Indeks 
Teksty przyjęte
Czwartek, 30 stycznia 2020 r. - BrukselaWersja ostateczna
Weryfikacja mandatów
 Mianowanie członka Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji
 Mianowanie członka Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji
 Mianowanie członka Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji
 Mianowanie dyrektora wykonawczego Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego
 Uniwersalna ładowarka do przenośnych urządzeń radiowych
 Zróżnicowanie wynagrodzenia ze względu na płeć

Weryfikacja mandatów
PDF 220kWORD 72k
Decyzja
Załącznik
Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 30 stycznia 2020 r. w sprawie weryfikacji mandatów (2019/2180(REG))
P9_TA(2020)0019A9-0015/2020

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 10 ust. 1 oraz art. 14 ust. 2 i 3 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE),

–  uwzględniając akt z 20 września 1976 r. dotyczący wyborów przedstawicieli do Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich, dołączony do decyzji Rady 76/787/EWWiS, EWG, Euratom z dnia 20 września 1976 r.(1), w brzmieniu i z numeracją zmienionymi decyzją Rady 2002/772/WE, Euratom z dnia 25 czerwca 2002 r. i 23 września 2002 r.(2),

–  uwzględniając swoją decyzję 2005/684/WE, Euratom z dnia 28 września 2005 r. w sprawie przyjęcia statutu posła do Parlamentu Europejskiego(3), w szczególności jej art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1,

–  uwzględniając dyrektywę Rady 93/109/WE z dnia 6 grudnia 1993 r. ustanawiającą szczegółowe warunki wykonywania prawa głosowania i kandydowania w wyborach do Parlamentu Europejskiego przez obywateli Unii mających miejsce zamieszkania w państwie członkowskim, którego nie są obywatelami(4), zmienioną dyrektywą Rady 2013/1/UE z dnia 20 grudnia 2012 r.(5),

–  uwzględniając decyzję Rady Europejskiej 2013/312/UE z dnia 28 czerwca 2013 r. ustanawiającą skład Parlamentu Europejskiego(6) i decyzję Rady Europejskiej (UE) 2018/937 z dnia 28 czerwca 2018 r. ustanawiającą skład Parlamentu Europejskiego(7),

–  uwzględniając wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 7 lipca 2005 r., 30 kwietnia 2009 r. i 19 grudnia 2019 r.(8),

–  uwzględniając oficjalne komunikaty właściwych organów państw członkowskich w sprawie wyników wyborów do Parlamentu Europejskiego,

–  uwzględniając decyzję hiszpańskiej centralnej komisji wyborczej (Junta Electoral Central) z 13 czerwca 2019 r., zawierającą nazwiska kandydatów wybranych w wyborach do Parlamentu Europejskiego z 26 maja 2019 r. i opublikowaną w hiszpańskim dzienniku urzędowym (Boletín Oficial del Estado) 14 czerwca 2019 r.(9),

–  uwzględniając art. 3, 4 i 11 Regulaminu oraz załącznik I do Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A9-0015/2020),

A.  mając na uwadze, że zgodnie z art. 12 aktu z 20 września 1976 r. Parlament Europejski weryfikuje mandaty posłów do Parlamentu Europejskiego i w tym celu odnotowuje wyniki ogłoszone urzędowo przez państwa członkowskie i rozstrzyga spory, które mogą wyniknąć w związku z przepisami aktu z 1976 r., inne niż wynikające z przepisów krajowych, do których odnosi się akt z 1976 r.;

B.  mając na uwadze, że wszystkie państwa członkowskie przekazały Parlamentowi nazwiska wybranych posłów, zgodnie z art. 3 ust. 1 Regulaminu, ale nie przekazano wszystkich nazwisk;

C.  mając na uwadze, że zgodnie z art. 3 decyzji Rady Europejskiej 2013/312/UE z dnia 28 czerwca 2013 r. oraz art. 3 ust. 2 decyzji Rady Europejskiej (UE) 2018/937 z dnia 28 czerwca 2018 r. liczba przedstawicieli Hiszpanii w Parlamencie Europejskim wynosi obecnie 54, a komunikat właściwych organów Hiszpanii zawiera tylko 51 nazwisk; mając na uwadze, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej(10) i z art. 12 aktu z 20 września 1976 r. Parlament w celu sporządzenia listy wybranych posłów odnotowuje decyzję Junta Electoral Central z 13 czerwca 2019 r., zawierającą nazwiska kandydatów wybranych do Parlamentu w wyborach z 26 maja 2019 r. i opublikowaną w Boletín Oficial del Estado z 14 czerwca 2019 r.; mając jednak na uwadze, że w Hiszpanii wybrano 54 przedstawicieli do Parlamentu Europejskiego;

D.  mając na uwadze, że w państwach członkowskich mogą być rozpatrywane, zgodnie z ustawodawstwem krajowym, zastrzeżenia dotyczące ważności wyboru niektórych posłów do Parlamentu Europejskiego i że procedury te mogą doprowadzić do unieważnienia wyboru tych posłów;

E.  mając na uwadze, że niektóre państwa członkowskie przekazały z opóźnieniem lub wcale jeszcze nie przekazały list ewentualnych zastępców w kolejności ustalonej według wyników głosowania, czego wymagają przepisy art. 3 ust. 3 Regulaminu;

F.  mając na uwadze, że zgodnie z art. 3 ust. 3 Regulaminu nie można stwierdzić ważności mandatu posła do Parlamentu Europejskiego, jeżeli nie złoży on pisemnego oświadczenia, że nie zajmuje stanowiska niepołączalnego, i pisemnego oświadczenia o braku konfliktu interesów, zgodnie z art. 3 Regulaminu i z załącznikiem I do Regulaminu;

G.  mając na uwadze, że w art. 7 ust. 1 i 2 aktu z 1976 r. wyraźnie wymieniono stanowiska, których nie można łączyć z funkcją posła do Parlamentu Europejskiego;

H.  mając na uwadze, że zgodnie z art. 11 Regulaminu i z załącznikiem I do Regulaminu każdy poseł do Parlamentu Europejskiego składa szczegółowe oświadczenie dotyczące: a) działalności zawodowej, jaką prowadził w ciągu trzech lat poprzedzających objęcie funkcji posła do Parlamentu, oraz udziału – w tym samym okresie – w radach nadzorczych lub zarządach przedsiębiorstw, organizacji pozarządowych, stowarzyszeń lub innych podmiotów mających osobowość prawną; b) wynagrodzeń z tytułu sprawowania mandatu w innym parlamencie; c) wszelkiej regularnej działalności, którą poseł prowadzi równolegle z wykonywaniem mandatu i za którą otrzymuje wynagrodzenie, zarówno jako zatrudniony pracownik, jak i jako osoba prowadząca działalność na własny rachunek; d) udziału w radach nadzorczych lub zarządach przedsiębiorstw, organizacji pozarządowych, stowarzyszeń lub innych podmiotów mających osobowość prawną, lub wszelkiej innej działalności zewnętrznej, niezależnie od tego, czy za ten udział lub działalność otrzymuje wynagrodzenie, czy też są one nieodpłatne; e) wszelkiej wynagradzanej okazjonalnej działalności zewnętrznej, jeżeli w danym roku kalendarzowym łączne wynagrodzenie za całą działalność okazjonalną posła przekroczyło kwotę 5 000 EUR; f) wszelkich udziałów w przedsiębiorstwie lub partnerstwie, które mogą mieć potencjalnie wpływ na politykę publiczną lub umożliwiają posłowi wywieranie istotnego wpływu na działanie danego podmiotu; g) wszelkiego wsparcia, zarówno finansowego, jak i w postaci udostępnienia personelu lub sprzętu, poza środkami przyznanymi posłowi przez Parlament, udzielonego posłowi w związku z jego działalnością polityczną przez osoby trzecie, ze wskazaniem tożsamości tych osób; h) wszelkich innych interesów finansowych, które mogą wpłynąć na wykonywanie mandatu posła; w każdym z tych przypadków poseł ma obowiązek wskazać, czy otrzymuje wynagrodzenie za daną działalność, a w odniesieniu do lit. a), c), d), e) i f) posłowie podają również odpowiednią kategorię dochodów; mając na uwadze, że informacje podane przez posłów są publikowane na stronie internetowej Parlamentu;

I.  mając na uwadze, że mandat przedstawicieli wybranych w Zjednoczonym Królestwie wynika z członkostwa tego państwa w Unii Europejskiej; mając na uwadze, że w związku z tym, na mocy art. 3 ust. 2 akapit trzeci decyzji Rady Europejskiej (UE) 2018/937 z dnia 28 czerwca 2018 r., mandat tych posłów do Parlamentu Europejskiego wygaśnie automatycznie, jeżeli wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z Unii stanie się prawnie skuteczne, z dniem, w którym to nastąpi;

J.  mając na uwadze, że zgodnie z tymi samymi przepisami decyzji Rady Europejskiej (UE) 2018/937 wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej nie spowoduje wakatów na mocy art. 13 aktu z 1976 r. i art. 4 Regulaminu, zatem mandaty przedstawicieli wybranych w Zjednoczonym Królestwie wygasną automatycznie i nie będzie to wymagało ogłoszenia ze strony Parlamentu Europejskiego;

K.  mając na uwadze, że w decyzji Rady Europejskiej (UE) 2018/937 ustalono liczbę przedstawicieli poszczególnych państw członkowskich w Parlamencie Europejskim po tym, jak wystąpienie Zjednoczonego Królestwa stanie się skuteczne, oraz że niektóre państwa członkowskie obsadzą dodatkowe miejsca zgodnie z liczbą przedstawicieli przyznaną zgodnie z art. 3 ust. 2 akapit pierwszy i drugi tej decyzji;

L.  mając na uwadze, że niektóre państwa członkowskie przyjęły przepisy ustawowe lub wykonawcze określające warunki organizacji głosowania na listy ponadnarodowe;

M.  mając na uwadze, że obywatele niektórych państw członkowskich mieszkający od określonego czasu za granicą mogą zostać pozbawieni prawa głosowania w państwie członkowskim pochodzenia; mając na uwadze, że w niektórych przypadkach może to wiązać się również z pozbawieniem prawa do kandydowania;

1.  ogłasza ważność mandatu posłów do Parlamentu Europejskiego wymienionych w załączniku do niniejszej decyzji, z zastrzeżeniem decyzji właściwych organów, do których można zaskarżyć wyniki wyborów;

2.  ponawia wniosek do właściwych organów krajowych o przekazywanie Parlamentowi Europejskiemu na czas nie tylko wszystkich nazwisk wybranych kandydatów, ale także nazwisk ich ewentualnych zastępców w kolejności ustalonej według wyników głosowania, oraz wzywa wszystkie organy, które jeszcze nie przekazały stosownych komunikatów, by zrobiły to bez zwłoki;

3.  wzywa właściwe organy państw członkowskich do niezwłocznego rozstrzygnięcia sporów wyborczych, które do nich wpłynęły, i do powiadomienia Parlamentu o ich wyniku; wzywa do przeprowadzenia przejrzystej oceny przebiegu wyborów europejskich.

4.  uznaje, że mandat przedstawicieli wybranych w Zjednoczonym Królestwie wygaśnie automatycznie, jeżeli wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej stanie się prawnie skuteczne, w dniu, w którym to nastąpi;

5.  oczekuje, że w takim przypadku właściwe organy państw członkowskich przekażą bez zbędnej zwłoki odpowiednie komunikaty dotyczące obsadzenia dodatkowych miejsc;

6.  uważa, że pozbawianie praw wyborczych może zniechęcać obywateli do korzystania z prawa do swobodnego przemieszczania się w UE (art. 20 ust. 2 lit. a) TFUE) i ma negatywne konsekwencje dla obywateli, którzy skorzystali z tego prawa; jest zdania, że pozbawianie praw wyborczych narusza zasadę powszechnego prawa wyborczego (art. 14 ust. 3 TUE i art. 1 ust. 3 aktu z 1976 r.); ponadto wyraża obawy w związku z sytuacjami, w których obywatele napotykają przeszkody w korzystaniu z przysługujących im praw wyborczych wynikające z braku jasności procedur, w tym w związku z listami do głosowania lub wymogami fizycznej obecności, lub trudnościami w dostępie do niezbędnych informacji od państw członkowskich w celu wykonywania przysługujących im praw wyborczych; wyraża opinię, że pozbawianie praw wyborczych lub wymogi nieproporcjonalnie utrudniające korzystanie z nich nie może w żadnym wypadku mieć zastosowania do wyborów europejskich, i wzywa Komisję do zapewnienia, że żadne państwo członkowskie nie będzie dopuszczać takiej możliwości;

7.  wzywa państwa członkowskie, w których mogą wystąpić podobne problemy, do uproszczenia formalności rejestrowych wymaganych od obywateli innych państw członkowskich chcących wziąć udział w wyborach europejskich, zarówno w charakterze wyborców, jak i kandydatów, a zwłaszcza do usunięcia niepotrzebnych barier administracyjnych, by umożliwić rzeczywiste wykonywanie praw wynikających z art. 20 ust. 2 lit. a) i b) TFUE; wzywa Komisję, by zapewniła zgodność praktyk państw członkowskich z prawem UE;

8.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Komisji, a także właściwym organom krajowym i parlamentom państw członkowskich.

ZAŁĄCZNIK: Lista posłów do Parlamentu Europejskiego, których mandat uznano za ważny

(2 lipca 2019 r.)

