności na rzecz wiodącego partnera zgodnie z [art. 68 ust. 1 lit. b)] rozporządzenia (UE) [nowe RWP].

Artykuł 47

Funkcje instytucji audytowej

1.  Instytucja audytowa programu Interreg pełni funkcje przewidziane w niniejszym artykule oraz w art. 48 na całym terytorium objętym danym programem Interreg, z zastrzeżeniem odstępstw określonych w rozdziale VIII.

Dowolne uczestniczące państwo członkowskie może jednak określić, w jakich przypadkach instytucji audytowej ma towarzyszyć audytor z tego uczestniczącego państwa członkowskiego.

2.  Instytucja audytowa programu Interreg jest odpowiedzialna za przeprowadzanie audytów systemu i audytów operacji w celu zapewnienia Komisji niezależnego poświadczenia, że systemy zarządzania i kontroli funkcjonują skutecznie oraz że wydatki ujęte w sprawozdaniu finansowym przekazywanym Komisji są legalne i prawidłowe.

3.  Jeżeli program Interreg jest włączony do populacji, z której Komisja wybiera wspólną próbę zgodnie z art. 48 ust. 1, instytucja audytowa przeprowadza audyty operacji wybranych przez Komisję w celu zapewnienia Komisji niezależnego poświadczenia, że systemy zarządzania i kontroli funkcjonują skutecznie.

4.  Czynności audytowe prowadzone są zgodnie z uznanymi międzynarodowymi standardami audytu.

5.  Instytucja audytowa sporządza i przedkłada Komisji – co roku do dnia 15 lutego następującego po zakończeniu roku obrachunkowego – roczną opinię z audytu zgodnie z [art. 63 ust. 7] rozporządzenia [FR-Omnibus] z zastosowaniem wzoru określonego w załączniku [XVI] do rozporządzenia (UE) [nowe RWP] oraz w oparciu o wszystkie przeprowadzone czynności audytowe, która to opinia obejmuje wszystkie z następujących elementów:

a)  kompletność, prawdziwość i dokładność sprawozdań finansowych;

b)  legalność i prawidłowość wydatków ujętych w sprawozdaniach przedłożonych Komisji;

c)  system zarządzania i kontroli programu Interreg.

Jeżeli program Interreg jest włączony do populacji, z której Komisja wybiera próbę zgodnie z art. 48 ust. 1, roczna opinia z audytu obejmuje jedynie elementy, o których mowa w akapicie pierwszym lit. a) i c).

W wyjątkowych przypadkach Komisja może na wniosek państwa członkowskiego, w którym mieści się odpowiednia instytucja zarządzająca, przesunąć termin ustalony na dzień 15 lutego do dnia 1 marca.

6.  Instytucja audytowa sporządza i przedkłada Komisji – każdego roku do dnia 15 lutego po zakończeniu roku obrachunkowego – roczne sprawozdanie z kontroli zgodnie z [art. 63 ust. 5 lit. b)] rozporządzenia [FR-Omnibus], korzystając ze wzoru określonego w załączniku [XVII] do rozporządzenia (UE) [nowe RWP], uzupełniające opinię z audytu przewidzianą w ust. 5 niniejszego artykułu oraz przedstawiające podsumowanie ustaleń, w tym analizę charakteru i zakresu wszelkich błędów i nieprawidłowości w systemach, proponowane i wdrożone działania naprawcze oraz łączny poziom błędu i poziom błędu resztowego w odniesieniu do wydatków ujętych w sprawozdaniach finansowych przedłożonych Komisji.

7.  Jeżeli program Interreg jest włączony do populacji, z której Komisja wybiera próbę zgodnie z art. 48 ust. 1, instytucja audytowa sporządza roczne sprawozdanie z kontroli, o którym mowa w ust. 6 niniejszego artykułu, spełniające wymogi określone w [art. 63 ust. 5 lit. b)] rozporządzenia (UE, Euratom) [FR-Omnibus], sporządzone zgodnie ze wzorem określonym w załączniku [XVII] do rozporządzenia (UE) [nowe RWP] i uzupełniające opinię z audytu przewidzianą w ust. 5 niniejszego artykułu.

W sprawozdaniu tym przedstawia się podsumowanie ustaleń, w tym analizę charakteru i zakresu błędów i nieprawidłowości w systemach, oraz proponowane i wdrożone działania naprawcze, wyniki audytów operacji przeprowadzonych przez instytucję audytową w odniesieniu do wspólnej próby, o której mowa w art. 48 ust. 1, oraz korekty finansowe zastosowane przez instytucje programu Interreg w odniesieniu do wszystkich poszczególnych nieprawidłowości wykrytych przez instytucję audytową w tych operacjach.

8.  Instytucja audytowa przekazuje Komisji sprawozdania z audytu systemu niezwłocznie po zakończeniu wymaganego postępowania kontradyktoryjnego z podmiotami poddawanymi audytowi.

9.  Komisja i instytucja audytowa odbywają regularne spotkania, co najmniej raz w roku, o ile nie uzgodniono inaczej, w celu przeanalizowania strategii audytu, rocznego sprawozdania z kontroli i opinii z audytu, skoordynowania planów i metod audytu oraz wymiany poglądów na temat zagadnień związanych z ulepszaniem systemów zarządzania i kontroli.

Artykuł 48

Audyt operacji

1.  Komisja wybiera wspólną próbę operacji (lub innych jednostek próby), z zastosowaniem statystycznej metody doboru próby, w odniesieniu do których przeprowadzony ma być audyt operacji przez instytucje audytowe programów Interreg otrzymujących wsparcie z EFRR lub instrumentu finansowania zewnętrznego Unii, dla każdego roku obrachunkowego.

Wspólna próba musi być reprezentatywna dla wszystkich programów Interreg wchodzących w skład populacji.

Na potrzeby wyboru wspólnej próby Komisja może dokonać stratyfikacji grup programów Interreg w zależności od ich ryzyka szczególnego.

2.  Instytucje programu przekazują Komisji informacje niezbędne do wyboru wspólnej próby najpóźniej do dnia 1 września po zakończeniu każdego roku obrachunkowego.

Informacje te przedkładane są w standardowym formacie elektronicznym oraz muszą być kompletne i zgodne z wydatkami zadeklarowanymi Komisji w odniesieniu do danego roku obrachunkowego.

3.  Bez uszczerbku dla wymogu przeprowadzenia audytu, o którym mowa w art. 47 ust. 2, instytucje audytowe programów Interreg uwzględnionych we wspólnej próbie nie przeprowadzają dodatkowych audytów operacji w ramach tych programów, chyba że Komisja wystąpi o to zgodnie z ust. 8 niniejszego artykułu lub w przypadkach, w których instytucja audytowa zidentyfikowała ryzyko szczególne.

4.  Komisja informuje instytucje audytowe właściwych programów Interreg, o wybranej wspólnej próbie w terminie umożliwiającym tym instytucjom przeprowadzenie audytów operacji, zasadniczo najpóźniej do dnia 1 października po zakończeniu każdego roku obrachunkowego.

5.  Odpowiednie instytucje audytowe przekazują informacje o wynikach tych audytów oraz o wszystkich korektach finansowych wprowadzonych w odniesieniu do poszczególnych wykrytych nieprawidłowości, najpóźniej w rocznych sprawozdaniach z kontroli, które mają być przedłożone Komisji zgodnie z art. 47 ust. 6 i 7.

6.  Po dokonaniu oceny wyników audytów operacji wybranych zgodnie z ust. 1 Komisja oblicza ogólny ekstrapolowany poziom błędu w odniesieniu do programów Interreg włączonych do populacji, z której wybrano wspólną próbę, na potrzeby własnej procedury poświadczenia zgodności.

7.  Jeżeli ogólny ekstrapolowany poziom błędu, o którym mowa w ust. 6, przekracza 23,5  % łącznych wydatków zadeklarowanych w programach Interreg włączonych do populacji, z której wybrano wspólną próbę, Komisja oblicza ogólny poziom błędu resztowego, biorąc pod uwagę korekty finansowe zastosowane przez odpowiednie instytucje programu Interreg w odniesieniu do poszczególnych nieprawidłowości wykrytych w ramach audytu operacji wybranych zgodnie z ust. 1. [Popr. 176]

8.  Jeżeli ogólny poziom błędu resztowego, o którym mowa w ust. 7, przekracza 23,5  % wydatków zadeklarowanych w programach Interreg włączonych do populacji, z której wybrano wspólną próbę, Komisja ustala, czy konieczne jest zwrócenie się do instytucji audytowej dla konkretnego programu Interreg lub grupy programów Interreg, których najbardziej dotyczy ten problem, o wykonanie dodatkowych czynności audytowych w celu dokonania dalszej oceny poziomu błędu i oceny wymaganych środków naprawczych w odniesieniu do programów Interreg, których dotyczą wykryte nieprawidłowości. [Popr. 177]

9.  Na podstawie oceny wyników dodatkowych czynności audytowych, o które wystąpiono zgodnie z ust. 8, Komisja może zwrócić się o zastosowanie dodatkowych korekt finansowych w odniesieniu do programów Interreg, których dotyczą wykryte nieprawidłowości. W takich przypadkach instytucje programu Interreg dokonują wymaganych korekt finansowych zgodnie z art. [97] rozporządzenia (UE) [nowe RWP].

10.  Każda instytucja audytowa programu Interreg, w przypadku której brakuje informacji, o których mowa w ust. 2, lub informacje te są niekompletne lub nie zostały złożone w terminie określonym w ust. 2 akapit pierwszy, przeprowadza oddzielny dobór próby w ramach danego programu Interreg zgodnie z art. [73] rozporządzenia (UE) [nowe RWP]).

ROZDZIAŁ VII

Zarządzanie finansami

Artykuł 49

Płatności i płatności zaliczkowe

1.  Wsparcie z EFRR oraz, w stosownych przypadkach, wsparcie z instrumentów finansowania zewnętrznego Unii na każdy program Interreg są wypłacane zgodnie z art. 46 ust. 2 na jedno konto, bez subkont krajowych.

2.  Komisja dokonuje płatności zaliczkowych na podstawie łącznego wsparcia z każdego funduszu Interreg, zgodnie z decyzją zatwierdzającą każdy program Interreg na podstawie art. 18, z zastrzeżeniem dostępności środków, w następujących rocznych ratach, w latach 2022–2026 przed dniem 1 lipca, lub w roku wydania decyzji zatwierdzającej nie później niż w ciągu 60 dni po przyjęciu tej decyzji:

a)  2021: 1 %3 %; [Popr. 178]

b)  2022: 1 %2,25 %; [Popr. 179]

c)  2023: 1 %2,25 %; [Popr. 180]

d)  2024: 1 %2,25 %; [Popr. 181]

e)  2025: 1 %2,25 %; [Popr. 182]

f)  2026: 1 %2,25 %. [Popr. 183]

3.  Jeżeli zewnętrzne programy transgraniczne Interreg są wspierane ze środków EFRR i IPA III–współpraca transgraniczna lub ISRWM–współpraca transgraniczna, płatności zaliczkowe dla wszystkich funduszy wspierających taki program Interreg wypłaca się zgodnie z rozporządzeniem (UE) [IPA III] lub [ISRWM] lub z aktem przyjętym na ich mocy. [Popr. 184]

Płatność zaliczkowa może być wypłacona w dwóch ratach, o ile jest to wymagane ze względu na potrzeby budżetowe.

Całkowita kwota wypłacona w ramach płatności zaliczkowej jest zwracana Komisji, jeżeli w terminie 24 36 miesięcy od dnia wypłacenia przez Komisję pierwszej raty płatności zaliczkowej nie zostanie wysłany żaden wniosek o płatność w ramach transgranicznego programu Interreg. Taki zwrot środków stanowi wewnętrzne dochody przeznaczone na określony cel i nie zmniejsza wsparcia na rzecz programu z EFRR, IPA III–współpraca transgraniczna lub ISRWM–współpraca transgraniczna [Popr. 185]

Artykuł 50

Odzyskiwanie środków

1.  Instytucja zarządzająca zapewnia, aby wszelkie kwoty wypłacone w wyniku nieprawidłowości zostały odzyskane od beneficjenta wiodącego lub od jedynego partnera. Partnerzy zwracają partnerowi wiodącemu kwoty nienależnie wypłacone.

2.  Jeżeli partner wiodący nie zdoła zapewnić sobie zwrotu kwot od innych partnerów lub jeżeli instytucja zarządzająca nie zdoła zapewnić sobie zwrotu kwot od partnera wiodącego lub jedynego partnera, państwo członkowskie, państwo trzecie, kraj partnerski lub kraj i terytorium zamorskie, na którego terytorium dany partner ma siedzibę lub – w przypadku EUWT – jest zarejestrowany, zwraca instytucji zarządzającej wszelkie kwoty nienależnie wypłacone temu partnerowi. Instytucja zarządzająca odpowiada za zwrot stosownych kwot do budżetu ogólnego Unii, zgodnie z podziałem odpowiedzialności między uczestniczące państwa członkowskie, państwa trzecie, kraje partnerskie lub kraje i terytoria zamorskie, określonym w programie Interreg.

3.  Po zwróceniu instytucji zarządzającej kwot nienależnie wypłaconych partnerowi, państwo członkowskie, państwo trzecie, kraj partnerski lub kraj i terytorium zamorskie mogą kontynuować lub rozpocząć procedurę odzyskiwania należności wobec danego partnera na mocy przepisów prawa krajowego. W przypadku skutecznego odzyskania środków państwo członkowskie, państwo trzecie, kraj partnerski lub kraj i terytorium zamorskie mogą wykorzystać odzyskane kwoty na krajowe współfinansowanie danego programu Interreg. Państwo członkowskie, państwo trzecie, kraj partnerski lub KTZ nie mają obowiązków sprawozdawczych wobec instytucji programu, komitetu monitorującego ani Komisji w odniesieniu do takich odzyskanych środków krajowych.

4.  Jeżeli państwo członkowskie, państwo trzecie, kraj partnerski lub kraj i terytorium zamorskie nie zwracają instytucji zarządzającej kwot nienależnie wypłaconych partnerowi zgodnie z ust. 3, kwoty te podlegają nakazowi odzyskania środków wydawanemu przez delegowanego urzędnika zatwierdzającego, który jest wykonywany, w miarę możliwości, przez kompensowanie z kwotami należnymi danemu państwu członkowskiemu, państwu trzeciemu, krajowi partnerskiemu lub krajowi i terytorium zamorskiemu w ramach kolejnych płatności na rzecz tego samego programu Interreg lub – w przypadku państwa trzeciego, kraju partnerskiego lub kraju i terytorium zamorskiego – w ramach kolejnych płatności na rzecz programów w ramach odpowiednich instrumentów finansowania zewnętrznego Unii. Odzyskanie środków nie stanowi korekty finansowej i nie ogranicza wsparcia z EFRR lub z dowolnego instrumentu finansowania zewnętrznego Unii na rzecz danego programu Interreg. Odzyskana kwota stanowi dochody przeznaczone na określony cel zgodnie z art. [177 ust. 3] rozporządzenia (UE, Euratom) [FR-Omnibus].

ROZDZIAŁ VIII

Udział państw trzecich, krajów partnerskich oraz , krajów i terytoriów zamorskich lub organizacji integracji lub współpracy regionalnej w programach Interreg w ramach zarządzania dzielonego [Popr. 186]

Artykuł 51

Przepisy mające zastosowanie

Rozdziały I–VII i rozdział X stosuje się do udziału państw trzecich, krajów partnerskich, krajów i terytoriów zamorskich lub organizacji integracji lub współpracy regionalnej w programach Interreg z zastrzeżeniem przepisów szczegółowych określonych w niniejszym rozdziale. [Popr. 187]

Artykuł 52

Instytucje programu Interreg i ich funkcje

1.  Państwa trzecie, kraje partnerskie oraz kraje i terytoria zamorskie uczestniczące w programie Interreg albo umożliwiają instytucji zarządzającej tego programu pełnienie jej funkcji na swoim terytorium, albo wskazują krajowy organ jako punkt kontaktowy dla instytucji zarządzającej lub kontrolera krajowego na potrzeby przeprowadzania kontroli zarządczych przewidzianych w [art. 68 ust. 1 lit. a)] rozporządzenia (UE) [nowe RWP] na swoim terytorium.

2.  Państwa trzecie, kraje partnerskie oraz kraje i terytoria zamorskie uczestniczące w programie Interreg albo umożliwiają instytucji audytowej tego programu pełnienie jej funkcji na swoim terytorium, albo wskazują krajową instytucję audytową lub krajowy organ audytowy, funkcyjnie niezależne od organu krajowego.

3.  Państwa trzecie, kraje partnerskie oraz kraje i terytoria zamorskie uczestniczące w programie Interreg oddelegowują mogą oddelegować pracowników do wspólnego sekretariatu programu lub – w porozumieniu z instytucją zarządzającą – zakładają oddział wspólnego sekretariatu na swoim terytorium, lub jedno i drugie. [Popr. 188]

4.  Organ krajowy lub organ odpowiadający specjaliście ds. komunikacji w ramach programu Interreg, jak określono w art. 35 ust. 1, wspiera może wspierać instytucję zarządzającą i partnerów w danym państwie trzecim, kraju partnerskim lub kraju i terytorium zamorskim w odniesieniu do zadań przewidzianych w art. 35 ust. 2–7. [Popr. 189]

Artykuł 53

Metody zarządzania

1.  Zewnętrzne programy transgraniczne Interreg wspierane ze środków EFRR i IPA III–współpraca transgraniczna lub ISRWM–współpraca transgraniczna realizowane są w ramach zarządzania dzielonego zarówno w państwach członkowskich, jak i w każdym uczestniczącym państwie trzecim lub kraju partnerskim.

Program PEACE PLUS jest realizowany w ramach zarządzania dzielonego zarówno w Irlandii, jak i w Zjednoczonym Królestwie.

2.  Programy Interreg w komponentach 2 i 4, łączące wkłady z EFRR i z co najmniej jednego instrumentu finansowania zewnętrznego Unii, realizowane są w ramach zarządzania dzielonego zarówno w państwach członkowskich, jak i w każdym uczestniczącym państwie trzecim, kraju partnerskim, uczestniczącym kraju i terytorium zamorskim, lub – w odniesieniu do komponentu 3 – w każdym kraju i terytorium zamorskim, niezależnie od tego, czy dany kraj i terytorium zamorskie otrzymuje wsparcie w ramach co najmniej jednego instrumentu finansowania zewnętrznego Unii. [Popr. 190]

3.  Programy Interreg w komponencie 3 łączące wkłady z EFRR i co najmniej jednego instrumentu finansowania zewnętrznego Unii realizowane są w jeden z następujących sposobów:

a)  w ramach zarządzania dzielonego zarówno w państwach członkowskich, jak i w każdym uczestniczącym państwie trzecim lub kraju i terytorium zamorskim lub w grupie państw trzecich będących częścią organizacji regionalnej; [Popr. 191]

b)  w ramach zarządzania dzielonego w państwach członkowskich i w każdym uczestniczącym państwie trzecim lub kraju i terytorium zamorskim albo w grupie państw trzecich będących częścią organizacji regionalnej tylko w odniesieniu do wydatków EFRR poza Unią na jedną operację lub większą ich liczbę, z kolei wkłady z co najmniej jednego instrumentu finansowania zewnętrznego Unii zarządzane są w ramach zarządzania pośredniego; [Popr. 192]

c)  w ramach zarządzania pośredniego zarówno w państwach członkowskich, jak i w każdym uczestniczącym państwie trzecim lub kraju i terytorium zamorskim lub w grupie państw trzecich będących częścią organizacji regionalnej. [Popr. 193]

Jeżeli całość lub część programu Interreg w komponencie 3 jest realizowana w ramach zarządzania pośredniego, wymagane jest uprzednie porozumienie między państwami członkowskimi i zainteresowanymi regionami i zastosowanie ma art. 60. [Popr. 194]

3a.   Wspólne zaproszenia do składania wniosków uruchamiające finansowanie z dwustronnych lub wielonarodowych programów ISRWM i programów europejskiej współpracy terytorialnej mogą być ogłaszane, jeżeli odpowiednie instytucje zarządzające wyrażą na to zgodę. Treść zaproszenia określa jego zasięg geograficzny oraz oczekiwany wkład w realizację celów odpowiednich programów. Instytucje zarządzające decydują, czy do zaproszenia mają zastosowanie zasady ISRWM, czy zasady europejskiej współpracy terytorialnej. Mogą one podjąć decyzję o wyznaczeniu „wiodącej instytucji zarządzającej” odpowiedzialnej za zadania związane z zarządzaniem i kontrolą odnoszące się do zaproszenia. [Popr. 195]

Artykuł 54

Kwalifikowalność

1.  W drodze odstępstwa od art. [57 ust. 2] rozporządzenia (UE) [nowe RWP] wydatki kwalifikują się do uzyskania wkładu z instrumentu finansowania zewnętrznego Unii, jeżeli zostały poniesione przez partnera lub partnera prywatnego w operacji PPP w przygotowaniu lub realizacji operacji Interreg od dnia 1 stycznia 2021 r. oraz opłacone po dacie zawarcia umowy w sprawie finansowania z odpowiednim państwem trzecim, krajem partnerskim lub krajem i terytorium zamorskim.

Wydatki na pomoc techniczną zarządzaną przez instytucje programu mieszczące się w państwie członkowskim są kwalifikowalne od dnia 1 stycznia 2021 r., nawet jeżeli zostały opłacone w ramach działań realizowanych na rzecz państw trzecich, krajów partnerskich lub krajów i terytoriów zamorskich.

2.  Jeżeli w programie Interreg wybrano operacje na podstawie zaproszenia do składania wniosków, zaproszenia takie mogą obejmować wnioski o wkład z instrumentów finansowania zewnętrznego Unii, nawet jeżeli zostały ogłoszone przed podpisaniem odpowiedniej umowy w sprawie finansowania, i operacje mogą być już wybrane przed takimi datami.

Instytucja zarządzająca nie można jednak udostępnić dokumentu, o którym mowa w art. 22 ust. 6, przed takimi datami.

Artykuł 55

Duże projekty infrastrukturalne

1.  Programy Interreg objęte niniejszą sekcją mogą wspierać „duże projekty infrastrukturalne”, czyli operacje obejmujące zestaw prac, czynności lub usług, które mają pełnić niepodzielną funkcję o konkretnym charakterze oraz realizować jasno określono cele będące przedmiotem wspólnego zainteresowania na potrzeby realizacji inwestycji mających wpływ i korzyści w skali międzynarodowej oraz w których część budżetu o wysokości co najmniej 2 500 000 EUR jest przydzielona na nabycie infrastruktury.

2.  Każdy beneficjent realizujący duży projekt infrastrukturalny lub jego część stosuje odpowiednie zasady udzielania zamówień publicznych.

3.  Jeżeli wybór jednego lub większej liczby dużych projektów infrastrukturalnych jest w programie spotkania komitetu monitorującego, a w stosownych przypadkach komitetu sterującego, instytucja zarządzająca przekazuje Komisji dokument koncepcyjny dla każdego takiego projektu co najmniej dwa miesiące przed datą spotkania. Dokument koncepcyjny może się składać z co najwyżej pięciu stron i musi określać nazwę, lokalizację, budżet, partnera wiodącego i partnerów, oraz główne cele i rezultaty, a także przedstawiać wiarygodny plan biznesowy dowodzący, że kontynuacja danego projektu lub projektów będzie zapewniona również w przypadku braku wsparcia ze środków Interreg. Jeżeli dokument koncepcyjny dotyczący jednego lub większej liczby projektów infrastrukturalnych nie zostanie przekazany Komisji w tym terminie, Komisja może zwrócić się do przewodniczącego komitetu monitorującego lub komitetu sterującego o usunięcie odpowiednich projektów z programu spotkania. [Popr. 196]

Artykuł 56

Zamówienia

1.  Jeżeli realizacja operacji wymaga zamówienia przez beneficjenta usługi, dostawy lub robót budowlanych, zastosowanie mają następujące zasady:

a)  jeżeli beneficjent jest instytucją zamawiającą lub podmiotem zamawiającym w rozumieniu przepisów prawa Unii mających zastosowanie do procedur udzielania zamówień publicznych, stosuje on krajowe przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne przyjęte w związku z przepisami prawa Unii;

b)  jeżeli beneficjent jest organem publicznym kraju partnerskiego w ramach IPA III lub ISRWM, którego współfinansowanie jest przekazywane instytucji zarządzającej, może on stosować krajowe przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, pod warunkiem że pozwala na to umowa w sprawie finansowania i zamówienie zostaje udzielone oferentowi, który przedstawił ofertę najkorzystniejszą ekonomicznie, lub, w stosownych przypadkach, ofertę o najniższej cenie, przy czym unika się konfliktu interesów.

2.  W przypadku zamówień na towary, roboty budowlane lub usługi we wszystkich przypadkach innych niż te, o których mowa w ust. 1, stosuje się procedury udzielania zamówień na podstawie art. [178] i [179] rozporządzenia (UE, Euratom) [FR-Omnibus] oraz rozdziału 3 w załączniku 1 (pkt 36–41) do tego rozporządzenia.

Artykuł 57

Zarządzanie finansami

Decyzje Komisji zatwierdzające programy Interreg wspierane również z instrumentu finansowania zewnętrznego Unii muszą spełniać wymogi niezbędne do tego, aby stanowiły one decyzje w sprawie finansowania zgodnie z [art. 110 ust. 2] rozporządzenia (UE, Euratom) [FR-Omnibus].

Artykuł 58

Zawieranie umów w sprawie finansowania w ramach zarządzania dzielonego

1.  W celu realizacji programu Interreg w państwie trzecim, kraju partnerskim lub kraju i terytorium zamorskim, zgodnie z [art. 112 ust. 4] rozporządzenia (UE, Euratom) [FR-Omnibus], umowa w sprawie finansowania zawierana jest między Komisją w imieniu Unii a każdym uczestniczącym państwem trzecim, krajem partnerskim lub krajem i terytorium zamorskim, zgodnie z jego krajowymi ramami prawnymi.

2.  Umowę w sprawie finansowania zawiera są najpóźniej do dnia 31 grudnia roku następującego po roku, w którym podjęto pierwsze zobowiązanie budżetowe, i uznaje się ją za zawartą w dniu podpisania jej przez ostatnią stronę.

Każda umowa w sprawie finansowania wchodzi w życie albo w dniu

a)  podpisania jej przez ostatnią stronę, albo

b)  po zakończeniu przez państwo trzecie, kraj partnerski lub kraj i terytorium zamorskie procedury niezbędnej do ratyfikacji zgodnie z krajowymi ramami prawnymi i poinformowaniu o tym Komisji.

3.  Jeżeli w programie Interreg udział biorą co najmniej dwa państwa trzecie, kraje partnerskie lub kraje i terytoria zamorskie, przed tą datą podpisana zostać musi przez obydwie strony co najmniej jedna umowa w sprawie finansowania. Pozostałe państwa trzecie, kraje partnerskie lub kraje i terytoria zamorskie mogą podpisać swoje odpowiednie umowy w sprawie finansowania najpóźniej w dniu 30 czerwca drugiego roku następującego po roku, w którym podjęto pierwsze zobowiązanie budżetowe.

4.  Państwo członkowskie, w którym mieści się instytucja zarządzająca danego programu Interreg, albo

a)  może podpisać umowę w sprawie finansowania; albo

b)  podpisuje w tym samym dniu umowę o realizacji z każdym państwem trzecim, krajem partnerskim lub krajem i terytorium zamorskim uczestniczącym w tym programie Interreg, w której określa się wzajemne prawa i obowiązki w odniesieniu do realizacji programu i zarządzania jego finansami.

Przekazując Komisji podpisany egzemplarz umowy w sprawie finansowania lub umowy o realizacji, państwo członkowskie, w którym mieści się instytucja zarządzająca, przesyła również, jako oddzielny dokument, wykaz planowanych dużych projektów infrastrukturalnych, jak zdefiniowano w art. 55, podając ich przyszłe nazwy, lokalizację, budżet i wiodącego partnera.

5.  Umowa o realizacji podpisana zgodnie z ust. 4 lit. b) obejmuje co najmniej następujące elementy:

a)  szczegółowe zasady płatności;

b)  zarządzanie finansami;

c)  przechowywanie zapisów;

d)  obowiązki sprawozdawcze;

e)  weryfikacje, kontrole i audyt;

f)  nieprawidłowości i odzyskiwanie środków.

6.  Jeżeli państwo członkowskie, w którym mieści się instytucja zarządzająca programu Interreg, postanawia podpisać umowę w sprawie finansowania zgodnie z ust. 4 lit. a), taką umowę w sprawie finansowania uznaje się za narzędzie wykonania budżetu Unii zgodnie z rozporządzeniem finansowym, a nie za umowę międzynarodową, o której mowa w art. 216–219 TFUE.

Artykuł 59

Wkład państwa trzeciego, kraju partnerskiego lub kraju i terytorium zamorskiego inny niż współfinansowanie

1.  Jeżeli państwo trzecie, kraj partnerski lub kraj i terytorium zamorskie przekazuje instytucji zarządzającej wkład finansowy na rzecz programu Interreg inny niż współfinansowanie wsparcia Unii na rzecz programu Interreg, zasady dotyczące tego wkładu finansowego zawiera się w następującym dokumencie:

a)  jeżeli państwo członkowskie podpisuje umowę w sprawie finansowania zgodnie z art. 58 ust. 4 lit. a) – w oddzielnej umowie o realizacji podpisanej między państwem członkowskim, w którym mieści się instytucja zarządzająca, a państwem trzecim, krajem partnerskim lub krajem i terytorium zamorskim, lub bezpośrednio między instytucją zarządzającą a właściwym organem w państwie trzecim, kraju partnerskim lub kraju i terytorium zamorskim;

b)  jeżeli państwo członkowskie podpisuje umowę o realizacji zgodnie z art. 58 ust. 4 lit. b) – w jednej z następujących form:

(i)  w odrębnej części tej umowy o realizacji; lub

(ii)  w dodatkowej umowie o realizacji podpisanej między tymi samymi stronami, o których mowa w lit. a).

Do celów lit. b) ppkt (i) w akapicie pierwszym, części umowy o realizacji mogą, w stosowanych przypadkach, obejmować zarówno przekazany wkład finansowy, jak i wsparcie Unii na rzecz programu Interreg.

2.  Umowa o realizacji, o której mowa w ust. 1, zawiera co najmniej elementy dotyczące współfinansowania przez dane państwo trzecie, kraj partnerski lub kraj i terytorium zamorskie, o których mowa w art. 58 ust. 5.

Ponadto określa się w niej oba poniższe elementy:

a)  kwota dodatkowego wkładu finansowego;

b)  planowane wykorzystanie oraz warunki wykorzystania, w tym warunki, jakie muszą spełniać wnioski o ten wkład dodatkowy.

3.  Jeżeli chodzi o program PEACE PLUS, wkład finansowany Zjednoczonego Królestwa na rzecz działań Unii w formie zewnętrznych dochodów przeznaczonych na określony cel, o których mowa w [art. 21 ust. 2 lit. e)] rozporządzenia (UE, Euratom) [FR-Omnibus] stanowi część środków w dziale 2 „Spójność i wartości”, podpułap „Spójność gospodarcza, społeczna i terytorialna”.

Wkład ten regulowany jest szczegółową umową w sprawie finansowania zawieraną ze Zjednoczonym Królestwem zgodnie z art. 58. Stronami tej szczegółowej umowy w sprawie finansowania są Komisja i Zjednoczone Królestwo, jak również Irlandia.

Umowa musi zostać podpisana przed rozpoczęciem realizacji programu, aby w ten sposób umożliwić Specjalnemu Organowi ds. Programów UE stosowanie wszystkich przepisów Unii w odniesieniu do realizacji programu.

ROZDZIAŁ IX

Przepisy szczegółowe dotyczące zarządzania bezpośredniego i pośredniego

Artykuł 60

Współpraca regionów najbardziej oddalonych

1.  Jeżeli po konsultacjach z zainteresowanymi podmiotami część lub całość komponentu 3 programu Interreg jest realizowana w ramach zarządzania pośredniego zgodnie z odpowiednio art. 53 ust. 3 lit. b) lub c) niniejszego rozporządzenia, zadania związane z realizacją powierza się jednemu z organów wymienionych w [art. 62 ust. 1 akapit pierwszy lit. c)] rozporządzenia (UE, Euratom) [FR-Omnibus], w szczególności takiemu organowi znajdującemu się w uczestniczącym państwie członkowskim, w tym instytucji zarządzającej danego programu Interreg. [Popr. 197]

2.  Zgodnie z [art. 154 ust. 6 lit. c)] rozporządzenia (UE, Euratom) [FR-Omnibus] Komisja może zrezygnować z wymogu oceny ex ante, o której mowa w ust. 3 i 4 tego artykułu, jeżeli zadania związane z wykonywaniem budżetu, o których mowa w [art. 62 ust. 1 akapit pierwszy lit. c)] rozporządzenia (UE, Euratom) [FR-Omnibus], zostały powierzone instytucji zarządzającej programu Interreg dla regionów najbardziej oddalonych, wskazanej zgodnie z art. 37 ust. 1 niniejszego rozporządzenia i zgodnie z art. [65] rozporządzenia (UE) [nowe RWP].

3.  Jeżeli zadania związane z wykonywaniem budżetu, o których mowa w [art. 62 ust. 1 akapit pierwszy lit. c)] rozporządzenia [FR-Omnibus], powierza się organizacji w państwie członkowskim, zastosowanie ma art. [157] rozporządzenia (UE, Euratom) [FR-Omnibus].

4.  Jeżeli program lub działanie współfinansowane z co najmniej jednego instrumentu finansowania zewnętrznego jest realizowane przez państwo trzecie, kraj partnerski, kraj lub terytorium zamorskie lub inne organy wymienione w [art. 62 ust. 1 akapit pierwszy lit. c)] rozporządzenia (UE, Euratom) [FR-Omnibus] lub o których mowa w rozporządzeniu (UE) [ISRWM] lub decyzji Rady [decyzja KTZ] lub w obu tych aktach, zastosowanie mają odpowiednie przepisy tych instrumentów, w szczególności rozdziały I, III i V w tytule II rozporządzenia (UE) [ISRWM].

Artykuł 61

Międzyregionalne innowacyjne inwestycje

Z inicjatywy Komisji EFRR może wspierać międzyregionalne innowacyjne inwestycje, jak określono w art. 3 pkt 5, skupiające naukowców, przedsiębiorstwa, społeczeństwo obywatelskie i organy administracji publicznej zaangażowane w strategie inteligentnej specjalizacji ustanowione na szczeblu krajowym lub regionalnym. [Popr. 198]

Artykuł -62

Zwolnienie z wymogu informowania na mocy art. 108 ust. 3 TFUE.

Komisja może stwierdzić, że pomoc dla projektów wspieranych przez unijną europejską współpracę terytorialną jest zgodna z zasadami rynku wewnętrznego i nie podlega wymogom dotyczącym informowania, o których mowa w art. 108 ust. 3 TFUE. [Popr. 199]

ROZDZIAŁ X

Przepisy końcowe

Artykuł 62

Wykonywanie przekazanych uprawnień

1.  Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

2.  Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 16 ust. 6, powierza się Komisji od dnia [jeden dzień po dacie publikacji = data wejścia w życie] do dnia 31 grudnia 2027 r.

3.  Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 16 ust. 6, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.

4.  Przed przyjęciem aktu delegowanego Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez każde państwo członkowskie zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r.

5.  Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

6.  Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 16 ust. 6 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o [dwa miesiące] z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.

Artykuł 63

Procedura komitetowa

1.  Komisję wspomaga komitet ustanowiony na podstawie art. [108 ust. 1] rozporządzenia (UE) [nowe RWP]. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

2.  W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

Artykuł 64

Przepisy przejściowe

Rozporządzenie (UE) nr 1299/2013 oraz wszelkie akty przyjęte na jego mocy mają nadal zastosowanie do programów i operacji wspieranych w ramach EFRR w okresie programowania 2014–2020.

Artykuł 65

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w ... dnia r.

W imieniu Parlamentu Europejskiego W imieniu Rady

Przewodniczący Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK

WZÓR FORMULARZA NA POTRZEBY PROGRAMÓW INTERREG

Nr CCI

[15 znaków]

Tytuł

[255]

Wersja

 

Pierwszy rok

[4]

Ostatni rok

[4]

Kwalifikowalny od

 

Kwalifikowalny do

 

Nr decyzji Komisji

 

Data decyzji Komisji

 

Nr decyzji zmieniającej program

[20]

Data wejścia w życie decyzji zmieniającej program

 

Regiony NUTS objęte programem

 

Komponent Interreg

 

1.  Strategia programu: główne wyzwania w zakresie rozwoju i odnośne rozwiązania polityczne

1.1.  Obszar objęty programem (nie jest wymagane dla komponentu 4 programów Interreg)

Dotyczy: art. 17 ust. 4 lit. a), art. 17 ust. 9 lit. a)

Pole tekstowe [2 000]

1.2.  Podsumowanie głównych wspólnych wyzwań, z uwzględnieniem różnic gospodarczych, społecznych i terytorialnych, wspólnych potrzeb inwestycyjnych oraz komplementarności z innymi formami wsparcia, wniosków z dotychczasowych doświadczeń, jak również strategii makroregionalnych oraz strategii na rzecz basenu morskiego, w przypadku gdy obszar objęty programem w całości lub częściowo wchodzi w zakres jednej lub większej liczby strategii.