Belgia (21 posłów)

ANNEMANS Gerolf

ARENA Maria

ARIMONT Pascal

BOTENGA Marc

BOURGEOIS Geert

BRICMONT Saskia

CHASTEL Olivier

DE MAN Filip

DE SUTTER Petra

FRANSSEN Cindy

KANKO Assita

LAMBERTS Philippe

LUTGEN Benoît

PEETERS Kris

RIES Frédérique

TARABELLA Marc

VAN BREMPT Kathleen

VAN OVERTVELDT Johan

VANDENDRIESSCHE Tom

VAUTMANS Hilde

VERHOFSTADT Guy

POSŁOWIE WYBRANI DO PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO W PODZIALE NA PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE

(2 lipca 2019 r.)

Bułgaria (17 posłów)

ADEMOV Asim

ALEXANDROV YORDANOV Alexander

ALIEVA-VELI Atidzhe

DZHAMBAZKI Angel

HRISTOV Ivo

KANEV Radan

KOVATCHEV Andrey

KYUCHYUK Ilhan

MAYDELL Eva

MIHAYLOVA Iskra

NOVAKOV Andrey

PENKOVA Tsvetelina

RADEV Emil

SLABAKOV Andrey

STANISHEV Sergei

VITANOV Petar

YONCHEVA Elena

POSŁOWIE WYBRANI DO PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO W PODZIALE NA PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE

(2 lipca 2019 r.)

Republika Czeska (21 posłów)

BLAŠKO Hynek

CHARANZOVÁ Dita

DAVID Ivan

DLABAJOVÁ Martina

GREGOROVÁ Markéta

HLAVÁČEK Martin

KNOTEK Ondřej

KOLAJA Marcel

KONEČNÁ Kateřina

KOVAŘÍK Ondřej

MAXOVÁ Radka

NIEDERMAYER Luděk

PEKSA Mikuláš

POLČÁK Stanislav

POSPÍŠIL Jiří

ŠOJDROVÁ Michaela

TOŠENOVSKÝ Evžen

VONDRA Alexandr

VRECIONOVÁ Veronika

ZAHRADIL Jan

ZDECHOVSKÝ Tomáš

POSŁOWIE WYBRANI DO PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO W PODZIALE NA PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE

(2 lipca 2019 r.)

Dania (13 posłów)

AUKEN Margrete

CHRISTENSEN Asger

FUGLSANG Niels

GADE Søren

KOFOD Peter

LØKKEGAARD Morten

MELCHIOR Karen

PETER-HANSEN Kira Marie

PETERSEN Morten

SCHALDEMOSE Christel

VILLUMSEN Nikolaj

VIND Marianne (*)

WEISS Pernille

(*) Mandat ważny od 2 lipca 2019 r., czyli od dnia podanego w komunikacie właściwego organu krajowego o wyborze Marianne VIND na miejsce Jeppego KOFODA, którego decyzja o objęciu urzędu ministra w rządzie Danii, a tym samym o rezygnacji z mandatu posła do Parlamentu Europejskiego, została zgłoszona przez duńskie organy krajowe 27 czerwca 2019 r.

POSŁOWIE WYBRANI DO PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO W PODZIALE NA PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE

(2 lipca 2019 r.)

Niemcy (96 posłów)

ANDERSON Christine

ANDRESEN Rasmus

BARLEY Katarina

BECK Gunnar

BEER Nicola

BENTELE Hildegard

BERG Lars Patrick

BERGER Stefan

BISCHOFF Gabriele

BLOSS Michael

BOESELAGER Damian

BREYER Patrick

BUCHHEIT Markus

BUCHNER Klaus

BULLMAN Udo

BURKHARDT Delara

BUSCHMANN Martin

BÜTIKOFER Reinhard

CASPARY Daniel

CAVAZZINI Anna

DEMIREL Özlem

DEPARNAY-GRUNENBERG Anna

DOLESCHAL Christian

DÜPONT Lena

EHLER Christian

ERNST Cornelia

EROGLU Engin

ERTUG Ismail

FERBER Markus

FEST Nicolaus

FRANZ Romeo

FREUND Daniel

GAHLER Michael

GEBHARDT Evelyne

GEESE Alexandra

GEIER Jens

GEUKING Helmut

GIEGOLD Sven

GIESEKE Jens

GLÜCK Andreas

HAHN Henrike

HAHN Svenja

HÄUSLING Martin

HERBST Niclas

HERZBERGER-FOFANA Pierrette

HOHLMEIER Monika

JAHR Peter

KAMMEREVERT Petra

KELLER Ska

KÖRNER Moritz

KÖSTER Dietmar

KRAH Maximilian

KREHL Constanze

KUHS Joachim

LAGODINSKY Sergey

LANGE Bernd

LANGENSIEPEN Katrin

LIESE Peter

LIMMER Sylvia

LINS Norbert

MARQUARDT Erik

McALLISTER David

MEUTHEN Jörg

MICHELS Martina

MORTLER Marlene

MÜLLER Ulrike

NEUMANN Hannah

NEUSER Norbert

NIEBLER Angelika

NIENASS Niklas

NOICHL Maria

OETJEN Jan-Christoph

PAULUS Jutta

PIEPER Markus

RADTKE Dennis

REIL Guido

REINTKE Terry

SCHIRDEWAN Martin

SCHNEIDER Christine

SCHOLZ Helmut

SCHULZE Sven

SCHUSTER Joachim

SCHWAB Andreas

SEEKATZ Ralf

SEMSROTT Nico

SIMON Sven

SIPPEL Birgit

SONNEBORN Martin

VERHEYEN Sabine

VON CRAMON-TAUBADEL Viola

VOSS Axel

WALSMANN Marion

WEBER Manfred

WIELAND Rainer

WÖLKEN Tiemo

ZIMNIOK Bernhard

POSŁOWIE WYBRANI DO PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO W PODZIALE NA PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE

(2 lipca 2019 r.)

Estonia (6 posłów)

ANSIP Andrus

KALJURAND Marina

MADISON Jaak

MIKSER Sven

PAET Urmas

TOOM Yana

POSŁOWIE WYBRANI DO PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO W PODZIALE NA PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE

(2 lipca 2019 r.)

Irlandia (11 posłów)

CARTHY Matt

CUFFE Ciarán

DALY Clare

FITZGERALD Frances

FLANAGAN Luke Ming

KELLEHER Billy

KELLY Seán

McGUINNESS Mairead

O’SULLIVAN Grace

WALLACE Mick

WALSH Maria

POSŁOWIE WYBRANI DO PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO W PODZIALE NA PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE

(2 lipca 2019 r.)

Grecja (21 posłów)

ANDROULAKIS Nikos

ARVANITIS Konstantinos

ASIMAKOPOULOU Anna-Michelle

FRAGKOS Emmanouil (*)

GEORGOULIS Alexis

KAILI Eva

KEFALOGIANNIS Manolis

KOKKALIS Petros

KONSTANTINOU Athanasios

KOULOGLOU Stelios

KOUNTOURA Elena

KYMPOUROPOULOS Stelios

KYRTSOS Georgios

LAGOS Ioannis

MEIMARAKIS Vangelis

NIKOLAOU-ALAVANOS Lefteris

PAPADAKIS Kostas

PAPADIMOULIS Dimitrios

SPYRAKI Maria

VELOPOULOS Kyriakos (**)

VOZEMBERG-VRIONIDI Elissavet

ZAGORAKIS Theodoros

(*) Mandat ważny od 10 lipca 2019 r., czyli od dnia powiadomienia przez właściwy organ krajowy o wyborze Emmanouila FRAGKOSA w miejsce Kyriakosa VELOPOULOSA.

(**) Mandat Kyriakosa VELOPOULOSA wygasł z dniem 6 lipca 2019 r.

POSŁOWIE WYBRANI DO PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO W PODZIALE NA PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE

(2 lipca 2019 r.)

Hiszpania (54 posłów)

AGUILAR Mazaly

AGUILERA Clara

ARIAS ECHEVERRÍA Pablo

BARRENA ARZA Pernando

BAUZÁ DÍAZ José Ramón

BENJUMEA BENJUMEA Isabel

BILBAO BARANDICA Izaskun

BUXADÉ VILLALBA Jorge

CAÑAS Jordi

del CASTILLO VERA Pilar

DURÁ FERRANDIS Estrella (*)

ESTARÀS FERRAGUT Rosa

FERNÁNDEZ Jonás

GÁLVEZ MUÑOZ Lina

GARCÍA DEL BLANCO Ibán

GARCÍA-MARGALLO Y MARFIL José Manuel

GARCÍA MUÑOZ Isabel

GARCÍA PÉREZ Iratxe

GARDIAZABAL RUBIAL Eider

GARICANO Luis

GONZÁLEZ Mónica Silvana

GONZÁLEZ CASARES Nicolás

GONZÁLEZ PONS Esteban

HOMS GINEL Alicia

LÓPEZ Javi

LÓPEZ AGUILAR Juan Fernando

LÓPEZ GIL Leopoldo

LÓPEZ-ISTÚRIZ WHITE Antonio

LUENA César

MAESTRE MARTÍN DE ALMAGRO Cristina

MALDONADO LÓPEZ Adriana

MILLÁN MON Francisco José

MONTSERRAT Dolors

MORENO SÁNCHEZ Javier

NART Javier

PAGAZAURTUNDÚA Maite

PINEDA Manu

REGO Sira

RIBA I GINER Diana

RODRÍGUEZ PALOP Eugenia

RODRÍGUEZ-PIÑERO Inma

RODRÍGUEZ RAMOS María Soraya

RUIZ DEVESA Domènec

SÁNCHEZ AMOR Nacho

SOLÍS PÉREZ Susana

TERTSCH Hermann

URBÁN CRESPO Miguel

URTASUN Ernest

VILLANUEVA RUIZ Idoia

ZARZALEJOS Javier

ZOIDO ÁLVAREZ Juan Ignacio

(*) Mandat ważny od 2 lipca 2019 r., po otrzymaniu komunikatu właściwego organu krajowego o wyborze Estrelli DURY FERRANDIS w miejsce Josepa BORRELLA FONTELLESA, który 26 czerwca 2019 r. zrzekł się mandatu i nie złożył oświadczeń niezbędnych do jego weryfikacji.

POSŁOWIE WYBRANI DO PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO W PODZIALE NA PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE

(2 lipca 2019 r.)

Francja (74 posłów)

ALFONSI François

ANDRIEU Eric

ANDROUËT Mathilde

AUBRY Manon

BARDELLA Jordan

BAY Nicolas

BEIGNEUX Aurelia

BELLAMY François-Xavier

BIJOUX Stéphane

BILDE Dominique

BITEAU Benoît

BOMPARD Manuel

BOYER Gilles

BRUNA Annika

BRUNET Sylvie

CANFIN Pascal

CARÊME Damien

CHABAUD Catherine

CHAIBI Leïla

COLIN-OESTERLÉ Nathalie

COLLARD Gilbert

CORMAND David

DANJEAN Arnaud

DECERLE Jérémy

DELBOS-CORFIELD Gwendoline

DELLI Karima

DIDIER Geoffroy

DURAND Pascal

EVREN Agnès

FARRENG Laurence

GARRAUD Jean-Paul

GLUCKSMANN Raphaël

GRISET Catherine

GRUDLER Christophe

GUETTA Bernard

GUILLAUME Sylvie

HAYER Valerie

HORTEFEUX Brice

JADOT Yannick

JALKH Jean-François

JAMET France

JORON Virginie

JUVIN Herve

KARLESKIND Pierre

KELLER Fabienne

LALUCQ Aurore

LAPORTE Hélène

LARROUTUROU Pierre

LEBRETON Gilles

LECHANTEUX Julie

LOISEAU Nathalie

MARIANI Thierry

MAUREL Emmanuel

MÉLIN Joëlle

MORANO Nadine

OLIVIER Philippe

OMARJEE Younous

PELLETIER Anne-Sophie

PIRBAKAS Maxette

RIQUET Dominique

RIVASI Michèle

RIVIÈRE Jérôme

ROOSE Caroline

ROUGÉ André

SANDER Anne

SATOURI Mounir

SÉJOURNÉ Stéphane

TOLLERET Irène

TOUSSAINT Marie

TRILLET-LENOIR Véronique

VEDRENNE Marie-Pierre

YENBOU Salima

YON-COURTIN Stéphanie

ZACHAROPOULOU Chrysoula

POSŁOWIE WYBRANI DO PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO W PODZIALE NA PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE

(2 lipca 2019 r.)

Chorwacja (11 posłów)

BORZAN Biljana

FLEGO Valter

GLAVAK Sunčana (*)

KOLAKUŠIĆ Mislav

MATIĆ Predrag Fred

PICULA Tonino

RESSLER Karlo

SINČIĆ Ivan Vilibor

SOKOL Tomislav

ŠUICA Dubravka (**)

TOMAŠIĆ Ruža

ZOVKO Željana

(*) Mandat ważny od 1 grudnia 2019 r., czyli od dnia podanego w komunikacie właściwego organu krajowego o wyborze Sunčany GLAVAK w miejsce Dubravki ŠUICY.

(**) Mandat Dubravki ŠUICY wygasł z dniem 30 listopada 2019 r.

POSŁOWIE WYBRANI DO PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO W PODZIALE NA PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE

(2 lipca 2019 r.)

Włochy (73 posłów)

ADINOLFI Isabella

ADINOLFI Matteo

BALDASSARRE Simona

BARTOLO Pietro

BASSO Alessandra

BEGHIN Tiziana

BENIFEI Brando

BERLUSCONI Silvio

BIZZOTTO Mara

BONAFÈ Simona

BONFRISCO Anna

BORCHIA Paolo

CALENDA Carlo

CAMPOMENOSI Marco

CAROPPO Andrea

CASANOVA Massimo

CASTALDO Fabio Massimo

CECCARDI Susanna

CHINNICI Caterina

CIOCCA Angelo

CONTE Rosanna

CORRAO Ignazio

COZZOLINO Andrea

D’AMATO Rosa

DANTI Nicola (*)

DA RE Gianantonio

DE CASTRO Paolo

DONATO Francesca

DORFMANN Herbert

DREOSTO Marco

EVI Eleonora

FERRANDINO Giuseppe

FERRARA Laura

FIDANZA Carlo

FIOCCHI Pietro

FITTO Raffaele

FURORE Mario

GANCIA Gianna

GEMMA Chiara

GIARRUSSO Dino

GRANT Valentino

GUALMINI Elisabetta

GUALTIERI Roberto (**)

LANCINI Danilo Oscar

LIZZI Elena

MAJORINO Pierfrancesco

MARTUSCIELLO Fulvio

MILAZZO Giuseppe

MORETTI Alessandra

PANZA Alessandro

PATRICIELLO Aldo

PEDICINI Piernicola

PICIERNO Pina

PIGNEDOLI Sabrina

PISAPIA Giuliano

PROCACCINI Nicola

REGIMENTI Luisa

RINALDI Antonio Maria

ROBERTI Franco

RONDINELLI Daniela

SALINI Massimiliano

SARDONE Silvia

SASSOLI David Maria

SMERIGLIO Massimiliano

STANCANELLI Raffaele

TAJANI Antonio

TARDINO Annalisa

TINAGLI Irene

TOIA Patrizia

TOVAGLIERI Isabella

VUOLO Lucia

ZAMBELLI Stefania

ZANNI Marco

ZULLO Marco

(*) Mandat ważny od dnia 5 września 2019 r., czyli od dnia podanego w komunikacie właściwego organu krajowego o wyborze Nicoli DANTIEGO w miejsce Roberta GUALTIERIEGO.

(**) Mandat Roberta GUALTIERIEGO wygasł z dniem 4 września 2019 r.

POSŁOWIE WYBRANI DO PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO W PODZIALE NA PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE

(2 lipca 2019 r.)

Cypr (6 posłów)

CHRISTOFOROU Lefteris

FOURLAS Loukas

GEORGIOU Giorgios

KIZILYÜREK Niyazi

MAVRIDES Costas

PAPADAKIS Demetris

POSŁOWIE WYBRANI DO PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO W PODZIALE NA PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE

(2 lipca 2019 r.)

Łotwa (8 posłów)

AMERIKS Andris

IJABS Ivars

KALNIETE Sandra

MELBĀRDE Dace

UŠAKOVS Nils

VAIDERE Inese (*)

ZĪLE Roberts

ŽDANOKA Tatjana

(*) Mandat ważny od 2 lipca 2019 r., po otrzymaniu komunikatu właściwego organu krajowego o wyborze Inese VAIDERE w miejsce Valdisa DOMBROVSKISA, który zrzekł się mandatu, zanim zaczęła się 9. kadencja Parlamentu, i nie złożył oświadczeń niezbędnych do weryfikacji mandatu.

POSŁOWIE WYBRANI DO PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO W PODZIALE NA PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE

(2 lipca 2019 r.)

Litwa (11 posłów)

AUŠTREVIČIUS Petras

BLINKEVIČIŪTĖ Vilija

JAKELIŪNAS Stasys

JUKNEVIČIENĖ Rasa

KUBILIUS Andrius

MALDEIKIENĖ Aušra

MAŽYLIS Liudas

OLEKAS Juozas

ROPĖ Bronis

TOMAŠEVSKI Valdemar

USPASKICH Viktor

POSŁOWIE WYBRANI DO PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO W PODZIALE NA PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE

(2 lipca 2019 r.)

Luksemburg (6 posłów)

ANGEL Marc (*)

GOERENS Charles

HANSEN Christophe

METZ Tilly

SCHMIT Nicolas (**)

SEMEDO Monica

WISELER-LIMA Isabel

(*) Mandat ważny od 10 grudnia 2019 r., czyli od dnia podanego w komunikacie właściwego organu krajowego o wyborze Marca ANGELA w miejsce Nicolasa SCHMITA.

(**) Mandat Nicolasa SCHMITA wygasł z dniem 30 listopada 2019 r.

POSŁOWIE WYBRANI DO PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO W PODZIALE NA PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE

(2 lipca 2019 r.)

Węgry (21 posłów)

ARA-KOVÁCS Attila

BOCSKOR Andrea

CSEH Katalin

DELI Andor

DEUTSCH Tamás

DOBREV Klára

DONÁTH Anna Júlia

GÁL Kinga

GYÖNGYÖSI Márton

GYŐRI Enikő

GYÜRK András

HIDVÉGHI Balázs

HÖLVÉNYI György

JÁRÓKA Lívia

KÓSA Ádám

MOLNÁR Csaba

RÓNAI Sándor

SZÁJER József

TÓTH Edina

TRÓCSÁNYI László

UJHELYI István

POSŁOWIE WYBRANI DO PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO W PODZIALE NA PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE

(2 lipca 2019 r.)

Malta (6 posłów)

AGIUS SALIBA Alex

CASA David

CUTAJAR Josianne

DALLI Miriam

METSOLA Roberta

SANT Alfred

POSŁOWIE WYBRANI DO PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO W PODZIALE NA PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE

(2 lipca 2019 r.)

Niderlandy (26 posłów)

AZMANI Malik

BERENDSEN Tom

CHAHIM Mohammed

van DALEN Peter

EICKHOUT Bas

EPPINK Derk Jan

HAZEKAMP Anja

HUITEMA Jan

JONGERIUS Agnes Maria

de LANGE Esther

LENAERS Jeroen

MANDERS Antonius

NAGTEGAAL Caroline

PIRI Kati

RAFAELA Samira

ROOKEN Rob

ROOS Rob

RUISSEN Bert-Jan

SCHREIJER-PIERIK Annie

SCHREINEMACHER Liesje

van SPARRENTAK Kim

STRIK Tineke

TANG Paul

TAX Vera

in 't VELD Sophia

WOLTERS Lara (*)

(*) Mandat ważny od 4 lipca 2019 r., czyli od daty komunikatu właściwego organu krajowego o wyborze Lary WOLTERS w miejsce Fransa TIMMERMANSA, który nie złożył oświadczeń niezbędnych do weryfikacji mandatu i zdecydował zachować funkcję członka Komisji Europejskiej.

POSŁOWIE WYBRANI DO PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO W PODZIALE NA PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE

(2 lipca 2019 r.)

Austria (18 posłów)

BERNHUBER Alexander

EDTSTADLER Karoline (*)

GAMON Claudia

HAIDER Roman

HEIDE Hannes

KARAS Othmar

MANDL Lukas

MAYER Georg

REGNER Evelyn

SCHIEDER Andreas

SCHMIEDTBAUER Simone

SIDL Günther

THALER Barbara

VANA Monika

VILIMSKY Harald

VOLLATH Bettina

WIENER Sarah

WINZIG Angelika

(*) Mandat posłanki Karoline EDTSTADLER wygasł z dniem 6 stycznia 2020 r.

POSŁOWIE WYBRANI DO PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO W PODZIALE NA PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE

(2 lipca 2019 r.)

Polska (51 posłów)

ADAMOWICZ Magdalena

ARŁUKOWICZ Bartosz

BALT Marek Paweł

BELKA Marek

BIEDROŃ Robert

BIELAN Adam

BRUDZIŃSKI Joachim Stanisław

BUZEK Jerzy

CIMOSZEWICZ Włodzimierz

CZARNECKI Ryszard

DUDA Jarosław

FOTYGA Anna

FRANKOWSKI Tomasz

HALICKI Andrzej

HETMAN Krzysztof

HÜBNER Danuta Maria

JAKI Patryk

JARUBAS Adam

JURGIEL Krzysztof

KALINOWSKI Jarosław

KARSKI Karol

KEMPA Beata

KLOC Izabela-Helena

KOHUT Łukasz

KOPACZ Ewa

KOPCIŃSKA Joanna

KRASNODĘBSKI Zdzisław

KRUK Elżbieta

KUŹMIUK Zbigniew

LEGUTKO Ryszard Antoni

LEWANDOWSKI Janusz

LIBERADZKI Bogusław

ŁUKACIJEWSKA Elżbieta Katarzyna

MAZUREK Beata

MILLER Leszek

MOŻDŻANOWSKA Andżelika Anna

OCHOJSKA Janina

OLBRYCHT Jan

PORĘBA Tomasz Piotr

RAFALSKA Elżbieta

RZOŃCA Bogdan

SARYUSZ-WOLSKI Jacek

SIKORSKI Radosław

SPUREK Sylwia

SZYDŁO Beata

THUN UND HOHENSTEIN Róża

TOBISZOWSKI Grzegorz

WASZCZYKOWSKI Witold Jan

WIŚNIEWSKA Jadwiga

ZALEWSKA Anna

ZŁOTOWSKI Kosma

POSŁOWIE WYBRANI DO PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO W PODZIALE NA PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE

(2 lipca 2019 r.)

Portugalia (21 posłów)

AMARO Álvaro

CARVALHAIS Isabel (*)

CARVALHO Maria de Graça

CERDAS Sara

DIONÍSIO BRADFORD André Jorge (**)

FERNANDES José Manuel

FERREIRA João

GUERREIRO Francisco

GUSMÃO José

LEITÃO MARQUES Maria Manuel

MARQUES Margarida

MARQUES Pedro

MATIAS Marisa

MELO Nuno

MONTEIRO DE AGUIAR Cláudia

PEREIRA Lídia

PEREIRA Sandra

PIZARRO Manuel

RANGEL Paulo

SANTOS Isabel

SILVA PEREIRA Pedro

ZORRINHO Carlos

(*) Mandat ważny od 3 września 2019 r., czyli od dnia komunikatu właściwego organu krajowego o wyborze Isabel CARVALHAIS w miejsce André Jorge’a DIONÍSIO BRADFORDA.

(**) Mandat André Jorge’a DIONÍSIO BRADFORDA wygasł z dniem 18 lipca 2019 r.

POSŁOWIE WYBRANI DO PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO W PODZIALE NA PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE

(2 lipca 2019 r.)

Rumunia (32 posłów)

ARMAND Clotilde

AVRAM Carmen

BĂSESCU Traian

BENEA Adrian-Dragoş

BLAGA Vasile

BOGDAN Ioan-Rareş

BOTOŞ Vlad-Marius

BUDA Daniel

BUŞOI Cristian-Silviu

CIOLOŞ Dacian

CIUHODARU Tudor

CREŢU Corina

FALCĂ Gheorghe

GHINEA Cristian

GRAPINI Maria

HAVA Mircea-Gheorghe

MANDA Claudiu

MARINESCU Marian-Jean

MOTREANU Dan-Ştefan

MUREȘAN Siegfried

NICA Dan

NISTOR Gheorghe-Vlad (*)

PÎSLARU Dragoş

PLUMB Rovana

ŞTEFĂNUȚĂ Nicolae

STRUGARIU Ramona

TERHEŞ Cristian

TOMAC Eugen

TUDORACHE Dragoş

TUDOSE Mihai

VĂLEAN Adina-Ioana (**)

VINCZE Loránt

WINKLER Iuliu

(*) Mandat ważny od 2 grudnia 2019 r., czyli od dnia podanego w komunikacie właściwego organu krajowego o wyborze Gheorghego-Vlada NISTORA w miejsce Adiny-Ioany VĂLEAN.

(**) Mandat Adiny-Ioany VĂLEAN wygasł z dniem 30 listopada 2019 r.

POSŁOWIE WYBRANI DO PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO W PODZIALE NA PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE

(2 lipca 2019 r.)

Słowenia (8 posłów)

BOGOVIČ Franc

BRGLEZ Milan

FAJON Tanja

GROŠELJ Klemen

JOVEVA Irena

NOVAK Ljudmila

TOMC Romana

ZVER Milan

POSŁOWIE WYBRANI DO PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO W PODZIALE NA PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE

(2 lipca 2019 r.)

Słowacja (13 posłów)

BEŇOVÁ Monika

BILČÍK Vladimír

ČÍŽ Miroslav

ĎURIŠ NICHOLSONOVÁ Lucia

HAJŠEL Robert

HOJSÍK Martin

JURZYKA Eugen

POLLÁK Peter

RADAČOVSKÝ Miroslav

ŠIMEČKA Michal

ŠTEFANEC Ivan

UHRÍK Milan

WIEZIK Michal

POSŁOWIE WYBRANI DO PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO W PODZIALE NA PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE

(2 lipca 2019 r.)