Dotyczy: art. 17 ust. 4 lit. b), art. 17 ust. 9 lit. b)

Pole tekstowe [50 000]

1.3.  Uzasadnienie wyboru celów polityki oraz celów specyficznych dla Interreg, odpowiadających im priorytetów, celów szczegółowych oraz form wsparcia, z uwzględnieniem w stosownych przypadkach problemu brakujących połączeń w infrastrukturze transgranicznej

Dotyczy: art. 17 ust. 4 lit. c)

Tabela 1

Wybrane cele polityki lub wybrane cele specyficzne dla Interreg

Wybrany cel szczegółowy

Priorytet

Uzasadnienie wyboru

 

 

 

[2 000 na dany cel]

2.  Priorytety [300]

Dotyczy: art. 17 ust. 4 lit. d) i e)

2.1.  Tytuł priorytetu (należy powtórzyć dla każdego priorytetu)

Dotyczy: art. 17 ust. 4 lit. d)

Pole tekstowe: [300]

[ ] Priorytet zgodnie z przeniesieniem na mocy art. 17 ust. 3

2.1.1.  Cel szczegółowy (należy powtórzyć dla każdego celu szczegółowego, w przypadku priorytetów innych niż pomoc techniczna)

Dotyczy: art. 17 ust. 4 lit. e)

2.1.2  Związane rodzaje działań, w tym wykaz planowanych operacji o znaczeniu strategicznym oraz ich zakładany wkład w realizację wspomnianych celów szczegółowych oraz strategii makroregionalnych i strategii na rzecz basenu morskiego w stosownych przypadkach

Dotyczy: art. 17 ust. 4 lit. e) ppkt (i), art. 17 ust. 9 lit. c) ppkt (ii)

Pole tekstowe [7000]

Wykaz planowanych operacji o znaczeniu strategicznym

Pole tekstowe [2000]

W przypadku komponentu 4 programów Interreg

Dotyczy: art. 17 ust. 9 lit. c) pkt (i)

Określenie pojedynczego beneficjenta lub ograniczony wykaz beneficjentów i procedura przyznawania środków

Pole tekstowe [7000]

2.1.3  Wskaźniki

Dotyczy: art. 17 ust. 4 lit. e) ppkt (ii), art. 17 ust. 9 lit. c) ppkt (iii)

Tabela 2: Wskaźniki produktu

Priorytet

Cel szczegółowy

Nr identyfikacyjny

[5]

Wskaźnik

Jednostka miary

[255]

Cel pośredni (2024)

[200]

Cel końcowy (2029)

[200]

Tabela 3: Wskaźniki rezultatów

Priorytet

Cel szczegółowy

Nr identyfikacyjny

Wskaźnik

Jednostka miary

Wartość bazowa

Rok referencyjny

Cel końcowy (2029)

Źródło danych

Uwagi

2.1.4  Główne grupy docelowe

Dotyczy: art. 17 ust. 4 lit. e) pkt (iii), art. 17 ust. 9 lit. c) ppkt (iv)

Pole tekstowe [7000]

2.1.5  Szczególne terytoria docelowe, z uwzględnieniem wykorzystania zintegrowanych inwestycji terytorialnych, rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność oraz innych narzędzi terytorialnych

Dotyczy: art. 17 ust. 4 lit. e) ppkt (iv)

Pole tekstowe [7000]

2.1.6  Planowane wykorzystanie instrumentów finansowych

Dotyczy: art. 17 ust. 4 lit. e) ppkt (v)

Pole tekstowe [7000]

2.1.7  Szacunkowy podział środków UE przeznaczonych na programy w rozbiciu na rodzaj interwencji

Dotyczy: art. 17 ust. 4 lit. e) ppkt (vi), art. 17 ust. 9 lit. c) ppkt (v)

Tabela 4: Wymiar 1 – zakres interwencji

Nr priorytetu

Fundusz

Cel szczegółowy

Kod

Kwota (w EUR)

Tabela 5: Wymiar 2 – forma finansowania

Nr priorytetu

Fundusz

Cel szczegółowy

Kod

Kwota (w EUR)

Tabela 6: Wymiar 3 – terytorialny mechanizm realizacji i ukierunkowanie terytorialne

Nr priorytetu

Fundusz

Cel szczegółowy

Kod

Kwota (w EUR)

2.T. Priorytet pomocy technicznej

Dotyczy: art. 17 ust. 4 lit. f) EWT

Pole tekstowe [8000]

Nr priorytetu

Fundusz

Kod

Kwota (w EUR)

3.  Plan finansowy

Dotyczy: art. 17 ust. 4 lit. g)

3.1  Środki finansowe w rozbiciu na poszczególne lata

Dotyczy: art. 17 ust. 4 lit. g) ppkt (i), art. 17 ust. 5 lit. a) ppkt (i)-(iv)

Tabela 7

Fundusz

2021

2022

2023

2024

2025

2026

2027

Ogółem

EFRR

 

 

 

 

 

 

 

 

IPA III – współpraca transgraniczna(28)

 

 

 

 

 

 

 

 

Współpraca transgraniczna w sąsiedztwie(29)

 

 

 

 

 

 

 

 

IPA III(30)

 

 

 

 

 

 

 

 

ISRWM(31)

 

 

 

 

 

 

 

 

PKTZ Grenlandia(32)

 

 

 

 

 

 

 

 

PKTZ(33)

 

 

 

 

 

 

 

 

Fundusze Interreg(34)

 

 

 

 

 

 

 

 

Ogółem

 

 

 

 

 

 

 

 

3.2  Łączne środki finansowe w podziale na poszczególne fundusze oraz współfinansowanie krajowe

Dotyczy: art. 17 ust. 4 lit. g) ppkt (ii), art. 17 ust. 5 lit. a) ppkt (i)-(iv), art. 17 ust. 5 lit. b)

Tabela 8*

Nr celu polityki lub pomocy technicznej

Priorytet

Fundusz

(w stosownych przypadkach)

Podstawa obliczenia wsparcia UE (ogółem lub publiczne)

Wkład UE

(a)

Wkład krajowy

(b)=(c)+(d)

Szacunkowy podział wkładu krajowego

Ogółem

(e)=(a)+(b)

Stopa dofinansowania

(f)=(a)/(e)

Wkłady państw trzecich

(dla celów informacyjnych)

Krajowy wkład publiczny

(c)

Krajowy wkład prywatny

(d)

 

Priorytet 1

EFRR

 

 

 

 

 

 

 

 

IPA III – współpraca transgraniczna(35)

 

 

 

 

 

 

 

 

Współpraca transgraniczna w sąsiedztwie(36)

 

 

 

 

 

 

 

 

IPA III(37)

 

 

 

 

 

 

 

 

ISRWM(38)

 

 

 

 

 

 

 

 

PKTZ Grenlandia(39)

 

 

 

 

 

 

 

 

PKTZ(40)

 

 

 

 

 

 

 

 

Fundusze Interreg(41)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Priorytet 2

(fundusze jak wyżej)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ogółem

Wszystkie fundusze

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

EFRR

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

IPA III – współpraca transgraniczna

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Współpraca transgraniczna w sąsiedztwie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

IPA III

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ISRWM

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

PKTZ Grenlandia

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

PKTZ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Fundusze Interreg

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ogółem

Wszystkie fundusze

 

 

 

 

 

 

 

 

* Przed przeglądem śródokresowym niniejsza tabela zawiera wyłącznie kwoty na lata 2021–2025.

4.  Działania podjęte w celu zaangażowania właściwych partnerów programowych w przygotowanie programu Interreg oraz rola tych partnerów w jego wdrażaniu, monitorowaniu i ewaluacji

Dotyczy: art. 17 ust. 4 lit. h)

Pole tekstowe [10 000]

5.  Podejście do komunikacji i eksponowania programu Interreg, z uwzględnieniem planowanego budżetu

Dotyczy: art. 17 ust. 4 lit. i)

Pole tekstowe [10 000]

6.  Przepisy wykonawcze

6.1.  Instytucje programu

Dotyczy: art. 17 ust. 7 lit. a)

Tabela 10

Instytucje programu

Nazwa instytucji [255]

Imię i nazwisko osoby do kontaktów [200]

E-mail [200]

Instytucja zarządzająca

 

 

 

Instytucja krajowa (w odniesieniu do programów z udziałem państw trzecich, w stosownych przypadkach)

 

 

 

Instytucja audytowa

 

 

 

Przedstawiciele grupy audytorów (w odniesieniu do programów z udziałem państw trzecich, w stosownych przypadkach)

 

 

 

Podmiot, któremu Komisja będzie przekazywać płatności

 

 

 

6.2.  Procedura utworzenia wspólnego sekretariatu

Dotyczy: art. 17 ust. 7 lit. b)

Pole tekstowe [3 500]

6.3  Podział odpowiedzialności pomiędzy uczestniczącymi państwami członkowskimi oraz – w stosownych przypadkach – państwami trzecimi oraz krajami i terytoriami zamorskimi w przypadku korekt finansowych dokonywanych przez instytucję zarządzającą lub Komisję

Dotyczy: art. 17 ust. 7 lit. c)

Pole tekstowe [10 500]

DODATKI

—  Mapa obszaru objętego programem

—  Zwrot wydatków kwalifikowalnych przez Komisję na rzecz państwa członkowskiego w oparciu o koszty jednostkowe, płatności ryczałtowe i stawki ryczałtowe

—  Finansowanie niepowiązane z kosztami

Dodatek 1 Mapa obszaru objętego programem

Dodatek 2 Zwrot wydatków kwalifikowalnych przez Komisję na rzecz państwa członkowskiego w oparciu o koszty jednostkowe, płatności ryczałtowe i stawki ryczałtowe

Zwrot wydatków kwalifikowalnych przez Komisję na rzecz państwa członkowskiego w oparciu o koszty jednostkowe, płatności ryczałtowe i stawki ryczałtowe

Wzór formularza na potrzeby przekazywania danych do rozważenia przez Komisję

(Art. 88 RWP)

Data złożenia wniosku

 

Aktualna wersja

 

A.  Podsumowanie głównych elementów

Priorytet

Fundusz

Szacunkowy udział całkowitej alokacji finansowej w ramach priorytetu, do którego stosowane będą uproszczone formy kosztów, w % (wartość szacunkowa)

Rodzaj(-e) operacji

Nazwa odnośnego wskaźnika (nazwy odnośnych wskaźników)

Jednostka pomiaru wskaźnika

Rodzaj uproszczonej formy kosztów (standardowa skala kosztów jednostkowych, płatności ryczałtowe lub stawki ryczałtowe)

Odpowiadające standardowe skale kosztów jednostkowych, płatności ryczałtowe lub stawki ryczałtowe

 

 

 

Kod

Opis

Kod

Opis

 

 

 

B.  Szczegółowe informacje o danym rodzaju operacji (należy wypełnić dla każdego rodzaju operacji))

Czy instytucja zarządzająca otrzymała wsparcie od firmy zewnętrznej w celu określenia poniższych kosztów uproszczonych?

Jeśli tak, proszę podać nazwę firmy zewnętrznej: Tak/Nie – nazwa firmy zewnętrznej

Rodzaje operacji:

1.1.  Opis rodzaju operacji

 

1.2  Odnośne priorytety/cele szczegółowe

 

1.3  Nazwa wskaźnika(42)

 

1.4  Jednostka pomiaru wskaźnika

 

1.5  Standardowa skala kosztów jednostkowych, płatność ryczałtowa lub stawka ryczałtowa

 

1.6  Kwota

 

1.7  Kategorie kosztów objęte kosztami jednostkowymi, płatnościami ryczałtowymi lub stawkami ryczałtowymi

 

1.8  Czy wymienione kategorie kosztów pokrywają wszystkie wydatki kwalifikowalne w ramach danej operacji? (Tak/Nie)

 

1.9  Metoda korekty

 

1.10  Weryfikacja osiągnięcia jednostki pomiaru

—  należy wskazać, jakie dokumenty będą wykorzystane w celu sprawdzenia, czy osiągnięto jednostkę pomiaru

—  należy opisać, co będzie sprawdzane w trakcie kontroli zarządczej (m.in. na miejscu) i kto będzie dokonywać weryfikacji

—  należy opisać ustalenia dotyczące tego, jakie dane i dokumenty będą gromadzone i przechowywane

 

1.11  Możliwe niepożądane zachęty lub problemy spowodowane przez dany wskaźnik, sposób ich złagodzenia oraz szacowany poziom ryzyka

 

1.12  Całkowita przewidywana kwota do zwrotu (krajowa i UE)

 

C: Obliczanie standardowej skali kosztów jednostkowych, płatności ryczałtowych lub stawek ryczałtowych

1.  Źródła danych wykorzystywanych do obliczania standardowej skali kosztów jednostkowych, płatności ryczałtowych lub stawek ryczałtowych (kto przygotował dane, kto je zebrał i zapisał, miejsce przechowywania danych, daty graniczne, walidacja, itp.).

2.  Proszę określić, dlaczego proponowana metoda i obliczenia są właściwe dla danego rodzaju operacji.

3.  Należy określić sposób dokonania obliczeń, w tym w szczególności założenia przyjęte w odniesieniu do jakości lub ilości. W stosownych przypadkach należy zastosować i dołączyć do niniejszego załącznika dowody statystyczne i poziomy odniesienia w formacie pozwalającym na wykorzystanie przez Komisję.

4.  Należy wyjaśnić, w jaki sposób zapewniono, by jedynie wydatki kwalifikowalne były uwzględniane przy obliczaniu standardowej skali kosztów jednostkowych, płatności ryczałtowych lub stawek ryczałtowych.

5.  Ocena przez instytucję audytową (instytucje audytowe) metody obliczenia, kwot oraz ustaleń mających zapewnić weryfikację danych, ich jakość, sposób zbierania i przechowywania.

Dodatek 3 Finansowanie niepowiązane z kosztami

Wzór formularza na potrzeby przekazywania danych do rozważenia przez Komisję

(Art. 89 RWP)

Data złożenia wniosku

 

Aktualna wersja

 

A.  Podsumowanie głównych elementów

Priorytet

Fundusz

Kwota, której dotyczy finansowanie niepowiązane z kosztami

Rodzaj(-e) operacji

Warunki, jakie należy spełnić/ rezultaty, które należy osiągnąć

Nazwa odnośnego wskaźnika (nazwy odnośnych wskaźników)

Jednostka pomiaru wskaźnika

 

 

 

 

 

Kod

Opis

 

Całkowita kwota odnośnego finansowania

 

 

 

 

 

 

 

B.  Szczegółowe informacje o danym rodzaju operacji (należy wypełnić dla każdego rodzaju operacji))

Rodzaje operacji:

1.1.  Opis rodzaju operacji

 

1.2  Odnośne priorytety/cele szczegółowe

 

1.3  Warunki, jakie należy spełnić/ rezultaty, które należy osiągnąć

 

1.4  Termin przewidziany na spełnienie warunków lub osiągnięcie rezultatów

 

1.5  Definicja wskaźnika na potrzeby wyników

 

1.6  Jednostka pomiaru wskaźnika na potrzeby wyników

 

1.7  Wyniki pośrednie (o ile mają zastosowanie) uruchamiające zwrot kosztów przez Komisję wraz z harmonogramem zwrotów

Wyniki pośrednie

Data

Wysokość stawki

1.8  Kwota całkowita (w tym finansowanie ze środków UE oraz finansowanie krajowe)

 

1.9  Metoda korekty

 

1.10  Weryfikacja osiągnięcia rezultatu lub spełnienia warunku (oraz w odpowiednich przypadkach – wyniki pośrednie)

—  należy wskazać, jakie dokumenty będą wykorzystane w celu sprawdzenia, czy osiągnięto dany rezultat lub spełniono określony warunek

—  należy opisać, co będzie sprawdzane w trakcie kontroli zarządczej (m.in. na miejscu) i kto będzie dokonywać weryfikacji

—  należy opisać ustalenia dotyczące tego, jakie dane i dokumenty będą gromadzone i przechowywane.

 

1.11  Ustalenia służące zapewnieniu właściwej ścieżki audytu

Proszę wymienić instytucje odpowiedzialne za te ustalenia.

 

(1) Dz.U. C 440 z 6.12.2018, s. 116.
(2) Dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym.
(3) Niniejsze stanowisko zastępuje poprawki przyjęte dnia 16 stycznia 2019 r. (Teksty przyjęte, P8_TA(2019)0021).
(4)Dz.U. C440 z 6.12.2018, s. 116.
(5)Dz.U. C86 z 7.3.2019, s. 137f.
(6) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 26 marca 2019 r.
(7)[Odniesienie]
(8)[Odniesienie]
(9)Komunikat Komisji do Rady i Parlamentu Europejskiego „Zwiększanie wzrostu gospodarczego i spójności w regionach przygranicznych UE” COM(2017)0534 z 20.9.2017.
(10)Rozporządzenie (WE) nr 1082/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie europejskiego ugrupowania współpracy terytorialnej (EUWT) (Dz.U. L 210 z 31.7.2006, s. 19).
(11)Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów „Zwiększanie innowacyjności europejskich regionów: Strategie na rzecz trwałego, zrównoważonego wzrostu sprzyjającego włączeniu społecznemu” – COM(2017) 376 final z 18.7.2017.
(12)Rozporządzenie (WE) nr 1059/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie ustalenia wspólnej klasyfikacji Jednostek Terytorialnych do Celów Statystycznych (NUTS) (Dz.U. L 154 z 21.6.2003, s. 1).
(13)Rozporządzenie (UE) XXX ustanawiające Instrument Pomocy Przedakcesyjnej (Dz.U. L xx, s. y).
(14)Rozporządzenie (UE) XXX ustanawiające Instrument Sąsiedztwa, Rozwoju i Współpracy Międzynarodowej (Dz.U. L xx, s. y).
(15)Decyzja Rady (UE) XXX w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich z Unią Europejską, w tym stosunków między Unią Europejską, z jednej strony, a Grenlandią i Królestwem Danii, z drugiej strony (Dz.U. L..., s.).
(16)Decyzja Rady 2010/427/UE z dnia 26 lipca 2010 r. określająca organizację i zasady funkcjonowania Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (Dz.U. L 201 z 3.8.2010, s. 30).
(17)Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, Komitetu Regionów i Europejskiego Banku Inwestycyjnego, „Silniejsze i odnowione partnerstwo strategiczne z regionami najbardziej oddalonymi UE”, COM(2017)0623 z 24.10.2017.
(18) Opinia Europejskiego Komitetu Regionów – Projekty oparte na kontaktach międzyludzkich i małe projekty w programach współpracy transgranicznej z dnia 12 lipca 2017 r. (Dz.U. C 342 z 12.10.2017, s. 38).
(19)Opinia Europejskiego Komitetu Regionów – Projekty oparte na kontaktach międzyludzkich i małe projekty w programach współpracy transgranicznej z dnia 12 lipca 2017 r. (Dz.U. C 342 z 12.10.2017, s. 38).
(20)Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 481/2014 z dnia 4 marca 2014 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1299/2013 w odniesieniu do przepisów szczególnych dotyczących kwalifikowalności wydatków w ramach programów EWT (Dz.U. L 138 z 13.5.2014, s. 45).
(21)[Odniesienie]
(22)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).
(23) Rozporządzenie Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz.U. L 187 z 26.6.2014, s. 1).
(24) Wytyczne w sprawie pomocy regionalnej na lata 2014–2020 (Dz.U. C 209 z 23.7.2013, s. 1).
(25)Dyrektywa 2011/92/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.U. L 26 z 28.1.2012, s. 1).
(26)Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/52/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. zmieniająca dyrektywę 2011/92/UE (Dz.U. L 124 z 25.4.2014, s. 1).
(27)Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. L 166 z 30.4.2004, s. 1).
(28)Komponent 1, zewnętrzna współpraca transgraniczna
(29)Komponent 1, zewnętrzna współpraca transgraniczna
(30)Komponenty 2 i 4
(31)Komponenty 2 i 4
(32)Komponenty 2 i 4
(33)Komponenty 3 i 4
(34)EFRR, IPA III, ISRWM lub PKTZ, jeśli pojedyncza kwota w ramach komponentu 2 i 4
(35)Komponent 1, zewnętrzna współpraca transgraniczna
(36)Komponent 1, zewnętrzna współpraca transgraniczna
(37)Komponenty 2 i 4
(38)Komponenty 2 i 4
(39)Komponenty 2 i 4
(40)Komponenty 3 i 4
(41)EFRR, IPA III, ISRWM lub PKTZ, jeśli pojedyncza kwota w ramach komponentu 2 i 4
(42)Dla danego typu operacji można określić kilka uzupełniających się wskaźników (np. jeden wskaźnik produktu i jeden wskaźnik rezultatu) W takim przypadku należy uzupełnić pola 1.3–1.11 w odniesieniu do każdego składnika.


Prawa podstawowe osób pochodzenia afrykańskiego
PDF 146kWORD 56k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 26 marca 2019 r. w sprawie praw podstawowych osób pochodzenia afrykańskiego i czarnoskórych Europejczyków w Europie (2018/2899(RSP))
P8_TA(2019)0239B8-0212/2019

Parlament Europejski,

–  uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej (TUE), w szczególności motyw drugi oraz czwarty do siódmego jego preambuły, a także jego art. 2, art. 3 ust. 3 akapit drugi i art. 6,

–  uwzględniając art. 10 i 19 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

–  uwzględniając Kartę Praw Podstawowych Unii Europejskiej,

–  uwzględniając dyrektywę Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzającą w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne(1),

–  uwzględniając dyrektywę Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającą ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy(2),

–  uwzględniając decyzję ramową Rady 2008/913/WSiSW z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwalczania pewnych form i przejawów rasizmu i ksenofobii za pomocą środków prawnokarnych(3),

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/29/UE z dnia 25 października 2012 r. ustanawiającą normy minimalne w zakresie praw, wsparcia i ochrony ofiar przestępstw oraz zastępującą decyzję ramową Rady 2001/220/WSiSW(4),

–  uwzględniając drugie Badanie Unii Europejskiej na temat mniejszości i dyskryminacji (EU-MIDIS II) opublikowane w grudniu 2017 r. przez Agencję Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA) oraz sprawozdanie FRA na temat dyskryminacji rasowej i przemocy na tle rasowym, których doświadczają osoby pochodzenia afrykańskiego i czarnoskórzy Europejczycy w UE(5),

–  uwzględniając swoją rezolucję z 1 marca 2018 r. w sprawie sytuacji w zakresie praw podstawowych w Unii Europejskiej w 2016 r.(6),

–  uwzględniając utworzenie w czerwcu 2016 r. Unijnej Grupy Wysokiego Szczebla ds. Zwalczania Rasizmu, Ksenofobii i Innych Form Nietolerancji,

–  uwzględniając kodeks postępowania dotyczący zwalczania nielegalnego nawoływania do nienawiści w internecie, uzgodniony 31 maja 2016 r. przez Komisję oraz wiodące przedsiębiorstwa z branży IT, a także inne platformy i firmy zarządzające mediami społecznościowymi,

–  uwzględniając zalecenie ogólne Komitetu ONZ ds. Likwidacji Dyskryminacji Kobiet nr 34 z 3 października 2011 r. w sprawie dyskryminacji rasowej osób pochodzenia afrykańskiego,

–  uwzględniając rezolucję Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 68/237 z 23 grudnia 2013 r., w której ogłoszono dekadę 2015–2024 Międzynarodową Dekadą Osób Pochodzenia Afrykańskiego,

–  uwzględniając rezolucję Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 69/16 z 18 listopada 2014 r. zawierającą program działań służących realizacji programu Międzynarodowej Dekady Osób Pochodzenia Afrykańskiego,

–  uwzględniając deklarację durbańską i program działań Światowej Konferencji przeciwko Rasizmowi z 2001 r., w których przyznano, że osoby pochodzenia afrykańskiego od wieków doświadczają rasizmu, dyskryminacji i niesprawiedliwości,

–  uwzględniając ogólne zalecenia polityczne Europejskiej Komisji przeciwko Rasizmowi i Nietolerancji (ECRI),

–  uwzględniając zalecenie Komitetu Ministrów Rady Europy z 19 września 2001 r. w sprawie europejskiego kodeksu etyki policyjnej(7),

–  uwzględniając komentarz Wysokiego Komisarza Rady Europy ds. Praw Człowieka z 25 lipca 2017 r., zatytułowany: „Afrophobia: Europe should confront this legacy of colonialism and the slave trade” [Afrofobia: Europa powinna zmierzyć się ze spuścizną kolonializmu i handlu niewolnikami],

–  uwzględniając Protokół nr 12 w sprawie niedyskryminacji do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności,

–  uwzględniając skierowane do Komisji pytanie dotyczące praw podstawowych osób pochodzenia afrykańskiego i czarnoskórych Europejczyków w Europie (O-000022/2019 – B8‑0016/2019),

–  uwzględniając art. 128 ust. 5 i art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że termin „osoby pochodzenia afrykańskiego” może być stosowany wymiennie z terminami „Afroeuropejczycy”, „Afrykańscy Europejczycy”, „czarnoskórzy Europejczycy”, „Afrokaraibowie” lub „czarnoskórzy Karaibowie” i odnosi się do osób pochodzenia afrykańskiego urodzonych lub mieszkających w Europie lub będących obywatelami europejskimi;

B.  mając na uwadze, że terminy „afrofobia” i „rasizm wobec osób czarnoskórych” odnoszą się do konkretnej formy rasizmu (w tym wszelkich aktów przemocy lub dyskryminacji) wynikającego z historycznych nadużyć i negatywnych stereotypów, i prowadzącego do wykluczenia i dehumanizacji osób pochodzenia afrykańskiego; mając na uwadze korelację tego zjawiska z historycznie represyjnymi strukturami kolonialnymi i transatlantyckim handlem niewolnikami, uznaną przez Wysokiego Komisarza Rady Europy ds. Praw Człowieka;

C.  mając na uwadze, że według szacunków w Europie mieszka około 15 mln osób pochodzenia afrykańskiego(8), należy jednak zauważyć, że dane na temat równości w państwach członkowskich UE nie są gromadzone systematycznie i nie bazują na samookreśleniu danej osoby, a ponadto często nie uwzględniają potomków migrantów ani migrantów w co najmniej trzecim pokoleniu;

D.  mając na uwadze, że FRA wykazała, iż mniejszości pochodzące z Afryki Subsaharyjskiej są w Europie szczególnie narażone na rasizm i dyskryminację we wszystkich sferach życia(9);

E.  mając na uwadze, że według drugiego Badania Unii Europejskiej na temat mniejszości i dyskryminacji przeprowadzonego niedawno przez FRA(10) młodzi respondenci pochodzenia afrykańskiego, w wieku od 16 do 24 lat, w okresie 12 miesięcy przed badaniem częściej niż starsi doświadczali napastowania motywowanego nienawiścią (32 %), a napastowanie w internecie najczęściej dotyka młodych respondentów – jego częstotliwość maleje z wiekiem;

F.  mając na uwadze, że historia niesprawiedliwości wobec Afrykańczyków i osób pochodzenia afrykańskiego – w tym historia niewolnictwa, robót przymusowych, apartheidu, rzezi i ludobójstw popełnionych w związku z kolonializmem europejskim i transatlantyckim handlem niewolnikami – przeważnie nadal nie została uznana ani rozliczona na szczeblu instytucjonalnym w państwach członkowskich;

G.  mając na uwadze, że dyskryminujące wyobrażenia utrzymujące się w niektórych tradycjach w całej Europie, w tym stosowanie makijażu typu „blackface” w przedstawieniach osób czarnoskórych, podtrzymują głęboko zakorzenione stereotypy dotyczące osób pochodzenia afrykańskiego, co może potęgować dyskryminację;

H.  mając na uwadze, że należy przyjmować z zadowoleniem i wspierać ważną pracę krajowych organów ds. równości oraz europejskiej sieci krajowych organów ds. równości (Equinet);

I.  mając na uwadze, że w corocznym sprawozdaniu Biura Instytucji Demokratycznych i Praw Człowieka (ODHIR) OBWE na temat przestępstw z nienawiści(11) wskazano, że osoby pochodzenia afrykańskiego często padają ofiarą przemocy na tle rasowym, lecz w wielu państwach brakuje pomocy prawnej i wsparcia finansowego dla ofiar, gdy wracają do zdrowia po brutalnych atakach;

J.  mając na uwadze, że na rządach spoczywa główna odpowiedzialność za praworządność i prawa podstawowe obywateli, a zatem także za monitorowanie przemocy, w tym przemocy wynikającej z afrofobii, a także za zapobieganie tej przemocy i ściganie sprawców;

K.  mając na uwadze, że dostępnych jest niewiele danych na temat dyskryminacji rasowej w systemie edukacji; mając jednak na uwadze, że dowody wskazują, iż dzieci pochodzenia afrykańskiego dostają w państwach członkowskich gorsze oceny w szkole niż ich biali koledzy i znacznie częściej przedwcześnie kończą naukę(12);

L.  mając na uwadze, że dorośli i dzieci pochodzenia afrykańskiego są bardziej podatni na zagrożenia w aresztach policyjnych, gdzie odnotowano wiele przypadków przemocy i ofiar śmiertelnych; mając na uwadze rutynowe profilowanie rasowe, dyskryminacyjne praktyki zatrzymywania i przeszukiwania oraz inwigilację w kontekście nadużywania władzy w egzekwowaniu prawa, zapobieganiu przestępczości, zwalczaniu terroryzmu lub kontroli imigracji;

M.  mając na uwadze, że istnieją środki odwoławcze na wypadek dyskryminacji, ale potrzebna jest zdecydowana i ukierunkowana polityka, by zmierzyć się z rasizmem strukturalnym, którego doświadczają w Europie osoby pochodzenia afrykańskiego, w tym w zatrudnieniu, edukacji, opiece zdrowotnej, sądach karnych, a także w odniesieniu do udziału w życiu politycznym oraz do wpływu polityki i praktyk dotyczących migracji i azylu;

N.  mając na uwadze, że osoby pochodzenia afrykańskiego w Europie doświadczają dyskryminacji na rynku mieszkaniowym, a także segregacji przestrzennej polegającej na wypychaniu ich do dzielnic zamieszkałych przez osoby mało zarabiające, gdzie mieszkania są złe jakościowo i przeludnione;

O.  mając na uwadze, że na przestrzeni dziejów osoby pochodzenia afrykańskiego miały znaczny wkład w budowanie społeczeństwa europejskiego, a dziś wiele z nich spotyka się z dyskryminacją na rynku pracy;

P.  mając na uwadze nieproporcjonalnie duży odsetek osób pochodzenia afrykańskiego wśród mniej zarabiających warstw społeczeństwa europejskiego;

Q.  mając na uwadze, że osoby pochodzenia afrykańskiego są w Unii Europejskiej zdecydowanie niedoreprezentowane w instytucjach politycznych i prawodawczych, zarówno na szczeblu europejskim i krajowym, jak i lokalnym;

R.  mając na uwadze, że politycy pochodzenia afrykańskiego wciąż spotykają się z haniebnymi atakami w sferze publicznej na szczeblu krajowym i europejskim;

S.  mając na uwadze, że rasizm i dyskryminacja, których doświadczają osoby pochodzenia afrykańskiego, mają charakter strukturalny i często przenikają się z innymi formami dyskryminacji i opresji ze względu na płeć, rasę, kolor skóry, pochodzenie etniczne lub społeczne, cechy genetyczne, język, religię lub przekonania, poglądy polityczne lub inne, przynależność do mniejszości narodowej, majątek, urodzenie, niepełnosprawność, wiek czy orientację seksualną;

T.  mając na uwadze, że bezpośrednim celem rosnącej liczby ataków wynikających z afrofobii w Europie są w ostatnim czasie obywatele państw trzecich, zwłaszcza uchodźcy i migranci;

1.  apeluje do państw członkowskich i instytucji UE o przyznanie, że osoby pochodzenia afrykańskiego doświadczają w szczególności rasizmu, dyskryminacji i ksenofobii, a ogólnie nie mogą na równi z innymi osobami korzystać z praw człowieka i praw podstawowych, co oznacza rasizm strukturalny, a także o uznanie, że osoby te jako jednostki i jako grupa mają prawo do ochrony przed tą niesprawiedliwością, w tym do pozytywnych środków służących propagowaniu ich praw oraz korzystaniu z nich w pełni i na równych zasadach;

2.  uważa, że aktywny i konstruktywny udział osób pochodzenia afrykańskiego w życiu społecznym, gospodarczym, politycznym i kulturalnym ma kluczowe znaczenie w walce ze zjawiskiem afrofobii i w zapewnieniu w Europie włączenia społecznego tych osób;

3.  apeluje do Komisji o opracowanie unijnych ram, które posłużą do przygotowania krajowych strategii włączenia społecznego i integracji osób pochodzenia afrykańskiego;

4.  stanowczo potępia wszelkie fizyczne i werbalne ataki na osoby pochodzenia afrykańskiego, zarówno w sferze publicznej, jak i prywatnej;

5.  zachęca instytucje UE i państwa członkowskie, by oficjalnie uznały i uwypuklały historię osób pochodzenia afrykańskiego w Europie, w tym historię przeszłych i obecnych niesprawiedliwości i zbrodni przeciwko ludzkości, takich jak niewolnictwo i transatlantycki handel niewolnikami, oraz niesprawiedliwości i zbrodni popełnionych przez europejski kolonializm, a jednocześnie bogate osiągnięcia i pozytywny wkład osób pochodzenia afrykańskiego, przez oficjalne ogłoszenie na szczeblu UE i na szczeblu krajowym Międzynarodowego Dnia Pamięci o Ofiarach Niewolnictwa i Transatlantyckiego handlu niewolnikami, a także Miesiąca Historii Osób Czarnoskórych;

6.  zachęca państwa członkowskie i instytucje europejskie do formalnego uznania ogłoszonej przez ONZ Międzynarodowej Dekady Osób Pochodzenia Afrykańskiego oraz do podjęcia skutecznych działań służących realizacji programu tej dekady w duchu uznania, sprawiedliwości i rozwoju;

7.  przypomina, że niektóre państwa członkowskie podjęły działania zmierzające do znaczącej i rzeczywistej rekompensaty za przeszłe akty niesprawiedliwości i zbrodnie przeciwko ludzkości popełnione wobec osób pochodzenia afrykańskiego, z uwzględnieniem utrzymującego się do dziś wpływu tych niesprawiedliwości;

8.  apeluje do instytucji UE i pozostałych państw członkowskich, by poszły za tym przykładem, co może obejmować pewną formę zadośćuczynienia, np. oficjalne przeprosiny i zwrot zagrabionych dóbr do państw pochodzenia;

9.  apeluje do państw członkowskich o odtajnienie ich archiwów kolonialnych;

10.  wzywa instytucje UE i jej państwa członkowskie, by dążyły do systematycznego zwalczania dyskryminacji etnicznej i przestępstw z nienawiści oraz by wraz z innymi kluczowymi zainteresowanymi stronami opracowały skuteczne metody reagowania na te zjawiska na podstawie dowodów, na drodze prawnej i politycznej; uważa, że jedynym celem gromadzenia danych na temat dyskryminacji etnicznej i przestępstw z nienawiści powinno być wskazanie ich przyczyn oraz zwalczanie ksenofobicznych i dyskryminacyjnych wypowiedzi i działań, zgodnie z przepisami krajowymi i unijnym prawodawstwem dotyczącym ochrony danych;

11.  apeluje do państw członkowskich o opracowanie krajowych strategii antyrasistowskich w odpowiedzi na sytuację osób pochodzenia afrykańskiego w obszarach edukacji, mieszkalnictwa, opieki zdrowotnej, zatrudnienia, kontaktów z policją, usług społecznych, sądownictwa oraz udziału w życiu politycznym i reprezentacji politycznej, a także o zachęcanie do udziału osób pochodzenia afrykańskiego w mediach i programach telewizyjnych, by odpowiednio zareagować na brak reprezentacji osób pochodzenia afrykańskiego oraz brak wzorów do naśladowania dla dzieci pochodzenia afrykańskiego;

12.  podkreśla ważną rolę organizacji społeczeństwa obywatelskiego w zwalczaniu rasizmu i dyskryminacji oraz apeluje o zwiększenie na szczeblu europejskim, krajowym i lokalnym wsparcia finansowego dla organizacji oddolnych;

13.  wzywa Komisję, by w obecnych programach finansowania i w przyszłym okresie wieloletnim zapisała ukierunkowanie działań na osoby pochodzenia afrykańskiego;

14.  apeluje do Komisji, by w odpowiednich służbach utworzyła oddzielny zespół, który zajmie się szczególnie problemem afrofobii;

15.  nalega, by państwa członkowskie wdrożyły i odpowiednio egzekwowały decyzję ramową Rady w sprawie zwalczania pewnych form i przejawów rasizmu i ksenofobii za pomocą środków prawnokarnych, a szczególnie by za okoliczności obciążające uznawały uprzedzenia jako motyw popełnienia przestępstw z pobudek rasowych, narodowych lub etnicznych, w celu zagwarantowania odnotowywania przestępstw z nienawiści wobec osób pochodzenia afrykańskiego, prowadzenia śledztw w sprawie tych przestępstw oraz ścigania i karania sprawców;

16.  apeluje do państw członkowskich, by skutecznie reagowały na przestępstwa z nienawiści, w tym prowadziły śledztwa uwzględniające uprzedzenia jako motyw przestępstw z pobudek rasowych, narodowych lub etnicznych, a także by zapewniły odnotowywanie przestępstw z nienawiści wobec osób pochodzenia afrykańskiego, prowadzenie śledztw w sprawie tych przestępstw oraz ściganie i karanie sprawców;

17.  apeluje do państw członkowskich o zaprzestanie profilowania rasowego czy etnicznego w każdej postaci w ramach egzekwowania prawa karnego, środków służących zwalczaniu terroryzmu i kontroli imigracji, a także o oficjalne wskazanie i zwalczanie praktyk bezprawnej dyskryminacji i przemocy przez organizowanie szkoleń dla organów władzy, mających przeciwdziałać rasizmowi i uprzedzeniom;

18.  apeluje do państw członkowskich o potępienie rasistowskich i afrofobicznych tradycji oraz o zniechęcanie do nich;

19.  apeluje do państw członkowskich, by monitorowały uprzedzenia rasowe w sądach karnych, systemach edukacji i usługach społecznych oraz by aktywnie zapewniały równość w sądownictwie i poprawę stosunków między organami ścigania a społecznościami mniejszościowymi, równość edukacji i poprawę stosunków między władzami oświatowymi a społecznościami mniejszościowymi oraz równość w zakresie usług społecznych i poprawę stosunków między organami służb społecznych a społecznościami mniejszościowymi, zwłaszcza społecznościami osób czarnoskórych i pochodzenia afrykańskiego;

20.  wzywa państwa członkowskie do zapewnienia dorosłym i dzieciom pochodzenia afrykańskiego równego dostępu do wysokiej jakości edukacji i opieki wolnej od dyskryminacji i segregacji oraz do zapewnienia w razie potrzeby odpowiedniej pomocy w nauce; zachęca państwa członkowskie, by włączyły historię osób pochodzenia afrykańskiego do programów nauczania i prezentowały całościowe spojrzenie na kolonializm i niewolnictwo, z uwzględnieniem historycznych i obecnych negatywnych konsekwencji tych zjawisk dla osób pochodzenia afrykańskiego, a także by zapewniły odpowiednie przeszkolenie nauczycieli pozwalające im podołać temu zadaniu i radzić sobie z różnorodnością uczniów w klasach;

21.  apeluje do instytucji UE i państw członkowskich o promowanie i wspieranie zatrudnienia, przedsiębiorczości i inicjatyw poprawiających sytuację ekonomiczną osób pochodzenia afrykańskiego, by zmierzyć się z ponadprzeciętną stopą bezrobocia wśród osób pochodzenia afrykańskiego i z ich dyskryminacją na rynku pracy;

22.  wzywa państwa członkowskie, by zajęły się problemem dyskryminacji osób pochodzenia afrykańskiego na rynku mieszkaniowym oraz podjęły konkretne działania służące rozwiązaniu problemu nierówności w dostępie do mieszkań i zapewnieniu odpowiednich mieszkań;

23.  apeluje do Komisji i państw członkowskich o zapewnienie bezpiecznych i legalnych dróg wjazdu do UE dla migrantów, uchodźców i osób ubiegających się o azyl, z uwzględnieniem istniejących przepisów i praktyk;

24.  wzywa Komisję i Europejską Służbę Działań Zewnętrznych, by skutecznie zapewniły niekierowanie żadnych unijnych funduszy, wsparcia czy współpracy do organizacji lub grup parających się zniewalaniem, przemytem lub torturowaniem czarnoskórych lub afrykańskich migrantów bądź wymuszeniami wobec nich czy też grup lub organizacji powiązanych z takimi działaniami;

25.  apeluje do instytucji europejskich o przyjęcie strategii na rzecz różnorodności wśród pracowników i ich włączenia społecznego, obejmującej strategiczny plan obecności mniejszości etnicznych i rasowych wśród ich personelu, uzupełniający dotychczasowe starania;

26.  wzywa europejskie partie i fundacje polityczne, a także parlamenty na wszystkich szczeblach w UE, by wspierały i rozwijały inicjatywy zachęcające osoby pochodzenia afrykańskiego do udziału w życiu politycznym;

27.  wzywa Komisję do ścisłej współpracy z takimi podmiotami międzynarodowymi jak OBWE, ONZ, Unia Afrykańska i Rada Europy, a także z innymi partnerami międzynarodowymi, w celu zwalczania afrofobii na szczeblu międzynarodowym;

28.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, parlamentom i rządom państw członkowskich oraz Zgromadzeniu Parlamentarnemu Rady Europy.