Finlandia (13 posłów)

HAKKARAINEN Teuvo

HAUTALA Heidi

HEINÄLUOMA Eero

HUHTASAARI Laura

KATAINEN Elsi

KUMPULA-NATRI Miapetra

MODIG Silvia

NIINISTÖ Ville

PEKKARINEN Mauri

PIETIKÄINEN Sirpa

SARVAMAA Petri

TORVALDS Nils

VIRKKUNEN Henna

POSŁOWIE WYBRANI DO PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO W PODZIALE NA PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE

(2 lipca 2019 r.)

Szwecja (20 posłów)

AL-SAHLANI Abir

BERGKVIST Erik

BJÖRK Malin

DANIELSSON Johan

FEDERLEY Fredrick

FRITZON Heléne

GUTELAND Jytte

HOLMGREN Pär

INCIR Evin

KARLSBRO Karin

KOKALARI Arba

KUHNKE Alice

LEGA David

LUNDGREN Peter

POLFJÄRD Jessica

SKYTTEDAL Sara

STEGRUD Jessica

TOBÉ Tomas

WARBORN Jörgen

WEIMERS Charlie

POSŁOWIE WYBRANI DO PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO W PODZIALE NA PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE

(2 lipca 2019 r.)

Zjednoczone Królestwo (73 posłów)

AINSLIE Scott

ALLARD Christian

ANDERSON Martina

BEARDER Catherine

BENNION Phil

BROPHY Jane

BULL David

BULLOCK Jonathan

BUNTING Judith

CHOWNS Ellie

CORBETT Richard

DANCE Seb

DAUBNEY Martin Edward

DAVIES Chris

DE LUCY Belinda

DHAMIJA Dinesh

DODDS Diane

DOWDING Gina

ENGLAND KERR Andrew

EVANS Jill

FARAGE Nigel

FORMAN Lance

FOX Claire

GIBSON Barbara Ann

GILL Nathan

GILL Neena

GLANCY James Alexander

GRIFFIN Theresa

HABIB Ben

HANNAN Daniel

HARRIS Lucy Elizabeth

HEAVER Michael

HOOK Anthony

HORWOOD Martin

HOWARTH John

JONES Jackie

JORDAN Christina Sheila

KIRTON-DARLING Jude

LONG Naomi

LONGWORTH John

LOWE Rupert

MAGID Magid

McINTYRE Anthea

McLEOD Aileen

MOBARIK Nosheena

MOHAMMED Shaffaq

MONTEITH Brian

MORAES Claude

MUMMERY June Alison

NETHSINGHA Lucy

NEWTON DUNN Bill

OVERGAARD NIELSEN Henrik

PALMER Rory

PATTEN Matthew

PHILLIPS Alexandra Lesley

PHILLIPS Alexandra Louise Rosenfield

PORRITT Luisa

PUGH Jake

REES-MOGG Annunziata Mary

RITCHIE Sheila

ROWETT Catherine

ROWLAND Robert

SCOTT CATO Molly

SMITH Alyn (*)

STEDMAN-BRYCE Louis

TENNANT John David Edward

TICE Richard

VAN ORDEN Geoffrey

VOADEN Caroline

VON WIESE Irina

WARD Julie

WELLS James

WIDDECOMBE Ann

(*) Mandat Alyna SMITHA wygasł z dniem 12 grudnia 2019 r.

KOMUNIKATY PAŃSTW CZŁONKOWSKICH

BE

24.06.2019

28.06.2019

BG

06.06.2019

09.10.2019

CZ

18.06.2019

DK

25.06.2019

DE

26.06.2019

EE

14.06.2019

IE

06.06.2019

GR

12.06.2019

20.06.2019

ES

17.06.2019

20.06.2019

FR

13.06.2019

HR

10.06.2019

IT

21.06.2019

22.06.2019

11.10.2019

CY

28.05.2019

04.06.2019

LV

07.06.2019

14.10.2019

LT

03.06.2019

LU

20.06.2019

HU

17.06.2019

21.10.2019

MT

27.05.2019

NL

25.06.2019

AU

17.06.2019

PL

28.05.2019

PT

25.06.2019

05.11.2019

RO

21.06.2019

11.10.2019

SL

19.06.2019

16.10.2019

SK

30.05.2019

14.10.2019

FI

31.05.2019

SV

03.06.2019

UK

31.05.2019

07.10.2019

(1) Dz.U. L 278 z 8.10.1976, s. 1.
(2) Dz.U. L 283 z 21.10.2002, s. 1.
(3) Dz.U. L 262 z 7.10.2005, s. 1.
(4) Dz.U. L 329 z 30.12.1993, s. 34.
(5) Dz.U. L 26 z 26.1.2013, s. 27.
(6) Dz.U. L 181 z 29.6.2013, s. 57.
(7) Dz.U. L 165 z 2.7.2018, s. 1.
(8) Le Pen przeciwko Parlamentowi, C-208/03, EU:C:2005:429; Włochy i Donnici przeciwko Parlamentowi, C-393/07 oraz C-9/08, EU:C:2009:275; Junqueras Vies, C-502/19, EU:C:2019:1115.
(9) Boletín Oficial del Estado nr 142, 14 czerwca 2019 r., s. 62477–62478.
(10) Junqueras Vies, C-502/19, EU:C:2019:1115.


Mianowanie członka Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji
PDF 124kWORD 42k
Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 30 stycznia 2020 r. w sprawie wniosku dotyczącego mianowania członka Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (N9-0005/2020[1] – C9-0009/2020 – 2020/0902(NLE))
P9_TA(2020)0020A9-0009/2020

(Zatwierdzenie)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji z dnia 14 stycznia 2020 r. dotyczący mianowania Pedra Machado członkiem Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (C9-0009/2020),

–  uwzględniając art. 56 ust. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiającego jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 1093/2010(1),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 14 marca 2019 r. w sprawie równowagi płci przy obsadzaniu stanowisk w obszarze polityki gospodarczej i monetarnej UE(2),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 stycznia 2020 r. w sprawie instytucji i organów unii gospodarczej i walutowej: zapobieganie konfliktom interesów związanym z zatrudnianiem byłych urzędników instytucji publicznych(3),

–  uwzględniając art. 131 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A9-0009/2020),

A.  mając na uwadze art. 56 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 806/2014, który stanowi, że członkowie Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, o których mowa w art. 43 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia, mianowani są w oparciu o osiągnięcia, umiejętności, znajomość spraw bankowych i finansowych oraz doświadczenie w dziedzinie nadzoru finansowego, regulacji finansowych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków;

B.  mając na uwadze, że ku ubolewaniu Parlamentu, mimo wymogów określonych w art. 56 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 806/2014 i mimo licznych apeli Parlamentu o przestrzeganie równowagi płci przy przedstawianiu listy kandydatów, wśród kandydatów znaleźli się wyłącznie mężczyźni; mając na uwadze, że Parlament ubolewa nad tym, iż kobiety nadal są niedostatecznie reprezentowane na stanowiskach wykonawczych w sektorze usług bankowych i finansowych, i domaga się, aby przy kolejnej nominacji należycie uwzględnić wymóg równowagi płci; mając na uwadze, że wszystkie instytucje i organy unijne i krajowe powinny wdrożyć konkretne środki w celu zapewnienia równowagi płci;

C.  mając na uwadze, że zgodnie z art. 56 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 806/2014 w dniu 13 listopada 2019 r. Komisja przyjęła listę najlepszych kandydatów na stanowisko członka Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, o którym mowa w art. 43 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia;

D.  mając na uwadze, że zgodnie z art. 56 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 806/2014 Komisja przekazała tę listę Parlamentowi;

E.  mając na uwadze, że dnia 14 stycznia 2020 r. Komisja przyjęła wniosek dotyczący mianowania Pedra Machado członkiem zarządu Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji i dyrektorem ds. planowania i decyzji dotyczących restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w Jednolitej Radzie ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji i przekazała ten wniosek Parlamentowi;

F.  mając na uwadze, że Komisja Gospodarcza i Monetarna przystąpiła wówczas do oceny kwalifikacji zaproponowanego kandydata na członka Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, w szczególności pod kątem wymogów, o których mowa w art. 56 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 806/2014;

G.  mając na uwadze, że dnia 22 stycznia 2020 r. Komisja Gospodarcza i Monetarna przeprowadziła wysłuchanie Pedra Machado, podczas którego wygłosił on oświadczenie, a następnie udzielił odpowiedzi na pytania członków komisji;

1.  zatwierdza mianowanie Pedra Machado członkiem Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji na okres pięciu lat;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie Europejskiej, Radzie, Komisji oraz rządom państw członkowskich.

(1) Dz.U. L 225 z 30.7.2014, s. 1.
(2) Teksty przyjęte, P8_TA(2019)0211.
(3) Teksty przyjęte, P9_TA(2020)0017.


Mianowanie członka Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji
PDF 125kWORD 44k
Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 30 stycznia 2020 r. w sprawie wniosku dotyczącego mianowania członka Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (N9-0005/2020[2] – C9-0010/2020 – 2020/0903(NLE))
P9_TA(2020)0021A9-0011/2020

(Zgoda)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji z dnia 14 stycznia 2020 r. dotyczący mianowania Jesúsa Saurina członkiem Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (C9-0010/2020),

–  uwzględniając art. 56 ust. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiającego jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 1093/2010(1),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 14 marca 2019 r. w sprawie równowagi płci przy obsadzaniu stanowisk w obszarze polityki gospodarczej i monetarnej UE(2),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 stycznia 2020 r. w sprawie instytucji i organów unii gospodarczej i walutowej: zapobieganie konfliktom interesów związanym z zatrudnianiem byłych urzędników instytucji publicznych(3),

–  uwzględniając art. 131 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A9-0011/2020),

A.  mając na uwadze art. 56 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 806/2014, który stanowi, że członkowie Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, o których mowa w art. 43 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia, są mianowani na podstawie osiągnięć, umiejętności, znajomości spraw bankowych i finansowych oraz doświadczenia w dziedzinie nadzoru finansowego, regulacji finansowych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków;

B.  mając na uwadze, że ku ubolewaniu Parlamentu, mimo obowiązków określonych w art. 56 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 806/2014 i mimo licznych apeli Parlamentu o przestrzeganie równowagi płci przy przedstawianiu listy kandydatów, wśród kandydatów znaleźli się wyłącznie mężczyźni; mając na uwadze, że Parlament ubolewa nad tym, iż kobiety nadal są niedostatecznie reprezentowane na stanowiskach wykonawczych w sektorze usług bankowych i finansowych, i domaga się, aby przy kolejnej nominacji należycie uwzględnić wymóg równowagi płci; mając na uwadze, że wszystkie instytucje i organy unijne i krajowe powinny wdrożyć konkretne środki w celu zapewnienia równowagi płci;

C.  mając na uwadze, że zgodnie z art. 56 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 806/2014 w dniu 13 listopada 2019 r. Komisja przyjęła listę najlepszych kandydatów na stanowisko członka Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, o którym mowa w art. 43 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia;

D.  mając na uwadze, że zgodnie z art. 56 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 806/2014 Komisja przekazała tę listę Parlamentowi;

E.  mając na uwadze, że 14 stycznia 2020 r. Komisja przyjęła wniosek dotyczący mianowania Jesúsa Saurina członkiem zarządu Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji i dyrektora ds. planowania i decyzji dotyczących restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w Jednolitej Radzie ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz przekazała ten wniosek Parlamentowi;

F.  mając na uwadze, że Komisja Gospodarcza i Monetarna przystąpiła wówczas do oceny kwalifikacji zaproponowanego kandydata na członka Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, w szczególności pod kątem wymogów, o których mowa w art. 56 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 806/2014;

G.  mając na uwadze, że 22 stycznia 2020 r. w Komisji Gospodarczej i Monetarnej odbyło się przesłuchanie Jesúsa Saurina, podczas którego wygłosił on oświadczenie wstępne, a następnie udzielił odpowiedzi na pytania członków komisji;

1.  zatwierdza mianowanie Jesúsa Saurina członkiem Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji na okres pięciu lat;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie Europejskiej, Radzie, Komisji oraz rządom państw członkowskich.

(1) Dz.U. L 225 z 30.7.2014, s. 1.
(2) Teksty przyjęte, P8_TA(2019)0211.
(3) Teksty przyjęte, P9_TA(2020)0017.