(1) Dz.U. L 180 z 19.7.2000, s. 22.
(2) Dz.U. L 303 z 2.12.2000, s. 16.
(3) Dz.U. L 328 z 6.12.2008, s. 55.
(4) Dz.U. L 315 z 14.11.2012, s. 57.
(5) ‘Being Black in Europe’ („Być czarnoskórym w Europie”), listopad 2018 r., sprawozdanie zawierające wybrane wyniki badania EU-MIDIS II.
(6) Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0056.
(7) https://search.coe.int/cm/Pages/result_details.aspx?ObjectID=09000016805e297e
(8) Zob. Europejska Sieć Przeciwko Rasizmowi (ENAR), „Afrophobia in Europe. ENAR Shadow Report 2014-2015” [Afrofobia w Europie. Raport alternatywny ENAR za lata 2014–2015] z 2015 r., dostępny pod adresem: http://www.enar-eu.org/IMG/pdf/shadowreport_afrophobia_final_with_corrections.pdf
(9) Zob. drugie badanie Unii Europejskiej na temat mniejszości i dyskryminacji (EU-MIDIS II) z 2017 r. dostępne pod adresem: http://fra.europa.eu/en/publication/2017/eumidis-ii-main-results
(10) Ibid.
(11) Zob. ostatnie opublikowane sprawozdanie z 2016 r.: http://hatecrime.osce.org/2016-data
(12) Opinia FRA nr 11.


Sprawozdanie w sprawie przestępstw finansowych, uchylania się od opodatkowania i unikania opodatkowania
PDF 487kWORD 157k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 26 marca 2019 r. w sprawie przestępstw finansowych, uchylania się od opodatkowania i unikania opodatkowania (2018/2121(INI))
P8_TA(2019)0240A8-0170/2019

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 4 i 13 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE),

–  uwzględniając art. 107, 108, 113, 115 i 116 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

–  uwzględniając swoją decyzję z 1 marca 2018 r. w sprawie powołania Komisji Specjalnej ds. Przestępstw Finansowych, Uchylania się od Opodatkowania i Unikania Opodatkowania (TAX3) i określającą jej kompetencje, skład liczbowy i długość kadencji(1),

–  uwzględniając rezolucję komisji TAXE z 25 listopada 2015 r.(2) oraz rezolucję komisji TAX2 z 6 lipca 2016 r.(3) w sprawie interpretacji prawa podatkowego i innych środków o podobnym charakterze lub skutkach,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 grudnia 2015 r. z zaleceniami dla Komisji dotyczącymi wprowadzenia przejrzystości, koordynacji i konwergencji do polityki opodatkowania osób prawnych w Unii(4),

–  uwzględniając wyniki prac komisji śledczej ds. prania pieniędzy, unikania opodatkowania i uchylania się od opodatkowania, przekazane Radzie i Komisji 13 grudnia 2017 r.(5),

–  uwzględniając działania Komisji w następstwie wyżej wymienionych rezolucji Parlamentu(6),

–  uwzględniając liczne informacje ujawniane przez dziennikarzy śledczych, takie jak LuxLeaks, dokumenty panamskie, dokumenty z rajów podatkowych, a ostatnio afery cum-ex, a także przypadki prania pieniędzy, w które zamieszane były w szczególności banki w Danii, Estonii, Niemczech, na Łotwie, w Holandii i Zjednoczonym Królestwie,

–  uwzględniając swoją rezolucję z 29 listopada 2018 r. w sprawie afery cum-ex: przestępstwa finansowego i luk w obowiązujących ramach prawnych(7),

–  uwzględniając swoją rezolucję z 19 kwietnia 2018 r. w sprawie ochrony dziennikarzy śledczych w Europie: przypadek słowackiego dziennikarza Jána Kuciaka i Martiny Kušnírovej(8),

–  uwzględniając badania przygotowane przez Biuro Analiz Parlamentu Europejskiego pt. „Citizenship by investment (CBI) and residency by investment (RBI) schemes in the EU: state of play, issues and impacts” [Programy przyznawania obywatelstwa w zamian za inwestycje (CBI) i prawa pobytu w zamian za inwestycje (RBI) w UE: stan rzeczy, problematyka i skutki], „Money laundering and tax evasion risks in free ports and customs warehouses” [Zagrożenie praniem pieniędzy i uchylaniem się od opodatkowania w wolnych portach i składach celnych] oraz „An overview of shell companies in the European Union” [Zarys problemu firm przykrywek w Unii Europejskiej](9),

–  uwzględniając badanie pt. „VAT fraud: economic impact, challenges and policy issues” [Oszustwa związane z VAT: skutki gospodarcze, wyzwania i kwestie polityczne](10), badanie pt. „Cryptocurrencies and blockchain – Legal context and implications for financial crime, money laundering and tax evasion” [Kryptowaluty i blockchain – kontekst prawny oraz związek z przestępczością finansową i uchylaniem się od opodatkowania] oraz badanie pt. „Impact of Digitalisation on International Tax Matters” [Wpływ cyfryzacji na międzynarodowe kwestie podatkowe](11),

–  uwzględniając badania Komisji dotyczące wskaźników agresywnego planowania podatkowego(12),

–  uwzględniając materiał dowodowy zgromadzony przez komisję TAX3 podczas 34 wysłuchań z udziałem ekspertów, wymian opinii z komisarzami i ministrami oraz podczas wyjazdów do Waszyngtonu, Rygi, na wyspę Man, do Estonii i Danii,

–  uwzględniając zmodernizowane, solidniejsze ramy opodatkowania osób prawnych wprowadzone podczas bieżącej kadencji parlamentarnej, w szczególności dyrektywy w sprawie przeciwdziałania unikaniu opodatkowania (ATAD I(13) i ATAD II(14)) oraz przeglądy dyrektywy w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania (DAC)(15),

–  uwzględniając wnioski Komisji oczekujące na przyjęcie, w szczególności w sprawie CC(C)TB(16), pakiet dotyczący opodatkowania gospodarki cyfrowej(17) i wniosek w sprawie publicznej sprawozdawczości według krajów (CBCR)(18), a także stanowisko Parlamentu w sprawie tych wniosków,

–  uwzględniając rezolucję Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich z 1 grudnia 1997 r. w sprawie Grupy ds. Kodeksu Postępowania (opodatkowanie działalności gospodarczej) oraz regularne sprawozdania przedkładane Radzie ECOFIN przez tę grupę,

–  uwzględniając unijny wykaz jurysdykcji niechętnych współpracy do celów podatkowych przyjęty 5 grudnia 2017 r. i zmieniony na podstawie ustaleń poczynionych w toku bieżącego monitorowania zobowiązań państw trzecich,

–  uwzględniając komunikat Komisji z 21 marca 2018 r. w sprawie nowych wymagań przeciwko unikaniu opodatkowania w prawodawstwie UE regulującym w szczególności operacje finansowe i inwestycyjne (C(2018)1756),

–  uwzględniając trwającą modernizację ram prawnych VAT, w szczególności docelowy system VAT,

–  uwzględniając swoją rezolucję z 24 listopada 2016 r. pt. „W kierunku ostatecznego systemu VAT i zwalczania oszustw związanych z VAT”(19),

–  uwzględniając niedawno przyjęte nowe unijne ramy prawne przeciwdziałania praniu pieniędzy, w szczególności po przyjęciu czwartego (AMLD4)(20) i piątego (AMLD5)(21) przeglądu dyrektywy w sprawie przeciwdziałania praniu pieniędzy,

–  uwzględniając postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego wszczęte przez Komisję przeciwko 28 państwom członkowskim, które nie dokonały należytej transpozycji dyrektywy AMLD4 do prawa krajowego,

–  uwzględniając plan działania Komisji z 2 lutego 2016 r. na rzecz skuteczniejszego zwalczania finansowania terroryzmu (COM(2016)0050)(22),

–  uwzględniając komunikat Komisji z 12 września 2018 r. pt. „Wzmocnienie unijnych ram dotyczących nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami finansowymi oraz nadzoru nad tymi instytucjami w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy” (COM(2018)0645),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 14 marca 2019 r. w sprawie pilnej potrzeby stworzenia unijnej czarnej listy państw trzecich zgodnie z dyrektywą w sprawie przeciwdziałania praniu pieniędzy(23);

–  uwzględniając zestawienie i analizę luk z 15 grudnia 2016 r. przygotowane przez platformę jednostek analityki finansowej Unii Europejskiej (platformę FIU UE), dotyczące uprawnień FIU UE oraz przeszkód w pozyskiwaniu i wymianie informacji, oraz dokument roboczy służb Komisji z 26 czerwca 2017 r. w sprawie usprawnienia współpracy między jednostkami analityki finansowej UE (SWD(2017)0275),

–  uwzględniając zalecenie Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego (EUNB) i Komisji z 11 lipca 2018 r. dla maltańskiej jednostki analityki finansowej (FIAU) na temat działań niezbędnych do zapewnienia zgodności z dyrektywą w sprawie przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu,

–  uwzględniając pismo z 7 grudnia 2018 r. przesłane przez przewodniczącego komisji TAX3 do stałego przedstawiciela Malty przy UE Daniela Azzopardiego z prośbą o udzielenie wyjaśnień dotyczących przedsiębiorstwa 17 Black,

–  uwzględniając postępowania w sprawie pomocy państwa i decyzje Komisji(24),

–  uwzględniając wniosek z 23 kwietnia 2018 r. dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ochrony osób zgłaszających przypadki naruszenia prawa Unii (COM(2018)0218),

–  uwzględniając projekt Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej;

–  uwzględniając deklarację polityczną określającą ramy przyszłych stosunków między Unią Europejską a Zjednoczonym Królestwem;

–  uwzględniając rezultaty różnych szczytów G-7, G-8 i G-20 poświęconych międzynarodowym kwestiom podatkowym,

–  uwzględniając rezolucję w sprawie programu działań z Addis Abeby przyjętą 27 lipca 2015 r. przez Zgromadzenie Ogólne ONZ,

–  uwzględniając sprawozdanie grupy wysokiego szczebla ds. nielegalnych przepływów finansowych z Afryki, przygotowane na wspólny wniosek ministerstw finansów, planowania i rozwoju gospodarczego podczas konferencji Komisji Unii Afrykańskiej / oenzetowskiej Komisji Gospodarczej ds. Afryki (ECA);

–  uwzględniając komunikat Komisji z 28 stycznia 2016 r. w sprawie strategii zewnętrznej na rzecz efektywnego opodatkowania (COM(2016)0024), w którym Komisja zaapelowała również do UE, aby „świeciła przykładem”,

–  uwzględniając swoje rezolucje z 8 lipca 2015 r. w sprawie unikania zobowiązań podatkowych i uchylania się od opodatkowania jako wyzwań dla zarządzania, ochrony socjalnej i rozwoju w krajach rozwijających się(25) oraz z 15 stycznia 2019 r. w sprawie równouprawnienia płci w kontekście polityki podatkowej w UE(26),

–  uwzględniając wynikający z art. 8 ust. 2 europejskiej konwencji praw człowieka (EKPC) obowiązek stałego przestrzegania przepisów o ochronie prywatności,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji z 23 stycznia 2019 r. w sprawie programów obywatelstwa i ułatwień pobytowych dla inwestorów w Unii Europejskiej (COM(2019)0012),

–  uwzględniając komunikat Komisji z 15 stycznia 2019 r. pt. „W kierunku skuteczniejszego i bardziej demokratycznego procesu podejmowania decyzji w dziedzinie polityki podatkowej UE” (COM(2019)0008),

–  uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z 18 października 2017 r. pt. „Partnerstwa UE na rzecz rozwoju i wyzwania związane z międzynarodowymi umowami podatkowymi”,

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Specjalnej ds. Przestępstw Finansowych, Uchylania się od Opodatkowania i Unikania Opodatkowania (A8-0170/2019),

1.Ogólne wprowadzenie – tło problemu

1.1.Zmiany

1.  twierdzi, że obowiązujące przepisy podatkowe często nie mogą nadążyć za coraz szybciej rozwijającą się gospodarką; przypomina, że aktualnie obowiązujące międzynarodowe i krajowe przepisy podatkowe zostały w większości sformułowane na początku XX wieku; twierdzi, że istnieje pilna i stała potrzeba reformowania tych przepisów, aby dostosować międzynarodowe, unijne i krajowe systemy podatkowe do nowych wyzwań gospodarczych, społecznych i technologicznych XXI wieku; zwraca uwagę na powszechnie panujący pogląd, że obecne systemy podatkowe i metody rachunkowości nie są przygotowane, by nadążyć za postępem oraz zapewnić, by wszyscy uczestnicy rynku płacili sprawiedliwą część podatków;

2.  podkreśla, że Parlament Europejski wniósł istotny wkład w walkę z przestępczością finansową, uchylaniem się od opodatkowania i unikaniem opodatkowania, które zostały ujawnione między innymi w sprawach LuxLeaks, dokumentach panamskich, dokumentach z rajów podatkowych, Football Leaks, Bahamas Leaks i cum-ex, zwłaszcza dzięki pracy komisji specjalnych TAXE, TAX2(27) i TAX3, komisji śledczej PANA oraz Komisji Gospodarczej i Monetarnej (ECON);

3.  wyraża zadowolenie, że podczas obecnej kadencji Komisja przedłożyła 26 wniosków ustawodawczych mających wyeliminować niektóre luki prawne, zwiększyć skuteczność walki z przestępczością finansową i agresywnym planowaniem podatkowym, a także poprawić skuteczność poboru i sprawiedliwość wymiaru podatków; głęboko ubolewa nad brakiem postępów w Radzie w zakresie ważnych inicjatyw dotyczących reformy podatku od osób prawnych, które dotąd nie zostały sfinalizowane z powodu braku prawdziwej woli politycznej; apeluje o szybkie przyjęcie inicjatyw UE, które dotąd nie zostały sfinalizowane, oraz o uważne monitorowanie przebiegu wdrażania, aby zapewnić skuteczność i prawidłowe egzekwowanie, nadążając za wielokierunkowością oszustw podatkowych, uchylania się od opodatkowania i unikania opodatkowania;

4.  przypomina, że jurysdykcja podatkowa obejmuje jedynie kwestie podatkowe związane z jej terytorium, podczas gdy przepływy gospodarcze i niektórzy podatnicy, tacy jak przedsiębiorstwa wielonarodowe i zamożni klienci indywidualni, działają w skali ogólnoświatowej;

5.  podkreśla, że definiowanie podstaw opodatkowania wymaga posiadania pełnego obrazu sytuacji podatników, w tym tych komponentów, które znajdują się poza daną jurysdykcją podatkową, oraz określenia, który komponent odnosi się do której jurysdykcji; zauważa, że wymaga to również, aby takie podstawy opodatkowania były rozdzielane między jurysdykcje podatkowe w celu uniknięcia podwójnego opodatkowania i podwójnego nieopodatkowania; potwierdza, że priorytetem powinno być wyeliminowanie podwójnego nieopodatkowania, jak również dopilnowanie, aby kwestia podwójnego opodatkowania została rozwiązana;

6.  uważa, że wszystkie instytucje UE, a także państwa członkowskie muszą podjąć wysiłki, aby wyjaśnić obywatelom prace prowadzone w dziedzinie podatków oraz działania podejmowane w celu rozwiązania istniejących problemów i zlikwidowania luk; uważa, że UE musi przyjąć szeroką strategię, zgodnie z którą UE będzie wspierać, w ramach odpowiednich strategii politycznych, państwa członkowskie w przechodzeniu od ich obecnych szkodliwych systemów podatkowych do systemu podatkowego zgodnego z ramami prawnymi UE i duchem traktatów UE;

7.  zauważa, że przepływy ekonomiczne(28) i możliwości zmiany rezydencji podatkowej znacznie się zwiększyły; ostrzega, że niektóre nowe zjawiska(29) są z natury nieprzejrzyste lub ułatwiają utrzymanie nieprzejrzystości, umożliwiając oszustwa podatkowe, uchylanie się od opodatkowania, agresywne planowanie podatkowe i pranie pieniędzy;

8.   ubolewa nad faktem, że niektóre państwa członkowskie konfiskują podstawę opodatkowania innych państw członkowskich, przyciągając zyski generowane gdzie indziej, co pozwala przedsiębiorstwom na sztuczne obniżanie ich podstawy opodatkowania; wskazuje, że ta praktyka nie tylko szkodzi zasadzie solidarności UE, ale również powoduje redystrybucję bogactwa do przedsiębiorstw wielonarodowych i ich udziałowców kosztem obywateli UE; popiera ważne prace kadry akademickiej i dziennikarzy, którzy pomagają rzucić światło na te praktyki;

1.2.Cel opodatkowania oraz wpływ oszustw podatkowych, uchylania się od opodatkowania, szkodliwych praktyk podatkowych i prania pieniędzy na społeczeństwa europejskie

9.  uważa, że sprawiedliwe opodatkowanie i zdecydowane zwalczanie oszustw podatkowych, uchylania się od opodatkowania, agresywnego planowania podatkowego i prania pieniędzy odgrywają kluczową rolę w kształtowaniu sprawiedliwego społeczeństwa i silnej gospodarki, broniąc jednocześnie umowy społecznej i praworządności; zauważa, że sprawiedliwy i skuteczny system podatkowy ma kluczowe znaczenie dla rozwiązania problemu nierówności, nie tylko przez finansowanie wydatków publicznych na wspieranie mobilności społecznej, ale również przez zmniejszanie nierówności w dochodach; podkreśla, że polityka podatkowa może mieć duży wpływ na decyzje dotyczące zatrudnienia, poziom inwestycji i gotowość przedsiębiorstw do ekspansji;

10.  podkreśla, że najpilniejszym priorytetem jest zmniejszenie luki podatkowej wynikającej z oszustw podatkowych, uchylania się od opodatkowania, agresywnego planowania podatkowego i prania pieniędzy oraz ich wpływu na budżety krajowe i budżet unijny, aby zapewnić wszystkimi podatnikom równe warunki działania i sprawiedliwość podatkową, przeciwdziałać wzrostowi nierówności i zwiększyć zaufanie do demokratycznego kształtowania polityki przez zagwarantowanie, że oszuści nie będą mieli konkurencyjnej przewagi podatkowej w stosunku do uczciwych podatników;

11.  podkreśla, że wspólne wysiłki na szczeblu unijnym i krajowym mają zasadnicze znaczenie dla ochrony budżetu UE i budżetów krajowych przed stratami wynikającymi z niezapłaconych podatków; zauważa, że tylko dzięki pobieranym w pełni i skutecznie dochodom podatkowym państwa mogą zapewnić między innymi wysokiej jakości usługi publiczne, w tym przystępną cenowo edukację, opiekę zdrowotną i mieszkania, bezpieczeństwo, kontrolę przestępczości i reagowanie kryzysowe, zabezpieczenie społeczne i opiekę społeczną, egzekwowanie norm pracowniczych i środowiskowych, przeciwdziałanie zmianie klimatu, promowanie równouprawnienia płci, transport publiczny i podstawową infrastrukturę w celu wspierania rozwoju zrównoważonego pod względem społecznym i, w razie konieczności, jego stabilizacji, aby osiągnąć cele zrównoważonego rozwoju;

12.  uważa, że niedawne zmiany opodatkowania i poboru podatków, które spowodowały przesunięcie ciężaru podatkowego z majątku na dochody, z dochodów kapitałowych na dochody z pracy i konsumpcję, z przedsiębiorstw wielonarodowych na małe i średnie przedsiębiorstwa (MŚP) oraz z sektora finansowego na gospodarkę realną, miały nieproporcjonalny wpływ na kobiety i osoby o niskich dochodach, które zazwyczaj polegają w większym stopniu na dochodach z pracy i wydają większą część dochodów na konsumpcję(30); zauważa, że wyższe wskaźniki uchylania się od opodatkowania odnotowuje się wśród najbogatszych(31); wzywa Komisję, aby we wnioskach ustawodawczych w dziedzinie opodatkowania i przeciwdziałania praniu pieniędzy uwzględniała wpływ na rozwój społeczny, w tym równouprawnienie płci i inne wyżej wymienione polityki;

1.3.Ryzyko i korzyści związane z transakcjami gotówkowym

13.  podkreśla, że transakcje gotówkowe, mimo płynących z nich korzyści takich jak dostępność i szybkość, nadal wiążą się z wysokim ryzykiem, jeśli chodzi o pranie pieniędzy i uchylanie się od opodatkowania, w tym oszustwa związane z VAT; zauważa, że wiele państw członkowskich już wprowadziło ograniczenia płatności gotówkowych; zauważa również, że choć przepisy w zakresie kontroli środków pieniężnych na granicach zewnętrznych UE zostały zharmonizowane, przepisy w sprawie przepływu środków pieniężnych w obrębie UE obowiązujące w państwach członkowskich różnią się od siebie;

14.  zauważa, że rozdrobnienie i zróżnicowany charakter tych środków potencjalnie mogą zakłócać prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego; wzywa w związku z tym Komisję, aby przygotowała wniosek w sprawie europejskich ograniczeń płatności gotówkowych przy jednoczesnym utrzymaniu środków pieniężnych jako sposobu płatności; zauważa ponadto, że banknoty euro o wysokich nominałach stwarzają większe ryzyko pod względem prania pieniędzy; przyjmuje z zadowoleniem zapowiedź Europejskiego Banku Centralnego (EBC) z 2016 r. dotyczącą zaprzestania emisji nowych banknotów o nominale 500 EUR (chociaż będące w obiegu banknoty pozostają legalnym środkiem płatniczym); wzywa EBC do sporządzenia harmonogramu stopniowego zlikwidowania możliwości używania banknotów o nominale 500 EUR;

1.4.Ocena ilościowa

15.  podkreśla, że oszustwa podatkowe, uchylanie się od opodatkowania i agresywne planowanie podatkowe powodują uszczuplenie zasobów budżetów krajowych i budżetu unijnego(32); przyznaje, że ustalenie wymiaru ilościowego tych strat nie jest proste; zauważa jednak, że zwiększone wymogi w zakresie przejrzystości nie tylko zapewniłyby lepsze dane, lecz również przyczyniłyby się do zmniejszenia nieprzejrzystości;

16.  zauważa, że w szeregu ocen próbowano określić ilościowo skalę strat w wyniku oszustw podatkowych, uchylania się od opodatkowania i agresywnego planowania podatkowego; przypomina, że żadna z nich sama w sobie nie daje wystarczająco szerokiego obrazu z uwagi na charakter danych lub ich brak; zauważa, że niektóre z ostatnich ocen, prowadzone w oparciu o różne, lecz komplementarne metody, wzajemnie się uzupełniają;

17.  zauważa, że choć Komisja dokonuje oszacowania luki w podatku VAT w UE, to dotychczas jedynie piętnaście państw członkowskich przygotowuje krajowe szacunki luki podatkowej; apeluje do każdego państwa członkowskiego, aby pod kierunkiem Komisji przygotowało wszechstronne oszacowanie luki podatkowej, nieograniczające się do VAT i obejmujące ocenę kosztu wszystkich bodźców podatkowych;

18.  ponownie wyraża ubolewanie z powodu „braku wiarygodnych i bezstronnych danych statystycznych na temat skali unikania opodatkowania i uchylania się od opodatkowania” oraz podkreśla „znaczenie opracowania odpowiedniej, przejrzystej metodologii, dzięki której można będzie oszacować rozmiar tych zjawisk i ich wpływ na finanse publiczne, działalność gospodarczą i inwestycje publiczne państw”(33); wskazuje na znaczenie niezależności politycznej i finansowej instytutów statystycznych dla zapewnienia wiarygodności danych statystycznych; apeluje o wystąpienie do Eurostatu o pomoc techniczną w celu gromadzenia kompleksowych i dokładnych statystyk, tak aby zapewnić je w porównywalnym, łatwym do skoordynowania formacie cyfrowym;

19.  przypomina w szczególności sporządzoną w 2015 r. empiryczną ocenę skali uszczuplenia rocznych dochodów za sprawą agresywnego planowania podatkowego w kontekście podatku od osób prawnych w UE; zwraca uwagę, że w ocenie wskazano przedział od 50–70 mld EUR (suma strat z tytułu samego przenoszenia zysków, co odpowiada co najmniej 17 % dochodów z tytułu podatku od osób prawnych (CIT) w 2013 r. i 0,4 % PKB) do 160–190 mld EUR (po dodaniu indywidualnych uzgodnień podatkowych głównych korporacji wielonarodowych oraz nieefektywnego poboru);

20.  apeluje do Rady i państw członkowskich o nadanie priorytetu – zwłaszcza z pomocą programu Fiscalis – projektom służącym ilościowemu określeniu skali unikania opodatkowania, aby skuteczniej wyeliminować istniejącą lukę podatkową; podkreśla, że Parlament Europejski przyjął(34) wzrost środków programu Fiscalis; wzywa państwa członkowskie, aby pod kierownictwem Komisji corocznie dokonywały oszacowania luk podatkowych i podawały wyniki do wiadomości publicznej;

21.  odnotowuje, że w dokumencie roboczym MFW(35) wielkość strat z powodu erozji bazy podatkowej i przenoszenia zysków (BEPS) oraz strat związanych z rajami podatkowymi szacuje się w skali ogólnoświatowej na 600 mld USD rocznie; odnotowuje, że według długoterminowych, przybliżonych szacunków MFW strata wynosi 400 mld USD w krajach OECD (równowartość 1 % ich PKB) oraz 200 mld USD w krajach rozwijających się (równowartość 1,3 % ich PKB);

22.  z zadowoleniem przyjmuje niedawne szacunki dotyczące gospodarki nieobserwowalnej – często nazywanej szarą strefą – w badaniu „Polityka podatkowa w Unii Europejskiej 2017”(36), które podaje szersze określenie uchylania się od opodatkowania; podkreśla, że wartość gospodarki nieobserwowalnej mierzy działalność gospodarczą, której nie można ująć w podstawowych źródłach danych wykorzystywanych do sporządzania rachunków narodowych;

23.  podkreśla, że ogółem niemal 40 % zysków korporacji wielonarodowych jest corocznie przenoszonych do rajów podatkowych, przy czym niektóre państwa Unii Europejskiej okazują się głównymi przegranymi przenoszenia zysków, ponieważ 35 % przenoszonych zysków pochodzi z państw UE, a następnie z krajów rozwijających się (30 %)(37); zwraca uwagę, że około 80 % zysków przenoszonych z wielu państw członkowskich UE trafia do kilku innych państw członkowskich UE lub odbywa się za ich pośrednictwem; wskazuje, że korporacje wielonarodowe mogą płacić podatki aż o 30 % niższe niż ich krajowi konkurenci, a agresywne planowanie podatkowe zakłóca konkurencję dla przedsiębiorstw krajowych, w szczególności MŚP;

24.  zauważa, że ostatnie szacunki wskazują na kwotę około 825 mld EUR rocznie z tytułu uchylania się od opodatkowania w UE(38);

25.  zauważa, że przedsiębiorstwa wielonarodowe, które zostały przesłuchane przez komisję TAX3, sporządzają własne oszacowania efektywnych stawek podatkowych(39); zwraca uwagę, że niektórzy eksperci kwestionują te szacunki;

26.  wzywa do gromadzenia statystyk dotyczących dużych transakcji w wolnych portach, składach celnych i specjalnych strefach ekonomicznych, a także informacji ujawnianych przez pośredników i sygnalistów;

1.5Oszustwa podatkowe, uchylanie się od opodatkowania, unikanie opodatkowania i agresywne planowanie podatkowe

27.  przypomina, że walka z uchylaniem się od opodatkowania i oszustwami podatkowymi jest wymierzona w czyny bezprawne, natomiast walka z unikaniem opodatkowania dotyczy sytuacji, w których wykorzystuje się luki prawne lub które z założenia mieszczą się w granicach prawa – chyba że zostaną uznane za nielegalne przez organy podatkowe lub ostatecznie przez sądy – lecz są sprzeczne z jego duchem; apeluje zatem o uproszczenie ram podatkowych;

28.  przypomina, że poprawa poboru podatków w krajach UE prawdopodobnie ograniczy przestępczość związaną z uchylaniem się od opodatkowania i następującym po nim praniem pieniędzy;

29.  przypomina, że przez agresywne planowanie podatkowe rozumie się tworzenie struktury podatkowej, która ma służyć zmniejszeniu zobowiązań podatkowych przez wykorzystanie niuansów prawnych systemu podatkowego lub arbitrażu między co najmniej dwoma systemami podatkowymi, co jest sprzeczne z duchem prawa;

30.  z zadowoleniem przyjmuje odpowiedź Komisji na apele komisji TAXE, TAX2 i PANA o lepszą identyfikację agresywnego planowania podatkowego i szkodliwych praktyk podatkowych;

31.  apeluje do Komisji i Rady, aby zaproponowały i przyjęły wszechstronną i szczegółową definicję wskaźników agresywnego planowania podatkowego, na podstawie zarówno cech rozpoznawczych określonych w ramach piątego przeglądu dyrektywy o współpracy administracyjnej (DAC6)(40), jak i odpowiednich badań oraz zaleceń Komisji(41); podkreśla, że te jasne wskaźniki mogą w razie potrzeby opierać się na normach ustalonych na szczeblu międzynarodowym; apeluje do państw członkowskich o wykorzystanie tych wskaźników jako podstawy do wyeliminowania wszystkich szkodliwych praktyk podatkowych wynikających z istniejących luk podatkowych; wzywa Komisję i Radę do regularnego aktualizowania tych wskaźników w przypadku pojawienia się nowych ustaleń lub praktyk w zakresie agresywnego planowania podatkowego;

32.  zwraca uwagę na podobieństwo między płatnikami podatku od osób prawnych a zamożnymi klientami indywidualnymi, jeśli chodzi o wykorzystywanie struktur korporacyjnych i podobnych struktur, takich jak trusty i lokalizacje offshore, do agresywnego planowania podatkowego; zwraca uwagę na rolę pośredników(42) w tworzeniu takich mechanizmów; przypomina w związku z tym, że w przypadku zamożnych klientów indywidualnych większość ich dochodów pochodzi z zysków kapitałowych, a nie wynagrodzeń;

33.  z zadowoleniem przyjmuje ocenę Komisji i uwzględnienie wskaźników agresywnego planowania podatkowego w sprawozdaniach krajowych europejskiego semestru 2018 r.; apeluje, by taka ocena stała się regularnym elementem w celu zapewnienia równych warunków działania na unijnym rynku wewnętrznym, a w dłuższej perspektywie większej stabilności dochodów publicznych; zwraca się do Komisji, aby zadbała o jasne działania następcze w celu wyeliminowania praktyk agresywnego planowania podatkowego, w stosownych przypadkach w formie formalnych zaleceń;

34.  ponawia swój apel do spółek będących podatnikami o wypełnianie w całości zobowiązań podatkowych i powstrzymywanie się od agresywnego planowania podatkowego, które prowadzi do BEPS, oraz o rozważenie uczciwej strategii podatkowej, a także o powstrzymywanie się od szkodliwych praktyk podatkowych, co będzie stanowić istotny element odpowiedzialności społecznej przedsiębiorstw, z uwzględnieniem wytycznych ONZ dotyczących biznesu i praw człowieka oraz wytycznych OECD dla przedsiębiorstw wielonarodowych, aby zapewnić zaufanie podatników do ram podatkowych;

35.  wzywa państwa członkowskie uczestniczące w procedurze wzmocnionej współpracy, aby jak najszybciej doszły do porozumienia w sprawie przyjęcia podatku od transakcji finansowych, przy czym przyznaje, że rozwiązanie globalne byłoby najbardziej odpowiednie;

2.Opodatkowanie osób prawnych

36.  przypomina, że wraz z globalizacją i cyfryzacją znacznie poszerzyły się możliwości wyboru miejsca prowadzenia działalności gospodarczej lub miejsca zamieszkania w oparciu o ramy prawne;

37.  przypomina, że podatki należy płacić w jurysdykcjach, w których rzeczywiście prowadzona jest istotna i rzeczywista działalność gospodarcza i tworzona jest wartość, a w przypadku podatków pośrednich tam, gdzie następuje konsumpcja; podkreśla, że można to osiągnąć dzięki przyjęciu wspólnej skonsolidowanej podstawy opodatkowania osób prawnych (CCCTB) w UE z odpowiednim i sprawiedliwym podziałem, obejmującym między innymi wszystkie rzeczowe aktywa trwałe ;

38.  zwraca uwagę, że na mocy dyrektywy ATAD I w UE został przyjęty podatek od niezrealizowanych zysków kapitałowych, który umożliwia państwom członkowskim opodatkowanie wartości ekonomicznej zysku kapitałowego powstałego na jego terytorium, nawet jeśli w chwili opuszczenia terytorium danego państwa zysk ten nie został zrealizowany; uważa, że zasadę opodatkowania zysków powstałych w państwach członkowskich przed opuszczeniem obszaru Unii należy wzmocnić, przykładowo przez skoordynowane podatki u źródła potrącane od odsetek i należności licencyjnych, aby zlikwidować istniejące luki i uniknąć sytuacji, w których zyski opuszczają UE bez opodatkowania; wzywa Radę do wznowienia negocjacji w sprawie wniosku dotyczącego odsetek i należności licencyjnych(43); zauważa, że umowy podatkowe często zmniejszają stawkę podatku u źródła w celu uniknięcia podwójnego opodatkowania(44);

39.  potwierdza, że dostosowanie międzynarodowych przepisów podatkowych musi odpowiadać na potrzebę rozwiązania problemu unikania opodatkowania wynikającego z możliwego wykorzystywania wzajemnych powiązań między krajowymi przepisami podatkowymi i sieciami umów podatkowych, skutkującego erozją bazy podatkowej i podwójnym nieopodatkowaniem, przy jednoczesnym zagwarantowaniu, by nie występowało podwójne opodatkowanie;

2.1.Plan działania w sprawie erozji bazy podatkowej i przenoszenia zysków (BEPS) oraz jego realizacja w UE: ATAD

40.  uznaje, że projekt w sprawie BEPS prowadzony przez G-20/OECD miał na celu uporanie się w skoordynowany sposób z przyczynami i okolicznościami tworzącymi praktyki BEPS dzięki poprawie transgranicznej spójności przepisów podatkowych, zaostrzeniu wymogów materialnych oraz poprawie przejrzystości i pewności; stwierdza jednak, że poziom gotowości i zaangażowania we współpracę nad planem działania OECD w zakresie BEPS różni się w zależności od kraju i poszczególnych działań;

41.  zauważa, że 15-punktowy plan działania G-20/OECD w sprawie BEPS, który miał zająć się w skoordynowany sposób przyczynami i okolicznościami powstawania praktyk BEPS, jest realizowany i monitorowany, prowadzone są też dalsze dyskusje na szerszym forum niż tylko pierwsze kraje uczestniczące za sprawą Otwartych Ram w zakresie BEPS; apeluje zatem do państw członkowskich o poparcie reformy zarówno mandatu, jak i funkcjonowania Otwartych Ram w celu zapewnienia, by wciąż istniejące luki podatkowe i nierozwiązane kwestie podatkowe zostały objęte obecnymi ramami międzynarodowymi; z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Otwartych Ram, aby przeprowadzić dyskusję i znaleźć globalny konsensus w sprawie lepszej alokacji praw do opodatkowania między krajami;

42.  odnotowuje fakt, że działania te wymagają wdrożenia; przyjmuje do wiadomości notę polityczną(45) Otwartych Ram w zakresie BEPS, której celem jest znalezienie możliwych rozwiązań zidentyfikowanych problemów związanych z opodatkowaniem gospodarki cyfrowej;

43.  podkreśla, że niektóre kraje niedawno przyjęły jednostronne środki przeciwdziałające szkodliwym praktykom podatkowym (takie tak przepisy o podatku od podzielonych zysków (Diverted Profits Tax) w Zjednoczonym Królestwie oraz w sprawie globalnego nisko opodatkowanego dochodu od wartości niematerialnych i prawnych (GILTI) w ramach reformy podatkowej w USA) w celu zapewnienia należytego opodatkowania zagranicznych dochodów wielonarodowych korporacji minimalną efektywną stawką podatku w kraju macierzystym siedziby; apeluje o unijną ocenę tych środków; zauważa, że w przeciwieństwie do tych jednostronnych środków UE ogólnie promuje wielostronne i oparte na konsensusie rozwiązania dotyczące sprawiedliwego przydziału praw do opodatkowania; podkreśla, że na przykład UE priorytetowo traktuje globalne rozwiązanie w zakresie opodatkowania sektora cyfrowego, niemniej jednak proponuje unijny podatek od usług cyfrowych, ponieważ rozmowy na szczeblu ogólnoświatowym postępują wolno;

44.  przypomina, że unijny pakiet środków przeciwdziałających unikaniu opodatkowania z 2016 r. uzupełnia istniejące przepisy, tak aby wdrożyć 15 działań w zakresie BEPS w sposób skoordynowany na jednolitym rynku UE;

45.  wyraża zadowolenie z powodu przyjęcia przez UE dyrektyw ATAD I i ATAD II; zauważa, że zapewniają one sprawiedliwsze opodatkowanie, ustanawiając minimalny poziom ochrony przed unikaniem opodatkowania przez przedsiębiorstwa w całej UE i zapewniając uczciwsze i bardziej stabilne środowisko dla biznesu, zarówno z perspektywy popytu, jak i podaży; z zadowoleniem przyjmuje przepisy o rozbieżności w kwalifikacji struktur hybrydowych zapobiegające podwójnemu nieopodatkowaniu, aby wyeliminować istniejące niezgodności i uniemożliwić powstawanie dalszych rozbieżności między państwami członkowskimi oraz pomiędzy nimi a państwami trzecimi;

46.  z zadowoleniem przyjmuje zawarte w dyrektywie ATAD I przepisy o kontrolowanych przedsiębiorstwach zagranicznych mające zapewnić, by zyski wygenerowane przez powiązane spółki mieszczące się w krajach o niskich lub zerowych podatkach zostały efektywnie opodatkowane; uznaje, że dzięki nim brak lub zróżnicowanie krajowych zasad dotyczących kontrolowanych przedsiębiorstw zagranicznych w Unii nie będzie zakłócać funkcjonowania rynku wewnętrznego, poza przypadkami całkowicie sztucznych struktur, o co niejednokrotnie apelował Parlament; potępia jednoczesne występowanie dwóch podejść do stosowania przepisów dotyczących kontrolowanych przedsiębiorstw zagranicznych zawartych w dyrektywie ATAD I i wzywa państwa członkowskie do wdrożenia jedynie prostszych i skuteczniejszych przepisów dotyczących kontrolowanych przedsiębiorstw zagranicznych, zawartych w art. 7 ust. 2 lit. a) dyrektywy ATAD I;

47.  z zadowoleniem przyjmuje ogólną klauzulę przeciwdziałania nadużyciom przy obliczaniu zobowiązań z tytułu podatku od osób prawnych zawartą w dyrektywie ATAD I, umożliwiającą państwom członkowskim pominięcie uzgodnień, które nie są autentyczne, z uwzględnieniem wszystkich istotnych okoliczności faktycznych oraz okoliczności służących wyłącznie uzyskaniu korzyści podatkowej; ponawia swój apel o przyjęcie wspólnej, rygorystycznej ogólnej klauzuli przeciwdziałania nadużyciom, mianowicie w obowiązującym prawodawstwie, a w szczególności w dyrektywie w sprawie spółek dominujących i spółek zależnych, dyrektywie w sprawie łączenia przedsiębiorstw oraz dyrektywie w sprawie odsetek i należności licencyjnych;

48.  ponawia swój apel o przyjęcie jednoznacznej definicji „stałego zakładu” i „znaczącej obecności gospodarczej”, aby przedsiębiorstwa nie mogły sztucznie ukrywać polegającej opodatkowaniu działalności gospodarczej w państwach członkowskich, w których prowadzą działalność gospodarczą;

49.  wzywa do zakończenia prac podjętych w ramach Wspólnego Forum UE ds. Cen Transferowych nad określeniem dobrych praktyk i związanych z monitorowaniem przez Komisję wdrażania przepisów przez państwa członkowskie;