Mianowanie członka Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji
PDF 125kWORD 42k
Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 30 stycznia 2020 r. w sprawie wniosku dotyczącego mianowania wiceprzewodniczącego Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (N9-0006/2020 – C9-0011/2020 – 2020/0904(NLE))
P9_TA(2020)0022A9-0010/2020

(Zgoda)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Komisji z dnia 14 stycznia 2020 r. dotyczący mianowania Jana de Carpentiera na wiceprzewodniczącego Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (C9-0011/2020),

–  uwzględniając art. 56 ust. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiającego jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 1093/2010(1),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 14 marca 2019 r. w sprawie równowagi płci przy obsadzaniu stanowisk w obszarze polityki gospodarczej i monetarnej UE(2),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 stycznia 2020 r. w sprawie instytucji i organów unii gospodarczej i walutowej: zapobieganie konfliktom interesów związanym z zatrudnianiem byłych urzędników instytucji publicznych(3),

–  uwzględniając art. 131 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A9-0010/2020),

A.  mając na uwadze art. 56 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 806/2014, który stanowi, że wiceprzewodniczący Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji jest mianowany w oparciu o osiągnięcia, umiejętności, znajomość spraw bankowych i finansowych oraz doświadczenie w dziedzinie nadzoru finansowego, regulacji finansowych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków;

B.  mając na uwadze, że ku ubolewaniu Parlamentu, mimo obowiązków określonych w art. 56 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 806/2014 i mimo licznych apeli Parlamentu o przestrzeganie równowagi płci przy przedstawianiu listy kandydatów, wśród kandydatów znaleźli się wyłącznie mężczyźni; mając na uwadze, że Parlament ubolewa nad tym, iż kobiety nadal są niedostatecznie reprezentowane na stanowiskach wykonawczych w sektorze usług bankowych i finansowych, i domaga się, aby przy kolejnej nominacji należycie uwzględnić wymóg równowagi płci; mając na uwadze, że wszystkie instytucje i organy unijne i krajowe powinny wdrożyć konkretne środki w celu zapewnienia równowagi płci;

C.  mając na uwadze, że zgodnie z art. 56 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 806/2014 w dniu 13 listopada 2019 r. Komisja przyjęła listę najlepszych kandydatów na stanowisko wiceprzewodniczącego Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji;

D.  mając na uwadze, że zgodnie z art. 56 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 806/2014 Komisja przekazała tę listę Parlamentowi;

E.  mając na uwadze, że 14 stycznia 2020 r. Komisja przyjęła wniosek dotyczący mianowania Jana de Carpentiera na wiceprzewodniczącego Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji i dyrektora ds. obsługi administracyjnej i nadzoru nad jednolitym funduszem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRF) oraz przekazała ten wniosek Parlamentowi;

F.  mając na uwadze, że Komisja Gospodarcza i Monetarna przystąpiła wówczas do oceny kwalifikacji zaproponowanego kandydata na wiceprzewodniczącego Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, w szczególności pod kątem wymogów, o których mowa w art. 56 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 806/2014;

G.  mając na uwadze, że 22 stycznia 2020 r. w Komisji Gospodarczej i Monetarnej odbyło się przesłuchanie Jana de Carpentiera, podczas którego wygłosił on oświadczenie wstępne, a następnie udzielił odpowiedzi na pytania członków komisji;

1.  zatwierdza mianowanie Jana de Carpentiera na wiceprzewodniczącego Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji na okres pięciu lat;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie Europejskiej, Radzie, Komisji oraz rządom państw członkowskich.

(1) Dz.U. L 225 z 30.7.2014, s. 1.
(2) Teksty przyjęte, P8_TA(2019)0211.
(3) Teksty przyjęte, P9_TA(2020)0017.


Mianowanie dyrektora wykonawczego Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego
PDF 123kWORD 43k
Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 30 stycznia 2020 r. w sprawie wniosku dotyczącego mianowania dyrektora wykonawczego Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego (N9-0003/2020 – C9-0006/2020 – 2020/0901(NLE))
P9_TA(2020)0023A9-0008/2020

(Zgoda)

Parlament Europejski,

–  uwzględniając wniosek Rady Organów Nadzoru Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego z dnia 14 stycznia 2020 r. (C9-0006/2020),

–  uwzględniając art. 51 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego), zmiany decyzji nr 716/2009/WE oraz uchylenia decyzji Komisji 2009/78/WE(1),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 14 marca 2019 r. w sprawie równowagi płci przy obsadzaniu stanowisk w obszarze polityki gospodarczej i monetarnej UE(2),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 stycznia 2020 r. w sprawie instytucji i organów unii gospodarczej i walutowej: zapobieganie konfliktom interesów związanym z zatrudnianiem byłych urzędników instytucji publicznych(3),

–  uwzględniając art. 131 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A9-0008/2020),

A.  mając na uwadze, że obecny dyrektor wykonawczy Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego ogłosił rezygnację ze stanowiska ze skutkiem od 31 stycznia 2020 r.;

B.  mając na uwadze, że dnia 14 stycznia 2020 r., po przeprowadzeniu otwartej procedury kwalifikacyjnej, Rada Organów Nadzoru Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego zaproponowała powołanie Gerry’ego Crossa na stanowisko dyrektora wykonawczego na okres pięciu lat, zgodnie z art. 51 ust. 2 i 3 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010;

C.  mając na uwadze, że 22 stycznia 2020 r. w Komisji Gospodarczej i Monetarnej odbyło się przesłuchanie Gerry’ego Crossa, podczas którego wygłosił on oświadczenie wstępne, a następnie udzielił odpowiedzi na pytania członków komisji;

1.  nie wyraża zgody na mianowanie Gerry’ego Crossa na stanowisko dyrektora wykonawczego Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego oraz zwraca się o wycofanie wniosku i o przedstawienie Parlamentowi nowego;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie, Komisji, Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Bankowego i rządom państw członkowskich.

(1) Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 12.
(2) Teksty przyjęte, P8_TA(2019)0211.
(3) Teksty przyjęte, P9_TA(2020)0017.


Uniwersalna ładowarka do przenośnych urządzeń radiowych
PDF 135kWORD 44k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 30 stycznia 2020 r. w sprawie uniwersalnej ładowarki do przenośnych urządzeń radiowych (2019/2983(RSP))
P9_TA(2020)0024RC-B9-0070/2020

Parlament Europejski,

–  uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/53/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich dotyczących udostępniania na rynku urządzeń radiowych i uchylającą dyrektywę 1999/5/WE(1),

–  uwzględniając protokół ustaleń w sprawie ujednolicenia możliwości ładowania telefonów komórkowych z dnia 5 czerwca 2009 r.,

–  uwzględniając protokół ustaleń w sprawie przyszłych wspólnych rozwiązań dotyczących ładowania smartfonów z dnia 20 marca 2018 r.,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji z dnia 11 listopada 2018 r. dotyczące funkcjonowania dyrektywy 2014/53/UE w sprawie urządzeń radiowych (COM(2018)0740),

–  uwzględniając art. 132 ust. 2 i 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że jednolity rynek był i pozostaje podstawą sukcesu gospodarczego Europy, fundamentem europejskiej integracji oraz motorem wzrostu gospodarczego i tworzenia miejsc pracy;

B.  mając na uwadze, że jednolity rynek nie wykorzystuje w pełni swojego potencjału, a dalsze rozdrobnienie rynku ładowarek do telefonów komórkowych oraz innych małych i średnich urządzeń elektronicznych przekłada się na wzrost ilości odpadów elektronicznych i frustrację konsumentów;

C.  mając na uwadze, że przy zakupie nowych urządzeń konsumenci wciąż muszą nabywać różne ładowarki od różnych sprzedawców, jak również muszą nabywać nową ładowarkę przy zakupie nowego urządzenia od tego samego sprzedawcy;

D.  mając na uwadze, że od ponad 10 lat posłowie do Parlamentu Europejskiego domagają się wprowadzenia uniwersalnej ładowarki do przenośnych urządzeń radiowych, w tym telefonów komórkowych, tabletów, czytników e‑książek, inteligentnych aparatów fotograficznych, elektroniki ubieralnej oraz innych urządzeń elektronicznych średniej i małej wielkości; mając na uwadze, że Komisja Europejska wielokrotnie odraczała przyjęcie aktu delegowanego uzupełniającego dyrektywę 2014/53/UE w sprawie urządzeń radiowych;

E.  mając na uwadze, że terminowe wdrożenie przyjętego ustawodawstwa UE poprzez konkretne kroki ustawodawcze ma zasadnicze znaczenie dla wiarygodności Unii Europejskiej w oczach jej obywateli i na arenie międzynarodowej;

F.  mając na uwadze, że dobrowolne porozumienia między podmiotami branżowymi, chociaż znacząco zmniejszają liczbę rodzajów ładowarek dostępnych na rynku, okazały się nieskuteczne, jeśli chodzi o osiągnięcie wspólnego rozwiązania w odniesieniu do ładowarek, a konsumentom w dalszym ciągu są oferowane w sprzedaży różne rodzaje ładowarek;

G.  mając na uwadze, że co roku na świecie wytwarza się około 50 mln ton odpadów elektronicznych, czyli średnio ponad 6 kg na osobę; mając na uwadze, że w 2016 r. w Europie wytworzono łącznie 12,3 mln ton odpadów elektronicznych, co odpowiada średnio 16,6 kg na mieszkańca(2); mając na uwadze, że stanowi to niepotrzebny ślad środowiskowy, który można zredukować;

H.  mając na uwadze, że Parlament Europejski zaapelował w ramach Europejskiego Zielonego Ładu o ambitny nowy plan działania w sprawie gospodarki o obiegu zamkniętym, mający na celu zmniejszenie całkowitego wpływu produkcji i konsumpcji w UE na środowisko i zużycie zasobów, przy czym kluczowymi priorytetami będą efektywne gospodarowanie zasobami, zerowe zanieczyszczenie i zapobieganie powstawaniu odpadów;

I.  mając na uwadze, że tendencje konsumenckie w ciągu ostatnich 10 lat wskazują na coraz częstsze posiadanie wielu urządzeń i krótkie cykle życia niektórych urządzeń radiowych, np. smartfonów; mając na uwadze, że starsze urządzenia często są wymieniane, ponieważ postrzegane są jako niemodne; mając ponadto na uwadze, że takie tendencje prowadzą do wytwarzania dodatkowych odpadów elektronicznych, np. ładowarek;

J.  mając na uwadze, że konsumenci posiadają, używają i często noszą ze sobą wiele różnych ładowarek do podobnych urządzeń zasilanych przez baterie; mając na uwadze, że obecna nadmierna podaż ładowarek powoduje tym samym nadmierne koszty i niedogodności dla konsumentów oraz niepotrzebny ślad środowiskowy;

K.  mając na uwadze, że obecnie ludzie polegają na swoich urządzeniach przenośnych w licznych codziennych sytuacjach, szczególnie w nagłych wypadkach lub podczas podróży, również ze względu na brak publicznych telefonów; mając na uwadze, że ludzie korzystają z telefonów komórkowych, które można łatwo i szybko naładować, aby uzyskać szybki dostęp do podstawowych usług i ważnych narzędzi, takich jak środki płatnicze, wyszukiwarki, urządzenia nawigacyjne itp; mając na uwadze, że urządzenia przenośne są niezbędnym narzędziem pełnego uczestniczenia w życiu społecznym;

1.  zdecydowanie podkreśla, że UE musi pilnie podjąć działania regulacyjne w celu zmniejszenia odpadów elektronicznych, umożliwienia konsumentom dokonywania zrównoważonych wyborów oraz pełnego uczestnictwa w sprawnym i dobrze funkcjonującym rynku wewnętrznym;

2.  wzywa Komisję do przedstawienia i opublikowania bez dalszej zwłoki wyników oceny skutków wprowadzenia uniwersalnej ładowarki do telefonów komórkowych i innych kompatybilnych urządzeń w celu zaproponowania wiążących przepisów;

3.  podkreśla potrzebę pilnego przyjęcia standardu uniwersalnej ładowarki do przenośnych urządzeń radiowych, aby uniknąć dalszego rozdrobnienia rynku wewnętrznego;

4.  w związku z tym wzywa Komisję do niezwłocznego podjęcia działań na rzecz wprowadzenia wspólnej ładowarki poprzez przyjęcie do lipca 2020 r. aktu delegowanego uzupełniającego dyrektywę 2014/53/UE w sprawie urządzeń radiowych, określającego standard uniwersalnej ładowarki do telefonów komórkowych i innych urządzeń radiowych małej lub średniej wielkości oraz, w razie potrzeby, poprzez przyjęcie najpóźniej do lipca 2020 r. środka ustawodawczego;

5.  zwraca uwagę, że Komisja, nie utrudniając innowacji, powinna zapewnić regularne analizowanie ram prawnych dotyczących wspólnej ładowarki w celu uwzględnienia postępu technicznego; ponownie podkreśla znaczenie badań naukowych i innowacji w tej dziedzinie dla doskonalenia istniejących technologii i opracowywania nowych;

6.  uważa, że stosowanie technologii ładowania bezprzewodowego zapewnia dodatkowe potencjalne korzyści, takie jak ograniczenie ilości odpadów elektronicznych; podkreśla, że w wielu telefonach komórkowych już stosuje się bezprzewodowe metody ładowania i że należy uniknąć rozdrobnienia w tym obszarze; w związku z tym wzywa Komisję do podjęcia działań, aby jak najlepiej zapewnić interoperacyjność różnych ładowarek bezprzewodowych z różnymi przenośnymi urządzeniami radiowymi;

7.  przypomina, że zgodnie z rozporządzeniem w sprawie normalizacji(3) europejskie organizacje normalizacyjne muszą ułatwiać uczestnictwo odpowiednich zainteresowanych stron, do których należą w tym kontekście organizacje MŚP, organizacje ekologiczne, osoby niepełnosprawne, osoby starsze i konsumenci;

8.  uważa, że Komisja powinna rozważyć podjęcie inicjatyw ustawodawczych mających na celu zwiększenie liczby kabli i ładowarek zbieranych i poddawanych recyklingowi w państwach członkowskich;

9.  wzywa Komisję do dopilnowania, by konsumenci nie musieli wraz z każdym nowym urządzeniem kupować nowych ładowarek, co pozwoli zmniejszyć ilość produkowanych co roku ładowarek; uważa, że strategie rozdziału umożliwiłyby osiągnięcie większych korzyści dla środowiska; podkreśla jednocześnie, że każdy środek mający na celu rozdział powinien zapobiec potencjalnie wyższym cenom dla konsumentów; podkreśla ponadto, że strategie rozdziału powinny zostać wprowadzone wraz z rozwiązaniem kwestii uniwersalnej ładowarki, gdyż w przeciwnym razie cele dyrektywy nie zostaną osiągnięte;

10.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.