50.  ponownie wyraża obawy dotyczące stosowania cen transferowych w kontekście agresywnego planowania podatkowego i w związku z tym przypomina o potrzebie podjęcia odpowiednich działań i udoskonalenia ram cen transferowych, aby zaradzić temu problemowi; podkreśla, że należy zapewnić, by odzwierciedlały one rzeczywistość ekonomiczną, gwarantowały państwom członkowskim i przedsiębiorstwom działającym w Unii pewność, jasność i sprawiedliwość, a także ograniczały ryzyko niewłaściwego stosowania przepisów w celu przenoszenia zysków, biorąc pod uwagę wytyczne OECD w sprawie cen transferowych dla przedsiębiorstw wielonarodowych i administracji podatkowych z 2010 r.(46); zauważa jednak, że – jak wskazują eksperci i publikacje – stosowanie „koncepcji niezależnego podmiotu” lub „zasady ceny rynkowej” stanowi jeden z głównych czynników umożliwiających stosowanie szkodliwych praktyk podatkowych(47);

51.  podkreśla, że działania Unii wymierzone w praktyki BEPS i agresywne planowanie podatkowe wyposażyły organy podatkowe w uaktualniony zestaw narzędzi do zapewnienia sprawiedliwego poboru podatków, przy utrzymaniu konkurencyjności unijnych przedsiębiorstw; podkreśla, że organy podatkowe powinny odpowiadać za skuteczność wykorzystania narzędzi bez nakładania dodatkowych obciążeń na odpowiedzialnych podatników, zwłaszcza MŚP;

52.  uznaje, że napływ nowych informacji do organów podatkowych po przyjęciu dyrektyw ATAD I i DAC4 stwarza zapotrzebowanie na adekwatne zasoby, aby zapewnić najefektywniejsze wykorzystanie takich informacji i skuteczne zmniejszenie aktualnej luki podatkowej; wzywa wszystkie państwa członkowskie, aby upewniły się, że narzędzia stosowane przez organy są wystarczające i odpowiednie do wykorzystania tych informacji oraz do łączenia i porównywania informacji pochodzących z różnych źródeł i zestawów danych;

2.2.Nasilenie unijnych działań mających na celu zwalczanie agresywnego planowania podatkowego oraz uzupełnienie planu działania w zakresie BEPS

2.2.1.Kontrola systemów podatkowych państw członkowskich i ogólnego otoczenia podatkowego – agresywne planowanie podatkowe w UE (europejski semestr)

53.  wyraża zadowolenie, że systemy podatkowe państw członkowskich i ogólne otoczenie podatkowe stały się częścią europejskiego semestru zgodnie z apelem Parlamentu(48); z zadowoleniem przyjmuje badania i dane przygotowane przez Komisję(49), które pozwalają lepiej wykorzystać sytuacje dostarczające wskaźniki ekonomiczne agresywnego planowania podatkowego oraz wyraźnie wskazują narażenie na planowanie podatkowe, a także zapewniają wszystkim państwom członkowskim obszerną bazę danych dotyczących tego zjawiska; zwraca uwagę, że w duchu lojalnej współpracy państwa członkowskie nie mogą ułatwiać tworzenia systemów agresywnego planowania podatkowego niezgodnych z ramami prawnymi UE i duchem traktatów UE;

54.  apeluje, aby te nowe wskaźniki podatkowe dla europejskiego semestru miały taki sam status jak wskaźniki dotyczące kontroli wydatków; podkreśla korzyści płynące z uwzględnienia tego wymiaru podatkowego w europejskim semestrze, ponieważ umożliwi to zajęcie się niektórymi szkodliwymi praktykami podatkowymi, którymi nie zajęto się do tej pory w ramach dyrektywy ATAD i innych istniejących regulacji europejskich;

55.  wyraża zadowolenie, że dyrektywa DAC6 określa cechy rozpoznawcze transgranicznych uzgodnień podlegających zgłoszeniu, które pośrednicy mają obowiązek zgłosić organom podatkowym, aby mogły one poddać te uzgodnienia ocenie; z zadowoleniem stwierdza, że takie cechy mechanizmów agresywnego planowania podatkowego można zaktualizować, jeśli pojawią się nowe rodzaje uzgodnień lub praktyk; wskazuje, że termin wdrożenia dyrektywy jeszcze nie upłynął, a przepisy będą musiały być monitorowane w celu zapewnienia ich skuteczności;

56.  apeluje do Grupy ds. Kodeksu Postępowania o coroczne składanie Radzie i Parlamentowi sprawozdań z głównych uzgodnień zgłoszonych w państwach członkowskich, aby decydenci mogli na bieżąco poznawać nowo opracowywane rozwiązania podatkowe oraz w razie potrzeby podejmować środki przeciwdziałania im;

57.  apeluje, aby zarówno instytucje UE, jak i państwa członkowskie zadbały o to, żeby zamówienia publiczne nie ułatwiały unikania opodatkowania przez dostawców; podkreśla, że państwa członkowskie powinny zapewniać, by przedsiębiorstwa lub inne podmioty prawne uczestniczące w przetargach i zamówieniach publicznych nie dopuszczały się oszustw podatkowych, uchylania się od opodatkowania i agresywnego planowania podatkowego, oraz powinny monitorować sytuację w tym zakresie; wzywa Komisję, aby wyjaśniła obecną praktykę udzielania zamówień na podstawie dyrektywy UE w sprawie zamówień publicznych, a w razie potrzeby zaproponowała jej aktualizację, która nie zabraniałaby stosowania względów podatkowych jako kryteriów wykluczenia lub nawet jako kryteriów wyboru w zamówieniach publicznych;

58.  wzywa Komisję, aby opublikowała wniosek, który zobowiązywałby państwa członkowskie do dopilnowania, aby podmioty gospodarcze uczestniczące w postępowaniach o udzielenie zamówienia przestrzegały minimalnego poziomu przejrzystości w odniesieniu do podatków, w szczególności publicznej sprawozdawczości według krajów i przejrzystych struktur własności;

59.  wzywa Komisję, aby jak najszybciej przedstawiła wniosek w sprawie zniesienia korzystnego opodatkowania dochodów z patentów i wzywa państwa członkowskie, aby sprzyjały nieszkodliwemu i, w stosownych przypadkach, bezpośredniemu wspieraniu badań i rozwoju na ich terytorium; podkreśla, że ulgi podatkowe dla przedsiębiorstw powinny być konstruowane ostrożnie i stosowane tylko wtedy, gdy mają pozytywny wpływ na zatrudnienie i wzrost oraz nie istnieje ryzyko stworzenia nowych luk w systemie podatkowym;

60.  ponawia przy tym apel o zapewnienie, by aktualne korzystne opodatkowanie dochodów z patentów miało rzeczywisty związek z działalnością gospodarczą, taki jak testy wydatków, oraz nie zakłócało konkurencji; zwraca uwagę na rosnącą rolę wartości niematerialnych i prawnych w łańcuchu wartości przedsiębiorstw wielonarodowych; odnotowuje poprawioną definicję kosztów działań badawczo- rozwojowych we wniosku dotyczącym wspólnej podstawy opodatkowania osób prawnych (CCTB); podtrzymuje stanowisko Parlamentu w sprawie ulgi podatkowej z tytułu rzeczywistych wydatków na badania i rozwój zamiast odliczeń z tego tytułu;

2.2.2.Lepsza współpraca w dziedzinie opodatkowania, w tym CCCTB

61.  podkreśla, że polityka podatkowa w Unii Europejskiej powinna koncentrować się zarówno na walce z unikaniem opodatkowania i agresywnym planowaniem podatkowym, jak i na ułatwianiu transgranicznej działalności gospodarczej dzięki współpracy między organami podatkowymi i inteligentnemu kształtowaniu polityki podatkowej;

62.  podkreśla, że istnieje wiele przeszkód związanych z podatkami, które utrudniają transgraniczną działalność gospodarczą; zwraca w związku z tym uwagę na swoją rezolucję z 25 października 2012 r. w sprawie dwudziestu głównych obaw europejskich obywateli i przedsiębiorstw w związku z funkcjonowaniem jednolitego rynku(50), wzywa Komisję, aby w trybie pilnym przyjęła plan działania dotyczący tych przeszkód;

63.  z zadowoleniem odnosi się do wznowienia projektu CCCTB wraz z przyjęciem przez Komisję powiązanych wniosków dotyczących CCTB i CCCTB; podkreśla, że po pełnym wdrożeniu CCCTB wyeliminuje luki między krajowymi systemami podatkowymi, w szczególności w zakresie cen transferowych;

64.  apeluje do Rady o szybkie przyjęcie i wdrożenie tych dwóch wniosków równocześnie, z uwzględnieniem opinii Parlamentu, która obejmuje już pojęcie wirtualnego stałego zakładu i formuły repartycji, co wyeliminowałoby pozostałe luki umożliwiające unikanie opodatkowania i zapewniłoby równe warunki działania w kontekście cyfryzacji; ubolewa, że niektóre państwa członkowskie nadal odmawiają znalezienia rozwiązania, i wzywa te państwa członkowskie do zbliżenia stanowisk;

65.  przypomina, że stosowaniu C(C)CTB powinno towarzyszyć wdrożenie wspólnych zasad rachunkowości oraz odpowiednia harmonizacja praktyk administracyjnych;

66.  przypomina, że aby wyeliminować praktykę przenoszenia zysków i wprowadzić zasadę, że podatek jest płacony tam, gdzie generowany jest zysk, CCTB i CCCTB powinny zostać wprowadzone jednocześnie we wszystkich państwach członkowskich; wzywa Komisję do przedstawienia nowego wniosku w oparciu o art. 116 TFUE, zgodnie z którym Parlament Europejski i Rada, stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, przyjmują niezbędne akty prawne, jeśli Rada nie przyjmie jednogłośnie decyzji w sprawie wniosku dotyczącego ustanowienia CCCTB;

2.2.3.Opodatkowanie działalności cyfrowej osób prawnych

67.  zauważa, że zjawisko cyfryzacji stworzyło nową sytuację na rynku, w której cyfrowe i ucyfrowione przedsiębiorstwa mogą czerpać korzyści z rynków lokalnych bez potrzeby fizycznej – a zatem podlegającej opodatkowaniu – obecności na tym rynku, a tym samym nierówne warunki działania stawiające w niekorzystnym położeniu przedsiębiorstwa działające tradycyjnie; zwraca uwagę, że modele działalności cyfrowej w UE ponoszą mniejsze efektywne średnie obciążenia podatkowe niż tradycyjne modele działalności(51);

68.  wskazuje w tym kontekście na stopniowe przechodzenie od produkcji materialnej do wartości niematerialnych i prawnych w łańcuchach wartości przedsiębiorstw wielonarodowych, co znalazło odzwierciedlenie w ciągu ostatnich pięciu lat we względnych wskaźnikach wzrostu przychodów z tantiem i opłat licencyjnych (prawie 5 % rocznie) w porównaniu z obrotem towarowym i bezpośrednimi inwestycjami zagranicznymi (BIZ) (poniżej 1 % rocznie)(52); ubolewa, że w niektórych państwach członkowskich przedsiębiorstwa cyfrowe nie płacą prawie żadnych podatków pomimo ich znaczącej obecności cyfrowej i dużych dochodów osiąganych w tych państwach członkowskich;

69.  uważa, że UE powinna zapewnić bardziej atrakcyjne otoczenie biznesowe, aby stworzyć sprawnie funkcjonujący jednolity rynek cyfrowy i jednocześnie zagwarantować sprawiedliwe opodatkowanie gospodarki cyfrowej; przypomina, że jeśli chodzi o cyfryzację całej gospodarki, lokalizacja tworzenia wartości powinna uwzględniać wkład użytkowników, a także zebrane informacje na temat zachowań konsumentów w internecie;

70.  podkreśla, że brak wspólnego podejścia Unii do opodatkowania gospodarki cyfrowej spowoduje – a faktycznie już spowodowało – że państwa członkowskie będą przyjmować jednostronne rozwiązania, co doprowadzi do arbitrażu regulacyjnego, rozdrobnienia jednolitego rynku i może stać się obciążeniem dla przedsiębiorstw prowadzących działalność transgraniczną, a także dla organów podatkowych;

71.  odnotowuje wiodącą rolę Komisji i niektórych państw członkowskich w globalnej debacie na temat opodatkowania gospodarki cyfrowej; zachęca państwa członkowskie do kontynuowania aktywnej pracy na szczeblu OECD i ONZ, zwłaszcza w drodze wprowadzonego notą polityczną procesu Otwartych Ram w zakresie BEPS(53); przypomina jednak, że UE nie powinna czekać na globalne rozwiązanie i musi niezwłocznie przystąpić do działania;

72.  z zadowoleniem przyjmuje pakiet w sprawie podatku od działalności cyfrowej przyjęty przez Komisję 21 marca 2018 r.; ubolewa jednak że Dania, Finlandia, Irlandia i Szwecja podtrzymały swoje zastrzeżenia lub swój zdecydowany sprzeciw wobec pakietu w sprawie podatku od usług cyfrowych na posiedzeniu ECOFIN w dniu 12 marca 2019 r.(54);

73.  podkreśla, że porozumienie w sprawie tego, co stanowi stały zakład cyfrowy – jedyne, które zostało osiągnięte do tej pory – to krok we właściwym kierunku, ale nie rozwiązuje kwestii przydziału podstawy opodatkowania;

74.  wzywa państwa członkowskie chętne do rozważenia możliwości wprowadzenia podatku cyfrowego, aby uczyniły to w ramach wzmocnionej współpracy, aby uniknąć dalszej fragmentacji jednolitego rynku, która już ma miejsce ze względu na fakt, że poszczególne państwa członkowskie rozważają wprowadzenie rozwiązań krajowych;

75.  rozumie, że tzw. rozwiązanie tymczasowe nie jest optymalne; uważa jednak, że może ono przyspieszyć znalezienie lepszego rozwiązania w skali globalnej, wyrównując przy tym w pewnej mierze warunki działania na rynkach lokalnych; wzywa państwa członkowskie UE, aby jak najszybciej omówiły, przyjęły i wdrożyły długoterminowe rozwiązanie dotyczące opodatkowania gospodarki cyfrowej (znaczącej obecności cyfrowej) w celu utrzymania przez UE roli prekursora na szczeblu globalnym; podkreśla, że zaproponowane przez Komisję rozwiązanie długoterminowe powinno posłużyć za podstawę dalszych prac na szczeblu międzynarodowym;

76.  zauważa, że według obywateli UE istnieje wyraźna potrzeba wprowadzenia podatku od usług cyfrowych; przypomina, że według badań 80 % obywateli Niemiec, Francji, Austrii, Holandii, Szwecji i Danii popiera podatek od usług cyfrowych i uważa, że UE powinna zapoczątkować działania międzynarodowe; podkreśla ponadto, że większość ankietowanych obywateli chciałaby szerokiego zakresu stosowania podatku od usług cyfrowych(55);

77.  wzywa państwa członkowskie do zapewnienia, aby podatek od usług cyfrowych pozostał środkiem tymczasowym przez włączenie klauzuli wygaśnięcia do wniosku z 21 marca 2018 r. dotyczącego dyrektywy Rady w sprawie wspólnego systemu podatku od usług cyfrowych pobieranego od przychodów wynikających ze świadczenia niektórych usług cyfrowych(56) (COM(2018)0148) oraz przez przyspieszenie dyskusji na temat znaczącej obecności cyfrowej;

2.2.4.Efektywne opodatkowanie

78.  zauważa, że nominalne stawki podatku od osób prawnych zmniejszyły się na poziomie UE ze średnio 32 % w 2000 r. do 21,9 % w 2018 r.(57), co stanowi spadek o 32 %; wyraża zaniepokojenie z powodu wpływu tej konkurencji na stabilność systemów podatkowych i jej potencjalne skutki uboczne dla innych krajów; zauważa, że pierwszy projekt w sprawie BEPS prowadzony przez G-20/OECD nie obejmował tego zjawiska; z zadowoleniem przyjmuje zapowiedź Otwartych Ram w zakresie BEPS, że do 2020 r. zbadane zostaną bez uprzedzeń prawa do opodatkowania, co wzmocniłoby zdolność jurysdykcji do opodatkowania zysków, w przypadku gdy inna jurysdykcja posiadająca prawa do opodatkowania stosuje do tych zysków niską efektywną stawkę podatkową(58), co przekłada się na minimalne efektywne opodatkowanie; zauważa, że zgodnie z Otwartymi Ramami w zakresie BEPS, obecne prace OECD nie oznaczają zmiany faktu, że kraje lub jurysdykcje mają swobodę ustalania własnych stawek podatkowych lub niestosowania systemu podatku dochodowego od osób prawnych(59);

79.  z zadowoleniem przyjmuje nowy globalny standard OECD dotyczący czynnika znaczącej działalności stosowany w sytuacji braku jurysdykcji podatkowej lub istnienia jedynie nominalnej jurysdykcji podatkowej(60), zainspirowany w dużej mierze pracami UE nad prowadzeniem unijnego wykazu (kryterium 2.2 unijnego wykazu dotyczące sprawiedliwego opodatkowania);

80.  odnotowuje rozbieżności między szacunkami efektywnych stawek opodatkowania dużych korporacji wielonarodowych – często opartymi na środkach podatkowych(61) – a rzeczywistym podatkiem płaconym przez duże przedsiębiorstwa wielonarodowe; zauważa, że tradycyjne sektory płacą średnio efektywną stawkę podatku od osób prawnych w wysokości 23 %, podczas gdy w przypadku sektora cyfrowego wynosi ona około 9,5 %(62);

81.  zwraca uwagę na rozbieżne metody oceny efektywnych stawek podatkowych, które nie pozwalają na wiarygodne porównanie tych stawek w UE i na świecie; zauważa, że niektóre oceny efektywnych stawek podatkowych w UE różnią się od 2,2 % do 30 %(63); wzywa Komisję, aby opracowała własną metodykę i regularnie publikowała efektywne stawki podatkowe stosowane w państwach członkowskich;

82.  wzywa Komisję, aby oceniła zjawisko malejących nominalnych stawek podatkowych i jego wpływ na efektywne stawki podatkowe w UE oraz zaproponowała środki zaradcze – zarówno w UE, jak i w odniesieniu do państw trzecich, stosownie do przypadku – w tym rygorystyczne przepisy w zakresie zwalczania nadużyć, środki ochronne takie jak surowsze przepisy o kontrolowanych przedsiębiorstwach zagranicznych, oraz zalecenie zmiany umów podatkowych;

83.  uważa, że globalnej koordynacji w zakresie podstawy opodatkowania w wyniku projektu OECD/BEPS powinna towarzyszyć lepsza koordynacja stawek podatkowych w celu osiągnięcia poprawy efektywności;

84.  zwraca się do państw członkowskich o aktualizację mandatu Grupy ds. Kodeksu Postępowania, aby mogła ona zbadać koncepcję minimalnego efektywnego opodatkowania zysków przedsiębiorstw w następstwie prac OECD dotyczących wyzwań podatkowych związanych z cyfryzacją gospodarki;

85.  odnotowuje sprawozdanie francuskiego ministra finansów złożone podczas posiedzenia komisji TAX3 23 października 2018 r. dotyczące potrzeby omówienia koncepcji minimalnego opodatkowania; z zadowoleniem przyjmuje gotowość Francji do wpisania debaty na temat minimalnego opodatkowania na listę priorytetów prezydencji G-7 w 2019 r.., co podkreślono na posiedzeniu ECOFIN w dniu 12 marca 2019 r.;;

2.3.Współpraca administracyjna w odniesieniu do podatków bezpośrednich

86.  podkreśla, że od czerwca 2014 r. dyrektywę DAC nowelizowano czterokrotnie;

87.  wzywa Komisję, by oceniła i przedstawiła wnioski dotyczące usunięcia luk w dyrektywie DAC2, w szczególności przez objęcie zakresem dyrektywy aktywów materialnych i kryptowalut, określenie sankcji za nieprzestrzeganie przepisów lub składanie fałszywych sprawozdań przez instytucje finansowe, a także uwzględnienie szerszego spektrum instytucji finansowych i rachunków niepodlegających obecnie sprawozdawczości, na przykład funduszy emerytalnych;

88.  ponawia apel o rozszerzenie zakresu wymiany interpretacji prawa podatkowego i szerszy dostęp Komisji do nich, a także o większą harmonizację praktyk dotyczących interpretacji prawa podatkowego przez różne krajowe organy podatkowe;

89.  wzywa Komisję, aby szybko opublikowała pierwszą ocenę dyrektywy DAC3 pod tym kątem, analizującą w szczególności liczbę wymienianych interpretacji i liczbę przypadków, w których krajowe administracje podatkowe korzystały z dostępu do informacji posiadanych przez inne państwo członkowskie; zwraca się także o uwzględnienie w ocenie wpływu ujawniania kluczowych informacji związanych z interpretacjami prawa podatkowego (liczba interpretacji, nazwy beneficjentów, efektywna stawka podatkowa wynikająca z każdej interpretacji); zachęca państwa członkowskie do publikowania krajowych interpretacji prawa podatkowego;

90.  ubolewa nad tym, że komisarz odpowiedzialny za opodatkowanie nie dostrzega potrzeby rozszerzenia istniejącego systemu wymiany informacji między krajowymi organami podatkowymi;

91.  ponadto ponawia apel o zapewnienie równoczesnych kontroli podatkowych podmiotów o wspólnych lub uzupełniających się interesach (w tym spółek dominujących i ich spółek zależnych), a także apel o dalsze usprawnienie współpracy podatkowej między państwami członkowskimi przez wprowadzenie obowiązku odpowiedzi na grupowe pytania w kwestiach podatkowych; przypomina, że prawo do milczenia wobec organów podatkowych nie ma zastosowania do zwykłego dochodzenia administracyjnego i że współpraca ma charakter obligatoryjny(64);

92.  uważa, że skoordynowane kontrole na miejscu i wspólne audyty powinny stanowić element europejskich ram współpracy administracji podatkowych;

93.  podkreśla, że nie tylko wymiana i przetwarzanie informacji, ale także wymiana najlepszych praktyk między organami podatkowymi przyczyniają się do poprawy skuteczności poboru podatków; wzywa państwa członkowskie do priorytetowego traktowania wymiany najlepszych praktyk między organami podatkowymi, szczególnie w kwestii cyfryzacji administracji podatkowych;

94.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do zharmonizowania procedur cyfrowego systemu składania deklaracji podatkowych, aby ułatwić działalność transgraniczną i ograniczyć biurokrację;

95.  wyzywa Komisję do szybkiej oceny realizacji dyrektywy DAC4 oraz skuteczności dostępu administracji krajowych do informacji sprawozdawczych według krajów, posiadanych przez inne państwa członkowskie; zwraca się do Komisji o ocenę sposobu, w jaki dyrektywa DAC4 odnosi się do działania 13 wymienionego w planie działania G-20/BEPS dotyczącego wymiany informacji według krajów;

96.  z zadowoleniem przyjmuje automatyczną wymianę informacji o rachunkach finansowych w oparciu o globalny standard opracowany przez OECD z Andorą, Liechtensteinem, Monako, San Marino i Szwajcarią; wzywa Komisję i państwa członkowskie do uaktualnienia postanowień traktatu, aby ujednolicić je ze zmienionymi przepisami dyrektywy DAC;

97.  podkreśla również wkład wniesiony dzięki programowi Fiscalis 2020, którego celem jest zacieśnienie współpracy między uczestniczącymi państwami, ich organami podatkowymi i urzędnikami; podkreśla wartość dodaną wspólnych działań w tym obszarze oraz rolę ewentualnego programu w opracowaniu i funkcjonowaniu głównych transeuropejskich systemów informatycznych;

98.  przypomina państwom członkowskim o wynikających z traktatu(65) obowiązkach, w szczególności obowiązku lojalnej, uczciwej i sprawnej współpracy; w związku z tym, w świetle spraw o charakterze transgranicznym, w szczególności dokumentów dotyczących tzw. afery cum-ex, apeluje o wyznaczenie przez organy podatkowe wszystkich państw członkowskich pojedynczych punktów kontaktowych, zgodnie z systemem pojedynczych punktów kontaktowych wspólnej międzynarodowej grupy roboczej ds. analityki i współpracy (JITSIC) w ramach OECD(66), aby usprawnić i nasilić współpracę w zwalczaniu oszustw podatkowych, uchylania się od opodatkowania i agresywnego planowania podatkowego; ponadto apeluje do Komisji o ułatwianie i koordynowanie współpracy między pojedynczymi punktami kontaktowymi państw członkowskich;

99.  zaleca, by organy państw członkowskich powiadomione przez swoich odpowiedników z innych państw członkowskich o potencjalnych naruszeniach prawa były zobowiązane do wydania oficjalnego potwierdzenia przyjęcia informacji oraz, w stosownych przypadkach, do merytorycznej i terminowej odpowiedzi na temat działań podjętych w następstwie otrzymanego powiadomienia;

2.4.Pozbawianie dywidendy i pranie kuponów (uprawniających do dywidendy)

100.  zauważa, że transakcje cum-ex to problem znany na świecie, w tym w Europie, od lat 90. XX wieku, jednak nie podjęto żadnych skoordynowanych działań zaradczych; ubolewa z powodu oszustw podatkowych ujawnionych w dokumentach dotyczących tzw. afery cum-ex, które według podanych do wiadomości publicznej informacji doprowadziły do strat w dochodach podatkowych państw członkowskich wynoszących według niektórych szacunków medialnych aż 55,2 mld EUR; podkreśla, że konsorcjum dziennikarzy europejskich wskazuje na Niemcy, Danię, Hiszpanię, Włochy i Francję jako domniemane główne rynki docelowe praktyk handlowych cum-ex, a w dalszej kolejności na Belgię, Finlandię, Polskę, Holandię, Austrię i Republikę Czeską;

101.  podkreśla, że złożoność systemów podatkowych może powodować luki prawne ułatwiające oszustwa podatkowe, takie jak cum-ex;

102.  zauważa, że systematyczne oszustwa wykorzystujące systemy cum-ex i cum-cum były możliwe częściowo dlatego, że właściwe organy państw członkowskich nie prowadziły wystarczającej kontroli wniosków o zwrot podatków, a także z powodu braku jednoznacznego i pełnego obrazu rzeczywistej własności udziałów; wzywa państwa członkowskie do zapewnienia wszystkim właściwym organom dostępu do kompletnych i aktualnych informacji na temat własności udziałów; wzywa Komisję, aby oceniła, czy potrzebne jest w tym względzie działanie na szczeblu UE, oraz aby przedstawiła wniosek ustawodawczy, jeżeli ocena wykaże potrzebę takiego działania;

103.  podkreśla, że doniesienia wydają się wskazywać na możliwe braki w krajowych przepisach podatkowych i obecnych systemach wymiany informacji i współpracy między organami państw członkowskich; apeluje do państw członkowskich o skuteczne wykorzystywanie wszystkich kanałów komunikacji, danych krajowych oraz danych udostępnianych za pośrednictwem wzmocnionych ram wymiany informacji;

104.  podkreśla, że transgraniczne aspekty dokumentów dotyczących afery cum-ex powinny zostać zbadane z udziałem wielu stron; ostrzega, że wprowadzenie nowych dwustronnych umów dotyczących wymiany informacji i mechanizmów współpracy dwustronnej między poszczególnymi państwami członkowskimi jeszcze bardziej skomplikowałoby złożoną sieć międzynarodowych przepisów, skutkowałoby nowymi lukami i przyczyniłoby się do braku przejrzystości;

105.  wzywa wszystkie państwa członkowskie, aby dokładnie zbadały i przeanalizowały praktyki w zakresie wypłaty dywidend w ich jurysdykcjach, zidentyfikowały luki w przepisach podatkowych, które stwarzają możliwość ich wykorzystywania przez oszustów podatkowych i podmioty unikające opodatkowania, aby przeanalizowały potencjalny wymiar transgraniczny tych praktyk oraz położyły kres wszelkim tego rodzaju szkodliwym praktykom podatkowym; wzywa państwa członkowskie do wymiany najlepszych praktyk w tym zakresie;

106.  wzywa państwa członkowskie i krajowe organy nadzoru finansowego, aby oceniły, czy istnieje potrzeba wprowadzenia zakazu praktyk finansowych motywowanych wyłącznie względami podatkowymi, takich jak arbitraż dywidendowy lub pozbawianie dywidendy i podobne systemy, jeżeli emitent nie przedstawi dowodu, że tego rodzaju praktyki finansowe mają istotny cel gospodarczy inny niż nieuprawniony zwrot podatku lub unikanie opodatkowania; wzywa unijnych prawodawców do oceny możliwości wdrożenia tego środka na szczeblu UE;

107.  apeluje do Komisji, aby natychmiast podjęła prace nad wnioskiem w sprawie europejskiej policji finansowej w ramach Europolu, posiadającej własne zdolności dochodzeniowe, a także nad europejskimi ramami dotyczącymi transgranicznych dochodzeń w sprawach podatkowych i innych transgranicznych przestępstw finansowych;

108.  stwierdza, że z dokumentów dotyczących afery cum-ex wynika pilna potrzeba poprawy współpracy między organami podatkowymi państw członkowskich UE, szczególnie w zakresie wymiany informacji; w związku z tym wzywa państwa członkowskie do zacieśnienia współpracy w obszarze wykrywania, powstrzymywania, badania i ścigania oszustw podatkowych i systemów uchylania się od opodatkowania, takich jak systemy cum-ex i w stosownych przypadkach cum-cum, włącznie z wymianą najlepszych praktyk, a także do wspierania, w uzasadnionych przypadkach, rozwiązań na szczeblu unijnym;

2.5.Przejrzystość w sferze podatku od osób prawnych

109.  z zadowoleniem odnosi się do przyjęcia dyrektywy DAC4 przewidującej sprawozdawczość w podziale na kraje (CBCR) w odniesieniu do organów podatkowych, zgodnie z normą przewidzianą w działaniu 13 BEPS;

110.  przypomina, że publiczna CBCR stanowi jeden z kluczowych środków umożliwiających zapewnienie większej przejrzystości informacji podatkowych przedsiębiorstw; podkreśla, że wniosek dotyczący publicznej CBCR niektórych przedsiębiorstw i branży został przekazany współprawodawcom 12 kwietnia 2016 r., zaraz po ujawnieniu afery z dokumentami panamskimi, a Parlament przyjął stanowisko w tej sprawie 4 lipca 2017 r.(67); przypomina, że Parlament zaapelował o zwiększenie zakresu sprawozdawczości i ochrony szczególnie chronionych informacji handlowych, z należytym uwzględnieniem konkurencyjności przedsiębiorstw unijnych;

111.  przywołuje stanowisko Parlamentu wyrażone w zaleceniach komisji śledczej ds. dokumentów panamskich, stanowiące apel o ambitną sprawozdawczość publiczną w podziale na kraje w celu poprawy przejrzystości podatkowej i kontroli publicznej nad przedsiębiorstwami wielonarodowymi; wzywa Radę do osiągnięcia porozumienia w celu przyjęcia publicznej sprawozdawczości w podziale na kraje jako jednego z kluczowych środków umożliwiających doprowadzenie do większej przejrzystości informacji podatkowych przedsiębiorstw z punktu widzenia wszystkich obywateli;

112.  ubolewa nad brakiem postępów i współpracy ze strony Rady od 2016 r.; apeluje o poczynienie szybkich postępów w Radzie, aby mogła przystąpić do negocjacji z Parlamentem;

113.  przypomina, że kontrola publiczna jest przydatna dla badaczy(68), dziennikarzy śledczych, inwestorów i innych zainteresowanych stron, jeśli chodzi o właściwą ocenę ryzyka, zobowiązań i możliwości pobudzania uczciwej przedsiębiorczości; przypomina, że podobne przepisy istnieją już dla sektora bankowego w art. 89 dyrektywy 2013/36/UE (CDR IV)(69) oraz dla przemysłu wydobywczego i przemysłu pozyskiwania drewna w dyrektywie 2013/34/UE(70); zauważa, że niektóre zainteresowane strony z sektora prywatnego, realizując politykę społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw, dobrowolnie opracowują nowe narzędzia sprawozdawcze służące zwiększeniu przejrzystości podatkowej takie jak norma w ramach Globalnej Inicjatywy Sprawozdawczej „Ujawnianie informacji na temat podatków i płatności na rzecz administracji rządowych”;

114.  przypomina, że środki dotyczące przejrzystości podatku od osób prawnych należy traktować jako odnoszące się do art. 50 ust. 1 TFUE dotyczącego swobody przedsiębiorczości, w związku z czym powyższy artykuł stanowi właściwą podstawę prawną dla wniosku w sprawie CBCR, zgodnie z oceną skutków Komisji opublikowaną 12 kwietnia 2016 r. (COM(2016)0198);

115.  zauważa, że z uwagi na ograniczoną zdolność krajów rozwijających się do spełnienia wymogów za pośrednictwem istniejących procedur wymiany informacji przejrzystość jest szczególnie ważna, ponieważ ułatwiłaby ich administracjom podatkowym dostęp do informacji;

2.6.Przepisy w zakresie pomocy państwa

116.  przypomina, że dziedzina bezpośredniego opodatkowania przedsiębiorców wchodzi w zakres pomocy państwa(71), jeżeli środki fiskalne różnicują podatników, w przeciwieństwie do środków fiskalnych o charakterze ogólnym, które mają zastosowanie do wszystkich przedsiębiorstw;

117.  wzywa Komisję, a w szczególności Dyrekcję Generalną ds. Konkurencji, aby przeprowadziła ocenę ewentualnych środków zniechęcających państwa członkowskie do udzielania takiej pomocy państwa w formie korzyści podatkowych;

118.  z zadowoleniem przyjmuje nowe proaktywne i otwarte podejście Komisji w trakcie obecnej kadencji do postępowań dotyczących niezgodnej z prawem pomocy państwa, dzięki czemu Komisja zakończyła wiele głośnych spraw;

119.  ubolewa, że przedsiębiorstwa mogą zawierać z rządami porozumienia zwalniające je niemal w całości z podatków w danym kraju pomimo prowadzenia tam znaczącej działalności; w związku z powyższym wskazuje na interpretację podatkową zastosowaną przez niderlandzki organ podatkowy w odniesieniu do przedsiębiorstwa Royal Dutch Shell plc, która wydaje się naruszać niderlandzkie przepisy podatkowe, wydaną jedynie ze względu na fakt, że po połączeniu dwóch byłych spółek dominujących siedziba główna nowego przedsiębiorstwa znajdowałaby się w Niderlandach, co skutkuje zwolnieniem od podatku od dywidend pobieranego u źródła; wskazuje, że jednocześnie prowadzone ostatnio dochodzenia wydają się wskazywać, iż przedsiębiorstwo nie płaci w Niderlandach także podatku dochodowego; ponownie wzywa Komisję do zbadania tej sprawy mającej znamiona niezgodnej z prawem pomocy państwa;

120.  wyraża zadowolenie, że od 2014 r. Komisja badała praktyki państw członkowskich w zakresie interpretacji podatkowych w następstwie zarzutów o uprzywilejowane traktowanie podatkowe niektórych spółek, i od 2014 r. wszczęła dziewięć formalnych postępowań wyjaśniających, z których sześć zakończyło się ustaleniem, że interpretacja podatkowa stanowiła niezgodną z prawem pomoc państwa(72); zauważa, że jedno postepowanie zakończyło się ustaleniem, iż podwójne nieopodatkowanie niektórych zysków nie stanowiło pomocy państwa(73), natomiast dwa postępowania są jeszcze w toku(74);

121.  ubolewa, że prawie pięć lat od ujawnienia afery LuxLeaks Komisja wszczęła formalne postępowanie wyjaśniające jedynie w sprawie jednej spośród ponad 500 interpretacji prawa podatkowego wydanej przez Luksemburg, które zostały ujawnione w ramach dochodzenia LuxLeaks prowadzonego przez Międzynarodowe Konsorcjum Dziennikarzy Śledczych (ICIJ)(75);

122.  zauważa, że mimo stwierdzenia przez Komisję, iż spółka McDonald’s skorzystała z podwójnego nieopodatkowania niektórych jej zysków w UE, nie można było wydać żadnej decyzji na podstawie unijnych przepisów o pomocy państwa, ponieważ Komisja uznała, że podwójne nieopodatkowanie wynikało z niezgodności między przepisami podatkowymi Luksemburga i USA a umową między Luksemburgiem a Stanami Zjednoczonymi w sprawie podwójnego opodatkowania(76); przyjmuje do wiadomości zapowiedź Luksemburga przeprowadzenia przeglądu umów o podwójnym opodatkowaniu w celu dostosowania ich do międzynarodowego prawa podatkowego;

123.  wyraża zaniepokojenie, że zgodnie z ustaleniami Komisji podwójny brak opodatkowania przedsiębiorstwa McDonald’s wynikał z różnic między przepisami podatkowymi Luksemburga i Stanów Zjednoczonych a umową o podwójnym opodatkowaniu między Luksemburgiem a Stanami Zjednoczonymi, w wyniku czego przedsiębiorstwo McDonald’s odnosiło korzyści, odwołując się do przepisów różnych jurysdykcji; wyraża również zaniepokojenie, że unikanie opodatkowania z powodu powoływania się na przepisy różnych jurysdykcji jest możliwe w UE;

124.  wyraża zaniepokojenie skalą niezapłaconych podatków we wszystkich państwach członkowskich w dłuższych okresach(77); przypomina, że celem odzyskania niezgodnej z prawem pomocy państwa jest przywrócenie status quo, a obliczenie dokładnej kwoty pomocy do zwrotu stanowi część obowiązku wykonawczego, który spoczywa na organach krajowych; wzywa Komisję, aby przeprowadziła ocenę i ustanowiła wykonalne środki przeciwdziałania, w tym grzywny, co pomogłoby zapobiec oferowaniu przez państwa członkowskie wybiórczego, preferencyjnego traktowania podatkowego, stanowiącego pomoc państwa niezgodną z zasadami UE;

125.  ponownie wzywa Komisję do opracowania wytycznych wyjaśniających, co stanowi podatkową pomoc państwa i „odpowiednie” ustalanie cen transferowych; wzywa również Komisję, aby wyeliminowała brak pewności prawa w odniesieniu zarówno do podatników przestrzegających przepisów, jak i do administracji podatkowych, a także aby zapewniła stosowne kompleksowe ramy praktyk podatkowych państw członkowskich;

126.  wyraża ubolewanie, że Komisja nie stosuje zasad pomocy państwa wobec wszystkich środków podatkowych, które poważnie zakłócają konkurencję, i że stosuje te zasady wyłącznie w wybranych przypadkach o szczególnych cechach, tak aby zmienić praktykę danego państwa; wzywa Komisję, aby dołożyła wszelkich starań w celu odzyskania nienależnej pomocy państwa, w tym w odniesieniu do wszystkich przedsiębiorstw wymienionych w związku z aferą LuxLeaks, aby wyrównać warunki działania; wzywa ponadto Komisję, aby udzieliła państwom członkowskim i uczestnikom rynku dalszych wskazówek dotyczących stosowania zasad pomocy państwa oraz wyjaśniła, co to oznacza w odniesieniu do praktyk w zakresie planowania podatkowego stosowanych przez przedsiębiorstwa;

127.  postuluje reformę prawa konkurencji w celu rozszerzenia zakresu zasad pomocy państwa, aby móc energiczniej przeciwdziałać szkodliwej podatkowej pomocy państwa dla wielonarodowych przedsiębiorstw, która obejmuje interpretacje indywidualne prawa podatkowego;

2.7.Firmy przykrywki

128.  zauważa, że nie ma jednej definicji firm przykrywek, tj. przedsiębiorstw zarejestrowanych w danej jurysdykcji wyłącznie w celu uniknięcia opodatkowania lub uchylenia się od opodatkowania i nieprowadzących żadnej istotnej działalności gospodarczej; wskazuje jednak, że do identyfikacji i walki z rozprzestrzenianiem się firm przykrywek mogą służyć proste kryteria, takie jak rzeczywista działalność gospodarcza lub fizyczna obecność personelu pracującego dla przedsiębiorstwa; ponownie apeluje o precyzyjną definicję;

129.  podkreśla, że zgodnie z propozycją Parlamentu zawartą w stanowisku na negocjacje międzyinstytucjonalne dotyczące zmiany dyrektywy w odniesieniu transgranicznych przekształceń, połączeń i podziałów(78) państwa członkowskie powinny być zobowiązane do dopilnowania, by transgraniczne przekształcenia odzwierciedlały faktyczne dążenie do rzeczywistej działalności gospodarczej, w tym w sektorze cyfrowym, aby uniknąć tworzenia firm przykrywek;

130.  wzywa państwa członkowskie, aby żądały wymiany zestawu informacji finansowych między właściwymi organami przed przeprowadzeniem transgranicznych przekształceń, połączeń lub podziałów;

131.  zaleca, by każdy podmiot tworzący strukturę offshore miał obowiązek przedstawienia właściwym organom uzasadnionych powodów takiej decyzji w celu zagwarantowania, że rachunki offshore nie będą wykorzystywane do celów prania pieniędzy lub uchylania się od opodatkowania;

132.  postuluje ujawnianie organom podatkowym tożsamości rzeczywistych właścicieli;

133.  wskazuje, że istnieją środki krajowe konkretnie zakazujące stosunków handlowych z firmami przykrywkami; zwraca w szczególności uwagę na ustawodawstwo łotewskie, które definiuje firmę przykrywkę jako podmiot nieprowadzący faktycznej działalności gospodarczej i nieposiadający dokumentów potwierdzających sytuację przeciwną, jako podmiot zarejestrowany w jurysdykcji, gdzie spółki nie mają obowiązku przedstawiania sprawozdań finansowych lub podmiot niemający miejsca prowadzenia działalności w kraju siedziby; zauważa jednak, że zgodnie z prawem UE zakaz firm przykrywek na Łotwie nie może być wykorzystany do zakazania firm przykrywek mających siedzibę w państwach członkowskich UE, ponieważ zostałoby to uznane za dyskryminujące(79); wzywa Komisję, aby zaproponowała zmiany w obowiązującym prawie UE, które umożliwiłyby zakazanie firm przykrywek nawet w przypadku, gdy mają one siedzibę w państwach członkowskich UE;

134.  podkreśla, że wysoki poziom BIZ – zarówno w charakterze strony przyjmującej, jak i strony inwestującej – wyrażony jako odsetek PKB w siedmiu państwach członkowskich (Belgia, Cypr, Holandia, Irlandia, Luksemburg, Malta i Węgry) można wyjaśnić jedynie w ograniczonej mierze faktyczną działalnością gospodarczą prowadzoną w tych państwach członkowskich(80);

135.  podkreśla wysoki udział BIZ w kilku państwach członkowskich, zwłaszcza w Luksemburgu, na Malcie, Cyprze, w Holandii i Irlandii(81); zauważa, że takie BIZ zwykle prowadzone są przez spółki celowe, które często służą do wykorzystywania luk; apeluje do Komisji, by oceniła rolę spółek celowych prowadzących BIZ;

136.  zwraca uwagę, że wskaźniki ekonomiczne takie jak nietypowo wysoki poziom BIZ oraz BIZ prowadzone przez spółki celowe zaliczają się do wskaźników agresywnego planowania podatkowego(82);

137.  zauważa, że przewidziane w ATAD przepisy zapobiegające nadużyciom (sztuczne struktury) obejmują firmy przykrywki, natomiast CCTB i CCCTB zapewniłyby przypisanie dochodu do miejsca, w którym prowadzona jest faktyczna działalność gospodarcza;

138.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do określenia skoordynowanych, wiążących i możliwych do wyegzekwowania wymogów dotyczących znaczącej działalności gospodarczej oraz testów wydatków;

139.  wzywa Komisję do przeprowadzenia w ciągu dwóch lat oceny adekwatności powiązanych inicjatyw ustawodawczych i politycznych mających zaradzić problemowi wykorzystywania firm przykrywek w kontekście oszustw podatkowych, uchylania się od opodatkowania, agresywnego planowania podatkowego i prania pieniędzy;

3.Podatek VAT

140.  podkreśla potrzebę harmonizacji na szczeblu UE przepisów dotyczących VAT w zakresie, jaki jest niezbędny do zapewnienia ustanowienia i funkcjonowania rynku wewnętrznego oraz uniknięcia zakłóceń konkurencji(83);

141.  podkreśla, że VAT stanowi ważne źródło dochodów podatkowych w budżetach krajowych; zauważa, że w 2016 r. dochody z VAT w 28 państwach członkowskich UE wyniosły 1 044 mld EUR, co odpowiada 18 % łącznych dochodów podatkowych w państwach członkowskich; odnotowuje, że roczny budżet UE na 2017 r. wyniósł 157 mld EUR;

142.  ubolewa jednak, że każdego roku duże kwoty spodziewanych dochodów z VAT zostają utracone z powodu oszustw; podkreśla, że według statystyk Komisji luka w podatku VAT (stanowiąca różnicę między oczekiwanymi dochodami z tytułu VAT a VAT faktycznie pobranym, a tym samym dająca szacunkową kwotę VAT utraconego nie tylko z powodu oszustw, ale także z powodu upadłości, błędnych obliczeń i unikania zobowiązań) w UE w 2016 r. wyniosła 147 mld EUR, co stanowi ponad 12 % łącznych oczekiwanych dochodów z VAT(84), chociaż sytuacja jest o wiele gorsza w niektórych państwach członkowskich, gdzie różnica ta jest zbliżona do 20 % lub nawet przekracza tę wartość, co wskazuje na duże różnice między państwami członkowskimi, jeśli chodzi o postępowanie z luką w VAT;

143.  zauważa, że według szacunków Komisji straty z tytułu transgranicznych oszustw podatkowych związanych z VAT wynoszą rocznie około 50 mld EUR, czyli 100 EUR w przeliczeniu na obywatela UE(85), a według szacunków Europolu około 60 mld EUR pochodzących z oszustw związanych z VAT jest związanych z przestępczością zorganizowaną i finansowaniem terroryzmu; odnotowuje większą harmonizację i uproszczenie systemów VAT w UE, chociaż współpraca między państwami członkowskimi nie jest jeszcze ani wystarczająca, ani skuteczna; wzywa Komisję i państwa członkowskie do zacieśnienia współpracy na rzecz skuteczniejszego zwalczania oszustw związanych z VAT; wzywa następną Komisję, aby nadała priorytet wprowadzeniu i wdrożeniu ostatecznego systemu VAT w celu jego usprawnienia;

144.  apeluje o wiarygodne dane statystyczne na potrzeby oszacowania luki w podatku VAT oraz podkreśla potrzebę przyjęcia wspólnego podejścia do gromadzenia i wymiany danych w UE; wzywa Komisję do zadbania o to, by w państwach członkowskich gromadzono i regularnie publikowano zharmonizowane dane statystyczne;

145.  podkreśla, że przewidziane w aktualnie obowiązującym (tymczasowym) systemie VAT zwolnienia wobec wewnątrzwspólnotowych dostaw i wywozu na terytorium UE były nadużywane przez oszustów, w szczególności przy oszustwie zwanym karuzelą VAT lub przy wewnątrzwspólnotowym oszustwie typu "znikający podatnik";

146.  zwraca uwagę, że według Komisji transgraniczne prowadzenie działalności obecnie jest nadmiernie obciążone kosztami przestrzegania przepisów, które są o 11 % wyższe niż koszty ponoszone przez spółki prowadzące działalność tylko wewnątrz kraju; zauważa, że MŚP ponoszą w szczególności nieproporcjonalnie wysokie koszty przestrzegania przepisów dotyczących VAT, co jest jedną z przyczyn nieufnego podejścia do korzystania z zalet jednolitego rynku; wzywa Komisję i państwa członkowskie do opracowania rozwiązań pozwalających zmniejszyć koszty przestrzegania przepisów dotyczących VAT w kontekście handlu transgranicznego;

3.1.Modernizacja ram VAT

147.  z zadowoleniem przyjmuje zatem plan działania Komisji w sprawie VAT z dnia 6 kwietnia 2016 r., który ma zreformować ramy prawne podatku VAT, a także 13 wniosków ustawodawczych przyjętych przez Komisję od grudnia 2016 r., które regulują przejście na docelowy system VAT, usuwają przeszkody dla handlu elektronicznego związane z VAT, rewidują system VAT dla MŚP, modernizują politykę stawek podatku VAT oraz likwidują lukę w podatku VAT;

148.  z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w 2015 r. wprowadzono mały punkt kompleksowej obsługi w sprawach dotyczących podatku VAT w obszarze usług telekomunikacyjnych i nadawczych oraz usług łączności elektronicznej, który to punkt pełni funkcję dobrowolnego systemu rejestracji, deklarowania i płatności VAT; wyraża zadowolenie z powodu rozszerzenia małego punktu kompleksowej obsługi na inne dostawy towarów i usług dla konsumentów końcowych od 1 stycznia 2021 r.;

149.  zwraca uwagę, że zgodnie z szacunkami Komisji reforma służąca modernizacji systemu VAT ma zredukować biurokrację o 95 %, co odpowiada szacunkowo 1 mld EUR;

150.  ze szczególnym zadowoleniem przyjmuje fakt, że w dniu 5 grudnia 2017 r. Komisja przyjęła nowe przepisy ułatwiające spełnienie obowiązków związanych z VAT w działalności internetowej; ze szczególnym zadowoleniem przyjmuje fakt, że Rada uwzględniła opinię Parlamentu odnoszącą się do wprowadzania odpowiedzialności platform internetowych za pobór VAT od sprzedaży zdalnej, którą ułatwiają; uważa, że środek ten zapewni równe warunki działania względem przedsiębiorstw spoza UE, ponieważ wiele towarów importowanych do celów sprzedaży zdalnej obecnie jest zwolnionych z unijnego podatku VAT; wzywa państwa członkowskie do prawidłowego wdrożenia nowych przepisów do 2021 r.;

151.  z zadowoleniem przyjmuje wnioski dotyczące docelowego systemu VAT przyjęte w dniu 4 października 2017 r.(86) i 24 maja 2018 r.(87); z zadowoleniem przyjmuje zwłaszcza wniosek Komisji dotyczący stosowania zasady miejsca przeznaczenia do opodatkowania, co oznacza że VAT byłby odprowadzany do organów podatkowych państwa członkowskiego konsumenta końcowego według stawki obowiązującej w tym państwie;

152.  z zadowoleniem przyjmuje w szczególności postępy poczynione przez Radę w związku z docelowym systemem VAT – w dniu 4 października 2018 r. Rada przyjęła bowiem prowizoryczne rozwiązania(88); wyraża jednak zaniepokojenie, że nie przyjęto żadnych środków ochronnych dotyczących aspektów podatnych na oszustwa, o których wspomniano w stanowisku Parlamentu(89) w sprawie wniosku dotyczącego podatnika certyfikowanego(90), wyrażonym w opinii z dnia 3 października 2018 r.(91); głęboko ubolewa, że Rada odroczyła decyzję w sprawie wprowadzenia statusu podatnika certyfikowanego do czasu przyjęcia docelowego systemu VAT;

153.  wzywa Radę do zagwarantowania spójności statusu certyfikowanego podatnika ze statusem upoważnionego przedsiębiorcy, który jest nadawany przez organy celne;

154.  apeluje o minimalną, przejrzystą koordynację na poziomie UE w odniesieniu do definicji statusu certyfikowanego podatnika, a także o regularne ocenianie przez Komisję sposobu przyznawania statusu certyfikowanego podatnika przez państwa członkowskie; apeluje o wymianę informacji między organami podatkowymi państw członkowskich na temat odmowy przyznawania statusu certyfikowanego podatnika niektórym przedsiębiorcom w celu poprawy spójności i wspólnych standardów;

155.  ponadto z zadowoleniem przyjmuje przegląd procedur szczególnych w odniesieniu do MŚP(92), co jest kluczowe dla zapewnienia równych warunków działania, gdyż systemy zwolnienia z VAT są obecnie dostępne tylko dla przedsiębiorców krajowych, oraz może przyczynić się do obniżenia kosztów przestrzegania przepisów dotyczących VAT dla MŚP; apeluje do Rady o uwzględnienie opinii Parlamentu z dnia 11 września 2018 r.(93), w szczególności w kontekście dalszego upraszczania rozwiązań dla MŚP; apeluje w związku z tym do Komisji o utworzenie portalu internetowego, na którym MŚP chcące skorzystać ze zwolnienia w innym państwie członkowskim winny się zarejestrować, a także o uruchomienie punktu kompleksowej obsługi, poprzez który małe przedsiębiorstwa będą mogły wnioskować o zwroty VAT w odniesieniu do innych państw członkowskich, w których prowadzą działalność;

156.  zwraca uwagę na przyjęcie przez Komisję wniosku dotyczącego ogólnego mechanizmu odwrotnego obciążenia(94), który umożliwi tymczasowe odstępstwa od normalnych przepisów VAT w celu lepszego zapobiegania przede wszystkim oszustwom karuzelowym w tych państwach członkowskich, w których tego rodzaju oszustwa są najdotkliwsze; wzywa Komisję, aby uważnie monitorowała stosowanie tych nowych przepisów, ryzyko z nimi związane oraz ich korzyści; podkreśla zarazem, że ogólny mechanizm odwrotnego obciążenia nie powinien w żaden sposób opóźniać sprawnego wdrożenia docelowego systemu VAT;

157.  zauważa, że rozwój handlu elektronicznego często może stanowić wyzwanie dla organów podatkowych na przykład ze względu na brak identyfikacji podatkowej sprzedawcy w UE oraz rejestrowanie deklaracji VAT znacznie poniżej rzeczywistej wartości zadeklarowanych transakcji; pochwala w związku z tym myśl przewodnią proponowanych przepisów wykonawczych w sprawie sprzedaży towarów na odległość, przyjętych 11 grudnia 2018 r. przez Komisję Europejską (COM(2018)0819 i COM(2018)0821), z których wynika przede wszystkim, że od 2021 r. platformy internetowe będą odpowiadać za pobieranie podatku VAT od sprzedaży towarów przez przedsiębiorstwa spoza UE konsumentom unijnym za pośrednictwem tych platform;

158.  wzywa Komisję i państwa członkowskie, aby monitorowały transakcje w handlu elektronicznym z udziałem sprzedawców spoza UE, którzy nie deklarowaliby żadnego podatku VAT (na przykład przez nieuprawnione wykorzystanie przepisów dotyczących próbek) lub celowo deklarowaliby niższą wartość celem całkowitego uniknięcia należnego podatku VAT lub zmniejszenia jego kwoty; uważa, że takie praktyki zagrażają integralności i sprawnemu funkcjonowaniu rynku wewnętrznego UE; wzywa Komisję do przedstawienia stosownych propozycji, jeśli uzna to za właściwe i konieczne;

3.2.Luka w podatku VAT, walka z oszustwami podatkowymi i współpraca administracyjna w zakresie VAT

159.  ponownie wzywa do zaradzenia czynnikom przyczyniającym się do powstania luki podatkowej, na przykład w zakresie VAT;

160.  z zadowoleniem przyjmuje wszczęcie przez Komisję postępowań w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – w dniu 8 marca 2018 r. wobec Cypru, Grecji i Malty oraz w dniu 8 listopada 2018 r. wobec Włoch oraz wyspy Man – w związku z nadużyciami w zakresie VAT przy zakupie jachtów i maszyn lotniczych, które to postępowania mają na celu zadbanie o to, by państwa te zaprzestały oferowania uważanego za bezprawne preferencyjnego traktowania podatkowego prywatnych jachtów i maszyn lotniczych, co zakłóca konkurencję w sektorze morskim i lotniczym;

161.  z zadowoleniem przyjmuje zmiany do rozporządzenia (UE) nr 904/2010 w odniesieniu do środków wzmacniania współpracy administracyjnej w dziedzinie VAT; z zadowoleniem przyjmuje wizyty kontrolne, jakie przeprowadziła Komisja w 2017 r. w 10 państwach członkowskich, a zwłaszcza sformułowane w ich następstwie zalecenie, aby zwiększyć niezawodność systemu wymiany informacji o VAT (VIES);

162.  zwraca uwagę, że Komisja zaproponowała niedawno dodatkowe narzędzia kontroli i wzmocnienie roli Eurofisc, a także mechanizmy ściślejszej współpracy między organami celnymi i podatkowymi; wzywa wszystkie państwa członkowskie do aktywniejszego uczestnictwa w stosowaniu narzędzia do analizy sieci transakcji (TNA) w ramach Eurofisc;

163.  jest zdania, że udział wszystkich państw członkowskich w Eurofisc musi być obowiązkowy i stanowić warunek otrzymywania funduszy unijnych; podziela zaniepokojenie Europejskiego Trybunału Obrachunkowego w kwestii zwrotu podatku VAT w wydatkach w obszarze polityki spójności(95) oraz w kwestii Programu UE w zakresie zwalczania nadużyć finansowych(96);

164.  wzywa Komisję do zbadania możliwości gromadzenia w czasie rzeczywistym i podawania do wiadomości przez państwa członkowskie danych transakcyjnych dotyczących podatku VAT, ponieważ mogłoby to zwiększyć skuteczność Eurofisc i umożliwiłoby dalsze prace nad nowymi strategiami walki z oszustwami związanymi z VAT; wzywa wszystkie odpowiednie organy do wykorzystywania różnych technologii statystycznych i technologii eksploracji danych w celu wykrycia anomalii, podejrzanych relacji i wzorców, co pozwoli organom podatkowym lepiej eliminować szerokie spektrum zachowań niezgodnych z przepisami w sposób proaktywny, ukierunkowany i oszczędny;

165.  z zadowoleniem przyjmuje dyrektywę o ochronie interesów finansowych (dyrektywę PIF)(97), która uściśla kwestie transgranicznej współpracy i wzajemnej pomocy prawnej między państwami członkowskimi, Eurojustem, Europolem, Prokuraturą Europejską (EPPO), Europejskim Urzędem ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) i Komisją w kontekście zwalczania oszustw związanych z VAT; wzywa EPPO, OLAF, Eurofisc, Europol i Eurojust do ścisłej współpracy w celu koordynowania wysiłków w obszarze przeciwdziałania oszustwom związanym z VAT oraz identyfikacji nowych rodzajów nadużyć i dostosowania sposobu działania do nich;

166.  wskazuje jednak na potrzebę lepszej współpracy między organami administracyjnymi, organami sądowymi i organami ścigania w UE, na co zwrócili uwagę eksperci podczas wysłuchania w dniu 28 czerwca 2018 r., jak również w analizie zleconej przez komisję TAX3;

167.  z zadowoleniem przyjmuje komunikat Komisji dotyczący rozszerzenia kompetencji EPPO na transgraniczne przestępstwa terrorystyczne; wzywa Komisję i państwa członkowskie do zadbania o to, by EPPO mogła rozpocząć działalność jak najszybciej i nie później niż w 2022 r. oraz by ściśle współpracowała z już istniejącymi instytucjami, organami, agencjami i urzędami Unii odpowiedzialnymi za ochronę interesów finansowych UE; apeluje o nakładanie przykładnych, odstraszających i współmiernych sankcji; uważa, że każdy, kto jest uwikłany w zorganizowane oszustwo związane z VAT winien ponieść surową karę, aby zapobiec szerzeniu się poczucia bezkarności;

168.  uważa, że jednym z głównych elementów sprzyjających nadużyciom związanym z VAT jest perspektywa „zysku gotówkowego” dla sprawcy; dlatego apeluje do Komisji o przeanalizowanie przygotowanej przez ekspertów propozycji(98) umieszczenia transgranicznych danych transakcyjnych w łańcuchu bloków oraz o stosowanie zabezpieczonych walut cyfrowych, które mogłyby być wykorzystywane wyłącznie do płatności podatku VAT (jedyny cel) zamiast stosowania pieniądza fiducjarnego;

169.  wyraża zadowolenie, że Rada zajęła się problemem oszustw związanych z importem(99); uważa, że odpowiednie włączenie danych z deklaracji celnych do systemu VIES umożliwi państwom członkowskim przeznaczenia krzyżową kontrolę informacji celnych i informacji dotyczących VAT w celu zadbania o to, by VAT był odprowadzany w kraju przeznaczenia; wzywa państwa członkowskie do skutecznego i terminowego wdrożenia nowego ustawodawstwa do 1 stycznia 2020 r.;

170.  uważa, że współpraca administracyjna między organami podatkowymi i celnymi nie jest optymalna(100); wzywa państwa członkowskie do powierzenia Eurofisc mandatu do opracowania nowych strategii śledzenia towarów w ramach procedury celnej 42, ponieważ jest to mechanizm, który umożliwia importerowi uzyskanie zwolnienia z podatku VAT, kiedy importowane towary są docelowo przeznaczone do transportu do klienta biznesowego w innym państwie członkowskim niż państwo członkowskie przywozu;

171.  podkreśla znaczenie wprowadzenia rejestru beneficjentów rzeczywistych podmiotów o charakterze korporacyjnym na mocy AMLD5, który stanowi ważne narzędzie przeciwdziałania oszustwom związanym z VAT; wzywa państwa członkowskie do zwiększenia kompetencji i kwalifikacji sił policyjnych, służb podatkowych, prokuratorów i sędziów zajmujących się tego rodzaju oszustwami;

172.  wyraża zaniepokojenie wynikami analizy(101) zleconej przez komisję TAX3, według których wnioski Komisji zredukują skalę oszustw związanych z importem, ale ich nie wyeliminują; odnotowuje, że ogólnie kwestia niedoszacowania i egzekwowania unijnych przepisów w przypadku podatników spoza UE nie zostanie rozwiązana; apeluje do Komisji o zbadanie w dłuższej perspektywie alternatywnych metod poboru podatku od takich dostaw; podkreśla, że poleganie na działaniu w dobrej wierze przez podatników spoza UE na potrzeby poboru unijnego podatku VAT jest na dłuższą metę nie do przyjęcia; uważa, że takie alternatywne modele poboru powinny nie tylko być ukierunkowane w sprzedaż za pośrednictwem platform elektronicznych, ale także obejmować całą sprzedaż dokonywaną przez podatników spoza UE, bez względu na stosowany przez z nich model działalności;

173.  wzywa Komisję do ścisłego monitorowania konsekwencji wprowadzenia docelowego systemu w zakresie dochodów z VAT dla państw członkowskich; apeluje do Komisji o uważne zbadanie nowych ewentualnych zagrożeń oszustwami w ramach docelowego systemu VAT, przede wszystkim możliwości zastąpienia brakującego klienta brakującym dostawcą w przypadku transakcji transgranicznych w ramach oszustwa karuzelowego; podkreśla w związku z tym, że system tranzytu celnego może z pewnością ułatwić handel wewnątrz UE; zwraca jednak uwagę, że nadużycia są możliwe, a organizacje przestępcze, unikając płacenia podatków i ceł, mogą spowodować duże straty, zarówno dla państw członkowskich jak i dla UE (przez unikanie podatku VAT); z tego względu wzywa Komisję do monitorowania systemu tranzytu celnego i do przedstawienia wniosków w oparciu o zalecenia wydane w szczególności przez OLAF, Europol i Eurofisc;

174.  uważa, że znaczna większość obywateli Europejskich oczekuje jasnych europejskich i krajowych przepisów umożliwiających identyfikację osób, które nie płacą należnego podatku, oraz nałożenie na nich kary, a także odzyskanie brakującego podatku w terminie;

4.Opodatkowanie osób fizycznych

175.  podkreśla, że osoby fizyczne generalnie nie korzystają ze swojej swobody przemieszczania się do celów oszustw podatkowych, uchylania się od opodatkowania i agresywnego planowania podatkowego; podkreśla jednak, że niektóre osoby fizyczne mają bazę podatkową na tyle dużą, że obejmuje ona kilka jurysdykcji podatkowych;

176.  ubolewa, że zamożni i bardzo zamożni klienci indywidualni, za pomocą złożonych struktur podatkowych, obejmujących tworzenie przedsiębiorstw, wciąż mają możliwość przesuwania swoich zysków, środków pieniężnych lub zakupionych aktywów między różnymi jurysdykcjami podatkowymi, aby uzyskać znacznie obniżoną lub zerową kwotę należnego podatku, dzięki korzystaniu z usług zarządców majątkowych i innych pośredników; ubolewa nad faktem, że niektóre państwa członkowskie UE wdrożyły systemy podatkowe, które przyciągają zamożnych klientów indywidualnych, nie zobowiązując ich do prowadzenia tam rzeczywistej działalności gospodarczej;

177.  zauważa, że w całej UE podstawowe opodatkowanie dochodów z pracy jest zwykle wyższe niż w przypadku dochodów z kapitału; zwraca uwagę, że ogólnie udział podatków od majątku w ogólnej puli dochodów podatkowych jest wciąż raczej ograniczony i wynosi 4,3 % wszystkich dochodów podatkowych w UE(102);

178.  z żalem zauważa, że oszustwa w zakresie podatku od osób prawnych, uchylanie się opodatkowania i agresywne planowanie podatkowe przyczyniają się do przenoszenia obciążeń podatkowych na uczciwych i rzetelnych podatników;

179.  wzywa państwa członkowskie do nakładania odstraszających, skutecznych i proporcjonalnych kar w przypadku oszustw podatkowych, uchylania się od opodatkowania i nielegalnego agresywnego planowania podatkowego, a także do zapewnienia egzekwowania tych kar;

180.  ubolewa, że niektóre państwa członkowskie stworzyły nieprzejrzyste systemy podatkowe umożliwiające osobom, które staną się rezydentami danego kraju do celów podatkowych, uzyskiwanie korzyści w zakresie podatku dochodowego, co uszczupla bazę podatkową innych państw członkowskich i wspiera szkodliwe strategie polityczne dyskryminujące własnych obywateli; zwraca uwagę, że systemy te mogą przewidywać korzyści niedostępne dla obywateli danego kraju, takie jak nieopodatkowanie zagranicznych aktywów i dochodów, podatek ryczałtowy od dochodów zagranicznych, zwolnienie z podatku części dochodów uzyskanych w kraju czy niższe stawki podatku od rent i emerytur przekazanych do kraju pochodzenia;

181.  przypomina, że w komunikacie z 2001 r. Komisja zaproponowała, aby włączyć specjalne systemy dla wysoko wykwalifikowanych pracowników oddelegowanych z innych krajów do wykazu szkodliwych praktyk podatkowych Grupy ds. Kodeksu Postępowania (opodatkowanie działalności gospodarczej)(103), lecz od tego czasu nie dostarczyła żadnych danych na temat zakresu problemu; wzywa Komisję do ponownej oceny tej kwestii, a w szczególności do oceny ryzyka podwójnego opodatkowania oraz podwójnego nieopodatkowania w kontekście takich systemów;

4.1.Programy przyznawania obywatelstwa w zamian za inwestycje (CBI) i programy ułatwień pobytowych w zamian za inwestycje (RBI)

182.  wyraża zaniepokojenie, że większość państw członkowskich przyjęła programy przyznawania obywatelstwa w zamian za inwestycje (CBI) i programy ułatwień pobytowych w zamian za inwestycje (RBI)(104), generalnie zwane programami złotych wiz i paszportów dla inwestorów, w ramach których obywatelom państw UE i państw trzecich przyznaje się obywatelstwo lub prawo pobytu w zamian za inwestycje finansowe;

183.  zauważa, że inwestycje dokonane w ramach tych programów niekoniecznie wspierają gospodarkę realną państwa członkowskiego przyznającego obywatelstwo lub prawo pobytu, i często nie wymagają, aby wnioskodawcy spędzali czas na terytorium, na którym dokonywane są inwestycje, a nawet jeśli taki wymóg istnieje formalnie, jego przestrzeganie zazwyczaj nie jest weryfikowane; podkreśla, że takie programy zagrażają osiągnięciu celów Unii, a zatem naruszają zasadę lojalnej współpracy;

184.  zauważa, że co najmniej 5 000 osób spoza UE nabyło unijne obywatelstwo poprzez programy przyznawania obywatelstwa w zamian za inwestycje(105); zwraca uwagę, że według jednej z analiz(106) obywatelstwo przyznano co najmniej 6000 osobom i wydano prawie 100 000 dokumentów pobytowych;

185.  jest zaniepokojony, że obywatelstwo i prawo pobytu w ramach programów CBI i RBI przyznaje się bez odpowiedniej weryfikacji wnioskodawców pod względem bezpieczeństwa, w tym również w przypadku obywateli państw trzecich wysokiego ryzyka, co stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa Unii; ubolewa nad faktem, że brak przejrzystości w odniesieniu do pochodzenia pieniędzy związanych z programami CBI i RBI znacznie zwiększył zagrożenia polityczne i gospodarcze dla krajów europejskich, a także zagrożenia dla ich bezpieczeństwa;

186.  podkreśla, że programy CBI i RBI niosą ze sobą inne istotne zagrożenia, w tym ryzyko dewaluacji obywatelstwa UE i obywatelstwa krajowego, korupcji, prania pieniędzy i uchylania się od opodatkowania; zauważa, że decyzja jednego państwa członkowskiego o wdrożeniu programów CBI i RBI oddziałuje na inne państwa członkowskie UE; ponownie wyraża zaniepokojenie z powodu możliwości przyznania obywatelstwa lub prawa pobytu w ramach tych programów bez rzetelnego bądź w ogóle bez żadnego zastosowania środków należytej staranności wobec klienta przez właściwe organy;

187.  zauważa, że zobowiązanie ustanowione przez AMLD5, zgodnie z którym podmioty zobowiązane powinny uznawać wnioskodawców w ramach programów CBI i RBI za czynnik wysokiego ryzyka w trakcie procedury należytej staranności wobec klienta, nie zwalnia państw członkowskich z obowiązku ustanowienia i stosowania wzmocnionych środków należytej staranności; zauważa, że na szczeblu krajowym lub unijnym wszczęto kilka formalnych dochodzeń w sprawach o korupcję i pranie pieniędzy mających bezpośredni związek z programami CBI i RBI;

188.  podkreśla, że jednocześnie nieznana jest trwałość i rentowność ekonomiczna inwestycji w ramach takich programów; zaznacza, że obywatelstwo i wszystkie związane z tym prawa nigdy nie powinny być na sprzedaż;

189.  zauważa, że w niektórych państwach członkowskich z programów CBI i RBI korzystają bardzo często obywatele rosyjscy i obywatele z krajów znajdujących się pod wpływami rosyjskimi; podkreśla, że programy te mogą stanowić sposób uniknięcia sankcji unijnych dla obywateli rosyjskich wpisanych na listę osób objętych sankcjami przyjętą po bezprawnej aneksji Krymu przez Rosję i agresji Rosji na Krym;

190.  krytykuje fakt, że takie programy regularnie obejmują przywileje podatkowe lub szczególne systemy podatkowe dla beneficjentów; zwraca uwagę, że przywileje te mogą być sprzeczne z celem sprawiedliwego wkładu wszystkich obywateli w system podatkowy;

191.  wyraża zaniepokojenie brakiem przejrzystości danych dotyczących liczby i pochodzenia wnioskodawców, liczby osób, które uzyskały obywatelstwo lub prawo pobytu w ramach tych programów, a także kwot środków zainwestowanych w ramach tych programów oraz ich pochodzenia; docenia, że niektóre państwa członkowskie podają do wiadomości publicznej nazwiska i narodowość osób, które w drodze takich programów uzyskują obywatelstwo lub prawo pobytu; zachęca inne państwa członkowskie, by podążały za tym przykładem;

192.  dostrzega z niepokojem, że według OECD programy CBI i RBI mogą być nadużywane, by osłabić wspólny standard do wymiany informacji (CRS), prowadząc do niedokładnej lub niepełnej sprawozdawczości w ramach CRS, zwłaszcza w przypadkach gdy nie wszystkie jurysdykcje rezydencji podatkowej zostają ujawnione instytucji finansowej; zauważa, że zdaniem OECD do programów wizowych obciążonych potencjalnie wysokim ryzykiem dla rzetelności CRS należą programy dające podatnikowi dostęp do niskich stawek podatku dochodowego od osób fizycznych wynoszących mniej niż 10 % od aktywów finansowych offshore, oraz niewymagające fizycznej obecności przez co najmniej 90 dni na obszarze jurysdykcji oferującej program złotych wiz;

193.  wyraża zaniepokojenie, że Malta i Cypr prowadzą programy(107) potencjalnie stwarzające wysokie ryzyko dla rzetelności CRS.

194.  uznaje, że potencjalne korzyści ekonomiczne programów CBI i RBI nie równoważą poważnych zagrożeń związanych z bezpieczeństwem, praniem pieniędzy i uchylaniem się od opodatkowania;

195.  wzywa państwa członkowskie do jak najszybszego wycofania się ze wszystkich istniejących programów CBI i RBI;

196.  podkreśla, że tymczasem państwa członkowskie powinny wprowadzić wymóg fizycznej obecności w kraju jako warunek skorzystania z programów CBI i RBI, a także powinny odpowiednio zadbać o to, by do osób ubiegających się o obywatelstwo lub prawo pobytu w ramach tych programów stosowano wzmocnione środki należytej staranności, zgodnie z wymogami AMLD5; podkreśla, że w AMLD5 wskazano konieczność ulepszenia środków należytej staranności w odniesieniu do osób zajmujących eksponowane stanowiska polityczne; wzywa państwa członkowskie do zadbania o to, by ostateczna odpowiedzialność za zastosowanie środków należytej staranności wobec wnioskodawców w ramach programów CBI i RBI spoczywała na właściwych organach; wzywa Komisję do uważnego i ciągłego monitorowania odpowiedniego wdrażania i stosowania środków należytej staranności wobec klienta w ramach programów CBI i RBI do momentu likwidacji tych programów w każdym państwie członkowskim;

197.  zauważa, że uzyskanie prawa pobytu w państwie członkowskim lub obywatelstwa państwa członkowskiego daje osobie, która je otrzymała, dostęp do szerokiego wachlarza praw i uprawnień na całym terytorium Unii, w tym prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu w strefie Schengen; w związku z tym wzywa państwa członkowskie realizujące programy CBI i RBI, aby do czasu ich ostatecznej likwidacji należycie weryfikowały status wnioskodawców i odrzucały wnioski w przypadku wykrycia zagrożeń dla bezpieczeństwa, w tym zagrożeń praniem pieniędzy; zwraca również uwagę na zagrożenia wynikające z możliwości łączenia rodzin, związane z tym, że członkowie rodzin beneficjentów programów CBI lub RBI mogą uzyskać prawo pobytu lub obywatelstwo przy minimalnych środkach kontroli lub bez kontroli;

198.  w tym kontekście wzywa wszystkie państwa członkowskie do zgromadzenia i opublikowania przejrzystych danych dotyczących prowadzonych programów CBI i RBI, w tym liczby odmów i ich przyczyn; wzywa Komisję, by zanim programy te ulegną ostatecznej likwidacji, wydała wytyczne i zapewniła lepsze gromadzenie danych i lepszą wymianę informacji między państwami członkowskimi w kontekście ich programów CBI i RBI, w tym w odniesieniu do wnioskodawców, których wnioski zostały odrzucone ze względów związanych z bezpieczeństwem;

199.  uważa, że do momentu ostatecznej likwidacji programów CBI i RBI państwa członkowskie powinny nakładać te same obowiązki na pośredników w ramach tych programów jak na podmioty zobowiązane na mocy przepisów dotyczących przeciwdziałania praniu pieniędzy, i apeluje do państw członkowskich o zapobieganie konfliktom interesów związanych z programami CBI i RBI, jakie mogą powstać wówczas, gdy prywatne firmy, które pomagały państwu w tworzeniu, zarządzaniu i promocji takich programów jednocześnie doradzają i wspierają wnioskodawców, badając ich kwalifikowalność i wypełniając ich wnioski o obywatelstwo lub prawo pobytu;

200.  z zadowoleniem przyjmuje sprawozdanie Komisji z dnia 23 stycznia 2019 r. w sprawie programów obywatelstwa i ułatwień pobytowych dla inwestorów w Unii Europejskiej (COM(2019)0012); zwraca uwagę, że w sprawozdaniu tym potwierdzono, że oba rodzaje programów stanowią poważne ryzyko dla państw członkowskich i Unii jako całości, w szczególności w zakresie bezpieczeństwa, prania pieniędzy, korupcji, obchodzenia przepisów UE i uchylania się od opodatkowania, oraz że to poważne ryzyko dodatkowo pogłębiają niedociągnięcia w zakresie przejrzystości programów i zarządzania nimi; niepokoi się wyrażonymi przez Komisję obawami, że środki podejmowane przez państwa członkowskie nie zawsze ograniczają ryzyko stwarzane przez programy;

201.  odnotowuje zamiar powołania przez Komisję grupy ekspertów w celu zajęcia się kwestiami przejrzystości, zarządzania i bezpieczeństwa tych programów; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Komisja zobowiązała się do monitorowania skutków programów przyznawania obywatelstwa inwestorom wdrażanych przez państwa objęte ruchem bezwizowym w ramach mechanizmu zawieszającego zwolnienie z obowiązku wizowego; wzywa Komisję, by koordynowała wymianę informacji dotyczących odrzuconych wniosków między państwami członkowskimi; wzywa Komisję, by w ramach kolejnej ponadnarodowej oceny ryzyka dokonała oceny ryzyka związanego z handlem obywatelstwem i prawem pobytu; wzywa Komisję, by dokonała oceny zakresu, w jakim te programy były wykorzystywane przez obywateli UE;

4.2.Wolne porty, składy celne i inne specjalne strefy ekonomiczne

202.  wyraża zadowolenie, że na podstawie przepisów AMLD5 wolne porty staną się zobowiązanymi podmiotami i będą podlegać obowiązkowi spełniania wymogów należytej staranności wobec klienta oraz zgłaszania podejrzanych transakcji jednostkom analityki finansowej;

203.  zwraca uwagę, że wolne porty w UE mogą być tworzone na podstawie procedury wolnego obszaru celnego; zwraca uwagę, że wolne obszary celne są wyodrębnionymi obszarami na obszarze celnym Unii, na które można przywozić towary spoza Unii bez należności przywozowych, innych opłat (tj. podatków) i środków polityki handlowej;

204.  przypomina, że wolne porty to składy w wolnych obszarach celnych, które pierwotnie miały służyć jako przestrzenie do magazynowania towarów w tranzycie; ubolewa, że zyskały one popularność jako miejsca składowania aktywów zastępczych, w tym dzieł sztuki, kamieni szlachetnych, antyków, złota i kolekcji win – nierzadko na stałe(108) – i są finansowane z nieznanych źródeł; podkreśla, że wolne porty lub wolne obszary celne nie mogą być wykorzystywane do celów uchylania się od opodatkowania ani w celu uzyskania takich samych efektów jak w przypadku rajów podatkowych;

205.  zwraca uwagę, że poza chęcią bezpiecznego składowania motywacją do korzystania z wolnych portów jest wysoki stopień niejawności i odroczenie płatności należności przywozowych i podatków pośrednich, takich jak VAT lub podatek od użytkownika;

206.  podkreśla, że w UE istnieje ponad 80 wolnych obszarów celnych(109) oraz tysiące innego rodzaju składów objętych „specjalnymi procedurami składowania” w UE, w szczególności składów celnych, które mogą oferować taki sam stopień niejawności i korzyści podatkowych (w tym związanych z podatkami pośrednimi)(110);