(1) Dz.U. L 153 z 22.5.2014, s. 62.
(2) Monitor światowych odpadów elektronicznych za 2017 r.
(3) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1025/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie normalizacji europejskiej, zmieniające dyrektywy Rady 89/686/EWG i 93/15/EWG oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 94/9/WE, 94/25/WE, 95/16/WE, 97/23/WE, 98/34/WE, 2004/22/WE, 2007/23/WE, 2009/23/WE i 2009/105/WE oraz uchylające decyzję Rady 87/95/EWG i decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1673/2006/WE, Dz.U. L 316 z 14.11.2012, s. 12.


Zróżnicowanie wynagrodzenia ze względu na płeć
PDF 174kWORD 55k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 30 stycznia 2020 r. w sprawie zróżnicowania wynagrodzenia ze względu na płeć (2019/2870(RSP))
P9_TA(2020)0025B9-0073/2020

Parlament Europejski,

–  uwzględniając art. 2 i art. 3 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE),

–  uwzględniając art. 8, 151, 153 i 157 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

–  uwzględniając Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności jej przepisy dotyczące równouprawnienia płci,

–  uwzględniając art. 22 i 25 Powszechnej deklaracji praw człowieka,

–  uwzględniając Europejski filar praw socjalnych, a w szczególności jego zasady 2, 3, 6, 9 i 15,

–  uwzględniając Agendę na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030 i cele zrównoważonego rozwoju ONZ, w szczególności cele 1, 5, 8 i 10 wraz z odpowiednimi zadaniami i wskaźnikami,

–  uwzględniając konwencję Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP) dotyczącą jednakowego wynagrodzenia z 1951 r. oraz konwencję MOP dotyczącą przemocy i nękania z 2019 r.,

–  uwzględniając zalecenie Komisji z dnia 7 marca 2014 r. w sprawie wzmocnienia zasady równości wynagrodzeń dla kobiet i mężczyzn dzięki przejrzystości(1),

–  uwzględniając strategię Komisji na rzecz równości kobiet i mężczyzn 2010–2015 (COM(2010)0491),

–  uwzględniając dokument Komisji pt. „Strategiczne zaangażowanie na rzecz równouprawnienia płci na lata 2016–2019”;

–  uwzględniając przyjęty przez Komisję Plan działania UE na lata 2017–2019 na rzecz eliminowania zróżnicowania wynagrodzenia ze względu na płeć (COM(2017)0678),

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji z 2019 r. w sprawie równości mężczyzn i kobiet w UE,

–  uwzględniając dyrektywę 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy(2) oraz dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1158 z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie równowagi między życiem zawodowym a prywatnym rodziców i opiekunów oraz uchylającą dyrektywę Rady 2010/18/UE(3),

–  uwzględniając wskaźnik równouprawnienia płci opracowany przez Europejski Instytut ds. Równości Kobiet i Mężczyzn, w szczególności sprawozdanie dotyczące wskaźnika za 2019 r.,

–  uwzględniając konkluzje Rady z dnia 7 marca 2011 r. w sprawie Europejskiego paktu na rzecz równości płci na lata 2011–2020(4),

–  uwzględniając konkluzje Rady z dnia 18 czerwca 2015 r. zatytułowane „Równość szans w wynagrodzeniu dla kobiet i mężczyzn: zlikwidowanie zróżnicowania emerytur ze względu na płeć”,

–  uwzględniając konkluzje Rady z dnia 13 czerwca 2019 r. pt. „Zlikwidowanie zróżnicowania wynagrodzenia ze względu na płeć: kluczowe polityki i środki”,

–  uwzględniając konkluzje Rady z dnia 10 grudnia 2019 r. pt. „Gospodarki w UE uwzględniające równość płci: dalsze działania”,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 24 maja 2012 r. z zaleceniami dla Komisji w sprawie stosowania zasady równego wynagradzania pracowników płci męskiej i żeńskiej za taką samą pracę lub pracę o takiej samej wartości(5),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 26 maja 2016 r. w sprawie ubóstwa: perspektywa płci(6),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 19 stycznia 2017 r. w sprawie Europejskiego filaru praw socjalnych(7),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie potrzeby opracowania unijnej strategii mającej na celu wyeliminowanie różnic w emeryturach ze względu na płeć i zapobieganie występowaniu takich różnic(8),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 3 października 2017 r. w sprawie wzmocnienia pozycji gospodarczej kobiet w sektorach prywatnym i publicznym w UE(9),

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 listopada 2017 r. w sprawie zwalczania nierówności jako czynnika sprzyjającego tworzeniu miejsc pracy i wzrostowi(10),

–  uwzględniając art. 132 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że równość płci jest jedną ze wspólnych i podstawowych zasad Unii Europejskiej, zapisaną w art. 2 i art. 3 ust. 3 TUE, art. 8 TFUE i art. 23 Karty praw podstawowych; mając na uwadze, że art. 157 TFUE wyraźnie stanowi, że państwa członkowskie muszą zapewnić stosowanie zasady równości wynagrodzeń dla pracowników płci męskiej i żeńskiej za taką samą pracę lub pracę takiej samej wartości; mając na uwadze, że niezależność ekonomiczna jest podstawowym warunkiem samorealizacji kobiet i mężczyzn, a zagwarantowanie równego dostępu do zasobów finansowych ma decydujące znaczenie dla procesu osiągania równości płci;

B.  mając na uwadze, że zasada nr 2 Europejskiego filaru praw socjalnych stanowi, że należy zagwarantować i wspierać równe traktowanie oraz równość szans mężczyzn i kobiet we wszystkich obszarach, w tym w odniesieniu do uczestnictwa w rynku pracy, warunków zatrudnienia i rozwoju kariery zawodowej, oraz że kobiety i mężczyźni mają prawo do równego wynagrodzenia za pracę o równej wartości;

C.  mając na uwadze, że w zaleceniu Komisji z 2014 r. przedstawiono zestaw podstawowych środków, które mają pomóc państwom członkowskim zwiększyć przejrzystość i wzmocnić zasadę równego wynagrodzenia dla kobiet i mężczyzn; mając na uwadze, że środki te obejmowały prawo pracowników do uzyskiwania informacji na temat poziomu wynagrodzeń, sprawozdawczość w zakresie wynagrodzeń, kontrole wynagrodzeń, umowy zbiorowe, statystyki i dane administracyjne, ochronę danych, wyjaśnienie pojęcia pracy o równej wartości, ocenę pracy i systemy klasyfikacji, wsparcie dla organów ds. równości, konsekwentne monitorowanie i egzekwowanie środków odwoławczych oraz działania informacyjne;

D.  mając na uwadze, że zarobki kobiet w całej UE są niewspółmiernie niższe niż zarobki mężczyzn; mając na uwadze, że zgodnie z najnowszymi danymi Komisji zróżnicowanie wynagrodzenia ze względu na płeć w UE wynosi 16 %, chociaż różni się znacznie w poszczególnych państwach członkowskich; mając na uwadze, że zróżnicowanie wynagrodzenia ze względu na płeć wzrasta do 40 %, jeżeli uwzględni się wskaźniki zatrudnienia i ogólny udział w rynku pracy; mając na uwadze, że w UE zaledwie 8,7 % mężczyzn pracuje w niepełnym wymiarze czasu pracy w porównaniu z prawie jedną trzecią kobiet (31,3 %); mając na uwadze, że istnieje szczególna ujemna korelacja między feminizacją danego zawodu a poziomem płac, co zostało potwierdzone spadkiem średnich wynagrodzeń w przedsiębiorstwach, w których co najmniej 65 % pracowników stanowią kobiety;

E.  mając na uwadze, że zróżnicowanie wynagrodzenia ze względu na płeć definiuje się jako różnicę między średnią stawką godzinową brutto stosowaną w przypadku mężczyzn i kobiet i wyrażoną jako odsetek średniej stawki godzinowej brutto wypłacanej mężczyznom; mając na uwadze, że około dwóch trzecich przypadków zróżnicowania wynagrodzenia ze względu na płeć nie można wyjaśnić różnicami w cechach rynku pracy, takich jak wiek, doświadczenie i wykształcenie, kategoria zawodowa lub czas pracy bądź inne dostrzegalne cechy, co ukazuje wyraźny czynnik dyskryminujący, przy czym dyskryminację ze względu na płeć można również krzyżować z wielorakimi formami dyskryminacji; mając na uwadze, że podejście międzysektorowe ma kluczowe znaczenie dla zrozumienia wielorakich form dyskryminacji, które łączą zróżnicowanie wynagrodzenia ze względu na płeć z połączeniem różnych tożsamości oraz krzyżują płeć z innymi czynnikami społecznymi;

F.  mając na uwadze, że wzmocnienie pozycji gospodarczej kobiet ma kluczowe znaczenie dla wyeliminowania zróżnicowania wynagrodzenia ze względu na płeć; mając na uwadze, że podjęcie działań w tej dziedzinie jest nie tylko kwestią sprawiedliwości, lecz także koniecznością ekonomiczną, gdyż straty gospodarcze wynikające ze zróżnicowania wskaźnika zatrudnienia ze względu na płeć wynoszą ok. 370 mld EUR rocznie(11); mając na uwadze, że brak równego wynagrodzenia dla kobiet ogranicza ich zdolność do osiągnięcia niezależności ekonomicznej, a tym samym do w pełni niezależnego życia; mając na uwadze, że według Instytutu ds. Badań Polityki Dotyczącej Kobiet (Institute for Women’s Policy Research) wskaźnik ubóstwa wśród pracujących kobiet mógłby się zmniejszyć z 8,0 % do 3,8 %, gdyby kobiety zarabiały tyle samo co mężczyźni; mając na uwadze, że 2,5 miliona z 5,6 milionów dzieci żyjących dzisiaj w ubóstwie zostałoby wydźwigniętych z ubóstwa, gdyby zlikwidowano zróżnicowanie wynagrodzenia ze względu na płeć;

G.  mając na uwadze, że zróżnicowanie ze względu na płeć zarobków miesięcznych brutto wśród pracowników w wieku 15–24 lat (7 %) było pięć razy mniejsze niż wśród pracowników w wieku 65 lat i starszych (różnice rzędu 38 %); mając na uwadze, że istnieją również różnice w wynagrodzeniu z uwagi na macierzyństwo, w przypadku których zauważa się różnicę w wynagrodzeniu kobiet będących matkami i kobiet niebędących matkami, a także różnicę w wynagrodzeniu matek i ojców; mając na uwadze, że ubóstwo koncentruje się głównie w rodzinach, w których kobiety są jedynymi żywicielami, ponieważ w 2017 r. 35% samotnych matek w UE było zagrożonych ubóstwem w porównaniu z 28% samotnych ojców(12);

H.  mając na uwadze, że opieka jest podstawowym filarem naszego społeczeństwa, a sprawują ją w dużej mierze kobiety; mając na uwadze, że nierównowaga ta odbija się na zróżnicowaniu wynagrodzenia i emerytur ze względu na płeć; mając na uwadze, że macierzyństwo i opieka nad dziećmi i osobami starszymi, chorymi lub niepełnosprawnymi członkami rodziny oraz i innymi osobami niesamodzielnymi stanowi dodatkową pracę (niekiedy w pełnym wymiarze czasu), którą wykonują niemal wyłącznie kobiety; mając na uwadze, że odzwierciedla to segregacja na rynku pracy i wyższy odsetek kobiet pracujących w niepełnym wymiarze czasu pracy, niższe stawki godzinowe, przerwy w karierze zawodowej i krótszy okres zatrudnienia; mając na uwadze, że praca ta jest często nieodpłatna i niewłaściwie wyceniana przez społeczeństwo, mimo że ma ogromne znaczenie społeczne i przyczynia się do dobrobytu społecznego;

I.  mając na uwadze, że ponad połowa kobiet z niepełnosprawnościami w wieku produkcyjnym jest nieaktywnych zawodowo; mając na uwadze, że we wszystkich państwach członkowskich wskaźnik pogłębionej deprywacji materialnej kobiet z niepełnosprawnościami jest wyższy niż też sam wskaźnik dotyczący kobiet bez niepełnosprawności;

J.  mając na uwadze, że konieczna jest obrona praw kobiet – zarówno w aktach prawnych, jak i w życiu – oraz podejmowanie działań w celu zwalczania wszelkich form wykorzystywania, przemocy, ucisku i nierówności między kobietami a mężczyznami;

K.  mając na uwadze, że konsekwencje zróżnicowania wynagrodzenia ze względu na płeć obejmują 37 % zróżnicowanie emerytur ze względu na płeć (sytuacja ta będzie się utrzymywać przez dziesięciolecia) oraz nierówny poziom niezależności ekonomicznej kobiet i mężczyzn, gdzie 1 na 5 pracujących kobiet w UE należy do grupy o najniższych wynagrodzeniach w porównaniu do 1 na 10 mężczyzn; mając na uwadze, że różnica w wysokości emerytur jest również kwestią solidarności międzypokoleniowej;