207.  zwraca uwagę, że na podstawie unijnego kodeksu celnego składy celne mają niemal identyczny status prawny jak wolne porty; w związku z tym zaleca, by całkowicie zrównać ich status z wolnymi portami na podstawie środków prawnych, które mają na celu ograniczenie ryzyka prania pieniędzy i uchylania się od opodatkowania, takich AMLD5, uważa, że w składach należy zapewnić wystarczającą liczbę odpowiednio wykwalifikowanych pracowników, tak aby umożliwić przeprowadzanie niezbędnych kontroli operacji realizowanych w ramach tych składów;

208.  zwraca uwagę, że ryzyko prania pieniędzy w wolnych portach jest bezpośrednio związane z ryzykiem prania pieniędzy na rynku aktywów zastępczych;

209.  zwraca uwagę, że na podstawie dyrektywy DAC5 od 1 stycznia 2018 r. organom ds. podatków bezpośrednich przysługuje „dostęp na żądanie” do szerokiego zbioru informacji odnoszących się do własności rzeczywistej, zgromadzonych na postawie dyrektywy AMLD; zwraca uwagę, że unijne prawodawstwo dotyczące przeciwdziałania praniu pieniędzy opiera się na zaufaniu do wiarygodnych analiz należytej staranności wobec klienta i rzetelnym zgłaszaniu podejrzanych transakcji, które to elementy pełnią funkcje filtrów informacji na potrzeby przeciwdziałania praniu pieniędzy; z niepokojem zauważa, że „dostęp na żądanie” do informacji przechowywanych przez wolne porty może w konkretnych przypadkach mieć bardzo ograniczony zakres(111);

210.  wzywa Komisję do oceny zakresu, w jakim wolne porty i licencje morskie mogą być wykorzystywane do celów uchylania się od opodatkowania(112); ponadto apeluje do Komisji o przedłożenie wniosku ustawodawczego mającego na celu zapewnienie automatycznej wymiany informacji między właściwymi organami, takimi jak organy ścigania, organy podatkowe i celne oraz Europol, na temat własności rzeczywistej oraz transakcji przeprowadzanych w wolnych portach, składach celnych lub specjalnych strefach ekonomicznych, a także wprowadzenie obowiązku identyfikowalności;

211.  wzywa Komisję, aby przedstawiła wniosek mający na celu szybkie wycofanie systemu wolnych portów w UE;

212.  zauważa, że zniesienie tajemnicy bankowej doprowadziło do pojawienia się inwestycji w nowe aktywa, takie jak dzieła sztuki, co skutkuje szybkim wzrostem rynku dzieł sztuki w ciągu ostatnich lat; podkreśla, że wolne obszary celne zapewniają im bezpieczne i w znacznym stopniu nienadzorowane miejsce składowania, umożliwiające prowadzenie nieopodatkowanego handlu i ukrywanie własności, a sam rynek dzieł sztuki nadal pozostaje nieuregulowany ze względu na takie czynniki, jak trudności w określeniu cen rynkowych i znalezieniu specjalistów; wskazuje, że łatwiej jest przewieźć np. cenne malowidło na drugi koniec świata niż odpowiadającą mu sumę pieniędzy;

4.3.Amnestie podatkowe

213.  przypomina(113), że należy stosować amnestie ze szczególną ostrożnością lub całkowicie powstrzymać się od ich stosowania, ponieważ stanowią one jedynie źródło łatwego i szybkiego poboru podatków w krótkim okresie, często wprowadzane w celu wyeliminowania luk w przepisach budżetowych, a do tego mogą również zachęcać mieszkańców do uchylania się od opodatkowania i czekania na kolejną amnestię bez podlegania odstraszającym sankcjom lub karom; apeluje do państw członkowskich stosujących amnestie podatkowe, aby zawsze żądały od beneficjentów wyjaśnienia źródła pochodzenia uprzednio pominiętych środków;

214.  apeluje do Komisji o ocenę dotychczasowych programów amnestii podatkowej stosowanych przez państwa członkowskie, a w szczególności oceny odzyskanych dochodów publicznych oraz ich wpływu na zmienność bazy podatkowej w średniej lub dłuższej perspektywie; wzywa państwa członkowskie do zadbania o to, aby istotne dane dotyczące beneficjentów dotychczasowych i przyszłych amnestii podatkowych były należycie udostępniane organom sądowym, organom ścigania i organom podatkowym, a także do zapewnienia zgodności z przepisami o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu oraz ewentualnego ścigania za inne przestępstwa finansowe;

215.  uważa, że Grupa ds. Kodeksu Postępowania (CoC) powinna obowiązkowo prześwietlić i zatwierdzić każdy program amnestii podatkowej przed jego wdrożeniem w danym państwie członkowskim; jest zdania, że podatnik lub ostateczny beneficjent rzeczywisty przedsiębiorstwa, który już korzystał z jednej lub większej liczby amnestii podatkowych, nie powinien być już nigdy uprawniony do skorzystania z kolejnej amnestii; apeluje do organów krajowych zarządzających danymi osób, które skorzystały z amnestii podatkowych, aby prowadziły skuteczną wymianę danych z organami ścigania lub innymi właściwymi organami prowadzącymi dochodzenia w sprawie przestępstw innych niż oszustwa podatkowe lub uchylanie się od opodatkowania;

4.4.Współpraca administracyjna

216.  zwraca uwagę na fakt, że współpraca administracyjna w dziedzinie ram dotyczących opodatkowania bezpośredniego obecnie obejmuje podatników będących zarówno osobami fizycznymi, jak i prawnymi;

217.  podkreśla, że międzynarodowe standardy w dziedzinie współpracy administracyjnej są standardami minimalnymi; zauważa zatem, że państwa członkowskie powinny pójść dalej niż tylko przestrzegać tych minimalnych standardów; wzywa państwa członkowskie do dalszych działań na rzecz likwidacji barier dla współpracy administracyjnej i prawnej;

218.  wyraża zadowolenie, że wraz z przyjęciem globalnego standardu automatycznej wymiany informacji (AEOI) wprowadzonego pierwszą dyrektywą w sprawie współpracy administracyjnej (DAC1) i uchyleniem dyrektywy o oszczędnościach z 2003 r. utworzono jednolity unijny mechanizm wymiany informacji;

5.Przeciwdziałanie praniu pieniędzy

219.  podkreśla, że pranie pieniędzy może przybierać rozmaite formy, a prane pieniądze mogą pochodzić z różnych nielegalnych działań, takich jak korupcja, handel bronią, handel ludźmi, handel narkotykami, uchylanie się od opodatkowania i oszustwa, i mogą być wykorzystywane do finansowania terroryzmu; z niepokojem zauważa, że zyski z działalności przestępczej w UE szacuje się na 110 mld EUR rocznie(114), co odpowiada 1 % PKB Unii; podkreśla, że według szacunków Komisji w niektórych państwach członkowskich nawet 70 % przypadków prania pieniędzy ma wymiar transgraniczny(115); ponadto zauważa, że według szacunków ONZ(116) skala procederu prania pieniędzy stanowi równowartość 2–5 % światowego PKB, czyli od około 715 mld EUR do 1,87 bln EUR rocznie;

220.  podkreśla, że różne niedawne przypadki prania pieniędzy w Unii są powiązane z kapitałem, elitami rządzącymi lub obywatelami, którzy pochodzą z Rosji, a w szczególności ze Wspólnoty Niepodległych Państw (WNP); wyraża zaniepokojenie z powodu zagrożenia dla bezpieczeństwa i stabilności w Europie, z jakim wiążą się nielegalne środki z Rosji i krajów WNP, które wchodzą do europejskiego systemu finansowego w celu ich wyprania i dalszego wykorzystania do finansowania działalności przestępczej; podkreśla, że środki te stanowią zagrożenie dla bezpieczeństwa obywateli UE oraz powodują zakłócenia i nierówne warunki konkurencji dla przestrzegających prawa obywateli i przedsiębiorstw; uważa, że oprócz ucieczki kapitału, której nie można ograniczyć bez rozwiązania problemów gospodarczych i administracyjnych kraju pochodzenia, a także prania pieniędzy z przyczyn czysto przestępczych, te wrogie działania, których celem jest osłabienie demokracji europejskich, ich gospodarek i instytucji, są prowadzone na tak wielką skalę, by zdestabilizować kontynent europejski; wzywa do lepszej współpracy między państwami członkowskimi w zakresie kontroli kapitału wprowadzanego do Unii z Rosji;

221.  ponawia swój apel(117) o wprowadzenie ogólnounijnych sankcji za naruszenia praw człowieka na wzór amerykańskiej globalnej ustawy Magnickiego, które powinny umożliwiać nakładanie zakazu wydawania wiz oraz ukierunkowanych sankcji, w tym blokowania majątku i udziałów we własności w ramach jurysdykcji UE w odniesieniu do indywidualnych urzędników państwowych lub osób pełniących funkcje publiczne odpowiedzialnych za działania korupcyjne lub poważne naruszenia praw człowieka; z zadowoleniem przyjmuje przyjęcie przez Parlament sprawozdania w sprawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego ramy monitorowania bezpośrednich inwestycji zagranicznych w Unii Europejskiej(118); wzywa do zwiększenia kontroli i nadzoru w bankach nad portfelami nierezydentów oraz ich częściami pochodzącymi z krajów uznanych za stwarzające zagrożenie dla bezpieczeństwa w Unii;

222.  wyraża zadowolenie z powodu przyjęcia dyrektyw AMLD4 i AMLD5; podkreśla, że są to istotne kroki ku poprawie skuteczności wysiłków UE służących zwalczaniu prania pieniędzy pochodzących z działalności przestępczej i zwalczaniu finansowania działalności terrorystycznej; zauważa, że unijne ramy przeciwdziałania praniu pieniędzy polegają głównie na prewencyjnym podejściu do prania pieniędzy, ukierunkowanym na wykrywanie i zgłaszanie podejrzanych transakcji;

223.  ubolewa, że państwa członkowskie przetransponowały jedynie częściowo lub nie przetransponowały w ogóle dyrektywy AMLD4 do prawa krajowego w wyznaczonym terminie, w związku z czym Komisja była zmuszona wszcząć wobec tych krajów postępowania o uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego, w tym kierować sprawy do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej(119); wzywa te państwa członkowskie do szybkiego naprawienia tej sytuacji; wzywa państwa członkowskie w szczególności do tego, by wypełniły swój prawny obowiązek i dotrzymały terminu transpozycji AMLD5 do ustawodawstwa krajowego, wyznaczonego na 10 stycznia 2020 r.; popiera i z zadowoleniem przyjmuje konkluzje Rady z dnia 23 listopada 2018 r., w których zachęcono państwa członkowskie do transpozycji AMLD5 do ustawodawstwa krajowego przed upływem terminu wyznaczonego na 2020 r.; wzywa Komisję do pełnego wykorzystania dostępnych instrumentów w celu zapewnienia wsparcia i zadbania o to, by państwa członkowskie należycie przetransponowały i wdrożyły AMLD5 tak szybko, jak to możliwe;

224.  przypomina, że należyta staranność wobec klienta stanowi bardzo istotny element realizacji zasady „znaj swojego klienta”, która wymaga, by zobowiązane podmioty prawidłowo identyfikowały swoich klientów oraz źródła ich środków finansowych, a także beneficjentów rzeczywistych aktywów, co obejmuje blokowanie anonimowych kont; ubolewa nad tym, że niektóre instytucje finansowe i powiązane z nimi modele biznesowe aktywnie ułatwiły pranie pieniędzy; wzywa sektor prywatny, aby w miarę możliwości odgrywał aktywną rolę w zwalczaniu finansowania terroryzmu i w zapobieganiu działaniom terrorystycznym; wzywa instytucje finansowe, aby dokonały aktywnego przeglądu swoich procedur wewnętrznych w celu zapobiegania ryzyku prania pieniędzy;

225.  przyjmuje z zadowoleniem plan działania przyjęty przez Radę dnia 4 grudnia 2018 r., w tym liczne środki o charakterze nieustawodawczym umożliwiające lepsze zwalczanie prania pieniędzy i finansowania terroryzmu w Unii; zwraca się do Komisji o regularne przekazywanie Parlamentowi bieżących informacji na temat postępów we wdrażaniu tego planu działania;

226.  wyraża zaniepokojenie z powodu braku konkretnych procedur oceny i kontroli uczciwości członków Rady Prezesów EBC, w szczególności w przypadku ich oficjalnego oskarżenia o działalność przestępczą; apeluje o wprowadzenie mechanizmów monitorowania i kontroli postępowania i uczciwości członków Rady Prezesów EBC oraz o ich ochronę w przypadku nadużycia władzy ze strony organu powołującego;

227.  ubolewa, że błędy systemowe w egzekwowaniu wymogów dotyczących przeciwdziałania praniu pieniędzy, w połączeniu z nieefektywnym nadzorem, doprowadziły do wielu głośnych przypadków prania pieniędzy w europejskich bankach, co miało związek z systematycznymi naruszeniami podstawowych wymogów z zakresu stosowania zasady „znaj swojego klienta” oraz należytej staranności wobec klienta;

228.  przypomina, że zasada „znaj swojego klienta” oraz środki należytej staranności wobec klienta mają zasadnicze znaczenie i powinny obowiązywać przez cały czas trwania relacji biznesowej, a transakcje klientów należy stale i uważnie monitorować pod kątem podejrzanej lub nietypowej działalności; w związku z tym przypomina o ciążącym na zobowiązanych podmiotach obowiązku powiadamiania z własnej inicjatywy krajowych jednostek analityki finansowej o transakcjach, co do których istnieje podejrzenie prania pieniędzy, związku z przestępczością lub finansowaniem terroryzmu; ubolewa nad faktem, że pomimo wysiłków podejmowanych przez Parlament AMLD5 wciąż w ostateczności zezwala na to, by osoby fizyczne, które zajmują stanowiska kierownicze wyższego szczebla, mogły zostać zarejestrowane jako beneficjenci rzeczywiści przedsiębiorstwa lub trustu, podczas gdy rzeczywisty beneficjent rzeczywisty nie jest znany lub gdy osoby te są obiektem podejrzeń; zwraca się do Komisji, aby przy okazji kolejnej rewizji przepisów o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy w UE dokonała jasnej oceny wpływu tego przepisu na dostępność wiarygodnych informacji dotyczących własności rzeczywistej w państwach członkowskich, oraz aby zaproponowała jego usunięcie w przypadku stwierdzenia, że przepis ten jest często nadużywany w celu zatajenia tożsamości beneficjentów rzeczywistych;

229.  zauważa, że w niektórych państwach członkowskich istnieją niewyjaśnione mechanizmy kontroli majątku, które umożliwiają śledzenie dochodów pochodzących z działalności przestępczej; podkreśla, że mechanizm ten często obejmuje nakaz sądowy zobowiązujący osobę, co do której istnieje uzasadnione podejrzenie, że jest zaangażowana lub ma związek z inną osobą zaangażowaną w poważne przestępstwo, do wyjaśnienia charakteru i zakresu udziału w danym mieniu oraz sposobu jego pozyskania, jeżeli istnieją uzasadnione podstawy, aby podejrzewać, że znany dochód osoby wezwanej uzyskany zgodnie z prawem byłby niewystarczający, by umożliwić mu pozyskanie tego mienia; zwraca się do Komisji o dokonanie oceny skutków i wykonalności takiego środka na szczeblu Unii;

230.  przyjmuje z zadowoleniem podjętą w niektórych państwach członkowskich decyzję o zakazie emisji akcji na okaziciela i przekształceniu tych istniejących w imienne papiery wartościowe; zwraca się do państw członkowskich o rozważenie potrzeby wprowadzenia w ich jurysdykcjach podobnych środków w świetle nowych przepisów AMLD5 dotyczących zgłaszania beneficjentów rzeczywistych i zidentyfikowanych zagrożeń;

231.  podkreśla pilną potrzebę stworzenia skuteczniejszego systemu komunikacji i wymiany informacji między organami sądowymi w Unii, zastępującego tradycyjne narzędzia wzajemnej pomocy prawnej w sprawach karnych, które wiążą się z długimi i uciążliwymi procedurami, a tym samym mają niekorzystny wpływ na dochodzenia w sprawie prania pieniędzy i innych poważnych przestępstw; ponownie apeluje do Komisji o ocenę konieczności podjęcia działań ustawodawczych w tym zakresie;

232.  wzywa Komisję do dokonania oceny roli takich porozumień prawnych jak spółki celowe, podmioty specjalnego przeznaczenia i trusty celowe o charakterze innym niż charytatywny, oraz związanych z nimi szczególnych zagrożeń pod względem prania pieniędzy, zwłaszcza na terenie Zjednoczonego Królestwa oraz w obrębie terytoriów zależnych i zamorskich Korony Brytyjskiej, a także do przedstawienia Parlamentowi odnośnego sprawozdania;

233.  wzywa państwa członkowskie do pełnego przestrzegania przepisów o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy podczas emisji obligacji skarbowych na rynkach finansowych; uważa, że w przypadku takich operacji finansowych należy bezwzględnie zachować należytą staranność;

234.  zwraca uwagę, że tylko w czasie obowiązywania mandatu komisji TAX3 ujawniono trzy godne potępienia przypadki prania pieniędzy za pośrednictwem unijnych banków; ING Bank N.V. ostatnio przyznał się do poważnych zaniedbań w stosowaniu przepisów o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy/finansowaniu terroryzmu i w ramach ugody z holenderską prokuraturą zgodził się zapłacić 775 mln EUR kary(120); ABLV Bank na Łotwie rozpoczął dobrowolną likwidację, kiedy amerykańska sieć ds. ścigania przestępstw finansowych (United States Financial Crimes Enforcement Network – FinCEN) zaproponowała obłożenie ABLV zakazem posiadania rachunku korespondencyjnego w Stanach Zjednoczonych ze względu na podejrzenie prania pieniędzy(121), a Danske Bank w toku dochodzenia obejmującego 15 000 klientów i 9,5 mln transakcji powiązanych z jego estońską filią przyznał, że poważne zaniedbania w zarządzaniu bankiem i systemach kontrolnych umożliwiły wykorzystywanie jego estońskiej filii do przeprowadzania podejrzanych transakcji(122);

235.  z niepokojem zauważa, że afera „pralnia Trojki” pokazała również publicznie, w jaki sposób 4,6 mld USD z Rosji i innych państw przeszło przez europejskie banki i przedsiębiorstwa; podkreśla, że w centrum skandalu znajduje się Trojka Dialog, niegdyś jeden z największych rosyjskich prywatnych banków inwestycyjnych, oraz sieć, która prawdopodobnie umożliwiła rosyjskiej elicie rządzącej potajemne wykorzystanie nielegalnych dochodów do nabycia akcji w przedsiębiorstwach państwowych, zakupu nieruchomości w Rosji i poza jej granicami, a także zakupu towarów luksusowych; ubolewa ponadto nad faktem, że według doniesień w podejrzanych transakcjach miały swój udział europejskie banki, takie jak Danske Bank, Swedbank AB, Nordea Bank Abp, ING Groep NV, Credit Agricole SA, Deutsche Bank AG, KBC Group NV, Raiffeisen Bank International AG, ABN Amro Group NV, Cooperatieve Rabobank U.A. oraz holenderski oddział Turkiye Garanti Bankasi A.S.;

236.  zwraca uwagę, że w estońskiej filii Danske Bank dokonywano transakcji przychodzących i wychodzących o wartości nawet 200 mld EUR(123), a bank nie wdrożył odpowiednich wewnętrznych procedur przeciwdziałania praniu pieniędzy oraz identyfikacji klientów, co później przyznał sam bank, a potwierdziły to zarówno duńskie, jak i estońskie organy nadzoru finansowego; uważa że to zaniedbanie dowodzi kompletnego braku odpowiedzialności ze strony zarówno banku, jak i właściwych organów krajowych; wzywa właściwe banki do przeprowadzenia pilnych ocen odpowiedniości procedur przeciwdziałania praniu pieniędzy oraz identyfikacji klientów we wszystkich europejskich bankach w celu zapewnienia prawidłowego wdrożenia unijnego ustawodawstwa w sprawie przeciwdziałania praniu pieniędzy;

237.  ponadto zwraca uwagę, że ustalono, iż 6200 klientów estońskiej filii Danske Bank było uwikłanych w podejrzane transakcje, około 500 klientów było powiązanych z upublicznionymi systemami prania pieniędzy, 177 klientów miało związek ze skandalem znanym jako „rosyjska pralnia”, 75 ze skandalem „azerska pralnia”, a 53 klientów to spółki o wspólnych adresach i zarządach(124); wzywa właściwe organy krajowe do sprawdzenia, dokąd przekazano docelowo środki z transakcji 6200 klientów estońskiej filii Danske Bank, które uznano za podejrzane, aby potwierdzić, że prane pieniądze nie zostały wykorzystane do dalszej działalności przestępczej; wzywa właściwe organy krajowe do należytej współpracy w tym zakresie, ponieważ łańcuchy podejrzanych transakcji mają wyraźny wymiar transgraniczny;

238.  podkreśla, że EBC cofnął licencję bankową maltańskiemu bankowi Pilatus Bank po aresztowaniu w USA Alego Sadra Hashemiego Nejada, prezesa i jedynego udziałowca banku Pilatus Bank, pod zarzutem m.in. prania pieniędzy; podkreśla, że EUNB uznał, iż maltańska jednostka analityki finansowej naruszyła unijne prawo, ponieważ nie prowadziła skutecznego nadzoru nad działalnością Pilatus Banku, m.in. z uwagi na niedociągnięcia proceduralne oraz niepodejmowanie czynności nadzorczych; zwraca uwagę, że w dniu 8 listopada 2018 r. Komisja skierowała formalną opinię do maltańskiej jednostki analityki finansowej, w której wezwała ją do podjęcia dodatkowych środków w celu wywiązania się ze swoich zobowiązań prawnych(125); wzywa maltańską jednostkę analityki finansowej do podjęcia działań w celu zastosowania się do odpowiednich zaleceń;

239.  zwraca uwagę na pismo skierowane przez Stałego Przedstawiciela Malty przy UE do komisji TAX3 w odpowiedzi na obawy komisji dotyczące domniemanego udziału niektórych obywateli maltańskich zajmujących eksponowane stanowiska polityczne w potencjalnej nowej aferze dotyczącej prania pieniędzy i uchylania się od opodatkowania związanej z przedsiębiorstwem z siedzibą w Zjednoczonych Emiratach Arabskich (ZEA) o nazwie „17 Black”(126); ubolewa z powodu braku precyzji w otrzymanych odpowiedziach; wyraża zaniepokojenie z powodu widocznego braku działań politycznych ze strony władz maltańskich; jest szczególnie zaniepokojony faktem, że według doniesień w aferę „17 Black” zamieszane są prawdopodobnie osoby zajmujące stanowiska polityczne na najwyższych szczeblach rządu Malty; wzywa władze maltańskie, aby zwróciły się do ZEA – w formie listów w sprawie pomocy prawnej – o przedstawienie dowodów; wzywa ZEA do współpracy z władzami maltańskimi i europejskimi oraz do dopilnowania, by fundusze zamrożone na rachunkach bankowych 17 Black pozostały zamrożone do czasu przeprowadzenia szczegółowego dochodzenia; w szczególności podkreśla wyraźny brak niezależności zarówno maltańskiej jednostki analityki finansowej, jak i maltańskiego komendanta policji; ubolewa nad tym, że dotychczas nie podjęto żadnych działań wobec osób zajmujących eksponowane stanowiska polityczne zamieszanych w afery korupcyjne; podkreśla, że prowadzone przez Maltę dochodzenia skorzystałyby na utworzeniu wspólnego zespołu dochodzeniowo-śledczego, w oparciu o umowę ad hoc(127), gdyż w ten sposób można by rozwiać poważne wątpliwości dotyczące niezależności i jakości toczących się dochodzeń krajowych, przy wsparciu Europolu i Eurojustu;

240.  zwraca uwagę, że dziennikarka śledcza Daphne Caruana Galizia została zamordowana w czasie gdy pracowała nad sprawą największego wycieku informacji, z jakim kiedykolwiek miała do czynienia, którego źródłem były serwery ElectroGas, firmy eksploatującej elektrownię na Malcie; zwraca ponadto uwagę, że właścicielem firmy 17 Black, która miała przekazać duże kwoty pieniędzy osobom zajmującym eksponowane stanowiska polityczne na Malcie odpowiedzialnym za tę elektrownię, jest dyrektor i akcjonariusz ElectroGas;

241.  wyraża zaniepokojenie z powodu upowszechnienia prania pieniędzy w kontekście innych form działalności gospodarczej, w szczególności zjawiska tzw. „fruwających pieniędzy” i „wiadomych ulic”; podkreśla, że większa koordynacja i współpraca między lokalnymi i regionalnymi organami administracyjnymi i organami ścigania jest niezbędna do rozwiązania tych problemów w europejskich miastach;

242.  ma świadomość, że na aktualnie obowiązujące ramy prawne przeciwdziałania praniu pieniędzy składały się dyrektywy oraz ramy te oparte są na minimalnej harmonizacji, co doprowadziło do rozbieżnych krajowych praktyk w zakresie nadzoru i egzekwowania prawa w państwach członkowskich; apeluje do Komisji, aby w kontekście przyszłego przeglądu ustawodawstwa w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy oceniła, w ramach wymaganej oceny skutków, czy rozporządzenie nie byłoby bardziej odpowiednim rodzajem aktu prawnego niż dyrektywa; apeluje w tym kontekście o szybkie przekształcenie przepisów o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy do postaci rozporządzenia, jeżeli takie będzie zalecenie wynikające z oceny skutków;

5.1.Współpraca między organami nadzoru w zakresie przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz organami nadzoru ostrożnościowego w Unii Europejskiej

243.  wyraża zadowolenie, że po ostatnich przypadkach naruszeń lub zarzutów dotyczących naruszeń przepisów o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy przewodniczący Komisji w swoim orędziu o stanie Unii z 12 września 2018 r. zapowiedział działania uzupełniające;

244.  apeluje o niezbędną wzmożoną kontrolę oraz ciągły nadzór nad członkami zarządów i udziałowcami instytucji kredytowych, firm inwestycyjnych i zakładów ubezpieczeń w UE oraz podkreśla w szczególności trudności związanie z unieważnianiem licencji bankowych lub równoważnych pozwoleń specjalnych;

245.  popiera prace podjęte przez wspólną grupę roboczą, składająca się z przedstawicieli Dyrekcji Generalnej KE ds. Sprawiedliwości i Konsumentów, Dyrekcji Generalnej KE ds. Stabilności Finansowej, Usług Finansowych i Unii Rynków Kapitałowych, EBC, Europejskich Urzędów Nadzoru oraz przewodniczącego podkomisji ds. przeciwdziałania praniu pieniędzy Wspólnego Komitetu Europejskich Urzędów Nadzoru, które to prace służą wykrywaniu bieżących nieprawidłowości oraz proponowaniu środków umożliwiających skuteczną współpracę, koordynację i wymianę informacji między organami nadzoru i organami ścigania;

246.  uznaje, że bieżący poziom koordynacji nadzoru nad instytucjami finansowymi w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, w szczególności w sytuacjach o zasięgu transgranicznym, jest niewystarczający, by móc sprostać aktualnym wyzwaniom w tym sektorze, a zdolność Unii do egzekwowania skoordynowanych przepisów oraz praktyk w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy jest aktualnie niedostateczna;

247.  apeluje o przeprowadzenie oceny długoterminowych celów służących polepszeniu ram prawnych z zakresu przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, o której wspomniano w „Dokumencie otwierającym debatę na temat możliwych elementów planu działania dotyczącego sprawnej współpracy między organami nadzoru w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy oraz organami nadzoru ostrożnościowego w Unii Europejskiej”(128), m.in. celu utworzenia na poziomie UE mechanizmu lepszej koordynacji działalności organów nadzorujących instytucje finansowe w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu, zwłaszcza w sytuacjach, gdy istnieją obawy, że ww. procedery mogą mieć zasięg transgraniczny, a także celu ewentualnej centralizacji nadzoru w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy w ramach istniejącego lub nowego organu Unii uprawnionego do egzekwowania zharmonizowanych przepisów oraz praktyk w państwach członkowskich; popiera dalsze wysiłki na rzecz centralizacji nadzoru w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy i uważa, że w przypadku ustanowienia takiego mechanizmu należy przeznaczyć na niego wystarczające zasoby ludzkie i finansowe, tak aby jego zadania mogły być skutecznie realizowane;

248.  przypomina, że EBC posiada uprawnienia do cofania pozwoleń instytucjom kredytowym w przypadkach poważnych naruszeń przepisów zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu, oraz odpowiada za takie cofanie pozwoleń; zauważa jednak, że EBC jest całkowicie zależny od informacji przekazywanych przez krajowe organy nadzoru ds. przeciwdziałania praniu pieniędzy w odniesieniu do takich naruszeń ujawnionych przez organy krajowe; w związku z tym wzywa krajowe organy nadzoru ds. przeciwdziałania praniu pieniędzy, aby w sposób terminowy udostępniały EBC wysokiej jakości informacje, co umożliwi EBC właściwe wykonywanie jego zadań; w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje wielostronną umowę w sprawie praktycznych zasad wymiany informacji między EBC a wszystkimi właściwymi organami odpowiedzialnymi za nadzorowanie przestrzegania przez instytucje kredytowe i finansowe obowiązków w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu w ramach AMLD4;

249.  podkreśla, że nadzór ostrożnościowy i nadzór prowadzony z myślą o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy nie mogą być rozpatrywane odrębnie; podkreśla, że Europejskie Urzędy Nadzoru mają ograniczone możliwości odgrywania bardziej znaczącej roli w walce z praniem pieniędzy ze względu na swoje struktury decyzyjne, brak uprawnień i ograniczone zasoby; podkreśla, że EUNB powinien przejąć wiodącą rolę w tej walce, a jednocześnie ściśle koordynować działania z Europejskim Urzędem Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (ESMA) oraz Europejskim Urzędem Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych (EIOPA), a zatem powinien być w trybie pilnym wyposażony w wystarczające zasoby ludzkie i materialne, aby skutecznie przyczyniać się do spójnego i skutecznego zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy, w tym poprzez przeprowadzanie ocen ryzyka właściwych organów i dokonywanie przeglądów w ramach jego ogólnych ram; wzywa do szerszego nagłaśniania tych przeglądów, a w szczególności do systematycznego przekazywania Parlamentowi i Radzie odpowiednich informacji w przypadku poważnych braków zidentyfikowanych na szczeblu krajowym lub unijnym(129);

250.  zwraca uwagę na coraz istotniejszą rolę krajowych organów nadzoru finansowego; wzywa Komisję, aby po konsultacjach z EUNB zaproponowała mechanizmy ułatwiające ściślejszą współpracę i koordynację między organami nadzoru finansowego; apeluje o to, aby w dłuższej perspektywie bardziej zharmonizowano praktyki nadzorcze różnych krajowych organów nadzoru w dziedzinie przeciwdziałania praniu pieniędzy;

251.  z zadowoleniem przyjmuje komunikat Komisji z 12 września 2018 r. w sprawie wzmocnienia unijnych ram dotyczących nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami finansowymi oraz nadzoru nad tymi instytucjami w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy (COM(2018)0645) oraz zawartą w nim propozycję dotyczącą przeglądu Europejskich Urzędów Nadzoru w celu wzmocnienia konwergencji praktyk nadzorczych; uważa, że EUNB powinien odgrywać wiodącą, koordynującą i monitorującą rolę na szczeblu Unii, aby skutecznie chronić system finansowy przed praniem pieniędzy i ryzykiem finansowania terroryzmu, ze względu na niepożądane potencjalne skutki systemowe dla stabilności finansowej Unii, które mogą wynikać z nadużyć w sektorze finansowym w celu prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, oraz w świetle zdobytego już przez EUNB doświadczenia w zakresie ochrony sektora bankowego przed takimi nadużyciami jako organ odpowiedzialny za nadzór nad wszystkimi państwami członkowskimi;

252.  zwraca uwagę na obawy EUNB w odniesieniu do wdrażania dyrektywy 2013/36/UE w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi (dyrektywy w sprawie wymogów kapitałowych)(130);

przyjmuje z zadowoleniem sugestie EUNB, aby usunąć niedoskonałości wynikające z obecnych unijnych ram prawnych; wzywa państwa członkowskie do szybkiej transpozycji do prawa krajowego niedawno przyjętych zmian do dyrektywy w sprawie wymogów kapitałowych;

5.2.Współpraca jednostek analityki finansowej

253.  przypomina, że zgodnie z AMLD5 państwa członkowskie są zobowiązane do utworzenia automatycznych scentralizowanych mechanizmów umożliwiających szybką identyfikację posiadaczy rachunków bankowych i płatniczych oraz do zadbania o to, by każda jednostka analityki finansowej mogła terminowo dostarczyć innej jednostce analityki finansowej informacje przechowywane w scentralizowanych mechanizmach; podkreśla znaczenie terminowego dostępu do informacji, aby zapobiegać przestępstwom finansowym i umarzaniu dochodzeń; wzywa państwa członkowskie do przyspieszenia tworzenia takich mechanizmów, aby jednostki analityki finansowej mogły skutecznie współpracować ze sobą przy wykrywaniu i zwalczaniu prania pieniędzy; usilnie zachęca jednostki analityki finansowej państw członkowskich do korzystania z systemu FIU.net; zwraca uwagę na znaczenie ochrony danych również w tym obszarze;

254.  uważa, że w celu skutecznego wsparcia walki z praniem pieniędzy należy koniecznie wyposażyć krajowe jednostki analityki finansowej w odpowiednie zasoby i zdolności;

255.  podkreśla, że w celu skutecznej walki z praniem pieniędzy nieodzowna jest współpraca nie tylko pomiędzy jednostkami analityki finansowej państw członkowskich, ale także między nimi a równoważnymi jednostkami z państw trzecich; odnotowuje porozumienia polityczne w sprawie negocjacji międzyinstytucjonalnych(131) w celu przyszłego przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej zasady ułatwiające korzystanie z informacji finansowych i innych informacji w celu zapobiegania niektórym przestępstwom, ich wykrywania, prowadzenia dochodzeń w ich sprawie i ich ścigania oraz uchylającej decyzję Rady 2000/642/JHA;

256.  wzywa Komisję do opracowania wyspecjalizowanych szkoleń dla jednostek analityki finansowej, w szczególności w kontekście bardziej ograniczonych zdolności w niektórych państwach członkowskich; zwraca uwagę na wkład Grupy Egmont, która skupia 159 jednostek analityki finansowej i ma na celu wzmocnienie ich współpracy operacyjnej, zachęcając do kontynuacji i realizacji wielu projektów; oczekuje na ocenę Komisji dotyczącą ram współpracy jednostek analityki finansowej z państwami trzecimi oraz przeszkód i możliwości w zakresie zacieśnienia współpracy między jednostkami analityki finansowej w Unii, w tym możliwości ustanowienia mechanizmu koordynacji i wsparcia; przypomina, że ocena ta powinna być gotowa do dnia 1 czerwca 2019 r.; zwraca się do Komisji, by rozważyła wykorzystanie tej okazji do przedstawienia wniosku ustawodawczego dotyczącego utworzenia jednostki analityki finansowej UE, tak aby powstał ośrodek wspólnych prac dochodzeniowych i koordynacji dysponujący własnym zakresem autonomii i kompetencji dochodzeniowych w sprawach transgranicznej przestępczości finansowej, a także mechanizm wczesnego ostrzegania; jest zdania, że jednostce analityki finansowej UE powinna przypaść szeroko rozumiana rola koordynacyjna oraz rola polegająca na udzielaniu pomocy i wsparcia jednostkom analityki finansowej państw członkowskich w sprawach transgranicznych, aby umożliwić szeroką wymianę informacji, wspólną analizę spraw transgranicznych i sprawną koordynację prac;

257.  apeluje do Komisji o czynne zaangażowanie się wespół z państwami członkowskimi w poszukiwanie mechanizmów mogących ulepszyć i usprawnić współpracę między jednostkami analityki finansowej państw członkowskich a równoważnymi jednostkami z państw trzecich; apeluje do Komisji o podjęcie odpowiednich działań w tym zakresie na forach międzynarodowych takich jak OECD i Grupa Specjalna ds. Przeciwdziałania Praniu Pieniędzy (FATF); uważa, że w każdym ewentualnie wynikłym porozumieniu należy odpowiednio zadbać o kwestię ochrony danych osobowych;

258.  wzywa Komisję do opracowania sprawozdania skierowanego do Parlamentu i Rady oceniającego, czy różnice w statusie i organizacji między jednostkami analityki finansowej państw członkowskich utrudniają współpracę w walce z poważnymi przestępstwami o charakterze transgranicznym;

259.  zwraca uwagę, że brak jednolitego formatu zgłoszeń podejrzanych transakcji oraz jednolitych progów dla takich zgłoszeń w państwach członkowskich, także w odniesieniu do różnych podmiotów zobowiązanych, utrudnia przetwarzanie i wymianę informacji między jednostkami analityki finansowej; wzywa Komisję, aby przy wsparciu EUNB przeanalizowała mechanizmy, które pozwoliłyby jak najszybciej stworzyć ustandaryzowane formaty sprawozdawcze dla podmiotów zobowiązanych w celu ułatwienia i usprawnienia przetwarzania i wymiany informacji między jednostkami analityki finansowej w sprawach o wymiarze transgranicznym, a także aby rozważyła ustandaryzowanie progów zgłaszania podejrzanych transakcji;

260.  wzywa Komisję do zbadania możliwości stworzenia zautomatyzowanego systemu wyszukiwania zgłoszeń podejrzanych transakcji, za pomocą którego jednostki analityki finansowej państw członkowskich mogłyby odnaleźć transakcje oraz ich inicjatorów i odbiorców, których wielokrotnie zgłaszano jako podejrzanych w różnych państwach członkowskich;

261.  zachęca właściwe organy oraz jednostki analityki finansowej do współpracy z instytucjami finansowymi i innymi zobowiązanymi podmiotami w celu ulepszenia systemu zgłaszania podejrzanych działań oraz w celu ograniczenia „zgłaszania defensywnego”, co pomoże zadbać o to, by jednostki analityki finansowej otrzymywały bardziej użyteczne, konkretne i wyczerpujące informacje, które umożliwią im należyte wykonywanie obowiązków, a zarazem zagwarantuje zgodność z ogólnym rozporządzeniem o ochronie danych;

262.  przypomina o znaczeniu rozwijania ulepszonych kanałów dialogu, komunikacji i wymiany informacji między organami publicznymi i konkretnymi zainteresowanymi stronami z sektora prywatnego, powszechnie znanych jako partnerstwa publiczno-prywatne (PPP), w szczególności dla podmiotów zobowiązanych na mocy AMLD, oraz zwraca uwagę na istnienie i pozytywne wyniki jedynego transnarodowego PPP, tj. partnerstwa publiczno-prywatnego Europolu ds. informacji finansowych, które wspiera strategiczną wymianę informacji między bankami, jednostkami analityki finansowej, organami ścigania i krajowymi organami regulacyjnymi we wszystkich państwach członkowskich;

263.  wspiera ciągłą poprawę wymiany informacji między jednostkami analityki finansowej a organami ścigania, w tym Europolem; uważa, że należy ustanowić takie partnerstwo w dziedzinie nowych technologii, w tym aktywów wirtualnych, aby sformalizować istniejące wcześniej działania w państwach członkowskich; wzywa Europejską Radę Ochrony Danych (EROD) do zapewnienia dodatkowych wyjaśnień podmiotom działającym na rynku, które przetwarzają dane osobowe w ramach swych obowiązków należytej staranności, aby umożliwić im przestrzeganie odpowiednich przepisów dotyczących ochrony danych;

264.  podkreśla, że zwiększenie i poprawa współpracy między krajowymi organami nadzoru a jednostkami analityki finansowej ma kluczowe znaczenie dla skutecznego zwalczania prania pieniędzy i uchylania się od opodatkowania; podkreśla ponadto, że zwalczanie prania pieniędzy i uchylania się od opodatkowania wymaga również właściwej współpracy między jednostkami analityki finansowej i organami celnymi;

265.  wzywa Komisję do przedstawienia sprawozdania w sprawie obecnego status quo i usprawnień dokonanych w jednostkach analityki finansowej państw członkowskich w odniesieniu do rozpowszechniania, wymiany i przetwarzania informacji, zgodnie z zaleceniami komisji PANA(132) oraz sprawozdaniem sporządzonym w ramach platformy jednostek analityki finansowej państw członkowskich;

5.3.Zobowiązane podmioty (zakres)

266.  wyraża zadowolenie, że w AMLD5 rozszerzono listę zobowiązanych podmiotów o podmioty zajmujące się świadczeniem usług wymiany walut pomiędzy walutami wirtualnymi a walutami fiducjarnymi, dostawców kont walut wirtualnych, podmioty zajmujące się handlem dziełami sztuki i wolne porty;

267.  apeluje do Komisji o podjęcie działań w celu lepszego egzekwowania środków należytej staranności wobec klienta; w szczególności w celu lepszego wyjaśnienia, że odpowiedzialność za prawidłowe stosowanie środków należytej staranności wobec klienta, nawet w przypadku ich outsourcingu, zawsze spoczywa na podmiocie zobowiązanym, jak również o przyjęcie przepisów dotyczących kar w przypadkach zaniedbań lub konfliktów interesów w przypadku outsourcingu; podkreśla, że na mocy AMLD5 podmioty zobowiązane mają prawny obowiązek przeprowadzania wzmocnionych kontroli i systematycznego przedstawiania sprawozdań w przypadku stosowania procedur należytej staranności wobec klienta związanych z relacjami biznesowymi lub transakcjami obejmującymi państwa wskazane przez Komisję jako państwa trzecie wysokiego ryzyka do celów prania pieniędzy;

5.4.Rejestry

268.  z zadowoleniem przyjmuje przyznanie organom podatkowym na mocy dyrektywy DAC5 dostępu do informacji o własności rzeczywistej oraz innych informacji dotyczących należytej staranności wobec klienta; przypomina, że taki dostęp jest konieczny do tego, by organy podatkowe mogły należycie wykonywać swoje obowiązki.