L.  mając na uwadze, że ta luka emerytalna wynika z nierówności, które kumulują się w trakcie życia zawodowego kobiet, i okresów nieobecności na rynku pracy, które są kobietom narzucane w wyniku wielorakich przejawów nierówności i dyskryminacji, a także niższych wynagrodzeń i dyskryminacji płacowej; mając na uwadze, że w celu przezwyciężenia nierówności w zakresie emerytur oraz ogólnego zabezpieczenia i podniesienia wysokości emerytur konieczne jest, aby systemy zabezpieczenia społecznego nadal istniały w sferze publicznej oraz by uwzględniały zasady solidarności i redystrybucji, a także by podejmowano zdecydowane wysiłki w celu zwalczania niepewności i deregulacji zatrudnienia;

M.  mając na uwadze, że zróżnicowanie wynagrodzenia ze względu na płeć oraz jego przyczyny w dramatycznie szkodliwy sposób odbijają się na kobietach przez całe ich życie, czego kulminacją jest różnica w wysokości emerytur kobiet i mężczyzn, która jest obecnie ponad dwukrotnie większa od różnicy w wynagrodzeniach; mając na uwadze, że ryzyko ubóstwa zdecydowanie wzrasta wraz z wiekiem człowieka, co wskazuje na stopniową kumulację skutków różnic w wynagrodzeniu; mając na uwadze, że ubóstwo wśród osób w wieku 75 lat i starszych konsekwentnie dotyka w większym stopniu kobiety, głównie ze względu na wpływ uwarunkowanych płcią, nieopłacanych obowiązków opiekuńczych, istniejące przez całe życie różnice w wynagrodzeniu i czasie pracy skutkujące niższymi emeryturami, różny wiek emerytalny dla mężczyzn i kobiet w niektórych państwach członkowskich oraz fakt, że więcej starszych kobiet żyje samotnie;

N.  mając na uwadze, że dyrektywa 2006/54/WE przyczyniła się do poprawy sytuacji kobiet na rynku pracy, lecz nie przyniosła głębokich zmian w ustawodawstwie w odniesieniu do likwidowania zróżnicowania wynagrodzenia ze względu na płeć w wielu państwach członkowskich;

O.  mając na uwadze, że przejrzystość wynagrodzeń może odgrywać kluczową rolę w czynieniu znacznych postępów w likwidowaniu zróżnicowania wynagrodzenia ze względu na płeć, gdyż przyczynia się do ukazywania niedoceniania pracy kobiet i podkreśla segmentację rynku pracy ze względu na płeć, również za pomocą narzędzi dostarczających obiektywnych kryteriów umożliwiających neutralną pod względem płci ocenę i porównywalność wartości pracy w różnych zawodach i sektorach;

P.  mając na uwadze, że wolne od dyskryminacji ze względu na płeć metody oceny pracy są kluczowe dla porównywania stanowisk pracy w świetle ich znaczenia i złożoności w celu ustalenia pozycji jednego stanowiska pracy wobec innego w ramach tego samego sektora lub organizacji niezależnie od tego, czy zajmowane jest ono przez mężczyznę czy kobietę;

Q.  mając na uwadze, że ryzyko ubóstwa i mniejszego stopnia autonomii finansowej z uwagi na zróżnicowanie wynagrodzenia i emerytur ze względu na płeć dodatkowo naraża kobiety na przemoc ze względu na płeć, w szczególności na przemoc domową, co sprawia, że trudniej jest im zakończyć związek nacechowany przemocą; mając na uwadze, że według ONZ nękanie psychiczne lub molestowanie seksualne w miejscu pracy bądź nękanie o poważnych konsekwencjach dla aspiracji osobistych i zawodowych dotyka niemal 35 % kobiet na całym świecie i jest szkodliwe dla poczucia własnej wartości kobiet i ich pozycji w negocjacjach mających na celu zapewnienie bardziej sprawiedliwego wynagrodzenia;

R.  mając na uwadze, że przyczyny zróżnicowania wynagrodzenia ze względu na płeć są liczne i obejmują zarówno czynniki strukturalne, jak i kulturowe: z jednej strony są to rynki pracy i sektory segregowane ze względu na płeć, brak opcji i usług w zakresie równowagi między życiem zawodowym a prywatnym, w sytuacji gdy kobiety są głównymi opiekunami dzieci i innych osób niesamodzielnych, utrzymywanie się tzw. „sufitów szklanych” uniemożliwiających kobietom osiągnięcie najwyższego poziomu kariery zawodowej, a tym samym najwyższych wynagrodzeń, a z drugiej strony – utrzymywanie się związanych z płcią stereotypów dotyczących ról i aspiracji kobiet, dyskryminacja ze względu na płeć w strukturach wynagrodzeń i instytucjach ustalających płace oraz głęboko zakorzenione oczekiwania co do roli kobiet jako matek, co prowadzi do przerw w karierze, innych przerw lub przejścia na pracę w niepełnym wymiarze godzin, a także brak przejrzystości wynagrodzeń);

S.  mając na uwadze, że przyczyny zróżnicowania wynagrodzenia ze względu na płeć i związanych z tym różnic w wysokości zarobków i emerytur są liczne, strukturalne i często wzajemnie powiązane; mając na uwadze, że przyczyny te można podzielić na dwie grupy: pierwszą grupę można pozornie „wytłumaczyć” różnicami w dotyczących kobiet i mężczyzn cechach rynku pracy, natomiast istnienia drugiej grupy nie można „wytłumaczyć” żadną z tych cech, ale stanowi ona dominujący składnik zróżnicowania wynagrodzenia kobiet i mężczyzn prawie we wszystkich krajach świata;

T.  mając na uwadze, że różnice w dotyczących kobiet i mężczyzn cechach rynku pracy obejmują wiek, doświadczenie i edukację, sektor zawodowy lub czas pracy; mając na uwadze, że odzwierciedleniem ich jest fakt, iż kobiety częściej pracują w niepełnym wymiarze czasu pracy, borykają się z problemem „szklanego sufitu”, pracują w sektorach i na stanowiskach zdominowanych przez kobiety i gorzej opłacanych lub często muszą ponosić główną odpowiedzialność za opiekę nad rodzinami w wyniku uwarunkowanych płcią norm społecznych, co prowadzi do odchodzenia na pewien czas od zatrudnienia; mając na uwadze, że szerszą, „niewyjaśnioną” grupę przyczyn można przypisać stereotypom związanym z płcią, dyskryminacji płacowej i częstemu niedocenianiu pracy wykonywanej przez kobiety, co może być zarówno bezpośrednie, jak i pośrednie, oraz że pozostaje ona zjawiskiem ukrytym, które należy skuteczniej zwalczać;

U.  mając na uwadze, że choć kobiety stanowią prawie 60 % absolwentów uczelni w UE, to wciąż są nieproporcjonalnie i niedostatecznie reprezentowane w zawodach związanych z naukami przyrodniczymi, technologią, inżynierią i matematyką (STEM) oraz w zawodach związanych z technologią cyfrową; mając na uwadze, że w wyniku tego nierówności w zakresie wybieranych zawodów przybierają nowe formy i, pomimo inwestycji dokonywanych w dziedzinie edukacji, młode kobiety wciąż dwukrotnie częściej niż mężczyźni narażone są na brak aktywności gospodarczej;

1.  przypomina, że równa płaca za taką samą pracę lub pracę o takiej samej wartości jest jedną z podstawowych zasad UE oraz że państwa członkowskie mają obowiązek wyeliminowania dyskryminacji ze względu na płeć we wszystkich aspektach i warunkach wynagrodzenia za tę samą pracę lub pracę o takiej samej wartości; wyraża głębokie ubolewanie w związku z faktem, że zróżnicowanie wynagrodzenia ze względu na płeć za pracę o jednakowej wartości nadal się utrzymuje, a w ciągu ostatnich dziesięciu lat unijna średnia w tym zakresie uległa jedynie minimalnej poprawie;

2.  wzywa Komisję do przedstawienia ambitnej nowej strategii UE na rzecz równości kobiet i mężczyzn, opracowanej w oparciu o wcześniejszą strategię i strategiczne zaangażowanie; strategia ta powinna obejmować wiążące środki przeciwdziałania zróżnicowaniu wynagrodzenia ze względu na płeć oraz środki na rzecz przejrzystości wynagrodzeń, a także jasne cele i procedury monitorowania, mające na celu promowanie równości płci i mierzenie postępów na drodze do osiągnięcia tego celu, w szczególności w odniesieniu do związanych z tym różnic w zarobkach i emeryturach kobiet i mężczyzn, a także promowanie kobiet i mężczyzn jako osób o równym wynagrodzeniu i równorzędnych opiekunów;

3.  przypomina, że zróżnicowanie wynagrodzenia ze względu na płeć oraz jego przyczyny niosą dramatycznie szkodliwe skutki dla kobiet przez całe ich życie, czego ostatecznym przejawem jest różnica w wysokości emerytur kobiet i mężczyzn, która jest ponad dwukrotnie większa od różnicy w wynagrodzeniach; przypomina, że kobiety są bardziej niż mężczyźni narażone na ubóstwo w starszym wieku z powodu występujących przez całe życie różnic w wynagrodzeniach i czasie pracy, różnego wieku emerytalnego mężczyzn i kobiet w niektórych państwach członkowskich oraz faktu, że więcej starszych kobiet żyje samotnie; wzywa państwa członkowskie do wdrożenia konkretnych środków mających przeciwdziałać zagrożeniu starszych kobiet ubóstwem dzięki podwyższeniu wysokości emerytur, ale także dzięki oferowaniu pomocy społecznej; potwierdza, że oprócz promowania przepisów dotyczących zatrudnienia opartych na większych prawach pracowniczych, pracy regulowanej i zakazie niepewnych form zatrudnienia, należy przywrócić, chronić i promować umowy zbiorowe jako decydujące narzędzie przezwyciężania nierówności, zwłaszcza w zakresie płac, ale również w zakresie ochrony i konsolidacji praw pracowniczych;

4.  wzywa do natychmiastowego przeglądu i ambitnej aktualizacji planu działania w sprawie zróżnicowania wynagrodzenia ze względu na płeć do końca 2020 r., który powinien wyznaczyć państwom członkowskim jasne cele działania na rzecz zmniejszenia zróżnicowania wynagrodzenia ze względu na płeć w ciągu najbliższych pięciu lat oraz zagwarantować uwzględnienie tych celów w zaleceniach dla poszczególnych krajów; podkreśla w szczególności potrzebę uwzględnienia w nowym planie działania perspektywy przekrojowej; wzywa Komisję do zwrócenia szczególnej uwagi na czynniki prowadzące do powstania luki emerytalnej w planie działania oraz do dokonania oceny zapotrzebowania na konkretne środki mające na celu zmniejszenie tej luki na szczeblu unijnym i krajowym;

5.  wzywa państwa członkowskie do wzmożenia wysiłków na rzecz zniesienia zróżnicowania wynagrodzenia ze względu na płeć poprzez rygorystyczne egzekwowanie zasady równej płacy za jednakową pracę lub pracę o takiej samej wartości – nie tylko za pomocą prawodawstwa i środków służących zwalczaniu dyskryminacji płacowej, ale również poprzez przywrócenie, promowanie i obronę umów zbiorowych; wzywa ponadto do przyjęcia środków mających na celu zwalczanie segregacji pionowej i poziomej w zatrudnieniu oraz praktyk dyskryminacyjnych przy podejmowaniu decyzji dotyczących rekrutacji i awansu; wzywa do podjęcia działań zwiększających ochronę socjalną w zakresie macierzyństwa, bezrobocia, choroby, wypadków przy pracy i chorób zawodowych;

6.  z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie zarówno przewodniczącej Komisji, jak i komisarz ds. równości, do przedstawienia – w pierwszych 100 dniach mandatu Komisji – środków mających na celu wprowadzenie wiążących rozwiązań na rzecz przejrzystości wynagrodzeń; uważa, że przyszła dyrektywa w tej sprawie powinna uwzględniać zdecydowane środki egzekwowania w stosunku do osób nieprzestrzegających postanowień oraz powinna mieć szeroki zakres i zastosowanie zarówno do sektora prywatnego, jak i publicznego, z należytym uwzględnieniem specyfiki małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP), oraz do całego pakietu wynagrodzeń, wraz ze wszystkimi jego składnikami,; wzywa Komisję do rozważenia wprowadzenia konkretnych środków w oparciu o jej zalecenie z 2014 r., jak a) jasna definicja kryteriów oceny wartości pracy, b) wytyczne dotyczące neutralnych pod względem płci systemów oceny pracy i klasyfikacji, c) kontrole i sprawozdania dotyczące różnic w wynagrodzeniu ze względu na płeć, aby zagwarantować równą płacę, d) prawo pracowników do pełnych danych o wynagrodzeniu oraz prawo do dochodzenia roszczeń oraz e) jasne cele dotyczące działań przedsiębiorstw w dziedzinie równości płci; jest głęboko przekonany, że takie środki są konieczne do zidentyfikowania przypadków dyskryminacji płacowej, tak aby pracownicy mogli podejmować świadome decyzje i, w razie konieczności, odpowiednie działania; wzywa Komisję do wspierania roli partnerów społecznych i rokowań zbiorowych na wszystkich szczeblach (krajowym, sektorowym, lokalnym i przedsiębiorstw) w przyszłych przepisach dotyczących przejrzystości wynagrodzeń;

7.  wzywa Komisję do uzupełnienia inicjatywy na rzecz przejrzystości wynagrodzeń poprzez opracowanie, w ścisłej współpracy z partnerami społecznymi, i wprowadzenie wytycznych dotyczących neutralnych pod względem płci systemów oceny pracy i klasyfikacji oraz określenie jasnych kryteriów (takich jak kwalifikacje, poziom odpowiedzialności, obciążenia fizyczne i psychologiczne, systemy zmianowe itp.) oceny wartości pracy, co umożliwi porównanie wartości pracy wykonywanej na różnych stanowiskach i w różnych sektorach w celu osiągnięcia sprawiedliwszego wynagrodzenia za pracę w sektorach zdominowanych przez kobiety, z reguły mniej docenianą, a w konsekwencji nie wynagradzaną równie dobrze jak praca w sektorach zdominowanych przez mężczyzn;

8.  apeluje do Komisji, by działała w oparciu o obecny przegląd funkcjonowania i wdrażania unijnych przepisów dotyczących równych wynagrodzeń i zasady równości wynagrodzeń oraz by dokonała terminowego przeglądu dyrektywy 2006/54/WE w celu zaktualizowania i usprawnienia obowiązujących przepisów dotyczących zasady równości wynagrodzeń w praktyce, poprawy ich egzekwowania zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) oraz uwzględnienia zakazu wszelkiej dyskryminacji ze względu na orientację seksualną, tożsamość płciową lub zmianę płci; apeluje o lepszy dostęp do wymiaru sprawiedliwości oraz o umocnienie praw procesowych w celu zwalczania dyskryminacji płacowej;

9.  przypomina, że w sprawozdaniu Komisji z 2017 r. w sprawie wdrożenia zalecenia Komisji w sprawie wzmocnienia zasady równości wynagrodzeń dla kobiet i mężczyzn dzięki przejrzystości (COM(2017)0671) stwierdzono, że środki te nie były skuteczne ani wystarczająco wdrażane; w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie przewodniczącej Komisji zawarte w jej wytycznych politycznych na następną kadencję Komisji Europejskiej na lata 2019 – 2024, zgodnie z którym zasada równości wynagrodzeń za taką samą pracę będzie podstawową zasadą nowej europejskiej strategii na rzecz równouprawnienia płci; ponadto z zadowoleniem przyjmuje uznanie równości płci za zasadniczy element wzrostu gospodarczego oraz kwestię z zakresu praw podstawowych i sprawiedliwości;

10.  ponawia swój apel, by Europejski filar praw socjalnych, który promuje pozytywną konwergencję, stał się rzeczywistością zarówno na szczeblu UE, jak i państw członkowskich, a także służył wsparciu równego traktowania i równych szans kobiet i mężczyzn, a także podtrzymaniu prawa kobiet i mężczyzn do równego wynagrodzenia za taką samą pracę lub pracę o równej wartości; podkreśla, że zniesienie różnic w traktowaniu kobiet i mężczyzn powinno być celem szczegółowym w programie, który zastąpi strategię „Europa 2020”;

11.  wzywa państwa członkowskie do wzmożenia wysiłków na rzecz całkowitego zlikwidowania zróżnicowania wynagrodzenia ze względu na płeć poprzez ścisłe przestrzeganie zasady równości wynagrodzeń, dopilnowanie, by wynagrodzenia pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy były proporcjonalne do wynagrodzeń osób zatrudnionych na cały etat, przyjęcie przepisów zwiększających przejrzystość wynagrodzeń, zwiększenie jasności prawa w celu wykrywania nierównego traktowania ze względu na płeć oraz dyskryminacji w strukturze płac, zwalczanie segregacji zawodowej, zarówno w wymiarze pionowym, jak i poziomym, oraz zwalczanie uprzedzeń pracodawcy w zakresie decyzji o zatrudnieniu i awansie;

12.  podkreśla, że dostęp do pracy oraz warunki, które to ułatwiają, mają zasadnicze znaczenie dla zapewnienia emancypacji i niezależności kobiet w każdej dziedzinie życia, od pracy po – między innymi – udział w życiu społecznym, gospodarczym i politycznym; uważa, że dążenie do osiągnięcia równości kobiet i mężczyzn oraz propagowanie praw kobiet stanowią drogę postępu społecznego dla całego społeczeństwa, a jednocześnie umożliwiają poprawę sytuacji społeczno-gospodarczej kobiet;

13.  wzywa ponadto państwa członkowskie do odpowiedniego inwestowania w dostępność, przystępność cenową i jakość formalnych usług wczesnej edukacji i opieki nad dziećmi, z wykorzystaniem europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych zgodnie z celami barcelońskimi, a także do inwestowania w usługi opieki długoterminowej i rozwiązania przyjazne dla rodziny, aby zapewnić kobietom równy i ciągły udział w rynku pracy dzięki zapewnieniu odpowiedniej elastyczności w celu promowania wyższego wskaźnika zatrudnienia kobiet; przypomina, że aby przeciwdziałać ryzyku ubóstwa wśród starszych kobiet, a także zająć się przyczynami zróżnicowania wynagrodzenia ze względu na płeć, państwa członkowskie powinny zadbać o to, by kobiety w podeszłym wieku otrzymywały odpowiednie świadczenia, w tym kredyty na czas sprawowania opieki, adekwatne emerytury minimalne, świadczenia rodzinne i rodzinne urlopy dla mężczyzn, które pozwalają zapobiegać feminizacji ubóstwa; wzywa Radę do wprowadzenia celów w zakresie opieki nad osobami starszymi i osobami pozostającymi na utrzymaniu, podobnych do celów barcelońskich, w zakresie opieki nad dziećmi;

14.  apeluje do Komisji i państw członkowskich o realizację polityki wspierającej zatrudnienie kobiet i ich finansową niezależność, obejmującej strategie na rzecz integracji na rynku pracy kobiet ze zmarginalizowanych grup społecznych; wzywa państwa członkowskie do przeciwdziałania segmentacji rynków pracy ze względu na płeć dzięki inwestowaniu w edukację formalną, nieformalną i pozaformalną, uczenie się przez całe życie i szkolenia zawodowe dla kobiet, tak aby zapewnić im dostęp do miejsc pracy wysokiej jakości, a także możliwość przekwalifikowania się i zwiększenia kwalifikacji z myślą o potrzebach rynku pracy w przyszłości; apeluje w szczególności o większe promowanie przedsiębiorczości, przedmiotów STEM, edukacji cyfrowej i wiedzy finansowej wśród dziewcząt już od najmłodszych lat, aby walczyć w ten sposób ze stereotypami w edukacji i zwiększyć dostęp kobiet do nowych dobrze płatnych sektorów;

15.  wzywa państwa członkowskie do zapewnienia szybkiego przyjęcia i wdrożenia dyrektywy w sprawie równowagi między życiem zawodowym a prywatnym, a do Komisji apeluje o ścisłe monitorowanie postępów państw z myślą o sporządzeniu sprawozdania końcowego i badań towarzyszących nad wdrożeniem wyników;

16.  odnotowuje wpływ niewystarczającej reprezentacji kobiet na stanowiskach kierowniczych na zróżnicowanie wynagrodzenia ze względu na płeć oraz podkreśla pilną potrzebę wspierania równości kobiet i mężczyzn na wszystkich szczeblach procesu decyzyjnego w biznesie i zarządzaniu; wzywa państwa członkowskie do odblokowania negocjacji w Radzie nad wnioskiem dotyczącym dyrektywy w sprawie kobiet w zarządach, ponieważ mogłoby to pomóc w wyeliminowaniu szklanego sufitu;

17.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do gromadzenia zdezagregowanych danych, by dokonać lepszej oceny i monitorowania postępów w niwelowaniu zróżnicowania wynagrodzenia ze względu na płeć, ze szczególnym uwzględnieniem grup, które doświadczają wielu różnych form dyskryminacji, takich jak kobiety niepełnosprawne, kobiety ze środowisk migracyjnych i mniejszości etnicznych, kobiety romskie, kobiety starsze, samotne matki i osoby LGBTIQ;

18.  podkreśla, że należy nadal doskonalić gromadzenie danych segregowanych według kryterium płci w takich dziedzinach jak zatrudnienie nieformalne, przedsiębiorczość, dostęp do finansowania i usług opieki zdrowotnej, przemoc wobec kobiet i nieodpłatna praca; podkreśla potrzebę gromadzenia i wykorzystywania wysokiej jakości danych i dowodów na potrzebę prowadzenia polityki opartej na rzetelnych informacjach i dowodach; wzywa zarówno Komisję, jak i państwa członkowskie do gromadzenia danych zdezagregowanych w celu lepszej oceny i monitorowania postępów w niwelowaniu zróżnicowania wynagrodzenia ze względu na płeć, przy zwróceniu szczególnej uwagi na grupy, które doświadczają wielorakich i krzyżujących się form dyskryminacji, takie jak kobiety z niepełnosprawnościami, kobiety ze środowisk migracyjnych i mniejszości etnicznych, kobiety romskie, kobiety starsze, samotne matki i osoby LGBTIQ;

19.  wzywa Komisję do zaangażowania partnerów społecznych w opracowywanie nowych strategii politycznych mających na celu zlikwidowanie zróżnicowania wynagrodzenia ze względu na płeć; w tym kontekście wzywa partnerów społecznych do zaangażowania się w dyskusje i współpracę w celu rozwiązania problemu zróżnicowanych płac, w tym za pomocą działań pozytywnych, a także do współpracy z organizacjami społeczeństwa obywatelskiego w celu silnego zaangażowania opinii publicznej, ponieważ zlikwidowanie zróżnicowania wynagrodzenia ze względu na płeć jest jednym z powszechnych priorytetów;

20.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do podjęcia bardziej zdecydowanych działań na rzecz zwalczania niepewnego zatrudnienia kobiet i feminizacji ubóstwa; zwraca uwagę na wysoki poziom pracy nierejestrowanej wykonywanej przez kobiety, który ma negatywny wpływ na ich dochody, ochronę socjalną i zabezpieczenie, a także wzywa państwa członkowskie do ratyfikowania konwencji MOP z 2011 r. dotyczącej osób pracujących w gospodarstwie domowym;

21.  wzywa państwa członkowskie do wzmocnienia ochrony macierzyństwa, ojcostwa i rodzicielstwa w przepisach prawa pracy, w szczególności poprzez zwiększenie wymiaru urlopu i zagwarantowanie pełnego wynagrodzenia podczas takiego urlopu, a także zmniejszenie liczby godzin pracy w okresie karmienia piersią i podjęcie odpowiednich środków w celu wyegzekwowania takiej ochrony, ale także poprzez inwestowanie w zapewnienie bezpłatnej i publicznej sieci usług w sektorze wczesnej edukacji i opieki nad dziećmi oraz usług opieki długoterminowej; zwraca uwagę, że niedostępność, nadmierne koszty i brak odpowiedniej infrastruktury zapewniającej wysokiej jakości usługi w zakresie opieki nad dziećmi wciąż stanowią istotną przeszkodę, przede wszystkim dla równego udziału kobiet we wszystkich aspektach życia społecznego, w tym w zatrudnieniu;

22.  przyznaje, że zróżnicowanie wynagrodzenia ze względu na płeć może przyczyniać się do zaostrzenia przemocy ze względu na płeć i molestowania, ponieważ ofiary są często zmuszone do podejmowania gorzej płatnej pracy w wyniku wrogiej atmosfery w pracy; wzywa państwa członkowskie do podpisania i ratyfikowania konwencji MOP z 2019 r. w sprawie przemocy i nękania psychicznego, aby umożliwić wprowadzenie skutecznych środków służących zdefiniowaniu, zapobieganiu i zakazaniu przemocy i molestowania w miejscu pracy, w tym ustanowieniu bezpiecznych i skutecznych mechanizmów składania skarg i rozstrzygania sporów, wsparcia, usług i środków zaradczych;

23.  wzywa Komisję, aby dała przykład i w Dniu Równej Płacy przedstawiła pełną analizę zróżnicowania wynagrodzenia ze względu na płeć w instytucjach UE;

24.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz rządom państw członkowskich.

(1) Dz.U. L 69 z 8.3.2014, s. 112.
(2) Dz.U. L 204 z 26.7.2006, s. 23.
(3) Dz.U. L 188 z 12.7.2019, s. 79.
(4) Dz.U. C 155 z 25.5.2011, s. 10.
(5) Dz.U. C 264 E z 13.9.2013, s. 75.
(6) Dz.U. C 76 z 28.2.2018, s. 93.
(7) Dz.U. C 242 z 10.7.2018, s. 24.
(8) Dz.U. C 331 z 18.9.2018, s. 60.
(9) Dz.U. C 346 z 27.9.2018, s. 6.
(10) Dz.U. C 356 z 4.10.2018, s. 89.
(11) Mascherini, M., Bisello, M. i Rioboo Leston, I.: The gender employment gap: Challenges and solutions [Zróżnicowanie wskaźnika zatrudnienia ze względu na płeć: wyzwania i rozwiązania], Eurofound, 2016.
(12) Zgodnie z informacjami zawartymi w nocie tematycznej Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn zatytułowanej „Poverty, gender and lone parents in the EU” [Ubóstwo, płeć społeczno-kulturowa i samotni rodzice w UE], w której zacytowano dane ze statystyk Unii Europejskiej dotyczących dochodów i warunków życia (EU-SILC) z 2014 r.

Zastrzeżenia prawne - Polityka ochrony prywatności