269.  zwraca uwagę, że unijne przepisy w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy zobowiązują państwa członkowskie do tworzenia centralnych rejestrów zawierających kompletne dane o własności rzeczywistej w odniesieniu do spółek i trustów z zapewnieniem ich wzajemnego połączenia; wyraża zadowolenie, że AMLD5 zobowiązuje państwa członkowskie do zapewnienia dostępności informacji o własności rzeczywistej we wszystkich sprawach dla każdego członka społeczeństwa;

270.  zauważa jednocześnie, że w odniesieniu do trustów rejestry krajowe będą z zasady dostępne wyłącznie dla osób, które wykażą istnienie uzasadnionego interesu w uzyskaniu dostępu; podkreśla, że państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o publicznym udostępnianiu rejestrów własności rzeczywistej dotyczącej trustów, co zalecał już Parlament; zachęca państwa członkowskie do ustanowienia ogólnodostępnych i otwartych rejestrów danych; przypomina, że wysokość opłat, które mogą one nałożyć, nie powinna przekraczać kosztów administracyjnych związanych z udostępnianiem informacji, w tym kosztów utrzymania i rozwoju rejestrów;

271.  podkreśla, że Komisja powinna zadbać o wzajemne połączenie rejestrów beneficjentów rzeczywistych; uważa, że Komisja powinna ściśle monitorować funkcjonowanie połączonego systemu oraz oceniać w rozsądnym terminie, czy działa on prawidłowo i czy wymaga uzupełnienia o unijny publiczny rejestr beneficjentów rzeczywistych lub o inne instrumenty, które mogłyby skutecznie zaradzić ewentualnym niedociągnięciom; wzywa Komisję, aby w międzyczasie opracowała i wydała wytyczne techniczne w celu wsparcia konwergencji formatu, interoperacyjności i wzajemnych połączeń rejestrów państw członkowskich; jest zdania, że własność rzeczywista trustów powinna mieć taki sam poziom przejrzystości jak w przypadku przedsiębiorstw na mocy AMLD5, przy jednoczesnym zapewnieniu odpowiednich zabezpieczeń;

272.  jest zaniepokojony tym, że informacje zawarte w rejestrach beneficjentów rzeczywistych nie zawsze są wystarczające i/lub dokładne; wzywa państwa członkowskie do zadbania o to, aby rejestry beneficjentów rzeczywistych zawierały mechanizmy weryfikacyjne w celu zagwarantowania dokładności danych; wzywa Komisję, aby podczas dokonywanych przeglądów oceniła mechanizmy weryfikacyjne i rzetelność danych;

273.  apeluje o ściślejszą i dokładniejszą definicję beneficjentów rzeczywistych w celu zapewnienia odpowiedniej identyfikacji wszystkich osób fizycznych, do których ostatecznie należy własność lub kontrola nad osobami prawnymi;

274.  ponawia apel o przyjęcie jasnych zasad ułatwiających bezpośrednią identyfikację beneficjentów rzeczywistych, w tym nałożenie na trusty i podobne porozumienia obowiązku potwierdzenia ich istnienia na piśmie oraz obowiązku rejestracji w państwie członkowskim, w którym dany trust został utworzony, w którym jest zarządzany lub w którym prowadzi działalność;

275.  podkreśla problem prania pieniędzy poprzez inwestycje w nieruchomości w europejskich miastach za pośrednictwem zagranicznych firm przykrywek; przypomina, że Komisja powinna ocenić konieczność i proporcjonalność harmonizacji informacji zawartych w rejestrach gruntów i nieruchomości, a także ocenić potrzebę wzajemnego połączenia tych rejestrów; zwraca się do Komisji, aby w razie potrzeby dołączyła do sprawozdania wniosek ustawodawczy; jest zdania, że państwa członkowskie powinny zapewnić publiczny dostęp do informacji o beneficjentach rzeczywistych gruntów i nieruchomości;

276.  potwierdza swoje stanowisko w sprawie utworzenia rejestrów beneficjentów rzeczywistych w odniesieniu do umów ubezpieczenia na życie, jak zaproponowano podczas negocjacji międzyinstytucjonalnych dotyczących AMLD5; zwraca się do Komisji o dokonanie oceny wykonalności i konieczności udostępnienia właściwym organom informacji o beneficjentach rzeczywistych umów ubezpieczenia na życie i instrumentów finansowych;

277.  zwraca uwagę, że zgodnie z AMLD5 Komisja zobowiązana jest przeprowadzić analizę wykonalności specjalnych środków i mechanizmów na szczeblu Unii i państw członkowskich umożliwiających gromadzenie informacji o beneficjentach rzeczywistych podmiotów o charakterze korporacyjnym i innych podmiotów prawnych utworzonych poza Unią oraz dostęp do tych informacji; apeluje do Komisji, by w przypadku pozytywnego wyniku analizy wykonalności przedstawiła wniosek ustawodawczy w sprawie rzeczonego mechanizmu;

5.5.Zagrożenia technologiczne i kryptoaktywa, w tym waluty wirtualne i kryptowaluty

278.  zwraca uwagę na pozytywny potencjał nowych technologii zdecentralizowanej księgi rachunkowej (DLT) takich jak technologia łańcucha bloków; jednocześnie zwraca uwagę, że coraz częstsze nadużycia nowych metod płatności i przekazu opartych na tych technologiach w celu prania zysków z działalności przestępczej oraz popełniania innych przestępstw finansowych; uznaje potrzebę monitorowania szybkiego postępu technologicznego w celu dopilnowania, by przepisy skutecznie regulowały kwestie nadużywania nowych technologii oraz anonimowości, która sprzyja działalności przestępczej, nie ograniczając zarazem jej pozytywnych aspektów;

279.  apeluje do Komisji, aby dokładnie przyjrzała się kryptograczom, którzy wciąż jeszcze nie podlegają unijnym przepisom AML, i w razie potrzeby rozszerzyła wykaz podmiotów zobowiązanych, w szczególności dostawców usług z dziedziny transakcji obejmujących wymianę co najmniej jednej waluty wirtualnej; wzywa w międzyczasie państwa członkowskie do jak najszybszej transpozycji przepisów AMLD5, które nakładają na dostawców kont waluty wirtualnej i usług wymiany waluty wirtualnej obowiązek identyfikacji swoich klientów, by utrudnić anonimowe wykorzystywanie walut wirtualnych;

280.  apeluje do Komisji o uważne śledzenie postępu technologicznego, w tym szybkiego rozwoju innowacyjnych modeli biznesowych FinTech i przyjmowania się powstających technologii takich jak SI, DLT, inteligentne przetwarzanie danych (cognitive computing) czy uczenie maszynowe, z myślą o ocenie zagrożeń technologicznych i potencjalnych luk oraz zwiększeniu odporności na cyberataki lub awarie systemu, w szczególności dzięki promowaniu ochrony danych; zachęca właściwe organy i Komisję do dokonania gruntownej oceny możliwego ryzyka systemowego związanego z aplikacjami DLT;

281.  podkreśla, że rozwój i wykorzystanie kryptoaktywów to trend długoterminowy, który najprawdopodobniej utrzyma się i nasili w nadchodzących latach, w szczególności używanie wirtualnych monet do różnych celów, takich jak finansowanie przedsiębiorstw; wzywa Komisję do przygotowania odpowiednich unijnych ram w celu ukierunkowania tych zmian, w oparciu o prace prowadzone zarówno na szczeblu międzynarodowym, jak i na poziomie organów europejskich takich jak ESMA; uważa, że ramy te powinny zapewniać niezbędne zabezpieczenia przed szczególnymi zagrożeniami, jakie stwarzają kryptoaktywa, nie powstrzymując zarazem innowacji;

282.  zauważa w szczególności, że brak przejrzystości kryptoaktywów może być wykorzystywany, by ułatwiać pranie pieniędzy i uchylanie się od opodatkowania; wzywa w związku z tym Komisję do określenia jasnych wytycznych co do warunków, jakie muszą być spełnione, aby kryptoaktywa mogły zostać uznane za istniejący lub nowy instrument finansowy w rozumieniu MiFID 2, oraz okoliczności, w których przepisy unijne mają zastosowanie do pierwszych ofert kryptowalutowych;

283.  wzywa Komisję, by rozważyła możliwość zakazania niektórych środków zapewniających anonimowość w przypadku konkretnych kryptoaktywów, a w razie uznania zakazu za konieczny rozważyła także możliwość uregulowania kryptoaktywów na tych samych zasadach co instrumenty finansowe; uważa, że jednostki analityki finansowej powinny mieć możliwość łączenia adresów waluty wirtualnej z tożsamością właściciela kryptoaktywów; sądzi, że Komisja powinna rozważyć możliwość wprowadzenia obowiązku rejestracji użytkowników kryptoaktywów; przypomina, że niektóre państwa członkowskie przyjęły już różnego rodzaju środki dla poszczególnych segmentów w tym obszarze, takich jak pierwsze oferty kryptowalutowe, które mogą być dla UE źródłem inspiracji dla przyszłych działań;

284.  podkreśla, że Grupa Specjalna ds. Przeciwdziałania Praniu Pieniędzy (FATF) zasygnalizowała ostatnio pilną potrzebę podjęcia przez wszystkie kraje skoordynowanych działań dla zapobieżenia wykorzystywaniu kryptoaktywów do celów przestępczości i terroryzmu oraz wezwała wszystkie jurysdykcje do podjęcia kroków prawnych i praktycznych służących zapobieganiu nadużyciom kryptoaktywów(133); wzywa Komisję, by zastanowiła się, w jaki sposób do europejskich ram prawnych można włączyć opracowane przez FATF zalecenia i standardy dotyczące kryptoaktywów; podkreśla, że Unia powinna nadal dążyć do ustanowienia spójnych i skoordynowanych międzynarodowych ram regulacyjnych dotyczących kryptoaktywów w oparciu o wysiłki, jakie podjęła na szczycie G-20;

285.  ponawia swój apel do Komisji o pilne przeprowadzenie oceny konsekwencji hazardu w sieci dla prania pieniędzy i przestępstw podatkowych; uważa, że ocena ta ma charakter priorytetowy; zauważa wzrost w sektorze hazardu online w niektórych jurysdykcjach, m.in. na terytoriach zależnych Korony Brytyjskiej takich jak Wyspa Man, gdzie hazard online odpowiada już za 18 % dochodu narodowego;

286.  odnotowuje prace ekspertów nad identyfikacją elektroniczną oraz zdalnymi procesami KYC, w których badane są kwestie takie jak możliwość stosowania przez instytucje finansowe identyfikacji elektronicznej (e-ID) oraz przenoszenia KYC z myślą o cyfrowej identyfikacji klienta; zwraca się w związku z tym do Komisji, by oceniła ewentualne korzyści płynące z wprowadzenia europejskiego systemu e-ID; przypomina o znaczeniu zachowania odpowiedniej równowagi między ochroną danych i prywatności a koniecznością zapewnienia właściwym organom dostępu do informacji na potrzeby prowadzonych śledztw;

5.6.Sankcje

287.  podkreśla, że unijne ustawodawstwo AML wymaga od państw członkowskich wprowadzenia sankcji za naruszenie przepisów AML; zwraca uwagę, że sankcje te muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające; wzywa do ustanowienia w państwach członkowskich uproszczonych procedur egzekwowania sankcji finansowych nałożonych za naruszenie przepisów AML;

288.  wzywa państwa członkowskie, aby oprócz informacji o rodzaju i charakterze naruszenia oraz tożsamości osoby odpowiedzialnej niezwłocznie i niezawodnie publikowały informacje o charakterze i wartości nałożonych sankcji; wzywa państwa członkowskie do stosowania sankcji i środków również wobec członków organów zarządzających i innych osób fizycznych odpowiedzialnych za naruszenia przepisów AML na podstawie prawa krajowego(134);

289.  zwraca się do Komisji, aby co dwa lata przedstawiała Parlamentowi sprawozdanie na temat krajowych przepisów i praktyk w zakresie sankcji za naruszenie przepisów AML;

290.  wyraża zadowolenie z powodu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1805 z dnia 14 listopada 2018 r. w sprawie wzajemnego uznawania nakazów zabezpieczenia i nakazów konfiskaty(135), które ma na celu usprawnienie transgranicznego odzyskiwania aktywów utraconych w wyniku przestępstw, by zwiększyć możliwości Unii w zakresie walki ze zorganizowaną przestępczością i terroryzmem oraz odcinania przestępców i terrorystów od źródeł finansowania w całej Unii;

291.  wyraża zadowolenie z powodu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1673 z dnia 23 października 2018 r. w sprawie zwalczania prania pieniędzy za pomocą środków prawnokarnych(136), która wprowadza nowe przepisy prawa karnego i umożliwia skuteczniejszą i sprawniejszą współpracę transgraniczną między właściwymi organami, aby efektywniej przeciwdziałać praniu pieniędzy i związanemu z nim finansowaniu terroryzmu oraz przestępczości zorganizowanej; zwraca uwagę, że państwa członkowskie powinny podjąć niezbędne środki, aby w stosownych przypadkach ich właściwe organy zabezpieczały lub konfiskowały, zgodnie z dyrektywą 2014/42/UE(137), zarówno korzyści pochodzące z tych przestępstw, jak i narzędzia służące lub mające służyć do popełnienia lub przyczynienia się do popełnienia takich przestępstw;

5.7.Wymiar międzynarodowy

292.  zauważa, że zgodnie z AMLD4 Komisja jest zobowiązana wskazać państwa trzecie wysokiego ryzyka mające strategiczne braki w swoich systemach przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu;

293.  uważa, że choć należy uwzględnić prace prowadzone na szczeblu międzynarodowym w celu określenia państw trzecich wysokiego ryzyka na potrzeby zwalczania prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu, zwłaszcza działania FATF, Unia powinna mieć własny wykaz państw trzecich wysokiego ryzyka; z zadowoleniem przyjmuje zatem rozporządzenie delegowane z dnia 13 lutego 2019 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 Parlamentu Europejskiego i Rady przez wskazanie państw trzecich wysokiego ryzyka mających strategiczne braki (C(2019)1326) i ubolewa, że Rada wyraziła sprzeciw wobec tego aktu delegowanego; z zadowoleniem przyjmuje ponadto rozporządzenie delegowane Komisji z dnia 31 stycznia 2019 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych określających minimalny zakres działań oraz rodzaj dodatkowych środków, które instytucje kredytowe i finansowe muszą wdrożyć, aby ograniczyć ryzyko związane z praniem pieniędzy i finansowaniem terroryzmu w niektórych państwach trzecich(138);

294.  wyraża zadowolenie z powodu przyjęcia przez Komisję opublikowanej 22 czerwca 2018 r. metodyki określania państw trzecich wysokiego ryzyka zgodnie z dyrektywą (UE) 2015/849(139); z zadowoleniem przyjmuje ocenę Komisji z dnia 31 stycznia 2019 r. dotyczącą państw z priorytetem 1;

295.  podkreśla, że należy zapewnić spójność i komplementarność wykazu państw trzecich wysokiego ryzyka w ramach AML i unijnego wykazu jurysdykcji niechętnych współpracy; ponawia swój apel o powierzenie Komisji głównej roli w zarządzaniu obydwoma wykazami; apeluje do Komisji, by zapewniła przejrzystość przeglądu jurysdykcji;

296.  jest zaniepokojony doniesieniami o tym, że właściwe organy w Szwajcarii nie realizują należycie swoich zadań z zakresu AML/CFT(140); zwraca się do Komisji, by wzięła to pod uwagę przy aktualizacji wykazu państw trzecich wysokiego ryzyka oraz w przyszłych stosunkach dwustronnych między Szwajcarią a Unią;

297.  wzywa Komisję do udzielenia wsparcia technicznego państwom trzecim w celu wypracowania skutecznych systemów zwalczania prania pieniędzy i ciągłego doskonalenia tych systemów;

298.  apeluje do Komisji i państw członkowskich o dopilnowanie, aby Unia na forum FATF mówiła jednym głosem, oraz o aktywny udział w trwającej refleksji nad jej reformą z myślą o wzmocnieniu jej zasobów i legitymacji; apeluje do Komisji o włączenie w skład delegacji do FATF pracowników Parlamentu Europejskiego w charakterze obserwatorów;

299.  wzywa Komisję, by przewodziła ogólnoświatowej inicjatywie na rzecz ustanowienia we wszystkich jurysdykcjach publicznych centralnych rejestrów beneficjentów rzeczywistych; zwraca uwagę na kluczową w tym względzie rolę organizacji międzynarodowych takich jak OECD czy ONZ;

6.Międzynarodowy wymiar opodatkowania

300.  zaznacza, że sprawiedliwy system podatkowy na szczeblu europejskim wymaga sprawiedliwszego środowiska podatkowego na szczeblu światowym; ponawia swój apel o monitorowanie reform podatkowych realizowanych w państwach trzecich;

301.  zauważa wysiłki poczynione przez niektóre państwa trzecie, aby stanowczo przeciwdziałać praktykom BEPS; podkreśla jednak, że tego rodzaju reformy powinny mieścić się w granicach istniejących unormowań WTO;

302.  uważa za niezwykle istotne zebrane podczas wizyty komisji w Waszyngtonie informacje o reformach podatkowych w USA oraz ich możliwym wpływie na współpracę międzynarodową; stwierdza, że niektóre postanowienia amerykańskiego Tax Cuts and Jobs Act z 2017 r. zdaniem części ekspertów są niezgodne z obowiązującymi normami WTO; zauważa, że niektóre przepisy przyjęte w ramach reform podatkowych w USA mają na celu jednostronne i pozbawione wszelkiej wzajemności przywrócenie korzyści transgranicznych, które można przypisać do terytorium USA (zakładając, że co najmniej 50 % tych korzyści powstaje na terytorium USA); wyraża zadowolenie, że Komisja aktualnie ocenia potencjalne następstwa regulacyjne i handlowe m.in. przepisów BEAT, GILTI i FDII(141) przyjętych w ramach nowej reformy podatkowej w USA; zwraca się do Komisji, by poinformowała Parlament o wynikach tej oceny;

303.  zauważa, że opracowano dwa rodzaje umów międzyrządowych (IGA) w sprawie ustawy o wypełnianiu obowiązków podatkowych w stosunku do rachunków posiadanych za granicą (FATCA), aby dostosować FATCA do przepisów prawa międzynarodowego(142); zaznacza, że tylko jeden z modeli umów międzyrządowych opiera się na wzajemności; ubolewa nad poważnym brakiem równowagi, jeśli chodzi o wzajemność tych umów, gdyż USA przeważnie otrzymują od zagranicznych rządów więcej informacji, niż same dostarczają; apeluje do Komisji o przeprowadzenie mapowania, aby zbadać zakres wzajemności przy wymianie informacji między USA a państwami członkowskimi;

304.  apeluje do Rady o udzielenie Komisji mandatu do negocjowania umowy z USA, która zapewniłaby wzajemność w ramach FATCA;

305.  ponawia propozycje wysunięte w rezolucji z dnia 5 lipca 2018 r. w sprawie szkodliwych skutków FATCA dla obywateli UE, w szczególności „Amerykanów z przypadku”(143), w której wezwano Komisję do podjęcia działań zmierzających do zapewnienia wszystkim obywatelom, zwłaszcza „Amerykanom z przypadku”, poszanowania ich praw podstawowych;

306.  wzywa Komisję i Radę do przedstawienia wspólnego podejścia UE do FATCA, aby zapewnić odpowiednią ochronę praw obywateli europejskich (zwłaszcza „Amerykanów z przypadku”) i zachować wzajemność w automatycznej wymianie informacji z USA, najlepiej z zastosowaniem standardu CRS; wzywa Komisję i Radę, aby w celu wyrównania warunków rozważyły w międzyczasie środki zaradcze, takie jak – w stosownych przypadkach – podatek u źródła, jeżeli USA nie zapewnią wzajemności w ramach FATCA;

307.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do monitorowania nowych przepisów dotyczących podatku od osób prawnych w państwach, które współpracują z UE na podstawie umów międzynarodowych(144);

6.1.Raje podatkowe i jurysdykcje ułatwiające agresywne planowanie podatkowe w UE i poza nią

308.  przypomina o znaczeniu wspólnego unijnego wykazu jurysdykcji niechętnych współpracy podatkowej (zwanego dalej „unijnym wykazem”) opartego na wyczerpujących, przejrzystych, solidnych, obiektywnie weryfikowalnych i powszechnie przyjętych kryteriach, które są regularnie aktualizowane;

309.  ubolewa nad faktem, że w pierwszym procesie sporządzania unijnego wykazu uwzględniono jedynie państwa trzecie; zauważa, że w ramach europejskiego semestru Komisja stwierdziła braki w systemach podatkowych niektórych państw członkowskich, które ułatwiają agresywne planowanie podatkowe; przyjmuje jednak z zadowoleniem oświadczenie przewodniczącej Grupy ds. Kodeksu Postępowania (opodatkowanie działalności gospodarczej) wygłoszone podczas posiedzenia komisji TAX3 w dniu 10 października 2018 r. i dotyczące możliwości przeprowadzenia, w kontekście przeglądu mandatu Grupy ds. Kodeksu Postępowania, kontroli państw członkowskich w oparciu o kryteria ustanowione dla unijnego wykazu(145);

310.  wyraża zadowolenie z powodu przyjęcia przez Radę pierwszego unijnego wykazu w dniu 5 grudnia 2017 r. oraz trwającego monitorowania zobowiązań podjętych przez państwa trzecie; zwraca uwagę, że wykaz ten był kilkukrotnie aktualizowany na podstawie oceny tych zobowiązań, w wyniku czego różne kraje zostały z niego usunięte; zauważa, że w następstwie przeglądu z dnia 12 marca 2019 r. wykaz obejmuje obecnie następujące jurysdykcje podatkowe: Samoa Amerykańskie, , Aruba, Guam, Barbados, Belize, Bermudy, Dominika, Fidżi, Wyspy Marshalla, Oman, Samoa, Trynidad i Tobago, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Wyspy Dziewicze Stanów Zjednoczonych oraz Vanuatu;

311.  odnotowuje dodanie dwóch innych jurysdykcji do szarej listy (Australia i Kostaryka)(146);

312.  zauważa, że w ośmiu dużych gospodarkach typu „pass-through” – Niderlandy, Luksemburg, Hongkong, Brytyjskie Wyspy Dziewicze, Bermudy, Kajmany, Irlandia i Singapur – dokonuje się ponad 85 % światowych inwestycji w spółki specjalnego przeznaczenia, które są często zakładane z powodów podatkowych(147); ubolewa, że tylko jedna z nich (Bermudy) znajduje się obecnie na unijnym wykazie jurysdykcji niechętnych współpracy do celów podatkowych(148);

313.  podkreśla, że procesy kontroli i monitorowania nie są przejrzyste i dlatego nie jest jasne, czy w przypadku krajów usuniętych z wykazu rzeczywiście poczyniono postępy;

314.  podkreśla, że ocena Rady i Grupy ds. Kodeksu Postępowania (opodatkowanie działalności gospodarczej) opiera się na kryteriach wynikających z technicznej tabeli wyników, a Parlament nie był prawnie zaangażowany w ten proces; wzywa w związku z tym Komisję i Radę do szczegółowego informowania Parlamentu o każdej propozycji zmiany w wykazie; apeluje do Rady, aby w ramach systematycznego przekazywania jej bieżących informacji przez Grupę ds. Kodeksu Postępowania regularnie publikowała sprawozdania z postępu prac w zakresie jurysdykcji umieszczonych na czarnej oraz szarej liście;

315.  wzywa Komisję i Radę do opracowania ambitnej i obiektywnej metodyki, która nie opiera się na zobowiązaniach, lecz na ocenie skutków prawodawstwa należycie i odpowiednio wdrażanego w tych krajach;

316.  głęboko ubolewa z powodu braku przejrzystości podczas procesu pierwszego sporządzania wykazu oraz nieobiektywnego stosowania kryteriów umieszczania w wykazie określonych przez Radę Ecofin; podkreśla, że proces ten musi być wolny od wszelkich ingerencji politycznych; z zadowoleniem przyjmuje jednak poprawę przejrzystości za sprawą ujawnienia pism wysłanych do jurysdykcji sprawdzonych przez Grupę ds. Kodeksu Postępowania, a także zbioru otrzymanych pism ze zobowiązaniami; apeluje o publiczne udostępnienie pozostałych nieujawnionych pism w celu zapewnienia kontroli oraz należytego wykonania zobowiązań; jest zdania, że jurysdykcje, które nie zgadzają się na ujawnienie swoich zobowiązań, budzą publiczne podejrzenia o niechęć do współpracy w kwestiach podatkowych;

317.  z zadowoleniem przyjmuje ostatnie wyjaśnienia Grupy ds. Kodeksu Postępowania na temat kryteriów sprawiedliwego opodatkowania, a zwłaszcza braku istoty ekonomicznej w przypadku jurysdykcji o zerowych lub zbliżonych do zera stawkach podatku dochodowego od osób prawnych; apeluje do państw członkowskich, by dążyły do stopniowej poprawy kryteriów umieszczania w unijnym wykazie, aby objąć nimi wszystkie szkodliwe praktyki podatkowe(149), przede wszystkim poprzez uwzględnienie szczegółowej analizy ekonomicznej dotyczącej ułatwiania unikania opodatkowania oraz zerowej stawki podatku lub braku podatku dochodowego od osób prawnych jako samodzielnego kryterium;

318.  z zadowoleniem przyjmuje nowy światowy standard OECD dotyczący stosowania czynnika znaczącej działalności w przypadku braku jurysdykcji podatkowej lub istnienia jedynie nominalnej jurysdykcji podatkowej(150), zainspirowany w dużej mierze pracami UE nad unijnym wykazem(151); apeluje do państw członkowskich, aby wywarły nacisk na grupę G-20 i skłoniły ją do zreformowania kryteriów OECD dotyczących umieszczania na czarnej liście, dzięki czemu będzie można wyjść poza kwestie związane wyłącznie z przejrzystością podatkową i zająć się problemem uchylania się od opodatkowania i agresywnego planowania podatkowego;

319.  odnotowuje i z zadowoleniem przyjmuje pracę wykonaną przez zespoły negocjacyjne UE i Zjednoczonego Królestwa w odniesieniu do kwestii opodatkowania, o czym mowa w załączniku 4 do projektu Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej(152); wyraża zaniepokojenie ewentualnymi rozbieżnościami, jakie mogą się pojawić w okresie bezpośrednio po wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa z UE w odniesieniu do strategii politycznych wymierzonych w przestępstwa finansowe, uchylanie się od opodatkowania i unikanie opodatkowania między Zjednoczonym Królestwem a UE, co byłoby źródłem nowych zagrożeń gospodarczych i fiskalnych oraz związanych z bezpieczeństwem; apeluje do Komisji i Rady o natychmiastowe podejmowanie działań w odpowiedzi na takie zagrożenia, aby zagwarantować ochronę interesów UE;

320.  przypomina, że zgodnie z art. 79 deklaracji politycznej określającej ramy przyszłych stosunków między Unią Europejską a Zjednoczonym Królestwem(153) przyszłe stosunki powinny zapewnić otwartą i uczciwą konkurencję dzięki przepisom dotyczącym pomocy państwa, konkurencji, norm społecznych i norm zatrudnienia, norm środowiskowych, zmiany klimatu i odpowiednich kwestii podatkowych; z niepokojem zwraca uwagę na słowa brytyjskiej premier Theresy May stanowiące zapowiedź wprowadzenia w Wielkiej Brytanii „najniższych podatków od przedsiębiorstw wśród państw grupy G-20”; apeluje do Zjednoczonego Królestwa o pozostanie silnym partnerem w ramach globalnych wysiłków na rzecz lepszego i skuteczniejszego opodatkowania oraz w walce z przestępstwami finansowymi na szczeblu społeczności międzynarodowej; apeluje do Komisji i Rady o uwzględnienie Zjednoczonego Królestwa w ocenie unijnego wykazu jurysdykcji niechętnych współpracy i unijnego wykazu jurysdykcji wykazujących słabości w dziedzinie przeciwdziałania praniu pieniędzy, co obejmuje również szczegółowe monitorowanie stosunków gospodarczych Zjednoczonego Królestwa z terytoriami zależnymi Korony Brytyjskiej i jego terytoriami zamorskimi, jak tylko Zjednoczone Królestwo stanie się krajem trzecim;

321.  podkreśla, że bez względu na rozwój sytuacji po upływie terminu wystąpienia Zjednoczone Królestwo pozostanie członkiem Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD), którego w dalszym ciągu będą obowiązywać zalecenia ujęte w planie działania OECD w sprawie erozji bazy podatkowej i przenoszenia zysków oraz inne działania w zakresie dobrego zarządzania w kwestiach podatkowych;

322.  apeluje o umieszczenie Szwajcarii, wobec której nie przewidziano konkretnego terminu z uwagi na wcześniejszą umowę między Szwajcarią a UE, w załączniku I do końca 2019 r., jeżeli w wyniku odpowiedniej procedury eskalacji nie uchyli ona do tego czasu swych niezgodnych z przepisami mechanizmów podatkowych pozwalających na nierówne traktowanie dochodu zagranicznego i krajowego oraz na korzyści podatkowe dla niektórych rodzajów spółek;

323.  z niepokojem zauważa, że państwa trzecie mogą uchylić niezgodne z przepisami mechanizmy podatkowe, lecz zastąpić je nowymi, potencjalnie szkodliwymi dla UE; podkreśla, że tak mogłoby się stać właśnie w przypadku Szwajcarii; wzywa Radę, aby jeszcze raz dokładnie oceniła Szwajcarię i każde inne państwo trzecie(154) dokonujące podobnych zmian w ustawodawstwie(155);

324.  zauważa, że wciąż trwają negocjacje między UE a Szwajcarią w sprawie przeglądu dwustronnego podejścia do wzajemnego dostępu do rynku; apeluje do Komisji o dopilnowanie, aby ostateczna umowa między UE a Szwajcarią zawierała klauzulę dotyczącą dobrego zarządzania w kwestiach podatkowych, w tym szczegółowe przepisy dotyczące pomocy państwa w formie korzyści podatkowej, automatycznej wymiany informacji na temat opodatkowania, w stosownych przypadkach dostępu do informacji o beneficjentach rzeczywistych, a także przeciwdziałania praniu pieniędzy; domaga się, aby negocjatorzy z ramienia UE sfinalizowali umowę, która m.in. usunie braki(156) w szwajcarskim systemie nadzoru i zapewni ochronę sygnalistów;

325.  z zadowoleniem przyjmuje zmieniony unijny wykaz z dnia 12 marca 2019 r.(157); z zadowoleniem przyjmuje publikację szczegółowej oceny zobowiązań i reform podjętych przez jurysdykcje, które wymieniono w załączniku II, gdy 5 grudnia 2017 r. opublikowano pierwszy unijny wykaz; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że jurysdykcje, które dotychczas były wymienione dotychczas w załączniku II z uwagi na zobowiązania podjęte w 2017 r., zostały obecnie umieszczone w załączniku I ze względu na fakt, że nie przeprowadziły odpowiednich reform do końca 2018 r. albo w uzgodnionym terminie;

326.  jest zaniepokojony faktem, że ustawa o wspólnych standardach do wymiany informacji nie dotyczy rezydentów austriackich posiadających rachunki bankowe w instytucjach kredytowych w Liechtensteinie, jeżeli ich dochody kapitałowe pochodzą ze struktur majątkowych (prywatne fundacje, instytucje, fundusze powiernicze itp.), a instytucja kredytowa w Liechtensteinie prowadzi rozliczenia podatkowe zgodnie z umowami dwustronnymi; wzywa Austrię do zmiany prawa w tym zakresie, tak aby zlikwidować lukę prawną w kwestii wspólnych standardów do wymiany informacji;

327.  zauważa na przykład, że według danych OECD dotyczących BIZ Luksemburg i Holandia mają łącznie więcej inwestycji przychodzących niż USA, przy czym w znacznej mierze są to inwestycje związane ze spółkami celowymi, które nie prowadzą najwyraźniej żadnej znaczącej działalności gospodarczej, a Irlandia ma więcej inwestycji przychodzących niż Niemcy czy Francja; podkreśla, że według krajowego urzędu statystycznego inwestycje zagraniczne na Malcie wynoszą 1474 % wielkości jej gospodarki;

328.  przypomina analizę badawczą, z której wynika, że unikanie opodatkowania za pośrednictwem 6 państw członkowskich UE prowadzi do utraty 42,8 mld EUR dochodów podatkowych w pozostałych 22 państwach członkowskich(158), co oznacza, że pozycja płatnicza netto tych 6 państw może zostać obniżona o kwotę strat, jakie powodują one w podstawie opodatkowania innych państw członkowskich; zwraca uwagę, że np. Holandia obciąża Unię jako całość kosztem netto w wysokości 11,2 mld EUR, co oznacza, że kraj ten pozbawia inne państwa członkowskie dochodów podatkowych z korzyścią dla korporacji wielonarodowych i ich akcjonariuszy;

329.  przypomina, że aby zwiększyć skuteczność walki Unii i państw członkowskich z oszustwami podatkowymi, unikaniem opodatkowania i praniem pieniędzy, należy efektywnie wykorzystywać wszystkie dostępne dane, w tym dane makroekonomiczne;

330.  przypomina, że Komisja skrytykowała siedem państw członkowskich(159) – Belgię, Cypr, Węgry, Irlandię, Luksemburg, Maltę i Holandię – za braki w ich systemach podatkowych, które ułatwiają agresywne planowanie podatkowe, tłumacząc, że podważają one integralność jednolitego rynku europejskiego; jest zdania, że jurysdykcje te można również uznać za ułatwiające agresywne planowanie podatkowe w skali światowej; podkreśla, że Komisja przyznała, iż niektóre z wyżej wymienionych państw członkowskich w odpowiedzi na krytykę ze strony Komisji podjęły działania w celu poprawy swoich systemów podatkowych(160); zwraca uwagę, że w jednej z niedawnych analiz(161) stwierdzono, że pięć państw członkowskich UE to raje podatkowe dla przedsiębiorstw: Cypr, Irlandia, Luksemburg, Malta i Holandia; podkreśla, że kryteria i metody zastosowane przy wyborze tych państw członkowskich obejmowały kompleksową ocenę ich szkodliwych praktyk podatkowych, środków ułatwiających agresywne planowanie podatkowe oraz zakłóceń przepływów gospodarczych w oparciu o dane Eurostatu, w tym kombinację takich czynników jak wysokie przychodzące i wychodzące bezpośrednie inwestycje zagraniczne, opłaty licencyjne, odsetki i dywidendy; wzywa Komisję do uznania co najmniej tych pięciu państw członkowskich za raje podatkowe w UE do czasu wdrożenia istotnych reform podatkowych;

331.  zwraca się do Rady o opublikowanie szczegółowej oceny zobowiązań podjętych przez jurysdykcje, które wyraziły chęć przeprowadzenia reform i zostały wymienione w załączniku II, gdy 5 grudnia 2017 r. opublikowano pierwszy unijny wykaz;

6.2.Środki zaradcze

332.  ponawia apel do UE i jej państw członkowskich o podjęcie skutecznych i odstraszających środków zaradczych wobec jurysdykcji nieskłonnych do współpracy w celu zachęcenia ich do dobrej współpracy w kwestiach podatkowych i przestrzegania przepisów przez państwa umieszczone w załączniku I do unijnego wykazu;

333.  wyraża ubolewanie, że większość środków zaradczych proponowanych przez Radę pozostawiono uznaniu poszczególnych państw; z niepokojem zauważa, że podczas wysłuchania przed komisją TAX3 w dniu 15 maja 2018 r. niektórzy eksperci(162) zaznaczyli, że środki zaradcze mogą nie być dla jurysdykcji niechętnych współpracy wystarczającą zachętą do przestrzegania przepisów, gdyż „w unijnym wykazie pominięto niektóre z najbardziej znanych rajów podatkowych”; jest zdania, że podważa to wiarygodność procesu sporządzania wykazu, na co zwróciła również uwagę część ekspertów;

334.  apeluje do państw członkowskich o przyjęcie wspólnego zestawu zdecydowanych środków zaradczych, takich jak podatki u źródła, wykluczenie z przetargów publicznych, surowsze wymogi audytowe i automatyczne stosowanie przepisów dotyczących kontrolowanych spółek zagranicznych w przypadku spółek obecnych w umieszczonych w wykazie jurysdykcjach niechętnych współpracy, chyba że podatnicy będą tam prowadzić rzeczywistą działalność gospodarczą;

335.  zachęca zarówno administracje podatkowe, jak i podatników do współpracy w celu zebrania istotnych faktów w przypadku gdy kontrolowana spółka zagraniczna rzeczywiście prowadzi znaczącą działalność gospodarczą oraz wykazuje znaczną obecność ekonomiczną w postaci pracowników, aktywów i obiektów, a potwierdzają to odpowiednie fakty i okoliczności;

336.  zauważa, że kraje rozwijające się mogą nie dysponować zasobami umożliwiającymi wdrożenie nowo ustalonych międzynarodowych lub europejskich norm podatkowych; wzywa zatem Radę do wykluczenia takich środków zaradczych jak cięcia w pomocy rozwojowej;

337.  zauważa, że środki zaradcze są niezbędne w walce z uchylaniem się od opodatkowania, agresywnym planowaniem podatkowym i praniem pieniędzy; zauważa ponadto, że pozycja gospodarcza Unii Europejskiej może pomóc w zniechęcaniu jurysdykcji i podatników nieskłonnych do współpracy do wykorzystywania luk podatkowych i szkodliwych praktyk podatkowych oferowanych przez te jurysdykcje;

338.  apeluje do europejskich instytucji finansowych(163) o rozważenie stosowania wzmocnionych i ulepszonych środków należytej staranności wobec poszczególnych projektów w jurysdykcjach wymienionych w załączniku II do unijnego wykazu, by nie dopuścić do sytuacji, w której środki unijne będą inwestowane w podmioty w państwach trzecich nieprzestrzegających unijnych norm podatkowych lub będą przez te podmioty przepływać; zwraca uwagę, że EBI zatwierdził swoją zmienioną politykę wobec jurysdykcji słabo uregulowanych, nieprzejrzystych i niechętnych współpracy oraz politykę dotyczącą dobrego zarządzania w kwestiach podatkowych i apeluje o regularne aktualizowanie tej polityki oraz uwzględnienie w niej surowszych wymogów dotyczących przejrzystości zgodnych z unijnymi normami; wzywa EBI do opublikowania tej polityki jak najszybciej po jej przyjęciu; apeluje o zapewnienie wszystkim europejskim instytucjom finansowym równych warunków działania i takiego samego poziomu standardów;

6.3.Pozycja UE jako światowego lidera

339.  ponawia apel do UE i jej państw członkowskich, by po uprzedniej koordynacji przyjęły wiodącą rolę w ogólnoświatowej walce z uchylaniem się od opodatkowania, agresywnym planowaniem podatkowym i praniem pieniędzy, w szczególności poprzez inicjatywy Komisji na wszystkich odpowiednich forach międzynarodowych, takich jak ONZ, G-20 i OECD, które odegrały kluczową rolę w dziedzinie podatków, zwłaszcza po międzynarodowym kryzysie finansowym;

340.  przypomina, że polityka wielostronna i współpraca między krajami, w tym krajami rozwijającymi się, to wciąż najlepszy sposób na osiągnięcie konkretnych wyników przy jednoczesnym poszanowaniu zasady wzajemności; wyraża ubolewanie, że niektóre wnioski ustawodawcze, które wykraczają poza zalecenia OECD w sprawie BEPS i które mogłyby posłużyć za podstawę do dalszych owocnych prac na szczeblu międzynarodowym, są zablokowane w Radzie;

341.  uważa, że utworzenie w ramach ONZ międzyrządowego organu podatkowego dysponującego odpowiednimi zasobami i wystarczającymi środkami, a w stosownych przypadkach również uprawnieniami w zakresie egzekwowania przepisów pozwoliłoby wszystkim krajom uczestniczyć na równych zasadach w opracowywaniu i reformowaniu światowego programu działania w dziedzinie podatków(164), aby skutecznie walczyć ze szkodliwymi praktykami podatkowymi i zapewnić właściwy podział praw do opodatkowania; przyjmuje do wiadomości niedawne apele o przekształcenie Komitetu Ekspertów ONZ ds. Współpracy Międzynarodowej w Sprawach Podatkowych w międzyrządowy ogólnoświatowy organ podatkowy ONZ(165); podkreśla, że modelowa konwencja podatkowa ONZ zapewnia sprawiedliwszy podział praw do nakładania podatków między kraje pochodzenia a rezydencje podatkowe;

342.  apeluje o zwołanie międzyrządowego szczytu w sprawie pozostałych do przeprowadzenia ogólnoświatowych reform podatkowych służących poprawie współpracy międzynarodowej oraz wywarciu na wszystkie państwa presji, by przestrzegały standardów przejrzystości i sprawiedliwego opodatkowania; apeluje do Komisji, by podjęła inicjatywę w sprawie takiego szczytu, a do uczestników szczytu, by zapoczątkowali drugi pakiet reform podatkowych jako następstwo planu przeciwdziałania BEPS i umożliwili powołanie ww. międzyrządowego ogólnoświatowego organu podatkowego;

343.  odnotowuje działania Komisji i jej wkład w ustanowione przez OECD Światowe Forum Przejrzystości i Wymiany Informacji do Celów Podatkowych oraz otwarte ramy w zakresie BEPS, w szczególności z myślą o promowaniu na całym świecie wyższych standardów dobrego zarządzania w kwestiach podatkowych przy jednoczesnym zagwarantowaniu dalszego całkowitego przestrzegania na terytorium UE międzynarodowych standardów dobrego zarządzania w kwestiach podatkowych;

6.4.Kraje rozwijające się

344.  uważa, że wspieranie krajów rozwijających się w walce z uchylaniem się od opodatkowania i agresywnym planowaniem podatkowym, a także korupcją i niejawnością, które sprzyjają nielegalnym przepływom finansowym, jest niezwykle istotne dla wzmacniania w UE spójności polityki na rzecz rozwoju i dla zwiększenia zdolności podatkowych krajów rozwijających się, a także ich zdolności do zmobilizowania własnych zasobów na rzecz zrównoważonego rozwoju gospodarczego; podkreśla potrzebę zwiększenia udziału pomocy finansowej i technicznej na rzecz administracji podatkowych krajów rozwijających się z myślą o stworzeniu stabilnych i nowoczesnych ram prawnych w dziedzinie opodatkowania;

345.  z zadowoleniem przyjmuje współpracę między UE a Unią Afrykańską (UA) w ramach Inicjatywy podatkowej z Addis Abeby, Inicjatywy przejrzystości w branżach wydobywczych oraz procesu Kimberley; wzywa Komisję i państwa członkowskie do wspierania państw UA we wdrażaniu polityki przejrzystości; zachęca w związku z tym krajowe i regionalne organy podatkowe do automatycznej wymiany informacji; przypomina o zaletach bliskiej, wzmocnionej współpracy między Interpolem a Afripolem;

346.  przypomina, że państwa członkowskie w ścisłej współpracy z Komisją powinny regularnie przeprowadzać analizy skutków ubocznych wynikających z istotnego wpływu polityki podatkowej i dwustronnych umów podatkowych na inne państwa członkowskie i kraje rozwijające się, przyznając jednocześnie, że w ramach Platformy na rzecz dobrego zarządzania w kwestiach podatkowych wykonano już pewną pracę w tym zakresie; wzywa wszystkie państwa członkowskie do przeprowadzania takich analiz skutków ubocznych pod nadzorem Komisji;

347.  wzywa państwa członkowskie do dokonania przeglądu i aktualizacji dwustronnych umów w sprawie opodatkowania między sobą i z państwami trzecimi w celu zlikwidowania luk zachęcających do praktyk handlowych motywowanych opodatkowaniem z myślą o unikaniu opodatkowania;

348.  przypomina o konieczności uwzględnienia specyfiki prawa oraz słabości krajów rozwijających się, zwłaszcza w kontekście automatycznej wymiany informacji, a mianowicie kwestii okresu przejściowego i potrzeby wsparcia w tworzeniu zdolności;

349.  zwraca uwagę, że potrzebna jest bliższa współpraca z organizacjami regionalnymi, w szczególności z UA, w celu zwalczania nielegalnych przepływów finansowych oraz korupcji w sektorze publicznym i prywatnym;

350.  z zadowoleniem przyjmuje udział na równych warunkach wszystkich krajów zaangażowanych w otwarte ramy, które zrzeszają ponad 115 krajów i jurysdykcji z myślą o współpracy przy realizacji pakietu OECD i G-20 w zakresie BEPS; apeluje do państw członkowskich o wsparcie reformy zarówno samego mandatu, jak i działania otwartych ram w trosce o uwzględnienie interesów państw rozwijających się; przypomina jednak, że z negocjacji w sprawie działań w zakresie BEPS wyłączonych jest ponad 100 krajów rozwijających się;

351.  przyznaje, że systemy rajów podatkowych istnieją również w krajach rozwijających się; z zadowoleniem przyjmuje propozycję Komisji dotyczącą wzmocnionej współpracy z państwami trzecimi w zakresie walki z finansowaniem terroryzmu, a zwłaszcza wprowadzenie pozwolenia na przywóz antyków;

352.  przypomina, że oficjalna pomoc rozwojowa, której celem jest zmniejszenie ubóstwa, powinna w większym stopniu skupiać się na ustanawianiu właściwych ram regulacyjnych oraz na wzmacnianiu administracji podatkowej i instytucji odpowiedzialnych za zwalczanie nielegalnych przepływów finansowych; apeluje, by pomocy tej udzielano w formie fachowej wiedzy technicznej z zakresu zarządzania zasobami, wywiadu finansowego oraz regulacji antykorupcyjnych; apeluje, aby pomoc ta sprzyjała także regionalnej współpracy wymierzonej w oszustwa podatkowe, uchylanie się od opodatkowania, agresywne planowanie podatkowe i pranie pieniędzy; podkreśla że taka pomoc powinna obejmować wsparcie dla społeczeństwa obywatelskiego oraz mediów w krajach rozwijających się w celu zapewnienia kontroli publicznej nad krajową polityką podatkową;

353.  oczekuje, że Komisja zapewni odpowiednie zasoby na potrzeby realizacji podejścia „zbierz więcej – wydaj lepiej”, mianowicie poprzez swoje flagowe programy(166);

354.  wzywa UE i jej państwa członkowskie do podjęcia wspólnych działań zewnętrznych na wszystkich szczeblach polityki w celu zapewnienia państwom trzecim, a zwłaszcza krajom rozwijającym się, środków pozwalających wspierać zrównoważony rozwój gospodarczy i zapobiec uzależnieniu od jednego sektora, w szczególności sektora finansowego;

355.  przypomina o potrzebie sprawiedliwego traktowania krajów rozwijających się podczas negocjowania umów podatkowych, z uwzględnieniem ich szczególnej sytuacji oraz zapewnieniem uczciwego przydziału praw do opodatkowania zgodnie z rzeczywistą działalnością gospodarczą oraz tworzeniem wartości; wzywa w związku z tym do przestrzegania modelowej konwencji podatkowej ONZ jako minimalnego standardu i do zapewnienia przejrzystości negocjacji w sprawie umów; uznaje, że modelowa konwencja OECD przyznaje więcej praw krajowi rezydencji podatkowej;

356.  zwraca się do Komisji, aby włączyła przepisy dotyczące zwalczania przestępstw finansowych, uchylania się od opodatkowania i agresywnego planowania podatkowego do negocjacji z krajami AKP z chwilą wygaśnięcia obowiązującej umowy z Kotonu w lutym 2020 r.; zwraca uwagę na szczególne znaczenie przejrzystości w kwestiach podatkowych dla skutecznego wdrażania takich przepisów;

6.5.Umowy UE z państwami trzecimi

357.  przypomina, że dobre zarządzanie w kwestiach podatkowych to wyzwanie globalne, które wymaga przede wszystkim globalnych rozwiązań; przypomina zatem swoje stanowisko, zgodnie z którym w treści nowych umów z państwami trzecimi należy systematycznie dodawać „klauzulę dobrego zarządzania w kwestiach podatkowych” w celu zapewnienia, by umowy te nie były wykorzystywane przez spółki lub pośredników do unikania opodatkowania, uchylania się od opodatkowania lub prania zysków z działalności przestępczej, bez naruszania wyłącznych kompetencji UE; jest zdania, że klauzula ta powinna obejmować szczególne postanowienia dotyczące pomocy państwa w formie korzyści podatkowych, wymagania w zakresie przejrzystości oraz postanowienia o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy;

358.  zachęca państwa członkowskie, aby w skoordynowany sposób wykorzystały swoje stosunki dwustronne z odnośnymi państwami trzecimi, w stosownych przypadkach przy wsparciu Komisji, do ustanowienia dalszej dwustronnej współpracy między jednostkami analityki finansowej, organami podatkowymi i właściwymi organami w celu zwalczania przestępstw finansowych;

359.  zwraca uwagę, że równolegle do porozumień politycznych zawierających klauzulę dobrego zarządzania w kwestiach podatkowych unijne umowy o wolnym handlu przewidują zwolnienia podatkowe, które zapewniają przestrzeń polityczną do wdrażania unijnego podejścia do zwalczania uchylania się od opodatkowania i prania pieniędzy, przykładowo nalegając na dobre zarządzanie w kwestiach podatkowych oraz przez skuteczne stosowanie unijnego wykazu jurysdykcji niechętnych współpracy w sprawach podatkowych; ponadto zauważa, że umowy o wolnym handlu służą również promowaniu odpowiednich norm międzynarodowych i ich stosowaniu w państwach trzecich;

360.  uważa, że UE nie powinna zawierać umów z jurysdykcjami niechętnymi współpracy w sprawach podatkowych wymienionymi w załączniku I do unijnego wykazu, dopóki dana jurysdykcja nie spełni unijnych standardów dobrego zarządzania w kwestiach podatkowych; apeluje do Komisji, aby zbadała, czy brak zgodności z unijnymi standardami dobrego zarządzania w kwestiach podatkowych wpływa na prawidłowe funkcjonowanie umów o wolnym handlu lub porozumień politycznych w przypadkach, gdy podpisano już umowę;

361.  przypomina, że klauzule dotyczące dobrego zarządzania i przejrzystości w kwestiach podatkowych oraz wymiany informacji powinny być włączane do wszystkich nowych stosownych umów UE z państwami trzecimi oraz powinny być negocjowane w ramach rewizji obowiązujących umów, mając na uwadze, że są to podstawowe instrumenty polityki zewnętrznej UE, które jednak w zależności od konkretnego obszaru polityki obejmują różne poziomy kompetencji;

6.6.Dwustronne umowy podatkowe zawierane przez państwa członkowskie

362.  zwraca uwagę, że zdaniem niektórych ekspertów wiele obecnie obowiązujących umów podatkowych zawartych przez państwa członkowskie UE ogranicza przysługujące państwom o niższym i średnim pułapie dochodów prawa do opodatkowania(167); domaga się, aby podczas negocjowania umów podatkowych Unia Europejska i jej państwa członkowskie przestrzegały zasady spójności polityki na rzecz rozwoju ustanowionej w art. 208 TFUE; podkreśla, że zawieranie umów podatkowych należy do kompetencji państw członkowskich;

363.  zwraca uwagę, że w porównaniu z innymi regionami skala strat spowodowanych unikaniem opodatkowania jest znacznie większa w krajach o niskich i średnich dochodach, zwłaszcza w Afryce Subsaharyjskiej, Ameryce Łacińskiej i na Karaibach, a także w Azji Południowej(168); zwraca się zatem do państw członkowskich o renegocjowanie dwustronnych umów podatkowych z państwami trzecimi, aby wprowadzić do tych umów klauzule o zwalczaniu nadużyć, zapobiegać zjawisku „treaty shopping” i zjawisku równania w dół wśród krajów rozwijających się;

364.  wzywa Komisję do dokonania przeglądu wszystkich obowiązujących umów podatkowych podpisanych przez państwa członkowskie z państwami trzecimi, aby upewnić się, że są one zgodne z nowymi światowymi normami takimi jak postanowienia wielostronnej konwencji służącej wdrożeniu środków związanych z konwencją podatkową w celu zapobiegania erozji bazy podatkowej i przenoszeniu zysków; zauważa, że konwencja ta reprezentuje normy oparte na zaleceniach OECD, które nie zostały opracowane z uwzględnieniem potrzeb lub wyzwań krajów rozwijających się; zwraca się do Komisji o wydanie zaleceń dla państw członkowskich dotyczących istniejących dwustronnych umów podatkowych, aby upewnić się, że zawierają one ogólne przepisy zapobiegające nadużyciom, uwzględniające rzeczywistą działalność gospodarczą i tworzenie wartości;

365.  zdaje sobie sprawę, że dwustronne umowy podatkowe nie odzwierciedlają obecnej rzeczywistości gospodarek cyfrowych; wzywa państwa członkowskie, aby zaktualizowały dwustronne umowy podatkowe w oparciu o zalecenie Komisji w sprawie opodatkowania osób prawnych, których obecność na rynku cyfrowym jest znacząca(169);

6.7.Podwójne opodatkowanie

366.  z zadowoleniem przyjmuje wzmocnione ramy w zakresie unikania podwójnego nieopodatkowania; podkreśla, że eliminacja podwójnego opodatkowania ma ogromne znaczenie dla zapewnienia sprawiedliwego traktowania uczciwych podatników i dla utrzymania ich zaufania; wzywa państwa członkowskie do przestrzegania umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz do lojalnej i szybkiej współpracy w zgłoszonych przypadkach podwójnego opodatkowania;

367.  wyraża zadowolenie z powodu przyjęcia dyrektywy Rady (UE) 2017/1852 z dnia 10 października 2017 r. w sprawie mechanizmów rozstrzygania sporów dotyczących podwójnego opodatkowania w Unii Europejskiej wdrażającej normę określoną w działaniu 14 BEPS; podkreśla, że termin wdrożenia dyrektywy (30 czerwca 2019 r.) jeszcze nie upłynął, a przepisy będą musiały być monitorowane w celu zapewnienia ich skuteczności i wydajności;

368.  wzywa Komisję do zebrania i opublikowania informacji o liczbie zawisłych i rozstrzygniętych sporów podatkowych, uporządkowanych według typu sporu, roku oraz uczestniczących państw, tak aby móc monitorować mechanizm oraz dopilnować jego skuteczności i wydajności;

6.8.Regiony najbardziej oddalone

369.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do dopilnowania, aby regiony najbardziej oddalone w UE wdrożyły minimalne standardy dotyczące BEPS oraz ATAD;

370.  zauważa, że Komisja wszczęła szczegółowe dochodzenie w sprawie stosowania przez Portugalię w wolnej strefie Madery regionalnego systemu pomocy(170);

7.Pośrednicy

371.  z zadowoleniem przyjmuje szerokie definicje „pośrednika”(171) oraz „podlegającego zgłoszeniu uzgodnienia transgranicznego” w niedawno przyjętej dyrektywie DAC6(172); wzywa do aktualizacji cech rozpoznawczych na podstawie dyrektywy DAC6 w celu uwzględnienia między innymi systemów arbitrażu dywidendowego, w tym przyznawania zwrotów podatku od dywidend i zysków kapitałowych; wzywa Komisję, aby ponownie przeanalizowała rozszerzenie obowiązku sprawozdawczego na podstawie DAC6 na sprawy krajowe; przypomina o wynikającym z DAC6 obowiązku informowania organów podatkowych przez pośredników o systemach opierających się na lukach strukturalnych w przepisach podatkowych, zwłaszcza z uwagi na rosnącą liczbę transgranicznych strategii unikania opodatkowania; uważa, że systemy uznawane przez właściwe organy krajowe za szkodliwe należy traktować i ujawniać publicznie w sposób zanonimizowany;

372.  ponownie stwierdza, że pośrednicy odgrywają kluczową rolę w ułatwianiu prania pieniędzy i finansowania terroryzmu oraz że powinni oni ponosić odpowiedzialność za te działania;

373.  ponownie zwraca uwagę na potrzebę ściślejszej współpracy między administracjami podatkowymi i organami nadzoru finansowego w celu zapewnienia wspólnego i skutecznego nadzoru nad rolą pośredników finansowych oraz z uwagi na fakt, że niektóre instrumenty finansowe o charakterze podatkowym mogą stanowić zagrożenie dla stabilności rynku finansowego i integralności rynku;

374.  uważa, że Unia powinna świecić przykładem, i wzywa Komisję do zapewnienia, aby pośrednicy, którzy promują agresywne planowanie podatkowe i uchylanie się od opodatkowania, nie odgrywali żadnej roli, jeśli chodzi o udzielanie wskazówek lub doradzanie w tych sprawach instytucjom Unii odpowiedzialnym za kształtowanie polityki;

375.  wzywa Komisję i państwa członkowskie, aby dostrzegły, że podczas doradzania zarówno klientom korporacyjnym, jak i organom publicznym istnieje ryzyko wystąpienia konfliktu interesów wynikającego ze świadczenia usług doradztwa prawnego, usług doradztwa podatkowego i usług audytorskich, a także by zajęły się tym problemem; zauważa, że konflikt interesów może przybierać różne formy, takie jak zamówienia publiczne, które wymagają świadczenia odpłatnego doradztwa na temat takich usług, świadczenie nieformalnego lub bezpłatnego doradztwa, oficjalne grupy doradcze i eksperckie lub efekt „drzwi obrotowych”; podkreśla zatem wagę przejrzystego wskazania, jakie usługi są świadczone na rzecz danego klienta, jak również wyraźnie rozróżnienie takich usług; ponawia swoje postulaty z poprzednich sprawozdań(173) w tej sprawie;

376.  przyjmuje z zadowoleniem monitorowanie wdrażania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/56/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. zmieniającej dyrektywę 2006/43/WE w sprawie ustawowych badań rocznych sprawozdań finansowych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych(174) oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 537/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie szczegółowych wymogów dotyczących ustawowych badań jednostek interesu publicznego i uchylającego decyzję Komisji 2005/909/WE(175), w szczególności przepisu dotyczącego biegłych rewidentów lub firm audytorskich przeprowadzających ustawowe badania jednostek interesu publicznego; zwraca uwagę na konieczność zapewnienia właściwego stosowania przepisów;

377.  zwraca się do państw członkowskich, aby rozważyły wprowadzenie obowiązku składania sprawozdania dotyczącego podatków przez wszystkich pośredników podatkowych i finansowych, o których mowa w działaniu 12 projektu BEPS, którzy w trakcie swojej działalności zawodowej dowiedzą się o istnieniu transakcji, środków lub struktur o nieuczciwym lub agresywnym charakterze;

378.  apeluje o rotację audytorów co siedem lat w celu zapobiegania konfliktom interesów oraz ograniczenie do minimum świadczenia usług innych niż audyt;

379.  ponownie stwierdza, że instytucje finansowe, doradcy i inni pośrednicy, którzy świadomie, systematycznie i wielokrotnie ułatwiają działalność związaną z praniem pieniędzy lub uchylaniem się od opodatkowania, angażują się w nią lub w niej uczestniczą, lub którzy ustanawiają biura, oddziały lub filie w jurysdykcjach umieszczonych w unijnym wykazie, aby oferować swoim klientom systemy agresywnego planowania podatkowego, powinni podlegać skutecznym, proporcjonalnym i odstraszającym karom; postuluje, aby pozwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej takich instytucji i osób podlegały poważnej kontroli w przypadku, gdy podmioty te zostały skazane za udział w oszustwach lub gdy wiedzą, że ich klienci prowadzą oszukańczą działalność, a także aby w stosownych przypadkach ograniczyć ich działalność na jednolitym rynku;

380.  przypomina, że tajemnicy zawodowej nie można wykorzystywać w celach ochrony lub ukrywania nielegalnych praktyk ani do działania wbrew duchowi prawa; nalega, by poufność wymiany informacji między prawnikiem a klientem nie stała na przeszkodzie odpowiedniemu zgłoszeniu podejrzanej transakcji lub innej potencjalnie nielegalnej działalności, bez uszczerbku dla praw gwarantowanych na mocy Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i ogólnych zasad prawa karnego;

381.  wzywa Komisję, aby wydała wytyczne dla profesjonalistów dotyczące interpretacji i stosowania zasady poufności oraz by wprowadziła wyraźny podział na tradycyjne doradztwo prawne i działalność prawników w charakterze operatorów finansowych, zgodnie z orzecznictwem sądów europejskich;

8.Ochrona sygnalistów i dziennikarzy

382.  uważa, że ochrona sygnalistów zarówno w sektorze prywatnym, jak i w sektorze publicznym ma istotne znaczenie dla zapewnienia, by nie dochodziło do bezprawnej działalności i naruszania prawa ani do rozwoju tych zjawisk; uznaje, że sygnaliści odgrywają kluczową rolę w umacnianiu demokracji w społeczeństwach, w walce z korupcją i innymi poważnymi przestępstwami lub nielegalną działalnością oraz w ochronie interesów finansowych UE; podkreśla, że sygnaliści są często podstawowym źródłem informacji dla dziennikarzy śledczych i dlatego powinni zostać objęci ochroną przed wszelkimi formami nękania i odwetu; dostrzega znaczenie udostępnienia wszystkich kanałów zgłaszania;

383.  uważa, że konieczna jest ochrona poufności źródeł informacji dziennikarzy śledczych, w tym sygnalistów, jeżeli ma zostać utrzymana rola dziennikarstwa śledczego jako strażnika praw w społeczeństwie demokratycznym;

384.  uważa zatem, że z obowiązku zachowania poufności można zwolnić jedynie w wyjątkowych okolicznościach, gdy ujawnienie informacji dotyczących danych osobowych osoby zgłaszającej nieprawidłowości jest koniecznym i proporcjonalnym obowiązkiem wynikającym z prawa Unii lub prawa krajowego w związku z dochodzeniem lub postępowaniem sądowym bądź w celu zagwarantowania swobód innych osób, w tym prawa do obrony przysługującego osobie, której dotyczy zgłoszenie, i w każdym przypadku z zastrzeżeniem stosownych zabezpieczeń przewidzianych w tych przepisach; uważa, że należy przewidzieć odpowiednie sankcje w przypadku niezastosowania się do obowiązku zachowania poufności tożsamości osoby zgłaszającej(176);

385.  zauważa, że ustawa o fałszywych roszczeniach obowiązująca w Stanach Zjednoczonych stwarza solidne ramy nagradzania sygnalistów w przypadkach, w których rząd odzyskuje środki utracone wskutek oszustwa(177); podkreśla, że zgodnie ze sprawozdaniem Departamentu Sprawiedliwości USA dzięki bezpośredniemu zaangażowaniu sygnalistów w wykrycie i zgłoszenie oszustw odzyskano 3,4 mld USD z łącznej kwoty 3,7 mld USD odzyskanych środków; wzywa państwa członkowskie do ustanowienia we właściwych organach i w podmiotach prywatnych bezpiecznych i poufnych kanałów komunikacji do celów zgłaszania nieprawidłowości przez sygnalistów;

386.  wzywa Komisję, aby przeanalizowała stosowane na świecie najlepsze praktyki(178) służące ochronie sygnalistów i zapewnieniu im zachęt oraz aby rozważyła zmianę obowiązujących przepisów, jeśli jest to stosowne i konieczne, w celu zwiększenia skuteczności podobnych systemów w UE;

387.  wzywa do utworzenia ogólnego funduszu UE w celu zapewnienia odpowiedniego wsparcia finansowego sygnalistom, którym grozi utrata źródła utrzymania w związku z ujawnieniem w wyraźnym interesie publicznym działalności przestępczej lub faktów o charakterze przestępczym;

388.  wyraża zaniepokojenie, że sygnaliści często rezygnują ze zgłaszania zastrzeżeń z obawy przed działaniami odwetowymi oraz że niepowstrzymywanie i niekaranie odwetu może odwodzić potencjalnych sygnalistów od zgłaszania zastrzeżeń; uważa, że uznanie w dyrektywie AMLD5 prawa sygnalistów do wniesienia w bezpieczny sposób – tj. za pośrednictwem pojedynczego punktu kontaktowego w złożonych sprawach o charakterze międzynarodowym – skargi przed właściwe organy w sytuacji narażenia na groźby lub działania odwetowe, a także ich prawa do skutecznego środka prawnego oznacza istotną poprawę sytuacji osób zgłaszających w spółkach lub jednostce analityki finansowej podejrzenia prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu; wzywa państwa członkowskie do terminowej transpozycji i należytego egzekwowania przepisów dotyczących ochrony sygnalistów określonych w dyrektywie AMLD5;

389.  z zadowoleniem przyjmuje wynik negocjacji międzyinstytucjonalnych między Parlamentem Europejskim a Radą w sprawie ochrony osób zgłaszających przypadki naruszenia prawa Unii oraz apeluje do państw członkowskich o jak najszybsze przyjęcie nowych standardów w celu ochrony sygnalistów za pomocą takich środków jak przejrzyste kanały zgłaszania, poufność, środki ochrony prawnej oraz sankcje nakładane na osoby próbujące prześladować sygnalistów;

390.  przypomina, że urzędnicy UE korzystają z ochrony sygnalistów na mocy regulaminu pracowniczego i warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej(179) oraz zachęca państwa członkowskie, aby wprowadziły porównywalne normy dla swoich urzędników służby cywilnej;

391.  uważa, że postanowienia o zachowaniu poufności zawarte w umowach o pracę i umowach o rozwiązaniu stosunku pracy nie powinny w żadnym wypadku uniemożliwiać pracownikom zgłaszania właściwym organom podejrzewanych przypadków naruszenia prawa i praw człowieka(180); apeluje do Komisji, aby przeanalizowała możliwość zaproponowania przepisów zakazujących nadużywania postanowień o zachowaniu poufności;

392.  zauważa, że komisja TAX3 wezwała sygnalistów w sprawach Julius Bär i Danske Bank do złożenia zeznań podczas publicznych wysłuchań w Parlamencie(181); jest zaniepokojony, że ochrona sygnalistów w instytucjach finansowych nie jest w pełni zadowalająca oraz że obawa przed odwetem ze strony zarówno pracodawców, jak i władz mogą powstrzymywać sygnalistów od przekazania informacji o naruszeniach prawa; głęboko ubolewa nad faktem, że sygnalista w sprawie Danske Bank nie mógł – ze względu na ograniczenia natury prawnej – w pełni i swobodnie podzielić się wiedzą na temat sprawy Danske Bank;

393.  ubolewa, że duński urząd nadzoru finansowego nie nawiązał kontaktu z sygnalistą, który zgłosił pranie pieniędzy na ogromną skalę w Danske Bank; jest zdania, że takie zaniechanie stanowi rażące zaniedbanie przez duński urząd nadzoru finansowego obowiązku prowadzenia prawidłowych postępowań w razie poważnych zarzutów o pranie pieniędzy – na wielką skalę lub systematycznie – przez bank; apeluje do właściwych władz UE i państw członkowskich o pełne wykorzystanie informacji udzielanych przez sygnalistów oraz o podejmowanie szybkich i zdecydowanych działań w związku z informacjami uzyskanymi od sygnalistów;

394.  wzywa państwa członkowskie do ścisłej współpracy w ramach Rady Europy w celu promowania i wdrażania do prawa krajowego wszystkich państw należących do Rady Europy zalecenia w sprawie ochrony sygnalistów; wzywa Komisję i państwa członkowskie do objęcia przywództwa na innych forach międzynarodowych w celu propagowania przyjęcia wiążących międzynarodowych norm ochrony sygnalistów;

395.  zauważa, że oprócz zagwarantowania tajemnicy tożsamości sygnalistów jako zasadniczego środka ochrony osoby zgłaszającej należy dodatkowo chronić anonimowe zgłaszanie przed ogólnymi groźbami i atakami ze strony osób, które mogą czuć się urażone i dążą do dyskredytacji osoby dokonującej zgłoszenia;

396.  dostrzega trudności, na jakie napotykają dziennikarze, badając lub zgłaszając przypadki prania pieniędzy, oszustw podatkowych, uchylania się od opodatkowania i agresywnego planowania podatkowego; obawia się, że dziennikarze śledczy często padają ofiarą gróźb i zastraszania, w tym prawnego zastraszania ze pomocą strategicznych powództw przeciwko udziałowi społeczeństwa (SLAPP); wzywa państwa członkowskie, aby wzmocniły ochronę dziennikarzy, zwłaszcza uczestniczących w dochodzeniach dotyczących przestępstw finansowych;

397.  wzywa Komisję do jak najszybszego ustanowienia w nowych wieloletnich ramach finansowych systemu wsparcia finansowego dla dziennikarstwa śledczego, w miarę możliwości w formie stałej i specjalnej linii budżetowej przeznaczonej na wsparcie niezależnych i wysokiej jakości mediów oraz niezależnego i wysokiej jakości dziennikarstwa śledczego;

398.  stanowczo potępia stosowanie przemocy wobec dziennikarzy; z niepokojem przypomina, że w ostatnich latach na Malcie oraz na Słowacji dokonano zabójstw dziennikarzy prowadzących śledztwa dotyczące podejrzanej działalności obejmującej pranie pieniędzy(182); podkreśla, że zdaniem Rady Europy nadużycia i przestępstwa popełniane wobec dziennikarzy mają poważny negatywny wpływ na wolność wypowiedzi i nasilają zjawisko autocenzury;

399.  wzywa władze maltańskie, aby wykorzystały wszelkie dostępne środki w celu szybszego wykrycia osób podżegających do zabójstwa dziennikarki śledczej Daphne Caruany Galizii; przyjmuje z zadowoleniem inicjatywę 26 międzynarodowych organizacji na rzecz wolności mediów i organizacji dziennikarzy mającą doprowadzić do wszczęcia niezależnego dochodzenia publicznego w sprawie zabójstwa Daphne Caruany Galizii i do dokonania oceny, czy można było zapobiec temu zabójstwu; wzywa rząd maltański do niezwłocznego wszczęcia tego niezależnego dochodzenia publicznego; zauważa, że rząd maltański nawiązał współpracę z instytucjami międzynarodowymi, takimi jak Europol, FBI, a także z niderlandzkim Instytutem Kryminalistyki, w celu poszerzenia swojej wiedzy specjalistycznej;

400.  z zadowoleniem przyjmuje zarzuty wysunięte przez władze słowackie przeciwko domniemanemu podżegającemu do zamordowania Jána Kuciaka i Martiny Kušnírovej, a także przeciwko domniemanym sprawcom tej zbrodni; zachęca władze słowackie do kontynuacji dochodzenia w sprawie zabójstwa oraz do dopilnowania, by w pełni zbadano wszystkie aspekty sprawy, włącznie z możliwymi motywami politycznymi przestępstwa; wzywa władze słowackie do gruntownego zbadania przypadków uchylania się od opodatkowania na dużą skalę, oszustw związanych z VAT oraz prania pieniędzy ujawnionych w śledztwach Jána Kuciaka;

401.  ubolewa, że dziennikarze śledczy, w tym Daphne Caruana Galizia, często są adresatami bezzasadnych pozwów mających ich ocenzurować, zastraszyć lub uciszyć, obciążając kosztami obrony prawnej, dopóki nie zostaną zmuszeni do rezygnacji z krytyki lub sprzeciwu; przypomina, że bezzasadne pozwy stanowią zagrożenie dla fundamentalnych praw demokratycznych takich jak wolność słowa, wolność prasy, wolność rozpowszechniania i otrzymywania informacji;

402.  apeluje do państw członkowskich o wdrożenie mechanizmów zapobiegających wnoszeniu powództw typu SLAPP; uważa, że takie mechanizmy powinny należycie uwzględniać prawo do dobrego imienia i reputacji; apeluje do Komisji, aby oceniła możliwość i charakter konkretnych działań, jakie należy podjąć w tym zakresie;

403.  ubolewa, że szwajcarskie przepisy o zniesławieniu są wykorzystywane do uciszania krytyków w Szwajcarii i na całym świecie, ponieważ ciężar dowodu spoczywa na pozwanym, a nie na skarżącym; podkreśla, że dotyczy to nie tylko dziennikarzy i sygnalistów, ale również podmiotów zgłaszających w Unii Europejskiej i osób zobowiązanych na mocy rejestru właścicieli rzeczywistych, ponieważ w przypadku obowiązku zgłoszenia właściciela rzeczywistego, który jest obywatelem Szwajcarii, osoba zgłaszająca może zostać pozwana w Szwajcarii za zniesławienie i pomówienie, które są uznawane za przestępstwo(183);

9.Aspekty instytucjonalne

9.1.Przejrzystość

404.  z zadowoleniem przyjmuje pracę wykonaną przez Platformę na rzecz dobrego zarządzania w kwestiach podatkowych; zwraca uwagę, że mandat platformy wygasa 16 czerwca 2019 r.; apeluje o przedłużenie lub odnowienie jej mandatu w celu zapewnienia, by obawy i fachowe opinie społeczeństwa obywatelskiego zostały wysłuchane przez państwa członkowskie i Komisję; zachęca Komisję do rozszerzenia zakresu ekspertów zapraszanych do grupy ekspertów ds. prania pieniędzy i finansowania terroryzmu o ekspertów z sektora prywatnego (przedsiębiorcy i organizacje pozarządowe);

405.  podkreśla, że Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich posiada uprawnienia do badania stosowania przez instytucje przepisów UE dotyczących publicznego dostępu do dokumentów, w tym metod pracy Rady lub Grupy ds. Kodeksu Postępowania w dziedzinie opodatkowania;

406.  przypomina wyniki przeprowadzonego przez Rzecznika z własnej inicjatywy dochodzenia w sprawie metod pracy Rady oraz jego zalecenie z 9 lutego 2018 r. stwierdzające, że stosowana przez Radę praktyka nieujawniania powszechnie dokumentów ustawodawczych, nieproporcjonalne stosowanie klauzuli „LIMITE” oraz systematyczne zaniechanie rejestrowania państw członkowskich zajmujących stanowisko w procedurze ustawodawczej stanowią przypadki niewłaściwego administrowania(184);

407.  przypomina, że opodatkowanie pozostaje w gestii państw członkowskich i że Parlament Europejski ma ograniczone uprawnienia w tych sprawach;

408.  wskazuje jednak, że kwestie oszustw podatkowych, uchylania się od opodatkowania i agresywnego planowania podatkowego nie mogą być skutecznie rozwiązywane indywidualnie przez państwa członkowskie; wyraża w związku z tym ubolewanie, że pomimo wniosków kierowanych do Rady komisji TAX3 nie udostępniono żadnych odnośnych dokumentów; jest głęboko zaniepokojony brakiem woli politycznej ze strony państw członkowskich w Radzie do podjęcia istotnych kroków w walce z praniem pieniędzy, oszustwami podatkowymi, uchylaniem się od opodatkowania i agresywnym planowaniem podatkowym, a także woli przestrzegania TUE i zasady lojalnej współpracy(185) przez zapewnienie wystarczającej przejrzystości i współpracy z pozostałymi instytucjami UE;

409.  wyraża ubolewanie, że obowiązujące przepisy dotyczące dostępu do informacji niejawnych i innych informacji poufnych udostępnianych Parlamentowi przez Radę, Komisję lub państwa członkowskie nie zapewniają pełnej jasności prawa, ale są ogólnie interpretowane jako wykluczające akredytowanych asystentów parlamentarnych z możliwości przeglądania i analizowania w zabezpieczonej czytelni „innych informacji poufnych” nieoznaczonych klauzulą tajności; w związku z tym apeluje o wprowadzenie w renegocjowanym porozumieniu międzyinstytucjonalnym jasno sformułowanego przepisu gwarantującego akredytowanym asystentom parlamentarnym prawo dostępu do dokumentów na podstawie zasady wiedzy koniecznej w ramach wypełniania przez nich funkcji wspierania posłów;

410.  wyraża ubolewanie, że pomimo wielokrotnych zaproszeń przedstawiciele prezydencji Rady odmówili stawienia się przed komisją TAX3 w celu złożenia sprawozdania z postępów we wdrażaniu zaleceń komisji TAXE, TAX2 i PANA; podkreśla, że kontakty robocze między prezydencją Rady a komisjami specjalnymi i śledczymi Parlamentu Europejskiego powinny stanowić standardową praktykę;

9.2.Grupa ds. Kodeksu Postępowania (opodatkowanie działalności gospodarczej)

411.  odnotowuje ożywioną komunikację ze strony Grupy ds. Kodeksu Postępowania i z zadowoleniem przyjmuje w szczególności publikację (dwa razy w roku) jej sprawozdania dla Rady, a także pisma wysłane do różnych jurysdykcji oraz zobowiązania otrzymane w związku ze sporządzaniem unijnego wykazu;

412.  ubolewa jednak z powodu nieprzejrzystego charakteru negocjacji dotyczących procesu sporządzania unijnego wykazu oraz wzywa państwa członkowskie do zapewnie